Downloaded from YTS.MX
‪(NETFLIX ขอเสนอ)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪(กรุงเทพฯ ประเทศไทย)
‪พอเราคิดว่ามันทุกอย่างมันจบแล้ว
‪ก็มีบางอย่างที่เลวร้ายเกินพรรณนา ‪ตามล่าเรากับครอบครัว
‪สังหารเจนนี่น้องสาวเราอย่างเลือดเย็น
‪แล้วหายวับไปในอากาศ
‪แต่เงื่อนงำที่เหลืออยู่นำพาเรามาที่นี่
‪มายังคลับในกรุงเทพฯ แห่งนี้
‪และนั่นคือเหตุผลที่เรายังต้องการนักฆ่าหวู่
‪นักฆ่าหวู่คืออะไรเหรอคะ
‪เล่าก็ได้ ประมาณหนึ่งปีก่อน
‪ผมกับเพื่อนๆ กำลังใช้ชีวิตเปี่ยมสุข ‪อยู่ในซานฟรานซิสโก
‪ผมกับน้องสาว เจนนี่ ทำร้านอาหารอยู่
‪ส่วนหลู่ซิน สหายคนนี้ก็มีอู่รถ
‪จนกระทั่งเธอโผล่มา
‪จิตวิญญาณนักรบหมื่นปีฟื้นคืนขึ้นมาบนโลก
‪จากนั้นเธอก็ยกพลังให้ไค เพื่อนซี้ผม
‪และแล้วเขาก็กลายเป็น ‪นักฆ่าหวู่คนสุดท้าย จะอะไรก็เถอะ
‪แบบพวกอเวนเจอร์สเหรอคะ
‪ใช่ แต่เวอร์ชันเอเชีย
‪จริงๆ ก็ไม่นะ ออกแนวหนังยุค 70 มากกว่า
‪ไคกับหลู่ซินเป็นนางฟ้า ส่วนผมเป็นชาร์ลี
‪ว่าแต่ภารกิจคุณคืออะไร
‪มันเป็นอะไรที่เหนือธรรมชาติน่ะ
‪ฟังดูอันตรายจังนะคะ
‪ก็หน้าที่เรานี่นา
‪เห็นนี่ไหม พวกนั้นรู้แล้วว่าเรามา
‪เพื่อนคุณที่ชื่อไคเนี่ย…
‪- เขาทำไม ‪- นักฆ่าหวู่คนนี้
‪คงต้องมีพลังวิเศษสินะคะ
‪เขามีสิ่งที่เรียกว่าเต๋าอยู่ในตัว
‪เขาเร็วแล้วก็แข็งแกร่งกว่าใครๆ ‪ถึงขั้นตั้งฉายาตัวเองว่าเครื่องมือแห่งความตาย
‪แล้วเพื่อนคุณอีกคนล่ะ
‪อ้อ คนนั้นไม่มี หมอนั่นแค่เก่งเรื่องชกต่อย
‪แล้วทำไมคุณไม่ไปอยู่กับพวกเขา
‪ตรงนี้ดูจะอันตรายกว่าน่ะสิ
‪อยากไปเล่าเรื่องต่อกันที่อื่นไหมคะ
‪แน่นอนอยู่แล้ว
‪แล้วเพื่อนๆ คุณล่ะ
‪พวกนั้นไหวแหละ
‪คิดว่านะ
‪โคตรเลิฟประเทศไทยเลย
‪ทำไมต้องกรุงเทพฯ คะ คือแบบทำไมเลือกที่นี่
‪คำตอบก็คือ
‪ผมตามรอยสิ่งของต้องสงสัยมายังประเทศไทย
‪มันเป็นวัตถุโบราณ เป็นหินเก่าแก่
‪ไค ดูบนนั้น
‪เขาเปลี่ยนคนในคลับ
‪ผีดิบนี่หว่า
‪ไอ้ตัวดูดลมปราณ
‪มันพิเศษอะไรนัก
‪ผมเจอมันอยู่ในมือน้องสาวที่ไร้วิญญาณ
‪ไค หลู่ซิน กับผม กลับมาที่ร้านอาหารของที่บ้าน
‪แล้วก็เจอเธอนอนเป็นศพอยู่ที่พื้น
‪งั้นก็ดื่มให้น้องสาวคุณหน่อย
‪อยากรู้อะไรดีๆ ไหม
‪อยากสิคะ
‪มานี่สิ
‪ฉันเลิกดื่มแล้ว
‪ไอ้นี่จะทำให้เรากลายเป็นผีดิบใช่ไหมล่ะ
‪ฉันแค่อยากคุยด้วยเฉยๆ
‪พลังแกใช้กับฉันไม่ได้หรอก
‪ใครฆ่าเจนนี่
‪ใครฆ่าน้องฉัน
‪ไค
‪มันไม่พูดแหง
‪พลังพิฆาตแห่งนักฆ่า
‪นี่ไม่ใช่แบบที่ฉันคิดเลย
‪อ่าวเฮ้ย อะไรเนี่ย
‪กดปุ่มเดินหน้าต่อสิพวก
‪ฉันเปล่าทำนะ
‪ฝีมือผมเอง ผมมีเรื่องให้ช่วย
‪นายเหรอ นายเป็นใครเนี่ย
‪ไม่ใช่ ผมคุยผ่านร่างพวกเขา
‪พลังผมอยู่ได้ไม่นาน
‪มันไม่ปลอดภัยที่ผมจะเผยตัว
‪ต้องการอะไร
‪เราจะไม่คุยกันที่นี่
‪ที่แหล่งขุดค้นทางโบราณคดีวัดสีลม แปดโมงเช้า
‪เรามีอะไรต้องคุยกันหลายเรื่อง นักฆ่าหวู่
‪ฉันจะไม่มาเที่ยวคลับกับนายอีกแล้ว
‪- เมื่อกี้ใครวะ ‪- เราควรโทรหาทอมมี่
‪จอดรถ!
‪เออ หล่อนไม่รู้อะไรสักอย่าง
‪แล้วผีดิบของนายล่ะ
‪ในที่สุดก็ได้เบาะแสแล้วสินะ
‪แหล่งโบราณคดีตรงนั้น ‪เป็นของมหาเศรษฐีเทคโนโลยีชีวภาพ
‪ข้อมูลเกี่ยวกับเขามีไม่เท่าไหร่ ‪แต่เขาเป็นเจ้าของตึกนั่น
‪แปลว่าเรากำลังไปเหยียบถิ่นเขาใช่ไหม
‪ถ้ามันทำให้เราเข้าใกล้คนที่ฆ่าเจนนี่ได้ ก็จำเป็น
‪น่าสงสัยชะมัด
‪น่าจะทางขวา
‪นั่นคงไม่ใช่คนรับรถสินะ
‪(โรงงานเหล็ก)
‪ตั้งแต่ก่อตั้งบริษัทขึ้นมาในปี 1999
‪วิลเลียม ผาน ได้ทำข้อตกลงความร่วมมือ
‪กับหลายบริษัทที่ใหญ่ที่สุดในโลก
‪โดยมอบโอกาสและทรัพยากร ‪แก่เหล่านักวิทยาศาสตร์
‪ในการจัดการกับปัญหาที่ซับซ้อนที่สุดของมนุษยชาติ
‪เพื่อสนองวิสัยทัศน์อันเป็นเอกลักษณ์ของวิลเลียม
‪ผู้คนหนึ่งเดียว
‪โลกใบเดียว
‪ดาวเคราะห์ดวงเดียว
‪เราไม่เพียงแต่คำนึงถึงอนาคต
‪เราต้องการปั้นแต่งมันด้วย
‪ขอบคุณที่มากันนะครับ
‪ผมรู้ว่าข้อความของผมมันผิดวิสัย
‪ขออภัยที่ผมไม่ได้ไปพบด้วยตนเอง ‪การสื่อสารแบบนั้นมันไม่ง่ายเลย
‪ผมดร.วิลเลียม ผาน
‪เคยได้ยินเรื่องผานกู่ไหมครับ
‪เคยสิ
‪บุรุษคนแรกที่ก่อร่างจักรวาล ‪ขึ้นมาจากความเวิ้งว้างว่างเปล่า
‪และสร้างสวรรค์ โลก และทะเล
‪พวกเราเข้าโรงเรียนจีนทุกคน
‪แต่ที่โรงเรียนไม่ได้สอนว่าเกิดอะไรขึ้นกับผานกู่
‪หลังจากที่ได้เป็นพระเจ้า
‪เขาคลั่งพลังอำนาจมาก
‪และขู่ว่าจะสร้างโลกใหม่ในแบบของเขาเอง
‪แต่เต๋า
‪ด้วยปัญญาแห่งสรวงสวรรค์อันไร้ขอบเขต
‪ก็ได้เลือกนักฆ่าหวู่คนแรก ‪ให้มาโค่นบุรุษคนแรกนั้น
‪หยินกับหยาง ความโกลาหลกับความเป็นระเบียบ
‪จิตวิญญาณเหล่านี้ได้ปะทะกันมานานนับพันปี
‪ผมไม่ใช่สื่อกลางคนแรก
‪แต่ต้องขอบคุณคุณ ผมถึงได้เป็นคนสุดท้าย
‪และเมื่อโลกไม่สมดุล
‪ความโกลาหลกับผม ‪จึงสิ้นสุดสงครามไม่รู้จบได้เสียที
‪ผมถูกโจมตี
‪แทบเอาตัวไม่รอด
‪นั่นเป็นเหตุผลที่ผมล่าถอยมาที่นี่เพื่อความปลอดภัย
‪ขณะที่แฝดของผมยังคงแพร่ความโกลาหลต่อไป
‪เขาคือใคร
‪เธอ
‪หยินกับหยาง
‪พวกคุณน่าจะเคยได้ยินเรื่องของเธอ กู่อันฉี
‪ราชินีแห่งโลกมิจฉาชีพกรุงเทพฯ
‪เธอกำลังขยายอิทธิพลไปทั่วโลก ‪กำจัดคนที่อาจเป็นภัยต่อเธอ
‪สูบลมปราณเพื่อสร้างพลังให้ตัวเอง
‪พระวัดเส้าหลินในจีน ดรูอิดในไอร์แลนด์
‪และเดือนที่แล้วเธอไปซานฟรานซิสโก
‪กู่อันฉีไปตามหาคุณ
‪แต่เพื่อนคุณขัดขวาง
‪เจนนี่แน่ๆ
‪เธอสู้อย่างอาจหาญ
‪แต่อะไรก็หยุดกู่ไม่ได้
‪เธอจะอาละวาดต่อไปถ้าไม่มีการควบคุม
‪นายรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง
‪เพราะกู่กับผมเชื่อมโยงถึงกันได้
‪ผมถึงได้ต้องระวังยังไงล่ะ
‪ถ้าผมเกิดทำให้เธอรู้เข้า เธอมาแน่
‪ตามผมมา
‪ทั้งหมดนี้อาจเป็นเรื่องเหลวไหลก็ได้
‪ตอนที่สู้กัน น้องสาวคุณได้เอาเครื่องรางจากกู่ไป
‪ผมมีชิ้นส่วนอีกครึ่งหนึ่งอยู่
‪คุณคงเก็บส่วนของเธอไว้สินะ
‪แล้วมันสำคัญยังไง
‪มันคือส่วนหนึ่งของแก่นชีวิตเรา
‪- เธอต้องมาเอาคืนแน่ ‪- เยี่ยม ให้เธอมาเลย
‪อีกสองวัน แฝดชั่วสุดขั้วของผม ‪จะไปเจอกับห้าผู้นำของแก๊งอั้งยี่
‪ที่โรงแรมวี เพื่อทำให้ฐานอำนาจเธอแข็งแกร่ง
‪จะมีกล้องอยู่เกลื่อน ห้ามนำอาวุธเข้า
‪- ใช้ปืนน่ะเสียเกียรติ ‪- แล้วเธอจะไม่รู้เหรอว่านายตั้งใจทำอะไร
‪ผมพยายามอย่างที่สุดที่จะปิดบังความคิดจากเธอ
‪พลังของผมแผ่ขยายไปถึงจิต
‪ในขณะที่พลังของเธอจดจ่ออยู่กับกาย
‪ภารกิจชิงตัวกลางวันแสกๆ
‪รปภ.โรงแรม
‪ผู้นำของแก๊งอั้งยี่ห้าคน แถมลูกสมุน
‪รู้อะไรไหม
‪ฉันมีความคิดที่ดีกว่านั้น ‪ทำไมนายไม่ทำแบบว่าควบคุมจิต
‪แล้วส่งกองทัพไปจัดการล่ะ
‪ผมควบคุมกองทัพไม่ได้
‪ผมส่งกระแสจิต สื่อสาร ‪และหยุดความคิดได้ชั่วขณะ
‪ขอบเขตพลังของผมตอนนี้ทำได้แค่นั้น
‪ก็นะ ดูเหมือนว่านายจะรู้ทุกอย่างยกเว้นวิธีการ
‪เราเอาด้วย
‪พอคุณกำราบกู่ได้แล้ว ‪เอาตัวเธอมาให้ผมพร้อมเครื่องราง
‪ที่เหลือผมจะจัดการเอง
‪ไม่สิ นายบอกว่าเต๋าไม่สมบูรณ์
‪ใช่
‪แต่ถ้าคุณร่วมมือกับผม เราอาจฟื้นสภาพมันได้
‪หรือไม่ก็ปล่อยให้มันพังไป
‪แล้วฉันฆ่าเธอทิ้งซะ
‪ในโรงแรมมันกับดักมรณะชัดๆ
‪อืม แต่นังนั่นฆ่าเจนนี่ ไม่ว่าจะเป็นคน ‪มนุษย์ครึ่งเทพ หรือตัวอะไรก็เถอะ
‪ใช่ เรื่องนั้นฉันเข้าใจ เราถึงต้องใช้หัวไง
‪- ดูชิ้นส่วนทุกชิ้นตรงหน้า ‪- นี่ไม่ใช่เกมนะ
‪มันก็เกมนั่นแหละ
‪ทุกอย่างล้วนเป็นเกม ทอมมี่
‪ตอนนี้โอกาสเหมาะที่สุดแล้ว ‪เราควรใช้ประโยชน์จากมัน
‪ถ้าอยากไปตายเพราะน้องสาว อย่าลากฉัน…
‪นายทำเหมือนนายไม่สนเจนนี่เลยสักนิด
‪- ไม่มีใครปลอดภัยทั้งนั้น ทอมมี่ ‪- ไอ้เวรตะไล
‪- เออ นายเองก็ระยำ ‪- นี่พวกนาย ใจเย็นๆ
‪ฉันเย็นอยู่แล้ว
‪กู่อันฉีอยากได้ตัวนักฆ่าหวู่ ‪ฉันก็จะจัดนักฆ่าหวู่ให้เอง
‪ไปด้วยกันหมดนี่แหละ
‪- ไม่ ‪- อาจไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดที่สุด
‪แต่ฟังนะ นี่เป็นโอกาสเดียวที่เรามี
‪ช่างแม่ง ไม่มีทาง ฉันจะจัดการเรื่องนี้คนเดียว
‪รู้ไหมว่าปัญหานายคืออะไร ไค ‪นายคิดว่าตัวเองมีพลัง
‪นายเลยดีเด่กว่าเรา
‪ทำเหมือนเราเป็นแค่ภาระห่าเหวอะไรสักอย่าง
‪(ด้วยความระลึกถึง ‪เจนนี่ วาห์)
‪(24 มิถุนายน 1990 ‪ถึง 8 สิงหาคม 2021)
‪หลู่ซินกำลังโทรหาคนรู้จัก
‪เขาหาเครื่องยิงจรวดมาจัดการยัยกู่นั่นได้ไหม
‪ใครจะรู้ เวทมนตร์น่ะไม่แน่ไม่นอน
‪แต่ไอ้นี่ใช้ได้แน่นอน
‪ฉันจะทำอะไรให้ดู
‪กำไว้หลวมๆ จะง่ายกว่า
‪ลองสิ
‪ฉันจะไป ฉันไม่สนหรอกว่านายจะพูดยังไง
‪ฉันต้องไป เข้าใจไหม
‪ฟังนะ ทอมมี่
‪ถ้าไปด้วยความโกรธ นายจะรนหาที่ตายซะเปล่า
‪เราจะไม่สู้แบบนั้น
‪แต่นายต้องเข้าใจนะ พวก
‪สิ่งเดียวที่ฉันมี
‪คือความโกรธ
‪โทษทีที่มาขัดจังหวะอาบแดดนะ หนุ่มๆ
‪ข่าวร้ายว่ะ คนที่เตี๊ยมภารกิจล่าผีดิบให้เรา ‪ดันบล็อกเบอร์ฉัน
‪สงสัยที่คลับจะเดือดไป
‪มีใครอีกไหม
‪คือพอพวกนั้นรู้ว่าเราตามหากู่อันฉี
‪ก็ทำเมินเบอร์ฉันทันที
‪ฉันอาจมีคนรู้จักที่บ้าพอที่จะช่วย
‪อะไรนะ นายไปคั่วสาวกรุงเทพฯ ตั้งแต่ตอนไหน
‪ก็บอกว่าอาจ เดี๋ยวลองถามดู
‪เรื่องนี้มันทะแม่งๆ ยังไงไม่รู้แฮะ
‪(เซฟเฮาส์)
‪กลิ่นอะไรหอมจัง
‪ขอบคุณมากครับ
‪ว่าแต่ปรีญาหน้าตาเป็นยังไง
‪หน้าตาแบบนั้นเลย
‪หวัดดี สบายดีไหม
‪- ไงจ๊ะ ‪- ไม่เจอกันนานนะ เป็นไง…
‪ทีนี้ก็มาคุยให้มันจบๆ
‪สบายดีนะ โธมัส
‪โธมัสเว้ยเฮ้ย
‪ก่อนอื่นเลย ทำไมเราถึงนัดกันที่นี่
‪ก็นะ อุดหนุนเศรษฐกิจท้องถิ่น
‪แถมยังเป็นที่โล่ง สมัยนี้
‪ยังไงก็ต้องระวังตัวไว้ก่อน
‪ฉันรู้จักนาย
‪แต่พวกนี้…
‪ฉันไม่รู้จัก
‪งานเข้าแล้วไง
‪เราจะไปไหนเนี่ย
‪ถามมากจริง
‪(แท็กซี่)
‪รู้ไหมว่าฉันทำงานให้ใคร
‪องค์การตำรวจสากล รักษาความสงบของโลก
‪เรารู้ว่าแก๊งแกนัดเจอกู่อันฉี ผู้ก่อการร้ายชื่อดัง
‪เมื่อไหร่
‪และที่ไหน
‪โชคดีละกันนะ
‪แปลว่าไสหัวไป
‪ทั้งสองคน
‪อยากมาสนุกกันไหม
‪โรงแรมวี พรุ่งนี้
‪เรียกคนมาเก็บกวาดหน่อยก็ดี
‪เขาให้ข้อมูลคุณแล้วไม่ใช่เหรอ
‪แบบว่าทำความสะอาดน่ะ เขาอึราด
‪ปรีญา มารู้จักหนุ่มๆ หน่อย
‪หนุ่มๆ นี่ปรีญา
‪ไง ฉันหลู่ซิน
‪- หลู่ "ซิน" ที่แปลว่าบาปน่ะเหรอ ‪- มุกนี้ต้องขำไหม
‪- หมอนั่นเป็นอะไร ‪- ไม่ต้องห่วง เขาสบายดี
‪นี่ซี้ฉัน ไค
‪- สวัสดีครับ ‪- สวัสดีค่ะ
‪เห็นไหม นี่แหละคนมีมารยาท
‪- น้องสาวนายล่ะ ‪- ไม่ได้มาด้วย
‪แย่จัง ฉันชอบเจนมากด้วยสิ
‪ยังไงก็เถอะ เห็นว่าพวกนาย ‪กำลังทำภารกิจฆ่าตัวตาย
‪อะไรวะ โธมัส นายบอกเธอเหรอ
‪ทางเดียวที่เธอจะช่วย ‪คือฉันต้องบอกเธอทุกอย่าง
‪ใช่ ฉันอยากรู้ว่า ‪กำลังเอาตัวไปข้องเกี่ยวกับอะไร
‪ประเมินสถานการณ์
‪ถ้าเธอรู้แล้วทำไมถึงยังช่วย
‪ฉันไม่รังเกียจที่จะออกโรงนิดๆ หน่อยๆ ‪เพื่อปกป้องอาณาเขต
‪ผู้หญิงคนที่พวกนายจะแหย็มเนี่ย ‪ตัวแม่เลย ทำคนตายเป็นเบือ
‪ต้องมีคนหยุดนาง
‪หาพวกนี้ให้ได้ไหม
‪(ไรเฟิล - กล็อก ‪เบเร็ตตา - ระเบิดมือ)
‪ขอไปโทรศัพท์หน่อย
‪จ่ายตลาดให้สนุกนะจ๊ะ หนุ่มๆ
‪หุบปากไว้ด้วยล่ะ
‪จ่ายตลาดเหรอ
‪ไอ้เวรนี่
‪ขอบคุณครับ
‪ทอมมี่
‪- ว่าไง ‪- นายรู้จักเธอได้ไงนะ
‪คือฉันเคยมาที่นี่เมื่อห้าปีก่อน ‪แล้วมีคนขโมยเป้หลุยส์ฉันไป
‪เอาไปหมด กระเป๋าสตางค์ พาสปอร์ต โทรศัพท์
‪ฉันเลยไปแจ้งความกับตำรวจ ‪แต่ตำรวจก็ไม่ทำอะไร
‪แล้วมีคนบอกให้ฉันไปคุยกับปรี…
‪ฉันจะเล่าเรื่องนี้แบบสั้นๆ และได้ใจความ
‪เผื่อว่าเราจะต้องฟังมันอีกรอบ
‪เขาโดนฉกของไป ‪แล้วก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับยัยนี่เลย
‪โอเคทุกคน ฟังๆ ‪เธอเป็นตัวช่วยเดียวที่เรามี มันจำเป็น
‪ขอให้ช่วยก็อย่ามาเรื่องมาก
‪- ได้มาไหม ‪- แน่นอน ได้ครบทุกอย่าง
‪เห็นไหมล่ะ
‪ขอบใจ
‪ฟังนะ ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องของฉัน
‪แต่อย่างที่รู้ว่าฉันชอบใจตาคนนี้ ‪ฉันเลยจะบอกว่าแผนพวกนายน่ะ…
‪ไม่ใช่กงการอะไรของเธอ
‪ใจเย็นน่า พี่เบิ้ม
‪เราพวกเดียวกันนะ
‪ไม่มีทางที่พวกนายจะเอา ‪อาวุธหนักพวกนั้นเข้าไปในโรงแรมวีได้
‪มันมีการป้องกันแน่นหนา ‪และทางเดียวที่จะเข้าไปได้ก็คือประตูหน้า
‪ฉันไม่ชอบเลย เราต้องคิดหาทางใหม่
‪เอาละ ฉันจัดการเอง
‪ไม่ พรุ่งนี้เราจะไปจับไอ้คนที่ฆ่าเจนนี่ด้วยกัน
‪อ้าวเฮ้ย
‪เจนตายแล้วเหรอ
‪ใช่ เป้าหมายเราเป็นคนทำ
‪ตอนนี้ถึงตาเราแล้ว
‪ฉิบ
‪เสียใจด้วยนะ
‪ฉันช่วยพานายเข้าไปได้
‪มันอันตรายนะ
‪ฉันรู้
‪ที่นั่นมีการรักษาความปลอดภัยสูง ‪เราใช้มันให้เป็นประโยชน์ได้
‪เราเหรอ
‪อรุณสวัสดิ์ หนุ่มๆ
‪หวัดดี ขอบใจนะ
‪คิดจะเล่นปาหี่เหรอ
‪เชื่อฉันเถอะน่า
‪นี่ของดีระดับศูนย์ศูนย์เจ็ดเลยนะ
‪เราเอาอยู่แหละ
‪โอเค ใช้ระวังๆ นะ
‪ทำไม ไอ้นี่มันพิเศษอะไรนักหนา
‪- ของวิเศษน่ะ ‪- เอาละ ไปกันเถอะ
‪นี่
‪ไปทวงความยุติธรรมให้เธอกัน
‪นายคิดว่าไง
‪นายคงไม่อยากรู้หรอก
‪งั้นเรากำลังคิดเหมือนกันสินะ
‪ไปเถอะ
‪อะไรเนี่ย เราไม่ได้ทำอะไรเลย
‪ให้ตายสิวะ
‪มากไปไหมเนี่ย
‪เห็นนี่ไหม
‪เหมือนจะเป็นแค่ไอ้งั่งธรรมดา
‪ฮัลโหล
‪ลุกขึ้น
‪- ก็ได้ เบาๆ ‪- นายเป็นผู้จัดการเหรอ
‪- ใช่ ‪- อย่ารุนแรงสิ
‪นี่ เราแค่มาเที่ยวเอง
‪เราคือลูกค้าผู้มีอุปการคุณนะ
‪โดนด่าลงโซเชียลแน่!
‪เจ้าหน้าที่ซูลู
‪ให้รปภ.โรงแรมจัดการไป คุณสนใจแค่…
‪มาทำไม
‪เสียเวลาคุณซะเปล่าๆ
‪เราเอามาเล่นสงกรานต์ ‪เทศกาลสาดน้ำของไทย
‪เมษายนโน่นไม่ใช่เหรอ
‪ใช่สิ เราอยากเตรียมพร้อมไว้ก่อน
‪นายต้องจัดกระเป๋าให้เธอใหม่ด้วย
‪- จริงป่ะเนี่ย ‪- เออ จริงสิ
‪ไร้สาระเป็นบ้า
‪ดูสิ เละเทะไปหมด
‪อย่าไปไหนนะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ภาพหายไปไหนเนี่ย
‪- กำลังจัดการครับ ‪- อุปกรณ์เรายังใช้การได้
‪แปลว่ามันเกิดขึ้นแค่ที่โรงแรม
‪เกิดเรื่องอะไรสักอย่าง
‪ไม่ดีแน่
‪ซูลู
‪(วี)
‪พวกแกเป็นคนของฉันแล้ว
‪- หลับตา ‪- ฮะ
‪หลับตาเถอะน่า
‪- เชื่อฉัน ‪- ให้ตายสิวะ
‪เฮ่
‪ไปกันดีกว่า
‪เดี๋ยวเจอกัน
‪หยุดนะ!
‪- มาได้เวลาพอดี ‪- แน่นอนอยู่แล้ว
‪พับผ่า
‪ใครทำวะเนี่ย
‪ยกมือให้ฉันเห็น
‪ซามา
‪หลู่
‪คุณมาทำอะไรที่นี่
‪- รู้จักเธอเหรอ ‪- ใช่ เคยเจอกันที่ลอนดอน
‪ฉันกำลังพยายามปล่อยแอสตันมาร์ติน ‪กลายเป็นว่านายหน้าฉันเป็นตำรวจสากล
‪- ฟังนะ ศพพวกนี้… ‪- คุกเข่าลงไป
‪- เราเปล่าทำนะ ‪- แค่บังเอิญมาเจอะการฆาตกรรมหมู่งั้นสิ
‪ซามา คุณก็รู้จักผม ‪คิดว่าผมจะทำเรื่องแบบนี้เหรอ
‪มีอะไรเยอะแยะที่ฉันไม่รู้เกี่ยวกับตัวคุณ
‪เรื่องนี้มันใหญ่และซับซ้อน ‪เกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้
‪- ลองว่ามาสิ ‪- ชะตากรรมของโลก
‪- ฉันไม่ได้มาเล่นๆ นะ ‪- อย่า
‪เจ้าหน้าที่บูเช ‪ฉันพบผู้ต้องสงสัยสองคน ขอกำลังเสริม
‪บูเช
‪คนที่จัดการคนพวกนี้น่าจะสอยทีมคุณไปแล้ว
‪ประสานมือไว้ที่ท้ายทอยแล้วคุกเข่าลงกับพื้น
‪- ผมไม่อยากทำคุณเจ็บตัวนะ ‪- ไค อย่า
‪ฟังเพื่อนคุณหน่อยก็ดี เขาดูจะเป็นคนมีเหตุผล
‪ครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนี้เลยนะ เอาปืนลง
‪- เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่ ‪- เราก็กำลังวิเคราะห์อยู่
‪ปล่อยเธอเถอะ เธอไม่อันตราย ขอร้อง
‪ฟังนะ ดูก็รู้ว่าพวกเราไม่มีใครเป็นผู้ร้าย
‪แต่พวกนั้นกำลังมาแล้ว
‪- ใครกำลังมา ‪- คนทั้งโรงแรม
‪ข้างหลัง!
‪- ฉันเอาอยู่น่า ‪- ผมก็แค่ช่วยดูให้
‪- เพราะมันเป็นวิถีของคุณ ‪- เอาอีกแล้ว
‪พูดแค่ขอโทษก็ได้นะ
‪- ฮะ ‪- ขอโทษเฉยๆ พอ
‪พวกนายแบบว่าเคยคบกันหรืออะไร…
‪- ไม่เคย! ‪- ไม่เคย!
‪แซน
‪พ่อนักฆ่า
‪ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้
‪พวกเขายื่นข้อเสนอให้ฉันน่ะสิ
‪จับตัวนักฆ่าหวู่มาเพื่อแลกกับพลัง
‪เราจะไปไหนเนี่ย
‪ให้ตาย มากับฉัน
‪ฉิบหาย!
‪แม่งเอ๊ย ขึ้นรถเร็ว!
‪ดูจะไม่ใช่นายคนเดียวที่มีพลังวิเศษนะ
‪ระวังนะ!
‪เฮ่ๆ เย็นไว้
‪เวรจริง
‪มันล็อก!
‪วิ่ง!
‪ประตูมันต้องผลัก ไม่ใช่ดึง
‪อะไรล่ะ
‪เดี๋ยวๆ ไคอยู่ไหน
‪ไม่ต้องห่วงไคหรอก
‪หูย นายโอเคไหม
‪ไม่เป็นไรนะ
‪แซนนี่หว่า
‪- นี่ เราต้องไปแล้ว ลุก ‪- รถตู้ฉันยังอยู่ มาเร็ว
‪ขึ้นไป
‪- เมื่อกี้มันอะไรกันวะ ‪- เกิดอะไรขึ้นในนี้วะเนี่ย
‪วุ่นวายเหลือเกิน
‪รู้หน้าที่ใช่ไหม
‪น่าจะฟังกันบ้าง ‪ตอนที่ฉันบอกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ
‪ก็เราไม่มีเบาะแสอื่นนี่หว่า
‪เก็บพวกมันให้หมด
‪รีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้
‪- แย่แล้ว ‪- มีอะไร
‪เผื่อใครจะคิดว่าเราหนีพ้นแล้ว ขอบอกว่ายัง
‪เกาะแน่นๆ นะ
‪ไปที่ถนนข้าวสารได้ไหม
‪- เรามีเซฟเฮาส์ที่นั่น ‪- ได้
‪แม่งเอ๊ย
‪สุดทางแล้ว
‪ตายห่า
‪ลงมาจากรถ!
‪- หล่อนกำลังจะปิดเมือง ‪- เราจะทำไงดี
‪ขึ้นเรือหนี
‪ฉันชักจะไม่ชอบเธออย่างแรง
‪เราไปให้ถึงคลอง ‪นั่งเรือไปให้ถึงแม่น้ำเจ้าพระยา
‪แผนนั้นมัน…
‪หยุดยิง
‪เอาตัวพวกมันมาให้ฉัน
‪เปลี่ยนใจละ ฉันชอบแผนนั้น
‪ดี แม่น้ำ เรือ
‪ถ้าอยากมาร่วมวง ปืนอยู่ข้างบนนะ
‪ให้ไว
‪ดูนี่
‪มาอัดไอ้พวกเวรนี่กัน
‪ฉิบหาย กระสุนหมด
‪พวกมันจะเผาเราทั้งเป็น เราต้องรีบหนี
‪เอาละ ทุกคน ตามฉันมานะ
‪- ไปเร็ว ‪- ไป
‪เฮ้ย!
‪หวัดดี
‪นี่ เพื่อนฝูง เราคุยกันได้นะ
‪ไง สบายดีไหม
‪จังหวะดีนี่
‪ไม่เคยเห็นคุณในมุมนี้เลย
‪ฉันก็ฝึกมาบ้างแหละ ตั้งแต่คุณหายหัวไป
‪ถ้าผมยังอยู่ ก็คงอยู่ในตะราง ถูกไหม
‪แม่น้ำอยู่ทางนี้
‪หลีกไป!
‪ไปขึ้นเรือเลย!
‪หลีกทาง!
‪เรือผม ออกไป!
‪ไค ระวัง
‪ไปเลย!
‪- ไปจากที่นี่เร็ว ‪- เร็วเข้า
‪เร็วเข้า พวกนั้นตามมาแล้ว
‪หลบไป!
‪ใกล้ถึงแล้วล่ะ ข้างหน้านี้เอง
‪ปรีญา
‪กลับมาแล้วหรือไง
‪นึกว่าจะไม่เจอซะอีกนะเนี่ย
‪- สวัสดีค่ะ ลุง ‪- สวัสดีจ้ะ
‪ทุกคนดูจะตื่นเต้นที่ได้เจอเธอ
‪งั้นนี่ก็บ้านเธอสินะ
‪- ฉันไม่ได้กลับมาสักพักแล้วน่ะ ‪- แล้วครอบครัวเธอล่ะ
‪พวกเขาจากไปก่อนนานแล้วละ
‪ไอ้นี่อะไร
‪เครื่องป้องกันปลุกเสก
‪ถ้าพวกเขาไม่อยากให้เราเข้า ‪เราก็เข้าไปไม่ได้
‪สงสัยจะอยากให้เราเข้าไป
‪นี่สินะ บ้านคนทรงเจ้า
‪เขารู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่เหนือธรรมชาติ
‪ถ้าจะมีใครรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ‪ก็คงเป็นลุงชาตรีนี่แหละ
‪เธอเคยเรียกฉันว่าหมอผีขี้นกไม่ใช่เหรอ
‪คุณลุง
‪ยินดีที่ได้เจอทุกคนนะ
‪คงจะหิวกันมาแน่ๆ
‪- ใช่เลยค่ะ ‪- รู้ได้ไงเนี่ย
‪ปกติแล้วฉันจะเป็นคนต้อนรับแขก
‪เห็นชัดเลย
‪เป็นเกียรติจริงๆ ที่ได้รับแขกที่น่านับถือแบบนี้
‪คุณรู้อะไรเกี่ยวกับผานกู่บ้าง
‪คนไทยเราไม่คุยธุรกิจกันตอนท้องว่าง
‪เป็นสุภาษิตหรือครับ
‪ฉันเพิ่งแต่งขึ้นมาเองน่ะ
‪มีคนตามล่าเราครับ
‪มีคนตามล่าเราเสมอแหละ
‪ที่นี่เรามีการป้องกันเป็นอย่างดี
‪เรามีอาวุธ
‪เล่นพิเรนทร์อะไรหรือเปล่า
‪เปล่า
‪แต่มันตลกดีที่สร้อยข้อมือนี้เป็นของเธอ
‪แต่ไม่ได้มีไว้เพื่อเธอ
‪คุณพูดจาเหมือนโยดาเลย
‪เบบี้โยดา
‪ฉันยังเพิ่งจะ 50 เอง
‪- ฉันเตรียมให้แล้ว เห็นไหม ‪- เอาเลย
‪ขอเกี๊ยวเผ็ดหน่อย
‪เรื่องผานกู่ล่ะ
‪คุณลุง
‪วิลเลียม ผาน ไม่ได้พูดความจริงกับพวกเธอ
‪เห็นไหม ว่าแล้วเชียว
‪ผานกับกู่อันฉีเป็นพลังที่อยู่ตรงข้ามกัน
‪เหมือนหยิน
‪กับหยาง
‪แต่พวกเขาไม่ได้เป็นปรปักษ์กัน
‪พวกเขาเติมเต็มกันและกัน
‪พวกเขาร่วมมือกันกลมเกลียว
‪ผ่านการเกิด การใช้ชีวิต การตาย การเกิดใหม่
‪เพื่อเป้าหมายหนึ่งเดียว
‪คือกลับไปเป็นผานกู่
‪บุรุษคนแรก
‪และด้วยพลังของพวกเขา ‪พวกเขาจะสร้างโลกใหม่ในแบบของตัวเอง
‪และตอนนี้ ขณะที่เต๋าไม่สมบูรณ์
‪พวกเขาเลยได้โอกาส
‪พวกมันจะทำแบบนั้นได้ยังไง
‪ด้วยการควบคุมลมปราณ ‪ของผู้ที่แยกพวกเขาออกจากกัน
‪นั่นก็คือนักฆ่าหวู่
‪พวกเขาแต่ละคนมีชิ้นส่วนแก่นชีวิตเก่าแก่
‪มันคือความเสถียรเดียวที่พวกเขามี
‪ตีขึ้นจากหินของวิหาร ‪ที่ซึ่งพวกเขาถูกแยกออกจากกัน
‪ถ้าพวกเขาให้มันซึมซับลมปราณของไค
‪ชิ้นส่วนทั้งสองก็จะผสานเข้าด้วยกันได้
‪หน้าตามันเป็นแบบนี้หรือเปล่า
‪ไปเอามาจากไหน
‪คือก็ไม่สำคัญอะไรหรอก
‪ถ้ามันเป็นส่วนหนึ่งของกู่ เราก็แค่ทำลายมัน…
‪ไม่มีอะไรทำลายมันได้หรอก
‪บ้าฉิบ
‪วันนี้ฉันไม่ไหวแล้ว ขอบคุณนะคะ
‪เรื่องทั้งหมดนี้มันบ้าชัดๆ
‪คุณโอเคหรือเปล่า
‪ฉันแค่พยายามจะทำความเข้าใจ
‪กับไอ้อะไรที่เหนือธรรมชาติ ‪และจุดจบของโลกเนี่ย
‪นั่นสินะ
‪คุณทำอะไรตอนรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรก
‪ผมก็แค่ยิงแสกหน้านักเลงรัสเซีย
‪ดังนั้นคุณจะว่ามันพิลึกก็ได้
‪เอาตรงๆ เลยนะ
‪ผมกระดกเหล้าแก้วใหญ่เลย
‪รสชาติห่วยแตก
‪ไม่มีทางแย่ไปกว่าวิสกี้จีน ‪ที่เราดื่มกันที่บริคเลนได้หรอก
‪ก็นะ นั่นเป็นส่วนหนึ่งของงาน ฉะนั้น…
‪คุณเห็นผมเป็นแค่นั้นน่ะเหรอ
‪แค่ส่วนหนึ่งของงาน
‪ผมดูออกนะ เวลาคุณโกหกน่ะ
‪ฝึกอยู่เหรอ
‪ทำสมาธิครับ
‪การทำสมาธิของฉันคือการเข้าฌาน
‪- คุณไม่กลัวว่าเราจะแพ้เหรอ ‪- ไม่เลย
‪เพราะถ้ามันเป็นสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้น ‪ผานกู่ก็คงสร้างโลกขึ้นมาใหม่
‪และเราก็กลายเป็นเพียง ‪ความฝันของผีเสื้อที่ถูกลืม
‪ฟังดูสงบสุขนะครับ
‪แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง
‪ที่นักฆ่าหวู่ไม่สามารถมีได้
‪เขาอาจจะมีเพื่อน แต่เขาจะหันหลังให้
‪เป็นหน้าที่ผมที่ต้องปกป้องพวกเขา
‪เธอเสียไปแล้วหนึ่งคน
‪และตอนนี้เธอก็พยายามทำทุกอย่าง
‪ที่จะเลี่ยงความเจ็บปวดนั้นอีก
‪ผมไม่เหลือใครนอกจากพวกเขา
‪ผานกู่พยายามที่จะควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง
‪เธอต้องการอะไร นักฆ่าหวู่
‪เราจะหยุดเขา
‪เราจะวางแผน
‪มีรถจี๊ปอยู่ทางโน้น
‪มีทางออกไปสู่ถนนใหญ่
‪พอออกไปแล้ว จะไปที่ไหนก็ทำได้ทั้งนั้น
‪เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อฝึก
‪หรือตรึกตรอง
‪เธอมาที่นี่เพื่อจากไป
‪หลังจากที่ทุกคนเข้านอน
‪ครั้งสุดท้ายที่ฉันมาที่นี่…
‪คือเมื่อสิบปีก่อน
‪ที่บ้านฉันมีนาริมแม่น้ำ
‪เกิดน้ำท่วมครั้งใหญ่
‪น้ำมากะทันหัน และนั่นแหละ…
‪แม่ฉัน พ่อฉัน
‪แล้วก็น้องสาวฉันหายไป
‪ไม่ใช่การโจมตีด้วยเวทมนตร์
‪โลกไม่ได้ถูกคุกคาม มันเป็น
‪อุบัติเหตุล้วนๆ
‪ไม่มีอะไรที่ฉันทำเพื่อเอาครอบครัวกลับมาได้
‪แต่ฉันคิดว่าฉันช่วยนายนำความสงบมาให้เจนได้
‪ฉันถึงได้ยอมช่วย
‪อย่างน้อยก็ยังมีอะไรที่นายทำได้
‪นายยังมีไค
‪หลู่ซิน
‪ส่วนฉัน…
‪ฉันตัวคนเดียว
‪เสียใจด้วยนะ
‪ฉันไม่เคยรู้เลย
‪ก็นายไม่เคยถามนี่
‪(ไม่ทราบหมายเลข)
‪(ฉันมีข้อเสนอมาให้ ‪เธอก็รู้ว่าฉันให้อะไรเธอได้บ้าง)
‪(ฉันไม่สนใจ)
‪บ้าจริง
‪(ฉันพาพวกเขากลับมาได้นะ)
‪(ฉันจะรู้ได้ยังไง)
‪(ออกมาสิ ฉันจะแสดงให้เห็น)
‪นี่ไม่ใช่ความจริง
‪ถูกต้อง
‪มันคือหมู่บ้านในความคิดของเธอ
‪ที่เธอจดจำในวัยเด็ก
‪แต่เราทำให้มันกลับมาเป็นแบบนี้ได้
‪เราทำให้มันเป็นแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น
‪ผานกู่เป็นทุกสรรพสิ่ง
‪แม่ พ่อ รัตนา
‪หนูคิดถึงพี่
‪พวกเธอจะได้อยู่ด้วยกันอีก ตลอดไป
‪สิ่งที่เราขอไม่มากเลย
‪แค่ลมปราณของนักฆ่าหวู่
‪ง่ายจะตาย
‪- จะทำอะไร ‪- ฉันไม่มีทางเลือก
‪พวกมันสัญญาอะไรกับเธอไว้
‪ลุกเร็ว
‪เกิดอะไรขึ้น
‪คิดว่าไงล่ะ
‪ไอ้นี่เหมาะมือดีจริง
‪- ข้างล่างมีพวกมันอีกหลายตัว ไปกันเถอะ ‪- เฮ้ย ทอมมี่ รอเดี๋ยว
‪ฉันจะไปเรียกปรีญา
‪- อะไรนะ ‪- ระวังตัวด้วยนะ
‪ฉันเพลียกับเรื่องห่าเหวนี่เต็มทนแล้ว
‪ทอมมี่ ไปเอารถจี๊ปมา
‪เราจะถ่วงเวลาไว้จนกว่าพวกสาวๆ จะมา
‪ปรีญาหักหลังเรา
‪- เธอไม่ทำหรอก ‪- เธอมีสร้อยของกู่อันฉี
‪- เชี่ย ‪- หลู่ ไปตามซามา ทอมมี่ ไปเอารถ
‪- เดี๋ยว เราสู้ด้วยกันดีกว่า ‪- ทำตามที่บอกเถอะน่า
‪ให้ตายสิ
‪เอาแล้วไง
‪ซามา
‪ปรีญาหักหลังเรา เราต้องรีบไปแล้ว
‪ฉันรู้ ฉันเห็นเธอไปกับคนของผาน ไปเถอะ
‪ใจเย็นน่า หนุ่มๆ
‪เอาละ ไปกันเถอะ พวก
‪เร็วเข้า ไปได้แล้ว
‪มา ทุกคนขึ้นรถ
‪ไม่มีใครหยุดเธอได้แล้ว
‪มันขึ้นอยู่กับเธอแล้ว
‪อย่าปล่อยให้ผานกู่ฟื้นคืน
‪- ไม่นะ ชาตรี ‪- ขึ้นรถ!
‪- เราต้องไปแล้ว! ‪- ขับไป ทอมมี่ ไป!
‪เราไม่น่าทิ้งชาตรีไว้เลย
‪- น่าจะฟังฉันแต่แรก ‪- มีเหตุผลอะไรต้องฟัง
‪- ฉันตัดสินใจแล้ว ‪- เออ รู้กันอยู่ ไค
‪- ฉันจะเป็นคนนำเอง ‪- ไม่ เปล่า นายพยายามไม่ให้เรามีส่วน
‪พวกเรา มาคิดกันดีกว่าว่าตอนนี้จะเอายังไงต่อ
‪โทษทีนะ นายไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้นว่ะ
‪- นายพูดเรื่องเชี่ยไรเนี่ย ‪- พูดเรื่องอะไรงั้นเหรอ
‪ก็แฟนสาวที่นายดึงเข้ามาในหมู่เราดันทรยศไงล่ะ
‪นี่จะโทษฉันจริงๆ ใช่ไหม
‪นายเองก็ไม่เห็นจะเฝ้ายาม มัวแต่ปี้ซามา
‪ส่วนไค ตอนนั้นนายทำอะไร นายมีแผนอะไร
‪แผนฉันคือจะไปฆ่าผานกับกู่เองไง
‪- ฉันน่าจะไปตั้งแต่แรก ‪- เหรอ ดี เพราะนายถูกเสมออ่ะเนอะ
‪- เออ ฉันไม่ต้องมีพวกนายยังได้ ‪- ได้ ถูก! ฉันจะไปคนเดียว
‪- ไสหัวไปเลยไป ‪- พอสักที!
‪ทั้งสามคนเลย ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้
‪ต้องให้ฉันย้ำเหรอ
‪ว่าเราต้องหยุดพระเจ้า ‪ไม่ให้ล้มล้างโลกที่เป็นอยู่นี่
‪ไหนบอกว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน
‪ไม่เห็นจะทำตัวเป็นครอบครัวเลย
‪แถมไม่ใช่ครอบครัวที่จะกู้โลกด้วย
‪เพราะพวกคุณดูแลกันเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ถ้าเป็นไปได้…
‪ฉันอยากให้คุณปล่อยวางความโกรธ
‪ความรู้สึกผิด
‪อัตตา
‪เราก็อาจพอมีโอกาส
‪อาจมีโอกาสจริงๆ
‪ให้เราคิดไว้เสมอ
‪ถึงเหตุผลที่เรามาที่นี่
‪เพื่อเจนนี่
‪เธอพูดถูก
‪พวกเรานี่โง่จริงๆ
‪ไม่หรอก ไม่ใช่
‪ฉันต่างหากที่โง่
‪ฉันนี่แหละโคตรโง่
‪เพื่อเจนนี่
‪- เพื่อเจนนี่ ‪- เพื่อเจนนี่
‪ทีนี้ก็ถือว่าคืบหน้าไปขั้นหนึ่ง
‪ตอนเราอยู่ที่วัดของผาน ‪ฉันเห็นสัญลักษณ์ที่มีสองส่วน
‪ในรูปโรงงานที่ไซต์ขุดอีกแห่ง
‪หินต้องมาจากที่นั่นแน่ เราต้องไปที่ไซต์ขุดนั้น
‪แต่พวกมันมีสัญลักษณ์ที่สมบูรณ์ครึ่งเดียว ฉะนั้น
‪พวกมันจะมาเอาพลังจากนายอีก
‪อย่าเลย เราไม่ควรเสี่ยง
‪ไม่ ควรสิ
‪เพราะพวกมันจะตามล่าเราทุกคน ‪ถ้าพวกเราไม่หยุดมัน
‪มันต้องจบในคืนนี้…
‪ถ้าทุกคนเห็นด้วยน่ะนะ
‪ตราบใดที่เราคิดแผนกันดีแล้ว
‪นับรวมฉันด้วยสิ
‪เราเป็นนักฆ่าหวู่ยกแก๊ง
‪เอาวะ
‪- ไปฆ่าพระเจ้ากัน ‪- จัดไป
‪ที่นี่รปภ.เพียบเชียว
‪มันจะได้รู้ว่าเรามา
‪พวกมันรู้แล้วว่าฉันอยู่นี่
‪ถ้าอย่างนั้น…
‪ตูม
‪นี่คือที่ที่นักฆ่าหวู่พรากเราจากกัน
‪เดี๋ยวพวกมันก็มา
‪นักฆ่าหวู่คนนี้เอาชนะยากเป็นพิเศษ
‪ฉันเอาอยู่น่า
‪เจ้าสิ่งนี้ฆ่าลุงของฉัน
‪จะต้องมีคนตายอีกกี่คนกว่าฉันจะได้ครอบครัวคืน
‪ปัญหาของเธอนะ สาวน้อย ‪คือเธอมองว่าความตายคือจุดจบ
‪เธอจะได้อยู่กับครอบครัว…
‪กับทุกสรรพชีวิตอื่นในอีกไม่นาน
‪หินถูกหลอมตรงนี้ ห้องพวกนั้นเป็นห้องนอน
‪- ส่วนพวกนั้นเป็นครื่องปั๊ม ‪- นายรู้ได้ไงวะ
‪วิกิพีเดีย
‪เราต้องระวัง พวกมัน ‪ยังต้องการตัวนายไปทำพิธี ดังนั้น…
‪- ฉิบหาย ‪- หมอบลง
‪วิ่ง!
‪แซน
‪- เอาไงดี ‪- แยกไปคนละทาง
‪ดี เราไม่ได้จะแยกกัน แต่ต้องจับพวกมันแยก
‪ฉันรับมือแซนเอง ‪หลู่ นายจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดนั่น
‪พวกนายไปตามหาผานกับ…
‪เวรจริง
‪ลองไอ้นี่สิ ช่วยโจมตีระยะไกลได้
‪- ระวังตัวนะ ‪- โอเค
‪แซน
‪มาจัดการให้จบ
‪ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะลบทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง
‪กับตอนที่ฉันเป็นหมากของพ่อนาย ‪เราเริ่มด้วยการฆ่าเจนนี่
‪และจะปิดฉากด้วยการสังหารนาย เจ้านักฆ่า
‪ไม่ใช่คนที่ฉันหาอยู่แฮะ
‪แต่เราเป็นคนที่เธอต้องสู้ด้วยย่ะ ยัยตัวดี
‪สร้อยไม่ได้อยู่นี่ ถ้าหาไม่เจอ ‪ทั้งหมดที่เราทำไปก็ไม่มีความหมาย
‪พวกมันไม่ได้โง่ ทอมมี่ ไปหาคนอื่นๆ กันเถอะ
‪นังสวะ
‪- เกิดคิดบ้าอะไรขึ้นมา ‪- เดี๋ยว อย่า หยุดๆ
‪นี่
‪บอกฉันสิว่าพวกมันควบคุมจิตเธอ
‪พวกนั้นบอกว่าฉันจะได้เจอที่บ้านอีก
‪ฉันเลยทำพลาดไป ขอโทษจริงๆ
‪เสียเรื่องเพราะฉัน
‪นี่
‪ไม่เป็นไรนะ
‪มีอำนาจเหนือร่างกายมันก็ดีแบบนี้แหละ
‪เวทมนตร์บ้าอะไรเนี่ย
‪- ยอมแพ้ซะ ‪- ไม่มีวัน
‪ลุกขึ้นมา!
‪นี่ไม่ใช่เพื่อฉัน
‪แต่เพื่อเราทุกคน
‪ยินดีต้อนรับ
‪- หลู่ซิน ‪- เขาไม่เป็นไรหรอก
‪เพื่อนแกเอาชนะกู่ได้
‪แต่แก
‪จะไม่โชคดีแบบนั้นหรอก
‪ผานกู่
‪ข้าคือผานกู่
‪บุรุษคนแรก
‪ผู้ควบคุมความคิดจิตใจ ร่างกาย และจิตวิญญาณ
‪หลู่ ใจเย็น
‪พี่ชาย นายไม่ใช่แบบนี้
‪- ผานกู่ ‪- ไค
‪นี่มันอะไรกันวะ
‪ปัญหาของเจ้าคือเจ้าคือผู้เดียว
‪ส่วนข้าคือทุกสรรพสิ่ง
‪พี่ชาย ฉันไม่อยากทำแบบนี้เลย
‪ขอบคุณที่เสียสละตัวเอง
‪ไม่นะ
‪หลู่!
‪สู้กับมันสิ!
‪เราทำเรื่องนี้ไม่ได้ถ้าไม่มีนายนะ
‪สู้มันสิ พวก ตื่น
‪เร็วสิวะ หลู่ ลุกขึ้น!
‪เราต้องการนายนะ
‪ทอมมี่
‪- ลุกขึ้นมา คุณทำได้ ‪- นังสารเลวเอ๊ย
‪ฉันว่าเราเจอปัญหาใหญ่กว่าเดิมอีก
‪- หลู่! ‪- ไปกันเถอะ
‪- ไม่เอาน่า พวก! ‪- ไปกัน
‪- เกิดเรื่องบ้าอะไรวะ ‪- นั่นนายใช่ไหม
‪เฮ้ย
‪ก็ต้องเป็นฉันอยู่แล้วสิ จะเป็นใครไปได้
‪เยี่ยม
‪ไปฆ่าไอ้เวรตะไลนั่นกัน
‪เอาสิวะ
‪หลู่!
‪- ไค! ‪- หลู่ เกิดอะไรขึ้น
‪- หลู่ ‪- พื้นมันยุบลงไป
‪หยิบนั่นมา
‪ไค ระวังหัว!
‪ฉันจับไม่อยู่
‪จับไว้อย่าปล่อย ไค!
‪หลู่!
‪อยู่อย่างนั้นแหละ ซามา
‪- ว่าไง ‪- ตามผมมา
‪เอานี่ไปผูก
‪รับทราบ
‪- นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะโว้ย ‪- เออสิวะ
‪- รู้จักการผูกเงื่อนไหม ‪- เดี๋ยวก็รู้
‪เอาเชือกนั่นผูกเงื่อนแบบเนตรนารี
‪เราจะใช้เจ้านี่ดึงพวกเขาขึ้นมา ‪ถ้าเชือกยาวพอแล้วบอกด้วย
‪ไค มันไม่ได้ผลว่ะ
‪ทำอะไรสักอย่างสิ นายคือนักฆ่าหวู่นะ
‪เร็วเข้า
‪ปล่อยลงมาอีก
‪- พอหรือยัง ‪- เกือบแล้ว
‪พร้อมเมื่อไหร่บอกนะ
‪เริ่มดึงได้เลย
‪ได้เวลาพอดี
‪มาช่วยหน่อย
‪เร็วๆ
‪รีบเลย ซามา
‪หมุนไปอย่าหยุด
‪มันจบแล้ว
‪ฉันรู้จักทางออกที่ปลอดภัยนะ
‪มาเถอะ
‪อาหารเสร็จแล้ว ทุกคน
‪ดูดีนะเนี่ย
‪อย่าเพิ่งนะพวก ดื่มฉลองก่อน
‪ดื่มฉลอง
‪แด่ครอบครัว ทั้งเก่าและใหม่
‪- แด่ครอบครัว ‪- แด่ครอบครัว
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪แด่เจนนี่
‪- แด่เจนนี่ ‪- แด่เจนนี่
‪ว่าแต่ไค จากนี้จะเอายังไงต่อ
‪ผมจะไปตามหาหมอผี
‪งั้นเราก็คงได้พักผ่อนสินะ
‪เราเหรอ ฉันนึกว่า… ‪หมายความว่าไง นายจัดการเองสิ
‪พูดมากอีกแล้ว
‪ฟังนะ แค่เพราะว่าฉันอัดนาย
‪ใครๆ ก็เห็นกันหมดน่ะนะ ‪แต่เราไม่ต้องพูดถึงมันก็ได้
‪- ชวนตีเหรอ อยากลองดีใช่ไหม ‪- ฉันน่ะเหรอชวนตี
‪ฉันไม่ต้องพิสูจน์อะไรกับนายหรอก
‪นายมันนักฆ่าหวู่ ส่วนฉันแค่นักฆ่าหลู่
‪- ไอ้เบื๊อก ‪- เหรอ
‪ได้เลย
‪- แม่เจ้า ‪- ฉันก็ทำได้
‪- ทุกคนดู ‪- มันง่ายไป
‪- จัดการเลย ‪- โยนลงน้ำ
‪มันต้องโดน โยนลงน้ำเลย
‪หวู่ธาตุน้ำ!
‪คำบรรยายโดย พฤกษา รุ่งศิริทิพย์