Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ајде, уште малку! Излегува!
Туркај! Уште малку, мила.
Туркај, мила. Уште малку.
Туркај!
Не!
ОГАН
- Ја бараш куќата на градоначалникот? - Молам?
- Ја бараш куќата на градоначалникот? - Да.
Овде е.
Јас сум Фарикоко.
Фала.
- Педро? - Здраво.
- Јас сум Фернанда, братучетка ти. - Фернанда! - Здраво!
- Како си? - Добро.
- Долго не сме се виделе. - Да.
Последен пат кога те видов беше малечок.
Имаше осум години. -Така нешто. Се возевме со воз долж Корковадо.
Така е!
Беше многу слатко момче.
Одлично изгледаш!
А ти си се приклучил на Кју Клукс Клан. Кој би рекол.
Ова е само костимот на Фарикоко.
Локална традиција. Нема никаква врска со ККК.
Разбирам.
- Сите се внатре? - Да. Влези.
На здравје!
- Фернанда? -Тетка Арлет. - Не ми се верува!
- Добри сте? - Види се!
- Изгледаш прекрасно, тето. - Фала, исто и ти.
- Уште си хипик? - Да. -Боже Господи...
Ќе ти ја средиме косата.
Дојди. -Се сеќаваш кога ме однесе кај фризерката во Рио?
Секако. Мајка ти ќе ме убиеше затоа што ти ја исправив косата.
- А ти ме молеше да го сториме тоа. - Имав 12 години.
Беше многу слатка. "Шанел" фризурата беше многу модерна.
- Ти се допаѓаше. - Да.
Зошто не се јави дека доаѓаш? Ќе пратевме возач.
Всушност, бев во Боливија и во последен момент одлучив да дојдам овде.
- Овде е вујче Антонио? - Сега ќе дојде.
Секогаш е зафатен со политика. Еве го!
Антонио. Види кој е овде!
Вујче Антонио!
Мојата најмила внука!
Добре дојде. -Имаш силен стисок на раката. -Како се вели?
- Вујче, како си? - Ајде, што се кажува?
Благослов, вујче.
Бог да те благослови, мила.
Ова е Фернанда!
Мојата внука и кумичка.
Ќерка на мојата сестра Сесилија која почина.
Паула! Ова е Фернанда, твојата сестричница.
Паула! -Фернанда! Долго не сме се виделе. -Добра си?
Види, види. Очигледно имате новини.
- Секако. Момче е. - Фала Богу.
Зошто? -Маж во машки свет. Нели така, вујче?
Сакаш нешто да се напиеш?
- Всушност, би сакала да се истуширам. - Не си гладна? -Секогаш сум.
Тогаш остани овде со нас. Има многу вкусна храна.
- Не би останала. - Не? Имаш право.
Да можам и јас би си гледала некоја серија во пижами.
Ајде, дојди во кујната со мене.
- Миси! - Да, госпоѓо?
- Остана котлет од ручекот? - Не, ништо не остана.
Не грижи се, ќе јадам што било.
Направи и кајгана.
Жоана!
Јајца од домашно производство. Свежи од фармата. -Супер.
Здраво. Како си? Мило ми е. Јас сум Фернанда.
Не плаши се. Многу се љубезни.
Нашите посвоени деца. Ова е Жоана, а ова Миси.
Миси дојде кога се мажев. Нели, Миси?
Подарок од свекрвата. Таа и беше кума.
- Подарок од свекрвата? - Не...
Така е зборот. Да не сме ние, таа би била во лудница.
Така е.
Жоана, земи постелина за моминската соба.
Онаа со цветови, за моминската соба. Ме разбираш?
- Мила, мора да се вратам внатре. - Секако.
Миси, погрижи се за останатото. Се гледаме.
Сесилија!
Да. Ја познававте мојата мајка?
Да.
Но таа не ти беше мајка.
- Таа не беше твојата мајка. - Не, секако дека не.
А ти личиш на неа.
Ако ти студи, во орманот има ќебе.
Бањата е на крајот од ходникот.
- Овде нема прозорци? - Нема.
Ова е собата за девојки. Типично за старите куќи овде.
За да бидат девојките скриени од мажите.
Или за да не побегнат со некој.
Мајка ми спиела овде?
Но како што знаеш, тоа не ја спречило да побегне.
- Сигурно не со маж. - Така е.
- Каде води оваа врата? - До мојата соба.
Родителите секогаш внимаваат на ќерките. -Мила моја...
Немаме доволно очи за да го видиме злото во луѓето.
Така пишува во Библијата. -Амин. -Добра ноќ. Утре ќе зборуваш со вујко ти.
- Сега е малку... - Зафатен со политика. -Да.
- Добра ноќ, тето. Фала. - Добра ноќ, мила.
- Фала. - Кафе?
Долго не сме разговарале. Од смртта на мајка ми.
Требаше да дојдам на погребот.
- Но беше ден на избори. - Не е погребана.
Ја донесов пепелта. Овде ќе ја исфрлам.
- Добро... - Навистина чудно.
Сесилија отсекогаш го мразеше ова место.
Местово ја мразеше неа.
Не е така едноставно, Фернанда.
Зборуваше за некоја фарма која ја сакала.
- И за некој поток на село со домородци. - Паула живее на фарма.
И бремена е. Сигурно нема таму да ја истуриш пепелта?
Тоа е само пепел. Не носи лоша среќа.
Има ли многу пепел?
- Како мислиш? - Па...
Никогаш не сум видел. Овде мртвите ги закопуваме.
Замисли пакет со 400 грама кокаин.
Само што нема бела, туку сива боја.
Боже, знаете дека Гојас е меѓународен коридор за таа трговија! -Не е.
Не во мојата администрација!
Кај мене нема толеранција за дрога.
Педро, на факултет си? -Работам на својата кампања за градски совет.
- Уште еден политичар во семејството! - Да. -За која партија?
ПБП.
Исто како тато.
Така треба! Семејство кое се бори за иста идеологија е обединето семејство!
Фернанда, мила... Одиме да се повозиме?
Зошто навистина дојде овде?
Дојдов да ја фрлам пепелта на мајка ми.
Само тоа?
Сакам да го видам имотот.
- Сега има некоја смисла. - Што?
- Се појави од ведро небо. - Не, не е така.
Дојдов бидејќи сакав да дојдам.
Не ми веруваш?
Секако дека ти верувам.
Зошто? Зарем не би требало?
Животот овде не е лесен.
Фармата ме умори. Болестите на стоката и сето останато...
Веќе изгубивме околу 90 животни.
Се надевам не од моите.
Тврд орев си ти, девојко!
Сериозно, сакам да го видам инвентарот и делот од наследството на мајка ми.
Всушност, ти не си и ќерка.
Технички кажано. Твојот дедо никогаш не те прифати.
Морав да интервенирам за тебе.
Те молам, вујче. Не ми зборувај така.
Мојот живот почна овде.
Моите биолошки родители кои никогаш не ги запознав, доаѓаат одовде.
Мајката која ме одгледа, твојата сестра, исто така е одовде.
Лезбејката која ме одгледа и која поради тоа мораше да замине одовде.
- Зборуваш како да сме варвари. - Татко ти сигурно и бил тоа.
- Секогаш зборуваш такви глупости? - Тоа е болест, вујче.
Хантингтонова болест, си слушнал за неа?
Го кажуваш она што ти е на ум и што мислиш додека зборуваш.
Од тебе ми се врти во глава.
Ќе молчам.
Кажи. -Имаме проблем на патот кон селото на домородците. Итно е.
РЕГИОН НА АВТОХТОНИ НАРОДИ ВЛЕЗ САМО ЗА ОВЛАСТЕНИ ЛИЦА
Чекај ме овде. Немој да излегуваш од колата.
Значи?
Градоначалникот рече да ве одвезам во градот.
Што се случи?
Тоа беа Ксаванте Индијанци?
- Нив повеќе ги нема во Гојас. - Сите сте ги избркале, нели?
Ние? Твоето семејство, Менезеси.
Ние можевме само да приговараме.
Не сте одовде. Зборувате поинаку.
Точно, не го зборувам твојот јазик.
- Далеку е градот? - Околу пет километри.
- Запри ја колата. -Зошто? - Застани, сакам да одам.
- Имам добиено наредба. - Мене никој не ми наредува.
Но мене да.
Паула?
- Фернанда! -Како си? - Добро сум, фала.
Здраво. Дојде да се молиш?
Всушност, не.
Сакам да гледам како се молат другите.
Жоана, нема да донираме детски пелени.
Остави ми мене. Оваа торба? -Да.
Да седнеме.
- Извини, извини. - Смири се, во ред е.
Се извинува. Не може да го изговори целиот збор.
Но Жоана е многу паметна. И талентирана. Би се изненадила.
Ја извезе целата опрема за бебето.
Нели, Жоана?
Паула...
Луѓето кои се како Жоана...
- Будали? - Да. Има многу такви во Гојас.
Не се работи за Гојас. Лудницата е многу стара.
Семејствата од околината со деца со посебни потреби ги праќале овде.
Ги давале на посвојување, а нашите граѓани ги земале.
- Разбираш? - Добри луѓе.
Да, луѓето овде се... Извини.
Земи ме од кај црквата. Излегувам за кратко.
- Одам кај мама. Сакаш превоз? - Не, ќе останам уште малку.
Сакаш Жоана да остане со тебе? Таа е како навигација.
Не, Паула. Во ред сум. Ќе се прошетам и ќе се вратам дома за вечера.
Тогаш, уживај во шетањето. Се гледаме подоцна.
Одиме, Жоана.
- Можам да ви помогнам? - Ви побара некој помош?
Не ми треба помош. Ќе се снајдам сама.
Јас ќе ве одведам.
Се е подготвено, сестро.
Тереза, оди во банката и веднаш врати се назад.
Тадеу ќе те земе за еден час. Не талкај наоколу. -Добро.
Фала за помошта, сестро.
Сестро, може да поразговараме?
Долги години бебиња биле напуштани
и потоа носени во локални куќи и фарми.
Никој не ги сакал и сестрите ги задржувале.
Дали тоа биле нормални деца?
Многу од нив биле сиромашни,
но повеќето биле будали.
- Зошто толку многу ги има овде? - Некои велат дека е поради рудниокт.
Поради премногу жива.
Не знам. Има многу бракови меѓу роднини. Еднаш едно дете со инвалидитет
- го посвоија сопствените родители. - Како тоа?
Кога се родил, семејството се срамело од него.
Го оставиле, но се вратиле по него и го посвоиле.
Бизарно.
Тие луѓе практично се робови.
Велат дека тоа е подобар живот за нив.
Но кога ќе остарат, ги водат во лудницата.
Ти одовде си?
Не знам. Ме оставиле овде и сум останала.
Никој не ме сакал.
Барем си венчана со Христос, така?
Ако веќе мора да бидеш роб, биди на Светиот Дух.
Уште не сум ги изрекла заветите.
Кој знае, може сме биле заедно оставени во кутија за напуштени бебиња. -Ти? Да.
Ќе ми помогнеш да ги најдам родителите?
Овде си! -Здраво. -Фернанда, ова е Олегарија, ќерката на Алвар.
Тогаш сме роднини. Го запознав татко ти која дојде да не посети во Рио.
Како е тој? -Одличен. Живее на фарма, а јас сум овде на факултет.
- Што студираш? - Нутриционизам.
Може да ми го подадеш она?
Добра си? -Не се чувствувам баш најдобро. Извинете.
- Секако. - Извинете.
Тие се заедно? Не е она ќерката на Алвар?
- Први братучеди се! - Кажи ми нешто ново.
Само јас од цело семејство не се омажив за роднина.
Но тоа меѓу роднините...
Не се препорачува, нели?
Ништо не знаеш. Овде, кога ќе се роди дете,
се фрла во воздух. Ако лета, лилјак е. Ако падне, тогаш е будалче.
- Господи Боже! - Многу смешно, Паула...
Мајка ти беше паметна.
Се соочуваше со сите и замина од оваа посрана дупка. -Немаше избор.
- Среќница си. - Ти не се среќна овде, мила?
Остај ме. -Боже. Што е пак сега, Паула?
Вие на меден месец бевте на Карибите, а јас во Калдас Новас.
- Жал ми е, Паола. -Затоа си лута? - И ќе ја добиете Жоана.
- Што мисли Жоана за тоа? - Ајде де...
- Жоана го сака Педро. -Педро, Педро... - Нели, Жоана?
Гојас е посебно место.
Роднините се венчаат и посвојуваат дете.
- Така оди тоа? - Да.
Во Гојас речиси сите сме семесјтво.
Вклучувајќи ги домородците од селото?
- Патем, како го реши тоа? - Се е во ред.
Ти донесов "пекис". Ги сакаш?
- Никогаш не сум пробала. - Тоа е овошје.
Вкусно и хранливо.
Може затоа ти го дале.
Чудно, изгледа како манго.
Не. Се јаде само надворешниот дел.
Внатре е полн со боцки.
- Сфатив. - Сигурно?
Подобро е да се остане на површина.
Не е секогаш добра идеја да се копа.
- Твоето девојче расте. - Расте. -Да.
- Да. - Да.
- Може да седнам со вас? - Може.
Гледаат ТВ, а јас мразам сапунски опери.
Зошто? -Се што би требало да биде едноставно, го прават сложено.
Сите патат.
И тајната се открива дури на крајот.
- Јас одам. На бебето му студи. - Во ред.
Имаш ли и ти кукла?
Имав.
Кога бев девојче.
Но јас не сум луда.
Зошто тогаш остана овде?
Поради сапунските опери.
Оние кои те насмевнуваат или расплакуваат? -Зависи.
Некои луѓе плачат.
А некои се смеат.
Разбирам.
Сапунските опери ме насмевнуваат, а кловновите ме расплакуваат.
Ти и мојата мајка сте на иста возраст.
И уште те викаат Миси.
Тоа ти е вистинското име?
Луиза.
Претходно ме викаа Мала.
"Мала, оди земи го она." "Мала, внимавај на млекото."
"Нахрани го кучето, Мала."
Сега сум Миси.
Додека не умрам.
Миси? Може да ни направиш кафе, те молам?
- Да. - Фала.
- Јас ќе средам. - Не!
Мајка ти те одведе за да не мора да работиш!
Ало?
Здраво!
Сега? Не, во ред е. Ќе дојдам. Каде си?
Податоците се посвојувањата се строго доверливи и тајни.
Се држат под клуч.
Тоа се јавни документи. Имам право да знам.
Секако, Фернанда. Обиди се да поднесеш барање до одборот за азил.
Само сакам да знам како ќе дојдам до цигари.
Па...
- Донесов две кутии. - Таква те сакам.
- Најде нешто? - 1983 година се посвоени три деца
на возраст од шест до седум години.
- Немало новороденчиња? - Имало, во 1976 година.
Тоа не може да е точно. Мајка ми ми кажа дека ме донела овде.
Има и други установи во близина.
Ме лажела ли?
Зошто би го сторила тоа?
Престани да душкаш наоколу, Фернанда.
Тоа е далечно минато, заборави.
Дојди утре. Може да се искрадеме ова време. Ќе одиме на танцување.
Или на караоке. Сакаш да танцуваш?
- Сакам. - Имаш дечко? -Немам.
Не? Што прво забележуваш кај мажите?
Прво што забележувам кај мажите... Не знам. Можеби устата.
Устата?
Имаш убав синџир. Прекрасен камен.
Може да ми го оставиш, да ме потсетува на тебе.
Не можам. Ми го даде мајка ми.
Се шминкаш?
Не.
- Сакаш да пееш? - Сакам.
Еве.
Фала.
- Се гледаме утре. - Се гледаме. -Те чекам.
- Здраво. - Здраво.
- Сакаш да видиш малку магија? - Не, фала.
Ја бараш мајка си?
- Како знаеш? - Волшебник сум, не гледаш?
Гледај.
Како го стори тоа? -Имам моќ, само луѓето не ми веруваат.
Ова го сторив за да ми веруваш.
- Како се викаш? - Езекиел.
Ти верувам, Езекиел.
Пази се од луди луѓе. Овде ги има многу.
Езекиел!
Ме пратија да ви го доставам ова.
Во ред. Фала.
Педро!
Некој те бара на телефон!
Доаѓам.
- Фала. - Фала.
Пијте, добро е.
Ќе биде поубаво кога ќе заврне. Сега се е суво.
Да.
Што се случува меѓу вас и градоначалникот?
- Вие сте новинарка? - Не, јас сум му внука.
Навистина? -Сакам да го дознаам тоа. И јас сум наследничка на земјава.
Но вујко ми не сака ништо да ми каже.
Тврди дека бреговите на реката се негови, а ние тврдиме дека се наши.
Ние ставаме ограда, тој доаѓа и ја руши.
Сака да го пренасочи текот на реката.
За неговата стока да може да пие.
- Зарем не можете да се договорите? - Тој мора да го смени мислењето.
- А тоа нема да се случи, нели? - Не можеме да живееме без вода.
Ќе биде како што мора да биде.
- А тоа е? - Ќе се бориме.
Кога ќе ја срушат оградата, ќе направиме нова.
Кога ќе не убијат, пак ќе оживееме.
Како цвет кој се издигнува од пепелта.
Преубав е.
Може да ве замолам за услуга?
- Дојди во водата, Жоана. -Не, се плашам! - Ајде, само малку!
- Се плашам! - Ајде, ќе ти помогнам.
- Се плашам! - Внимавај, овде има камен.
Така, полека.
Браво. Водата е добра, нели?
- Добра е! - Да.
- Може да бидеш сама накратко? - Да, те чекам.
Сесилија Фигуеиредо Менезес.
Ова е за тебе.
Стана Фернанда?
Овде сум.
- Добро утро. - Добро утро.
Зошто си била во индијанското село?
Бев до потокот. Зошто?
Не мешај се во тоа.
Сакав да отидам до потокот за кој ми зборуваше мајка ми.
На нивната земја.
И не сакам да ми наредуваат.
Јас те штитам.
Таа Индијанка е подмолна жена.
Поглаварот беше љубезен кон мене. Само разговараме.
Се ќе биде во ред додека не дознае дека си ми внука.
Знае. И кажав.
Не сум како тебе, вујче.
- Како мислиш? - Немам непријатели.
Таа твоја дрдорлива уста!
Само погледни околу себе, ќе најдеш десетици.
- Ќе те чекам во колата. - Ајде, сине.
Сериозно, им треба таа вода.
- И нам ни треба. - Не можеме да најдеме решение?
Нашата стока ќе умре без вода. Го сфаќаш тоа? -По ѓаволите со стоката!
Добро, мојот дел од стоката.
Не сакам жени кои пцујат.
Вулгарно е.
Може да појдеш до продавница, те молам? -Но набрзина!
Добро. -Ќе продолжам со спремање во кола.
Жоана!
Овде спиете?
- Езекиел? - Езекиел...
- Фарик, Езекиел. - Ова е Фарикоко? -Да.
- Тоа сум јас? - Да.
- А ова си ти со куклата? - Да, кукла.
Фарикоко...
А ова?
Сесилија и јас.
Кога имав пет години,
не, три години, тогаш ме дадоа на семејството Менезес.
За да си играм со Сесилија.
Се откажале од тебе?
Рекоа дека.
Моите родители беа рудари на злато, од мешан брак.
И работеа на фарма
која беше на г. Иво. -Кучкиниот син кој ја избрка мајка ми.
Ти дозволија да одиш на училиште?
Не.
Работев сешто.
Чистев, перев,
се грижев за животните.
Но Сеси ме научи да читам.
Сеси?
Мајка ми сите ја викаа Сеси.
Никој не знае дека знам да читам.
Но никој не знае дека знам се!
Зошто си останала во овој пекол?
Тоа го има само во сериите.
Само во сериите куќата ја наоѓа оној кој ќе побегне.
Работиш дење-ноќе. Погледни го ова. Погледни каде спиете!
Но јас...
Јас се скрив.
Се правам дека сум мртва.
Само чекам.
Што чекаш?
Вистински момент.
Ме чекаш мене?
Што? Јас? Не.
Жоана само што ми кажа...
Боже, колку чудно. Жоана?
Го слушнав гласот на Жоана во главата.
- Ова е твое. - Да го задржам?
Миси!
За обнова на Гојас, градот кој сите многу го сакаме.
Веќе четири години вршиме одлична работа.
И сакаме уште четири години.
Кога онаму го гледам мојот син, Педро,
кој се кандидираше за место во градскиот совет.
Не можам, а да не се сетам на своето прекрасно детство
во овој град. Тогаш децата слободно си играа на улиците.
Вратите ги остававме отворени.
Станувам емотивен. Нашата мисија е тоа да се обнови!
Така што и мојот внук...
Што е ова?
Што се случува овде?
Сте полуделе!
- Каде е Миси? - Замина.
Каде би отишла? Не тропај глупости, тоа е невозможно.
- Зошто е тоа невозможно? - Нема каде да оди!
Собра храброст и замина.
Без да ми каже ниту збор?
Боже! Не ми се верува.
- Не разбирам што се случува. - Си го изгубила свадбениот подарок.
Што си сторила?
Какви глупости си и ставила во глава?
Миси е мојата мајка.
Луда си?
Не знаеше?
Не ја знаеш големата тајна на семејството Менезес?
Слушај ваму, јас не знам ништо за тоа.
- Ме слушна? -Не си знаела? - Не знам ништо за тоа!
- Не си знаела? -Доста, Фернанда! - Миси е мојата мајка! -Замолчи!
Таа ми е мајка!
Арлет ми се јави.
Само што стигнав во Бразилија и морав да се вратам.
Што се случува овде?
Мора да ми кажеш која сум.
Може да добијам една?
Ти си ќерка на мојата сестра.
Онаа која те одгледала, кој ти дала име и живот.
Зошто никогаш не се врати овде?
Знаеш зошто. -Сигурно не само затоа што е лезбејка.
Отсекогаш знаев дека постои уште некоја причина.
Сесилија...
Ништо не криеше.
Беше дрска, слободна.
Татко и сакаше да ја однесе во установа, да ја тргне од вид.
Зошто ме зела со себе?
Да те спаси.
Од што, Антонио?
- За да не бидам робинка? - Фернанда...
Среде кампања сум.
Сега немам време, ниту енергија за решавање семејни проблеми.
Арлет е вознемирена.
Без Миси, ќе има премногу работа.
Сакам утре да си одиш.
- Без одговори? - Без толку прашања.
Ти си мојот татко?
Ти и Миси.
Го знам тоа.
Слушам некои нешта.
Ве видов вас двајца.
Најдобро е утре да си одиш.
Ќе ме присилиш да си одам?
Само ако морам.
Ти си мојот татко!
Сакав да те прашам дали денес ја виде Миси?
Ја виде во градот?
Да, но не.
Повеќе не е тоа што беше.
- Беше поинаква? - Не беше невидлива.
Што мислиш, каде е сега?
Дојде време.
- Одиш во Гојанија? - Каде одиш ти?
- Во Акидауана. - Далеку е тоа?
Прилично далеку.
Тогаш одам токму таму.
- Бегаш од полиција? - Не.
Само не сакам да го уништам она што е одамна уништено.
Тогаш, влегувај.
Имаме доволно време за разговор.
Јас сум Ванда.
Јас сум Луиза.
Луиза.
Патувај безбедно, Миси.
Знаеше дека таа ми е мајка?
Да.
Што е тоа?
Ти кажав, јас сум наследничка на овој имот.
Одлучив да ви го донирам мојот дел.
Барем половина од потокот е твоја.
Што да правам со овој документ?
Фала.
Фернанда?
Мислев дека си заминала.
Па, не сум.
Престани да си играш, девојко.
Кажи ми некој град или земја која ја сакаш. Австралија?
Нов Зеланд?
- Сакаш да ме купиш? - Куба?
Тато...
Зошто не ме однесеш во Дизниленд?
Малечка...
Се викам Фернанда.
Мала, Миси, така ги викаш жените за кои мислиш дека не им треба име.
- Така разговараме ние. - Зезнат начин на разговор.
Уморен сум. Многу уморен...
Се морам да работам сам.
Се обидувам да се сложувам со сите.
Прво со татко ми,
па со Сесилија која ме смета за идиот. -Не те жалам, Антонио.
Имаш речиси 60 години.
И не ме погледнуваш во очи да ја кажеш вистината.
Што е сторено, сторено е!
- Не сакам да се борам, Фернанда. - Јас сакам.
Жестоко ќе се борам! Ќе го запалам градот ако треба, за да дознаам!
Се обидов.
Жал ми е.
Ќе ме заклучиш во подрумот?
Каде ме водиш?
Знаеш ли дека твојот шеф ми е татко?
Не можеш да зборуваш?
Тргни ги рацете од мене, идиоту!
- Сега ќе си ги добиеш своите... - Остај ме!
Остај!
Серко!
Езекиел?
- Ова е за тебе. - За мене? -Да.
- Зошто ми даваш венчаница? - Се мажам.
Педро. Свршени сме.
- Ќе се мажиш со Педор? - Се мажам со Педро.
Сакаме семејна атмосфера.
Тортата е преголема. Те крие, Арлет.
Боже. -Поместете ја малку на десно, ве молам.
- Вака? - Совршено.
И вие поместете се малку лево.
Нема шанси.
Одлично.
Подготвени?
- Камера? - Снимаме.
Овде сме со градоначалникот на Гојас, Антонио Менезис, и неговото семејство
на појадок со кандидатот на новите избори.
До него е неговата сопруга Арлет.
И нивните деца. Педро, кој е во трка за градскиот совет.
И Паула која е во осми месец од бременоста. -Деветти. -Деветти.
Нашиот прв внук ќе пристигне во секој момент.
Да, уште еден Менезес. Уште едно дете на оваа благословена земја.
Господине градоначалнику, ова ви е трети мандат.
Овојпат со новата партија.
Зошто пак се кандидиравте?
Поради тоа што сега мора да работиме заедно за нашиот град.
За нашиот народ. Мора конечно да донесеме напредок и развој
што нашата земја го заслужува.
Да продолжиме.
Да продолжиме да носиме. -Напредок и развој кој веќе го почнавме.
Затоа што сме родени овде, овде пораснавме.
Најдобро ги знаеме проблемите на нашиот град.
И што е уште поважно,
знаеме како да ги решиме.
Бидејќи... -Добар ден. -Фернанда, прават интервју со семејството.
Но и јас сум дел од семејството, Арлет.
Каква смешна сцена. Како во Пепелашка, затворената ќерка доаѓа на интервју.
Прашајте што сакате.
Исклучете ја камерата! Изгасете го тоа!
Паула, може да го придржиш ова?
Ова е пепелта на мојата мајка
- и таа ќе остане во оваа куќа. - Носи го тоа одовде!
- Ќе остане овде. - Носи ја одовде!
Педро, жал ми е...
Тоа всушност е твојот кокаин.
Антонио!
Доста беше!
Извинете не.
Успеа на денот на процесијата да направи пустош!
Татичко, ќе ме заклучиш овде?
- Немој, јас сум ти ќерка! - Жоана, метлата.
Јас сум негова ќерка! Ќерка на ѓаволот.
- Арлет, може да те викам "мамо"? - Да го продолжиме интервјуто друг ден.
Жал ми е. Очигледно тоа не е кокаин.
Тоа е мојата внука. Има психички проблеми.
Татичко!
Тато!
- Што ќе правиме со неа? - Не знам.
Реши го тоа, Антонио!
Тргни ја таа девојка одовде!
Ослободи се од неа, Антонио!
Зошто сите заедно не одиме во Дизниленд?
Ќе бидеме среќно семејство.
Идиоту! Проклет идиот!
Џган!
Пушти ме одовде! Или и мене ќе ме продадеш како робинка?
Пушти ме!
Антонио!
Извини, извини.
Извини.
- Пушти ме! Жоана! - Извини.
Жоана! Помогни ми, Жоана!
Извини.
Време е за лекови.
- За што е тоа? - Малку да се одмориш и да заспиеш.
За релаксирање.
Гледаш?
Види, ова е мојата ќерка.
Искушеничка!
Како си?
Зошто сум овде?
Вујко ти те донесе. Рече дека си агресивна и го загрозуваш семејството.
Не си била добра девојка.
Може да ми обезбедиш мобилен?
Мобилен? Фернанда, се зедоа.
Мора да си одам одовде. -Не разбираш. Целата установа е под надзор.
Каде и да се свртиш, тие те гледаат.
Нема излез, мила.
Но морам да ти кажам нешто забавно. Имам изненадување за тебе.
Можеме да ја делиме мојата соба!
Ме слушна? Може да спиеш со мене во соба.
Нема да останам овде.
Ќе си одам.
Мислев дека си ми пријателка.
Каков идиот сум.
Каква глупачка.
Но јас сум ти пријателка.
Многу сум глупава.
Што велиш да одиме да купиме цигари?
Ние две. Одиме да купиме цигари.
- Навистина? - Да.
Жал ми е.
Извини, Фернанда.
- Извини. - Нема врска.
Одлична идеја, пријателке.
Одиме да купиме цигари. Наскоро ќе биде мисата.
Сите одат на миса. Одиме во мојата соба.
Ќе се облечеме и ќе смислиме како.
Добро? Ќе смислам начин! Генијална си!
Види го овој фустан.
Имаш фустан и за мене?
Да не си полудел?
Ти беше главен, идејата беше твоја.
Кој тогаш го турна Маркине?
ОГАН
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС