Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Są dziś z nami Sam van der Horst z bloga kulinarnego Coś SamKowitego
i miłośniczka superżywności Lilian Schaaf z LilianLubi.
Postanowiły podjąć się wspólnie dziesięciu wyzwań.
Podchodzimy inaczej do żywności i mój wydawca uznał,
że skonfrontowanie naszych postaw może dać ciekawe efekty.
Planujesz wydać książkę?
Tak. Marzę o tym od szóstego roku życia.
Jestem zagorzałą fanką twojego programu.
Super, ale nie przyszłyśmy tu rozmawiać o twojej książce.
Obie podejmiemy się tych samych wyzwań,
ale podejdziemy do nich zupełnie inaczej.
Podobno obie staracie się o własny program telewizyjny. Ależ ekscytujące!
Bardzo!
COŚ SAMKOWITEGO
BURAK CZY NIE BURAK?
W ROLACH GŁÓWNYCH
Tu Sam z Coś SamKowitego.
Stoję na swojej działce obok czarnego jarmużu. Włoski przysmak.
Warto dodać do makaronu lub smażyć z ciecierzycą.
Próżno szukać w sklepach, ale mają fasolkę szparagową z Peru.
Tu mamy buraka liściowego.
Przepyszny,
ale myjcie dokładnie, bo inaczej będziecie mieć piasek między zębami.
I nawóz.
Kto powinien prowadzić nowy program kulinarny?
Zależy od wymogów stacji.
Sam promuje żywność ekologiczną.
Ja wolę zdrowe podejście Lilian.
Może niech prowadzą go razem?
Nigdy w życiu! Nie znoszą się.
W ramach dzisiejszego wyzwania zjem Naga Jolokia,
którą w 2007 roku uznano za najostrzejszą papryczkę na...
Dobrze, czas spróbować.
WYZWANIE: CHILLI
WYZWANIE: ŚLEPY TEST
STO TYSIĘCY OBSERWUJĄCYCH
STO DWA TYSIĄCE OBSERWUJĄCYCH
Sam, masz ukochanego?
Nie mam na to...
Żeby gotował dwa razy do roku i srał przy otwartych drzwiach?
Nie, dziękuję.
- Jak ci na imię? - Joshua.
MUZYKA
Trzymać gardę.
Sam, poza do zdjęcia!
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ
MIŁOŚĆ OD KUCHNI
REŻYSERIA
Cholera.
Duco!
- Samantha? - Mama?
Tak. Kiedy możemy odwiedzić cię z tatą?
Za tydzień?
WYZWANIE Z LILIAN: SYRYJCZYCY
Kurwa.
Mamo, przepraszam, ale muszę kończyć.
Przywieźć ci coś z ogrodu?
Winogrona.
- Znowu gdzieś pędzi? - Na razie.
Nie!
- Pokój. - Pokój z tobą.
Cześć!
Witajcie.
Gdzie byłaś?
Dobrze cię widzieć.
Przepraszam za spóźnienie.
Dziękujemy za promocję w mediach społecznościowych.
I za pomoc w gotowaniu.
Sam spóźniła się na gotowanie, ale ktoś musi pozmywać naczynia.
Z chęcią.
Cześć!
Dziękujemy!
- Gdzie kuchnia? - Już prowadzę.
CO U MOJEJ UKOCHANEJ AUTORKI? PIERWSZA WERSJA GOTOWA?
WSZYSTKO DOBRZE. NIEDŁUGO PIERWSZA WERSJA.
OTWIERAM DZIŚ MOJĄ NOWĄ RESTAURACJĘ! HENRY
JAGODY KIWI
WCZORAJ GOTOWAŁAM DLA UCHODŹCÓW. ŚWIETNIE SIĘ Z TYM CZUJĘ.
ALEŻ SILNI I WSPANIALI LUDZIE.
Przepraszam. Sprawdzałam, czy dojrzałe.
I?
Bardzo dobre.
Jak mini kiwi.
Dokładnie.
Przepraszam, głupie to było. Proszę dwa pudełka.
- Wie pani, co z nimi zrobi? - Tak.
Co?
Tajemnica kucharska.
Pięć pięćdziesiąt.
- Można kartą? - Terminal nie działa.
Cholera.
Pierwszy raz pana tu widzę.
A ja panią.
Przeważnie obsługuje kobieta. Miła, ale niechlujna.
Jak ktoś z łuszczycą, kto trzyma w lodówce otwartą puszkę z karmą dla kota.
To moja mama.
Cześć!
Nie, proszę.
Marnie wyglądasz!
Napar z rumianku na oczy.
- Proszę pięć pięćdziesiąt. - Witam!
Piękny... masz sklep.
Słucham?
Na bloga. Wyślij mi PW na Insta, to cię otaguję.
Nie bawię się w te bzdury.
Te bzdury czyta sto tysięcy ludzi.
Ich wybór. Ja nie lubię tej durnej mody na superżywność.
I po darmowej promocji.
Przeżyję.
Nie lubię blogerów kulinarnych.
Czas na mnie.
Przepraszam, a pięć pięćdziesiąt?
Jasne. Masz gotówkę?
Co mam?
Płatność mobilna?
Nie.
W sobotę idę zbierać owoce, przydałaby mi się pomoc.
Płacę pięć pięćdziesiąt za godzinę.
Jak miło.
Być może.
Proszę numer telefonu.
Zero, sześć, jeden, trzy, osiem, osiem, dwa...
Chwila.
Jest szansa, że wyrobi się pan do imprezy sylwestrowej?
Zróbmy inaczej.
Marco.
Sam.
Mam już, kochanie.
Jak koty, mamo?
Co ty bredzisz? Nie znoszę kotów.
Dziękuję. Cześć.
Masz nowe lajki na Insta.
- Opublikowałaś? - Oczywiście, że nie.
- Dziękuję za jagody. - Do usług.
Do zobaczenia.
Cześć, brzydalu.
Patrz, jaka rzodkiew arbuzowa!
- Przyszedł nasz wizjoner. - Gotowy?
Przyniosłem ostatnie składniki.
Zostaw to dziewczynom.
- Sam umiem nosić. - Dlatego cię zatrudniłem.
Wynająłem też dziewczynę od ostryg.
Jeszcze nie sezon
I co z tego? Ludzie chcą ostrygi, a ja mam świeże z Chin.
Ludzie uznają, że nie wiemy, co robimy.
Ludzie zawsze kupują oczami.
Ty rób to, w czym jesteś dobry, a ja zajmę się tym, w czym ja jestem dobry.
Chcemy żywić ludzi, którzy jeżdżą po mieście terenówkami?
To źle?
Mam najlepszego szefa kuchni w Amsterdamie, ale zapomina, kto mu płaci.
BURAKI SĄ UNIWERSALNE.
ABY PRZYGOTOWAĆ PIECZONE BURAKI Z MARCHEWKAMI...
POWODZENIA NA PRZESŁUCHANIU.
NIE ZAPOMNIJ PROMOWAĆ PRZEDSPRZEDAŻY KSIĄŻKI
W MEDIACH SPOŁECZNOŚCIOWYCH.
Dziś przygotuję bezę, ale nie z jajek, lecz aquafaby.
To woda z puszki po cieciorce, którą zwykle się wyrzuca.
Uwielbiam tartę cytrynową, ale dziś przygotuję tartę z kiwi.
Wykorzystam te soczyste mini kiwi.
Istne bomby smakowe.
Dziewczyna z prowincji.
Kiwi trzeba importować, a tych owoców nie.
Ciekawe, nie wiedziałam.
Dlatego jest idealna.
Co tydzień wykorzystam lokalny składnik,
by przedstawić jeden przepis słony i jeden słodki.
Mam plamy?
Nie, ale cuchniesz cebulą.
- Cześć. - Cześć.
Własny program to gwarancja sukcesu twojej książki.
- Jeśli ją skończę. - Skończysz.
Mam już przepisy, ale muszę zacząć pracować nad opisami.
Tylko nie pisz elaboratu o tym, jak rosną buraki.
Ludzie mają mało czasu, przepisy muszą być proste i niedrogie.
Musisz też myśleć o aspekcie marketingowym.
I żeby przepisy były dobre. Oby Duco był zadowolony.
Możemy prosić do zdjęcia?
Tak... ale podobno cuchnę cebulą.
Nam nie przeszkadza. Dziękujemy.
Muszę coś ci powiedzieć.
Poznałam przystojnego sklepikarza.
Nie gadaj! Idziesz na randkę?
Jeszcze nie, ale patrz.
Przystojny? Lubi SamKowite rzeczy?
Nie widziałam jego cukinii.
Nawet na Tinderze? Ludzie są dziwni.
Nie znosi blogerów kulinarnych.
- Czemu? - Bo szukają sensacji.
Niech mu będzie. Dość żyłaś w celibacie.
Umów się na randkę, a zobaczy, jaka jesteś super.
- Na razie. - Na fazie.
Co tam?
Nic.
Dobra, poznałem dziewczynę.
Serio?
Zaprosiłem ją na zbieranie owoców.
Jak romantycznie!
Moje dziewczyny tak nie robią.
- Gdzie dodatkowe stoły? - Po co?
Na ulotce stoi, że mamy salę na osiemdziesiąt osób.
Henry uważa, że to nie problem.
STOŁUJMY SIĘ LOKALNIE
UROCZYSTE OTWARCIE NOWEJ RESTAURACJI.
GOTOWA NA OSTATNIE WYZWANIE?
JEŚLI, OCZYWIŚCIE, ZOSTAŁAŚ ZAPROSZONA.
OCZYWIŚCIE, ŻE ZOSTAŁAM ZAPROSZONA.
WŁAŚNIE JADĘ. PRZYJMUJĘ WYZWANIE.
- Cześć, laska. - Co powiesz na darmową kolację?
Chcecie coś zmienić, zanim zaczniemy podawać?
- Więcej posmaku? - Nie.
Marco, Arie tylko to zostawiła.
Jesteś aniołem.
- Powodzenia. - Do zobaczenia.
Jak moja była.
Nie będzie z tego ceviche.
Uwędzimy i zrobimy rillette.
Plus majonez cytrynowy i szczypior.
- I estragon. - Tak jest.
- Krytyczka kulinarna prosi na słowo. - Później.
- Nie olewaj jej. - Nie teraz.
Ryba powinna już być w marynacie.
Dzwoniła twoja mama. Podobno znów nie odbierasz.
- Co powiedziałaś? - Przypilnuję, żebyś jadła warzywa.
Ser!
GOTOWA NA WYZWANIE.
Ona jest...
Mam pomysł.
Nie jesteś tu jedyną blogerką.
- Twoja ulubienica. - Kocham.
Cześć! Gotowa? Trzeba umieć pisać recenzje.
Trzeba mieć co powiedzieć.
Dobry wieczór. Mają panie rezerwację?
Tak.
Sala wypełniona po brzegi. Niech się konkurencja uczy!
- Dwadzieścia osób ponad stan. - Zaprosiłem blogerów.
Że co?
Sam van der Horst plus jeden.
Już patrzę.
Ładne wdzianko.
Może na inne nazwisko?
Na pewno na to.
Przykro mi.
Prowadzę bloga kulinarnego, zaprosił mnie Harry.
- Henry. - Właśnie.
Pisałaś, że masz zaproszenie.
- Od Harry'ego. - Henry'ego.
Fani będą zawiedzeni, jeśli nie będzie wyzwania.
Potrzebujemy ich.
Dwudziestka profesjonalnych recenzentów!
Może upieczmy beztłuszczowe babeczki, żeby się najedli.
Wierzę, że dacie radę.
Do dzieła!
Ja na połykanie ognia.
Sam z Coś SamKowitego! Daj im stolik.
Witaj, Lilian z LilianLubi.
Mam jednak stolik. Zapraszam.
Proszę.
Dziękujemy.
Siedzimy tu od godziny bez niczego do picia.
Jak u swingersów.
Koleżanka zaraz panie obsłuży.
Mówiła to pół godziny temu.
Przepraszam za opóźnienie. Dokonały panie wyboru?
Prosimy menu degustacyjne.
Muszę to omówić z szefem kuchni.
To nie jest trudna prośba.
Pójdę zapytać.
No co?
Dziewczyny robią, co mogą.
Obsługa klienta leży. Zawrzyj to w swojej recenzji.
Flambirowane boczniaki dla pań.
Nie mam czasu na blogerki kulinarne. Spław je.
Mam je spławić... Przepraszam, szef...
...może wyjaśnić osobiście, czemu nie spełni naszej prośby.
Daj spokój.
Dobrze, ja proszę...
Jedno ceviche.
Proszę.
Puree z groszku i marchewek oraz ceviche.
- Smacznego. - Dziękujemy.
Poczekaj!
Już.
WOW, PŁONĄCE SMAKOŁYKI!
PYSZNE CEVICHE. NIEDŁUGO RECENZJA NA MOIM BLOGU.
Pyszne.
Wygląda pięknie.
Dwa razy ceviche.
Jeszcze nie wyszło?
Nowa partia.
Kurwa!
Facet ze sklepu?
Pracujesz tu?
Poznałaś szefa kuchni?
Wolę pisać obiektywnie.
I tak będziesz miła.
Bezbarwna recenzja dla nikogo.
Ja nie boję się pisać, co myślę.
Nawet jeśli to krytyka, to jest szczera.
Moi fani to cenią.
Ty chcesz, żeby cię lubiano.
Miła blogerka.
Przykro mi, coś nie wyszło.
Zdecydowanie nie wyszło.
Mogę zaoferować coś innego?
Hamburgera.
- Proszę bakłażana. - Skończyły się.
Może słono-słodka lodowa poezja z sałatką z wodorostów?
Liczycie sobie za to trzynaście euro?
Tak.
Ostrygi na koszt firmy.
Jeszcze nie sezon.
Chłopaki są w stanie zawojować
podniebienia wszystkich niegrzecznych dziewczynek!
Nie, dziękuję.
Czas na nas.
Są świeże!
OSTRYGI POZA SEZONEM. KELNERKI, KTÓRE NIE OGARNIAJĄ SALI.
MAŁO SMACZNA RYBA.
MAŁY STOLIK.
MOŻE DAM IM ZA KILKA MIESIĘCY DRUGĄ SZANSĘ...
SERIO? JEDNO WINOGRONO W JOGURCIE? KIEPSKA KNAJPA.
DOBRZE, ŻE NIE NABIERASZ SIĘ NA HIPSTERSKĄ ŚCIEMĘ.
UWIELBIAM TWOJĄ SZCZEROŚĆ.
OSTRYGI POZA SEZONEM, SPROWADZANE Z CHIN.
45 MINUT CZEKANIA NA NAPÓJ.
PRETENSJONALNIE.
BEZDUSZNIE. SEKSISTOWSKI POZER.
STOLIK PRZY TOALECIE.
NA TALERZU ZGNIŁA RYBA!
DOBRE MIEJSCE DLA MIŁOŚNIKÓW TOALET.
SZEF KUCHNI TO AMATOR.
OHYDA I CHAOS!
Co sądzisz?
Trzeba wyróżniać się w tłumie.
Ludzie muszą wybrać twoją okładkę.
Jak sądzisz, czemu Helen tak dobrze schodzi?
Nie chodzi o talent!
- Joga się sprzedaje. Uprawiasz? - Boks.
Laski od jogi polecą na twoją książkę. Dieta i sportowy stanik.
Louise ustawi sesję zdjęciową, a ty skup się na terminach.
Nie mogę się doczekać pierwszej wersji!
Muszę odebrać.
Jesteś boska.
Co tam?
Sam?
- Ćwiczyłaś? - Duco chce mnie taką na okładce.
- Ale to nie ty. - Na tym polega problem.
Spokojnie, wydawcy będą się sami do ciebie łasić,
bo jesteś w finałowej dwójce.
Serio?
Za tydzień ostatnie przesłuchanie. Rób tak, jak ostatnio, a na pewno wygrasz.
Tylko ubierz się inaczej.
A druga osoba?
Elody ją chciała, ale upewnię się, że ty wygrasz.
W końcu będziemy razem pracować.
Zostaniesz nowym Jamiem Oliverem, tyle że z ładniejszą buzią i bez cukinii.
- Za wcześnie na to. - Też mam co świętować.
Elody przejmie oddział zagraniczny i zgadnij, kto ją zastąpi?
Serio? Gratulacje!
Nie mogę pozwolić sobie teraz na błędy.
Jesteś idealna.
Wiem, teraz oni muszą to zrozumieć.
Spiknęłaś się już ze sklepikarzem?
Nie, walczę z terminami.
Daj mu zająć się twoimi warzywami.
Do dzieła!
Dobrze.
Nie...
Świetne są te filtry! Pisz do sklepikarza.
ZBIERANIE OWOCÓW DALEJ W PLANACH? MAM JEDNAK CZAS.
Jesteś zadowolona?
- Dobre, prawda? - Co w tym jest?
TAK, NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ.
- Wysłał buziaka. - Też wysyłam majstrowi.
Serio, przebierz się.
- Racja. - Szybciej!
Jesteś!
Cześć.
- Gotowa? - Tak.
Profesjonalistka.
W zbieraniu jabłek i wykradaniu jagód.
- Robisz coś z owocami? - Jem.
W pracy.
Ja...
piszę książkę kucharską.
Świetnie.
Gotujesz?
Nie.
Piszę o jedzeniu i różnych rzeczach, i robię zdjęcia, a ty masz sklep.
Należy do mamy. Jestem szefem kuchni.
Naprawdę?
Patrz, podagrycznik. Jadalny.
- Nie jedz! - Smaczny.
Wiem, że jadalny, ale widziałam, jak owca tu sikała.
Nie mogłaś uprzedzić?
Byłeś zbyt szybki. Trzymaj.
Dojrzały ser z nerkowców w popiele wulkanicznym.
Boski.
Wiem.
Najlepsza szarlotka w Amsterdamie?
Oprócz mojej? Na targu ekologicznym.
Najlepsze rogale w Amsterdamie?
- Fort Nine! - Właśnie!
Trzy łyżki masła na dziesięć łyżek mąki.
- Nie może się lepić. - I musi być kruchy.
Powinni zakazać pełnoziarnistych rogali.
I przy okazji makaronu.
Mam świetny przepis z pełnoziarnistym makaronem.
Udam, że tego nie słyszałem.
Kiedyś ci ugotuję.
To usłyszałem.
Jedźmy do mojej restauracji. Jest za rogiem.
To twoja restauracja?
- Tak, wejdziesz? - Nie.
Tak.
Nie, ja...
zapomniałam, że jestem umówiona.
Głupia ja... do widzenia.
- Sam? - Tak?
Świetnie się bawiłem.
Ja też. Do widzenia. Cholera...
ALE OSTRA RECENZJA!
TEŻ JADŁAM TO OHYDNE CEVICHE.
CZAS SIĘ ZAMYKAĆ.
ALE GÓWNIANE MIEJSCE!
DOBRY SZEF KUCHNI ZAWSZE WSZYSTKIEGO PRÓBUJE.
WZYWAŁ KTOŚ SANEPID?
DZIĘKI ZA SZCZEROŚĆ, SAM!
Kurwa...
RECENZJA USUNIĘTA.
Mówi Jacco. Nie odsłuchuję wiadomości, więc napisz SMS-a.
SKLEPIKARZ JEST SZEFEM KUCHNI W TEJ RESTAURACJI. POMOCY!
CO SIĘ STAŁO Z RECENZJĄ?
SAMKOWITE NAPIĘCIE ROŚNIE.
NIE STRESUJ SIĘ. WYZNAJ MU PRAWDĘ I ZAJMIJ SIĘ JEGO CUKINIĄ.
CAŁA TA SYTUACJA JEST PODEJRZANA.
PRZECZYTAJCIE MOJĄ RECENZJĘ.
ILE JESZCZE KAŻESZ CZEKAĆ FANOM?
RECENZJE NIE SĄ TAKIE TRUDNE.
CZEMU USUNĘŁAŚ RECENZJĘ? PRZERAZIŁAŚ SIĘ WŁASNEJ KRYTYKI?
NIE CZYTAŁEM, ALE JESTEM CIEKAW!
1:0 DLA LILIANLUBI!
TEŻ MOGĘ NAPISAĆ RECENZJĘ. POOBSERWUJECIE MNIE?
PRZEPRASZAM.
ZE WZGLĘDÓW TECHNICZNYCH MÓJ BLOG JEST CZASOWO NIEDOSTĘPNY.
ŚWIETNIE DZIŚ SIĘ BAWIŁEM. WPADNIESZ DO MNIE NIEDŁUGO?
Kolejne osoby anulowały rezerwacje. Czas na zmiany.
Musimy udoskonalić ofertę, wprowadzić jakieś musy i galarety.
Goście z Avocado Show czają bazę.
Nie idźmy w skrajności.
Ty jesteś mistrzem kuchni, a ja mistrzem budowania trendów.
Nie uczyli cię, że biadolić można dopiero po okresie próbnym?
Te lampy.
- Ostatni krzyk mody. - Chcę dwie.
Postaw mu się.
Mogę, ale czasem trzeba iść na kompromis.
Jego pomysły nie zawsze wydają się dobre, ale prowadził z sukcesami kilka firm.
Wierzysz w to?
Rób dalej, o co cię prosi, a staniemy się szybko jarmarczną atrakcją.
- Co to? - Na razie tylko projekt, ale...
Mówiłem ci, że chcę dietetycznej książki kucharskiej.
- Mój blog... - Nie ma znaczenia.
Stałaś się marką, a marka wymaga czegoś więcej.
Dieta, lifestyle. Chcesz grać w pierwszej lidze?
Chcę mojej książki kucharskiej.
"Twoja" to słowo-klucz.
Twój styl życia. Twoja dieta. Twoje zabójcze ciało.
Masz czas do przyszłego tygodnia albo zwracaj zaliczkę.
Mam inne spotkanie. Frans, jak się masz? Kopę lat!
Pani van der Horst. Chciałam podziękować.
Dzięki pani zaczęłam jeść bardziej świadomie.
Cieszę się.
Proszę się nim nie przejmować.
Udaje twardziela, bo gdzie indziej mu nie wychodzi.
Typowe.
Selfie?
Obserwuję od dwóch lat.
- Mnie się nie przyda. - Dziękuję.
WYCIĄGNĘŁAM OSTRĄ RECENZJĘ SAM ZE ŚMIETNIKA!
Kurwa...
Lilian!
Porozmawiajmy!
Sam, co słychać? Jak zbieranie owoców?
Po co ją opublikowałaś?
Bo własna szczerość cię przeraża. Potrzebuję tego wyzwania.
- Usuń ją. - W internecie nic nie ginie.
Naprawdę muszę ci wyjaśniać, jak to działa?
Suka!
Usuń recenzję!
- Oddaj telefon! - Nie!
Uśmiech!
Żadna z nas nie wrzuca zdjęć.
Zgoda.
POMYSŁY DO KSIĄŻKI.
FAJNIE BYŁOBY ZNÓW SIĘ ZOBACZYĆ.
Powinnam była od razu ci powiedzieć, ale prowadzę...
bloga kulinarnego.
Nie. Powinnam była ci powiedzieć, że jestem blogerką kulinarną.
Marco, ja... cały czas kłamałam.
Wiem, że naprawdę nie cierpisz blogerów kulinarnych, ale...
będzie jeszcze gorzej... Kurwa.
Spokojnie.
Cześć.
Mam coś dla ciebie.
Czekolada?
Jest mało istotna.
Nieprawda.
Chcesz?
Liczy się mała niespodzianka, która jest w środku.
Nie każda niespodzianka jest fajna.
Zjadłaś jego jajko.
Potrzebuje nowego domu.
Skoro już mowa o niespodziankach...
Amsterdam jest ich pełen.
Chodźmy.
Chciałam powiedzieć, że...
mam bloga kulinarnego.
Wiem, że nie cierpisz blogerów...
Jaką masz dietę?
Przepraszam.
Wiem, o co ci chodzi, ale nie piszę na blogu o trendach.
Staram się promować kupowanie sezonowych owoców i warzyw.
Ale czasem muszę robić rzeczy, które mi nie pasują.
Znam to.
Mój szef ciągle mi rozkazuje.
Wszystko musi pasować do Instagrama, ludzie muszą zachwycać się zdjęciami.
Kiedyś zachwycali się kameralną atmosferą,
a dziś nawet chleb musi być piękny i stylowy.
Ty jesteś zachwycający.
- Wejdź. - Zamknięte.
Mam tu chody.
Jeśli się nie uda, mój przyjaciel w Mediolanie ma własną restaurację.
I działkę, gdzie uprawia warzywa i oliwki.
Przepraszam.
Tu Marco.
Tak.
Niby skąd?
Tak, ale...
będę za trzy godziny.
Dobra, jadę.
- Przepraszam, muszę jechać. - Co się stało?
Jakaś blogerka napisała negatywną recenzję.
Lilian.
- Muszę lecieć. - Musisz coś wiedzieć...
"Zgniła ryba". "Bezdusznie".
"Pretensjonalnie".
Wolę inne hashtagi.
"Szef kuchni to amator".
To tylko jedna recenzja.
Ludzie wzięli ją na poważnie.
Wieść poszła w świat. Tracimy rezerwacje.
Oceny spadły nam w godzinę z czterech i pół gwiazdki do jednej.
- Tak szybko? - Mamy XXI wiek,
a ty zachowujesz się jak ktoś, kto stresuje się,
że jeśli nie zrobi zakupów przed dziewiątą, to zamkną internet.
I dalej: "Ceviche ze zgniłej ryby to grzech śmiertelny".
"Z miejsca poszła anulacja".
"Nie traćcie czasu i pieniędzy na kolejną niedorobioną restaurację".
Pogrzebali nas, zanim na dobre zaczęliśmy, ale ja się nie poddam.
Jeszcze im pokażemy!
Ryba nie wyszła, bo improwizowaliśmy.
Daj mi wolną rękę.
Ma być lepiej niż w El Bulli.
Jutro dostaniesz nowe menu, a w czwartek pierwsza degustacja.
- Ja będę. - Masz wolne.
Będę.
I jak?
Zgoda.
MAM DOŚĆ PRETENSJONALNYCH KNAJP PĘDZĄCYCH ZA TRENDAMI.
Wybrałaś potrawę na przesłuchanie?
Zaraz mam spotkanie z Elody.
Uwielbia makaron z serem kozim.
Jak zareagował sklepikarz?
Lilian opublikowała moją recenzję, a on ją przeczytał.
Cholera. Wkurzył się?
Tak, na Lilian.
Co?
Myśli, że to jej recenzja.
Nie czas na wpadki.
Próbowałam mu powiedzieć, ale nie dałam rady.
Musisz być szczera.
- Wiem. - Jest Elody.
Kończę, powodzenia!
Dzięki.
- Czytałeś? - Nie chcę.
Ma rację, to nie był dobry wieczór.
Bronisz jej?
I o co chodziło z tą babką od ostryg?
Tym razem zrobimy wszystko inaczej.
Ostra recenzja.
Szkoda, że musiałam ją przeczytać na blogu tego wkurwionego szczypiora.
PRZEPRASZAM, ŻE MUSIAŁEM JECHAĆ.
KRYZYS W PRACY. TWORZĘ NOWE MENU.
MOŻE TWÓJ BLOG MNIE ZAINSPIRUJE?
ZMIENIAM WYGLĄD BLOGA. I TAK GO NIE POTRZEBUJESZ.
WIESZ, CZEGO CHCESZ.
O nie...
Mama? Nie...
Piękne powitanie własnej córki.
Cześć, córko.
Co się dzieje?
O nie...
Otwórz okno i wyłącz czujnik dymu.
Mamy winowajcę.
Zobaczmy.
- Zostaw, mamo. - Robię tylko miejsce.
Dieta? Pijesz coś poza ciepłą wodą z miętą?
- Uważaj na robaczy stołek. - Na co?
- Kompostownik dla mieszczuchów. - Piękne winogrona.
Twój idol, gdy miałaś dwanaście lat. Poznajesz?
Rudolph od "Życia i gotowania".
Twoja stara książka kucharska. Może zainspiruje cię do tej nowej.
- Nie mamy miejsca na takie rzeczy. - Macie cztery sypialnie i garaż.
Tarta czekoladowo-gruszkowa.
- Zabierz z powrotem. - Ale bałagan.
Ćwiczę na przesłuchanie i zbieram się na działkę.
Pójdziemy z tobą. Rusz się, kochanie.
Restauracja ma przeze mnie kłopoty.
Nic nie poradzisz, że były słabe dania.
Dobrze, że starałaś się być obiektywna.
W tym tkwi problem. Dania były ciekawe.
Po prostu coś im tego wieczoru nie wyszło,
a mnie podkusiło, żeby być bardziej krytyczną niż zazwyczaj.
Czemu?
Przez Lilian.
To ta z zębami?
Nie, w sportowym staniku.
Potrzebujesz bazylii do pesto?
Tak.
- Zebrać ci? - Dziękuję.
A jak przeze mnie zbankrutują?
Jeśli ludziom posmakuje, zapomną o recenzji.
- Widzę tutaj. - Nie, to mięta.
Nie zapomną, mamo. W internecie nic nie ginie.
Co racja to racja.
Jak nazywał się ten aktor?
- Clooney? - Nie, ten miły.
- Pitt? - Nie, ten z niebieskimi oczami.
Jude Law.
Popełnił błąd, który ciągnie się za nim do końca życia.
- Fakt, był głupi. - Że się przyznał.
- Tato... - Czyli będziesz w telewizji.
Jeśli się dostanę.
Nie przejmuj się tak bardzo. Martwimy się o ciebie.
- Bez potrzeby. - Chwila.
Ślimaki, niedobrze.
Weź do domu albo jutro trzeba będzie wyrzucić.
Wyrzucić?
Jesteś genialna!
Cześć. Gdzie jesteś?
Halo?
Cześć.
- Ty jesteś Sam? - Tak.
Audrey.
- Sam. - Wiem.
Myślę, że...
Cześć.
Dobrze.
Czas na mnie.
Już się przesuwam.
Ja...
Muszę...
- Wejdziesz? - Tak.
- Mam pomysł. - Jaki?
Zbudujemy ci reputację wytrawnego szefa kuchni
bez tworzenia marketingowego szumu.
W trwały sposób pasujący do ciebie.
Jestem trwały?
Może.
Hashtag #ZeroWaste ma 8,9 miliona postów na Instagramie
i 5,1 miliona postów o "fine dining".
Chodzi mi o to, że coraz więcej osób chce zrezygnować z plastiku
i nie marnować żywności, ale amsterdamskie restauracje zero waste
oferują żarcie jak z kantyny.
Potrzebujemy restauracji zero waste z bogatą ofertą fine dining.
Dokładnie!
Miso ze startej skórki z cytryny,
grzyby uprawiane na fusach z kawy, żeby fermentowały.
Wielu dostawców wyrzuca żywność, bo nie wygląda idealnie.
Skoro o tym mowa, przyniosłam ci nieidealny jarmuż z mojej działki.
Zrobisz z niego coś idealnego.
Pamiętam wspólne gotowanie z tatą.
Wszystkiego musiałem spróbować.
Najpierw powąchać, potem spróbować.
Gdy zmarł, mama harowała, żeby nas wyżywić.
Musiałem radzić sobie sam.
A ty?
Pamiętam, jak z rodzicami myliśmy
i suszyliśmy nasiona z dyni, a potem je sialiśmy.
Kilka miesięcy później ogród był pełen małych dyni.
Czysta magia.
W szkole wydawałam całe kieszonkowe na jedzenie.
- Na przykład? - Sery francuskie, śledzie...
wszystko, co wydawało się smaczne.
Co to ma być?
Dziewczyna jest wielką fanką.
- Chociaż byś się zapytał. - Przepraszam.
Nic się nie stało. Zróbmy sobie zdjęcie.
Będzie zachwycona.
- Jak jej na imię? - Simone.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
- I jeszcze raz przepraszam! - Cześć.
Jak sobie z tym radzisz?
- Część zawodu. - Cześć!
Pomachaj mu.
Amsterdam wydaje się taki piękny i spokojny.
Pięknym amsterdamskim kanałom.
Oddałem na zawsze swe serce.
Myśli me krążą wokół Amsterdamu.
To najpiękniejsze miasto w kraju .
Wszyscy mieszkańcy Amsterdamu.
Którzy przybyli tu z prowincji.
Nie chcą mieszkać nigdzie indziej.
I chcą mieć pozwolenie na parking.
Ja nie mam auta!
Światła oświetlają miasto nocą.
Każdy chciałby mieszkać...
w Amsterdamie.
Na zawsze.
DOJEŻDŻASZ? ODDZWOŃ.
PRZESŁUCHANIE ZA 30 MINUT.
Kurwa...
MUSIAŁAM LECIEĆ NA PRZESŁUCHANIE. POWODZENIA DZISIAJ.
Gdzie byłaś?
U sklepikarza?
Opowiadaj!
Ale nie teraz, jestem kłębkiem nerwów.
Ja też.
Teraz przedstawię mój przepis na lekko odmieniony makaron z pesto.
Zamiast parmezanu użyję sera capiego.
Chodziło mi oczywiście o ser kozi. Lepszy dla jelit.
Widzowie nie chcą anegdot o wypróżnianiu.
Makaron z pesto i ser kozi.
Lepszy dla... ciała.
- Przepraszam, straciłam wątek. - Nie spiesz się.
Dobrze.
Wszystko już wiemy, dziękuję.
Zacznę od nowa.
Naprawdę nie trzeba.
Przepraszam... to z nerwów.
Wyprowadź, proszę, Sam i zaproś Lilian. Dziękuję.
Cześć! Jak poszło?
Twoja recenzja rozpala internet.
Przez nią masz problemy ze stroną? Czy zajmują cię inne rzeczy?
Gotowa, Lilian?
Od urodzenia!
Jest.
Tu poczta głosowa Marco. Zostaw wiadomość po sygnale.
Cześć... oddzwoń, proszę...
gdy już skończysz.
Nowe menu. Wędzona gęsina z kremem z jarmużu, chlebem żytnim i miso.
Pieczone jabłko w polewie z czarnego czosnku.
Dość gadania, jemy.
Całe danie powstało z żywności gotowej do wyrzucenia.
Siedzę przy stole, a nie w śmietniku.
Wyjaśnię po raz ostatni. Ludzie chcą być zaskakiwani.
Za każdym razem, gdy tu przyjdą, muszą dostać coś, czego jeszcze nie widzieli.
Chyba nie spróbowali. Danie musi być smaczne.
Tak, ale musi krzyczeć nowością!
Ludzie muszą się zachwycać, zastanawiać, co właśnie jedzą.
Polecać znajomym w mediach społecznościowych.
Tego mi brakuje, dania wyglądającego jak milion dolarów,
które aż by się chciało od razu zjeść.
A ty wymyślasz rzeczy, które może przygotować każda kura domowa.
W wolnym czasie.
Jeśli nie chcesz mojego wkładu, po co mnie zatrudniłeś?
Słusznie. Zwalniam cię.
Słucham?
Nie mam czasu prowadzić cię za rączkę.
Dziś gotujesz ostatni raz.
Dobrze.
- Żegnaj. - Żegnaj.
Sam?
Wypada mi pogratulować.
Czego?
Nowego programu.
Ale przesłuchanie...
Masz nauczyć się wierzyć w siebie. Ludzie nie lubią wahania.
Gratulacje!
Nie mogłam wejść na twojego bloga.
Uruchom jak najszybciej.
Oczywiście, dziś wróci.
Muszę lecieć.
Sam?
Co się z dzieje?
Wychwalam cię pod niebiosa, a ty masz to gdzieś.
Elody optowała za Lilian, ale udało mi się ją przekonać.
NOWY CHŁOPAK? RECENZJA ZNIKNĘŁA, PRZYPADEK?
Kurwa.
Żartujesz...
Jadę do niego.
Tu poczta głosowa Marco. Zostaw wiadomość po sygnale.
- Marco, ja... - To nie recenzja, lecz twoja opinia.
Miałaś trochę racji, ale nie mogę uwierzyć, że nic mi nie powiedziałaś.
Udawałaś.
Co za hipokryzja.
Czekałam na odpowiednią chwilę.
Odpowiednią?
Proszę, ja...
Lepiej już idź.
ŚWIETNA PR-OWA ROBOTA.
STOISZ W ŚWIETLE REFLEKTORÓW. IDEALNY MOMENT NA KSIĄŻKĘ.
Miłego wieczoru.
DROGI MARCO
Ja...
MOŻEMY POROZMAWIAĆ?
Dziś jesteśmy w świecie blogerów kulinarnych.
Po pikantnej recenzji życie SamKowitej zmieniło się w SamKoszmar.
Sam nigdy nie pisała tak ostro.
Zmiana była tak nagła, że to nie mógł być przypadek.
Każda może się zakochać, cieszę się z jej szczęścia.
Tylko po co te kłamstwa?
Tak się nie robi. Nasi fani zasługują na prawdę.
Dwulicowa organiczna suka.
STRACIŁA WSZELKĄ WIARYGODNOŚĆ.
SAMOHYDA.
JUŻ JEJ NIE OBSERWUJĘ.
To ta babka z SamKowitego.
Serio? Dwulicowa hipokrytka.
Nie ma go.
Proszę.
Dziękujemy.
Twoja kandydatura została wycofana.
Słucham?
Nie możemy ryzykować utraty reputacji.
Podpisałam umowę.
Ciesz się, że nie musisz płacić za działanie na szkodę stacji.
Jacco? Chcesz coś dodać?
Nie, sprawa jest jasna.
- "Jasna"? - Tu chodzi też o moją reputację.
Byłaś najlepsza, ale spierdoliłaś.
Prawie mnie wylali. Zarząd oskarżył mnie o nepotyzm.
Olałaś mnie!
- Ja ciebie? - Miałaś być z nim szczera.
Znowu chowasz głowę w piasek.
- Dobrze, pani idealna! - Straciłam szansę na awans!
Nie!
Dobrze, że przyjechałaś.
Daj torbę.
Pumeks usuwa zrogowaciałe skórki.
Wykorzystajcie ogórek kiwano.
Super owoc, który wybornie smakuje.
Wasz shake będzie zdrowy i będzie super się prezentował.
Herbata. Cukier masz na stole.
Kto jeszcze słodzi herbatę?
Może pójdziesz przejść się na świeżym powietrzu?
Leżenie na kanapie nic ci nie da.
Cześć.
Próbowałaś nasturcji?
Trzymaj.
Tato?
- Tak? - Czytałeś mojego bloga?
Tak, i ja, i mama.
Gdy czytaliście wpisy, przyszło wam do głowy, że to typowa ja?
Ładnie wygląda.
Promujesz zdrowe jedzenie. Masz dużo fanów.
Tylko dużo tego.
Powinnaś czasem się odprężyć.
Jak te ślimaki.
Największy koszmar mamy.
Chcesz?
KSIĄŻKA KUCHARSKA SAM
DUCHY BEZOWE.
SKŁADNIKI: JAJKA, CUKIER PUDER, CZEKOLADA.
ŚWIĄTECZNE PRZEKĄSKI.
NA MOJE URODZINY ZROBIMY SZARLOTKĘ Z BITĄ ŚMIETANĄ.
SUSZYMY DZIADKOWE JABŁKA.
ŁADNIE PACHNĄ, ALE SZARLOTKI SĄ FAJNIEJSZE.
Zadzwoń, jak dojedziesz.
Dzięki, mamo.
PRZEPRASZAM, ŻE TAK DŁUGO SIĘ NIE ODZYWAŁAM.
JEST MI STRASZNIE PRZYKRO.
NIE BYŁAM SZCZERA.
ZAPOMNIAŁAM O TYM, CO JEST NAPRAWDĘ WAŻNE.
Udało mi się, mamo.
Jak w "Seksie w wielkim mieście".
- Tak? - Praca czeka. - Co?
Będę za cztery minuty. Bądź gotowa i załóż coś ładnego.
Skandal nie musi wpłynąć negatywnie na twoją książkę.
Nie ma czegoś takiego jak zła reklama.
Louise opowiedziała mi o twojej wpadce. Inspirujące.
Ludzie kochają takie rzeczy. Dietetyczna książka kucharska,
w której podzielisz się tym,
co właśnie przeszłaś z Marco, będzie bestsellerem.
Nie dajemy za wygraną.
Gdzie jedziemy?
Żona gra z Lorettą w tenisa. Czas to wykorzystać.
Z Lorettą?
Cześć, jesteśmy.
Nie ma czasu do stracenia.
Znów pięknie wyglądasz.
Cudownie.
Witajcie w "Czasie na kawę".
Gościmy dziś blogerkę kulinarną Sam van der Horst.
Miło cię widzieć.
Dziękuję za zaproszenie.
Znacie Sam z bloga kulinarnego Coś SamKowitego,
jednak ostatnio uwagę opinii publicznej
przykuły inne wydarzenia. Mogę tak to ująć?
Było dosyć intensywnie, prawda?
To prawda.
Wczoraj opublikowałaś na blogu post z przeprosinami,
a my wszyscy trochę się pogubiliśmy. Wyjaśnij nam, o co chodziło.
Dobrze.
Cóż... stworzyłam bloga z pasji.
Nie, przepraszam, z miłości do dobrego jedzenia.
Szczerość i przepisy na zdrowe potrawy
uczyniły Coś SamKowitego popularnym blogiem.
Czułam, że muszę uszczęśliwiać tych, którzy mnie obserwują.
Zaczęłam robić rzeczy, których normalnie bym nie robiła.
A potem pojawiła się propozycja własnej książki kucharskiej.
Marzyłam o tym od szóstego roku życia.
Mój wydawca chciał jednak pójść w zupełnie innym kierunku.
Zaczęłam robić to, czego oczekiwali ode mnie inni.
I to, co wydawało mi się, że inni ode mnie oczekują.
Robić wyzwania, pisać recenzje.
Tak zostaje się influencerką,
ale czułam się tak, jakby ktoś mną mani...
Mani...
- Manipulował. - Manipulował.
- To chyba dobre słowo. - Wiem, o co ci chodzi.
Gdy wszystko się posypało, uświadomiłam sobie,
że dawno już nie robiłam tego, co sprawiało, że byłam szczęśliwa.
Trochę na to za późno.
Co chciałabyś przekazać swoim fanom?
Że warto żyć w zgodzie ze sobą.
Gdy czujecie, że coś jest nie tak, pewnie tak jest.
Mam dość wiecznego utyskiwania na wszystko i dążenia do ideału.
Chcę robić to, co mnie uszczęśliwia.
Powrót do podstaw.
Tak mi się wydaje.
Mamy dla ciebie niespodziankę.
Sprawdźmy, czy jest w domu.
Marco?
Dzień dobry, tu "Czas na kawę". Jesteś na żywo w programie.
Jak zareagowałeś na ostatni wpis Sam?
Nie czytałem.
Próbuje odmienić swoje życie i bardzo żałuje tego, co się stało.
Chciałbyś coś jej przekazać?
Nie, wyjeżdżam.
Gdzie jedziesz?
Jak najdalej stąd.
Mogę pozdrowić mamę?
Wiedziałeś o tym?
To był mój pomysł. Wyszło super.
Pierdol się z tą swoją dietą!
Musisz utrudniać? Chcesz napisać tę książkę?
Lepszej promocji nie będziesz miała!
Jesteś małym chujkiem!
Dobrze.
Oddzwonię do ciebie.
Przepraszam.
Chodź tu.
Co teraz zrobisz?
Może znajdzie się inny wydawca.
Głupia, pytam o Marco.
On mnie nie chce.
Otwórz oczy. Pewnie, że chce.
Bez filtrów i fanów.
Chce ciebie. Postaraj się.
W końcu ktoś, kogo nie nudzą buraczane anegdoty.
Włochy.
Jak najdalej stąd, czyli Mediolan.
Wyjeżdża, bo ma tam kumpla z restauracją.
Taxi!
To nie Nowy Jork.
- Zamówiłam Ubera. - Ten?
Jacqueline do Houthaven?
Proszę się pospieszyć. Musimy udowodnić potęgę miłości.
- Rowerem będzie szybciej. - I więcej potu!
- Może pan jechać szybciej? - Nie ma szans.
Spróbuję tędy przejechać...
Właśnie tak to się robi w Amsterdamie!
Dasz radę.
Szybciej!
Patrz na fioletową taksę!
Panie wysiądą! Ja chcę buziaka!
Amsterdam stał się cholerną imprezownią.
Spieprzajcie, ludzie!
- Pobiegnę. - Co?
Ja mam szpilki, dojadę później.
A buziak?
Spóźniłaś się.
Cholera.
- Włochy? - Znowu złamiesz mu serce? - To nie tak.
Dokładnie tak, a ja musiałam go pocieszać.
Proszę stanąć. Przepraszam, że nazwałam panią niechlujną kociarą.
Dobrze ci idzie.
Przepraszam.
Muszę wiedzieć, gdzie jest Marco.
Albo co?
Proszę mi pomóc!
Jestem!
Na lotnisko!
Nie pobiegniesz przez bramkę, bo on nie leci samolotem.
To czym?
- Mediolan? - Rzym, Mediolan odjechał.
Kurwa.
Żartuję, ten jest do Mediolanu. Jedzie pani?
Nie. Muszę tylko komuś coś przekazać.
Tylko szybko.
Marco?
Cześć.
Wiem, że nie chcesz mnie znać i zrozumiem, jeśli wolisz zbierać oliwki.
Chcę ci powiedzieć, że przepraszam.
Za recenzję i za to, że ci nie powiedziałam.
Przepraszam, że bałam się być sobą.
Bałam się, że cię stracę, zanim jeszcze cię miałam.
Naprawdę rozumiem, że możesz nie chcieć mnie widzieć, ale ja ciebie chcę.
Chcę ciebie.
Chcę rozmawiać z tobą do rana o jedzeniu, czując, jak całujesz mój kark.
A rankami możemy zastanawiać się, skąd brać rogale.
A potem parzyć kawę w dzbanku
i dziwić się, dlaczego ludzie lubią kawę z saszetek.
Chcę się z tobą kłócić, jak najlepiej łuskać groch.
Założyć razem robaczy hotel, przyrządzać miso
i kochać się pod figowcem na mojej działce.
Chcę za tobą tęsknić, gdy będziesz spędzał wieczory w kuchni,
i czuć spełnienie, leżąc blisko ciebie w łóżku.
Chcę być osobą, którą jestem przy tobie.
Osobą, którą byłam, zanim się zagubiłam.
Przepraszam, że wszystko spieprzyłam.
Skończyła pani?
Przepraszam.
Sam!
Jest dobrze.
Nie było, ale... już jest.
Naprawdę?
Chcę założyć z tobą robaczy hotel.
- Moja dziewczyna z prowincji. - Mój sklepikarz.
- Sam? - Tak?
Ale tu pięknie!
Cudownie.
Cześć.
Zapewne Mieke i Arjan?
Dokładnie. Mama Marco?
- Miło poznać. - Witajcie.
Sami to urządzili.
Mamy zdolne dzieci.
Przywieźliśmy prezent.
Nie trzeba było.
Dla kotów.
Wspaniała!
Piękne zdjęcie.
Pokażę Marco.
Kochanie?
- Tak? - Przyszła! - Ładna, prawda?
Pięknie wyszłaś.
Szampana!
Dziękuję.
Gdzie Jacco?
Znalazła się! Na pewno zechcesz szampana.
Witajcie!
Masz coś w kąciku ust.
Zdrowie, Jacqueline.
Zdrowie, Samantho.
Zdrowie SamMarco.
Zdrowie!
Otwórzmy książkę.
Jednak napisałaś rozdział o burakach.
Bo to jedno z najważniejszych warzyw!
GRATULUJĘ SAMMARCO NOWEGO ŻYCIA!
ZAINSPIROWANA CZYMŚ SAMKOWITYM, PODĄŻAJĄC ZA GŁOSEM SERCA,
POSTANOWIŁAM WYDAĆ DIETETYCZNĄ KSIĄŻKĘ KULINARNĄ!
MOŻNA JUŻ ZAMAWIAĆ. WIĘCEJ INFORMACJI NA MOIM INSTA.
NIE WIEDZIAŁEM, ŻE BURAKI SĄ TAKIE DOBRE.
FINE DINING I ZERO WASTE. BOSKIE!
NA PEWNO TU WRÓCĘ!
WYSTĄPILI
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Dariusz Kuźma