Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Życie,
sprowadzone na poziom komórkowy,
wszystko ma nas chronić
i pchać do przodu.
Natura nas pcha do przodu,
dodaje, mnoży.
I uzdrawia.
Rolnik może sprzedawać dobre ziarna.
Rolnik może sprzedawać złe ziarna.
Bo rolnik nie jest doskonały.
Ale cokolwiek zasiejemy,
gleba zwróci, dobre czy złe.
A wszystko to to po prostu natura.
- Pomimo tego, że odegrali ważną rolę
w początkach muzyki country,
czarni muzycy zostali zepchnięci na margines tego gatunku.
Grupa nowych muzyków chce to zmienić
i odzyskać swoje miejsca na listach przebojów country.
- Amna Nawaz donosi,
że czarne kobiety
zaczynają być widoczna w tym gatunku.
- Gratulacja za platynową płytę.
- Dziękuję.
Nie spodziewałem się tego.
Jeszcze teraz
nie ogarnąłem wszystkiego,
ale już wiem, że to nie sen.
- We wrześniu pewna Teksanka
zapisała się w historii,
gdy stała się pierwszą czarną kobietą,
która zaśpiewała na rozdaniu nagród muzyki country.
- Zapisałeś się w historii.
Pierwszy czarny muzyk debiutujący na pierwszym miejscu.
- Od tej pory "Compassion" Spencera,
utwór opowiadający o niesprawiedliwości rasowej,
przesłano strumieniowo ponad 3,5 miliona razy.
- Wspaniała przygoda.
- Nasz pierwszy gość to kobieta,
którą CMT wybrało na jedną z kobiet w country w 2021 roku.
Pisali o niej Rolling Stone, Billboard
i New York Times. Być może to ona
w tym roku się przebije.
- Czasy się zmieniają.
Ludzie chcą innego Nashville.
Dla miłości i dla country
- Nie zrobiłam zbyt wiele rzeczy dobrze,
ale potrafię robić muzykę.
Mama wspierała mnie od początku.
Mówiła, że Bóg powiedział jej,
że nie zabawię w Baltimore zbyt długo.
Wiedziała o tym na długo przede mną.
Ja tylko chciałam robić muzykę country.
Zakochałam się w niej gdy moja przyjaciółka Kisha
w Baltimore, moim mieście,
znalazła dla mnie płytę.
Stwierdziła, że muszę posłuchać Chicks.
Chodziło o Dixie Chicks.
Zakochałam się.
Zatraciłam się w tym,
obejrzałam wszystkie teledyski,
zaczęłam słuchać radia country.
Oglądałam dokumenty
o Taylor Swift and Rebie.
Wszyscy mówili to samo.
Jak się chce tworzyć
muzykę country,
trzeba się przeprowadzić do Nashville,
tam, gdzie jest muzyka country.
W końcu tak zrobiłam.
Minęło już 8 lat.
Byłam zniechęcona,
bo miałam inne brzmienie.
Brzmię jak z Baltimore, nie ukrywam tego.
Mam akcent z Baltimore.
I jest mój.
Zawsze tylko chciałam tworzyć muzykę,
którą chciałabym usłyszeć w dzieciństwie.
Gdy zaczęłam słuchać country
miałam 14-15 lat.
Szybko zrozumiałam, że oni wyglądają inaczej,
że nikt nie tworzy dźwięków,
których słuchałam przez całe życie,
całe dzieciństwo.
R&B, gospel, nawet klasyka.
Uwielbiam to. Rock.
Tego tam nie słyszałam.
Miałam wrażenie,
że słucham cudzej muzyki.
- Do Nashville
przyciągnęli mnie ludzie.
Gdy zaczęłam ich poznawać,
okazało się,
że muzyka country
jest społecznością.
Nashville to taka własna kraina.
Większość muzyków country
chodzi do sklepów,
do knajp,
jest poczucie bliskości.
Ta społeczność jest prawdziwa.
Taka jest kultura muzyki country,
na dobre i na złe.
Nikt nie chce nikogo denerwować,
jest spokojnie,
wszystko jest takie samo,
wszystko takie jest od dawna.
- Musimy zrozumieć historię tego gatunku
i to, że czarni mają w niej
taki sam udział, jak biali.
Że czarni zawsze tu byli,
zawsze kochali tę muzykę,
zawsze ją tworzyli.
Ale nowy muzyk
musi mieć odpowiednie podejście,
wyjątkowe podejście,
wiedzieć, że zaczyna od zera
i jest zdany sam na siebie.
- Czasem coś nas gdzieś przyciąga,
ale boimy się, bo nikt przedtem tego nie robił,
albo było takich ludzi niewielu.
Musiałem stworzyć własną drogę.
Muzykę zacząłem tworzyć
gdy miałem jakieś 11 lat.
Wujek kupił mi klawisze.
Jak miałem 16 lat
pracowałem w centrum handlowym w Memphis.
Poznałem Chrisa, który miał ścieżki.
Zaprosił mnie i nagrałem pierwszą piosenkę.
Wtedy przekonałem się,
że to jest kariera dla mnie.
Bywałem w LA, Houston, Atlancie czy Nowym Jorku.
Poznałem Courtney Bensona,
Była taka piosenka Nelly.
Jestem w New Jersey u Courtney B,
robimy imprezę w Nowym Jorku.
To był Courtney B z piosenki.
On bardzo mi pomógł.
Tak właśnie dowiedziałem się,
że chodzi o śpiewanie dla Nelly, Ashanti,
Chingy czy YoungBloodZ.
Dorastałem w Memphis,
gdzie w każdym samochodzie grali Three 6 Mafia
i to dla mnie stało się
dźwiękiem całego rapu.
Byłem zmęczony.
Słuchałem tego przez cały okres dorastania.
Mieszkałem w Atlancie,
często odwiedzałem Nashville i słyszałem country.
Zaczęło mi się podobać.
Słuchałem Zac Brown Band,
czegoś, co brzmiało inaczej
niż country z dzieciństwa.
Słucham muzyki
z zespołem, gitarami, różnymi instrumentami.
Gdy ktoś grał na gitarze,
to dla mnie był soul.
Widziałem w tym soul.
Zacząłem słuchać starszej muzyki.
Dolly Parton pięknie śpiewała,
Patsy Cline miała korzenie jazzowe
i różne inne.
Okazało się, że tu jest muzyka,
którą kocham.
- Muzyka country
jest tu od zawsze.
Gdy wychodziłem z domu,
słyszałem country.
To miasto muzyki country.
- Słuchamy piosenek,
są o problemach,
bo teksty country
często opowiadają o problemach,
chcą przekazać to,
przez co przeszedł artysta.
Związki, małżeństwa,
to wszystko jest w country,
o tym głównie śpiewają.
O przeszłości i teraźniejszości i tym,
jak sobie ze wszystkim radzą.
Z mojej strony
lubię słuchać muzyki country,
ale jak jej słucham,
to słucham tekstów.
- Muzyka wyrównuje szanse.
Najpierw chciałam być artystką. ♪
W szkole średniej miałam kanał na YouTube.
Niewiele zdziałałam.
Kilka popularnych nagrań,
ale nic,
dzięki czemu mogłabym wypłynąć.
Niektórzy twierdzili,
że mogę pisać dla innych ludzi.
No dobra.
Zobaczmy, co się da zrobić.
Wybrałam się do Atlanty,
łaziłam za producentami.
Tak właśnie zaczęłam się rozwijać
jako autor piosenek.
To było głównie R&B i hip hop,
bo to była Atlanta
i takie były możliwości
w ramach producentów i autorów.
Ale w branży country byli ludzie,
którzy dostrzegli, że jestem lepsza,
niż muzyka country,
którą słyszałam w szkole.
Lubiłam Sama Hunta,
Kane'a Browna.
Gatunek szybko się rozwinął.
Stwierdziłam, że to dobra chwila,
żeby wnieść swoje doświadczenia
z życia w Atlancie
w to, co się dzieje.
Stwierdziłam, że pora jechać do Nashville
i zobaczyć co się dzieje,
bo póki co stoję na zewnątrz.
Przyjechałam do Nashville
i okazało się,
że oni piszą tak samo, jak ja,
jedynie używają innych słów
i innych instrumentów.
Ale robili to samo
w Nashville
co ja w Atlancie.
To mi się podobało.
Nie musiałam niczego się uczyć.
Muzyka opierała się na koncepcjach.
To, dzięki czemu tworzyłam R&B,
to było to samo,
dzięki czemu można tworzyć country,
bo najlepsze wersje obu są bardzo podobne.
- To potwierdzenie opowieści.
Instrumentalizacja.
Country to gatunek,
który nie pozwolił sobie
na utratę czystości.
Wciąż jest gitara, perkusja.
Czasem jest trochę hip hopu,
muzycy country
sięgają po wpływy R&B
czy hip hopu,
pod stalowym pedałem.
Muzyka to piękna sztuka,
wciąż sięga do innych gatunków.
- Pamiętam głos mamy
i jej pianino.
Nie potrafiła wyrazić miłości słowami
czy czynami,
ale słychać ją było w jej muzyce.
Pamiętam,
jak wchodziłam pod pianino, gdy grała.
Gdy była zła, grała.
Lubiłam ją słuchać.
Widziałam stopy na pedałach,
krawędzie nadgarstków
i krawędzie dłoni.
Gdy ona grała,
ja czułam się bezpiecznie.
Mama mówiła, że zaczęłam nucić wcześniej niż mówić.
Gdy grała na pianinie,
nuciłam we właściwej tonacji.
Gdy nuciłam i śpiewałam,
nie bałam się aż tak.
Czuję, że to jest
moje połączenie z czarną diasporą.
Kupiłam używane banjo
w lombardzie w Vancouver.
Otworzyło przede mną nowy świat.
Kochałam jego dźwięk, nie wiedziałam o nim nic,
ale pasowaliśmy do siebie.
W 2006 roku poznałam Rhiannon Giddens.
Była w Chocolate Drops.
Grali od roku.
I doznałam olśnienia
gdy zobaczyłam pięknych czarnych ludzi
grających na skrzypcach i śpiewających stare piosenki.
Czarna kobieta śpiewająca o własnych doświadczeniach
była dla mnie olśnieniem.
Zrozumiałam, że dzięki muzyce
ludzie pokonują traumę.
Tak to robię, tworzę muzykę
i śpiewam dla ludzi,
staram się z nimi połączyć.
- Jak dorastałem słuchałem Charley'ego Pride,
Matchbox 20, Tupaca, Sevendust,
Prince'a czy Brooks & Dunn.
Wszystkiego po trochu.
Moja muzyka opowiada o tym,
jak dorastałem,
w czym chodziłem. Country mi bardziej pasuje.
Przeprowadziłem się do Nashville w 2007 roku.
Wtedy jeszcze wszystko było tradycyjne.
Byli ludzie w różnych wytwórniach,
którzy twierdzili, że się nie uda,
bo jestem czarny.
Był facet, który powiedział,
że mnie lubi, ale nie wie
jak fani country
odbiorą kogoś takiego jak ja.
Że co?
No dobra.
Jak podpisałem umowę z Broken Bow,
mój pierwszy singiel stał się numerem jeden.
Wysłał mi e-maila z gratulacjami.
Napisał, że we mnie wierzył.
Ja mu odpowiedziałem,
żeby mnie nie okłamywał,
że tak wcale nie było,
że nie musi kłamać.
Mógł po prostu mi pogratulować.
Musimy zrozumieć,
że są różne bariery
i przeszkody.
Możemy je pokonać
wspaniałą muzyką.
Jeśli muzyka nie jest dobra, nic się nie uda.
Tak już jest
bez względu na kolor skóry.
Panujemy tylko nad tym, kim jesteśmy,
nad jakością naszej muzyki.
- Wychowałam się w Teksasie.
Kościół zorganizował wyjazd na mecz Rangersów.
Spiker ogłosił,
że hymn zaśpiewa
dziesięcioletnia Leann Rimes.
Jak ją usłyszałam to wiedziałam,
że ja chcę robić to samo.
Moja babcia mieszkała w małej chatce
w Riesel, w Teksasie. Jak do niej przychodziłam
to za drzwiami miała
kasety Dolly Parton and Kenny'ego Rogersa,
Stalowe Magnolie i inne filmy południowe.
Chciałam śpiewać country.
- Cześć, tu Mickey Guyton,
mam nadzieję, że się dobrze bawicie.
To mój pierwszy festyn CMA, tak się cieszę.
- Cześć, tu Erica Grace Powell z festynu CMA.
Jest z nami jedna z moich ulubienic,
Mickey Guyton.
Jak się masz?
- Świetnie. Uwielbiam cię.
Cześć, tu Mickey Guyton, mam zaszczyt
prowadzić wywiad na nagrodach ACM
z Sounds Like Nashville.
Wskoczyłam na ślepo,
ale jak podpisałam umowę z Capitol Records
zadzwonił do mnie Mike Duncan i powiedział,
że kobietom jest ciężko.
Nie mówił nic o kolorze skóry.
Pomyślałam sobie,
że nie może być tak źle.
Mam świetne studio i managerów.
Uda się.
I pojawiła się rzeczywistość.
Na każdym kroku byłam kwestionowana.
Chcieli się upewnić,
że rozumiem o co chodzi w country,
bo inaczej ludzie we mnie nie uwierzą.
Wychowałam się w Crawford, w Teksasie.
Bardziej country już się nie da.
Podpisałam umowę bo ludziom podobała się moja muzyka.
A oni chcieli wszystko zmienić,
zmyć wszystko, czym byłam
i przykryć to kimś innym.
Sukces w Nashville ma swój wzór.
Stosuję się do niego od prawie 10 lat.
Działa jedynie
dla białych i wysokich facetów.
To złoto.
Tym sposobem
można być na szczytach list, mieć ranczo,
własną wytwórnię i bar na Broadwayu.
Wszystko.
Ale na świecie jest tylu różnych ludzi,
w ten sposób
ograniczamy możliwości.
Są różne sposoby.
- W swoim mieście już dalej zajść nie mogłam.
Mowa o High Point w Północnej Karolinie.
- Powitajmy Francie Staton.
- Tę piosenkę napisałam,
bo wszyscy ludzie chcą być kochani za to,
kim naprawdę są.
Chcę, żebyście wszyscy tego doświadczyli.
Grałam na targach meblowych.
W naszym mieście robi się meble.
Grałam dla ludzi z całego świata.
Czasem zagrałam coś własnego.
Pytali mnie,
czy to naprawdę moje.
Mówili, że muszę pojechać gdzieś,
gdzie mnie usłyszą.
Jestem z południa,
kocham różną muzykę, ale szczególnie country.
Pomyślałam, że wybiorę się do Nashville.
Zawsze skupiałam się na talencie,
muzyce i kreatywności.
Wtedy już poznałam
różnych ludzi, którym podobała się moja muzyka.
Nie widziałam w sobie czarnej kobiety,
ale Nashville mnie tego nauczyło.
Dało mi o tym znać.
Pokazało mi, że przez to jestem inna.
- Jest pytanie, które daje do myślenia.
Kto zbudował Nashville?
Kto?
Jest inaczej, niż było kiedyś,
jak tu dorastałem, ale to mój dom.
Nas rdzennych mieszkańców Nashville
nie ma już zbyt wielu.
Dzieciaki wyjechały na studia.
Ale dla mnie to zawsze będzie dom.
Gdy zamykam oczy,
widzę ulicę Jefferson.
Rozumiesz?
Pierwszy smak
to bułeczki i skrzydełka Knock-Out.
Siostra chodziła do Fisk.
Ja do TSU kawałek dalej.
Muzyka w Nashville
to też kościół.
Był wspaniały chór.
Byli różni wspaniali muzycy,
którzy grali gospel.
Ale wtedy
nie rozumiałem tego wszystkiego,
bo nikt nie chciał słuchać
takiej muzyki.
Wolałem Ludacris czy coś takiego.
Z czasem zrozumiałem,
jaki miała na mnie wpływ
czarna muzyka i muzycy w Nashville.
- Przeprowadziliśmy się z ojcem
do Johnson City w Tennessee w 2006 roku.
Mama umarła jak miałam 17 lat
i praktycznie
musieliśmy zacząć od nowa
w nowym miejscu.
Czułam się rozdarta.
Byłam czarną dziewczyną
dorastającą na konserwatywnych
białych przedmieściach.
Była kwestia płci, seksualności.
Chodziłam na Uniwersytet Stanu Tennessee.
Oglądałam katalog,
trafiłam na przedmiot pt. gitara bluegrass.
Wtedy zrozumiałam,
co mogę dać muzyce.
Co znaczyli moi przodkowie
dla muzyki country i bluegrass.
Nie miałam o tym pojęcia,
bo nie wiedziałam,
czy chcę być częścią społeczności,
która nie dostrzega mnie,
bo jestem czarna.
- Country to muzyka południa.
To południowa tradycja.
Gdy myślimy o amerykańskim południu,
myślimy o czarnych ludziach. Kropka.
To wszystko
co kojarzymy z białymi
było robione
przez czarnych,
to oni byli tymi nowoczesnymi.
- Kiedyś biali i czarni
uczyli się muzyki od siebie wzajemnie.
Wymieniali się doświadczeniami
pod kątem banja i skrzypiec.
Banjo pochodzi z zachodniej Afryki.
Razem z graniem rytmicznym typu clawhammer
gra się jednocześnie rytm i melodię.
I z dźwiękiem skrzypiec
stworzono nowy dźwięk.
- Mamy czarne zespoły szarpane
i białe zespoły szarpane,
ale białych wrzucono tu,
gdzie tworzą wieśniacką muzykę,
a czarni tworzą rasową.
Muzyka jest taka sama.
Gatunki to tylko kwestia marketingu.
Co zrobić, żeby ta muzyka trafiła do tych ludzi?
Chodzi o przemysł muzyczny,
pęd do pieniędzy,
stąd tworzą się podziały.
- Gdy biali nauczyli się grać na banjo,
we wczesnym XX wieku zaczęto grać koncerty
z czarną twarzą.
Ludzie z całego kraju
na to przychodzili.
Takie to było popularne.
Gdy mamy kogoś czarnego
w trakcie segregacji
szukającego możliwości
czy godności w społeczeństwie,
nie będzie skłaniać się do banjo czy skrzypiec.
Bo co mu negatywne skojarzenia
wynikające z banjo?
Róbmy jazz i blues.
Stwórzmy inną muzykę,
która będzie nasza,
bo tą już straciliśmy.
- Dość często,
gdy muzyka się zmienia,
blues wypływa na powierzchnię
i już nie chcą,
żeby grali go czarni.
Nie chcą czarnych zespołów,
bo to już stało się muzyką białych.
Z czasem tracimy korzenie.
Tak, biali to grali
ale czarni też to grali.
- Cała współczesna muzyka
wywodzi się z rdzennej czarnej muzyki.
To czarni byli
podstawą bluesa,
country,
folka,
wszelkiej muzyki popowej,
jazzu i oczywiście rock and rolla.
Nie byłoby Elvisa bez Siostry Rosetty Tharpe,
Hank Williams bez Lead Belly'ego,
to są podstawy.
I zrozumiałam,
że za nic nie muszę przepraszać,
bo mam do tego takie same prawa.
- Muzyka country jest wyjątkowa,
bo kojarzy się z miastem, z Nashville.
Czegoś takiego nie ma w innych gatunkach.
Ludzie tu przyjeżdżają,
wiedzą, czego się spodziewać.
Noszą kapelusze kowbojskie,
buty z frędzlami,
wydaje im się, że tak tu się żyje,
że to całkowicie białe miasto.
Ale tak nie jest.
- Bańki.
- Nie,
Nie telep za bardzo.
Miałam wtedy jakieś 12-13 lat.
"Achy Breaky Heart".
To była muzyka.
Ta piosenka mnie zaraziła,
zawsze ją uwielbiałam.
Lubiłam Billy Ray Cyrusa.
Już nie boję się tego powiedzieć na głos.
Zawsze kochałam muzykę country.
Ledwie zaczęłam,
ale zawsze mam nastrój na dobrą piosenkę.
Jak się z tym czujesz?
- Wzięłaś moją piosenkę.
"Achy Breaky Heart"
usłyszałem w 2 czy 3 klasie.
Wtedy nie wiedziałem,
że to jest country,
nie dzieliło się wszystkiego na gatunki.
Ale do tej pory
poznam tę gitarę i słowa,
które są niezapomniane.
To jest właśnie country.
Dla mnie,
dla czarnego mężczyzny
country przesadnie nie przemawia.
Nie każe mi się słuchać,
bo przez te wszystkie lata
miało trafić do kogoś innego.
- Jest ciężko, bo country
nie brzmi jak czarna muzyka.
W country nie chodzi o to,
jak się ubieramy, jak wyglądamy,
jak mówimy.
W moim domu nie słuchało się country.
Słuchaliśmy jazzu i gospel.
Ale gdzie się nie poszło,
było mnóstwo muzyki country
i nic innego.
Na stacji benzynowej,
w centrum handlowym,
w sklepie,
muzyka country była wszędzie.
- Muzyka country
stała się biała.
No dobra,
stała się biała,
ale jak się taka utrzymała?
Bo 100 lat później
wciąż jest uważana za białą,
pewnie nawet bardziej, niż te 100 lat temu.
Ten przemysł skupił się
na białych konserwatystach.
To są klienci,
którzy nie dominują niczego innego.
Pod koniec lat 70-ych
Stany stały się bardzo konserwatywne.
Wrócili kowboje,
Ronald Reagan
został prezydentem w 1980 roku,
miał się za kowboja.
Przemysł muzyczny,
szczególnie CMA,
postanowili to wykorzystać.
- Nie wiem, jak nasi przeciwnicy,
ale jest piosenka country zwana
dom na wsi,
gdzie nie ma zniechęcających słów.
Chyba jeszcze tam nie dotarli.
Można ich zaprosić tutaj.
Albo i nie.
Pewnie i tak by nie zagrali,
bo znają tylko bluesa.
- W latach 90-ych muzyka country
była najpopularniejszym formatem w radio.
I wszystko wraca do radia,
bo to najbardziej wpływowa potęga
w branży country,
jest jej częścią
od dziesięcioleci.
Branża inwestuje w konkretny typ słuchacza.
Z pokolenia na pokolenie
sprzedaje muzykę country jako produkt
dla białych ludzi.
- Muzyka country jest jaka jest
ze względu na kulturę stworzoną wokół niej.
- Kontrowersja flagi konfederackiej
trafia dziś do Connecticut.
- Jeśli się hoduje białość przez długi czas,
osiąga się pewną konkretną demografię.
- Nie można ograniczać
wolności osobistej.
- W dziedzictwie południa
nie można nie dostrzec
tradycji muzyki country.
Byłem managerem kilku muzyków country
przez jakieś 9 lat.
Pamiętam koncerty.
Na parkingach
były flagi Konfederacji.
To niekoniecznie byli rasiści,
ale byli na koncercie country
i myśleli,
że trzeba mieć tę flagę.
Jeśli ktoś nie pracuje w branży
i nie musi tam być,
to więcej tam nie wróci.
To wszystko nie było dojść przyjazne
dla czarnych ludzi.
To boli,
bo ja to kocham,
na to pracuję.
A to nie kocha mnie.
- To wszystko jest w sercu tego miasta,
które jest w jednej trzeciej czarne,
ma bogatą historię praw cywilnych,
to tu zaczęły się zamieszki wolnościowe,
to tu Alexander Looby
chciał znieść segregację w szkołach
i walczyć o prawa dla czarnych,
Tu są 4 historycznie czarne uniwersytety.
I to tu
unika się powiązań
pomiędzy branżą i czarną społecznością.
- Mieszkam tu całe życie.
69 lat.
Dorastałem słuchając muzyki country.
Matka była choreografem,
ciągle słuchała muzyki,
chodziła na tańce
i imprezy.
Wciąż mam srebrnego dolara,
którego wygrałem tańcząc jak byłem mały.
Country, two step, taniec square,
całe życie to robię.
Urodziłem się w 1952 roku.
To było inne Nashville.
Pierwszy raz w Grand Ole Opry siedziałem na górze
ze względu na segregację.
Nie czułem, że muzyka country mnie chce powitać.
A skoro ona mnie nie chce
a ja ją kocham,
to wyobraźcie sobie co czują ludzie,
którzy nie mają żadnych pleców
czy chcą dostać się do branży,
jak ich tam nie było.
Zagłębiłem się bardziej,
żeby to lepiej zrozumieć.
Nashville nie było przyjazne,
muzyka country również.
- Przeprowadziłam się tu w 1981 roku.
Było inaczej.
Wszędzie były autobusy.
Ludzie przyjeżdżali nimi do klubów
czy knajp na jamy.
Każdy chciał mieć zdjęcie
śpiewając na scenie w Nashville.
Był pewien jam
w Captain's Table.
Zobaczyłam na afiszu, że tam grał Sammy Davis Jr.
Uwielbiałam go.
Stwierdziłam, że się odstawię.
Pewnego dnia przyszłam
w sukni i sztucznych klejnotach.
Policjant mnie zatrzymał i spytał, dokąd idę.
Odparłam, że na jam
w Captain's Table.
Spytał, co chcę tam robić.
Powiedziałam, że będę śpiewać utwory Loretty Lynn.
Stwierdził, że pójdzie ze mną.
Zgodziłam się.
Weszłam na jam z policją.
Byłam pierwsza.
Zapisałam się o 23:30. Zaczęło się o północy.
On został na trochę,
dał wizytówkę managerowi i powiedział,
że jak będą ze mną problemy, żeby dał mu znać.
Nie rozumiałam, jakie mają być problemy.
Mi chodziły tylko o muzykę.
Piłam czarną kawę.
Zapisałam się jako pierwsza.
Przyjeżdżały autobusy pełne ludzi
i wszyscy wchodzili na scenę.
Ale ja nie. Postanowiłam, że nie wyjdę.
Że zostanę.
Jeśli będzie trzeba,
to do samego rana.
Więc tam siedziałam.
O 2:30 stwierdzili,
że mnie nie znają,
ale jam jest otwarty dla wszystkich,
więc mogę zaśpiewać.
Przedstawili mnie jako Frankie Stratton.
Powiedziałam, że nazywam się Frankie Staton
i że zaśpiewam
"The Coal Miner's Daughter" w tonacji D.
Powiedziałam ludziom,
których o 2:30 było jeszcze sporo,
że przyjechałam do Nashville ze względu na film
"The Coal Miner's Daughter".
Kochałam Lorettę Lynn.
Zaczęłam śpiewać.
Dostałam owację na stojąco.
Chcieli, żebym jeszcze coś zaśpiewała.
Zaśpiewałam.
I chcieli więcej.
Spytali, czy mogę przyjść jutro na przesłuchanie.
Przyszłam.
A następnego dnia to moje nazwisko było na afiszu.
Czasem gdzieś trzeba zostać wbrew sobie.
Tego się właśnie nauczyłam.
- Powitajcie Charley'ego Pride.
Witaj.
Zawsze chciałam
z tobą pogadać.
Mama i tata
pracowali w przemyśle muzycznym.
Wychowałam się w nim,
ale czy ty chciałeś
zawsze śpiewać?
- Śpiewałem,
ale chciałem grać w baseball.
- Nie udało się?
- Niestety.
- Ale udało się w muzyce.
Chyba tylko ty w muzyce country
zdobyłeś 4 złote płyty, prawda?
- Nie wiem, ale jestem z nich dumny.
- 4 złote albumy, coś wspaniałego.
- Tak, Charley Pride,
od niego wszystko się zaczęło.
- Charley Pride to pierwszy czarny muzyk,
który podpisał umowę z wielką wytwórnią w 1965 roku
i stał się wielką gwiazdą.
- On nie był po prostu niezły.
Odniósł ogromny sukces.
- I robił swoje.
Nic mu nie przeszkodziło w tym,
żeby stać się muzykiem country,
gdy nikt inny kolorowy tego tego nie osiągnął.
- To było bardzo dziwne.
W radiu słyszy się głosy
i się je kojarzy.
W życiu nikt by nie pomyślał,
że czarny facet śpiewa country.
Co się stało za pierwszym razem,
jak wystąpiłeś na scenie na festynie?
- Tak naprawdę to było
w Detroit, Michigan,
miałem 10 minut.
Przyjechałem z Montany,
stanąłem w cieniu.
Przedstawili mnie.
Zaczęli klaskać.
Wyszedłem do światła
z cienia.
Pokazałem się
a oni...
Nie przestali klaskać,
ale jakby się wyciszyli.
- Założyli rękawiczki.
- Zaczęły się szepty.
- Miałem jedynie 10 minut.
Musiałem jakoś rozładować atmosferę.
On tam siedzieli i...
Powiedziałem im,
że to nietypowa sytuacja, bo jestem w programie country
ze stałą opalenizną,
ale zagram dla nich 3 piosenki,
które grałem przez całe życie
i mam nadzieję, że im się spodoba.
I zacząłem grać.
Gdy zszedłem,
miałem zagrać jeszcze o ósmej.
Do tej pory
podpisywałem autografy.
- Charley Pride, coś niesamowitego.
Był przyjacielem.
Przez ostatnie 2,5 roku
rozmawialiśmy przez telefon co drugą niedzielę
przez godzinę czy dwie.
Powiedział mi,
jak radzić sobie w różnych sytuacjach
z gracją,
ale nie uciekać od spraw,
o których trzeba mówić.
Charley zrobił swoje.
Charley pojawił się,
gdy czarnych jeszcze wieszano na ulicach
w latach 60-ych i 70-ych.
I udało się.
Długo utrzymał się na wysokim poziomie.
Pokazał, jak to się robi.
- Historia pokazała,
że sama reprezentacja nie wystarcza.
Inaczej Charley Pride wszystko by naprawił.
Zawsze były chwile,
gdy czarni artyści
starali się zaistnieć,
ale blokowano im drogę.
Charley Pride odniósł sukces.
Innym czarnym wydawało się,
że to jest ich okazja,
ale to się szybko skończyło,
bo mógł być tylko jeden.
- Wszyscy kazali iść do Charley'ego Pride.
Chcesz się wybić w country?
Idź do Charley'ego Pride.
Nigdy tego nie rozumiałam.
Ale chodziło o to, żebyśmy zniknęli im z oczu.
Czarny w country?
Idź do Charley'ego Pride.
Dlaczego? Miał wytwórnię?
Szukał talentów? Nie.
To ty jesteś wytwórnią.
Dzięki temu władze mogły powiedzieć,
że nie są uprzedzone,
bo przecież jest Charley Pride.
Czarny człowiek w muzyce country.
Zacytuję tu dr Cleve'a Francisa.
Powiedział, że przy jakiś 30 milionach czarnych,
gdy potrząśnięto drzewem muzyki country
wypadł tylko jeden czarny przez 75 lat,
a dużo więcej się starało.
- Pochodzę z oratorów.
Opowiadamy historie
za pomocą piosenek, wierszy.
Naszą historię trzeba docenić.
Ciężko znaleźć muzykę country
robioną przez czarnych ludzi z Nashville,
która odzwierciedlałaby to,
kim naprawdę jesteśmy.
Jeśli byłoby tego więcej,
moje spojrzenie na muzykę zmieniłoby się.
Naszą historię trzeba docenić,
trzeba ją zachować
w autentyczności i szacunku,
żeby zrozumieli ją inni ludzie.
- Takie miejsca są ważne,
tu widać muzykę,
tu łączą się czarni i biali muzycy.
Mamy stare zdjęcia,
gdzie czarni muzycy grają na banjo.
W różnych okolicznościach.
Grają dla białych.
To pokazuje sytuację
w muzyce country,
to, co się dzieje,
bo to jest skradziona praca.
Przemysł pozbawił ją
czarnych źródeł i tradycji,
a to jest skradzione od naszych ludzi,
którzy nie czerpią zysków
z wytwarzanych obecnie bogactw.
A tutejszego przemysłu
nie da się oddzielić
od dyskusji na temat jego szpetoty.
- Ja prawie przepraszałam za to,
że tu jestem.
Byłam jedyną czarną
w bardzo białym...
Ludzie pytali dlaczego nie gram jazzu.
Musiałam tłumaczyć,
dlaczego robię taką muzykę.
- Przede wszystkim w muzyce ważne są uczucia,
nie wygląd czy pochodzenie.
Ja ciągle byłam pośrodku.
Albo nie byłam biały, albo niewystarczająco czarna.
Byłam pośrodku,
starałam się określić siebie
i odkryłam tę historię i muzykę.
Wtedy zrozumiałam, co czyni ze mnie Amerykanką.
- Sporo rozmawiałam
na temat handlu niewolnikami.
Nie można ot tak po prostu
zacząć o tym rozmawiać,
bo jeszcze nie doszliśmy po tym do siebie.
I czarni i biali wciąż dochodzą do siebie.
Muzyka obezwładnia ludzi.
Bierze historię czy pomysł i sprawia,
że ktoś musi je wysłuchać.
- Wierzę, że tak właśnie przerwiemy cykle
uprzedzeń i przemocy.
Niczego nie zrobimy,
jeśli nie zrozumiemy, że tak się dzieje
i jeśli nie będziemy mogli o tym mówić.
Biały policjant, który mnie pobił jak miałam 12 lat.
Biały facet, który mnie opluł na ulicy jak miałam 15 lat.
Biała kobieta, która stwierdziła, że nie wolno mi
korzystać z łazienki razem z resztą zespołu.
Muszę mówić o takich rzeczach
żeby przeżyć, żeby przetrwać.
- To najlepsza piosenka w historii.
To kwestia dyskusyjna.
Ale w epoce internetu nie było
tak ważnej piosenki.
I nie tylko to,
ale jest też kontrowersyjna.
- I to piosenka country,
więc proszę o hałas.
- Dla mnie tu nie było kontrowersji.
Ale dla innych ludzi były.
- Przed wami
Lil Nas X i Billy Ray Cyrus.
- Zrobił jeden rytm,
wykorzystałem go i wszystko wybuchło.
- Wiesz jak jest.
- Jak to się nazywało?
- 2019 to rok Lil Nas X.
- To najdłuższy singiel na pierwszym miejscu
w historii listy Billboard.
- Lubię Nas X.
Zrobił dobrą piosenkę.
- Tak.
- Złapał na samym początku.
- Tak.
- W ogóle nie zajmował się country,
musiał pokazać,
że zasługuje na szacunek.
- To był szok na całym świecie.
Szczególnie w branży country.
On się ujawnił.
I mamy młodego czarnego geja,
z którym gra Billy Ray Cyrus.
- Siła uderzenia była ogromna.
Piosenka stała się diamentowa.
Pokazała ludziom,
że jednak możemy,
że nie ma ograniczeń,
szczególnie nie pod kątem kreatywności.
Żadnych.
"Old Town Road" pokazało,
że czarni ludzie
też mogą to robić.
- Jako dzieciak dorastający
z takim wzorem do naśladowania...
- Słucha tego sporo dzieciaków.
- Tak. Potrzebne są pozytywne wzorce,
które skłaniają do działania.
- Lil Nas X ma hit w postaci "Old Town Road".
Piosenka stała się hitem i kilka dni temu
osiągnęła pierwsze miejsce
i jest jedyna w historii list Billboard
jednocześnie na listach Hot 100,
Hot R&B/Hip-Hop
i Hot Country.
- Ale ściągnęli ją
z listy country bo stwierdzili,
że nie jest wystarczająco country.
- Ludzie się wściekli.
Zastanawiałem się,
co teraz zrobią.
Czy będzie jakiś bojkot?
Byłem zafascynowany.
Śledziłem całą sprawę.
Z czasem zaczęło się wyjaśniać.
Ludzie nie rozumieli, dlaczego tak się nie da.
Piosenka była wielka.
Później wydał muzykę,
która była zupełnie inna.
Ale przecież właśnie to
ludziom się podobało.
Więc dlaczego nie ja?
- Nie ma gatunków, które brzmią tak samo,
jak 10, 20 czy 30 lat temu.
Przez lata w country
zmieniają się dźwięki,
ciągle coś się pożycza
z innych gatunków czy dźwięków.
Z gospel, czarnego gospel,
z czarnego R&B.
Teraz mamy epokę,
w której pożycza się z hip hopu.
Wszystko się rozwija i tworzą się możliwości
dla ludzi z zewnątrz,
szczególnie wtedy, gdy muzyk łączy gatunki
jak Breland czy Blanco Brown.
- Lil Nas trochę poświęcił
za młodu żeby się tu przebić
i nie dziwię się, że nie chciał tu zostać.
Ale dzięki niemu
mnie jest teraz łatwiej.
Wydałem to we wrześniu 2019 roku.
W grudniu ktoś mi powiedział,
że piosenka jest na TikToku.
Sprawdziłem.
Nowe nagrania pojawiały się co minutę.
Ze 200 nagrań dziennie.
200 osób coś do tego nagrało.
Rzuciłem okiem na dane,
było jakieś 30 000 strumieni.
To było szaleństwo.
Byłem taki szczęśliwy.
I później każdego dnia
było tego coraz więcej.
Po tygodniu
odezwały się wytwórnie,
pytały, czy Breland to ja.
Chcieli się ze mną spotkać.
Zgodziłem się na kilka pierwszych,
ale później zadzwoniło do mnie z 15 wytwórni
w ciągu jednej doby.
Wiedziałem, że to nie sen.
- Twoja piosenka "My Truck" jest bardzo popularna.
Do tego stopnia, że mam dla ciebie niespodziankę.
W imieniu Bad Realm Records
- Daj spokój.
Nie!
- Czekaj. W imieniu Bad Realm Records
i Atlantic Records chcemy ci wręczyć
platynową płytę
za sprzedaż miliona egzemplarzy.
To teraz nie jest łatwe.
To coś niesamowitego.
- Zobaczyłem lukę.
A luka dla mnie istnieje też dla innych.
- Muzyka to moje życie. Jest dla mnie wszystkim.
Nigdy się nie wahałam
pod kątem kariery,
zawsze wiedziałam, że chcę śpiewać
i będę to kochać.
Ale dlaczego wybrałam muzykę country?
To ona wybrała mnie.
Tak właśnie czuję.
Jestem w Nashville zaledwie od 2-3 lat.
W przemyśle country
nie było zbyt wiele czarnych ludzi,
więc nie wiedzą, czego mogą się po mnie spodziewać.
W tej branży
muszę być świadoma wszystkiego,
ale będę sobą.
Będę tak niesamowita, jak się da.
Właśnie taka jestem.
- Po prostu sobie grałem.
Muzyka country była prosta, opowiadała historie.
Nie trzeba było tworzyć fasady.
Można było opowiedzieć wszystko.
To mnie przyciągnęło.
Tworzenie własnej ścieżki i celu.
Nikt nie mógł mi powiedzieć, że czegoś nie mogę.
I tak bym to robił.
Jakby się nie udało,
sam słuchałbym siebie za kierownicą.
- W 2018 roku okazało się, że nie pasuję do wzorca.
Przestałam się zastanawiać, czy coś jest wystarczająco dobre
do radia czy komercyjnie.
Zaczęłam się zastanawiać, czy to pasuje do mnie,
czy to chcę robić,
czy przekazuję swoje serce.
I to było to,
co uwolniło mnie artystycznie.
- Jak się robi muzykę,
szczególnie będąc czarną kobietą z dredami,
ludzie od razu coś zakładają.
Na przykład jestem na lotnisku
w jakimś mieście i ludzie podchodzą
i mówią, że podobają im się moje włosy,
zauważają gitarę i pytają,
czy gram reggae.
Odpowiadam, że nie.
Spełnianie fizycznych wyobrażeń o sobie
byłoby dużo łatwiejsze.
Ale ja robię to,
co każe mi serce
i nie wydaje mi się,
że muszę się z tego tłumaczyć.
- Muzyka country to trzy akordy i prawda.
Ja przekazuję swoją prawdę.
Właśnie to chcę pisać.
To chcę wydawać,
żeby ludzie tego słuchali.
Szczególnie w tej przestrzeni.
Dlaczego mam unikać siebie i swoich uczuć?
- Mówienie o tym, że jestem czarna,
jest dla mnie zaszczytem i przywilejem, bo jestem czarna.
Mówienie o tym, że jestem kobietą,
jest dla mnie zaszczytem i przywilejem, bo jestem kobietą.
Te wszystkie doświadczenia
odzwierciedlają się w mojej muzyce.
Ta branża jest ciężka.
Sporo się dzieje w tle,
może zniechęcać, ale jeśli przetrwamy,
nigdy nie wiemy co się wydarzy.
To praktycznie jest renesans muzyczny,
szczególnie w muzyce country.
- Spokojnie.
Wypuszczę cię, ale spokojnie.
Baw się dobrze.
Ale spokojnie.
Duży chłopiec.
Wieś jest niesamowita.
Jest tak spokojnie.
Gdy to wszystko widzimy,
czujemy boga,
czujemy spokój.
To niesamowite,
że mogę tu być z dziećmi
pod światłem Pana w niebiosach.
Spokój, cisza.
Robią, co chcą.
Jestem tu od 2008 roku.
Wydaje mi się, że musimy otwierać drzwi,
bo ta muzyka jest niesamowita.
Piękna i pozytywna.
Mogę oświecić branżę,
pokazać, że nie musimy robić tylko tego.
Możemy wyprowadzić się na wieś.
Do koni i krów.
Do czystego powietrza.
To leży mi na sercu.
Możemy cieszyć się życiem
i tworzyć muzykę
w takich i o takich środowiskach.
Możemy napisać piosenkę
i zaśpiewać piosenkę o niczym.
Bez prądu.
Niczego nie potrzebuję.
Mogę tu napisać hit.
To coś wspaniałego.
Chciałbym, żeby w przemyśle muzycznym
było więcej kolorowych
śpiewających moje piosenki,
bo my czasem śpiewamy inaczej.
Inaczej wychodzi z nas dusza.
Bycie czarnym w Ameryce
czasem obciąża duszę
i śpiewamy trochę inaczej.
- Są zmiany.
Zmiany w świadomości,
które pojawiły się w trakcie lockdownu.
Ta cała przemoc,
która ciągnie się od zawsze,
została teraz nagrana
i wpłynęła inaczej
na ludzkie emocje.
- Sprawiedliwości!
- Czego potrzebujemy?
- Sprawiedliwości!
- Czego my chcemy?
- Sprawiedliwości!
- Nashville to makrokosmos,
w którym dzieją się zmiany w sposób,
którego jeszcze nie doświadczyłam.
- Dzięki temu Mickey Guyton
została nominowana po raz pierwszy do nagrody Grammy
za osobistą piosenkę pt. "Black Like Me".
Mickey to pierwsza czarna solistka
z takim wyróżnieniem w kategorii muzyki country.
- Teraz rozpoczniesz weekend
z nagrodą w garści
za najlepszego nowego artystę męskiego roku.
Jesteś pierwszym czarnym, który to osiągnął.
- W ten weekend Mickey Guyton stanie się
pierwszą czarną prowadzącą
galę nagród muzyki country.
Była jedyną czarną kobietą
nominowaną do nagrody w tym roku.
Amna Nawaz donosi,
że czarne kobiety
zaczynają być widoczna w tym gatunku.
- Gdy poznałam kobiety typu Reyna Roberts
and Kären McCormick, Camille Parker
czy Mickey Guyton, zaczęłam rozumieć,
że to się dzieje naprawdę.
Że nie jestem w tym sama.
Że idą zmiany,
nowe brzmienie.
Ale nie będzie niczego wypierać.
My chcemy jedynie do tego dołączyć.
- Bez względu na to, co powiem,
w jakim będę makijażu, wciąż będę czarna.
To nigdy się nie zmieni.
Kocham i akceptuję siebie.
Gdy to osiągnęłam,
na samo wspomnienie zaczynam płakać.
To była jedna z najbardziej wyzwalających rzeczy,
które kiedykolwiek dla siebie zrobiłam.
Dzieje się tak dużo,
ale jest smutek, bo za dużo wiem,
Zdecydowanie za dużo wiem.
Jestem tu od lat
i zauważono mnie dopiero dzięki piosence "Black Like Me"
i śmierci człowieka.
Jak mam to celebrować?
Czasem wciąż nie jestem pewna,
czy mam swoje miejsce w branży country.
Muszę być szczera.
Nie zawsze czuję, że mam swoje miejsce,
ale je sobie tworzę.
I mam nadzieję, że tworze je dla innych kolorowych
i czarnych ludzi,
którzy chcą tu mieć miejsce.
- Ciężko będzie rozmawiać o tym,
co musimy zrobić.
Teraz jest nadzieja.
W Nashville nie było tak jasno od dawna.
Te wszystkie artykuły.
Od dawna tak nie było.
Jeśli jesteście tego częścią,
jeśli płyniecie na tej fali,
obecnie jest naprawdę dobrze.
- Prawie w każdym pokoleniu
są chwile,
gdy pod kątem komercyjnym są możliwości
i nadzieje na jakieś zmiany
w branży.
To biznes,
który odniósł wiele sukcesów.
Z ich punktu widzenia
trzeba zarabiać pieniądze
a nie robić to, co należy.
Nie mają powodu do zmian.
- Sporo mówimy.
Świetnie, to dobry pierwszy krok,
ale czekam na działania przeciwko rasizmowi.
- Powierzchownie coś się dzieje.
Są organizacje,
które tworzą listy i upewniają się,
że są na nich czarne twarze.
CMA, ACM, one są w porządku,
nie chcemy kolejnych rozdań nagród
bez czarnych ludzi.
To się dzieje.
- Ale nie ma konsekwencji.
Ludzie nie twierdzą,
że przestaną tak robić.
Jest sporo do wyburzenia.
Jeśli muzyk stwierdzi, że nie chce flag Konfederacji
na koncercie i inni zrobią to samo,
to będzie naprawdę ogromna zmiana
z korzyścią na przyszłość.
- Nashville się rozwija
i staje się coraz lepsze,
ale tego rozwoju nie widać
w przemyśle muzyki country.
Zaczynam to dostrzegać i zastanawiam się,
czy to przez to co dzieje się w naszym społeczeństwie,
czy dlatego że ludzie wreszcie zrozumieli,
że muzyka country będzie lepsza,
gdy stanie się bardziej zróżnicowana.
- Zmiana branży muzyki country sporo wymaga.
Chodzi o ludzi za kulisami,
w wytwórniach, w radiach.
Potrzeba sporo zmian
i sporo czasu.
- Musimy mieć infrastrukturę,
czarnych dyrektorów,
czarnych przedsiębiorców
w branży muzycznej.
Tak można to zmienić.
Nie chodzi tylko o możliwości,
bo dzięki nim można działać w pewnych granicach,
które zostały ustalone dużo wcześniej.
Potęga daje możliwość zrobienia czegoś czystego.
Wydaje mi się, że kluczem jest
zdobycie przez nas władzy.
- Fajnie jest być w pozycji,
w której mogę pomagać innym,
bo mnie by tu nie było bez pomocy innych.
Skoro ja, czarny facet,
osiągnąłem sukces w branży bo ktoś we mnie wierzył,
to nie powinienem chyba
podpisywać umów tylko z białymi muzykami.
Wydaje mi się, że jak widzę innych kolorowych
z talentem, którzy nie mogą się przebić,
to powinienem im pomóc.
- Musimy wszyscy rozmawiać o tym razem.
Czy naprawdę zrobiliśmy wszystko dzisiaj,
w tym tygodniu, miesiącu czy roku,
żeby sprawić, że ta przestrzeń stanie się
bardziej równa i sprawiedliwa dla wszystkich?
Czy zrobiliśmy wszystko, co się dało?
Zdobycie nagrody CMA czy Grammy czy hitu numer jeden
na liście Billboard nie znaczy dla mnie nic,
jeśli nie mogę zrobić niczego dla ludzi,
którzy chcą osiągnąć to samo.
Musimy pomóc czarnym ludziom w zdobyciu tej przestrzeni,
pomóc wszystkim innym,
którzy już tu byli
i z tego skorzystali,
muszą zrozumieć co tu się dzieje
i że też mogą być tego częścią.
Jeśli będziemy w stanie to osiągnąć,
to wtedy osiągniemy prawdziwą inkluzję i równość.
- Musi być więcej niż jedna,
dwie czy trzy czarne osoby które odniosą sukces
na przestrzeni jakiś 25 lat.
Musi być więcej czarnych muzyków country,
którzy zrobią karierę.
Musimy razem przejść przez te drzwi,
ramię w ramię,
stwierdzić, że przybyliśmy, mamy talent
i zasługujemy na to, żeby tu być.
Że nasze sny są ważne.
- Fala się nie cofnie.
Rzeka nie zacznie płynąć pod prąd.
To długi łuk sprawiedliwości.
Jest długi i powolny, jeszcze trochę go zostało,
ale wierzymy, że damy radę.
- To świetny czas dla Nashville.
Wiążę z tym miastem ogromne nadzieje.
Jestem tu od 40 lat.
Sporo się zmieniło.
Mam nadzieje związane z tym pokoleniem,
które osiągnęło więcej,
niż ktokolwiek poza Charley'm Pride.
Trzeba współpracować,
bo w liczbach jest potęga.
Trzeba razem tworzyć,
wymieniać pomysły,
rozwijać razem dźwięki,
wspierać się wzajemnie.
Wspierać platformę.
Co można zrobić platformy?
Właśnie tego oczekuję w Nashville.
Jeśli będzie wystarczająco dobrze,
można osiągnąć wielkie rzeczy.