Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ISANG COMEDY SPECIAL MULA SA NETFLIX
Tanggapin natin nang malugod si Fortune Feimster!
Aba!
Grabe!
Tama na!
Chicago, kumusta na?
Grabe!
Salamat at pumarito kayo sa napakagandang Chicago Shakespeare Theater.
Ang daming nangyari sa nakalipas na ilang taon, 'di ba?
Humarap ang mundo sa mga nakakalokong bagay.
Parang katapusan na,
at akala ko, ginagawa ang mga tomboy para diyan.
Ilagay n'yo kami sa bunker, may de-latang ham, ayos na.
Pero 'di ganoon. At marami akong nalaman tungkol sa sarili ko.
Wala pala akong survival skills.
Wala.
Pumirmi lang ako sa bahay.
Wala man lang akong nagawa.
Walang na-bake na sourdough sa bahay ko.
'Di ko natutunang gumawa ng cold brew, wala.
Nagulat ako sa partner kong si Jax.
Siya ang nagpintura ng bakod namin,
nag-ayos ng kawad ng kuryente,
naging tubero.
Nasa sopa ako gabi-gabi,
nanonood ng documentaries tungkol sa mga matatandang umiibig.
Umiiyak ako nang naka-Ugg boots.
Nalaman ko na nga.
Hindi pala ako macho.
Oo.
'Di ako macho. Nakakagulat, 'di ba,
kasi malapad mga balikat ko at paborito kong kulay ay plaid.
Pero preview ito ng ibang pelikula
sa inaakala ninyong mapapanood n'yo.
Sabi nga nila, 'di tugma ang carpet sa kurtina.
Dalawang bagay na 'di ko alam kung paano ilagay.
Mukha naman akong mahilig magbutingting.
Mukha akong marunong.
Kung nakita mo'ko at nasiraan ka ng kotse,
aakalain mong maaayos ko ang kotse mo.
May hitsura akong ganoon, kasi 'yon ang kaya ng macho na babae.
Literal na kaya niyang pasanin ang kotse mo…
at dadalhin niya sa talyer.
Kaya nga niyang dumura sa tangke ng gas mo…
at aandar ang kotse mo.
Astig, 'di ba? Pero 'di ako 'yon.
At mga lalaki ang manghang-mangha tungkol dito.
Madalas silang lumapit sa'kin, gaya sa Home Depot
kasi akala nila empleyado ako doon.
Para silang, "Uy, 'musta pare?"
"Saan mga pako?"
Ako, "Nandito ako para bumili ng halaman sa paso."
"Alam kong may tindang M&M sa checkout."
Nainip kami minsan,
at pumunta kami sa desyerto sa California, sa Joshua Tree.
Napansin ko sa freeway, may nasirang kotse,
at 'yung may-ari ng kotse, matangkad talaga.
Maskulado siya, walang pang-itaas, nakapusod.
Mga babae, mahilig pa ba tayo sa nakapusod?
Hindi!
Naku, hinding-hindi raw.
Ayos.
May stripe na itim at puti ang pants.
Mukha siyang puga mula sa kulungan.
Ngayon, sira ang kotse niya at nasa gilid.
Nilampasan ko siya, lumingon ako, at napagtanto ko
si Jason Momoa pala. Oo.
Ah, gusto n'yo na ng nakapusod, ano?
Oo.
'Yan na nga ba sinasabi ko.
Si Aquaman pala,
milya-milya ang layo mula sa karagatan,
napadpad at 'di makaalis sa desyerto at walang superpowers.
Ang guwapo, walang pang-itaas.
Nagpatuloy ako sa pagmamaneho.
Nasabi ko na, 'di ko maaayos ang kotse niya.
'Di ko siya matsutsupa habang naghihintay ng mag-aayos sa kotse niya.
Wala akong pakinabang sa lalaking ito.
Ito, susunod na pinakamahusay.
Noong magpapa-gas ako, tiningnan ko IG niya.
"Patingin nga kung siya nga 'yon."
Sa akin, magkakamukha ang mga lalaki.
Nag-post siya ng picture niyang naka-pants
ng may itim at puting stripe sa kalsada.
Sabi ko, "Ay Diyos ko, si Jason Momoa nga 'yon."
At ni-like ko ang picture niya.
Nagawa ko parte ko.
Pero iba talaga ako sa nakikita n'yo.
Mahinhin akong babae.
Isa akong mayuming bulaklak.
Mahilig ako sa masahe.
Gusto nito ng pag-aasikaso.
May masahe ako sa puwit kamakailan lang.
Nasubukan na ba ninyo 'yon? Naku!
Hindi siko sa pigi ang sinasabi ko.
Totoong masahe sa pigi ito.
Nandoon ako sa respetadong spa na ito,
nakadapa ako, at sinimulang imasahe ng lalaking ito ang puwit ko.
Maingay din siya.
Ako naman…
para akong na-eskandalo.
'Di pa ako nahawakan ng lalaki nang ganito dati.
Patuloy niyang nilalamas ang puwit ko,
at may nabuksan siyang kayamanan.
'Di pa ako nasiyahan nang ganoon.
Umuwi akong napakagaan ng pakiramdam,
isang bagong babae. Napa-luto ako ng 3 putahe.
Ni 'di ako marunong magluto.
Tumawag ako ulit.
Gusto ko ulit ng appointment.
Naka-book na ang lalaking ito sa buong buwan.
Sabi ko, "Magaling siya dito. Siya ang butt massage guy,
at alam ng lahat 'yon."
Kaya nakabalik ako doon makalipas ang isang buwan.
Sa puwit ulit.
Ngayon, mga 30 minuto.
Mas matagal siya sa puwit ko kaysa sa ginugol ko sa pag-aalaga sa mukha ko.
Wala siyang hahawakang iba. Ayaw niya sa paa ko, "Kadiri!"
Puwit lang talaga.
Umuwi ako. Tumawag ako ulit para sa isa pang appointment.
Sesante na pala siya.
Oo, may taong sumira nito para sa amin.
Sira-ulong sumbungero.
Sobrang dami pala niyang nabuksang mga kayamanan.
Pero 'yung taong ayaw kong makabuko na 'di pala ako astig gaya ng nakikita,
ang partner ko, si Jax.
Ayaw kong mabisto niya ito,
kasi bago ako, nakipag-date na siya sa mga babaeng macho,
at talagang macho ang sinasabi ko.
Mga pulis, truckers, bouncers, naku po!
Macho.
Ibang-iba talaga ako.
Ako, "Sino'ng may gusto ng yakap?" Kakaiba talaga.
Pupunta kami sa sosyal na Hollywood event, kaya sinubukan kong manamit.
Nakasuot ako ng Men's Wearhouse suit.
Nakabestida at takong si Jax. May tawag mula sa alarm company.
Nag-aalarm daw bahay namin,
at magpapadala ba raw sila ng security?
Sabi ko, "Oo naman."
Bumalik kami sa bahay, at wala pang tao doon.
Sabi ni Jax, "Pasok na lang tayo at tingnan ang sitwasyon."
Sabi ko, "Hindi puwede."
Sabi niya, "'Yung ex ko, si Darlene, isang pulis,
sabi niyang 'di priyoridad ang alarma sa bahay.
Sabi ko, "Teka nga."
"Akala ko ba, ang pangalan ng ex na 'yon ay Pam."
Sabi niya, "May Darlene at Pam. Baka si Sheila ang iniisip mo."
Ako, "Ilang pulis ba 'yon?
Naka-date niya yata ang buong babaeng kapulisan ng Chicago.
Sabi niya, "'Di mo talaga papasukin ang bahay?"
Sabi ko, "Hindi!" At dinampot niya ang takong niya
at hinawakang parang sandata, at pumasok siyang iisa ang sapatos,
sa bawat kuwarto,
na parang mang-Jimmy Choo ng mukha
kung may lalabas.
Nasa may pinto lang ako kasi 'di ako nakatakong.
"Paano ko poprotektahan sarili ko?"
"Ni wala nga akong kitten heel, wala."
Nakarinig ako ng ingay, kaya itinaas ko ang key fob.
Sabi ko, "Pipindutin ko itong boton, peksman."
"Sabi nito ay 'Panic,' at nagpa-panic ako."
Tumawag ang alarm company, false alarm lang daw.
May patay na baterya sa sensors.
Sabi nila, "Pasensiya na."
"Sana 'di namin kayo naabala."
"Alam na ng partner kong wala akong kuwenta."
"Abala talaga ito."
Lumabas nang iika-ika si Jax.
Sabi niya, "Sinamahan mo man lang sana ako doon."
Sabi ko, "Ay Diyos ko, 'di ko man lang naisip 'yon."
Kaya 'di ako ang taga-protekta sa pamilya.
At alam ko kung bakit napakatapang ni Jax, oo.
Guro siya sa kindergarten, kaya matapang siya.
Kailangan nila 'yon.
Mahirap na trabaho 'yon.
Pero iniisip ko noong kinder ako noong '80s,
at hahayaan ka nilang gawin ang anuman.
May picture ako noong limang taon ako at nasa klase sa kindergarten,
at nakahawak ako
ng martilyo…
at pako.
Siguro may nagturo kung paano gamitin ang mga ito.
Pero, "Bakit ako nakahawak ng martilyo at pako?"
Nageensayo ba kaming magmartilyo?
'Yung guro ba, "Sige, class,
gagawa tayo ng mga estante,
at magandang bangko para sa garahe ko.
Kalokohan 'yon.
Isipin mo nga ang limang taon ngayon.
'Di nila kayang kulayan ang loob ng malaking bilog,
at bibigyan mo sila ng mabigat na martilyo
at umaasa kang matatamaan nila ang napakaliit na pako.
Hindi!
Pero 'yon ang bagay na gagawin nila noong '80s.
Sa recess na lang, parang, "Godspeed."
Mag-isa ka lang. Akalain n'yo 'yan.
Ang paborito naming laro, dodgeball.
Malaki at mabigat na bola 'yon,
at tatamaan n'yo ang isa't isa sa mukha sa abot ng lakas mo.
Diyan namin natutunan ang Matrix…
para 'di mabungi ang ngipin.
Nakatulong ang larong 'yon noong nasa highschool ako.
Nakailag ako sa ilang bola, kaunti lang.
'Di ako natamaan ni isa.
'Yung Red Rover talaga ang naging matindi.
Naalala ninyo ang Red Rover?
Hihilera kayong magkakaibigan at i-lock ang mga braso.
ng iba pa ay pipila sa tapat at naka-lock ang mga braso nila.
At isisigaw n'yo,
"Huwag bibitaw!"
Para kaming si Braveheart.
Tititigan mo 'yung mga kaibigang nasa kabila.
Ang layunin lang, tumakbo nang boung lakas patungo sa linyang iyon,
at gusto lang nilang baliin ang braso mo.
Ang gagawin mo pagtakbo nila sa inyo,
hahawakan mo braso ng katabi mo at itataas sila,
at gusto mong durugin ang collar bone nila.
Tapos mag-aasaran na kayo.
Sasabihin n'yo, "Red Rover, Red Rover,
papuntahin mo 'yang pasaway na si Timmy
dito."
Kita mo 'yung tingin ni Timmy. Tatakbo siya nang mabilis.
Kami naman,
"Walang bibitaw!"
Ayan na siya.
Maghahawakan na kami.
Itataas namin mga braso. Durog si Timmy sa amin.
Ngayon, bumitaw na kami.
"Panalo na ba tayo?"
"Hindi ba tayo bumitaw sa linya?"
Walang ginagawa ang guro n'yo.
Nandoon lang siya, humihithit ng Virginia Slim.
Nagkakaroon ng midlife crisis.
"'Di ako binabayaran ng sapat para intindihin pa 'yan.
'Yung mga gamit sa PE, matindi.
May merry-go-rounds.
Nakakamatay 'yung mga bakal.
Nakakatuwa lang 'pag paiikutin mo ng 60 miles an hour,
at susubukan naming tumakbo at tumalon habang gumagalaw sila.
Parang pagtalon sa bubong ng tumatakbong sasakyan.
Pero walang babagsakan.
Mayroon nang 20 kaibigan doon na paikot-ikot lang.
'Di ka makakahawak kasi 135 degrees ang init mula sa araw.
Tapos may isang mahuhulog at 'di makakaalis.
Dumudugo na ang tuhod niya, at tinatawag namin ang guro.
Sabi niya, "20 minuto pa!"
"Oras ko ito."
Dahil taga-North Carolina ako,
pinaglaruan namin mga gulong.
Oo, 'yung mga gulong na nahulog mula sa isang trak ng Mack,
gumulong sa paradahan ng elementary school.
'Yung mga administrator, "Wala tayong masyadong budget,
kaya isipin natin kung paano mapakinabangan ito.
Malalaking gulong sila.
Kung itayo mo sila, ganito katangkad,
nasa 75 pounds, guwang sa gitna.
May burol sa likod ng elementary school namin,
kaya ang mga guro ang taga-tulak paakyat ng mga gulong sa burol,
galit na galit, sa pagtutulak paakyat.
Sila, "May master's ako sa education."
Tumakbo kami paakyat doon, dala ang 5 taong gulang na katawan namin…
Pumasok kami sa gitna ng mga gulong.
'Yung isa pang 5 taong gulang na katawan,
papasok sa isa pa.
Tapos 'yung mga guro namin ang pupunta sa likod ng bawat gulong
at magtutulak.
"Sige, mga maliliit na peste."
"Humanda na kayo sa 'di malilimutang biyahe ng buhay n'yo."
Tapos itinulak kami pababa sa burol.
Nasa bilis na 20 miles an hour, 40 miles an hour, 60 miles an hour.
Walang hawakan. Para kang…
Bumangga kami sa pader na adobe, lumipad palabas ng gulong, nagsuka.
Bumaba sa burol ang guro mo, papatayin niya ang yosi niya sa noo mo.
Sabi niya, "Tapos na ang recess. Ay, tapos na ang pasok."
"Makikipagkita ako sa kaibigan kong lalaki na nakontak ko sa pahayagan."
At 'yan ang recess noong '80s.
Iba ang panahon noon.
Pwede kang kumuha ng malaking calculator
at isulat ang salitang
"boobs."
Ang paborito kong numero,
80085.
Oo nga, makukuha ng mga bata ang phone nila ngayon
at tumingin ng maraming boobs,
pero sino'ng nakapagsulat niyon sa numero?
Kami.
Masayang panahon 'yon.
Pero masaya akong nasa relasyon. Gusto ko 'yon. Bagay sa akin.
Mahirap makipag-date. Mahirap talaga. Ewan ko.
Pupunta ka sa apps at mag-swipe para manligaw.
Kung single ako, magiging paborito kong dating app ay Grubhub.
Sigurado 'yan.
Sa tingin ko, nalaman ito ng mga swinger.
Nahirapan siguro silang makipag-date sa pandemic,
pero may mga paraan sila para ipaalam na swingers sila.
Alam ba ninyo ito?
Ituturo ko sa inyo. Sige.
Nalaman ko na kung gusto mong ipaalam sa mga tao na isa kang swinger,
maglagay ka ng flamingo sa tapat ng bahay mo.
Oo.
Nakakalito nga sa Florida at sa bahay ng nanay ko.
Kaya siguro abala siya lagi 'pag weekend, ewan ko.
Bakit nga ba nagmamaneho ang mga tao sa mga pamayanan,
naghahanap ng kawan ng mga flamingo.
Pagkakita nila, magdo-doorbell at sabihing interesado sila. Ewan ko ba.
Pero gusto ko 'yon.
Ito pa, patiwarik na pinya.
Pwede kang maglagay ng tiwarik na pinya sa harap ng bahay mo.
'Wag itayo nang tama.
Walang ibig sabihin 'yon.
Akala ko, ang pinyang tiwarik
ay para ipaalam na mahilig ka sa cake.
Titigil talaga ako at magdo-doorbell para sa cake.
Pero nilapitan nga ako ng swinger couple pagkatapos ng isang show.
Pinuntahan nila ako. At nakakatuwa talaga.
At 'di ako nanlalait ng edad, sinasabi ko lang sa inyo ang totoo.
Ito ang katotohanan sa kuwento.
Pareho silang may tungkod.
Kaya hindi sila baguhan.
At ipinaalam sa'kin ng misis na nasiyahan ang asawa niya sa show,
na ikinatuwa ko naman,
at sinabihan daw siya ng mister pagkatapos ng show
na pwede siya sa akin.
Makipagtalik, ewan ko.
Natameme ako.
Kaya yumukod ako.
Hindi bilang pagtanggi…
pero bilang paggalang.
Pero dapat lumabas ka, makipag-date sa iba.
Lumabas ako kasama ang iba't ibang tao. May isang nars,
at pagpalain sila ng Diyos. Tinulungan tayo sa panahong ito.
Oo.
Akala ko iba na.
Akala ko uuwi siyang suot ang seksing uniporme ng nars
at, "Sino'ng may sugat?"
At ako naman, "Ako."
Pero 'di ganoon. Uuwi siyang marumi ang scrubs.
Inuwi niya ang trabaho.
Sinusundan niya ako na may dalang clipboard,
tinatanong ako tungkol sa pagdumi.
Kailangan ko raw magpapayat, aray.
'Di masayang kumain ng nachos kasama siya,
kasi titingnan niya ako tapos 'yung nachos at parang, "Ayos."
"Sige. Eh, may pumili kasi."
"Tatlong klaseng keso, sour cream, at liquid cheese?
Ako naman, "Ito ang queso."
"At Spanish 'yon ng sakit sa puso."
"At masarap siya."
Alam ko, 'di ito uubra sa sandaling 'yon.
Naghanap ako ng dahilan para baguhin ang mga bagay-bagay.
Gumagawa siya ng kabutihan, at ayaw ko namang,
"Uy, ipinapahiya mo ako 'pag kumakain ako ng nachos.
Tapos nakilala ko si Jax dito sa Chicago.
Sa Gay Pride.
Oo.
May pag-asa pa.
Nagkakilala kami sa paradahan.
Sa paradahan.
Ganyan naiwan ang iilang mga lesbian bar sa United States.
Ang mga tomboy ay basta itinapon sa paradahan
kung saan pwede ka mag-party o mag-valet.
Bahala ka na.
Pero nag-date kami saglit, pero alam ko na agad na si Jax na 'yon.
At umabot sa puntong gusto ko nang mag-propose,
pero 'di ako magaling diyan, kaya tumawag ako sa kaibigan.
"Saan pwedeng mag-propose kay Jax?"
Sabi niya, "Ah, dapat pumunta kayo sa Big Sur."
At 'di ko nickname 'yon noong high school.
Bayan ito sa California na nasa dalampasigan,
mga magagandang tulay at bangin.
"May hotel doon, napakaromantiko, tawag ka."
Tumawag ako sa hotel, at kung sinuman 'yon, puro benta.
Gusto ko ng standard cabin. Sabi niya, "Teka!"
"Magpo-propose ka? 'Wag ka ngang cheap, pwede?
"Huwag kang cheap."
"Mag-upgrade ka sa ocean view, sige na."
"Sulit 'yon."
"Malalaglag dede niya sa tuwa."
Ewan ko kung sinabi niya 'yon,
pero parang ganoon 'yung takbo ng usapan.
"Oh, sige." Nagbayad ako ng mahal,
kinuha ko'ng ocean view na maganda raw. Pumunta na kami.
Pagdating namin doon, pumasok ako, napakalumang cabin, napakamahal na cabin.
Sabi ko, "Teka, tingnan mo muna ang tanawing ito."
At bubuksan ko na ang pinto sa likod, at sabi ko sa kanya,
"Kumapit ka sa dede mo."
Binuksan ko'ng pinto sa likod, lakad kami palabas,
at puro hamog lang,
hamog,
hamog.
Nakakasuklam na hamog.
Sabi ko, "Ano ito, makasaysayang lugar para sa tomboy noong 1800s?"
"Bakit sobrang mahamog?"
"Nandiyan ba si Kate Winslet na naghahanap ng mga fossil?"
'Di ganoon ang gusto ko, pero sabi ko, "Ayos lang."
Dadalhin ko naman siya sa sosyal na restaurant sa hapunan,
at saka babalik ako sa kuwarto, at doon ako magpo-propose.
Kaya tumawag muna ako sa hotel at sinabi ko,
"Pwede n'yo ba akong tulungang ayusin 'yung kuwarto gaya sa The Bachelor?"
Ewan ko, parang gusto ng mga babae 'yon.
"Maglagay tayo ng ilang kandila at mga talulot ng rosas, at champagne?"
"At saka strawberry? Pero isawsaw sila sa tsokolate."
"Kundi, prutas lang 'yon."
Oo daw, para sa isang bungkos ng pera.
Masaya akong magbayad para sa tulong.
Ayun. Pumunta kami sa hapunan,
Hinanap ko'ng waiter. Sasabihin ko sa kanya ang nangyayari.
Nilapitan ko siya at nakita kong Craig ang pangalan niya.
At napakadrama ni Craig.
Artista yata siya doon.
Nilapitan ko siya. Sabi ko, "Uy, Craig," at sabi,
"Uy."
Sabi ko, "Craig, magpo-propose ako sa nobya ko ngayong gabi," at sabi niya,
"Ay… Diyos… ko!"
Para siyang kandilero sa Beauty and the Beast,
parang ganito,
"Magpo-propose ka, at masisira ang sumpa!"
"Salamat. Nasasabik pero kinakabahan ako."
"Ayaw kong magtagal ang hapunan. 'Di ako mapakali sa singsing."
"Inaayos nila ang kuwarto."
"Pwede ba mamaya, tawag ka sa front desk,
pakitanong kung handa na ang kuwarto, at senyasan mo'ko,
at tatapusin ko hapunan."
Sabi niya, "Oo naman. Ayos 'yan."
Sabi ko, "'Wag ka na mag-alok ng dessert, Ako'ng bahala diyan sa kuwarto."
Sabi, "Sige."
At umikot siya nang ganito…
at umalis.
Sabi ko, "Gusto ko si Craig."
Sinimulan na namin ang hapunang ito,
at bawat course na lumalabas ay nagiging mas kakaiba kaysa sa nauna.
Sobrang sosyal para sa'min. Sobrang sosyal.
Napakaraming bula at galamay at kabibe.
Ang daming bagay mula sa "ocean" na patuloy kong naririnig.
Kaya parang may mali sa lahat, pero natapos din kami ng hapunan,
at handa na akong ipagpatuloy ang gabi,
at sabi ni Craig,
"Uy, mga binibini, sino may gusto ng panghimagas?"
"Hindi kami, Craig."
Sabi, "Oops!"
Sabi ko, "Craig!"
"May dalawang trabaho ka, pare."
Paano ba nagiging sabik at walang silbi ang iisang tao?
Kaya sobrang nalilito na si Jax.
'Di pa niya ako nakitang umorder ng panghimagas.
Nakatitig ako sa kanya at 'di ako makapagsalita.
Paano ko kaya ito magagawa nang tama, maging perpekto.
Ang kuwentong itatanong sa inyo ng lahat, bawat detalye.
At wala pa si Craig, 'di siya dumarating.
Ito na ang 'di talaga romantikong hapunan namin.
Sa wakas, matapos ang parang habambuhay,
Pumuwesto si Craig sa likod ni Jax.
At pasilip-silip siya sa balikat niya.
'Di niya alam na nasa likod siya,
at nakatitig lang siya sakin
nang… matindi.
Pitong taon ko nang kasama si Jax.
Hindi pa namin tinitigan ang isa't isa
nang kasingtagal ni Craig
na nakatitig sa'kin.
At sa wakas, ganito siya…
Tuwang-tuwa sa sarili niya.
Tumalikod.
naglaho sa hamog, 'di na muling makikita.
Pabalik kami sa kuwarto. Pinag-iisipan ko ang sasabihin ko kay Jax.
Gusto kong maging perpekto, maging romantiko.
Malapit na kami sa pinto, pawisan na ako.
kinakabahan na ako,
at kung kabado ako, namamaril ako gamit ang daliri.
Kaya tumingin ako kay Jax at naglakad…
At handa na akong buksan ang pintuan ng romansa.
Pumasok kami doon, at mukhang pinangyarihan ng krimen.
Nag-adjust pa ang mga mata namin kasi kakaiba ang ilaw.
Alam n'yo ang hitsura ng kuwarto kung naiwang bukas ang ilaw ng banyo?
Tumingin ako sa paligid, may 50 tea light candles,
pero de-baterya silang lahat.
At kalahati sa kanila ay patay na, basta patay na sila.
Kumikislap 'yung sampu, "Sinusubukan namin!"
Ang OCD na utak ko, "Sino'ng salarin dito?"
Pero 'di man lang ako makapokus dito kasi nakatayo ako sa isang punso.
May mga talulot ng rosas sa lahat ng dako.
Kahit saan! Pero walang katuturan.
Walang hugis puso o mga inisyal.
Basta magulo lang.
Para bang may nagbukas sa pinto sa likod,
lumipad papasok sa kuwarto ang dumi,
tapos kumuha sila ng leaf blower…
at nagpahinga na sila.
Ako naman, "Nag-order ba ako ng 'Pwede na' package?"
"Ano ito?"
At kung iisipin n'yo ang mga rosas at pag-ibig,
Anong kulay sa tingin n'yo?
Pula!
Pula? Ang galing.
Mga puting talulot ng rosas ito,
halos patay na.
Nag-google ako kinalaunan, "Ano'ng ibig sabihin ng puting rosas?"
Kalinisang-puri.
Oo.
Ito nga talaga ay makasaysayang kuwarto ng tomboy noong 1800s.
Kaya kahit na 'di nila payagan ang mga tunay na kandila sa cabin na ito,
nagsindi sila ng nagbabagang fireplace,
at doon nila mismo napagpasiyahang ilagay
ang nabalot ng tsokolate na mga strawberry
at ang balde ng yelo na may champagne.
Parehong tumutulo nang walang-humpay
sa sahig.
Wala sa senaryong ito ang magpapahiwatig kay Jax
na makakatanggap siya ng proposal.
May segundo ako para magdesisyon kung saan ako pupunta ngayong gabi.
Tawagan ko ba ang front desk,
"May pumasok sa kuwarto namin at sinira ito"?
O tanggapin ko na lang
at magpanggap na ang bawat bagay na nangyayari sa kuwartong 'yon
ay ayon sa mismong pinlano ko?
Kaya nakatitig ako kay Jax na parang usang nasilaw.
Wala akong maisip na romantikong bagay na sasabihin sa kanya.
Pinagpapawisan na naman ako.
kinakabahan ako.
Heto na ang mga baril na daliri.
Nakalimutan kong lumuhod. Wala akong maisip.
Nataranta ako, kaya ganito ako…
at sumigaw ako,
"Gusto mo ba?"
Yumukod si Jax.
At sa awa ng Diyos, umoo siya.
Kaya ngayong engaged na kami,
paplanuhin naman namin ang kasal.
Medyo matagal kaming engaged, kasi nga,
'Di kami magaling magplano ni Jax.
At nag-aalok ang nanay ko, si Ginger, ng serbisyo niya sa pagpaplano ng kasal.
At sabi ko, "Naku po."
Dahil nag-asawa ulit ang nanay ko sa pagtanda niya,
at nandoon ako sa kasalang iyon, at…
may temang sirko ang nanay ko.
Oo nga.
Pinakasalan niya itong makalumang taga-South
na parang si Foghorn Leghorn.
Hindi siya kasama sa pagpaplano.
Ewan ko kung nagpaplano ang nanay ko ng pang-12 taong gulang na birthday party
o ang kasal niya,
pero ganoon nga. Temang sirko ito.
300 katao inimbita niya.
Tama, 300 na tao
sa Methodist church para sa malaking party na ito.
At umupa siya ng may puti't pulang stripe na circus tent
at ipinasok nila ito sa loob ng kapilya,
'di sa labas kung saan dapat ang mga tent. Sa loob.
Nagrenta siya ng cotton candy maker.
Sabi niya, "Maghahain ako ng nachos na may 'jalapee-nos.'"
Nagkaroon ng juggler. Ako yata 'yung clown.
Mayroon lang siyang 12 galon ng ice cream.
Ang pangunahing entrée ay hot dog cart.
Nahanap niya lang 'yon sa kanto noong nakaraang linggo,
at parang, "Ano'ng gagawin mo sa Sabado?"
Dumating siya. 'Di pa yata siya nakabenta ng higit sa 20 hotdog sa isang araw.
At ngayon, mayroon siyang 300 kataong nagugutom
na nakapila palibot sa simbahan, desperado sa isa sa mga hot dog niya.
Para lang siyang…
Taranta.
Sa gitna ng party na ito,
may dalawang bilog, plastik na pool ng baby.
Sabi ko, "May kagatan ba ng mansanas ngayon?"
Hindi, nilagyan ng nanay ko ng yelo ang mga plastik na pool ng baby
at saka nilagyan ng de-latang softdrinks ang dalawang pool na ito
at inihayag sa party
na ito ang ating mga cooler.
Pumasok ako doon at nakita ko 'yung dalawang pool ng baby bilang mga cooler,
at naisip ko, "Heto ako, nagsisipag nang husto sa Los Angeles,
sinisikap gumawa ng pangalan,
at basurahan pala kami."
"Basurahan pala kami."
Pumasok ang lalaking kaibigan ng nanay ko na naka-penny loafers, walang muwang.
Halos himatayin siya, "Susmaryosep!"
Pero pinakamasaya 'yung libangan.
May kumantang babae mula sa choir ng simbahan,
at malaking solo niya ito,
at tumayo siya gitna ng entablado nang may kumpiyansa,
at nagsimula na siyang kumanta…
Go tell it on the mountain
Over the hill and everywhere
Go tell it on the mountain
That Ginger
Got married
Ay, mayroon pa.
Nagsimula siyang kumanta…
Oh when the saints go marching in
How I want to be in that number
When the saints go marching
In
Tumagal ng tatlong buwan ang pag-aasawang iyon.
Mas matagal na nakatayo 'yung circus tent kaysa sa pag-aasawa ng nanay ko.
Kaya nagsimula na kaming magplano ng kasal namin
at hindi kasama ang nanay ko.
Tumama ang pandemya. Naisip namin,
"Naku, 'di yata tayo makakapagpakasal."
Pero dumating ang taglagas, Oktubre.
"Ito na ang tamang panahon para magpakasal."
"Magagawa natin ito sa gusto natin at wala tayong iintindihin."
Kaya oo, maayos naman.
Pinlano namin ito ng dalawang linggo, nagrenta ng Airbnb sa tabi ng dagat,
estrangherong nakamaskara ang aming opisyal.
Nasa zoom ang pamilya.
Nandoon pa rin nanay ko sa Zoom call na 'yon.
'Di ganoon ang naisip naming paraan ng pagpapakasal,
pero naging perpekto ito
kasi tungkol lang ito sa'min at sa araw namin,
at nabinyagan pa kami sa araw na iyon, 'di sinasadya.
Pero nagpi-picture kami,
at palubog na ang araw, at may hagdan pababa sa karagatan.
Sabi namin, "Dapat mag-picture tayo dito."
Tumayo kami doon,
at nag-picture ang mahusay na photographer namin.
At sa unang larawan, maganda kami.
Para kaming dalawang tomboy na magkasama sa prom.
Ang ganda.
Ang pangalawa, medyo ganito kami
kasi may bumabagabag sa amin.
Parang 'yung galit na principal kasi may magkasamang tomboy sa prom.
Tapos sa ikatlong larawan, ganito kami
dahil humahampas na ang karagatan sa mga tainga namin.
Ikaapat, tuluyan na kaming natakpan ng tubig.
Ikalima, hinigop ang tubig pabalik sa dagat,
at basang basa na kami…
"Buti nagpasya tayong mag-picture sa paglubog ng araw."
May mga ganoong larawan, at pampasuwerte yata 'yon.
Iyon ang sabi sa'kin. Suwerte 'yon, kaya sige lang.
Pero ilang araw pagkatapos naming ikasal,
inihayag nila online na ikinasal kami,
at may maraming pagmamahal at suporta, na pinahahalagahan ko.
Sinisikap kong maging positibo,
at kapag naiisip ko, malaking bagay ito.
Umiiwas ako sa mga negatibo.
Pinaliligiran ko sarili ko ng mga positibo.
'Di ko binabasa ang mga negatibong komento,
pero sa trabaho ko, marami kang maririnig.
At 'di ko nakikita lahat, pero minsan may taeng makakalusot.
At nakita ko ang mensaheng ito sa araw na ipinadala sa akin.
At gusto kong basahin sa inyo ang mensaheng iyon, kung ayos lang.
-Oo! -Oo!
Sige.
Mula sa nagngangalang Gary,
at sasabihin ko sa inyo,
hindi n'yo magugustuhan ang mensaheng ito, pero sabay nating intindihin ito.
Kaya narito ang isinulat sa'kin ni Gary noong araw na ibinalitang ikinasal ako.
Sabi niya, "Gaano na kayo katagal ng wife mo
na sira-ulo,
taco-licking na mga tomboy
na dapat ilagay sa Alcatraz?"
Ako naman, "Hanep, 'yon
ay napakadetalyado."
Walang gramatika sa mensaheng iyon, sa totoo lang.
"Sira-ulong taco licking…"
Ako, "Ibig niyang sabihin 'sira-ulo,' kuwit, 'taco,' gitling…"
Alam n'yo na 'yon.
Ginagawan ko na siya ng pabor.
At nainip yata ako sa partikular na araw na ito,
kasi parang, "Dapat makita ko kung ano'ng hitsura ng taong ito."
"Sino'ng magpapadala ng mensaheng ganito sa isang estranghero?"
Pumunta ako sa page niya, walang picture ng sarili.
Larawan lang ng bandila ng America,
at nakasulat sa kabila nito,
"Kailangan nating muli ang Diyos sa America."
Iyon ang pinangungunahan ni Gary
sa Instagram,
tapos 'yon ang mensaheng ipinadala niya sa akin.
Para akong,
"Hindi ko alam na ang Diyos
ay magiging ayos sa linyang
'taco-licking.'"
Tawagin mo akong baliw, na ginawa niya,
pero 'di iyon tunog maka-Diyos para sa akin.
Siyanga pala, wala kahit saan sa Bibliya ang nagsasabi
kung ano'ng pwede at 'di pwedeng gawin sa Mexican food mo.
Para lang alam ninyo.
Bahala na kayo, mga kaibigan.
Kaya sinabi ni Gary na dapat kaming ilagay sa Alcatraz.
Ngayon, 'di ko alam kung wala siyang Google,
pero ang Alcatraz ay 'di naging bilangguan kahit saglit.
Kung iyon gusto niya, 'di ito piitan.
Isa talaga itong museo,
at museo ito sa San Francisco,
na isa sa mga pinakabaklang lungsod sa buong mundo.
Sabi ko, "Sinasabi ba sa akin ni Gary na dapat nasa gay museum ako?"
"Gary, tumigil ka."
"Trailblazer ba ako? Tumigil ka, Gary."
Sa taas ng mensahe, sabi doon na 'di namin pina-follow ang isa't isa,
na 'di naman sorpresa.
Pero sabi doon na pareho naming pina-follow ang isang tao.
Sabi ko, "Sino sa mundo ang pwede naming pagkasunduan ni Gary?"
"Mukhang magkaibang tao kami."
At sinabi nito, "Kayong dalawa ay naka-follow kay
Oprah."
Sige, 'di ko naisip si Gary bilang lalaking mahilig kay Oprah.
Pero ganoon ka-sikat si Oprah.
Nag-uugnay siya.
Binasa ko 'yung mensahe ulit.
"Gaano na kayo katagal ng wife mo na sira-ulo,
taco-licking na mga tomboy na dapat ilagay sa Alcatraz?"
At ako, "Bakit 'di pa ako naka-move on sa mensaheng ito?"
At tinitingnan ko ito.
"Ano iyon?"
At bigla kong naisip.
Sabi ko, "Ay Diyos ko."
Kinikilala pala ni Gary ang kasal ko.
Sinabi niya,
"Wife mo,"
at iyon ay tinatawag na pagsulong.
Totoo, binaybay niya ang "wife" na may Y,
pero alam ko'ng ibig niyang sabihin.
At makinig kayo, maraming taong lumaban ng maraming taon
para sa isang tulad ko para makapagsabi ng "wife."
Sinabi ito ni Gary sa loob ng 2.2 segundo nang walang isip-isip.
Mababaliw siya kung nalaman niya gaano ka-progresibo 'yon.
Kaya iyon talaga ay pagsulong, mga kaibigan.
Nagpakasal kami, nanatili sa bahay sa sumunod na taon gaya ng iba.
'Di ako makabiyahe para magtrabaho, na nakakapanibago.
At ngayong nakabalik na ako, 'di ko na ito babale-walain.
Napakagandang bagay na lumabas at magpatawa ng mga tao,
at magdagdag ng saya sa mundo.
Mahal ko ang Chicago, gusto ko dito. Isa ito sa mga paborito kong lungsod.
May isang lungsod lang sa tour na ito na kabado akong balikan,
at iyon ay ang Des Moines.
Huling punta ko d'on, kalagitnaan ng winter,
at nakalimutan ko na sa Midwest, 'pag panahon ng taglamig,
at nilalamig sila,
naglalasing sila. Lasing talaga.
Sobrang lamig para lumabas,
walang ibang magawa.
Nakarating ako sa venue, at lumalabas nang ganito ang mga babae sa banyo.
May toilet paper sa ilalim ng mga sapatos nila.
Alas siyete ng gabi 'yon.
Doon namin sisimulan ang gabi 'yon.
Kaya lumabas ako sa stage, at gusto lang nilang mag-party.
Ayan na ang sunod-sunod na shot. Gusto ko ng inumin,
pero hilig ko ay milkshake,
salamat na lang.
Gusto nila akong painumin ng Fireball Whisky.
Mahilig sila sa Fireball.
Lasang gasolinang nakabote yata 'yon
na may stick ng Big Red na chewing gum sa gitna.
Ako, "Hindi, salamat." Sabi nila, "Ha?"
"Ayaw ng Fireball!"
"Ayaw ng Fireball, lintik!"
Hindi nila matanggap ito.
Bilang manonood, iniisip lang nila
kung anong inumin ang ipapadala sa'kin.
"Sige, ayaw niya ng Fireball."
"Sige. Vodka!"
"Oo, padalhan n'yo!"
Ayan na, mga vodka at cranberry sa entablado.
"Hindi ako ma-vodka na tao."
Sabi nila, "Ha?!"
"Ayaw niya ng vodka. Lintik, 'di siya mahilig sa vodka."
"Ah, beer! Padalhan n'yo." Dumating ang mga beer sa entablado.
Ako, "'Di ko nagustuhan ang lasa nito."
Sila, "Aba, nakapagtataka 'yan."
Alam kong mukha akong lalaklak ng beer,
kunin ang lata at durugin ito sa noo ko,
at ire-recycle pa rin.
Kinukuha ko na ang mga ibinigay nila.
Ibinabalik ko ito sa kanila. Lalo ko silang nilalasing.
Sabi nila, "Para sa pag-ibig ng Diyos, ano'ng iinumin mo."
"'Di ka aalis sa Iowa nang 'di tumatagay."
"Kakaiba ang panuntunang 'yon, pero sige."
Nag-iisip ako ng inuming matagal gawin
kasi makakapagtrabaho ako, makakapagbiro.
Sabi ko, "Sangria nga."
Limot ko kung nasaan ako.
Sabi ko, "Sige, old-fashioned."
Akala ko maghahanap sila ng mixologist na may maliit na bigote.
Gagawa siya ng malaking yelo, bitters, hiwa ng orange… Magtatagal.
Dalawang minuto lang, may old-fashioned na.
“Sige na nga. Ito ba magpapasaya sa inyo?"
Kinuha ko'ng inumin na dapat sinisipsip, at…
Pababa sa lalamunan.
Tuwang-tuwa sila.
Akala mo kakalaban ko lang sa decathlon.
Kaya nagkakasiyahan sila.
Bumalik kami sa palabas, nagtatawanan, ang saya.
Maya-maya, 'di na naman sila mapakali. "Ano na naman?"
Lumingon ako. May matandang babae na pinipilit sumuot sa mga tao.
Mayroon siyang maikli, matulis, gray na buhok.
Pagod ang mukha niya na parang nakaranas ng matinding hirap.
Naka-leather vest siya.
Baka nga may dreamcatcher siya sa kotse niya.
Ang angas ng lakad niya palapit sa entablado,
at tumigil siya sa harap ng entablado.
Tumingin ako at may hawak siyang
Smirnoff Ice.
At tumingin siya sa akin at, "Hoy."
"Linda ang pangalan ko,
at malapit ka nang ma-ice."
Kinuha ko ang Smirnoff Ice at sinabi ko,
"Anong panahon mo ba hinukay ito?"
Akala ko sasang-ayon ang karamihan.
Sumisigaw na sila,
"Na-ice!"
Wala silang tigil. Sabi ko, "Ano'ng na-ice?"
'Di ko alam kung ano'ng sinasabi nila.
Tumayo itong napaka-sweet na babaeng Midwestern. Sabi,
"Ang na-ice ay lumuhod ka,
kunin mo ang bote ng Smirnoff Ice,
inumin mo ang buong bote ng isang lagok,
at iyon ang sinasabing na-ice."
Hindi ako luluhod
at iinom ng Smirnoff Ice.
Sigaw ng buong kuwarto,
"Iyan ang mga patakaran!"
Sabi ko, "Nasa tamang edad akong babae, propesyonal na komedyante." Sabi ni Linda,
"Lumuhod ka!"
"Na-ice ka!"
Kaya napaluhod ako.
Magagamit ito sa pagpo-propose ko.
At sinimulan kong laklakin itong nakakatakot na Smirnoff Ice.
Itong lintik na malt liquor ay umaagos sa mukha ko.
Malagkit at nakakadiri, sinisira nito ang napakagandang cardigan ko.
Basta nababaliw na sila, nababaliw na ang madla. Ako…
Sa wakas, naubos ko 'yung inumin.
At tumayo ako.
At masasabi ko na
'yong old-fashioned…
at 'yong Smirnoff Ice…
at 'yong mababang gravity
ay hindi bagay.
Doble agad ang nakikita ko.
Hindi ko natapos ang set ko.
Hindi ako nag-goodnight.
Tumingin ako sa mga tao at sinabi ko,
"Kasalanan n'yo ito."
At umalis na ako.
Nawalan ako ng malay sa backstage.
Nahimasmasan ako makalipas ang 2 oras sa kotse ng promoter.
Paggising ko, "Paano ako nakarating dito?"
Sabi niya, "Tatlong napakalaking mga sikyo ang bumuhat sa'yo palabas."
Sabi ko, "Hindi ko tinanong 'yan."
"At kaya namang gawin ng dalawa."
-Sabi ko, "Ano'ng nangyari?" -Sabi niya, "Na-ice ka."
"Ewan ko kung iyon ba, kung 'yung naghalong dalawang alak."
"Ilabas mo ako sa Des Moines!"
Pinapaandar niya ang kotse, at ayaw umandar ito.
Sabi ko, "Naku po, ayaw kong magtagal sa Des Moines!"
Sobrang lamig, gabi na,
walang Uber, aalis na'ng eroplano ko,
ina-ice nila ako.
Handa na akong umalis, at bumukas ang mga pinto sa club.
Tumingin ako.
Heto na si Linda.
Umakbay siya sa kotse.
"Kumusta, mga babae?"
Sabi ko, "Uy, Linda."
Sinusubukan kong 'wag tumingin sa mata niya, kasi
malay ko kung ano'ng mga kapangyarihan ng dreamcatcher na 'yon.
Sabi ko, "Uy, Linda, ayaw umandar nito, pero ayos kami. Kaya namin ito."
"Salamat sa pagpunta. 'Gandang gabi"
Tumingin siya sa'kin, sabi niya…
Kinindatan ako.
Pumunta siya sa likod ng sasakyan,
binuksan ang tangke ng gas.
Dumura siya sa tangke ng gas,
at nakaalis ako sa Des Moines.
Ay, Linda.
Kaya dalawang taon na akong kasal.
At maayos naman. Gusto ko siya.
At nakuha namin 'yung susunod na tanong 'pag bagong kasal kayo.
Interesado ang lahat kung magkakaanak kami.
Kayong mga magulang, 'di n'yo pinagmumukhang masaya ito.
Lahat kayo, nanlilisik ang mga mata.
Ina kami ng aso ngayon.
'Yan ang ginagawa namin.
At titingnan na lang natin.
Pero may maliit na Pomeranian kami, pinangalanang Biggie.
Sobrang cute.
Maliit siya, halos isang kilo,
at napakasaya, malusog na aso,
pero nagkasakit siya ng tinatawag na HGE.
Ito 'yung pwedeng makuha ng mga aso
na simula sa pagiging malusog
hanggang sa malalang sakit,
at nakamamatay ito.
Mabilis ito, parang 48 oras
at 'di alam ng mga vet kung saan galing ito.
Pwede raw itong makuha sa nakain nila, pwedeng sa stress.
"Natagpuan ng Humane Society si Biggie na kumakain sa may basurahan,
at namamasyal na siya sa Beverly Hills
sa loob ng Gucci na bag ng asawa ko."
"Wala siyang stress."
Mas mahal ang pagkain niya kaysa sa'kin.
Wala siyang stress.
Kaya 'di namin alam kung saan ito galing o paano niya nakuha,
pero nagsimulang lumitaw ang mga sintoma
sa simula ng flight namin mula LA papuntang NYC,
5.5 oras, at kada oras, lalo siyang lumalala.
Wala kaming magawa.
Lumapag kami. Isang oras ang drive papuntang NYC.
Diretso kami sa animal hospital. Dinala siya ni Jax sa exam room,
at pinupunan ko'ng toneladang papeles.
Iba ito sa kinalakhan kong pag-aalaga ng hayop.
Noong araw, natutulog ang aso mo sa loob, labas, bahay ng kapitbahay mo.
Makalipas ang dalawang araw, "Sparky, saan ka galing?"
Kinain ng aso mo ang tirang itinapon ng lola mo sa bakod
mula sa Sizzler.
At kung biglang kailangan ng aso mo ang malaking gamutan,
sasabihin ng magulang mo,
"Naging masaya naman, Sparky."
At 'yon na iyon.
Pero ako na ang matanda.
Ako na dapat ang magdedesisyon dito.
Kaya pinunan ko lahat. 'Di ko nakita si Biggie ng 45 minuto,
kaya 'di ko alam kung kumusta siya,
pero ito ang alam ko.
Oras na para kumilos ako
at maging tagapagtanggol ng aking pamilya.
Oras na para maging
macho.
Para akong si Rocky. Sinasampal ko'ng mukha ko.
Mag-push-up sana ako, pero 'di ko kaya.
Maangas na ako, handa nang pumasok sa kuwarto.
Pumasok ako, at nakahiga si Biggie sa sahig.
Nakakalat ang dugo, mas malala siya,
at 'di ko kinaya. Sabi ko…
"Hindi!"
At sabi ni Jax, "Umalis ka dito! Nakakahiya ka."
Pinalayas ako sa kuwarto!
Napilitan akong tumayo sa likod ng pintong salamin.
Nakatitig lang ako sa pamilya ko.
At kumalma na ako sa wakas kasi binigyan ako ng nurse ng lollipop.
At nainis talaga ako, nadismaya ako sa sarili ko
na 'di ko kayang kumalma sa loob ng tatlong minuto.
'Di kasi ako ganoon.
Isa akong Cancer. Sensitibo ako, at 'di ko 'yon mababago sa sarili ko.
Naghintay ako sa lobby hanggang 4 a.m.
Sinamahan ako ni Jax. Kakabitan nila si Biggie ng mga makina.
Lumabas din ang vet at kinausap niya kami.
Sabi niya, "Makinig kayo, masama ito."
"Siya ay nasa mga 5%."
"At gagawin namin ang lahat para iligtas siya."
“Pero para magawa natin ‘yan, dapat dumito siya ng 3-4 araw,
buong pag-aalaga."
"Masasalinan siya ng dugo, plasma."
“Hindi rin natin masisigurong uubra ito."
"Pero para masubukan natin,
magkakahalaga ito ng 'di bababa
sa $10,000."
"Ano'ng gusto niyong dalawa?"
Si Jax, "$10,000? Isa akong guro."
"Isang buong taong sahod 'yan."
Sabi ko, "$10,000?"
"900 gramo siya. Gaano ba karaming plasma kailangan niya?"
"'Di siya pwedeng magbahagi ng isang kahon sa squirrel?"
'Yung vet, "Sagutin n'yo ako." Ako…
'Di nagsasalita si Jax, kaya malinaw na desisyon ko ito.
Para akong…
"Ano'ng gagawin ng magulang ko? 'Wag mong isipin iyon."
Nagagalit na si Jax. Naku…
Inilabas ko ang panlalaking pitaka…
at kinuha ko ang credit card ko…
at inihampas ko ito sa mesa.
Sabi ko, "I-charge n'yo."
Tapos tumingin ako kay Jax
diretso sa mata, at sinabi ko,
"Sa tingin mo, gagawin ni Darlene 'yon?"
"Hindi!"
"Si Pam, walang pera."
"Si Sheila, pangit ang credit niya."
Sino ang macho?
Ako ang macho!
At ang pinakamaganda dito, sa katunayan, nailigtas nila ang buhay ni Biggie.
Ito si Biggie, kayong lahat!
Sulit ang bawat sentimo dito, 'di ba.
At pumalakpak naman kayo, para sa misis ko, si Jax!
Iyon lang sa akin.
Maraming salamat.
Salamat sa inyong lahat.
Salamat, Chicago!
Tingnan mo 'yan.
Magandang gabi sa inyo. Salamat.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Jewel T.