Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Ας καλωσορίσουμε τη Φόρτσουν Φίμστερ!
Θεέ μου!
Πω πω!
Σταματήστε!
Σικάγο, πώς πάει;
Θεέ μου!
Ευχαριστώ που ήρθατε στο όμορφο Shakespeare Theater του Σικάγο.
Πολλά έχουν συμβεί τα τελευταία δύο χρόνια, σωστά;
Ο κόσμος αντιμετώπισε τρελά πράγματα.
Έμοιαζε με τη συντέλεια του κόσμου. Περίμενα να είναι ό,τι πρέπει για λεσβίες.
Βάλε μας σε καταφύγιο με κονσέρβες με κρέας, όλα καλά.
Όμως όλα πήγαν κατά διαόλου, κι έμαθα πολλά για τον εαυτό μου.
Έμαθα ότι δεν έχω την παραμικρή ικανότητα επιβίωσης.
Καμία.
Χρειαζόταν απλώς να μείνω σπίτι.
Δεν κατάφερα απολύτως τίποτα.
Κανένα προζύμι δεν φτιάχτηκε στο σπίτι μου.
Δεν έμαθα να φτιάχνω καφέ κρύας εκχύλισης. Τίποτα.
Η σύντροφός μου, η Τζαξ, με ξάφνιασε.
Έβαψε τον φράχτη μας,
έβαλε καινούρια καλωδίωση,
έφτιαξε τα υδραυλικά μας.
Εγώ ήμουν στον καναπέ κάθε βράδυ
βλέποντας ντοκιμαντέρ για ερωτευμένους γέρους.
Απλώς έκλαιγα στις Ugg μπότες μου.
Διαπίστωσα κάτι, παιδιά.
Δεν είμαι αντρογυναίκα.
Ναι.
Δεν είμαι αντρογυναίκα, κάτι σοκαριστικό, το ξέρω,
γιατί έχω φαρδιούς ώμους και το αγαπημένο μου χρώμα είναι το καρό.
Μα είναι το τρέιλερ μιας άλλης ταινίας απ' αυτή που νομίζετε ότι θα δείτε.
Όπως λένε, το χαλί δεν ταιριάζει με τις κουρτίνες.
Δύο πράγματα που δεν ξέρω να τοποθετώ.
Πάντως μοιάζω πολύ μαστόρισσα. Ναι.
Μοιάζω μαστόρισσα. Αν με βλέπατε εκεί που έχει χαλάσει το αμάξι σας,
ίσως υποθέτατε ότι μπορώ να σας φτιάξω το αμάξι.
Έχω αυτό το λουκ, γιατί αυτά τα ξέρει μια αντρογυναίκα.
Κυριολεκτικά μπορεί να βάλει το αμάξι σας στην πλάτη…
και να το πάει στο συνεργείο.
Μπορεί να φτύσει στο ρεζερβουάρ σας…
και το αμάξι σας θα πάρει μπρος.
Μαγικό, αλλά εγώ δεν είμαι έτσι.
Και αυτή η πληροφορία καταπλήσσει κυρίως τους άντρες.
Συνέχεια με πλησιάζουν σε μαγαζιά για δομικά υλικά
γιατί υποθέτουν ότι δουλεύω εκεί.
Λένε "Τι λέει, μεγάλε; Πού είναι τα καρφιά;"
Λέω "Ήρθα για ένα φυτό σε γλάστρα.
Ξέρω ότι πουλάνε M&M στο ταμείο".
Μια μέρα βαριόμασταν
και πήγαμε στην έρημο της Καλιφόρνιας, στο Τζόσουα Τρι.
Στον αυτοκινητόδρομο μπροστά μας είχε χαλάσει ένα αμάξι.
Ο ιδιοκτήτης του ήταν πολύ ψηλός.
Ήταν μπρατσωμένος, χωρίς μπλούζα, τα μαλλιά σε κότσο.
Στρέιτ κυρίες, ακόμα γουστάρουμε κότσους;
Όχι!
Ακούω ένα ξεκάθαρο όχι εκεί.
Φορούσε παντελόνι με ασπρόμαυρες ρίγες.
Έμοιαζε με έναν πανέμορφο δραπέτη από φυλακή.
Το αμάξι του έχει χαλάσει στην άκρη του δρόμου.
Τον προσπερνώ, κοιτώ πίσω, συνειδητοποιώ
ότι είναι ο Τζέισον Μομόα. Ναι.
Α, τώρα σας αρέσουν οι κότσοι, ε;
Ναι.
Καλά το φαντάστηκα.
Ήταν ο Άκουαμαν,
μακριά από τον ωκεανό, απλώς
είχε ξεμείνει στην έρημο, χωρίς τις υπερδυνάμεις του.
Πανέμορφος, ημίγυμνος.
Συνέχισα να οδηγώ.
Τα 'παμε αυτά, δεν μπορώ να του φτιάξω το αμάξι.
Δεν μπορώ να του πάρω μια πίπα όσο κάποιος άλλος φτιάχνει το αμάξι.
Δεν έχω τίποτα γι' αυτόν τον άντρα.
Έκανα το αμέσως καλύτερο.
Στο βενζινάδικο, άνοιξα το Instagram του.
"Κάτσε να βεβαιωθώ αν ήταν αυτός".
Όλοι οι άντρες μού μοιάζουν ίδιοι.
Πήγα στη σελίδα του, είχε βάλει μια φωτογραφία του
με το ριγέ παντελόνι, στην άκρη του δρόμου.
Είπα "Θεέ μου, όντως ήταν ο Τζέισον Μομόα".
Και πάτησα λάικ στη φωτογραφία του.
Έκανα το χρέος μου.
Αλλά είμαι αλλιώς απ' αυτό που βλέπετε.
Είμαι μια φινετσάτη κυρία.
Είμαι ένα ντελικάτο λουλούδι. Μου αρέσει το μασάζ μια στις τόσες.
Αυτό το κορίτσι αγαπά την περιποίηση.
Πρόσφατα μου έκαναν το πρώτο μασάζ στα οπίσθια.
Τα έχετε δοκιμάσει; Πω πω!
Δεν μιλάω για αγκωνιές στους γλουτούς.
Μιλάω για ολοκληρωτικό μασάζ στον πισινό, στα οπίσθια.
Ήμουν σε ένα πολύ αξιοσέβαστο σπα, μπρούμυτα,
και ένας τύπος άρχισε να δουλεύει πάνω τον κώλο μου.
Έβγαζε και ήχους.
Έκανα…
Έσφιξα τα αόρατα μαργαριτάρια μου.
Άντρας δεν με έχει ξαναγγίξει έτσι.
Συνέχισε να σκάβει στον πισινό μου
και ξεκλείδωσε κάποιον θησαυρό.
Δεν έχω ξανανιώσει τόσο ωραία.
Γύρισα σπίτι, ανάλαφρη σαν πούπουλο,
μια καινούρια γυναίκα. Έφτιαξα γεύμα τριών πιάτων.
Δεν ξέρω καν να μαγειρεύω.
Πήρα μετά από μερικές μέρες. Έπρεπε να ξανακλείσω ραντεβού.
Ο τύπος δεν είχε κενό για έναν μήνα.
Σκέφτηκα "Είναι η σπεσιαλιτέ του, το μασάζ οπισθίων,
και όλοι το ξέρουν".
Εν τέλει, ξαναπήγα μετά από έναν μήνα, το ίδιο πράγμα.
Άρχισε να δουλεύει πάνω στον κώλο μου.
Αυτήν τη φορά για περίπου 30 λεπτά.
Πιο πολλή ώρα ασχολιόταν με τον κώλο μου απ' όσο έχω φροντίσει ποτέ τη φάτσα μου.
Δεν ακουμπούσε τίποτα άλλο. Τα πόδια, ας πούμε, "Αηδία!"
Μόνο τον πισινό.
Πήγα σπίτι. Μετά από μερικές μέρες, πήρα για να ξανακλείσω ραντεβού.
Είχε απολυθεί.
Ναι, κάποιος μας το χάλασε.
Τον κωλορουφιάνο!
Αποδείχτηκε ότι είχε ξεκλειδώσει πολλούς θησαυρούς.
Όμως, το μόνο άτομο που δεν ήθελα να μάθει ότι δεν είμαι τόσο μάγκας όσο φαίνομαι
είναι η σύντροφός μου.
Δεν ήθελα να τα το ξέρει αυτό
γιατί πριν από εμένα έβγαινε μόνο με αντρογυναίκες,
κι εννοώ πολύ αρρενωπές.
Μιλώ για μπατσίνες, νταλικέρισσες, μπράβους, Θεούλη μου!
Αρρενωπές.
Εγώ είμαι αλλιώς.
Λέω "Ποιος θέλει αγκαλιά;" Τελείως αλλιώς.
Όμως, πηγαίναμε σε μια εκδήλωση
και ήθελα να παίξω αυτόν τον ρόλο, οπότε φορούσα αντρικό κουστούμι.
Η Τζαξ ήταν με φόρεμα και ψηλοτάκουνα. Πήραν να μας πουν ότι χτυπά ο συναγερμός.
Ρώτησαν αν θέλουμε να πάνε να το ελέγξουν.
Είπα "Εννοείται".
Γυρίζουμε, φτάνουμε σπίτι, δεν έχει έρθει κανείς.
Η Τζαξ αλλάζει. Λέει να μπούμε για να αξιολογήσουμε τη φάση.
Λέω "Όχι, δεν θα το κάνουμε".
Είπε "Η πρώην μου, η Νταρλίν, που ήταν αστυνομικός,
είπε ότι οι συναγερμοί έχουν χαμηλή προτεραιότητα".
Είπα "Στάσου. Νόμιζα ότι εκείνη την πρώην την έλεγαν Παμ".
Λέει "Υπάρχει μια Νταρλίν και μια Παμ. Ίσως σκέφτεσαι τη Σίλα".
Είπα "Πόσες μπατσίνες;"
Έβγαινε με όλη την αστυνομία του Σικάγο.
Είπε "Αλήθεια δεν θα μπεις να ελέγξεις το σπίτι;"
Είπα "Όχι!" Οπότε, έβγαλε τη γόβα της έτσι,
τη σήκωσε ως όπλο και μπούκαρε μέσα χωρίς παπούτσι, από δωμάτιο σε δωμάτιο,
λες και θα τακούνιαζε τη φάτσα κάποιου αν πεταγόταν.
Εγώ έμεινα στην πόρτα γιατί φορούσα ίσια παπούτσια.
Λέω "Πώς θα προστατευτώ;
Ούτε καν χαμηλοτάκουνα δεν φορώ".
Ξαφνικά άκουσα κάτι, οπότε σήκωσα ψηλά το μπρελόκ.
Είπα "Θα πατήσω αυτό το κουμπί, μα τον Θεό!
Λέει 'πανικός' και έχω πανικοβληθεί".
Πήρε η εταιρεία συναγερμού, ήταν λάθος συναγερμός, λέει.
Τελείωσε η μπαταρία ενός αισθητήρα.
Είπαν "Ζητάμε συγγνώμη. Ελπίζω να μη σας προκαλέσαμε πρόβλημα".
Είπα "Η σύντροφός μου ξέρει πλέον ότι είμαι άχρηστη. Είναι σοβαρό πρόβλημα".
Η Τζαξ βγήκε κουτσαίνοντας.
Είπε "Μπορούσες τουλάχιστον να μπεις μαζί μου".
Είπα "Θεέ μου, ούτε καν το σκέφτηκα αυτό".
Άρα δεν είμαι η προστάτιδα της οικογένειάς μου.
Και ξέρω γιατί η Τζαξ είναι τόσο δυνατή. Ναι.
Είναι νηπιαγωγός. Αυτές έχουν τσαγανό.
Επιβάλλεται.
Ναι, είναι δύσκολη δουλειά.
Όταν ήμουν στο νηπιαγωγείο τη δεκαετία του '80,
σ' άφηναν να κάνεις ό,τι θες.
Έχω μια φωτογραφία όπου είμαι πέντε ετών, στο νηπιαγωγείο,
και κρατάω
ένα σφυρί…
και καρφιά.
Αρχικά σκέφτηκα ότι μου μάθαιναν να τα χρησιμοποιώ.
Αλλά μετά αναρωτήθηκα γιατί κρατώ σφυρί και καρφιά.
Εξασκούμασταν στο σφυροκόπημα;
Είπε η δασκάλα "Λοιπόν, παιδιά,
θα φτιάξουμε ράφια για την τάξη
και μετά ίσως ένα παγκάκι για το γκαράζ μου";
Σκέτη παλαβομάρα.
Φανταστείτε το πεντάχρονο παιδί σας, τώρα.
Δεν ξέρει να χρωματίσει μέσα σε έναν τεράστιο κύκλο,
αλλά θα του δώσετε ένα μεγάλο, βαρύ σφυρί
ελπίζοντας ότι θα πετύχει αυτό το μικροσκοπικό καρφάκι.
Όχι!
Αλλά κάτι τέτοια τα έκαναν τη δεκαετία του '80.
Το διάλειμμα ήταν "Στο καλό και να μας γράφεις".
Ήσουν μόνος σου. Σκεφτείτε το.
Το αγαπημένο μας παιχνίδι, μήλα.
Έπαιρνες μια μεγάλη, βαριά μπάλα
και κοπανιόσασταν με τους άλλους, στο πρόσωπο, όσο πιο δυνατά γίνεται.
Εκεί μάθαμε κινήσεις από το Μάτριξ…
για να μη σου σπάσουν τα δόντια.
Αυτό το παιχνίδι με βοήθησε λίγο αργότερα στο λύκειο.
Απέφυγα μερικές μπάλες, όχι πολλές.
Δεν έπιασα ούτε μία.
Το πιο ζόρικο ήταν το ρεντ ρόβερ.
Θυμάστε το ρεντ ρόβερ;
Μπαίνεις σε μια γραμμή με τους φίλους σου και πιάνεστε.
Οι άλλοι κάνουν άλλη μια γραμμή απέναντί σας και πιάνονται.
Και μετά φωνάζετε
"Κράτα τη γραμμή!"
Λες κι είμαστε ο Μπρέιβχαρτ.
Αγριοκοιτάς τους άλλους από την άλλη άκρη του γηπέδου.
Ο στόχος σου είναι να τρέξεις όσο πιο δυνατά μπορείς προς τη γραμμή τους
και αυτοί θέλουν να σου σπάσουν το χέρι.
Και όταν αυτοί τρέχουν καταπάνω σου,
πιάνεις το χέρι του διπλανού, σηκώνετε τα χέρια σας
και θέλετε να τους σπάσετε την κλείδα.
Και μετά αρχίζετε να κοροϊδεύεστε.
"Ρεντ ρόβερ, ρεντ ρόβερ,
στείλτε εκείνο το μαλακισμένο, τον Τίμι,
εδώ πέρα".
Ο Τίμι αρχίζει να κοιτά κάπως. Τρέχει όσο πιο δυνατά μπορεί.
Φωνάζουμε
"Κράτα τη γραμμή!"
Να τος, έρχεται.
Πιανόμαστε από τα χέρια. Τα σηκώνουμε.
Ο Τιμ πέφτει στη γραμμή μας. Τα χέρια μας κρέμονται από την άρθρωση.
Ρωτάμε "Νικήσαμε;
Κρατήσαμε τη γραμμή;"
Η δασκάλα δεν κάνει τίποτα.
Κάθεται στην άσφαλτο και καπνίζει Virginia Slim.
Περνάει κάποια κρίση μέσης ηλικίας.
Λέει "Δεν με πληρώνουν αρκετά για να με νοιάζει".
Ο εξοπλισμός για γυμναστική ήταν τρελός. Είχαμε καρουζέλ.
Είναι μεταλλικές παγίδες θανάτου.
Είχαν πλάκα μόνο αν τα γύριζες με 100 χιλιόμετρα την ώρα.
Προσπαθούσαμε να πηδήξουμε πάνω τους, ενώ κινούνταν.
Είναι σαν να θες να πηδήξεις πάνω σε κινούμενο όχημα.
Αλλά δεν είχε μέρος να προσγειωθείς. Ήδη είχε 20 άτομα που περιστρέφονταν.
Δεν μπορείς να ακουμπήσεις τίποτα γιατί έχει 60 βαθμούς.
Αναπόφευκτα, κάποιος θα πέσει και θα παγιδευτεί.
Αιμορραγεί από το γόνατο. Φωνάζουμε τη δασκάλα.
Λέει "20 λεπτά ακόμα!
Είναι προσωπικός μου χρόνος".
Και επειδή είμαι από τη Βόρεια Καρολίνα, παίζαμε με λάστιχα.
Ναι, μιλάω για λάστιχα που έπεσαν από νταλίκα Mack
και τα τσούλησαν στο πάρκινγκ του δημοτικού.
Η διεύθυνσή μας λέει "Φτου, δεν έχουμε μεγάλο προϋπολογισμό,
οπότε κάτι θα κάνουμε μ' αυτά τα παλιοπράγματα".
Ήταν μεγάλα λάστιχα.
Αν τα σηκώσεις, είναι τόσο ψηλά,
καμιά 35 κιλά, κούφια στη μέση.
Είχαμε έναν λόφο πίσω από το δημοτικό,
οπότε οι δάσκαλοί μας έπρεπε να σπρώξουν τα λάστιχα ως την κορυφή του.
Πολλά νεύρα, τα σπρώχνεις επάνω.
Λένε "Έχω μάστερ στην παιδαγωγική".
Τρέχαμε εκεί, με τα πεντάχρονα κορμάκια μας και…
Μπαίναμε μέσα σ' αυτά τα λάστιχα.
Το φιλαράκι μας, με το πεντάχρονο κορμί του,
έμπαινε στο άλλο.
Τότε, οι δάσκαλοί μας έμπαιναν πίσω από κάθε λάστιχο
και έπαιρναν φόρα.
"Εντάξει, ρε μαλακισμένα.
Ετοιμαστείτε για την καλύτερη βόλτα της ζωής σας".
Και μετά μας έσπρωχναν από τον λόφο.
Φτάναμε στα 30 χλμ./ώρα, 65 χλμ./ώρα, 100 χλμ./ώρα.
Δεν υπάρχει λαβή. Απλώς…
Πέφταμε σε κάποιον τοίχο, πεταγόμασταν από το λάστιχο, ξερνούσαμε.
Η δασκάλα κατέβαινε τον λόφο, έσβηνε το τσιγάρο της στο μέτωπό σου.
Έλεγε "Τέλος το διάλειμμα. Μάλιστα, τέλος και το σχολείο.
Πάω να συναντήσω τον γκόμενό μου που τον βρήκα μέσω της εφημερίδας".
Αυτό ήταν το διάλειμμα τη δεκαετία του '80.
Ήταν άλλες εποχές.
Τότε έπαιρνες ένα μεγάλο κομπιουτεράκι
και έγραφες τη λέξη
"ΒΟΟΒS", βυζιά.
Ο αγαπημένος μου αριθμός,
80085.
Ναι, τώρα τα παιδιά μπορούν να βγάλουν το τηλέφωνό τους
και να δουν όσα βυζιά θέλουν,
αλλά ποιος το έγραφε με αριθμούς;
Εμείς!
Ωραίες εποχές, παιδιά.
Αλλά χαίρομαι που είμαι σε σχέση. Μ' αρέσει. Μου ταιριάζει.
Τα ραντεβού είναι πολύ δύσκολα. Δεν ξέρω.
Μπαίνεις σε εφαρμογές, πατάς, κάνεις διάφορα.
Αν ήμουν ελεύθερη, η αγαπημένη μου εφαρμογή θα ήταν για φαΐ.
Το μόνο σίγουρο.
Όσοι κάνουν ανταλλαγή συντρόφων το έχουν βρει.
Θα ήταν δύσκολο να βγαίνουν ραντεβού στην πανδημία,
όμως έχουν τον τρόπο τους να δείχνουν τι είναι.
Το ξέρατε αυτό;
Θα σας μάθω. Λοιπόν.
Ανακάλυψα ότι αν θέλεις να δείξεις ότι κάνεις ανταλλαγή συντρόφων,
βάζεις φλαμίνγκο στην αυλή σου.
Ναι.
Αυτό σε μπερδεύει πολύ στη Φλόριντα και στο σπίτι της μαμάς μου.
Ίσως γι' αυτό να έχει δουλειά τα Σαββατοκύριακα, δεν ξέρω.
Δεν το καταλαβαίνω, να αλωνίζεις στις γειτονιές
αναζητώντας κάποιο κοπάδι φλαμίνγκο.
Το βλέπουν, χτυπάνε το κουδούνι και σου λένε ότι είναι μέσα. Δεν ξέρω.
Αλλά μου αρέσει.
Είναι και ο ανάποδος ανανάς.
Μπορείτε να βάλετε έναν ανάποδο ανανά στην μπροστινή βεράντα.
Μην τον βάλετε ίσια.
Αυτό είναι απλώς ανανάς.
Πάντα πίστευα ότι ένας ανάποδος ανανάς
δείχνει ότι σας αρέσουν τα κέικ.
Θα χτυπούσα το κουδούνι ενός αγνώστου για κέικ.
Βασικά, μια φορά με πλησίασε ένα ζεύγος ανταλλαγής συντρόφων.
Αυτοί ήρθαν σ' εμένα. Ναι, ήταν συναρπαστικό.
Δεν κάνω ηλικιακές διακρίσεις, απλώς σας λέω ένα γεγονός.
Είναι ένα γεγονός της ιστορίας.
Και οι δύο είχαν μπαστούνια.
Άρα δεν ήταν το πρώτο τους ροντέο.
Η σύζυγος με ενημέρωσε ότι το σόου άρεσε πολύ στον άντρα της,
κάτι το οποίο εκτίμησα πολύ,
και είπε ότι ως το τέλος του σόου εκείνος της είχε πει
πως της επέτρεπε να φασωθεί μαζί μου.
Σεξουαλικά, ξέρω γω.
Δεν ήξερα τι να πω.
Οπότε, υποκλίθηκα.
Που δεν είναι όχι…
αλλά είναι ευγενικό.
Αλλά πρέπει να ρισκάρεις, να βγαίνεις ραντεβού.
Πίστευε ότι έπρεπε να χάσω βάρος, δη, προσβόλα.
Ο Θεός να ευλογεί τις νοσοκόμες. Βοήθησαν σ' αυτές τις τρελές εποχές.
Ναι.
Το περίμενα αλλιώς.
Νόμιζα ότι θα ερχόταν σπίτι ντυμένη σέξι νοσοκόμα,
θα έλεγε "Ποιος έχει βαβά;" και θα απαντούσα "Εγώ".
Αλλά δεν πήγαινε έτσι. Γυρνούσε σπίτι με τη βρόμικη ποδιά της.
Έφερνε τη δουλειά μαζί της.
Με ακολουθούσε παντού με ένα τετράδιο, ρωτούσε για τις κινήσεις του εντέρου μου.
Πίστευε ότι έπρεπε να χάσω βάρος, δηλαδή, προσβόλα.
Απλώς λέω ότι δεν είχε πλάκα να τρώω νάτσος
γιατί με κοιτούσε, κοιτούσε τα νάτσος κι έλεγε "Εντάξει.
Μάλιστα. Κάποια έκανε την επιλογή της.
Τρία είδη τυριών, ξινή κρέμα και λιωμένο τυρί;"
Λέω "Ονομάζεται queso.
Είναι η ισπανική λέξη για καρδιοπάθεια.
Και είναι νόστιμο".
Ήδη ήξερα ότι δεν θα τα πηγαίναμε καλά.
Προσπαθούσα να βρω μια δικαιολογία για να χωρίσουμε.
Αυτή παράγει θεάρεστο έργο, αλλά εγώ δεν ήθελα
να μου τη σπάνε όταν τρώω νάτσος.
Μετά γνώρισα την Τζαξ εδώ στο Σικάγο.
Στο Gay Pride.
Ναι.
Υπάρχει ελπίδα.
Γνωριστήκαμε σε ένα πάρκινγκ.
Γνωριστήκαμε σε πάρκινγκ. Τόσο λίγα μπαρ για λεσβίες έχουν μείνει στις ΗΠΑ.
Οι λεσβίες εξορίζονται σε πάρκινγκ
όπου είτε παρτάρεις είτε παρκάρεις.
Εσύ αποφασίζεις.
Τα είχαμε για λίγο, αλλά ήξερα από νωρίς ότι η Τζαξ είναι η μία και μοναδική.
Ήξερα ότι είναι ώρα να της κάνω πρόταση γάμου.
Δεν φημίζομαι για τον ρομαντισμό μου. Πήρα μια φίλη.
Είπα "Πού να κάνω πρόταση στην Τζαξ;"
Και είπε "Πρέπει να πας στο Μπιγκ Σερ".
Και όχι, δεν ήταν το παρατσούκλι μου στο λύκειο.
Είναι μια πόλη στην Καλιφόρνια, δίπλα στην ακτή,
πανέμορφες γέφυρες και βράχια.
Είπε "Έχει ένα πολύ ρομαντικό ξενοδοχείο".
Πήρα, κι η κυρία στο τηλέφωνο με έπνιξε με άσχετες προσφορές.
Ήθελα ένα κανονικό δωμάτιο. Λέει "Ώπα!
Θα κάνεις πρόταση; Μην είσαι φτηνιάρα, εντάξει;
Μην είσαι φτηνιάρα!
Κάνε την αναβάθμιση σε δωμάτιο με θέα στον ωκεανό. Αξίζει.
Θα την κουφάνει".
Δεν ξέρω αν όντως το είπε αυτό,
αλλά αυτή ήταν η ενέργεια που έφερνε στη συζήτηση.
Είπα "Καλά". Πλήρωσα πολλά επιπλέον,
πήρα την υπέροχη θέα στον ωκεανό και ξεκινήσαμε.
Φτάνουμε στο δωμάτιο, μπαίνω, ένα παλιό, πανάκριβο μπαγκαλόου.
Είπα "Περίμενε όμως να δεις τη θέα".
Πάω να ανοίξω την πόρτα και της λέω
"Κρατήσου μην κουφαθείς".
Και ανοίγω την πίσω πόρτα, βγαίνουμε έξω,
και έχει μόνο ομίχλη,
ομίχλη,
ομίχλη.
Μόνο μια μισητή ομίχλη.
"Τι είναι αυτό, λεσβιακό έργο εποχής του 1800;
Γιατί υπάρχει τόση ομίχλη;
Είναι εκεί κάτω η Κέιτ Γουίνσλετ ψάχνοντας απολιθώματα;"
Δεν ήθελα να ξεκινήσω έτσι, αλλά λέω "Δεν βαριέσαι".
Το σχέδιό μου ήταν να την πάω σε ένα κυριλέ εστιατόριο,
μετά θα γυρνούσαμε στο δωμάτιο και εκεί θα της έκανα την πρόταση.
Οπότε, πήρα από νωρίς το ξενοδοχείο και είπα
"Μπορείτε να κάνετε το δωμάτιο να μοιάζει όπως είναι στο The Bachelor;"
Ξέρω γω, μοιάζει να αρέσει στις γυναίκες.
"Μπορούμε να έχουμε κεριά και ροδοπέταλα, ίσως και λίγη σαμπάνια;
Και φράουλες; Αλλά ας τις βουτήξουμε σε σοκολάτα. Αλλιώς είναι φρούτο".
Είπαν "Εννοείται", με χρέωσαν πολλά. Πλήρωσα ευχαρίστως, χρήσιμη η βοήθεια.
Ξεκινάμε, λοιπόν. Πάμε για φαγητό, ζητώ βοήθεια από τον σερβιτόρο.
Του εξηγώ τη φάση.
Τον πλησιάζω και βλέπω ότι τον λένε Κρεγκ.
Ο Κρεγκ είναι πολύ δραματικός.
Νομίζω ότι παίζει σε κάποιο τοπικό θέατρο.
Τον πλησιάζω, λοιπόν. Λέω "Γεια, Κρεγκ". Απαντά
"Γεια".
Είπα "Κρεγκ, θα κάνω πρόταση γάμου στην κοπέλα μου απόψε". Μου απαντά
"Θεέ μου!"
Θύμιζε το κηροπήγιο στο Πεντάμορφη και το Τέρας,
πολύ…
"Θα κάνεις πρόταση, και η κατάρα θα σπάσει!"
Είπα "Ευχαριστώ. Χαίρομαι, αλλά έχω άγχος.
Μην αργήσει το δείπνο. Το δαχτυλίδι καίει στην τσέπη μου.
Κάνουν διάφορα στο δωμάτιο.
Προς το τέλος του δείπνου, θα πάρεις τηλέφωνο
να μάθεις αν είναι έτοιμα και να μου κάνεις ένα σήμα,
για να τελειώσω εδώ;"
Μου λέει "Εννοείται. Έγινε".
Είπα, "Μην προσφέρεις επιδόρπιο, αυτό θα το φροντίσω στο δωμάτιο".
Λέει "Καλά".
Και μετά γυρνάει έτσι…
και φεύγει.
Λέω "Μ' αρέσει ο Κρεγκ".
Ξεκινάμε, λοιπόν, να τρώμε το γεύμα,
και κάθε επόμενο πιάτο είναι όλο και πιο παράξενο.
Παραείναι φανταχτερό για τα γούστα μας.
Έχει πολλούς αφρούς, πλοκάμια και όστρακα.
Πολλά πράγματα από τον "ωκεανό" για τον οποίο ακούω.
Όλα είναι λίγο κάπως, αλλά το δείπνο λήγει τελικά.
Είμαι έτοιμη να ξεκινήσει η βραδιά.
Και ο Κρεγκ λέει
"Γεια σας, κυρίες, ποια θέλει επιδόρπιο;"
Λέω "Όχι εμείς, Κρεγκ". Λέει "Ουπς!"
Σκέφτομαι "Ρε Κρεγκ!
Δυο δουλειές είχες, φίλε".
Πώς γίνεται κάποιος να είναι τόσο ενθουσιώδης και ανίκανος ταυτόχρονα;
Η Τζαξ λοιπόν έχει μπερδευτεί
γιατί ποτέ δεν έχει δει να μην παραγγέλνω γλυκό.
Την κοιτάω με γουρλωμένα μάτια, δεν ξέρω τι να πω,
σκέφτομαι πώς θα το κάνω σωστά, θέλω να 'ναι τέλεια.
Είναι η ιστορία για την οποία όλοι ζητούν λεπτομέρειες.
Ο Κρεγκ δεν έρχεται, είναι άφαντος.
Είναι το λιγότερο ρομαντικό δείπνο της ζωής μας.
Εν τέλει, μετά ό,τι φάνηκε σαν αιώνας,
ο Κρεγκ πλησιάζει κρυφά την Τζαξ από πίσω.
Τώρα είναι πάνω από τον ώμο της.
Δεν έχει ιδέα ότι είναι πίσω της.
Αυτός με κοιτά επίμονα
και πολύ έντονα.
Είμαι με την Τζαξ επτά χρόνια τώρα.
Ποτέ δεν έχουμε κοιταχτεί στα μάτια
τόση ώρα όσο ο Κρεγκ
κοιτά εμένα.
Εν τέλει, κάνει…
Περήφανος για τον εαυτό του.
Γυρίζει.
Χάνεται στην ομίχλη και δεν θα τον δούμε ποτέ ξανά.
Πάμε στο δωμάτιο.
Προσπαθώ να σκεφτώ όλα όσα θέλω να πω στην Τζαξ.
Θέλω να είναι τέλεια, θέλω να είναι ρομαντικά.
Φτάνουμε στην πόρτα, αρχίζω να ιδρώνω.
Με πιάνει άγχος,
κι όταν αγχώνομαι, κάνω πιστόλια με τα δάχτυλα.
Κοιτώ, λοιπόν, την Τζαξ και κάνω…
Και μετά ήμουν έτοιμη να ανοίξω την πόρτα προς το ειδύλλιο.
Μπαίνουμε εκεί μέσα και μοιάζει με σκηνή εγκλήματος.
Τα μάτια μας προσαρμόζονται στον παράξενο φωτισμό.
Ξέρετε πώς είναι ένα δωμάτιο όταν ανάβει μόνο το φως στο μπάνιο;
Κοιτάζω γύρω μου, υπάρχουν καμιά 50 ρεσό,
αλλά όλα είναι με μπαταρία.
Και τα μισά δεν λειτουργούν, απλώς δεν λειτουργούν.
Δέκα τρεμοπαίζουν, σαν να λένε "Προσπαθούμε!"
Ο ψυχαναγκασμός μου απορεί ποιος το αποφάσισε.
Αλλά δεν εστιάζω καν σ' αυτό γιατί στέκομαι πάνω σε κάτι.
Παντού υπάρχουν ροδοπέταλα.
Παντού! Όχι με τρόπο που βγάζει νόημα.
Δεν υπάρχει κάποιο σχήμα καρδιάς ή αρχικά γράμματα.
Είναι απλώς ένα χάος.
Λες και κάποιος άνοιξε την πόρτα, ένα σωρό μπούρδες μπήκαν στο δωμάτιο,
μετά έπιασε έναν φυσητήρα για φύλλα…
και σχόλασε.
Σκέφτομαι "Παρήγγειλα το πακέτο 'Καλό είναι, μωρέ';
Τι είναι αυτά;"
Όταν σκέφτεστε τριαντάφυλλα και ρομαντισμό,
τι χρώμα σάς έρχεται κατά νου;
Κόκκινο!
Κόκκινο; Ενδιαφέρον.
Αυτά ήταν λευκά ροδοπέταλα,
μισοπεθαμένα.
Αργότερα γκούγκλαρα τι συμβολίζουν τα λευκά τριαντάφυλλα.
Την αγνότητα.
Ναι.
Τελικά όντως είναι ένα λεσβιακό έργο εποχής του 1800.
Παρόλο που προφανώς δεν επέτρεπαν αληθινά κεριά στην καμπίνα,
είχαν μια δυνατή φωτιά στο τζάκι,
κι εκεί ακριβώς αποφάσισαν να βάλουν
τις φράουλες με επικάλυψη σοκολάτας
και τη σαμπάνια στον κουβά με πάγο.
Και τα δύο έσταζαν ακατάσχετα
στο πάτωμα.
Τίποτα σ' αυτό το σενάριο δεν έκανε την Τζάξ να σκεφτεί
ότι πρόκειται να της γίνει πρόταση γάμου.
Είχα ένα δευτερόλεπτο να αποφασίσω προς τα πού θα εξελιχθεί η βραδιά.
Θα πάρω στη ρεσεψιόν να πω
"Κάποιος εισέβαλε στο δωμάτιό μας και το κατέστρεψε";
Ή θα πορευτώ μ' αυτό
και θα προσποιηθώ ότι όλα όσα συμβαίνουν στο δωμάτιο
είναι ακριβώς όπως το σχεδίασα;
Κοίταξα την Τζαξ όπως ελάφι τους προβολείς.
Δεν θυμόμουν τίποτα από τα ρομαντικά πράγματα που θα έλεγα.
Πάλι ίδρωνα.
Αγχώθηκα.
Άντε πάλι με τα δαχτυλοπιστόλια!
Ξέχασα να γονατίσω. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα.
Πανικοβλήθηκα κι απλώς έκανα…
και φώναξα
"Θες;"
Η Τζαξ υποκλίθηκε.
Και μετά ευτυχώς είπε ναι.
Αφότου αρραβωνιαστήκαμε, έπρεπε να σχεδιάζουμε τον γάμο μας.
Ο αρραβώνας κράτησε πολύ γιατί δεν το έχουμε με τον σχεδιασμό.
Μετά η μαμά μου, η Τζίντζερ, άρχισε να προσφέρει τις υπηρεσίες σχεδιασμού της.
Σκέφτηκα "Αμάν".
Διότι η μαμά μου ξαναπαντρεύτηκε αργότερα στη ζωή.
Ήμουν σ' εκείνον τον γάμο και
η μαμά μου είχε ως θέμα το τσίρκο. Ναι.
Παντρεύτηκε έναν τύπο παλιάς σχολής από τον Νότο
που ακούγεται ως ο Φόγκχορν Λέγκχορν.
Δεν συμμετείχε στον σχεδιασμό.
Δεν ξέρω αν η μαμά μου πίστευε ότι σχεδιάζει πάρτι γενεθλίων 12χρονου
ή τον γάμο της,
αλλά αυτό συνέβη. Είχε ως θέμα το τσίρκο. Κάλεσε 300 άτομα.
Ακριβώς, 300 άτομα να έρθουν στην εκκλησία γι' αυτό το μεγάλο πάρτι.
Νοίκιασε μια τέντα τσίρκου με κόκκινες και λευκές ρίγες
και ζήτησε να τη βάλουν στην αίθουσα συντροφιάς,
όχι έξω όπου βάζουν τις τέντες. Μέσα.
Νοίκιασε μηχάνημα για μαλλί της γριάς.
Είπε "Θα σερβίρω νάτσος με χαλαπίνο", όπως τα λέει.
Υπήρχε ένας ζογκλέρ. Μάλλον εγώ ήμουν ο κλόουν.
Είχε μόλις 25 κιλά παγωτό.
Το κυρίως πιάτο ήταν από καρότσι με χοτ ντογκ.
Βρήκε κάποιον στην άκρη του δρόμου την προηγούμενη εβδομάδα
και είπε "Τι κάνεις το Σάββατο;"
Δεν νομίζω ο τύπος να είχε πουλήσει πάνω από 20 χοτ ντογκ σε μια μέρα.
Και τώρα είχε 300 πεινασμένα άτομα
γύρω από την εκκλησία, περιμένοντας απεγνωσμένα τα λουκάνικά του.
Έκανε σαν…
Πανικός.
Στη μέση αυτού του πάρτι,
υπήρχαν δύο στρογγυλές πλαστικές παιδικές πισίνες.
Σκέφτηκα "Θα δαγκώνουμε μήλα στο νερό;"
Όχι, η μαμά μου είχε βάλει πάγο σ' αυτές τις πλαστικές παιδικές πισίνες
και μέσα είχε βάλει κουτάκια με αναψυκτικά στις πισίνες.
Ανακοίνωσε στο πάρτι
ότι αυτά ήταν τα ψυγεία μας.
Μπήκα εκεί και είδα δύο πλαστικές πισίνες που χρησιμοποιούνταν για ψυγεία
και σκέφτηκα "Εγώ δουλεύω σκληρά στο Λος Άντζελες,
προσπαθώ να γίνω γνωστή,
ενώ είμαστε σκουπίδια.
Είμαστε σκουπίδια".
Ο φίλος της μαμάς μου μπήκε μέσα με τα μοκασίνια του,
χωρίς να ξέρει τι γίνεται. Παραλίγο να λιποθυμήσει. "Οποία έκπληξη!"
Αλλά το καλύτερο ήταν η ψυχαγωγία.
Μια γυναίκα από τη χορωδία της εκκλησίας τραγουδούσε.
Ήταν η μεγάλη σόλο στιγμή της.
Μπήκε στο κέντρο της σκηνής με περισσή αυτοπεποίθηση
και άρχισε να τραγουδάει…
Πήγαινε και πες το στο βουνό
Πάνω από τον λόφο και παντού
Πήγαινε και πες το στο βουνό
Ότι η Τζίντζερ
Παντρεύτηκε
Είχε κι άλλο.
Άρχισε να τραγουδάει…
Όταν οι άγιοι παρελαύνουν
Πόσο θέλω να είμαι μεταξύ τους
Όταν οι άγιοι
Παρελαύνουν
Αυτός ο γάμος κράτησε τρεις μήνες.
Η τέντα του τσίρκου έμεινε στημένη πιο πολύ καιρό απ' όσο κράτησε ο γάμος.
Αρχίσαμε, λοιπόν, να σχεδιάζουμε τον γάμο μας
και δεν ανακατέψαμε καθόλου τη μαμά μου.
Ξεκίνησε η πανδημία και σκεφτήκαμε
"Μάλλον δεν θα μπορέσουμε να παντρευτούμε".
Αλλά μετά ήρθε το φθινόπωρο, ο Οκτώβριος.
Σκεφτήκαμε ότι είναι η τέλεια εποχή να παντρευτείς.
"Θα το κάνουμε όπως θέλουμε και δεν θα σκάμε για κανέναν άλλον".
Οπότε, ναι, ήταν τέλεια.
Το σχεδιάσαμε σε δυο βδομάδες, νοικιάσαμε ένα Airbnb δίπλα στον ωκεανό,
ένας άγνωστος με μάσκα τέλεσε τον γάμο.
Είχαμε το σόι με Zoom. Νομίζω ότι η μαμά μου ακόμα παραμένει στην κλήση.
Δεν ήταν αυτός ο γάμος που είχαμε κατά νου,
αλλά τελικά ήταν τέλειος
γιατί σημασία είχαμε μόνο εμείς, η μέρα μας.
Μέχρι και που βαφτιστήκαμε εκείνη τη μέρα. Όχι επίτηδες.
Όμως, εκεί που τραβούσαμε φωτογραφίες,
είδαμε ότι ο ήλιος έδυε.
Είχε κάτι σκάλες προς τον ωκεανό.
Θέλαμε να βγούμε φωτογραφία εκεί.
Οπότε, σταθήκαμε εκεί
και ο εκπληκτικός φωτογράφος μας τραβούσε.
Στην πρώτη μας κοινή φωτογραφία είμαστε όμορφες, σαν δύο λεσβίες σε σχολικό χορό.
Πανέμορφα.
Στη δεύτερη φωτογραφία μας κάνουμε έτσι γιατί κάτι αιωρείται πάνω μας.
Σαν τον διευθυντή που θύμωσε που δύο λεσβίες πήγαν μαζί στον χορό.
Και στην τρίτη φωτογραφία κάνουμε έτσι
γιατί ο ωκεανός σκάει στα αυτιά μας.
Στην τέταρτη, μας καλύπτει πλήρως το νερό.
Πέμπτη φωτογραφία, ο ωκεανός έχει αποσυρθεί πίσω
κι εμείς είμαστε μούσκεμα σαν…
"Ευτυχώς που είπαμε να βγούμε φωτογραφία στο ηλιοβασίλεμα".
Έχουμε όλες τις φωτογραφίες. Είναι γούρι, νομίζω. Έτσι είπαν. Έτσι λέμε κι εμείς.
Λίγες μέρες μετά τον γάμο,
ανακοινώθηκε ότι είχαμε παντρευτεί.
Εισπράξαμε πολλή αγάπη και στήριξη, κάτι το οποίο εκτιμώ πολύ.
Προσπαθώ να σκορπώ θετικότητα,
κι όταν επανέρχεται σ' εμένα, σημαίνει πολλά.
Προσπαθώ να μην εστιάζω στα αρνητικά, αλλά να περιβάλλομαι από θετικά.
Προσπαθώ να μη διαβάζω αρνητικά σχόλια,
αλλά σε μια δουλειά σαν τη δική μου, μιλάνε πολλοί.
Δεν τα βλέπω όλα, αλλά κάθε τόσο, κάποια κουράδα βγαίνει στην επιφάνεια.
Έτυχε να δω ένα μήνυμα που είχε σταλεί απευθείας σ' εμένα.
Ήθελα να σας το διαβάσω, αν δεν σας πειράζει.
-Ναι! -Ναι!
Εντάξει.
Είναι από κάποιον Γκάρι.
Θα το προλογίσω λέγοντας
ότι δεν θα σας αρέσει το μήνυμα, αλλά θα το διαχειριστούμε μαζί.
Να τι μου έγραψε ο Γκάρι τη μέρα που ανακοινώθηκε ότι παντρεύτηκα.
Είπε "Εδώ και πόσον καιρό
εσύ και η σύζυγός σου είστε ψυχασθενείς,
γλειφομούνες λεσβίες
που θα έπρεπε να είναι στο Αλκατράζ;"
Είπα "Αυτό
είναι πολύ συγκεκριμένο".
Παρεμπιπτόντως, δεν υπήρχε γραμματική στο μήνυμα.
Έλεγε "ψυχασθενείς γλειφομούνες…"
Είμαι "Νομίζω ότι εννοεί ψυχασθενείς, κόμμα, γλειφο…."
Το πιάνετε.
Ήδη του κάνω χάρες.
Μάλλον βαριόμουν εκείνη τη μέρα
γιατί είπα "Πρέπει οπωσδήποτε να δω πώς είναι αυτό το άτομο.
Ποιος στέλνει ένα τέτοιο μήνυμα σε μια άγνωστη;"
Έτσι, πήγα στη σελίδα του. Δεν είχε φωτογραφία του.
Είχε φωτογραφία την αμερικάνικη σημαία.
Από πάνω της ήταν γραμμένο
"Χρειαζόμαστε τον Θεό ξανά στην Αμερική".
Αυτή είναι η λεζάντα του Γκάρι
στο Instagram,
και αυτό ήταν το μήνυμα που μου έστειλε.
Σκέφτηκα
"Δεν είμαι σίγουρη ότι ο Θεός
θα γούσταρε πολύ τη φράση
'γλειφομούνα'".
Πείτε με τρελή, που με είπε κιόλας,
αλλά αυτό δεν ακούστηκε πολύ χριστιανικό.
Παρεμπιπτόντως, πουθενά στη Βίβλο δεν λέει
τι μπορείς ή δεν μπορείς να γλείφεις.
Προς πληροφόρησή σας.
Εσείς επιλέγετε, φίλοι μου.
Μετά, ο Γκάρι είπε ότι πρέπει να μας βάλουν στο Αλκατράζ.
Λοιπόν, δεν ξέρω αν δεν έχει Google,
αλλά το Αλκατράζ από καιρό έχει πάψει να είναι φυλακή.
Αν αυτό εννοούσε, δεν είναι φυλακή.
Στην πραγματικότητα είναι μουσείο
και είναι μουσείο στο Σαν Φρανσίσκο,
μια από τις πιο γκέι πόλεις σε όλον τον κόσμο.
Λέω "Ο Γκάρι μού λέει ότι πρέπει να είμαι σε γκέι μουσείο;"
"Σταμάτα, βρε Γκάρι!
Είμαι πρωτοπόρος; Σταμάτα, βρε Γκάρι!"
Πάνω από το μήνυμα έλεγε ότι δεν ακολουθούμε ο ένας τον άλλον,
καθόλου παράξενο.
Αλλά έλεγε ότι ακολουθούμε ένα κοινό άτομο.
"Για ποιον είναι δυνατόν να συμφωνούμε με τον Γκάρι;
Είμαστε τελείως διαφορετικοί άνθρωποι".
Και έλεγε "Και οι δύο ακολουθείτε
την Όπρα".
Ομολογώ ότι δεν έκοψα τον Γκάρι για θαυμαστή της Όπρα.
Αλλά να πόσο διάσημη είναι η Όπρα.
Χτίζει γέφυρες.
Το ξαναδιάβασα. "Εδώ και πόσον καιρό εσύ κι η σύζυγός σου είστε ψυχασθενείς,
γλειφομούνες λεσβίες που θα έπρεπε να είναι στο Αλκατράζ;"
Απορούσα γιατί δεν έχω ξεκολλήσει από αυτό το μήνυμα.
Το κοιτάω.
"Τι είναι;"
Και τότε κατάλαβα.
Σκέφτηκα "Θεέ μου".
Ο Γκάρι μόλις αναγνώρισε τον γάμο μου.
Είπε "Η σύζυγός σου".
Αυτό ονομάζεται πρόοδος.
Εντάξει, έγραψε "σύζυγο" με Η,
αλλά ξέρω τι εννοούσε.
Και ακούστε, πολλοί άνθρωποι πάλεψαν για πολλά χρόνια
για να μπορεί κάποια όπως εγώ να πει "σύζυγο".
Ο Γκάρι το είπε σε 2,2 δευτερόλεπτα χωρίς καν να σκεφτεί.
Θα έσκαγε αν ήξερε πόσο προοδευτικό ήταν το μήνυμα.
Οπότε αυτό είναι πράγματι πρόοδος, φίλοι μου.
Κι έτσι, παντρευτήκαμε, μείναμε σπίτι για έναν χρόνο, όπως όλοι.
Δεν μπορούσα να ταξιδέψω για τη δουλειά μου, κάτι κουλό.
Τώρα που επανήλθα στα ταξίδια, πλέον δεν το θεωρώ δεδομένο.
Είναι υπέροχο να βγαίνεις και να κάνεις τον κόσμο να γελά,
να ελαφραίνεις λίγο την καθημερινότητα.
Λατρεύω το Σικάγο, λατρεύω να 'μαι εδώ. Είναι από τις αγαπημένες μου πόλεις.
Μόνο σε μια πόλη της περιοδείας αγχωνόμουν να ξαναπάω,
κι αυτή ήταν το Ντε Μόιν.
Τελευταία φορά πήγα εκεί στο καταχείμωνο.
Είχα ξεχάσει ότι τον χειμώνα στις μεσοδυτικές πολιτείες,
όταν έχει παγωνιά,
όλοι γίνονται λιώμα. Τελείως λιώμα.
Κάνει πολύ κρύο για να βγεις, δεν έχεις άλλες ασχολίες.
Πάω, λοιπόν, στον χώρο της εκδήλωσης. Κορίτσια βγαίνουν από την τουαλέτα έτσι.
Έχουν χαρτί υγείας στις σόλες των παπουτσιών τους.
Είναι επτά το βράδυ.
Από κει θα ξεκινήσουμε τη βραδιά.
Βγαίνω, λοιπόν, στη σκηνή. Θέλουν μόνο να παρτάρουν.
Στέλνουν απανωτά σφηνάκια. Μου αρέσουν τα ποτά,
αλλά το βίτσιο μου είναι τα μιλκσέικ, οπότε πάσο.
Όμως θέλουν να πιω ουίσκι Fireball με κανέλα.
Το λατρεύουν.
Νομίζω ότι στη γεύση είναι σαν βενζίνη με μαστίχα κανέλας.
Λέω "Είμαι καλά". Λένε "Τι; Δεν της αρέσει!
Δεν γουστάρει το Fireball!"
Δεν μπορούν να επεξεργαστούν την πληροφορία.
Κι έτσι, το κοινό πλέον ενδιαφέρεται μόνο να βρει τι ποτό να μου στείλει.
"Εντάξει, δεν της αρέσει το Fireball.
Εντάξει. Βότκα!
Ναι, στείλτε την!"
Η σκηνή γεμίζει με βότκα με κράνμπερι.
Λέω "Δεν είμαι της βότκας".
Λένε "Τι;
Δεν της αρέσει η βότκα. Σκατά, δεν της αρέσει η βότκα.
Καλά. Μπύρα! Στείλτε την!" Η σκηνή γεμίζει με μπίρες.
Λέω "Δεν έμαθα να την απολαμβάνω".
Λένε "Αυτό είναι παράξενο".
Ξέρω ότι μοιάζω με άτομο που κατεβάζει μπίρες
και τσαλακώνει το κουτάκι στο μέτωπο,
κι όμως κάνει ανακύκλωση.
Παίρνω τα ποτά που έστειλαν.
Τους τα στέλνω πίσω. Απλώς τους μεθώ περισσότερο.
Λένε "Για όνομα του Θεού, να χαρείς, πες μας τι πίνεις.
Δεν γίνεται να φύγεις χωρίς να πιούμε μαζί".
Λέω "Παράξενος κανόνας, αλλά εντάξει".
Προσπαθώ να σκεφτώ κάποιο ποτό που αργεί να ετοιμαστεί
γιατί έτσι θα δουλέψω, θα πω κανένα αστείο.
Λέω "Σανγκρία".
Ξέχασα πού βρισκόμουν.
Είπα "Εντάξει, ένα ολντ φάσιοντ".
Υποθέτω ότι πρέπει να βρουν έναν μπάρμαν με μουστακάκι.
Πρέπει να βρει ένα μεγάλο παγάκι,
μπίτερ, πορτοκάλι… Θα πάρει ώρα.
Σε δύο λεπτά, φέρνουν κάτι τέλεια ολντ φάσιοντ.
"Εντάξει. Θα μείνετε ευχαριστημένοι μ' αυτό;"
Πιάνω το ποτό που πίνεται σε γουλίτσες και…
Το κατεβάζω όλο.
Πωρώθηκαν.
Θα νομίζατε ότι αγωνίστηκα σε δέκαθλο.
Περνάνε καλά, λοιπόν.
Επανερχόμαστε στο σόου, γελάμε, το σόου είναι τέλειο.
Σε λίγο, τους βλέπω ξανά ανήσυχους. Λέω "Τι είναι πάλι;"
Πίσω βλέπω μια ηλικιωμένη κυρία που θέλει να περάσει από τον κόσμο.
Έχει κοντά γκρίζα μαλλιά με καρφάκια,
μια ταλαιπωρημένη φάτσα λες και έχει δει πολλά στη ζωή.
Φορά ένα δερμάτινο γιλέκο.
Υποθέτω ότι έχει ονειροπαγίδα στο αμάξι της.
Περπατά με πολλή σιγουριά προς τη σκηνή.
Καταλήγει στην άκρη της σκηνής.
Κοιτώ και βλέπω ότι κρατά ένα Smirnoff Ice.
Με κοιτάει και λέει "Γεια.
Εγώ είμαι η Λίντα
και εσύ θα πάθεις ένα πάγωμα".
Πήρα το Smirnoff Ice και είπα
"Από τι χρονοκάψουλα το ξέθαψες αυτό;"
Περίμενα να συμφωνήσουν όλοι.
Αυτοί αρχίζουν να φωνάζουν "Πάγωμα!"
Είναι αδυσώπητοι. Λέω "Τι είναι το πάγωμα;"
Δεν έχω ιδέα για τι πράγμα μιλάνε.
Σηκώνεται μια γλυκιά κυρία από τα μεσοδυτικά και λέει
"Το πάγωμα είναι όταν πέφτεις στα γόνατα, παίρνεις το μπουκάλι του Smirnoff Ice,
πίνεις όλο το μπουκάλι μονορούφι
και έτσι παθαίνεις πάγωμα".
Δεν πρόκειται να γονατίσω
και να πιω Smirnoff Ice.
Όλο το δωμάτιο φωνάζει
"Αυτοί είναι οι κανόνες!"
Λέω "Είμαι ενήλικη γυναίκα, επαγγελματίας κωμικός". Η Λίντα φωνάζει
"Πέσε στα γόνατα!
Θα πάθεις πάγωμα!"
Έτσι, γονάτισα.
Αυτό θα ήταν χρήσιμο όταν έκανα την πρόταση γάμου.
Κι άρχισα να κατεβάζω εκείνο το απαίσιο Smirnoff Ice. Ήμουν…
Αυτή η αηδία αλκοόλ με βύνη τρέχει στο πρόσωπό μου.
Κολλάει, είναι αηδιαστικό. Μου χαλάει την ωραία ζακέτα.
Όλοι τρελάθηκαν. Το κοινό τρελάθηκε. Εγώ κάνω…
Επιτέλους τελείωσα αυτό το ποτό.
Και σηκώθηκα.
Και κάτι
σ' εκείνο το ολντ φάσιοντ…
και εκείνο το Smirnoff Ice…
και τη χαμηλή βαρύτητα
μου έκατσε άσχημα.
Αμέσως άρχισα να τα βλέπω όλα διπλά.
Δεν τελείωσα το πρόγραμμα.
Δεν τους καληνύχτισα.
Απλώς κοίταξα το κοινό και είπα
"Εσείς το κάνατε αυτό".
Και έφυγα.
Λιποθύμησα στα παρασκήνια.
Συνήλθα μετά από δύο ώρες στο αμάξι της διοργανώτριας.
Ξυπνάω και λέω "Πώς βρέθηκα εδώ;"
Είπε "Τρεις μεγαλόσωμοι φύλακες χρειάστηκε να σε κουβαλήσουν έξω".
Λέω "Δεν ρώτησα αυτό.
Και θα μπορούσαν να το κάνουν δύο".
Είπα "Όχι, τι έγινε;"
Είπε "Έπαθες πάγωμα.
Δεν ξέρω αν έφταιγε αυτό ή που ανακάτεψες δύο είδη αλκοόλ".
Είπα "Βγάλε με από το Ντε Μόιν!"
Πάει να βάλει μπρος το αμάξι κι αυτό δεν παίρνει μπρος.
Λέω "Θεέ μου, δεν θα εγκλωβιστώ στο Ντε Μόιν!"
Έχει παγωνιά, είναι αργά,
δεν υπάρχει ταξί, το αεροπλάνο φεύγει σε λίγο, τρώω πάγωμα.
Είμαι έτοιμη να φύγω. Ακούω να ανοίγουν οι πόρτες του κλαμπ.
Κοιτάω προς τα εκεί.
Έρχεται η Λίντα.
Πλησιάζει στο αμάξι.
"Τι λέει, κυρίες μου;"
Λέω "Γεια σου, Λίντα".
Προσπαθώ να μην έχω οπτική επαφή μαζί της
γιατί δεν ξέρω τι δυνάμεις έχει η ονειροπαγίδα της.
Είπα "Το αμάξι μας δεν παίρνει μπρος, αλλά είμαστε καλά. Το 'χουμε.
Ευχαριστώ που ήρθες. Καληνύχτα".
Με κοίταξε και έκανε…
Μου κλείνει το μάτι.
Πάει στο πίσω μέρος του αμαξιού,
ανοίγει το ντεπόζιτο.
Φτύνει στο ρεζερβουάρ
και επιτέλους έφυγα από το Ντε Μόιν.
Αχ, βρε Λίντα.
Λοιπόν, τώρα πια είμαι δύο χρόνια παντρεμένη.
Και είναι τέλεια. Το λατρεύω.
Μας κάνουν την επόμενη ερώτηση που την ακούνε όλοι οι νιόπαντροι.
Όλοι θέλουν να μάθουν αν θα κάνουμε παιδιά.
Θα σας πω, γονείς. Δεν το κάνετε να μοιάζει διασκεδαστικό.
Έχετε μια θολούρα στα μάτια.
Για την ώρα, έχουμε σκυλί. Αυτό κάνουμε.
Θα δούμε τι θα γίνει.
Αλλά έχουμε ένα μικρό πομεράνιαν ονόματι Μπίγκι.
Πολύ χαριτωμένο.
Είναι μικρούλης, 3,5 κιλά,
ένα χαρούμενο, γερό σκυλάκι.
Όμως έπαθε γαστρεντερική αιμορραγία.
Είναι κάτι που το παθαίνουν τα σκυλιά,
και εκεί που είναι απολύτως υγιή,
ξαφνικά αρρωσταίνουν πολύ.
Μπορεί να πεθάνουν.
Συμβαίνει γρήγορα, μέσα σε 48 ώρες.
Οι κτηνίατροι δεν ξέρουν πώς το παθαίνουν.
Λένε ότι μπορεί να είναι από κάτι που έφαγαν, από άγχος.
Είπα "Η Φιλοζωική Εταιρεία βρήκε τον Μπίγκι να τρώει από τα σκουπίδια
και τώρα αλωνίζει στο Μπέβερλι Χιλς στην Gucci τσάντα της γυναίκας μου.
Δεν έχει άγχος".
Το φαΐ του είναι πιο ακριβό από το δικό μου.
Δεν έχει άγχος.
Οπότε, δεν έχουμε ιδέα από πού προέκυψε ή πώς το έπαθε,
αλλά τα σημάδια άρχισαν να εμφανίζονται
όταν πετούσαμε από το Λος Άντζελες στη Νέα Υόρκη,
πεντέμισι ώρες, και κάθε ώρα χειροτέρευε.
Ήμασταν αβοήθητες. Προσγειωθήκαμε, πήρε μια ώρα να πάμε στη Νέα Υόρκη.
Πήγαμε σε νοσοκομείο ζώων.
Η Τζαξ τον πήγε στο εξεταστήριο.
Εγώ συμπλήρωνα βουνά από χαρτούρα.
Ήταν αλλιώς όταν είχα κατοικίδια μικρή.
Παλιά, ο σκύλος σου κοιμόταν μέσα, έξω, στο σπίτι του γείτονα.
Ερχόταν μετά από δύο μέρες, έλεγες "Σπάρκι, πού ήσουν;"
Ο σκύλος έτρωγε ό,τι απομεινάρια πετούσε η γιαγιά σου από το εστιατόριο.
Αν ο σκύλος ξαφνικά χρειαζόταν κάποια μεγάλη επέμβαση,
οι γονείς σου έλεγαν ευθέως
"Καλά περάσαμε, Σπάρκι".
Κι αυτό ήταν το τέλος.
Αλλά τώρα είμαι ο ενήλικας. Πρέπει να αποφασίζω εγώ.
Κι έτσι, τα συμπλήρωσα όλα. Είχα να δω τον Μπίγκι 45 λεπτά.
Δεν ήξερα πώς τα πάει.
Όμως ήξερα ένα πράγμα.
Είναι ώρα να σοβαρευτώ
και να γίνω η προστάτιδα της οικογένειάς μου.
Ήρθε η ώρα να δείξω
αρρενωπότητα.
Ζω μια στιγμή σαν τον Ρόκι, μου δίνω σφαλιαρίτσες.
Θα έκανα καμιά κάμψη, αλλά δεν μπορώ.
Είμαι έτοιμη για μάχη, να μπω στο δωμάτιο, με μαγκιά.
Μπαίνω. Ο Μπίγκι ξαπλώνει στο πάτωμα.
Παντού έχει αίματα. Έχει χειροτερέψει.
Τα χάνω. Αρχίζω να κάνω…
"Όχι!"
Και η Τζαξ λέει "Φύγε από δω! Μας τη σπας".
Με έδιωξαν από το δωμάτιο!
Αναγκάστηκα να σταθώ πίσω από τη γυάλινη πόρτα.
Απλώς κοιτάζω την οικογένειά μου.
Επιτέλους ηρέμησα γιατί η νοσοκόμα μού έδωσε γλειφιτζούρι.
Είχα απογοητευτεί πάρα πολύ από τον εαυτό μου
που δεν κατάφερα να φερθώ ψύχραιμα για τρία λεπτά.
Αλλά δεν είμαι έτσι.
Είμαι Καρκίνος, είμαι ευαίσθητη. Δεν μπορώ να το αλλάξω.
Κι έτσι, περίμενα έξω ως τις τέσσερις το πρωί.
Ήρθε και η Τζαξ. Συνέδεσαν τον Μπίγκι σε κάτι μηχανήματα.
Επιτέλους, βγήκε ο κτηνίατρος και μας μίλησε.
Είπε "Ακούστε. Είναι άσχημα.
Είναι περίπου στο 5%.
Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον σώσουμε.
Αλλά πρέπει να μείνει τρεις, τέσσερις μέρες, φροντίδα όλο το 24ωρο.
Θα του μεταγγίσουμε αίμα, πλάσμα.
Δεν μπορούμε να εγγυηθούμε καν ότι θα πετύχει.
Αλλά αν είναι να προσπαθήσουμε,
θα κοστίσει τουλάχιστον
δέκα χιλιάδες δολάρια.
Τι θέλετε να κάνετε;"
Η Τζαξ λέει "10.000 δολάρια; Είμαι δασκάλα.
Είναι ο μισθός ενός ολόκληρου χρόνου!"
Λέω "10.000 δολάρια;
Ζυγίζει 3,5 κιλά. Πόσο πλάσμα μπορεί να χρειαστεί;
Δεν μπορεί να μοιραστεί ένα κιβώτιο με κάποιον σκίουρο;"
Ο κτηνίατρος λέει "Θέλω απάντηση". Λέω…
Η Τζαξ δεν λέει τίποτα, οπότε προφανώς θα αποφασίσω εγώ.
Λέω…
"Τι θα έκαναν οι γονείς μου; Όχι, μη σκέφτεσαι έτσι".
Η Τζαξ ταράζεται όλο και πιο πολύ. Εγώ…
Έβγαλα το αντρικό πορτοφόλι μου…
και έπιασα την πιστωτική μου
και την κοπάνησα στο τραπέζι.
Είπα "Χρεώστε τα".
Και μετά κοίταξα την Τζαξ
ίσια στα μάτια και είπα
"Λες η Νταρλίν να ήταν σε θέση να το κάνει αυτό;
Όχι!
Η Παμ είναι ταπί.
Η Σίλα έχει άθλια πιστοληπτική ικανότητα".
Ποια είναι αρρενωπή;
Εγώ είμαι αρρενωπή!
Και το καλύτερο είναι ότι όντως έσωσαν τη ζωή του Μπίγκι.
Αυτός είναι ο Μπίγκι, παιδιά!
Άξιζε κάθε δεκάρα, παιδιά.
Κι ένα χειροκρότημα για τη σύζυγό μου, την Τζαξ!
Αυτά από εμένα, παιδιά.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Σας ευχαριστώ, παιδιά.
Ευχαριστώ, Σικάγο!
Κοιτάξτε εδώ.
Καληνύχτα, παιδιά. Ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Λιουμπίνκα Δημητρόβα