Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Powitajcie Fortune Feimster!
O w mordę!
Kosmos!
Dajcie spokój!
Dosyć!
Chicago, jak się czujecie?
Nieźle!
Dzięki, że przyszliście do pięknego Chicago Shakespeare Theater.
Dużo się w ostatnich latach wydarzyło, nie?
Świat zmagał się z powalonymi rzeczami.
I wydawałoby się,
że lesbijki są stworzone na czasy apokalipsy.
Dajcie nam bunkier, szynkę w puszkach i styknie.
Ale było coraz gorzej i wiele się o sobie nauczyłam.
Mam zerowe umiejętności przetrwania.
Nie istnieją.
Musiałam tylko zostać w domu.
Niczego nie dokonałam.
Nie upiekłam chleba.
Nie nauczyłam się parzyć cold brew. Nic.
Moja partnerka, Jax, mnie zaskoczyła.
Malowała nasz płot,
naprawiła instalację elektryczną,
hydraulikę.
Ja co wieczór grzałam kanapę,
oglądając dokumenty o zakochanych staruszkach.
Płakałam w Uggach na nogach.
To mi coś uświadomiło.
Nie jestem twarda.
Tak.
Nie jestem męska, co szokujące,
bo mam szerokie bary, a mój ulubiony kolor to kratka.
Ale to trailer zupełnie innego filmu,
niż się spodziewacie.
Jak mówią, dywan nie pasuje do zasłon.
Swoją drogą, ich też nie umiem zawiesić.
Wyglądam na złotą rączkę.
Wyglądam.
Gdyby zepsuło wam się auto,
poprosilibyście mnie o pomoc.
Wyglądam na kompetentną, bo twarde babki to potrafią.
Dosłownie zarzucają auto na plecy…
i zanoszą je do mechanika.
Potrafią napluć do baku…
i auto od razu odpala.
Magia. Ale nie moja.
Ta informacja najbardziej szokuje mężczyzn.
Podchodzą do mnie we wnętrzarskim,
bo zakładają, że tam pracuję.
Zagajają: „Elo, stara.
Gdzie gwoździe?”.
A ja na to: „Przyszłam po kwiatka w doniczce.
I wiem, że przy kasie sprzedają M&M's”.
Kiedyś nam się nudziło,
pojechałyśmy na pustynię w Kalifornii, do Joshua Tree.
Na drodze zauważyłam zepsute auto.
Kierowca był bardzo wysoki.
Napakowany, bez koszulki, z męskim koczkiem.
Panie hetero, nadal kręcą was te koczki?
Nie!
Mocny sprzeciw.
Miał spodnie w czarno-białe paski.
Wyglądał jak piękny więzień po ucieczce.
I w trakcie ucieczki padło mu auto.
Mijając go, obejrzałam się i zrozumiałam,
że to Jason Momoa.
I co, koczek już nie przeszkadza?
Właśnie.
Tak myślałam.
To był Aquaman,
daleko od oceanu…
utknął na pustyni, bez supermocy.
Piękny, bez koszulki.
Nie zatrzymałam się.
Przecież mówiłam, że nie umiem naprawić auta.
I nawet nie zrobię mu laski w oczekiwaniu na lawetę.
Nie miałam mu nic do zaoferowania.
Więc zrobiłam, co mogłam.
Zajechałam na stację i sprawdziłam na insta,
czy to na pewno on.
Nie rozróżniam facetów.
Na profilu zamieścił zdjęcie
w pasiastych spodniach, na poboczu.
Powiedziałam: „Boże, to był Jason Momoa”.
I dałam mu lajka.
Zrobiłam swoje.
Ale jestem inna, niż wam się wydaje.
Jestem delikatną damą.
Kwiatuszkiem.
Lubię okazjonalne masaże.
Trzeba mnie rozpieszczać.
Ostatnio miałam pierwszy masaż pośladków.
Byliście na takim? Kurka!
Nie mówię o wciskaniu łokcia w mięsień.
Tylko o masażu tyłeczka na pełnej petardzie.
Byłam w bardzo szanowanym SPA,
leżałam na brzuchu, a facet dobrał mi się do tyłka.
I wydawał odgłosy.
Ja na to…
Chwyciłam moje niewidzialne perły.
Żaden facet mnie tak jeszcze nie dotykał.
Ale on niestrudzenie ugniatał moje buły
i odkrył jakiś skarb.
W życiu się tak dobrze nie czułam.
Wróciłam do domu lekka jak piórko,
byłam inną kobietą. Zrobiłam trzydaniowy obiad.
A nawet nie umiem gotować.
Po kilku dniach zadzwoniłam.
Musiałam to powtórzyć.
Chłop nie miał wolnych terminów przez następny miesiąc.
Pomyślałam: „W tym się specjalizuje. Gość od pośladków.
Wszyscy o tym wiedzą”.
Więc wróciłam tam miesiąc później, znów było bosko.
Wyżył się na moim siedzeniu.
Tym razem zajęło mu to 30 minut.
Poświęcił mojemu tyłkowi więcej czasu, niż ja kiedykolwiek własnej twarzy.
Nie dotykał niczego innego. Moje stopy? „Fuj!”.
Tylko tyłek.
Poszłam do domu. Po paru dniach zadzwoniłam, żeby znów się umówić.
Zwolnili go.
Tak, ktoś zniszczył zabawę całej reszcie.
Był fanatykiem tyłka.
Okazuje się, że odkrył zbyt wiele skarbów.
Ale jedna osoba nie mogła się dowiedzieć,
że wcale nie jestem twarda,
moja partnerka, Jax.
Nie chciałam, żeby się dowiedziała,
bo przede mną umawiała się tylko z twardymi babkami,
ale jak.
Policjantki, kierowczyni TIR-ów, bramkarki w klubach, o mamo!
Twarde.
Ja jestem inna.
Ja pytam: „Kto chce przytulaska?”. Mięciutka jak puch.
Ale wybierałyśmy się na imprezę dla gwiazd,
chciałam wejść w moją rolę, więc założyłam garniak Men's Wearhouse.
Jax miała kieckę i obcasy. Nagle zadzwonił telefon.
Ochrona odebrała alarm i pytali, czy mają kogoś wysłać na obchód?
Poprosiłam o to.
Zawróciłyśmy, ochrona jeszcze nie dotarła.
Jax weszła w inny tryb. „Musimy wejść i ocenić sytuację”.
A ja na to: „Wcale nie”.
Jax mówi: „Moja była, Darlene, policjantka,
mówiła, że alarmy domowe mają najmniejszy priorytet”.
Powiedziałam: „Czekaj.
Myślałam, że miała na imię Pam”.
A ona na to: „Była Darlene, była Pam. Może chodzi ci o Sheilę”.
Spytałam: „Ile glin?”.
Umawiała się z każdą bagietą w Chicago.
Nie dowierzała. „Naprawdę nie wejdziesz?”.
„Nie!”. Więc zdjęła swój prawy but
i trzymając go jak broń, weszła do środka w jednym bucie,
sprawdzając pokoje, jakby miała zabić Jimmym Choo
każdego intruza.
Ja zostałam w wejściu, bo miałam płaskie buty.
Jak miałam się bronić?
Bez choćby koturny.
W pewnym momencie usłyszałam hałas, więc uniosłam brelok.
Pomyślałam: „Wcisnę ten guzik, przysięgam”.
Miał napis „panika”, a ja panikowałam.
Firma zadzwoniła, mówiąc, że to fałszywy alarm.
W czujniku padła bateria.
Powiedzieli: „Przepraszamy,
mamy nadzieję, że nie sprawiliśmy problemów”.
„Moja partnerka wie, że jestem bezużyteczna.
To poważny problem”.
Jax wykuśtykała z domu.
Powiedziała: „Mogłaś chociaż wejść tam ze mną”.
Ja na to: „Boże, nawet o tym nie pomyślałam”.
Więc nie jestem obrończynią rodziny.
I wiem, dlaczego Jax jest taka silna.
Jest przedszkolanką. To twarde sztuki.
Muszą takie być.
To trudna robota.
Ale gdy byłam przedszkolakiem w latach 80.,
pozwalano nam na wszystko.
Na jednym zdjęciu z przedszkola, kiedy miałam pięć lat,
trzymam
młotek…
i gwoździe.
Myślałam, że ktoś uczył mnie, jak z nich korzystać.
Ale zaczęłam się zastanawiać, czemu je trzymam.
Czy ćwiczyliśmy wbijanie?
Nauczycielka mówiła: „Dzieci,
będziemy zbijać półki do klasy,
a potem może fajną ławę do mojego garażu”.
Szaleństwo.
Wyobraźcie sobie własnych pięciolatków.
Nie pozwala im się kolorować, siedząc w kółku,
ale wręczysz im ciężki młot,
mając nadzieję, że wbiją maleńki gwóźdź.
Nie!
Ale takie rzeczy robiło się w latach 80.
Na przerwie po prostu mówili: „Z Bogiem”.
Zostawaliśmy sami. Pomyślcie o tym.
Naszą ulubioną grą był zbijak.
Brało się wielką, ciężką piłkę
i nawalało wzajemnie po twarzach, z całej siły.
Musieliśmy nauczyć się Matrixa…
żeby zachować zęby.
Ta umiejętność przydała mi się później w liceum.
Ustrzegłam się paru drągów, choć niewielu.
Żadnym nie dostałam.
Ale najbardziej brutalny był Red Rover.
Pamiętacie zabawę w Red Rover?
Stawało się w szeregu, łapiąc się ramionami.
Kumple z przeciwnej drużyny robili to samo.
I krzyczało się:
„Trzymać szereg!”.
Jakby to był Braveheart.
Gapisz się na ziomków z drugiego końca boiska.
Twoim jedynym celem jest brutalny bieg w ich kierunku,
a ich celem jest złamanie ci ręki.
I kiedy biegną w twoją stronę,
chcesz złapać sąsiada za ramię, podnieść ręce
i złamać komuś obojczyk.
Potem zaczynacie z siebie drwić.
„Red Rover, Red Rover,
przyślij mi tu Timmy'ego,
rozpieprzę tę niedojdę”.
Timmy'emu mina rzednie.
Zaczyna biec z całych sił.
Krzyczymy:
„Trzymać szereg!”.
Nadchodzi.
Łapiemy się za ramiona.
Podnosimy je.
Timmy wbił się w szereg.
I mamy wybite łokcie.
„Wygraliśmy?”.
„Utrzymaliśmy szereg?”.
Nauczycielka palcem nie kiwnie.
Siedziała na asfalcie i ćmiła cienkiego papierosa,
Przeżywa kryzys wieku średniego.
„Za mało mi płacą, żebym się tym przejmowała”.
Sprzęt na WF był niemożliwy.
Mieliśmy karuzele.
Metalowe, śmiertelne pułapki.
Dobra zabawa zaczynała się przy 100 km/h.
Próbowaliśmy wskakiwać na nie w ruchu.
To jak wskakiwać na maskę jadącego samochodu,
nie mając gdzie wylądować.
Bo na karuzeli kręciło się już 20 dzeciaków.
Nie dało się jej dotknąć, bo na zewnątrz było z 60 stopni.
Zawsze któryś dzieciak spadał i się klinował.
Krwawiło mu kolano, więc próbowaliśmy zawołać nauczycielkę.
Odkrzykiwała: „Jeszcze 20 minut!
Mam czas dla siebie”.
A że jestem z Karoliny Północnej, bawiliśmy się oponami.
Oponami, które wypadły z ciężarówek Mack
i stoczyły się na parking przedszkola.
Dyrekcja mówiła: „Mamy mały budżet,
więc trzeba je jakoś wykorzystać”.
Te opony były ogromne.
Jak je postawić, sięgają dotąd.
Ważą 35 kilo, w środku są puste.
Za szkołą było wzgórze.
Nauczyciele toczyli opony na szczyt,
z taką wściekłością.
Myśleli: „Mam magistra z nauczania”.
Wbiegaliśmy tam i sadzaliśmy nasze małe, pięcioletnie ciałka…
wewnątrz tych opon.
Nasi przyjaciele to samo,
w kolejnych.
A nauczyciele stawali za oponami
i nadawali rozpędu.
„Dobra, zafajdane szczyle,
szykujcie się na przejażdżkę życia”.
A potem spychali nas ze szczytu.
Spadaliśmy z prędkością 30, 60, 100 km/h.
Bez uchwytów, lecieliśmy tak…
Uderzaliśmy w ścianę, wypadaliśmy z opony, rzygaliśmy.
Nauczycielka schodziła ze wzgórza i gasiła nam peta na czole.
„Koniec przerwy. W sumie koniec zajęć.
Mam randkę z mężczyzną, którego poznałam przez anonse”.
Taka była przerwa w latach 80.
To były inne czasy.
Można było na wielkim kalkulatorze
i napisać od tyłu słowo
„ssiesz”.
Moja ulubiona liczba
253155.
Pewnie, teraz dzieciaki na telefonach
mogą zobaczyć nawet filmy ze ssaniem.
Ale kto o nim pisał cyframi?
My.
Dobre czasy.
Ale lubię być w związku.
Służy mi to.
Randkowanie jest piekielnie trudne.
Musisz mieć apkę, przesuwać, robić dziwne rzeczy.
Gdybym była singielką, randkowałabym przez pyszne.pl.
Na bank.
Najbardziej życie ogarniają swingersi.
Pewnie w czasie pandemii było im ciężko,
ale mają sposoby na komunikację z innymi swingersami.
Wiedzieliście?
Oświecę was.
Żeby przekazać innym swingersom, że jesteś jednym z nich,
ustawiasz flamingi przed domem.
Tak.
Na Florydzie i w domu mojej mamy można się srogo pomylić.
Chyba że to dlatego nie ma czasu w weekendy.
Nie do końca rozumiem, jak ludzie jeżdżą po osiedlach,
szukając flamingów w ogródkach.
A potem dzwonią do drzwi i mówią, że są gotowi do akcji.
Nie wiem.
Ale podoba mi się to.
Innym znakiem jest odwrócony ananas.
Możesz go postawić na ganku.
Ale odwrócony. Bo inaczej to zwykły ananas.
Zawsze myślałam, że odwrócony ananas
sygnalizuje, że lubisz ciasto.
Ja bym poszła do domu nieznajomego po ciasto.
Kiedyś po występie podeszła do mnie para swingersów.
Do mnie. To było ekscytujące.
Nie dyskryminuję ze względu na wiek, po prostu zaznaczam.
To element historii.
Oboje chodzili o lasce.
Dla nich to nie była pierwszyzna.
Żona powiedziała mi, że mężowi podobał się występ,
co mnie ucieszyło,
i że na koniec występu wyraził zgodę,
żeby się ze mną zabawiła.
Seksualnie chyba.
Nie wiedziałam, co powiedzieć.
Więc dygnęłam.
Co nie jest odmową…
ale jest uprzejme.
Trzeba się otworzyć, umawiać z różnymi ludźmi.
Robiłam tak. Kiedyś chodziłam z pielęgniarką,
niech Bóg je ma w opiece. Przetrwaliśmy ten czas dzięki nim.
Tak.
Rozczarowałam się.
Myślałam, że będzie wracać w seksownym stroju
i pytać: „Ktoś ma bubu?”.
A ja na to: „Ja”.
Ale tak nie było. Wracała w uwalonym stroju.
Przynosiła pracę do domu.
Chodziła za mną z podkładką do pisania
i pytała o stolec.
Mówiła, że muszę schudnąć. Touché.
Jedzenie nachosów przy niej nie było fajne,
patrzyła na mnie, potem na nachosy i mówiła: „Okej.
Widzę, że ktoś dokonał wyboru.
Trzy sery, śmietana, a potem jeszcze sos serowy?”.
Ja na to: „Mówi się queso.
Po hiszpańsku to choroba serca.
Przepyszna”.
Już wtedy wiedziałam, że to nie wyjdzie.
Szukałam solidnego powodu do zerwania.
Robi tyle dobra, więc nie chciałam wypalić z:
„Dołujesz mnie, kiedy jem nachosy”.
Aż w końcu poznałam Jax, tu w Chicago.
Na paradzie równości.
Tak.
To daje nadzieję.
Poznałyśmy się na parkingu.
Poważnie.
To ilustruje, jak mało barów dla lesbijek zostało w USA.
Lesbijki zsyła się na parkingi,
możemy się zabawić albo parkować auta.
Jest wybór.
Prawie od początku czułam, że Jax to ta jedyna.
W końcu poczułam, że czas się oświadczyć,
a że jestem mało romantyczna, zadzwoniłam do kumpeli.
Spytałam, gdzie mam się oświadczyć.
A ona na to: „Jedźcie nad ocean, na Big Sur”.
I nie, to nie wstęp do żartu o wielorybie.
To miasto na wybrzeżu w Kalifornii,
z pięknymi mostami i klifami.
Dała mi namiary na romantyczny hotel.
Zadzwoniłam. Ten, kto odebrał, próbował mnie naciągnąć.
Chciałam zwykłego domku.
„Halo! Oświadczasz się, nie oszczędzaj.
Nie bądź sknerą.
Lepiej dopłacić za widok na ocean, wierz mi.
Warto.
Rozpierdoli ją to”.
Może to niedokładny cytat,
ale chodzi o energię.
Zgodziłam się, dopłaciłam.
Zabuliłam za ponoć świetny widok i pojechałyśmy.
Wchodzimy do domku. Jest równie drogi co stary.
Ale mówię do Jax: „Widok ci to wynagrodzi”.
I tuż przed otwarciem drzwi, dodaję:
„Lepiej zapnij pasy”.
Otwieram drzwi, wychodzimy,
a tam mgła,
mgła,
mgła.
Wszędzie mleczna mgła.
Co to? Dramat kostiumowy o wiktoriańskich lesbijkach?
Czemu tak tu mgliście?
Czy Kate Winslet szuka gdzieś na dole skamielin?
Nie tak to sobie zaplanowałam, ale niech będzie.
Chciałam zabrać ją do dobrej retauracji,
a potem wrócić do domku i się oświadczyć.
Więc zadzwoniłam do hotelu i powiedziałam:
„Czy możecie przystroić nasz pokój jak w Kawalerze do wzięcia?”.
Bo ja wiem? Laski to lubią.
„Jakieś świece, płatki róż, może szampan?
I truskawki. Ale w czekoladzie.
Inaczej to owoc”.
Zgodzili się, policzyli sobie fortunę.
Chętnie zapłaciłam za przysługę.
Więc wyszłyśmy na kolację,
chciałam poprosić kelnera o pomoc.
Podeszłam do niego, na plakietce miał imię „Craig”.
Craig jest bardzo dramatyczny.
Chyba gra w miejscowym teatrze.
Podchodzę do niego, mówię: „Hej, Craig”, a on:
„Czołem”.
Powiedziałam mu, że zamierzam oświadczyć się swojej dziewczynie. A on:
„O… mój… Boże!”.
Przypominał mi świecznik z Pięknej i Bestii,
coś w tym stylu.
„Oświadczysz się i klątwa zostanie zdjęta”.
„Dziękuję. Cieszę się, ale i stresuję.
Nie chcę przeciągać kolacji. Pierścionek ciąży mi w kieszeni.
Przygotowują nam pokój.
Czy mógłbyś pod koniec zadzwonić na recepcję,
upewnić się, że skończyli, i dać mi znać,
że już pora się zbierać?”.
„Oczywiście. Robi się”.
I dodałam: „Nie proponuj deseru, bo będzie czekał w pokoju”.
„Okej”.
Odwrócił się…
i wyszedł.
Pomyślałam, że go lubię.
Zaczęłyśmy jeść.
I każdy posiłek był dziwniejszy od poprzedniego.
Za wysokie progi, jak na nasze nogi.
Dużo musów, macek i muszli.
Dużo rzeczy z tego całego „oceanu”, o którym słyszałam.
Więc jest nie do końca super. Ale kończymy kolację,
chcę wrócić do domku,
wtem wpada Craig:
„Może deserek?”.
„Może nie, Craig”.
„Ups!”.
Stary,
miałeś dwa zadania.
Jak w jednym ciele zmieściło się tyle ekscytacji i niekompetencji?
Jax była podejrzliwa.
Pierwszy raz widziała, jak odmawiam deseru.
Patrzę na nią i nie wiem, co powiedzieć.
Chcę, żeby te oświadczyny były idealne.
Wszyscy chcą potem o tym słuchać ze szczegółami.
A Craig nie przychodzi.
Najmniej romantyczna kolacja naszego życia.
I w końcu, po tym, jak minęła wieczność,
Craig zakradł się za Jax.
Pochylił się nad jej ramieniem.
Nie miała pojęcia, że za nią stoi,
gapił się na mnie…
tak… intensywnie.
Byłam z Jax już siedem lat.
W życiu nie patrzyłyśmy sobie w oczy tak długo,
jak Craig patrzył
w moje teraz.
I nagle zrobił tak…
Dumny z siebie jak paw.
Odwrócił się.
I zniknął we mgle, na zawsze.
Wyszłyśmy.
Układałam w głowie, co chcę jej powiedzieć.
Chciałam, żeby było idealnie, romantycznie.
Podchodzimy do drzwi, zaczynam się pocić.
Denerwuję się,
a gdy się denerwuję, robię pistolety palcami.
Spojrzałam na Jax i zrobiłam tak…
I postanowiłam otworzyć drzwi do romansu.
Ale weszłyśmy raczej na miejsce zbrodni.
Oczy muszą przyzwyczaić się do dziwnego światła.
Wiecie, jak wygląda pokój oświetlony tylko światłem z łazienki?
Rozejrzałam się i zauważyłam 50 świeczek podgrzewaczy,
ale wszystkie LED-owe.
A połowa z nich zepsuta.
Z dziesięć migało: „Próbujemy!”.
Mój kompulsywny mózg pyta: „Kto to zrobił?”.
Ale nie mogę się na tym skupić, bo stoję na stercie.
Wszędzie leżą płatki róż.
Wszędzie! Bez ładu i składu.
Nie w kształcie serca czy inicjałów.
Chaos na pełnej.
Jakby ktoś otworzył drzwi,
przez które wleciały śmieci,
po prostu rozrzucił je dmuchawą…
i stwierdził, że styknie.
Czy ja zamawiałam pakiet „ujdzie w tłoku”?
Co to ma być?
Kiedy myślicie o romantycznych różach,
jaki kolor macie w głowie?
Czerwony!
Czerwony? A to ciekawe.
Bo to były białe płatki,
nadwiędłe.
Później wyguglałam, co oznaczają białe róże.
Czystość.
Tak.
A jednak to był wiktoriański dramat o lesbijkach.
I mimo że nie pozwalali na prawdziwe świeczki,
rozpalili trzaskający kominek,
i tuż obok niego postanowili postawić
truskawki w czekoladzie
i szampana w wiadrze z lodem.
Jedno i drugie kapało.
Na podłogę.
Nic w tym scenariuszu nie sugeruje Jax,
że jej się oświadczę.
Mam ułamek sekundy na podjęcie decyzji o tym, co zrobię.
Zadzwonię na recepcję, krzycząc:
„Ktoś zdemolował nam pokój”?
A może wejdę w to
i będę udawać, że wszystko w pokoju
jest tak, jak miało być?
Więc patrzę na Jax jak jeleń w światła auta.
Zapomniałam wszystkie słowa, które sobie ułożyłam w głowie.
Zaczęłam się pocić.
Zdenerwowałam się.
Znowu zrobiłam pistolety.
Zapomniałam klęknąć. Nic nie przychodzi mi do głowy.
Spanikowałam i zrobiłam tak…
i krzyknęłam:
„Czy chcesz?”.
Jax dygnęła.
A potem, na szczęście, się zgodziła.
Byłyśmy zaręczone,
więc musiałyśmy zaplanować ślub.
Narzeczeństwo trwało długo, bo, szczerze,
Jax i ja kiepsko planujemy.
A potem moja mama, Ginger, zaoferowała swoje usługi.
Pomyślałam: „O, losie”.
Moja mama późno wyszła ponownie za mąż.
Byłam na tym ślubie i…
motywem przewodnim był cyrk.
Tak.
Wyszła za oldskulowego południowca,
który brzmiał jak Foghorn Leghorn.
Nie zaangażował się w planowanie.
Nie wiem, czy mama pomyliła urodziny dwunastolatka
z własnym ślubem,
ale postawiła na motyw cyrkowy.
Zaprosiła 300 osób.
Tak, 300 osób
na wielkiej imprezie w kościele Metodystów.
Wynajęła wielki namiot cyrkowy w biało-czerwone pasy
i kazała go postawić wewnątrz sali zgromadzeń,
a nie w ogrodzie. W środku.
Wynajęła maszynę do waty cukrowej.
Powiedziała: „Podam nachosy z halapenisami”, tak to wymawiała.
Był żongler. A ja chyba robiłam za klauna.
Miała prawie 50 litrów lodów.
Główną przystawką były hot dogi z wózka.
Tydzień wcześniej zgarnęła jakiegoś gościa z rogu ulicy.
Spytała: „Masz plany na sobotę?”.
Koleś przyszedł, bo sprzedawał góra 20 hot dogów dziennie.
A teraz 300 głodnych osób
zebrało się w kościele, żeby pożreć jego parówę.
Gość był…
spanikowany.
Na samym środku
stały dwa plastikowe baseny dziecięce.
Myślałam, że będziemy łowić jabłka zębami.
Nie, moja mama wypełniła oba te baseny lodem,
a potem wyłożyła w nich napoje gazowane
i ogłosiła wszystkim,
że to nasze lodówki.
Weszłam do namiotu, zobaczyłam dwie lodówki z basenów
i pomyślałam: „Haruję jak wół w Los Angeles,
próbując zapracować na nazwisko,
a jesteśmy patolą.
Jesteśmy patolą”.
Facet mojej mamy wszedł tam w mokasynach,
nie kumając sytuacji.
Niemal zemdlał: „Przyrzekam!”.
Ale najlepsza była część rozrywkowa.
Babka z chóru kościelnego
miała zaśpiewać solo,
stanęła pewnie pośrodku sceny
i zaczęła występ…
Powiedzcie wszystkim ludziom
Zwierzynie pośród drzew
Niech cały świat się dowie
Że Ginger
Hajta się
Ale to nie wszystko.
Zaśpiewała też…
Gdy wszyscy święci pójdą do nieba
Chcę, żeby wzięli mnie ze sobą
Gdy wszyscy święci pójdą do
Nieba
Małżeństwo trwało trzy miesiące.
Ten namiot stał dłużej w kościele.
Więc zaczęłyśmy planować ślub
i nie skorzystałyśmy z pomocy mojej mamy.
Wybuchła pandemia i pomyślałyśmy,
że jednak nie damy rady się pobrać.
A potem nadeszła jesień, październik
i pomyślałyśmy, że to idealny czas na ślub.
Że możemy zrobić to, jak chcemy, i nikim się nie przejmować.
Było świetnie.
Zaplanowałyśmy go w dwa tygodnie, wynajęłyśmy Airbnb na wybrzeżu,
ślubu udzielił nam obcy w maseczce.
Rodziny były na Zoomie.
Mama chyba do dziś się nie rozłączyła.
Żadna z nas nie myślała, że tak to będzie wyglądać,
ale wyszło idealnie,
bo chodziło o nas i nasz dzień.
Nawet przyjęłyśmy chrzest, choć nie celowo.
Zbliżał się zachód słońca,
miałyśmy sesję zdjęciową i zobaczyłyśmy schody nad ocean.
Koniecznie musiałyśmy mieć tam zdjęcie.
Więc stanęłyśmy
i nasza świetna fotografka zrobiła sesję.
Na pierwszym zdjęciu wyglądamy pięknie.
Jak dwie lesbijki na studniówce.
Super zdjęcie.
Na drugim stoimy tak,
bo coś się nad nami zbiera.
Jak gniew dyrektora, wściekłego na parę lesbijek na balu.
Na trzecim się odchylamy,
bo ocean próbuje przebić nam bębenki.
Na czwartym zdjęciu przykryła nas woda.
Na piątym ocean odpłynął,
a my sterczymy, ociekając wodą…
„Świetny pomysł z tą romantyczną sesją”.
Wywołałyśmy wszystkie, moim zdaniem to na szczęście.
Tak mi powiedziano. Przynoszą szczęście, więc zostawiam.
Ale kilka dni po ślubie
nasze małżeństwo ogłoszono online
i dostałyśmy mnóstwo dobrych życzeń, co bardzo doceniam.
Próbuję szerzyć dobro,
więc dużo dla mnie znaczy, kiedy wraca.
Staram się nie skupiać na negatywach.
Otaczam się pozytywami.
Raczej nie czytam negatywnych komentarzy,
ale w pracy dużo słyszę od różnych ludzi.
Wszystkiego nie widzę, ale jakiś syf się czasem przeciśnie.
I tamtego dnia zobaczyłam wiadomość prywatną.
Chciałabym ją wam przeczytać. Mogę?
- Tak! - Tak!
Dobra.
Napisał do mnie niejaki Gary,
od razu uprzedzam,
że wiadomość wam się nie spodoba, ale przejdziemy przez to razem.
Oto, co Gary napisał mi w dniu, w którym ogłoszono mój ślub.
„Od jak dawna z żoną
jesteście psychicznymi,
liżącymi taco lesbami,
których miejsce jest w Alcatraz”?
Pomyślałam: „Kurka!
To było szczegółowe”.
W tej wiadomości zabrakło ortografii i interpunkcji.
Pisał strumień świadomości.
Pomyślałam: „Psychiczne pisze się przez »ch«”.
Kumacie.
Już chciałam mu pomóc.
A że mi się akurat nudziło,
pomyślałam, że obejrzę zdjęcia Gary'ego.
„Kto wysyła taką wiadomość obcej osobie”?
Weszłam na jego profil. Nie miał zdjęcia twarzy.
Miał zdjęcie amerykańskiej flagi
z napisem:
„Bóg musi wrócić do Ameryki”.
Takie jest motto Gary'ego
na Instagramie,
a jednak wysłał mi tę wiadomość.
Pomyślałam:
„Nie wiem, czy Bóg
byłby fanem określenia
lizanie taco”.
Może jestem psychiczna, jak twierdził,
ale ten tekst był niezbyt chrystusowy.
Poza tym Biblia nie określa,
jak spożywać meksykańskie żarcie.
Nie przesadzajmy.
Róbcie z nim, co chcecie.
Gary powiedział też, że powinnyśmy być w Alcatraz.
Nie wiem, czy Gary ma Google,
ale Alcatraz od dawna nie jest więzieniem.
Jeśli chodziło o ciupę, nie trafił.
Alcatraz to muzeum,
w dodatku muzeum w San Francisco,
jednym z najbardziej queerowych miast świata.
Myślałam: „Czy Gary chce, żebym była w muzeum LGBT?
Gary, schlebiasz mi.
Że jestem pionierką? Przesadzasz”.
Na górze konwersacji przeczytałam, że się nie obserwujemy,
co mnie nie zaskoczyło.
Ale oboje obserwowaliśmy jeden profil.
Pomyślałam: „W jakiej kwestii mogę zgadzać się z Garym?
Jesteśmy zupełnie różnymi ludźmi”.
I doczytałam: „Oboje obserwujecie…
Oprah”.
Nie spodziewałam się, że Gary jest fanem Oprah.
Ale jest aż tak sławna.
Łączy ludzi.
Wróciłam do wiadomości.
„Od jak dawna z żoną jesteście psychicznymi,
liżącymi taco lesbami, których miejsce jest w Alcatraz”?
Zastanawiałam się, czemu nadal ją czytam.
Patrzę na nią.
„O co biega”?
I wtedy zrozumiałam.
Pomyślałam: „Boże!”.
Gary uznał moje małżeństwo.
Napisał:
„z żoną”,
i to jest właśnie postęp.
Fakt, że napisał to przez „rz”,
ale zrozumiałam.
Wiecie, mnóstwo ludzi latami walczyło,
żebym mogła nazwać kogoś „żoną”.
Gary napisał to w 2,2 sekundy, bez namysłu.
Oszalałby, gdyby rozumiał, jakie to postępowe.
A więc to, moi mili, jest postęp.
Więc się pobrałyśmy, i jak wszyscy, rok siedziałyśmy w domu.
Nie mogłam wyjechać w trasę, było dziwnie.
Teraz, będąc znów w trasie, doceniam to.
Rozśmieszanie ludzi jest wspaniałe,
dawanie światu odrobiny lekkości.
Uwielbiam Chicago. To jedno z moich ulubionych miast.
Tylko do jednego miasta na mojej trasie bałam się wrócić.
Des Moines.
Poprzednio byłam tam w środku zimy,
zapomniałam jaki jest Środkowy Zachód zimą,
że ludzie zamarzają
i piją na umór. Bez hamulców.
Jest za zimno, żeby wyjść,
nie ma co robić.
Wchodzę do knajpy, a dziewczyny wychodzą z toalety, o tak.
Z papierem toaletowym na butach.
Jest 19.00.
I od tego zaczynamy wieczór.
Wychodzę na scenę, a oni chcą imprezy.
Wysyłają mi szota za szotem, lubię się napić,
ale bardziej szejków,
więc odpadam.
A oni namawiają mnie na whisky Fireball.
Uwielbiają ją.
Smakuje chyba jak benzyna
z mocną gumą do żucia w środku.
Podziękowałam. A oni: „Co?
Nie lubi Fireball!
Nie lubi Fireball, kurna!”.
Nie potrafią tego przeżyć.
I skupiają się na tym,
żeby wysłać mi drinka, którego lubię.
„Dobra, nie lubi Fireball.
No to wóda!
Tak, polać jej!”.
Dostaję wódkę z żurawiną.
„Nie przepadam za wódką”.
A oni: „Co?
Nie lubi wódki. Kurna!
Dobra, browary! Wyślijcie browary”. Dostaję masę kufli.
Ale mówię: „Nie lubię piwa”.
Oni na to: „A to niespodzianka”.
Wiem, że wyglądam, jakbym zerowała,
a potem zgniatała puszkę na czole,
a jednak recyklingowała.
Odsyłam więc im te drinki.
Są tylko bardziej pijani.
„Błagamy, powiedz nam, co pijesz.
Nie wyjedziesz z Iowa, jeśli się nie napijemy”.
Pomyślałam: „Dziwna zasada, ale luz”.
Myślę o drinku, który długo się robi,
żebym mogła opowiadać żarty.
I mówię: „Sangrię”.
Zapomniałam, gdzie jestem.
Dobra. Old fashioned.
Pomyślałam, że muszą znaleźć barmana z wąsem.
Musi zamrozić kulę lodu, dodać agnosturę, pomarańczę… Zejdzie.
Dwie minuty później dostałam rząd.
„Dobrze, ucieszy was to?”.
Złapałam za drinka, którego się sączy, i…
wyzerowałam.
Oszaleli z radości.
Jakbym ukończyła dziesięciobój.
Świetnie się bawili.
Wróciłam do występu, śmieli się, występ się udał.
A potem się zniecierpliwili. Myślę: „Co teraz?”.
Patrzę na tyły, a przez tłum przebija się staruszka.
Ma krótkie, sterczące, siwe włosy
i zmęczoną twarz, która niejedno widziała.
Ma skórzaną kamizelkę.
Zakładam, że w jej aucie dyndał łapacz snów.
Pewnym krokiem idzie w kierunku sceny.
Staje na samym początku.
I widzę, że trzyma w dłoni
Smirnoff Ice.
Patrzy na mnie i mówi: „Cześć.
Jestem Linda.
A ty dostaniesz z Ice'a”.
Wzięłam od niej drinka i spytałam:
„Z jakiej kapsuły czasu to wytrzasnęłaś?”.
Myślałam, że tłum się zaśmieje.
Zaczęli krzyczeć:
„Ice!”.
Nie przestawali. Spytałam, o co chodzi.
Bo nie miałam pojęcia.
Wtedy wstała urocza pani i powiedziała:
„Żeby dostać z Ice'a, klęczysz,
bierzesz butelkę Smirnoff Ice,
wypijasz ją duszkiem
i to cała filozofia”.
Nie zamierzam klęczeć
i wypijać Smirnoff Ice.
Cała sala krzyczy:
„Takie są zasady!”.
Mówię im: „Jestem dorosłą, zawodową komiczką”. A Linda krzyczy:
„Na kolana!
Dostaniesz z Ice'a!”.
Więc klęknęłam.
Przydałoby się przy zaręczynach.
I zaczęłam pić tego paskudnego drinka.
Ta słodowa kloaka spływała mi po twarzy.
Lepka, obleśna, kardigan był już do wyrzucenia.
Tłum dosłownie szaleje, a ja…
W końcu dopiłam drinka.
Wstałam.
I coś chyba było
z tym old fashioned…
z tym Smirnoffem…
i słabą grawitacją,
bo nie pykło.
Momentalnie widziałam podwójnie.
Nie dokończyłam występu.
Nie pożegnałam się.
Spojrzałam na tłum i powiedziałam:
„To wasza wina”.
A potem wyszłam.
Zezgonowałam za kulisami.
Ocknęłam się dwie godziny później w aucie promotorki.
Pytam: „Jak się tu znalazłam?”.
A ona na to: „Trzech ogromnych ochroniarzy musiało cię wynieść”.
Powiedziałam: „Po co te szczegóły?
A w ogóle, dwóch dałoby radę.
Pytam, co się stało”.
Powiedziała: „Dostałaś z Ice'a.
Nie wiem, czy to przez Ice'a czy przez mieszanie”.
„Zabierz mnie z Des Moines”!
Chce odpalić auto, ale ono nie rusza.
Myślę: „Boże, utknęłam w Des Moines!”.
Jest cholernie zimno, późno,
nie ma Ubera, za chwilę mam samolot, a ludzie szczują mnie Ice'em.
Chcę po prostu odjechać, słyszę, że ktoś wyszedł z klubu.
Odwracam się.
Nadchodzi Linda.
Zakrada się do auta.
„Co tam, dziewczyny?”.
Mówię: „Hej, Linda”.
Próbuję nie patrzeć jej w oczy,
bo nie wiem, jakie moce kryje jej łapacz snów.
Mówię: „Linda, nasze auto nie odpala, ale damy radę.
Dzięki, że przyszłaś. Pa”.
Patrzy na mnie i…
puszcza mi oko.
Podchodzi do naszego auta,
otwiera bak.
Pluje do niego.
I właśnie tak wyjechałam z Des Moines.
Och, Linda.
Ja i Jax jesteśmy dwa lata po ślubie.
Jest super. Uwielbiam małżeństwo.
Ale ludzie zaczynają zadawać poślubne pytanie.
Wszyscy chcą wiedzieć, czy planujemy dzieci.
I, rodzice, wierzcie mi, nie reklamujecie rodzicielstwa.
Wszyscy macie zaszklone oczy.
Zostałyśmy psimi mamami.
Na razie.
A potem się zobaczy.
Mamy szpica o imieniu Biggie.
Słodziak.
Jest malutki, waży 4 kg.
Jest radosnym, zdrowym psem,
ale zachorował na HGE.
To choroba, w której
zdrowe pieski
nagle są poważnie chore
i mogą umrzeć.
Atakuje szybko, w 48 godzin.
Lekarze nie wiedzą, skąd się bierze.
Może być od jedzenia, od stresu.
Powiedziałam: „Fundacja znalazła go na śmietniku,
a teraz buja się po Beverly Hills
w torebce Gucci mojej żony.
Nie stresuje się”.
Jego żarcie jest droższe niż moje.
Nie stresuje się.
Nie wiemy, skąd się to wzięło ani jak się zaraził,
ale symptomy pojawiły się
w czasie lotu z Los Angeles do Nowego Jorku.
Trwał pięć i pół godziny, z każdą było coraz gorzej.
Nic nie mogłyśmy zrobić.
Z lotniska godzinę jechałyśmy do Nowego Jorku.
A potem prosto do weterynarza.
Jax zabrała go na badania,
a ja wypełniałam papiery.
Kiedy dorastałam, było inaczej.
Wtedy pies spał w domu, na trawniku, u sąsiada.
Wrócił po dwóch dniach i pytałeś: „Sparky, gdzie byłeś?”.
Żywił się resztkami z fast fooda, które babcia rzuciła przez płot.
A jeśli nagle potrzebował operacji,
rodzice mówili:
„Było miło, Sparky”.
I tyle.
Ale teraz to ja decyduję.
Bo to ja jestem dorosła.
Więc wypełniłam papiery i nie widziałam psa od 45 minut,
nie wiedziałam, jak sobie radzi.
Ale wiedziałam jedno.
Najwyższy czas się ogarnąć
i zostać obrończynią rodziny.
Czas, żebym była
twarda.
Mam moment Rocky'ego, biję się po twarzy.
Zrobiłabym pompkę, ale nie umiem.
Wchodzę nabuzowana do gabinetu.
Otwieram drzwi, a Biggie leży na podłodze.
Wszędzie jest krew, coraz gorzej z nim,
a ja się załamuję. Krzyczę…
„Nie!”
A Jax na to: „Wyjdź! Dobijasz nas”.
Wyprosili mnie!
Musiałam stać za szybą.
Gapiłam się na moją rodzinę.
Uspokoiłam się, kiedy pielęgniarka dała mi lizaka.
Byłam sfrustrowana i zawiedziona sobą,
bo nie potrafiłam się zachować przez trzy minuty, ale taka już jestem.
Jestem spod znaku Raka, nie zmienię swojej wrażliwości.
Więc czekałam do czwartej rano.
Jax do mnie przyszła, Biggiego podłączyli do maszyn.
W końcu wyszedł lekarz.
Powiedział: „Jest źle.
Ma 5% szans na przeżycie.
Ale zrobimy, co w naszej mocy, żeby przeżył.
Niestety to oznacza trzy, cztery dni w szpitalu
i całodobową opiekę.
Podamy mu krew, osocze.
Nie możemy niczego obiecać.
Ale żebyśmy mogli spróbować,
musicie wydać co najmniej
10 000 $.
Co mamy robić?”.
Jax na to: „Ile? Jestem nauczycielką.
To moja roczna pensja”.
A ja mówię: „Ile?
Waży cztery kilo. Ile osocza potrzebuje?
Nie może nocować z wiewiórką?”.
Lekarz nalega: „Czekam”. Nie wiem.
Jax nic nie mówi, to ja muszę podjąć decyzję.
Myślę…
„Co by zrobili moi rodzice? Nie, zły trop”.
Jax jest coraz bardziej smutna.
Więc wyciągam mój męski portfel…
kartę kredytową…
rzucam nią o stół.
I mówię: „Płacę”.
Po czym patrzę Jax
głęboko w oczy i mówię:
„Darlene też by tak zrobiła?.
Nie!
Pam jest spłukana.
Sheila nie ma zdolności kredytowej”.
I kto tu jest twardy?
Ja!
A najlepsze, że uratowali życie Biggiego.
Oto Biggie, kochani.
Wart każdego centa.
Zróbcie też hałas dla mojej żony, Jax!
Ode mnie to wszystko.
Dziękuję wam.
Dziękuję, Chicago!
Patrzcie na to.
Dobranoc, kochani. Dzięki.
Napisy: Zuzanna Chojecka