Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎โปรดให้การต้อนรับฟอร์จูน ฟิมสเตอร์
‎โอ้โฮ
‎หยุดค่ะ!
‎พอเถอะน่า!
‎ชิคาโก เป็นยังไงกันบ้างคะ
‎โอ้โฮ
‎ขอบคุณทุกท่านที่มาที่ชิคาโก เชคสเปียร์ ‎เธียร์เตอร์ แสนสวยกันในวันนี้
‎ช่วงสองสามปีนี้มีอะไรเกิดขึ้นเยอะ ว่ามั้ย
‎โลกเราต้องรับมือกับเรื่องบ้าๆ
‎ทำให้รู้สึกเหมือนโลกจะแตก
‎แต่ฉันว่าพวกเลสเบี้ยน ‎น่าจะเหมาะกับสถานการณ์นั้น รู้มั้ย
‎ส่งเราเข้าหลุมหลบภัย ‎พร้อมแฮมกระป๋อง แค่นี้ก็สบาย
‎แต่เรื่องมันเลวร้ายลง ‎และมีหลายสิ่งที่ฉันได้เรียนรู้เกี่ยวกับตัวเอง
‎ฉันได้รู้ว่าทักษะการเอาตัวรอดของฉันเป็นศูนย์
‎ไม่มีเลย
‎ฉันทำได้แค่อยู่บ้าน
‎ไม่ได้ทำอะไรสำเร็จเลย
‎ไม่มีการเริ่มหมักแป้งที่บ้าน
‎ฉันไม่ได้ฝึกทำเครื่องดื่มสกัดเย็น
‎แจ็กซ์ แฟนของฉันต่างหากที่ทำฉันประหลาดใจ
‎เธอคือคนที่ออกไปทาสีรั้วนอกบ้าน
‎เดินสายไฟใหม่
‎ซ่อมท่อประปา
‎ทุกคืนฉันนอนบนโซฟา
‎ดูสารคดีเกี่ยวกับคนแก่มีความรัก
‎แล้วได้แต่สวมรองเท้าบูทลุยหิมะร้องไห้
‎ฉันได้รู้ค่ะทุกคน
‎ฉันไม่ใช่หญิงล่ำ
‎ใช่แล้ว
‎ฉันไม่ใช่หญิงล่ำ ช็อกเนอะ ฉันรู้
‎เพราะไหล่ฉันกว้างและชอบสีลายสก็อต
‎แต่นี่คือช่วงพรีวิวของหนังคนละม้วน
‎กับที่คุณคิดว่าจะได้ดู
‎อย่างที่เขาว่ากัน พรมไม่เข้ากับผ้าม่าน
‎เป็นสองอย่างที่ฉันติดไม่เป็น
‎ฉันดูเป็นคนทำงานซ่อมได้นะ จริงๆ
‎ฉันเหมือนพวกช่างซ่อม
‎ถ้าคุณเห็นฉันตอนรถกำลังเสีย
‎คุณอาจคิดว่าฉันซ่อมรถให้ได้
‎คนมองฉันแบบนั้น ‎เพราะนั่นคือสิ่งที่หญิงล่ำทำได้
‎เธอแบกรถคุณขึ้นหลัง
‎แล้วเดินไปอู่ซ่อมรถได้เลย
‎ที่จริงเธอแค่ถ่มน้ำลายลงถังน้ำมัน
‎รถคุณก็วิ่งได้แล้ว
‎มหัศจรรย์จริงๆ แต่นั่นไม่ใช่ฉัน
‎และพวกผู้ชายงงกับข้อมูลนี้มากที่สุด
‎พวกเขามาหาฉันตลอด อย่างแถวโฮมดีโปต์
‎เพราะพวกเขาคิดว่าฉันทำงานที่นั่น
‎พวกเขาจะพูดว่า “ไงเพื่อน”
‎“ตะปูอยู่ไหน”
‎ฉันบอกว่า “ฉันแค่มาซื้อต้นไม้กระถาง”
‎“ฉันรู้ว่ามีเอ็มแอนด์เอ็มขายตรงที่จ่ายเงิน”
‎ถึงจุดหนึ่งเราก็เริ่มเบื่อ
‎และขับรถออกไปทะเลทราย ‎ในแคลิฟอร์เนีย ไปที่โจชัวร์ ทรี
‎และฉันก็เห็นว่าบนทางหลวงข้างหน้า ‎มีรถจอดเสียอยู่
‎และเจ้าของรถตัวสูงมาก
‎เขากล้ามโต เปลือยท่อนบน มัดผมเป็นจุก
‎สาวๆ ที่ชอบผู้ชาย ‎เรายังชอบผู้ชายไว้จุกกันใช่มั้ย
‎ไม่!
‎ตรงนั้นตอบว่าไม่ เสียงดังฟังชัดเลย
‎ว้าว
‎ชายคนนี้สวมกางเกงลายทางขาวดำ
‎เหมือนนักโทษสุดหล่อที่เพิ่งแหกคุกมา
‎ตอนนี้รถเขาเสียอยู่ข้างทาง
‎ตอนขับรถผ่านเขา ‎ฉันมองข้ามไหล่ตัวเองไป แล้วก็รู้ว่า
‎นั่นเจสัน โมโมอา ใช่แล้ว
‎ทีนี้ชอบผู้ชายไว้จุกแล้วใช่มั้ยล่ะ
‎ใช่
‎ฉันก็ว่าอย่างนั้น
‎นั่นอควาแมน
‎อยู่ห่างจากทะเลหลายไมล์
‎ถูกทิ้งอยู่กลางทะเลทรายโดยไม่มีพลังพิเศษ
‎งดงาม และไม่สวมเสื้อ
‎ฉันขับรถต่อไป
‎เราพูดเรื่องนี้กันแล้ว ฉันซ่อมรถให้เขาไม่ได้
‎จะเป่าปี่ให้เขาระหว่างรอคนมาซ่อมรถก็ไม่ได้
‎ฉันไม่มีอะไรจะให้ชายคนนี้ได้เลย
‎ฉันเลยทำสิ่งที่ดีรองลงมา
‎ตอนแวะเติมน้ำมัน ‎ฉันเข้าไปดูหน้าอินสตาแกรมของเขา
‎“ไหนดูให้แน่อีกทีว่าใช่เขามั้ย”
‎ในสายตาฉันผู้ชายก็เหมือนกันหมด
‎พอเข้าไปที่เพจ ก็เห็นเขาโพสต์ภาพตัวเอง
‎ยืนสวมกางเกงลายทางขาวดำอยู่ข้างทาง
‎ฉันคิดว่า “พระเจ้า เมื่อกี้คือเจสัน โมโมอา”
‎ฉันเลยกดไลก์รูปเขา
‎ฉันทำส่วนของฉันแล้วนะ
‎แต่ฉันแตกต่างจากที่คุณเห็นมาก
‎ฉันเป็นผู้หญิงที่งดงาม
‎ฉันคือดอกไม้บอบบาง
‎ฉันชอบไปนวดเป็นครั้งเป็นคราว
‎ผู้หญิงคนนี้ชอบให้มีคนมาเอาอกเอาใจนะ
‎เมื่อเร็วๆ นี้ฉันไปนวดก้นเป็นครั้งแรก
‎พวกคุณเคยไปนวดกันบ้างมั้ย โห!
‎ฉันไม่ได้หมายถึงเอาข้อศอกมานวดแก้มก้น
‎ฉันหมายถึงนวดขยำก้นแบบเต็มๆ เลย
‎คือฉันไปที่สปาแห่งหนึ่งซึ่งคนชื่นชมกันมาก
‎ฉันนอนคว่ำ และชายคนนี้ก็เริ่มรุกเข้ามาที่ก้นฉัน
‎เขาทำเสียงด้วยนะ
‎ฉันนี่แบบ…
‎ฉันช็อกสุดขีด
‎ไม่เคยโดนผู้ชายสัมผัสแบบนี้มาก่อนเลย
‎เขาล้วงก้นฉันไม่หยุด
‎แล้วก็ปลดปล่อยความสุขสมบางอย่างออกมา
‎ฉันไม่เคยรู้สึกดีขนาดนั้นมาก่อนเลย
‎คืนนั้นฉันกลับบ้านแบบตัวเบาราวขนนก
‎กลายเป็นหญิงสาวคนใหม่ ‎ฉันทำอาหารคาวหวานสามจานเลย
‎ทั้งๆ ที่ทำอาหารไม่เป็นด้วยซ้ำ
‎สามวันต่อมาฉันโทรไปที่นั่น
‎ต้องนัดนวดอีกสักรอบ
‎ชายคนนั้นถูกจองตัวไว้เต็มทั้งเดือน
‎ฉันคิดว่า “อ๋อ นี่คืองานถนัดเขาสินะ ‎เขาคือคนนวดก้น
‎และทุกคนก็รู้เรื่องนั้น”
‎ฉันเลยกลับไปที่นั่น ‎ในอีกหนึ่งเดือนต่อมา ทำเหมือนเดิม
‎ให้เขานวดก้น
‎คราวนี้เป็น 30 นาที
‎เขาใช้เวลาอยู่กับก้นฉัน ‎นานกว่าที่ฉันดูแลใบหน้าตัวเองอีก
‎เขาจะไม่แตะที่อื่น อย่างเท้าของฉัน “แหวะ”
‎แค่ก้นล้วนๆ
‎ฉันกลับบ้าน ‎แล้วอีกสองสามวันต่อมาก็โทรไปนัดอีกรอบ
‎ปรากฏว่าเขาโดนไล่ออกไปแล้ว
‎ใช่ มีคนทำเราเสียเรื่องกันหมด
‎ไอ้พวกหลงใหลก้น
‎ปรากฏว่าเขาปลดปล่อยความสุขสมเยอะไป
‎แต่คนหนึ่งที่ฉันไม่อยากให้รู้เลย
‎ว่าฉันไม่ได้แกร่งเหมือนรูปร่างหน้าตา
‎ก็คือแจ็กซ์ แฟนฉันเอง
‎ฉันไม่อยากให้เธอรู้ข้อมูลนี้
‎เพราะก่อนหน้าฉัน เธอคบแต่กับหญิงล่ำ
‎และฉันหมายถึงล่ำจริงๆ
‎ฉันกำลังพูดถึงพวกตำรวจ คนขับรถบรรทุก คนคุมผับ
‎ล่ำๆ
‎ฉันนี่เป็นอีกแนวเลย
‎ฉันเป็นพวก “กอดกันมั้ย” ซึ่งแตกต่างมาก
‎แต่ตอนเราไปที่งานอีเว้นท์เจ๋งๆ ในฮอลลีวูด
‎ฉันพยายามจะเล่นบทหญิงล่ำ ‎เลยสวมสูทของเมนส์แวร์เฮ้าส์
‎แจ็กซ์สวมเดรสกับส้นสูง ‎และบริษัทสัญญาณกันขโมยโทรหาเรา
‎บอกว่าบ้านเรามีสัญญาณเตือนดัง
‎อยากให้พวกเขาส่ง ‎ฝ่ายรักษาความปลอดภัยไปดูมั้ย
‎ฉันบอกว่า “แน่นอน”
‎เราหันหลังและกลับไปที่บ้าน แต่ยังไม่มีใครมาถึง
‎แจ็กซ์เดินไป เธอบอกว่า “เอาละ ‎เราต้องเข้าไปประเมินสถานการณ์”
‎ฉันบอกว่า “ไม่เอา”
‎เธอว่า “ดาร์ลีนแฟนเก่าฉันที่เป็นตำรวจ
‎บอกว่าสัญญาณกันขโมยในบ้านดัง ‎ถือเป็นความสำคัญระดับต่ำสุด”
‎ฉันบอกว่า “เดี๋ยวนะ”
‎“ฉันนึกว่าแฟนเก่าเธอชื่อแพม”
‎แจ็กซ์ว่า “มีทั้งดาร์ลีนทั้งแพม ‎เธออาจจะนึกถึงชีล่าอยู่ล่ะมั้ง”
‎ฉันถามว่า “มีตำรวจกี่คนเนี่ย”
‎เหมือนเธอคบกับตำรวจหญิง ‎ในชิคาโกทั้งหน่วยเลย
‎แจ็กซ์บอกว่า “ตกลงเธอจะไม่เข้าไป ‎ตรวจดูในบ้านเหรอ”
‎ฉันบอกว่า “ไม่!” ‎เธอถอดรองเท้าส้นสูงออกจากเท้าแบบนี้
‎และถือไว้เหมือนเป็นอาวุธ ‎แล้วก็พุ่งเข้าไปในนั้นโดยถอดรองเท้าข้างนึง
‎เข้าไปดูทีละห้อง
‎เหมือนเธอจะฟาดรองเท้าใส่หน้าใครสักคน
‎ถ้าพวกเขากระโดดออกมา
‎ฉันยืนอยู่ที่โถงทางเดินเพราะใส่รองเท้าส้นเตี้ย
‎ฉันคิดว่า “ฉันจะคุ้มครองตัวเองได้ยังไง”
‎“ฉันไม่มีส้นสูง ไม่มีอะไรเลย”
‎จังหวะหนึ่งฉันได้ยินเสียงดังขึ้น ‎และฉันก็ยกรีโมทรถขึ้นมา
‎ฉันคิดว่า “ฉันจะกดปุ่มนี้แหละ ‎สาบานต่อพระเจ้า”
‎“มันเขียนว่า ‘ปุ่มฉุกเฉิน’ ก็นี่แหละ ฉุกเฉิน”
‎บริษัทสัญญาณกันขโมย ‎โทรมาบอกว่าเป็นสัญญาณหลอก
‎แบตเตอรี่ในเซนเซอร์ตัวหนึ่งหมด
‎พวกเขาบอกว่า “เราขอโทษจริงๆ”
‎“หวังว่าจะไม่ทำให้คุณลำบาก”
‎ฉันบอกว่า “ตอนนี้แฟนรู้แล้วว่าฉันไร้ประโยชน์”
‎“นี่แหละลำบากมากเลย”
‎แจ็กซ์เดินกะเผลกออกมา
‎เธอว่า "อย่างน้อย ‎เธอก็น่าจะเข้าไปข้างในกับฉัน”
‎ฉันบอกว่า “พระเจ้า ฉันไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำ”
‎ดังนั้นฉันจึงไม่ใช่คนปกป้องครอบครัว
‎และฉันรู้ว่าทำไมแจ็กซ์ถึงแข็งแกร่ง ฉันรู้
‎เธอเป็นครูอนุบาล และพวกนางแกร่ง
‎พวกนางต้องแกร่ง
‎ใช่ค่ะ นั่นเป็นงานที่ยากมาก
‎แต่ฉันมาคิดถึงสมัยเรียนอนุบาลช่วงยุค 80
‎และให้ตายสิ พวกเขาให้คุณทำอะไรก็ได้
‎ฉันมีรูปตัวเองตอนอายุห้าขวบสมัยเรียนอนุบาล
‎และฉันกำลังถือ…
‎ค้อน…
‎และตะปู
‎คือแวบแรกฉันคิดว่าน่าจะมีคนสอนวิธีใช้ให้
‎แต่ฉันคิดว่า “ทำไมฉันถือค้อนกับตะปู”
‎เราฝึกใช้ค้อนกันอยู่รึไง
‎หรือครูบอกว่า “โอเค เด็กๆ
‎เราจะสร้างชั้นไว้ใช้ในห้องเรียนกัน
‎แล้วหลังจากนั้น อาจจะไปสร้างรั้วโรงรถให้ครู”
‎บ้าบอมาก
‎นึกภาพลูกอายุห้าขวบของคุณตอนนี้สิ
‎พวกเขาระบายสีด้านในวงกลมยักษ์ไม่ได้
‎แต่คุณจะส่งค้อนอันใหญ่และหนักให้
‎และหวังว่าพวกเขาจะตอกตะปูตัวจิ๋วนี่
‎ไม่ได้!
‎แต่นั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาจะทำกันในยุค 80
‎คือแค่ช่วงพักก็ไวปานวอก
‎คุณต้องพึ่งตัวเอง ลองคิดดูสิ
‎กีฬาโปรดของฉันคือดอดจ์บอล
‎คุณเอาลูกบอลใหญ่ๆ หนักๆ มา
‎ทุ่มใส่หน้าอีกฝั่งเต็มแรง
‎ตอนนั้นแหละที่เราต้องฝึกท่าเมทริกซ์
‎เพื่อหลบไม่ให้กระแทกโดนฟัน
‎หลังจากนั้นไม่นานตอนเรียนมัธยม ‎กีฬานั้นก็มีประโยชน์กับฉัน
‎ฉันหลบลูกบอลมาได้บ้าง แต่ไม่เยอะ
‎ไม่เคยคว้าได้เลย
‎เกมเร้ดโรเวอร์ต่างหากที่เข้มข้นที่สุด
‎ยังจำเกมเร้ดโรเวอร์ได้มั้ยคะ
‎คุณกับเพื่อนๆ ต้องยืนเรียงกัน ‎แล้วคล้องแขนกันไว้
‎เพื่อนที่เหลือก็ยืนเรียงกัน ‎ตรงกันข้ามคุณ และคล้องแขน
‎จากนั้นคุณก็ร้องว่า
‎“ตรึงแถวไว้”
‎เหมือนเราอยู่ในเรื่องวีรบุรุษหัวใจมหากาฬ
‎คุณจะต้องจ้องเพื่อนจากอีกฝั่งของสนาม
‎เป้าหมายเดียวคือวิ่งให้เร็วที่สุดเพื่อฝ่าแนวนั้น
‎และพวกเขาก็อยากจะหักแขนคุณ
‎และที่คุณต้องทำก็คือ ตอนพวกเขาวิ่งมาทางคุณ
‎คุณจะต้องจับแขนเพื่อนข้างๆ ไว้ ‎ต้องยกแขนขึ้น
‎แล้วก็หักกระดูกไหปลาร้าพวกเขา
‎แล้วคุณก็จะยั่วยุอีกฝ่าย
‎ร้องว่า “เร้ดโรเวอร์ เร้ดโรเวอร์
‎ส่งไอ้ทิมมี่ตัวน้อย
‎มาให้ไวเลย”
‎สายตาทิมมี่จะเป็นแบบนี้
‎แล้วเขาก็จะวิ่งสุดแรง
‎เราจะร้องว่า
‎“ตรึงแถวไว้”
‎เขามาแล้ว
‎เราจับแขนเพื่อนอีกคนไว้
‎ยกแขนที่คล้องกันขึ้น
‎ทีนี้ทิมมี่ก็วิ่งฝ่าแถวเราไป
‎ที่นี้แขนเราจะห้อยจากข้อต่อ
‎แล้วถามว่า “เราชนะหรือเปล่า”
‎“เราตรึงแถวไว้ได้มั้ย“
‎ครูจะไม่ทำอะไรเลย
‎ครูจะยืนอยู่บนถนนลาดยาง ‎แล้วสูบเวอร์จิเนีย สลิม
‎กำลังมีปัญหาช่วงวัยทอง
‎ครูบอกว่า “พวกเขาไม่ได้จ่ายให้ฉัน ‎มากพอจะจัดการเรื่องนั้น”
‎อุปกรณ์วิชาพละก็บ้าบอ
‎เรามีม้าหมุน
‎เป็นกับดักโลหะมรณะแท้ๆ
‎จะสนุกก็ต่อเมื่อหมุนด้วยความเร็ว ‎95 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‎แล้วเราก็จะพยายามวิ่ง ‎และกระโดดบนนั้น ตอนที่มันหมุนอยู่
‎เหมือนกำลังพยายามกระโดด ‎บนยานพาหนะที่แล่นอยู่
‎แต่ไม่มีที่ไหนให้ลงแตะพื้นได้
‎มุมหนึ่งมีเพื่อนอยู่ 20 คน แล้วก็หมุนไปเรื่อยๆ
‎แตะอะไรก็ไม่ได้ ‎เพราะอยู่ในอุณหภูมิ 57 องศากลางแดด
‎และเพื่อนคนหนึ่งก็จะตกลงไปติดอยู่ ‎อย่างเลี่ยงไม่ได้
‎เลือดไหลออกมาจากกระดูกสะบ้า ‎เราพยายามเรียกครูให้มาดู
‎ครูบอกว่า “รออีก 20 นาที”
‎“นี่เป็นเวลาพักของครู”
‎และเพราะฉันมาจากนอร์ทแคโรไลนา
‎เราเคยเล่นยางรถยนต์
‎ค่ะ ฉันหมายถึงล้อ ‎ที่หลุดออกมาจากรถสิบล้อ
‎แล้วกลิ้งไปหยุดตรงที่จอดรถของโรงเรียนประถม
‎ฝ่ายบริหารบอกว่า “เราไม่ค่อยได้งบมา
‎งั้นหาทางเอาของเก่าพวกนี้มาใช้แล้วกัน”
‎ยางพวกนั้นมีขนาดใหญ่มาก
‎ถ้าจับมาตั้ง จะสูงราวๆ นี้ค่ะ
‎หนักราวๆ 34 กิโลกรัม มีรูตรงกลาง
‎หลังโรงเรียนประถมเรามีเนินเขา
‎พวกครูต้องเข็นยางพวกนี้ขึ้นไปบนเนิน
‎ฉุนเฉียวหนัก และต้องเข็นมันขึ้นไป
‎พวกครูบอกว่า “ฉันจบป.โทด้านการศึกษานะ”
‎เราพาร่างกายวัยห้าขวบขึ้นไปบนนั้น แล้วก็จะ…
‎เราจะวิ่งไปตรงกลางห่วงยาง
‎เพื่อนๆ ก็จะพาร่างวัยห้าขวบ
‎วิ่งเข้าไปตรงห่วงอื่น
‎จากนั้นครูก็จะไปยืนอยู่ด้านหลังล้อ
‎แล้วเริ่มโน้มตัวไปข้างหลัง
‎“เอาละ ไอ้พวกตัวแสบ”
‎“เตรียมพบกับการกลิ้งแบบสุดเหวี่ยงได้เลย”
‎แล้วครูก็จะผลักเราลงเนิน
‎ด้วยความเร็วราวๆ 32 กม. ต่อ ชม. ‎64 กม. ต่อ ชม. 96 กม. ต่อ ชม.
‎ไม่มีที่จับด้วย คุณจะ…
‎เราอัดเข้ากับกำแพงอิฐ หลุดจากยางแล้วก็อ้วก
‎แล้วครูก็จะเดินลงเนินมา ‎เอาบุหรี่ออกมาวางบนหน้าผากคุณ
‎แล้วบอกว่า “หมดช่วงพักแล้ว ‎ที่จริง เลิกเรียนเลยดีกว่า”
‎“ครูจะไปเจอเพื่อนชาย ‎ที่ติดต่อกันผ่านหนังสือพิมพ์”
‎และนั่นคือช่วงพักในยุคปี 80
‎เวลานั้นไม่เหมือนตอนนี้เลยค่ะทุกคน
‎สมัยนั้นคุณยังถือเครื่องคิดเลขใหญ่ๆ
‎แล้วเขียนคำว่า
‎“นม” ได้
‎หมายเลขโปรดของฉัน
‎คือ 80085
‎คือใช่ ตอนนี้เด็กๆ มีโทรศัพท์ของตัวเอง
‎และดูนมได้มากเท่าที่ต้องการ
‎แต่จะมีใครเขียนออกมาเป็นตัวเลขได้
‎เราไง
‎นั่นเป็นช่วงเวลาแสนสุข
‎แต่ฉันก็ชอบที่มีแฟนนะ
‎ฉันชอบ มันเหมาะกับฉัน
‎การเดตเป็นเรื่องยาก ยากมากๆ ไม่รู้สิ
‎คุณต้องเข้าแอปแล้วปัด แล้วทำตามวิธี
‎คือถ้าฉันยังโสด แอปโปรดของฉัน ‎น่าจะเป็น Grubhub
‎แน่นอน
‎ฉันว่าพวกชอบเซ็กซ์หมู่ ‎น่าจะพอนึกออก ฉันนึกออกนะ
‎พวกเขาต้องเดต ‎ในช่วงโรคระบาดได้ยากมากแน่ๆ
‎แต่พวกเขามีวิธีบอกกันว่า ‎ตัวเองเป็นพวกชอบเซ็กซ์หมู่
‎พวกคุณรู้รึเปล่า
‎ฉันจะสอนให้นะ
‎ฉันได้รู้ว่าถ้าคุณอยากให้คนรู้ว่าชอบเซ็กซ์หมู่
‎คุณเอานกฟลามิงโก้ไปไว้ที่สนามหน้าบ้านได้
‎ใช่แล้ว
‎ในฟลอริดาและที่บ้านแม่ฉันจะสับสนมาก
‎นั่นอาจเป็นเหตุผลที่แม่ไม่เคยว่าง ‎วันเสาร์อาทิตย์ ไม่รู้สิ
‎ฉันไม่ค่อยเข้าใจ ‎ที่คนจะขับรถวนไปแถวละแวกบ้าน
‎เพื่อมองหาฝูงนกฟลามิงโก
‎พอเห็นแล้ว พวกเขาก็จะกดออด ‎และบอกว่าพวกเขาเอาด้วย
‎ไม่รู้สิ
‎แต่ฉันชอบนะ
‎แล้วก็สับปะรดคว่ำอีก
‎คุณเอาสับปะรดวางคว่ำไว้ที่ระเบียงด้านหน้าได้
‎อย่าตั้งขึ้นนะ
‎ไม่งั้นจะเป็นแค่สับปะรด
‎ฉันคิดมาตลอดว่าสับปะรดที่คว่ำหน้า
‎คือบอกให้คนอื่นรู้ว่าคุณชอบกินเค้ก
‎ฉันจะแวะกดออดบ้านคนแปลกหน้าเพื่อขอเค้กกิน
‎แต่ที่จริงหลังการแสดง ‎เคยมีพวกชอบเซ็กซ์หมู่เข้ามาติดต่อฉันนะ
‎พวกเขาเดินมาหา ใช่ค่ะ น่าตื่นเต้นมาก
‎ฉันไม่ใช่พวกเหยียดคนแก่ ‎แต่จะเล่าความจริงให้ฟัง
‎นี่เป็นแค่ข้อเท็จจริงของเรื่องนะคะ
‎ทั้งคู่ถือไม้เท้า
‎ดังนั้นนี่ไม่ใช่ครั้งแรกของทั้งคู่แน่
‎ฝ่ายภรรยาบอกฉันว่าสามีเธอ ‎ชอบการแสดงนั้นมาก
‎ซึ่งฉันก็ซาบซึ้งใจมาก
‎และเธอบอกว่าเขาบอกเธอตอนท้ายการแสดง
‎ว่าเธอมีความสัมพันธ์กับฉัน
‎ทางเพศได้ ไม่รู้สิ
‎ฉันพูดไม่ออก
‎ก็เลยถอนสายบัวให้
‎ซึ่งนั่นไม่ใช่การปฏิเสธ
‎แต่มันสุภาพดี
‎แต่คุณต้องออกไปข้างนอก ‎เพื่อเดตกับคนหลากหลาย
‎ฉันเดตกับหลายคน ครั้งหนึ่งเคยเดตพยาบาลด้วย
‎และขอพระเจ้าทรงโปรดพยาบาล ‎พวกเขาช่วยให้เราผ่านช่วงเวลายากลำบาก
‎ใช่ค่ะ
‎ฉันนึกภาพไว้ต่างออกไป
‎ฉันนึกว่าเธอจะกลับบ้านมา ‎ในชุดพยาบาลสาวสุดเซ็กซี่
‎และถามว่า “ใครมีแผลบ้างคะ”
‎และฉันจะบอกว่า “ฉันเอง”
‎แต่ไม่ใช่แบบนั้นเลย ‎เธอกลับบ้านมาในสภาพโทรม
‎และเอางานกลับมาทำที่บ้านด้วย
‎เธอถือกระดานหนีบกระดาษเดินตามฉันไปทั่ว
‎แล้วถามเรื่องการเคลื่อนไหวของลำไส้ฉัน
‎เธอคิดว่าฉันควรลดน้ำหนัก ซึ่งก็น่าประทับใจดี
‎ฉันแค่จะบอกว่า ‎ตอนกินนาโช่กับเธอ มันไม่สนุกเลย
‎เพราะเธอมองฉันสลับกับนาโช่ ‎แล้วบอกว่า “โอเค”
‎“โอเค เลือกมาแล้วสินะ”
‎“ชีสสามชนิด ครีมเปรี้ยว และชีสเหลวเหรอ”
‎ฉันบอกว่า “เรียกว่าเคโซ่”
‎“ซึ่งเป็นภาษาสเปนแปลว่าโรคหัวใจ”
‎“และมันอร่อยดีไง”
‎ฉันรู้ตอนนั้นตรงนั้นเลยว่าจบไม่สวยแน่
‎ฉันพยายามหาข้ออ้างดีๆ ที่จะพูดออกไป
‎เธอทำงานของพระเจ้า ฉันไม่อยากบอกว่า
‎“นี่ เธอทำฉันไม่พอใจตอนกินนาโช่”
‎แล้วในที่สุดฉันก็เจอแจ็กซ์ในชิคาโกนี่เอง
‎ที่งานเกย์ไพรด์
‎ใช่แล้วค่ะ
‎ชีวิตยังมีหวัง
‎เราเจอกันที่ลานจอดรถ
‎บาร์ของเลสเบี้ยนในสหรัฐฯ ‎ถึงเหลือไม่เยอะแล้วไง
‎พวกเลสเบี้ยนถูกไล่ไปอยู่ลานจอดรถ
‎ซึ่งจะปาร์ตี้กันหรือให้คนเอารถไปจอดให้ก็ได้
‎แล้วแต่คุณเลย
‎เราเดตกันอยู่พักหนึ่ง ‎แต่ฉันรู้ตั้งแต่แรกๆ เลยว่าแจ็กซ์คือคนที่ใช่
‎และมาถึงจังหวะที่ฉันรู้ว่าถึงเวลาขอแต่งงานแล้ว
‎ฉันไม่ใช่คนโรแมนติก เลยโทรหาเพื่อน
‎ถามว่า “ฉันควรขอแจ็กซ์แต่งงานที่ไหน”
‎และเธอบอกว่า “อ๋อ งั้นเธอต้องไปบิ๊กเซอร์”
‎และไม่ใช่ค่ะ นั่นไม่ใช่ชื่อเล่นของฉัน ‎ตอนเรียนมัธยม
‎เป็นชื่อเมืองในรัฐแคลิฟอร์เนีย อยู่ติดชายฝั่ง
‎มีสะพานและหน้าผา
‎เพื่อนบอกว่า “ที่นั่นมีโรงแรม ‎โรแมนติกสุดๆ โทรไปที่นั่นสิ”
‎ฉันเลยโทรไปโรงแรม ‎และคนที่รับสายพยายามขายเพิ่มไปทุกสิ่ง
‎ฉันแค่อยากได้กระท่อมแบบมาตรฐาน ‎เธอร้อง ”โว้!”
‎คุณจะขอแต่งงานไม่ใช่เหรอ ‎อย่าขี้เหนียวหน่อยเลย โอเค๊
‎อย่าขี้เหนียวหน่อยเลย
‎อัปเกรดเป็นห้องที่มองเห็นทะเลเถอะค่ะ
‎คุ้มแน่นอน
‎เธอต้องประทับใจจนนมสั่น”
‎ไม่รู้เธอพูดแบบนั้นจริงๆ หรือเปล่า
‎แต่นั่นเป็นพลังที่เธอใส่ลงไปตอนคุยกับฉัน
‎แบบ “ได้” ฉันจ่ายเงินเพิ่มอีกก้อนใหญ่
‎ได้ห้องวิวทะเลที่ควรจะต้องสวยมาก ‎แล้วเราก็ออกเดินทาง
‎พอไปถึงกระท่อม ฉันเดินเข้าไป ‎นั่นเป็นกระท่อมที่เก่ามาก และแพงมากด้วย
‎ฉันบอกว่า “รอจนเธอเห็นวิวก่อนเถอะ”
‎ฉันกำลังจะเปิดประตูหลัง และบอกกับเธอว่า
‎“จับนมไว้ดีๆ นะจ๊ะ”
‎แล้วฉันก็เปิดประตูหลังนั้น ‎เราเดินออกไปด้านนอก
‎และมีแต่หมอก
‎หมอก
‎มีแต่หมอกที่น่ารังเกียจ
‎ฉันถามว่า “อะไรเนี่ย ‎ละครพีเรียดเลสเบี้ยนในยุคปี 1800 รึไง
‎ทำไมหมอกมันเยอะขนาดนี้”
‎นั่นเคต วินสเล็ต ‎กำลังหาฟอสซิลอยู่ข้างล่างใช่มั้ย”
‎ฉันไม่ได้อยากเริ่มต้นแบบนี้เลย ‎แต่ฉันก็บอกว่า “ไม่เป็นไร”
‎แผนของฉันคือพาเธอไปกินมื้อค่ำที่ร้านหรู
‎แล้วกลับมาที่ห้อง ซึ่งฉันจะขอแต่งงานที่นั่น
‎ฉันเลยโทรไปแจ้งโรงแรมล่วงหน้า บอกว่า
‎“ช่วยแต่งห้องเราให้เหมือนในรายการ ‎เดอะแบชเชเลอร์ได้มั้ย”
‎ไม่รู้สิ เหมือนพวกผู้หญิงจะชอบแบบนั้น
‎“ขอเทียนและกลีบกุหลาบ ‎แล้วก็แชมเปญด้วย จะได้หรือเปล่า
‎แล้วสตรอว์เบอร์รีล่ะ ‎แต่เอามาแบบจุ่มในช็อกโกแลตนะ
‎ไม่งั้นมันก็เป็นแค่ผลไม้”
‎พวกเขาบอกว่าได้ แล้วก็คิดเงินฉันแพงมาก
‎ฉันยินดีจ่าย ยินดีที่มีคนช่วย
‎เราก็เลยออกไปดินเนอร์กันข้างนอก
‎ฉันไปหาพนักงานเสิร์ฟเพราะต้องให้เขาช่วย ‎ฉันจะเล่าเรื่องให้เขาฟัง
‎ฉันเลยเดินไปหาเขา และเห็นว่าเขาชื่อเครก
‎และเครกดราม่ามาก
‎ฉันว่าเขาน่าจะเป็นนักแสดง ‎ในโรงละครท้องถิ่นที่นั่น
‎ฉันเดินไปหาเขา และบอกว่า ‎“สวัสดี เครก” และเขาก็บอกว่า
‎“สวัสดีครับ”
‎ฉันบอกว่า “เครก ฉันจะขอแฟน ‎แต่งงานคืนนี้” และเขาบอกว่า
‎“คุณ… พระ… ช่วย”
‎เขาทำให้ฉันนึกถึงเชิงเทียนในเรื่อง ‎โฉมงามกับเจ้าชายอสูร
‎ท่าเยอะๆ
‎“ท่านจะขอแต่งงาน คำสาปจะถูกทำลายแล้ว”
‎ฉันบอกว่า “ขอบคุณ ‎ฉันตื่นเต้นมาก แต่ก็ประหม่าด้วย
‎ฉันไม่อยากกินดินเนอร์นานไป ‎แหวนร้อนจนจะลวกกระเป๋าฉันแล้ว
‎พวกเขากำลังเตรียมจัดห้องให้เราอยู่
‎พอใกล้ๆ จะกินเสร็จ ‎คุณช่วยโทรหาแผนกต้อนรับ
‎ดูว่าห้องของเราพร้อมรึยัง ‎แล้วส่งสัญญาณให้ฉันหน่อยได้มั้ย
‎ฉันจะได้รีบตัดจบ”
‎เขาบอกว่า “แน่นอนครับ จัดให้เลย”
‎ฉันบอกว่า “ไม่ต้องเสนอของหวานนะคะ ‎ฉันกำลังเตรียมไว้ในห้องแล้ว”
‎เขาบอกว่า “ได้”
‎แล้วเขาก็หมุนตัวแบบนี้…
‎แล้วออกไป
‎ฉันคิดว่า “ฉันชอบเครก”
‎แล้วเราก็เริ่มกินอาหาร
‎และทุกจานที่เสิร์ฟออกมา ‎มันประหลาดขึ้นเรื่อยๆ
‎หรูไปสำหรับเรา หรูเกินไป
‎มีแต่ฟอง หนวดปลาหมึก หอย
‎และของอีกเพียบจาก “ทะเล” ‎ซึ่งฉันได้ยินอยู่ตลอด
‎ทุกจานมันเล็กมากๆ แต่ในที่สุด ‎เราก็กินดินเนอร์เสร็จ
‎และฉันพร้อมจะทำให้คืนนั้น ‎ดำเนินต่อไปแล้ว
‎และเครกก็บอกว่า
‎“สวัสดีครับ คุณผู้หญิง ใครจะรับของหวานบ้าง”
‎ฉันบอกว่า “เราไม่เอา เครก”
‎และเขาร้อง “อุ๊ปส์”
‎ฉันนี่แบบ “เครก
‎ฉันให้นายทำแค่สองอย่างเอง เพื่อน”
‎คนเราจะตื่นเต้นมากและไร้ความสามารถ ‎พร้อมกันในคนเดียวได้ยังไง
‎ดังนั้นตอนนี้แจ็กซ์สับสนมาก
‎เพราะเธอไม่เคยเห็นฉันไม่สั่งของหวาน
‎และฉันได้แต่จ้องเธอ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
‎ฉันกำลังคิดว่าอยากทำให้ถูกต้อง ‎ฉันอยากให้ออกมาสมบูรณ์แบบ
‎เป็นเรื่องที่ทุกคนถามคุณ ‎พวกเขาอยากรู้ทุกรายละเอียด
‎และเครกก็ไม่มา เขาไม่มาสักที
‎นั่นเป็นดินเนอร์ที่โรแมนติกน้อยที่สุดในชีวิตเรา
‎และหลังจากรอนานเป็นชาติ ในที่สุด
‎เครกก็โผล่มาข้างหลังแจ็กซ์
‎และเขาก็ชะโงกข้ามไหล่เธอ
‎เธอไม่รู้เลยว่าเขาอยู่ข้างหลัง
‎และตอนนี้เขากำลังจ้องฉัน
‎มัน… รุนแรงมาก
‎ฉันคบกับแจ็กซ์มาเจ็ดปี
‎เรายังไม่เคยมองตากัน
‎นานเท่าที่เครก
‎จ้องตาฉันเลย
‎แล้วในที่สุด เขาก็ทำท่า…
‎ด้วยความภูมิใจ
‎แล้วหันหลังกลับ
‎เข้ากลุ่มหมอกไป อาจจะไม่มีใครเห็นเขาอีกเลย
‎เรากลับไปที่ห้องพัก
‎ฉันพยายามคิดถึงทุกสิ่งที่อยากพูดกับแจ็กซ์
‎ฉันแค่อยากให้มันสมบูรณ์แบบ ‎อยากให้โรแมนติก
‎และพอเราเดินไปที่ประตู ฉันก็เริ่มเหงื่อแตก
‎ฉันประหม่ามาก
‎และเวลาประหม่า ฉันจะทำท่ายิงปืน
‎ฉันจึงมองที่แจ็กซ์แล้วเริ่มทำท่า…
‎แล้วฉันก็พร้อมที่จะเปิดประตูสู่ความโรแมนติก
‎เราเดินเข้าไปในนั้น ‎และมันเหมือนในฉากฆาตกรรม
‎ตาเราพยายามปรับแสดง ‎เพราะไฟมันประหลาดๆ
‎นึกภาพห้องเวลาที่เปิดไฟห้องน้ำทิ้งไว้ออกใช่มั้ยคะ
‎ฉันมองไปรอบๆ เห็นเทียนสลัวประมาณ 50 เล่ม
‎แต่ทุกเล่มเป็นแบบใส่ถ่าน
‎และครึ่งหนึ่งก็ถ่านหมดแล้ว ดับสนิท
‎อีกสิบเล่มกะพริบแบบ “เรากำลังพยายามอยู่”
‎สมองที่ย้ำคิดย้ำทำของฉันร้องว่า ‎“ใครเลือกแบบนี้เนี่ย”
‎แต่ฉันไม่สามารถโฟกัสไปที่เรื่องนั้นได้ ‎เพราะกำลังยืนอยู่บนกองอะไรบางอย่าง
‎มีกลีบกุหลาบกระจายไปทั่ว
‎ทุกที่เลย แต่ไม่ใช่แบบที่ควรเป็น
‎ไม่มีรูปหัวใจ หรืออักษรแรกของชื่อเรา
‎มันวุ่นวายไปหมด
‎เหมือนมีคนเปิดประตูด้านหลังทิ้งไว้
‎แล้วขยะก็เข้ามาในห้อง
‎จากนั้นก็หยิบที่เป่าใบไม้มา…
‎แล้วเลิกงานไว้แค่นั้น
‎ฉันคิดว่า “นี่ฉันสั่งแพ็คเกจ ‘รับค่ะ’ ‎มาหรือเปล่า
‎อะไรกันเนี่ย”
‎และเวลาพวกคุณนึกถึงกุหลาบและความโรแมนติก
‎คุณคิดถึงสีอะไรคะ
‎สีแดง!
‎สีแดงเหรอ น่าสนใจ
‎พวกนั้นเป็นกลีบกุหลาบขาว
‎เหี่ยวเกือบหมดแล้ว
‎ฉันไปกูเกิลดูหลังจากนั้นว่า ‎“กุหลาบขาวหมายถึงอะไร”
‎หมายถึงพรหมจารีน่ะสิ
‎ใช่ค่ะ
‎ที่จริงแล้วนี่เป็น ‎ละครพีเรียดเลสเบี้ยนในยุค 1800
‎และถึงแม้จะเห็นได้ชัดว่า ‎พวกเขาไม่ให้จุดเทียนจริงในกระท่อม
‎แต่พวกเขาจุดเตาผิงที่ไฟลุกโชน
‎และตรงนั้นเองที่พวกเขาเลือกวาง
‎สตรอว์เบอร์รีเคลือบช็อกโกแลต
‎และถังน้ำแข็งที่แช่แชมเปญไว้
‎ทั้งสองอย่างกำลังหยดแหมะๆ
‎ลงบนพื้น
‎ไม่มีอะไรในฉากนั้นเลยที่จะทำให้แจ็กซ์คิดว่า
‎เธอกำลังจะถูกขอแต่งงาน
‎ฉันมีเวลาเสี้ยววินาที ‎ที่จะตัดสินใจว่าคืนนี้เอายังไงดี
‎ควรโทรหาแผนกต้อนรับแล้วบอกว่า
‎“มีคนบุกเข้ามาทำลายห้องเรา”
‎หรือจะตามน้ำไป
‎แล้วแกล้งทำเป็นว่า ‎ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในห้องนั้น
‎เป็นไปอย่างที่ฉันวางแผนไว้เป๊ะ
‎ตอนนี้ฉันเลยจ้องแจ็กซ์ ‎เหมือนกวางที่โดนไฟหน้ารถส่อง
‎ฉันนึกเรื่องโรแมนติกที่จะพูดกับเธอไม่ออกเลย
‎ฉันเหงื่อแตกอีกครั้ง
‎ฉันเริ่มประหม่า
‎ให้ตายสิ ท่ายิงปืนมาอีกแล้ว
‎ฉันลืมคุกเข่า
‎นึกอะไรไม่ออกสักอย่าง
‎ฉันแตกตื่น ก็เลย…
‎และตะโกนว่า
‎“เอามั้ย”
‎แจ็กซ์ถอนสายบัว
‎และขอบคุณสวรรค์ที่เธอตอบตกลง
‎ดังนั้นในเมื่อเราหมั้นกันแล้ว
‎เราเลยเริ่มวางแผนงานแต่งงาน
‎และเราหมั้นกันอยู่สักระยะ ‎เพราะได้รู้ความจริงแล้วว่า
‎ทั้งแจ็กซ์และฉันวางแผนไม่เก่ง
‎แล้วจินเจอร์ แม่ฉันก็เริ่มเสนอบริการ ‎วางแผนงานแต่งงานของท่าน
‎และฉันคิดว่า “แย่แล้ว”
‎เพราะแม่แต่งงานใหม่ตอนแก่
‎ฉันไปร่วมงานแต่งงานด้วย และ…
‎แม่จัดเป็นธีมละครสัตว์
‎ใช่แล้วค่ะ
‎แม่แต่งงานกับชาวใต้หัวโบราณ
‎ที่สำเนียงเหมือนฟ็อกฮอร์น เลกฮอร์น
‎เขาไม่มีส่วนร่วมในการวางแผนงานแต่งงาน
‎ไม่รู้แม่คิดว่ากำลังวางแผน ‎จัดงานเลี้ยงวันเกิดให้เด็กอายุ 12
‎หรือว่างานแต่งงานของท่านเอง
‎แต่นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น ธีมละครสัตว์ค่ะ
‎ท่านเชิญแขกมา 300 คน
‎ใช่แล้ว 300 คน
‎มาที่โบสถ์เมธอดิสต์เพื่อจัดงานเลี้ยงใหญ่นี้
‎และท่านเช่าโรงเต็นท์ละครสัตว์ลายทางขาวแดง
‎และให้วางเอาไว้ข้างในห้องโถงกิจกรรม
‎ไม่ใช่ด้านนอกที่ควรมีพวกเต็นท์ ข้างในค่ะ
‎ท่านเช่าเครื่องทำสายไหม
‎ท่านบอกว่า “ฉันจะเสิร์ฟนาโช่” ‎และ “จาลาปี-โนส” ท่านเรียกแบบนั้น
‎มีโยนลูกบอลสลับมือด้วย ฉันว่าฉันคงเป็นตัวตลก
‎ท่านสั่งไอศกรีมมา 12 แกลลอน
‎อาหารจานหลักคือรถฮอตดอก
‎ท่านไปเจอคนที่ข้างถนนเมื่อสัปดาห์ก่อน
‎และถามว่า “คุณทำอะไรในวันเสาร์”
‎และชายคนนี้ก็ไปที่งาน ฉันว่าวันหนึ่งๆ ‎เขาขายฮอตดอกได้ไม่เกิน 20 ชิ้น
‎แต่ตอนนี้เขามีคนหิวโซ 300 คน
‎รายล้อมกันอยู่รอบโบสถ์ ‎รอจะกินไส้กรอกของเขา
‎และเขาก็…
‎แตกตื่น
‎ตรงกลางงาน
‎มีสระพลาสติกกลมของเด็กอยู่สองสระ
‎ฉันคิดว่า “นี่เราจะเล่นเกม ‎คาบแอปเปิลในน้ำกันเหรอ”
‎ไม่ค่ะ แม่ฉันเอาน้ำแข็ง ‎ใส่สระเด็กพลาสติกไว้ทั้งสองสระ
‎แล้วก็เอาเครื่องดื่มกระป๋อง ‎ใส่ลงไปในสองสระนี้
‎และประกาศบอกแขกที่มาร่วมงาน
‎ว่านั่นเป็นเครื่องทำน้ำเย็น
‎ฉันเดินเข้าไปในงานและเห็น ‎สระพลาสติกเด็กสองสระถูกใช้ทำน้ำเย็น
‎และก็คิดว่า “ฉันอุตส่าห์ ‎ทำงานหนักแทบตายในลอสแอนเจลิส
‎พยายามสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง
‎แต่เราทั้งคู่ก็เป็นผู้ยากไร้
‎“เราเป็นผู้ยากไร้”
‎เพื่อนผู้ชายของแม่เดินลงสระ ‎โดยสวมรองเท้าเพนนี โลฟเตอร์
‎เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎เขาเกือบเป็นลม แบบ “คุณพระช่วย”
‎แต่ที่เด็ดสุดคือความบันเทิง
‎พวกเขาให้ผู้หญิงในวงของโบสถ์มาร้องเพลง
‎และนี่คือช่วงเวลาโซโลเด่นของเธอ
‎เธอเดินไปที่กลางเวทีด้วยความมั่นใจ
‎และเริ่มร้องเพลง…
‎ไปบอกบนภูเขา
‎บนเขาและทั่วทุกที่
‎ไปบอกบนเทือกเขา
‎ว่าจินเจอร์
‎ได้แต่งงานแล้ว
‎มีมากกว่านี้อีกนะคะ
‎เธอเริ่มร้อง…
‎โอ เมื่อมวลเทวา ยาตราเข้าประตูสวรรค์
‎ฉันเองก็อยากเป็นหนึ่งในนั้น
‎เมื่อมวลเทวายาตราเข้า
‎ประตูสวรรค์
‎งานแต่งงานจัดอยู่สามเดือน
‎เต็นท์ละครสัตว์นั้นอยู่ได้นานกว่างานแต่งงานแม่
‎เราเลยเริ่มวางแผนงานแต่งงานเราบ้าง
‎และไม่ต้องให้แม่ฉันเข้ามายุ่ง
‎พอมีโรคระบาด เราก็คิดว่า
‎“ฉันว่าเราคงไม่ได้แต่งงานแล้วล่ะ”
‎แต่แล้วฤดูใบไม้ร่วงก็มาถึง นั่นคือเดือนตุลาคม
‎และเราคิดว่า “จริงๆ ช่วงนี้ ‎เหมาะกับการแต่งงานนะ
‎เราจัดได้แบบตามใจไม่ต้องสนคนอื่นเลย”
‎ดังนั้น ใช่ค่ะ งานออกมาดี
‎เราวางแผนในสองสัปดาห์ ‎เช่าบ้านริมทะเลจาก Airbnb
‎มีคนแปลกหน้าสวมหน้ากากมาประกอบพิธีให้
‎เปิดซูมให้ครอบครัวดู
‎ฉันว่าตอนนี้แม่ฉันก็ยังอยู่ในซูม
‎นี่ไม่ใช่การแต่งงานแบบที่เราสักคน ‎จะคิดเอาไว้เลย
‎แต่มันออกมาสมบูรณ์แบบมาก
‎เพราะมีแค่เรา เป็นแค่วันของเรา
‎และเราได้ทำพิธึล้างบาป ‎แบบไม่ตั้งใจในวันนั้นด้วย
‎คือเรากำลังถ่ายรูป
‎แล้วก็เห็นว่าพระอาทิตย์กำลังตก ‎และที่นั่นมีบันไดลงไปยังทะเล
‎เราก็คิดว่า “พระเจ้า เราต้องถ่ายรูปกันตรงนี้”
‎เราเลยออกไปยืนตรงนั้น
‎และช่างภาพผู้เก่งกาจของเรา ‎ก็ถ่ายรูปเอาไว้เพียบ
‎และในภาพแรก เราสวยงามมาก
‎เหมือนเลสเบี้ยนสองคนไปงานพรอมด้วยกัน
‎เป็นภาพที่งดงาม
‎ภาพสอง เรากำลังทำท่าแบบนี้
‎เพราะมีบางอย่างค่อยๆ ปรากฏขึ้นข้างหน้า
‎เหมือนครูใหญ่ที่กำลังโกรธ ‎เพราะเลสเบี้ยนสองคนไปงานพรอมด้วยกัน
‎ดังนั้นในภาพสาม เราจึงทำท่าแบบนี้
‎เพราะตอนนี้คลื่นซัดเข้ารูหู
‎ภาพสี่ ตัวเราเปียกปอนไปหมด
‎ภาพที่ห้า คลื่นม้วนกลับไปในทะเล
‎และเราก็เปียกซ่ก แบบ…
‎“ดีจังที่เราเลือกถ่ายตอนพระอาทิตย์ตก”
‎เราได้ภาพทั้งหมดนี่ ‎และฉันคิดว่านั่นหมายถึงโชคดี
‎เราได้ยินมาแบบนั้น ‎นั่นเป็นโชคดี ก็เลยตามน้ำไป
‎แต่สองสามวันหลังแต่งงาน
‎พวกเขาประกาศลงสื่อออนไลน์ ‎ว่าเราแต่งงานกันแล้ว
‎และเราได้รับความรักและการสนับสนุนมากมาย ‎ซึ่งฉันซาบซึ้งใจมาก
‎ฉันพยายามมองบวก
‎ดังนั้นเมื่อได้ผลกลับมา จึงมีความหมายมาก
‎ฉันพยายามไม่โฟกัสอะไรที่เป็นแง่ลบ
‎พยายามทำให้รอบตัวมีแต่เรื่องบวก
‎ฉันพยายามไม่อ่านคอมเม้นต์ที่เป็นเชิงลบ
‎แต่ในสายงานอย่างฉัน ‎คุณจะได้ยินเรื่องลบจากคนจำนวนมาก
‎และฉันไม่ได้เห็นทั้งหมด ‎แต่บางครั้งก็มีที่แย่ๆ หลุดเข้ามา
‎และวันหนึ่งฉันเห็นข้อความนี้ส่งหาฉันโดยตรง
‎ฉันอยากอ่านข้อความให้พวกคุณฟัง ‎ถ้าไม่ว่าอะไร
‎- ได้! ‎- ได้
‎โอเค
‎นี่มาจากชายชื่อแกรี่
‎และฉันขอเกริ่นนำไว้ก่อน
‎คุณจะไม่ชอบข้อความนี้หรอก ‎แต่เราจะเปิดอ่านด้วยกัน
‎นี่คือข้อความที่แกรี่ส่งหาฉัน ‎ในวันที่มีประกาศแต่งงานของเรา
‎เขาบอกว่า “เธอกับเมียป่วยทางจิต
‎มานานแค่ไหนแล้ว
‎พวกเลสเบี้ยนจอมเลียทาโก
‎ที่ควรต้องติดคุกอัลคาทราซ”
‎ฉันคิดว่า “ว้าว นั่น
‎เจาะจงมากๆ”
‎ในนั้นไม่มีไวยากรณ์อยู่เลย
‎เขาเขียนว่า “ป่วยทางจิดชอบเลีย”
‎ฉันว่า “ฉันคิดว่าเขาหมายถึง ‘ป่วยทางจิต’ ‎ลูกน้ำ ‘ทาโก้’ ขีดกลาง…”
‎พวกคุณเข้าใจแหละ
‎ฉันช่วยเขาไปแล้ว
‎และฉันว่าวันนั้นฉันคงกำลังเบื่อๆ
‎เพราะฉันคิดว่า “ฉันต้องดูว่า ‎หมอนี่หน้าตาเป็นยังไง”
‎“ใครจะส่งข้อความแบบนี้หาคนที่ไม่รู้จักกัน”
‎ฉันเลยเข้าไปที่เพจของเขา ‎และเขาไม่ได้ลงรูปตัวเองไว้
‎แต่เป็นภาพธงชาติอเมริกัน
‎และข้อความที่เขียนคาดธงชาติไว้คือ
‎“เราต้องการให้อเมริกามีพระเจ้าอีกครั้ง”
‎นั่นคือสิ่งที่แกรี่เริ่มต้นไว้
‎ในอินสตาแกรม
‎แล้วนั่นเป็นข้อความที่เขาส่งถึงฉัน
‎ฉันคิดว่า
‎“ฉันก็ไม่รู้ว่าพระเจ้า
‎จะชอบข้อความที่เขียนว่า
‎‘จอมเลียทาโก้’ มั้ย”
‎จะว่าฉันบ้าก็ได้ ซึ่งเขาก็ว่าแหละ
‎แต่ฉันว่าแบบนั้นฟังดูไม่สมเป็นพระคริสต์”
‎ว่าแต่ในพระคัมภีร์ไบเบิล ไม่มีตรงไหนที่เขียน
‎ระบุว่าคุณทำอะไรกับอาหารเม็กซิกัน ‎ได้บ้างและไม่ได้บ้าง
‎แค่บอกไว้น่ะ
‎นี่ก็แล้วแต่คุณนะเพื่อน
‎แล้วแกรี่ก็บอกว่าเราควรอยู่ในคุกอัลคาทราซ
‎ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าเขาได้กูเกิลมั้ย
‎แต่อัลคาทราซไม่ใช่คุกมาพักหนึ่งแล้ว
‎ถ้าเขาตั้งใจแบบนั้นนะ มันไม่ใช่คุก
‎ที่จริงเป็นพิพิธภัณฑ์
‎และเป็นพิพิธภัณฑ์ในซานฟรานซิสโก
‎ซึ่งเป็นหนึ่งในเมือง ‎ที่มีความเป็นเกย์มากที่สุดในโลก
‎ฉันคิดว่า “แกรี่กำลังบอกฉันว่า ‎ควรไปอยู่ในพิพิธภัณฑ์เกย์เหรอ
‎แกรี่ พอเลย
‎เห็นฉันเป็นผู้บุกเบิกเหรอ หยุดเลยนะ แกรี่”
‎ด้านบนข้อความเขียนว่า ‎ฉันกับเขาไม่ได้ติดตามกัน
‎ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจอะไร
‎แต่บอกว่าเราติดตามคนหนึ่งทั้งคู่
‎ฉันคิดว่า “ใครกันที่ฉัน ‎กับแกรี่น่าจะชอบเหมือนกันได้
‎เราดูแตกต่างกันมาก”
‎และมันเขียนว่า “คุณทั้งคู่รู้จัก
‎โอปราห์”
‎ขอบอกว่า ฉันไม่นึกเลยว่า ‎แกรี่จะเป็นพวกชื่นชอบโอปราห์
‎เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำให้โอปราห์มีชื่อเสียง
‎เธอชอบสร้างความสัมพันธ์
‎ฉันเลยอ่านข้อความอีกครั้ง
‎“เธอกับเมียป่วยทางจิตมานานแค่ไหนแล้ว
‎พวกเลสเบี้ยนจอมเลียทาโก ‎ที่ควรต้องติดคุกอัลคาทราซ”
‎และฉันก็คิดว่า “ทำไมฉันยังติดใจข้อความนี้กันนะ”
‎และฉันก็กำลังมองมัน
‎“อะไรเนี่ย”
‎แล้วฉันก็ได้รู้
‎ฉันคิดว่า “พระเจ้าช่วย”
‎แกรี่เพิ่งรู้เรื่องการแต่งงานของฉัน
‎เขาใช้คำว่า
‎“เมีย”
‎และนั่นถือว่าก้าวหน้า
‎ยอมรับเลย เขาสะกดคำว่าเมียผิด
‎แต่ฉันรู้ความหมายของเขา
‎และฟังนะคะ มีคนจำนวนมากที่ต่อสู้อยู่นานปี
‎เพื่อให้คนอย่างฉันสามารถใช้คำว่า “เมีย” ได้
‎แกรี่ใช้คำนี้ได้ใน 2.2 วินาที ‎โดยไม่ต้องคิดเลย
‎ฉันว่าหัวเขาต้องระเบิดถ้ารู้ว่า ‎ข้อความนั้นดูก้าวหน้าแค่ไหน
‎ดังนั้นที่จริง นั่นถือเป็นความก้าวหน้าค่ะ เพื่อนๆ
‎ดังนั้น เราจึงแต่งงานกัน ‎ได้อยู่บ้านไปอีกหนึ่งปีเหมือนคนอื่นๆ
‎ฉันออกไปที่ถนนและไปทำงานไม่ได้ ‎ซึ่งแปลกมากจริงๆ
‎และตอนนี้เมื่อฉันกลับออกมาแล้ว ‎ก็ไม่อยากมองข้ามความสำคัญอีก
‎การได้ออกมาทำให้ผู้คนหัวเราะ ‎ช่างเป็นเรื่องที่งดงาม
‎และได้เพิ่มความตลกคะนองให้โลกนี้บ้าง
‎ฉันรักชิคาโก ฉันรักการได้มาที่นี่
‎ซึ่งเป็นหนึ่งในเมืองโปรดของฉัน
‎มีแค่เมืองเดียวในทัวร์ที่ฉันประหม่าที่จะกลับไป
‎นั่นคือดิมอยน์
‎ครั้งสุดท้ายที่ไปที่นั่นเป็นช่วงกลางฤดูหนาว
‎และฉันลืมว่าในมิดเวสต์ช่วงฤดูหนาว
‎คนจะหนาวกันจนตัวแข็ง
‎พวกเขาต้องดื่ม แล้วก็ดื่ม
‎มันหนาวเกินไปที่จะออกมาข้างนอก
‎ไม่มีอย่างอื่นให้ทำ
‎ฉันไปถึงที่จัดงาน และเด็กสาวๆ ‎ออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าแบบนี้
‎มีกระดาษทิชชู่ติดอยู่ด้านหลังรองเท้า
‎ตอนนั้นคือหนึ่งทุ่ม
‎นั่นคือตอนที่เราเริ่มงานคืนนั้นกัน
‎ฉันขึ้นไปบนเวที และทุกคนต้องการปาร์ตี้
‎พวกเขาส่งเหล้ามาให้ ‎ช็อตแล้วช็อตเล่า ฉันชอบดื่ม
‎แต่ฉันดื่มมิลค์เชค
‎ก็เลยปฏิเสธไป
‎และพวกเขาก็เอาแต่เชียร์ให้ฉัน ‎ดื่มไฟร์บอลวิสกี้
‎พวกเขาชอบไฟร์บอลวิสกี้มาก
‎ฉันว่ากลิ่นมันเหมือนขวดน้ำมัน
‎ที่มีแท่งหมากฝรั่งบิ๊กเร้ดจุ่มอยู่ตรงกลาง
‎ฉันบอกว่า “ไม่เป็นไรค่ะ” ‎พวกเขาถามว่า “อะไรนะ”
‎“เธอไม่ชอบไฟร์บอล!”
‎“เธอไม่ชอบไฟร์บอล บ้าจริง!”
‎พวกเขาทำความเข้าใจกับข้อมูลนี้ไม่ได้
‎ดังนั้นตอนนี้สิ่งเดียวที่ผู้ชมสนใจคือ
‎พยายามคิดว่าจะส่งอะไรมาให้ฉันดื่มอีกดี
‎“เอาละ โอเค เธอไม่ชอบไฟร์บอล”
‎“เอาละ งั้นวอดก้า!”
‎“ใช่ ส่งมาเลย”
‎แล้วทั้งวอดก้าและแครนเบอร์รีก็เริ่ม ‎ถูกส่งขึ้นมาบนเวที
‎“ฉันไม่ค่อยชอบวอดก้าค่ะ”
‎พวกเขาว่า “อะไรนะ”
‎“เธอไม่ชอบวอดก้า เวร เธอไม่ชอบวอดก้า”
‎“โอเค งั้นเบียร์ ใช่ ส่งขึ้นมา” ‎แล้วก็เริ่มมีเบียร์ส่งขึ้นมาบนเวที
‎ฉันบอกว่า “ฉันไม่เคยชินกับรสชาติเบียร์เลย”
‎พวกเขาว่า “แปลกดีนะ”
‎ฉันรู้ว่าฉันเหมือนพวกชอบซดเบียร์
‎เอากระป๋องมาบดบี้กับหน้าผาก
‎แล้วยังเก็บไปรีไซเคิลได้
‎ตอนนี้ฉันดื่มเครื่องดื่มที่พวกเขาส่งขึ้นมาให้
‎ฉันส่งกลับไปให้พวกเขา ‎และมีแต่ยิ่งทำให้พวกเขาเมาหนักขึ้น
‎พวกเขาว่า “เห็นแก่พระเจ้าเถอะ ‎บอกเราทีว่าคุณดื่มอะไร”
‎“ห้ามไปจากไอโอวาถ้ายังไม่ได้ดื่มกับเรา”
‎ฉันบอกว่า “เป็นกฎที่แปลกดี แต่ก็ได้”
‎ฉันพยายามนึกถึงเครื่องดื่มที่ต้องใช้เวลาชงสักพัก
‎จะได้ทำงานได้สักที นั่นคือเล่าเรื่องตลก
‎ฉันบอกว่า “แซงเกรีย”
‎ดันลืมไปซะได้ว่าอยู่ที่ไหน
‎ฉันบอกว่า “โอเค ขอแบบดั้งเดิมเลยค่ะ”
‎ฉันคิดว่าพวกเขาต้องไปหา ‎คนชงเหล้าที่มีหนวดบางๆ
‎เขาต้องแช่น้ำแข็งขนาดใหญ่
‎เหล้า แล้วไปฝานส้ม… ต้องใช้เวลาสักพักแหละ
‎สองนาทีต่อมา ‎เหล้าแบบดั้งเดิมในแก้วสวยก็ถูกส่งมา
‎“โอเค ได้ นี่จะทำให้คุณมีความสุขมั้ย”
‎ฉันหยิบแก้วเครื่องดื่มขึ้นมา ‎จริงๆ ควรต้องจิบ แต่ฉันกลับ…
‎ลงคอหอยไปเลย
‎พวกเขาตื่นเต้นสุดๆ
‎คุณจะคิดว่าฉันเพิ่งชนะในทศกรีฑา
‎พวกเขาสนุกกันใหญ่
‎เรากลับไปสู่การแสดง ‎เราหัวเราะ การแสดงออกมาดีมาก
‎จากนั้น พวกเขาก็เริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง ‎ฉันคิดว่า “อะไรอีกล่ะ”
‎ฉันมองกลับไป มีหญิงสูงวัยคนหนึ่ง ‎พยายามเดินฝ่าคนขึ้นมา
‎เธอมีผมสีเทา ตัดสั้นและชี้ๆ
‎สีหน้าของเธอดูเหน็ดเหนื่อย ‎เหมือนเพิ่งเห็นเรื่องแย่ๆ มา
‎เธอสวมเสื้อกั๊กหนัง
‎ฉันว่าเธอน่าจะมีตาข่ายดักฝันอยู่ในรถด้วย
‎เธอเดินตรงมาทางเวทีอย่างมั่นใจ
‎และหยุดอยู่ตรงขอบเวทีพอดี
‎ฉันมองไปและเห็นสิ่งที่เธอกำลังถือ
‎สเมียร์นอฟ ไอซ์
‎เธอมองฉันแล้วบอกว่า “สวัสดี
‎ฉันชื่อลินดา
‎และคุณกำลังจะโดนไอซ์”
‎ฉันคว้าขวดสเมียร์นอฟ ไอซ์ขึ้นมา แล้วบอกว่า
‎“คุณไปขุดเจ้านี่มาจากแคปซูลกาลเวลาไหน”
‎คิดว่าผู้ชมทุกคนจะเห็นด้วย
‎พวกเขาเริ่มร้อง
‎“โดนไอซ์!”
‎พวกเขาไม่ยอมอ่อนข้อเลย ‎ฉันคิดว่า “โดนไอซ์คืออะไร”
‎ฉันไม่รู้เลยว่าพวกเขาพูดเรื่องอะไร
‎ผู้หญิงมิดเวสต์ที่น่ารักคนหนึ่งยืนขึ้นมา เธอว่า
‎“โดนไอซ์คือคุณต้องคุกเข่า
‎แล้วดื่มสเมียร์นอฟ ไอซ์ขวดนั้น
‎ต้องดื่มทั้งขวดรวดเดียวหมด
‎นั่นแหละคือโดนไอซ์”
‎ฉันจะไม่ยอมคุกเข่า
‎ดื่มสเมียร์นอฟ ไอซ์
‎ทั้งห้องตะโกนว่า
‎“นั่นเป็นกฎ”
‎ฉันบอกว่า “ฉันเป็นผู้หญิงที่โตแล้ว ‎เป็นตลกมืออาชีพ” ลินดาตะโกนว่า
‎“คุกเข่าลง
‎คุณจะต้องโดนไอซ์”
‎ฉันเลยคุกเข่า
‎ทำแบบนี้คงเหมาะตอนขอแต่งงาน
‎และฉันก็เริ่มซดไอ้สเมียร์นอฟ ไอซ์หายนะนี่
‎ไอ้เหล้ามอลต์เวรนี่ไหลลงไปตามหน้าฉัน
‎ทั้งเหนียวและน่าแหวะ ‎ทำเสื้อไหมพรมแสนสวยของฉันพังเละ
‎ทุกคนเริ่มคลั่ง ‎ผู้ชมคลั่งกันไปหมด ฉันนี่…
‎ในที่สุดก็ดื่มเหล้านั่นจนหมด
‎และฉันก็ลุกขึ้นยืน
‎และมีบางอย่างเกี่ยวกับ
‎เหล้าแบบดั้งเดิม…
‎ไอ้เจ้าสเมียร์นอฟ ไอซ์นั่น
‎และแรงโน้มถ่วงต่ำ
‎มันไม่เข้ากัน
‎ฉันเริ่มเห็นภาพซ้อนทันที
‎ฉันไม่ได้เล่นจนจบ
‎ฉันไม่ได้บอกราตรีสวัสดิ์
‎ฉันแค่มองไปที่ฝูงชนและบอกว่า
‎“นี่ฝีมือพวกคุณ”
‎และก็ออกไป
‎ไปหมดสติอยู่หลังเวที
‎สองชั่วโมงต่อมา ฉันฟื้นขึ้นมาในรถผู้จัด
‎ฉันตื่นขึ้นมาและถามว่า “ฉันมาที่นี่ได้ยังไง”
‎เธอว่า “รปภ.ร่างยักษ์สามคน ‎แบกคุณออกมาข้างนอก”
‎ฉันคิดว่า “ฉันไม่ได้ถามเรื่องนั้น
‎และแค่สองคนแบกก็น่าจะพอแล้ว”
‎ฉันบอกว่า “ไม่นะ เกิดอะไรขึ้น”
‎เธอว่า “คุณโดนไอซ์
‎ฉันไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่า ‎อาจจะเป็นเพราะเหล้าสองแบบผสมกัน”
‎ฉันบอกว่า “พาฉันออกไปจากดิมอยน์!”
‎เธอสตาร์ทรถ และมันไม่ติด
‎ฉันคิดว่า “ไม่นะ ฉันจะไม่ติดอยู่ในดิมอยน์ใช่มั้ย”
‎ตอนนั้นอากาศหนาวมาก เป็นช่วงกลางดึก
‎ไม่มีอูเบอร์ เครื่องฉันก็จะออกแล้ว
‎มีคนมาไอซ์ฉัน
‎ฉันพร้อมจะไป ‎แล้วก็ได้ยินเสียงประตูคลับเปิดผลัวะออก
‎ฉันมองไป
‎ลินดามาแล้ว
‎เธอขึ้นมานั่งบนรถ
‎“ไง สาวๆ”
‎ฉันบอกว่า “สวัสดี ลินดา”
‎ฉันพยายามไม่สบตาเธอ เพราะ
‎ไม่รู้ว่าตาข่ายดักฝันมีอำนาจแบบไหนบ้าง
‎ฉันบอกว่า “สวัสดีลินดา รถเราสตาร์ทไม่ติด ‎แต่ไม่เป็นไร เราจัดการได้
‎ขอบคุณที่มานะคะ ราตรีสวัสดิ์”
‎เธอมองมาที่ฉัน แล้วก็…
‎ขยิบตาให้
‎แล้วเดินไปด้านหลังรถ
‎เปิดถังน้ำมัน
‎ถ่มน้ำลายลงไปในถังน้ำมัน
‎แล้วฉันก็ได้ออกจากดิมอยน์
‎โอ ลินดา
‎ตอนนี้ฉันก็แต่งงานมาสองปีแล้ว
‎และมันยอดมาก ฉันชอบ
‎และเราได้รับคำถามต่อไป ‎ที่คุณมักได้รับตอนแต่งงานใหม่ๆ
‎ทุกคนอยากรู้ว่าเราจะมีลูกมั้ย
‎และฉันจะบอกพวกพ่อแม่ ‎ว่าพวกคุณไม่ได้ทำให้มันฟังดูสนุก
‎ตาพวกคุณมีประกาย
‎ตอนนี้เราเลยเป็นแม่หมา
‎นั่นคือสิ่งที่พวกเราทำ
‎และเราจะรอดูว่าจะเป็นยังไง
‎แต่ตอนนี้เรามีปอมเมอเรเนียนตัวน้อย ชื่อบิ๊กกี้
‎น่ารักมาก
‎มันเป็นเจ้าหมาตัวเล็ก หนัก 3.6 กิโลกรัม
‎มีความสุขและแข็งแรง
‎และมันเป็นโรคที่เรียกว่าเลือดออก ‎ในทางเดินอาหารแบบเฉียบพลัน
‎เป็นโรคที่หมาเป็นได้
‎ซึ่งจะทำให้มันเปลี่ยนจาก ‎หมาที่แข็งแรงมาก และสบายดี
‎มาเป็นป่วยหนัก
‎และอาจถึงตายได้
‎มันเกิดขึ้นเร็วมาก สัก 48 ชั่วโมง
‎และสัตวแพทย์ไม่รู้ว่าพวกหมาเป็นได้ยังไง
‎พวกเขาบอกว่าอาจเกิดจาก ‎สิ่งที่กินเข้าไป อาจเป็นความเครียด
‎ฉันคิดว่า “สถานสงเคราะห์สัตว์ ‎ไปเจอเจ้าบิ๊กกี้คุ้ยถังขยะกินอยู่
‎ตอนนี้มันเดินเล่นรอบเบเวอร์ลีฮิลส์
‎ในกระเป๋ากุชชีของเมียฉัน
‎มันไม่มีความเครียดแน่”
‎อาหารมันแพงกว่าอาหารฉันอีก
‎มันไม่เครียดแน่
‎เราเลยไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร ‎และมันเป็นได้ยังไง
‎แต่อาการเริ่มแสดงออก
‎ตั้งแต่เริ่มขึ้นเครื่องจากแอลเอมานิวยอร์กซิตี
‎ห้าชั่วโมงครึ่ง และทุกๆ ชั่วโมง ‎อาการมันหนักขึ้นมาก
‎เราทำอะไรไม่ได้เลย
‎พอเครื่องลง เราต้องขับเข้านิวยอร์กซิตี ‎อีกหนึ่งชั่วโมง
‎เราตรงไปโรงพยาบาลสัตว์ทันที
‎แจ็กซ์พามันเข้าไปในห้องตรวจ
‎ส่วนฉันกรอกเอกสารเป็นปึก
‎นั่นแตกต่างจากที่ฉันเคยเลี้ยงสัตว์สมัยเด็กๆ
‎สมัยนั้นหมานอนในบ้าน นอกบ้าน บ้านเพื่อนบ้าน
‎แล้วอีกสองวันมันก็กลับมา ‎คุณจะถามว่า “สปาร์คกี้ แกไปไหนมา”
‎หมากินอะไรก็ได้ที่เหลือทิ้ง ‎ที่ยายคุณโยนข้ามรั้วมาให้
‎จากซิสเลอร์
‎และถ้าจู่ๆ หมาต้องได้รับการรักษาครั้งใหญ่
‎พ่อแม่ก็จะพูดตรงๆ ว่า
‎“ที่ผ่านมาเราสนุกกันดีนะ สปาร์คกี้”
‎จบแค่นั้น
‎แต่ตอนนี้พอฉันเป็นผู้ใหญ่
‎ฉันต้องเป็นคนตัดสินใจ
‎ฉันเลยต้องกรอกทุกอย่าง ‎และไม่ได้เห็นบิ๊กกี้อยู่ 45 นาที
‎ฉันเลยไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นมันเป็นยังไงบ้าง
‎แต่ฉันรู้เรื่องหนึ่ง
‎ถึงเวลาที่ฉันต้องก้าวขึ้นมา
‎เป็นคนปกป้องครอบครัวแล้ว
‎ได้เวลาที่ฉันจะเป็น
‎หญิงล่ำ
‎ช่วงนั้นฉันเหมือนนักมวย ฉันตีที่หน้าตัวเอง
‎ฉันก็จะวิดพื้น แต่ดันทำไม่ได้
‎ฉันหมดความอดทน ‎พร้อมจะเดินเข้าไปในห้องนั้นอย่างก้าวร้าว
‎ฉันเดินเข้าไปในห้องนั้น และบิ๊กกี้นอนอยู่บนพื้น
‎เลือดเปื้อนเต็มไปหมด อาการมันแย่ลงเยอะ
‎ฉันสติแตก แล้วเริ่มร้อง…
‎“ไม่นะ”
‎และแจ็กซ์ก็บอกว่า “ออกไปนะ! ‎เธอทำเราไม่สบายใจ”
‎ฉันโดนไล่ออกจากห้อง
‎โดนบังคับให้ยืนอยู่หลังประตูกระจก
‎ได้แต่มองครอบครัวตัวเอง
‎และในที่สุดก็สงบใจได้ ‎เพราะพยาบาลเอาอมยิ้มมาให้
‎และฉันก็หงุดหงิด ฉันผิดหวังในตัวเองมาก
‎จนตั้งสติไม่ได้อยู่สามนาที
‎แต่ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น
‎ฉันราศีกรกฎ อ่อนไหว ‎และเปลี่ยนตัวเองในด้านนั้นไม่ได้
‎ฉันก็เลยไปนั่งรอในล็อบบี้จนถึงตีสี่
‎แจ็กซ์มานั่งด้วย พวกเขามาพาบิ๊กกี้กลับไป ‎เอาเครื่องมือติดตัวมันเยอะแยะ
‎ในที่สุดสัตวแพทย์ก็เดินออกมาคุยกับเรา
‎เขาบอกว่า “ฟังนะครับ มันอาการหนัก
‎มันมีโอกาสรอดแค่ห้าเปอร์เซ็นต์
‎และเราจะทำทุกอย่างที่ทำได้ ‎เพื่อพยายามช่วยชีวิตมัน
‎แต่ถ้าจะทำแบบนั้น ‎ต้องให้มันอยู่กับเราที่นี่อีกสามสี่วัน
‎ต้องดูแลกันตลอด 24 ชั่วโมง
‎ต้องให้มันถ่ายเลือด พลาสม่า
‎เรารับรองไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจะได้ผลมั้ย
‎แต่ถ้าจะให้ลอง
‎จะมีค่าใช้จ่ายอย่างน้อย
‎หมื่นเหรียญ
‎คุณอยากให้ทำหรือเปล่า”
‎แจ็กซ์บอกว่า “หมื่นเหรียญเหรอ ฉันเป็นครูนะ
‎นั่นเงินเดือนฉันทั้งปี”
‎ฉันคิดว่า “หมื่นเหรียญเหรอ
‎มันหนักแค่ 3.6 กิโลกรัม ‎จะต้องใช้พลาสม่าแค่ไหนกันเชียว
‎ให้แบ่งลังอยู่กับกระรอกไม่ได้หรือไง”
‎สัตวแพทย์บอกว่า “ผมต้องการคำตอบ” ‎ฉันได้แต่…
‎แจ็กซ์ไม่พูดอะไร ‎เห็นได้ชัดว่าฉันต้องเป็นคนตัดสินใจ
‎ฉันได้แต่…
‎คิดว่า ”พ่อแม่จะทำยังไงนะ ไม่ อย่าคิดเรื่องนั้น”
‎แจ็กซ์เริ่มอารมณ์เสียมากขึ้น ฉันได้แต่…
‎ฉันเลยหยิบกระเป๋าสตางค์แบบผู้ชายออกมา…
‎แล้วหยิบบัตรเครดิต
‎และวางปังลงไปบนโต๊ะ
‎ฉันบอกว่า “ตัดบัตรเครดิตค่ะ”
‎และฉันก็มองไปที่แจ็กซ์
‎ด้วยสายตาจริงจัง และบอกว่า
‎“คิดว่าดาร์ลีนจะทำแบบนั้นมั้ย”
‎“ไม่!
‎แพมถังแตก
‎ชีล่าก็เครดิตห่วย”
‎ทีนี้ใครเป็นหญิงล่ำ
‎ฉันไงหญิงล่ำ
‎และที่ดีที่สุดคือ พวกคุณคะ ‎พวกเขาทำได้ พวกเขาช่วยชีวิตบิ๊กกี้
‎นี่คือบิ๊กกี้ค่ะทุกคน
‎คุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ ตรงนี้เลย ทุกคน
‎และทุกคนคะ ขอเสียงปรบมือให้ ‎ภรรยาฉัน แจ็กซ์
‎แค่นี้แหละค่ะทุกคน
‎ขอบคุณมากค่ะ
‎ขอบคุณค่ะทุกคน
‎ขอบคุณชิคาโก
‎ดูนั่นสิ
‎ราตรีสวัสดิ์ค่ะทุกคน ขอบคุณ