Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Karşınızda Fortune Feimster!
Vay be!
Yapmayın!
Ne haber Chicago?
Vay be!
Harika Chicago Shakespeare Tiyatrosu'na geldiğiniz için teşekkürler.
Son birkaç yılda çok şey oldu, değil mi?
Dünya çılgın şeylerle uğraştı.
Dünyanın sonu geliyor gibiydi
ve bence lezbiyenler buna hazırdı.
Konserve jambonla sığınağa kapandık mı bize yeter.
Ama işler kötüleşti ve kendimle ilgili çok şey öğrendim.
Hayatta kalma becerim sıfırmış.
Hiç yokmuş.
Tek yapmam gereken evde kalmaktı.
Hiçbir şey başaramadım.
Benim evimde ekşi maya yapılmadı.
Soğuk demleme yapmayı öğrenmedim, hiçbir şey olmadı.
Partnerim Jax ise beni şaşırttı.
Dışarı çıkıp çitlerimizi boyayan,
elektrik tesisatımızı düzelten,
su tesisatını onaran oydu.
Ben de her gece kanepede,
âşık yaşlılarla ilgili belgeseller izliyordum.
Ugg botlarımla ağlıyordum.
Böylece öğrenmiş oldum.
Erkeksi değilmişim.
Evet.
Erkeksi değilim, şok olduğunuzu biliyorum
çünkü geniş omuzlarım var ve en sevdiğim renk de ekose.
Ama bu, izleyeceğinizi sandığınızdan
çok daha farklı bir filmin fragmanı.
Dedikleri gibi, halıyla perde birbirine uymuyor.
Kullanmayı bilmediğim iki şey daha.
Çok becerikli görünüyorum ama.
Öyle görünüyorum.
Arabanız yolda kaldığında beni görseniz
tamir edebileceğimi düşünebilirsiniz.
Hem öyle bir tipim var hem de erkeksi kadınlar bunu yapabilir.
Arabanızı sırtına yükleyip…
…benzin istasyonuna götürebilir.
Benzin deponuza tükürüp…
…arabanızı çalıştırabilir.
Büyülü bir şey ama ben öyle değilim.
Bu bilgiye en çok erkekler şaşırıyor.
Home Depot'ya gittiğimde sürekli yanıma geliyorlar
çünkü orada çalıştığımı sanıyorlar.
Şöyleler, "Ne haber dostum?
Çiviler nerede?"
Ben de şöyleyim, "Ben saksı bitkisi için geldim.
Ama kasada M&M satıldığını biliyorum."
Bir ara sıkılıp
Kaliforniya çölündeki Joshua Tree'ye doğru yola çıktık.
Otoyolun ilerisinde yolda kalmış bir araba gördüm.
Arabanın sahibi bayağı uzun bir adamdı,
kaslıydı, üstsüzdü ve erkek topuzu vardı.
Hetero hanımlar, hâlâ erkek topuzu seviyor muyuz?
Hayır!
Çok net bir hayır geldi.
Vay canına.
Siyah beyaz çizgili pantolon giymişti.
Çok yakışıklı bir kaçağa benziyordu.
Arabası yolun kenarında kalmıştı.
Yanından geçerken arkama baktım ve ne göreyim,
Jason Momoa'ymış. Evet.
Şimdi topuz seviyorsun demek?
Evet.
Tahmin etmiştim.
Aquaman'in ta kendisi,
okyanustan kilometrelerce uzakta,
süper güçleri olmadan çölde mahsur kalmış.
Güzeldi, üstsüzdü.
Ben de yola devam ettim.
Arabasını tamir edemeyeceğimi söylemiştim.
Başkasının tamir etmesini beklerken ona sakso da çekemem.
Bu adama sunacak hiçbir şeyim yoktu.
Ben de elimden gelen tek şeyi yaptım.
Benzin için durunca Instagram'ına girdim.
"Gerçekten o mu diye bakayım."
Benim gözümde bütün erkekler aynı.
Instagram'ına girdim, bir fotoğraf paylaşmış.
Siyah beyaz çizgili pantolonla yol kenarında duruyor.
"Tanrım, gerçekten Jason Momoa'ymış" dedim.
Ve fotoğrafını beğendim.
Üstüme düşeni yaptım.
Ama göründüğümden çok daha farklıyımdır.
Ben zarif bir kadınım.
Narin bir çiçeğim.
Arada masaj yaptırmayı severim.
Bu kız şımartılmayı sever.
Geçenlerde ilk kez popo masajı yaptırdım.
Hiç yaptırdınız mı? Vay arkadaş!
Kalçaya dirsekten falan bahsetmiyorum.
Tam teşekküllü bir popo masajıydı.
Çok saygın bir spa'daydım,
yüzüstü yatıyordum ve bu eleman resmen kıçıma girişti.
Ses de çıkarıyordu.
Ben de şöyle oldum…
Görünmez incilerime sarıldım.
Daha önce hiçbir erkek bana böyle dokunmamıştı.
Popomu kazmaya devam etti
ve bir tür hazine buldu.
Daha önce hiç o kadar iyi hissetmemiştim.
O gece eve tüy gibi hafif gittim,
yepyeni bir kadındım. Üç çeşit yemek yaptım.
Yemek yapmayı bile bilmem.
Birkaç gün sonra aradım.
Bir randevu daha almalıydım.
Adam bir ay boyunca doluymuş.
"Olayı buymuş" diye düşündüm, "Popo masörüymüş
ve bayağı da tanınmış."
Nihayet bir ay sonra gittim, yine aynı şey oldu.
Kıçıma girişti.
Bu sefer 30 dakika falan sürdü.
Yüzüme harcadığımdan çok daha fazla zamanı popoma harcadı.
Başka hiçbir şeye dokunmuyordu. Ayaklarım gibi, "İğrenç!"
Sadece popo.
Eve döndüm. Birkaç gün sonra yeni bir randevu için aradım.
Adam kovulmuş.
Evet, biri tekerimize çomak soktu.
Lanet olası popo ispiyoncusu.
Görünen o ki adam çok fazla hazine bulmuş.
Ama göründüğüm kadar sert olmadığımı
öğrenmesini istemediğim tek kişi,
partnerim Jax'ti.
Bu bilgiyi öğrensin istemedim
çünkü benden önce sadece erkeksi kadınlarla çıkmıştı,
hem de gerçekten erkeksi.
Polisler, kamyoncular ve fedailerden bahsediyorum.
Erkeksi.
Ben tamamen farklıyım.
"Kim sarılmak ister?" Çok farklıyım.
Şık bir Hollywood etkinliğine gidiyorduk,
ben de rolümü oynamak için takım elbisemi giydim.
Jax de elbiseyle topuklu giymişti ve alarm şirketinden aradılar.
Evin alarmı çalıyormuş,
kontrol için birini göndersinler miymiş?
"Kesinlikle" dedim.
Geri döndük. Eve vardık ve henüz kimse yoktu.
Jax hemen değişti, "İçeri girip durumu değerlendirelim."
Ben de "Gerek yok" dedim.
Dedi ki "Polis olan eski sevgilim Darlene,
en düşük önceliğin ev alarmlarında olduğunu söylerdi."
"Bekle" dedim,
"Eski sevgilinin adını Pam sanıyordum."
"Darlene ve Pam vardı" dedi, "Belki de Sheila'yla karıştırdın."
"Kaç polisle çıktın ya?"
Chicago'daki tüm kadın polislerle çıkmış.
"Cidden eve girip bakmayacak mısın?" dedi.
"Hayır!" dedim. Ayağındaki topukluyu böyle çıkardı,
silah gibi havaya kaldırdı ve tek ayakkabıyla içeri daldı.
Oda oda geziyordu,
önüne çıkanın yüzüne Jimmy Choo damgası vuracak gibiydi.
Ben de kapıda bekliyordum çünkü ayakkabılarım düzdü.
"Kendimi nasıl koruyacağım?
Sivri topuklum falan yok ki."
Bir anda bir ses duydum ve anahtarlığı kaldırdım.
"Yemin ederim bu düğmeye basarım" dedim,
"'Panik' yazıyor ve paniklemiş hâldeyim."
Alarm şirketi arayıp yanlış alarm olduğunu söyledi.
Sensörlerden birinin pili bitmiş.
"Çok üzgünüz" dediler,
"Sorun çıkarmadığımızı umarız."
"Partnerim işe yaramaz olduğumu öğrendi.
Bence büyük bir sorun" dedim.
Jax topallayarak çıktı.
"En azından benimle gelebilirdin" dedi.
"Tanrım, aklımdan bile geçmedi" dedim.
Ailemin koruyucusu değilim yani.
Jax'in neden bu kadar güçlü olduğunu da biliyorum.
Çünkü anaokulu öğretmeni ve onlar sert olur.
Öyle olmalılar.
Evet, zor bir iş.
Ama 80'lerde anaokulundaki hâlim aklımda,
o zamanlar her şeyi yapmaya izin vardı.
Beş yaşındayken anaokulunda çekilmiş bir resmim var.
Ve elimde
çekiçle…
…çivi tutuyorum.
Keşke zamanında kullanmayı öğretselermiş.
Ama elimde neden çekiç ve çivi olduğunu merak ettim.
Çekiçle vurmayı mı öğreniyorduk?
Öğretmen şöyle miydi, "Pekâlâ,
bugün sınıf için raflar yapacağız,
belki sonra garajım için güzel bir bank yaparız."
Çok saçma.
Beş yaşındaki çocuğunuzu düşünün.
Dev bir dairenin içini bile boyayamazken
eline kocaman, ağır bir çekiç veriyorsunuz
ve minicik bir çiviye vurmasını istiyorsunuz.
Olmaz!
Ama 80'lerde böyle şeyler oluyordu işte.
Sırf teneffüs bile "Yolun açık olsun" şeklindeydi.
Tek başınaydın. Bir düşünün.
Favori oyunumuz yakan toptu.
Büyük, ağır bir topu alıp
mümkün olduğunca sert şekilde karşı tarafın yüzüne atıyordun.
Matrix yapmayı öyle öğrendik…
Dişlerimiz dökülmesin diyeydi.
Bu oyun lisede biraz işime yaradı.
Çok olmasa da birkaç toptan kaçtım.
Hiçbiri yüzüme gelmedi.
Aslında en hararetli oyun Red Rover'dı.
Red Rover'ı hatırlıyor musunuz?
Arkadaşlarınla sıra oluşturursun ve kol kola girersin.
Diğer arkadaşların da karşına dizilip kol kola girer.
Sonra bağırırsın,
"Hattı koruyun!
Hattı koruyun!"
Sanki Cesur Yürek'teyiz.
Sahanın diğer tarafındaki arkadaşlarına bakarsın.
Tek amacın, o hatta doğru olabildiğince hızlı koşmaktır,
arkadaşların da kolunu kırmayı amaçlar.
Senin üzerine koştuklarında da
yanındakinin kolunu tutarsın, kolları kaldırırsınız
ve koşanların köprücük kemiklerini ezersiniz.
Sonra birbirinize sataşırsınız.
Şöyle dersiniz, "Red Rover,
o küçük kaltak Timmy
buraya koşmalıdır."
Timmy gaza gelir.
Olabildiğince hızlı koşmaya başlar.
Biz de bağırırız,
"Hattı koruyun!"
İşte geliyor.
Kollarımızı tutarız. Hattı yukarı çekeriz.
Timmy hattımıza çarpar.
Omzumuz çıkar ve kolumuz sallanır.
"Kazandık mı?" deriz,
"Hattı koruduk mu?"
Öğretmeniniz bir şey yapmaz.
Yol kenarına oturmuş, sigara tüttürmektedir.
Bir tür orta yaş bunalımındadır.
"Bunu umursayacak kadar maaş almıyorum" der.
Beden dersi ekipmanı da acayipti. Atlıkarıncalar vardı.
Metal ölüm tuzakları.
Saatte 100 kilometreyle dönmedikçe eğlenceli olmazdı,
biz de koşarak üstüne atlamaya çalışırdık.
Hareket eden bir aracın kaputuna atlamaya çalışmak gibiydi.
Ama inecek yer olmazdı.
Zaten 20 arkadaşın binmiş olup bu şekilde dönerdi…
Güneşin altında 60 dereceye çıktığından bir yere de dokunamazdın.
Kaçınılmaz olarak bir arkadaşın düşer ve sıkışırdı.
Dizi kanardı, biz de öğretmeni çağırmaya çalışırdık.
"Yirmi dakika daha!" derdi,
"Kendime zaman ayırıyorum."
Kuzey Karolinalı olduğumdan
lastiklerle oynardık.
Evet, tırlardan fırlayıp ilkokul otoparkına yuvarlanan
lastiklerden bahsediyorum.
İdarecilerimiz derdi ki "Çok da bütçemiz yok,
bari bu eski şeyleri değerlendirmeye çalışalım."
Bunlar büyük lastiklerdi.
Kaldırdığında bu yükseklikte olurdu,
35 kiloydu, ortası boştu.
İlkokulumuzun arkasında bir tepe vardı,
öğretmenlerimiz lastikleri iterek yukarı çıkarırdı
ve bu yüzden de sinirli olurlardı.
"Güya yüksek lisans yaptım" derlerdi.
Biz de yukarı koşardık ve beş yaşındaki küçük bedenlerimizle…
Lastiklerin ortasına girerdik.
Arkadaşımız da beş yaşındaki bedeniyle
diğerine girerdi.
Sonra her lastiğin arkasına bir öğretmen geçerdi
ve ivme kazandırırdı.
"Pekâlâ küçük pislikler.
Hayatınızın sürüşüne hazır olun."
Sonra bizi tepeden aşağı iterlerdi.
Hızımız saatte 30, 60, 100 kilometreye çıkardı.
Tutacak yer de yoktu.
Tuğla duvara çarpıp lastikten fırlardık ve sonra kusardık.
Öğretmenimiz tepeden inerdi, sigarasını alnımızda söndürüp
şöyle derdi, "Teneffüs sona erdi. Hatta okul da sona erdi.
Gazete yoluyla tanıştığım erkek arkadaşımla buluşacağım."
80'lerde teneffüs böyleydi işte.
Farklı bir zamandı.
Büyük bir hesap makinesi alıp
yazı yazabiliyorduk,
mesela "boobs."
En sevdiğim sayı
80085'ti.
Evet, günümüzde çocuklar telefonlarını çıkarıp
istediği kadar memeye bakabilir
ama kaçı sayı kullanarak yazabilir ki?
Biz yazdık.
Güzel zamanlardı.
İyi ki düzenli bir ilişkim var. Hoşuma gidiyor. Tam benlik.
İnsanlarla çıkmak zor. Bilmiyorum.
Uygulama indirip bir şeyler kaydırıyorsun.
Bekâr olsaydım favori arkadaşlık uygulamam GrubHub olurdu.
Kesin.
Bence eş değiştirenler olayı çözmüş. Evet.
Pandemi döneminde birilerini bulmak zor olmuştur
ama eş değiştirdiklerini göstermenin bazı yolları varmış.
Biliyor muydunuz? Size öğreteceğim. Pekâlâ.
Eş değiştirmeye açık olduğunu insanlara söylemek istiyorsan
ön bahçene flamingo koyuyormuşsun.
Evet.
Florida'da ve annemin evinde biraz kafa karıştırıcı oluyor.
Belki de bu yüzden hafta sonları meşgul, bilmiyorum.
İnsanların mahalle mahalle dolaşıp flamingo sürüsü araması
bana çok saçma geliyor.
Görüp, kapını çalıyorlar ve göreve hazırız diyorlar.
Bilmiyorum. Ama hoşuma gitti.
Bir de ters ananas var.
Ön verandaya ters bir ananas koyabilirsiniz.
Düz olarak koymayın.
Normal ananas olur.
Ters duran bir ananasın
pasta sevdiğini gösterdiğini düşünürdüm.
Bir tane görsem durup bir yabancının kapısını çalardım.
Bir gösterimden sonra eş değiştiren bir çift bana yanaştı.
Bana geldiler. Evet, çok heyecanlıydı.
Yaş ayrımcısı değilim, sadece detay veriyorum.
Bu hikâyenin bir detayı bu.
İkisi de bastonluydu.
Belli ki tecrübeliler.
Kadının dediğine göre, kocası gösterimi çok beğenmiş,
bu da çok hoşuma gitti.
Ve gösteri sona erdiğinde adam,
karısının benimle olmasına izin vermiş.
Cinsel olarak sanırım.
Ne diyeceğimi bilemedim.
Ben de reverans yaptım.
Hayır anlamına gelmiyor…
…ama kibar bir hareket.
Yeniliklere açık olup farklı insanlarla çıkmak lazım.
Ben de öyle yaptım. Bir keresinde bir hemşireyle çıktım.
Tanrı onları korusun. Onlar sayesinde bu çılgın zamanı atlattık.
Evet.
Ama farklı olur sanmıştım.
Seksi hemşire kıyafetiyle eve gelip
"Kim uf olmuş?" diyecekti.
Ben de "Ben" diyecektim.
Ama öyle olmadı. Leş önlükleriyle eve gelirdi.
Eve iş de getirirdi.
Elinde dosyasıyla sürekli peşimde gezip
tuvalet düzenimi sorardı.
Kilo vermem gerektiğini düşünürdü, haksız değildi.
Ama onunla nachos yemek eğlenceli değildi
çünkü önce nachos'a, sonra bana bakıp "Peki" derdi.
"Tamam. Birileri seçimini yapmış.
Üç çeşit peynir, ekşi krema ve peynir sosu demek?"
Ben de "Buna queso deniyor" derdim,
"İspanyolcada 'kalp hastalığı' demek.
Ve çok da lezzetli."
O anda bu işin yürümeyeceğini anladım.
Ayrılmak için mantıklı bir bahane bulmaya çalışıyordum.
O, insanlığa faydalı bir iş yaparken
"Nachos yerken canımı sıkıyorsun" demek istemedim.
Sonunda burada, Chicago'da Jax'le tanıştım.
Onur Yürüyüşü zamanı.
Evet.
Umut var yani.
Bir otoparkta tanıştık.
Amerika'da ne kadar az lezbiyen barı olduğunu anlayın.
Lezbiyenlere sadece otopark kalmış,
ya eğlenin ya araç park edin.
Size kalmış.
Bir süre çıktık ve kısa sürede Jax'in o kişi olduğunu anladım.
Bir zaman sonra sıra evlenme teklif etmeye geldi.
Romantik biri olmadığımdan bir arkadaşıma sordum,
"Jax'e nerede evlenme teklif edeyim?"
O da "Big Sur'a gitmelisin" dedi.
Hayır, lisedeki lakabım o değildi.
Big Sur, Kaliforniya sahilinde bir kasaba,
çok güzel köprüleri ve uçurumları var.
"Orada çok romantik bir otel var, orayı ara" dedi.
Oteli aradım, telefondaki kişi sürekli bir şey satma derdindeydi.
Standart kulübe istedim. "Hadi be!" dedi,
"Evlenme teklif edeceksen cimrilik etme, tamam mı?
Cimrilik etme.
Okyanus manzarasını tercih etsen iyi olur.
Buna değer.
Memeleri yerinden fırlar."
Gerçekten öyle dedi mi bilmem
ama o tarz bir enerjiyle konuşuyordu.
"İyi" dedim, bir sürü ekstra para ödedim.
Harika denen okyanus manzarasını seçtim ve yola çıktık.
Kulübeye çıktık, içeri girdim. Çok eski ve pahalı bir kulübeydi.
"Manzarayı görene dek bekle" dedim.
Arka kapıyı açmak üzereyken aklıma geldi
ve "Memelerine hâkim ol" dedim.
Arka kapıyı açtım, dışarı çıktık
ve sadece sis vardı.
Sis.
Nefret dolu bir sis.
"Nedir bu?" dedim, "1800'lerde geçen, lezbiyen temalı dönem filmi mi?
Neden bu kadar sis var?
Kate Winslet de aşağıda fosil mi arıyor?"
Böyle başlasın istememiştim ama "Olsun" dedim.
Planım şöyleydi, şık bir restoranda yemeğe çıkacaktık,
sonra odamıza dönecektik ve orada evlenme teklif edecektim.
Oteli önden arayıp dedim ki
"Odamı The Bachelor'daki gibi yapmama yardım eder misiniz?"
Bilmiyorum, kadınlar seviyor gibi.
"Biraz mum ve gül yaprağı alalım. Şampanya da alabilir miyiz?
Çilek olur mu? Ama çikolataya batırın.
Öteki türlü sadece meyve."
Kabul ettiler, bir ton para aldılar.
Seve seve ödeyip yardım aldım.
Dışarı çıktık. Yemeğe gittik.
Garsonu buldum çünkü yardımı lazımdı. Planımı anlatacaktım.
Ona doğru yürüdüm ve adının Craig olduğunu gördüm.
Ve Craig çok dramatikti.
Sanırım orada yerel bir tiyatrocuydu.
Ona doğru yürüdüm. "Merhaba Craig" dedim, o da
"Merhaba" dedi.
"Craig, bu gece kız arkadaşıma evlenme teklif edeceğim" dedim, o da
"Aman tanrım!" dedi.
Bana Güzel ve Çirkin'deki şamdanı anımsattı,
hep böyleydi…
"Evlenme teklif edeceksin ve lanet bozulacak!"
"Sağ ol. Çok heyecanlıyım ama gerginim" dedim,
"Yemek uzasın istemiyorum. Yüzük de cebimden çıkmaya çalışıyor.
Şu an odamız hazırlanıyor.
Acaba yemeğin sonuna doğru resepsiyonu arayıp
oda hazır mı diye sorsan, hazırsa işaret versen,
ve ona göre kalksam olur mu?"
"Kesinlikle. Tabii ki" dedi.
"Tatlı önermene de gerek yok, onu odada halledeceğim" dedim.
"Tamam" dedi.
Sonra bu şekilde döndü…
…ve gitti.
"Craig'i beğendim" diye düşündüm.
Neyse, yemeği yemeye başladık
ve her gelen yemek bir öncekinden daha tuhaftı.
Bizim için fazla süslüydü. Fazla süslü.
Çok fazla köpük, dokunaç ve kabuk vardı.
Sürekli bahsi geçen o "okyanus"tan gelen bir sürü şey vardı.
Her şey biraz garipti yani ama sonunda yemeği bitirdik.
Artık geceye başlamaya hazırdım
ve Craig gelip
"Merhaba hanımlar, kim tatlı ister?" dedi.
"Biz değil Craig" dedim.
"Tüh!" yaptı.
"Craig!
Bir görevin daha vardı."
Bir insan aynı anda nasıl bu kadar heyecanlı ve beceriksiz olur?
Jax'in aklı çok karışmıştı
çünkü tatlı söylemediğimi hiç görmemişti.
Ben de ona bakıyordum, ne desem bilmiyordum.
Düzgün olsun istiyordum, kusursuz olmasını istiyorum.
Herkes sana bu hikâyeyi sorar, her detayı isterler.
Ama Craig bir türlü gelmiyordu.
Hayatımızdaki en az romantik yemekti.
Nihayet, bir ömür gibi gelen bir zaman sonra
Craig gizlice Jax'in arkasına geçti.
Omzunun üstünden bakıyordu.
Jax arkasında olduğunu bilmiyordu
ve Craig bana bakıyordu.
Hem de çok yoğun bir biçimde.
Jax'le yedi yıldır birlikteyim.
Onca yıl boyunca birbirimize asla
Craig'in bana baktığı kadar uzun bakmamışızdır.
Sonunda şöyle yaptı…
Kendisiyle gurur duymuştu.
Arkasını döndü.
Ve bir daha görünmemek üzere sisin içine girdi.
Odamıza dönerken
Jax'e söylemek istediklerimi düşünüyordum.
Mükemmel ve romantik olmasını istiyordum.
Kapıya yaklaşırken terlemeye başladım.
Geriliyordum
ve gerildiğimde parmak tabancası yapmaya başlarım.
Jax'e baktım ve şöyle yaptım…
Sonrasında kapıyı romantizme açmaya hazırdım.
İçeri girdiğimizde odamız olay yeri gibi görünüyordu.
Gözlerimiz zor alışıyordu çünkü ışık çok tuhaftı.
Sadece tuvaletin ışığı açıkken oda nasıl görünür, bilir misiniz?
Etrafa baktığımda 50 tane dekoratif mum gördüm
ama hepsi pille çalışanlardandı.
Ve yarısının pili bitmişti, hiç yanmıyordu.
On tanesi titreşiyordu. "Deniyoruz!"
OKB'li beynim "Kimin fikriydi bu?" diyordu.
Ama odaklanamıyordum çünkü bir tepeciğin üzerindeydim.
Her yerde gül yaprakları vardı.
Her yerde! Ve mantıklı durmuyorlardı.
Kalp şekli ya da baş harfler yoktu.
Sadece kaos vardı.
Sanki biri arka kapıyı açmıştı
ve içeri bir sürü şey uçmuştu,
sonra da yaprak üfleme makinesiyle…
…görevi tamamlamışlardı.
"'Bu da iş görür' paketini mi sipariş ettim?" diye düşündüm,
"Bu ne ya?"
Güller ve romantizm denince
aklınıza hangi renk geliyor?
Kırmızı!
Kırmızı mı? Enteresan.
Bunlar beyaz gül yapraklarıydı,
yarısı da solmuştu.
Sonradan Google'da aradım, "Beyaz gül ne anlama geliyor?"
İffet demekmiş.
Evet.
Gerçekten de 1800'lerde geçen lezbiyen temalı dönem filmiymiş.
Belli ki kulübede gerçek muma izin vermiyorlardı,
buna rağmen şömineyi yakmışlardı
ve çikolata kaplı çileklerle
şampanyalı buz kovasını
tam oraya koymaya karar vermişlerdi.
İkisi de deliler gibi
yere akıyordu.
Bu senaryonun hiçbir öğesi Jax'e
evlilik teklifi alacağını düşündürmezdi.
Gecenin gideceği yöne karar vermek için anlık bir karar vermeliydim.
Resepsiyonu arayıp "Biri odamıza girmiş ve her yeri dağıtmış!" mı desem?
Yoksa durumu kabullenip,
bu odada gerçekleşmiş olan her şeyin
planladığım gibi olduğunu mu söylesem?
Gözüme ışık tutulmuş gibi Jax'e bakıyordum.
Ona söyleyecek hiçbir romantik şey bulamıyordum.
Yine terliyordum.
Yine gerilmiştim.
Eyvah, parmak tabancaları geliyor.
Diz çökmeyi unuttum.
Resmen aklım durdu.
Panikledim ve şöyle yaptım…
Sonra da bağırdım,
"İster misin?"
Jax reverans yaptı.
Ve sonra şükürler olsun ki evet dedi.
Artık nişanlandığımıza göre
düğünümüzü planlamaya başlamalıydık.
Epey nişanlı kaldık çünkü açıkçası
ikimiz de plan yapmakta kötüydük.
Sonra annem Ginger, düğün planı için yardım etmeyi önerdi.
"Olamaz" dedim.
Çünkü annem sonradan yeniden evlenmişti,
o düğüne ben de gitmiştim ve…
Sirk temalı bir düğündü.
Evet.
Sesi Foghorn Leghorn'a benzeyen,
eski kafalı bir Güneyliyle evleniyordu.
Adam planlamaya yardım etmemişti.
Annem 12. doğum günü partisi mi yoksa düğün mü planladı bilmiyorum.
Ama sonuç buydu. Sirk temalıydı.
300 kişiyi davet etmişti.
Evet, 300 kişi
Metodist kilisesindeki partiye davetliydi.
Kırmızı beyaz çizgili bir sirk çadırı kiralamıştı
ve çadırların konduğu gibi dışarıya değil,
kilisenin salonuna kurdurmuştu. Yani içeri.
Pamuk şeker makinesi kiralamıştı.
Kendi aksanıyla "Jalapeno'lu nachos olacak" demişti.
Bir hokkabaz vardı. Sanırım palyaço da bendim.
Yaklaşık 50 litre dondurma vardı.
Ara sıcak olarak sosisli arabası vardı.
Bir hafta önce yolun kenarında bir adam bulmuştu
ve "Cumartesi işin var mı?" demişti.
Bence bu adam bir gün içinde en fazla 20 sosisli satmıştır.
Şimdi ise karşısında 300 aç insan vardı,
sosislerinden birini yiyebilmek için kilise boyunca sıra olmuşlardı.
Şu şekildeydi…
Panik olmuştu.
Partinin tam orta yerinde
iki yuvarlak, plastik bebek havuzu vardı.
"Elma kapmaca mı oynayacağız?" dedim.
Hayır, annem bu plastik havuzları buzla doldurmuştu,
sonra içlerine alkolsüz kutu içecekleri koymuştu
ve partideki herkese
bunların soğutucu olduğunu söyledi.
İçeri girip de soğutucu olarak kullanılan iki plastik bebek havuzunu görünce
şöyle düşündüm, "Los Angeles'ta o kadar uğraşıp
kendime isim yapmaya çalışıyorum.
Ama aslında süprüntüymüşüz.
Süprüntüyüz."
Annemin erkek arkadaşı olanlardan habersiz şekilde
makosenleriyle içeri girdi.
Az daha "Vay anam!" diye bayılıyordu.
Ama en iyi kısmı eğlenceydi.
Kilise korosundan bir kadın şarkı söyleyecekti.
Tek başına parlama vakti gelmişti
ve kendinden emin bir şekilde sahneye çıkıp
şarkı söylemeye başladı…
Git dağda söyle
Tepenin üstünde ve her yerde
Git dağda söyle
O Ginger
Tekrar evlendi de
Dahası da var.
Sonra tekrar başladı…
Azizler yürüyüşe geçtiğinde
Ben de aralarında olmak istiyorum
Azizler yürüyüşe
Geçtiğinde
O evlilik üç ay sürdü.
Sirk çadırı, annemin evliliğinden daha uzun süre ayakta kaldı.
Düğünümüzü planlamaya başladık
ve annemi dâhil etmedik.
Sonra pandemi başladı
"Sanırım evlenemeyeceğiz" diye düşündük.
Sonra sonbahar geldi, ekim ayıydı
ve "Aslında ekim de evlenmek için ideal" dedik,
"İstediğimiz gibi yaparız ve kimseyi kafaya takmayız."
Evet, harikaydı.
İki haftada planladık, Airbnb'den okyanus kenarında bir yer kiraladık,
maskeli bir yabancı nikahımızı kıydı.
Zoom'la ailelerimizi aradık. Sanırım annem hâlâ o aramada.
İkimiz de böyle evlenmeyi düşünmemiştik
ama sonunda mükemmel oldu
çünkü sadece bizimle ve o günle ilgiliydi.
Hatta vaftiz bile edildik, gerçi isteyerek olmadı.
Nikah sonrası fotoğraf çektiriyorduk,
güneş batmaya başladı ve okyanusa inen merdivenler vardı.
"Tanrım, burada fotoğraf çektirelim" dedik.
Orada durduk
ve müthiş fotoğrafçımız bir dizi fotoğraf çekti.
İlk fotoğrafta çok güzel görünüyoruz.
Mezuniyet balosuna giden iki lezbiyen gibiyiz.
Harika fotoğraf. İkinci resimde böyleyiz
çünkü arkamızdan bir şey geliyor.
İki lezbiyenin baloya gitmesine kızan bir müdür gibi.
Üçüncü resimde böyleyiz
çünkü okyanus kulak deliklerimize çarpıyor.
Dördüncü resimde tamamen suyla kaplıyız.
Beşinci resimde sular geri çekilmiş
ve sırılsıklam duruyoruz…
"İyi ki gün batımında fotoğraf çektirdik."
Böyle fotoğraflarımız var ve bence bu iyi şans demek.
Öyle dediler. İyi şans getirirmiş, öyle olsun.
Evlendikten birkaç gün sonra
evlendiğimizi internetten duyurdular
ve bir sürü sevgi ve destek mesajı aldık, gerçekten minnettarım.
Pozitiflik yaymaya çalışıyorum
ve bana geri dönmesi çok hoşuma gidiyor.
Olumsuzluklara odaklanmamaya çalışıyorum.
Etrafımda pozitif şeyler olsun istiyorum.
Olumsuz yorumları okumamaya çalışıyorum
ama böyle bir işte de bir sürü mesaj oluyor.
Hepsini de görmüyorum ama bazen pisliğin teki aradan sızıyor.
Ve o gün de bana doğrudan atılan bu mesajı gördüm.
Sorun olmazsa size de okumak istiyorum.
-Evet! -Evet!
Pekâlâ.
Gary adında birinden geliyor.
Önce şunu söyleyeyim,
bu mesajı beğenmeyeceksiniz ama birlikte açacağız.
Evlendiğimin duyurulduğu gün Gary'nin bana yazdığı şey şu:
"Sen ve eşin ne kadardır
Alcatraz'a kapatılması gereken,
bir grup akıl hastası
ve taco yalayan lezbiyensiniz?"
Dedim ki "Vay be,
ne kadar da spesifik."
Bu arada o mesajda dil bilgisi de yoktu.
"Akıl hastası taco yalayan" gibiydi.
Dedim ki "Sanırım şunu demek istiyor, 'akıl hastası' ve 'taco yalayan.'"
Anladınız.
Şimdiden ona iyilik yapıyorum.
Sanırım o gün de biraz sıkılmışım
çünkü şöyle düşündüm, "Bu adamı mutlaka görmem lazım.
Kim tanımadığı birine böyle bir mesaj gönderir?"
Profiline girdim ve kendi fotoğrafı yoktu.
Profil resmi Amerikan bayrağıydı
ve üstünde şöyle yazıyordu,
"Amerika'da yeniden Tanrı'ya ihtiyacımız var."
Gary, Instagram'da kendini
bu şekilde tanıtmış
ve sonra bana öyle bir mesaj atmış.
Ben de şöyle düşündüm,
"Bilmiyorum ama Tanrı
'taco yalayan' sözünden
pek hoşlanmayabilir."
Bana deli diyebilirsiniz, o dedi
ama bu bana pek dine uygun gelmedi.
Bu arada, Meksika yemeğiyle yapıp yapamayacaklarınız,
İncil'in hiçbir yerinde yazmıyor.
Aklınızda olsun.
Orası size kalmış.
Gary bir de Alcatraz'a kapatılmamız gerektiğini söylemiş.
Google'a erişimi var mı bilmiyorum
ama Alcatraz bir süredir hapishane değil.
Niyeti buysa orası hapishane değil.
Orası artık bir müze
ve San Fransisco'da bir müze,
yani dünyadaki en gey şehirlerden birinde.
"Gary gey müzesinde olmamı mı söylüyor?
Yapma Gary.
Yoksa ben çığır açan biri miyim? Aman Gary."
Mesajın en üstünde, birbirimizi takip etmediğimiz yazıyordu,
bu da şaşırtıcı olmadı.
Ama ortak takip ettiğimiz bir kişi vardı.
"Gary'yle hangi kişi üzerinde uzlaşmış olabiliriz ki?
Çok farklı insanlara benziyoruz" dedim.
Ve şöyle diyordu, "Ortak takipçiniz
Oprah."
Gary'nin Oprah hayranı olduğu aklıma gelmezdi.
Ama Oprah bu kadar ünlü işte.
İnsanları birleştirir.
Sonra mesajı tekrar okudum.
"Sen ve eşin ne kadardır Alcatraz'a kapatılması gereken,
bir grup akıl hastası ve taco yalayan lezbiyensiniz?"
"Neden bu mesaja bu kadar takıldım?" diye düşündüm.
Sürekli bakıyordum.
"Nesi var ki?" Sonra jetonum düştü.
"Aman tanrım" dedim.
Gary evliliğimi tanımıştı.
Çünkü mesajında
"Eşin" demişti
ve buna da ilerleme deniyor.
"Eşin" kelimesini "eşhin" olarak yazsa da
ne demek istediğini anladım.
Dinleyin, benim gibi birinin "eşim" diyebilmesi için
bir sürü insan yıllarca mücadele verdi.
Gary ise bu sözü 2,2 saniyede hiç düşünmeden söyledi.
Mesajının ne kadar ilerici olduğunu bilse kafayı yerdi.
İşte bu, ilerlemedir dostlarım.
Evlendik ve biz de herkes gibi bir yıl eve kapandık.
Turneye çıkıp işimi yapamamam çok tuhaf gelmişti.
Şimdi yeniden turnedeyim ve kıymetini anladım.
Sahneye çıkıp insanları güldürmek ve dünyaya mizah katmak
bence çok güzel bir şey.
Chicago'yu seviyorum, hoşuma gidiyor.
En sevdiğim şehirlerden biri.
Bu turnede dönmekten çekindiğim tek bir şehir vardı,
o da Des Moines'di.
En son kışın ortasında oraya gittim
ve unutmuşum, Ortabatı'da kış geldiğinde
ve insanlar üşüyünce
sarhoş olurlar. Hem de körkütük.
Dışarı çıkmak için çok soğuk, başka yapacak şey yok.
Mekâna geldim ve kızlar tuvaletten böyle çıkıyordu.
Ayakkabılarının altına tuvalet kâğıdı yapışmıştı.
Saat 19.00.
Geceye bu şekilde başladık.
Sahneye çıktım ve tek istedikleri eğlenmekti.
Sürekli shot yolluyorlardı, içkiyi severim
ama tercihim milkshake'tir, o yüzden reddettim.
Sürekli Fireball viskisi içmemi istediler.
Fireball'a bayılıyorlar.
Bence tadı,
içine tarçınlı sakız çubuğu atılmış bir şişe benzin gibi.
"Kalsın" dedim, "Ne?" dediler,
"Fireball sevmiyor!
Lanet olsun, Fireball sevmiyor!"
Akılları bu bilgiyi almadı.
Seyirci olarak tek umursadıkları,
bana gönderecek bir içki bulmaktı.
"Tamam, Fireball sevmiyor.
Buldum. Votka!
Evet, gönder!"
Bir anda sahneye kızılcık suyu votka yağdı.
"Votkayla pek aram yok" dedim.
"Ne?" dediler,
"Votka sevmiyor. Lanet olsun, votka sevmiyor.
Tamam. Bira! Evet, yolla." Bu kez sahneye bir sürü bira geldi.
"Tadını bir türlü sevemedim" dedim.
"Cidden şaşırtıcı" dediler.
Evet, birayı fondipleyip kutuyu alnımda ezen
ama yine de geri dönüştüren
birine benzediğim doğru.
Yolladıkları içkileri aldım
ve onlara geri yolladım. Onları daha da sarhoş ettim.
"Tanrı aşkına, ne içtiğini söyle" dediler,
"Bizimle içmeden Iowa'dan ayrılamazsın."
"Garip bir kuralmış ama tamam" dedim.
Hazırlaması zaman alacak bir içki düşündüm,
böylece işime dönüp şakalar yapabilirdim.
"Bir tane sangria" dedim.
Nerede olduğumu unutmuşum.
"Tamam, old fashioned" dedim.
Küçük bıyıklı bir barmen bulmaları gerekecekti.
Büyük bir buz küpü donduracaktı,
bitters, portakal dilimi… Uzun sürerdi.
İki dakika sonra müthiş bir old fashioned geldi.
"Öyle olsun. Sizi mutlu edecek mi?" dedim.
Yudumlanması gereken içkiyi alıp…
Kafaya diktim.
Resmen coştular.
Sanki bir dekatlonu tamamlamıştım.
İyi vakit geçiriyorlardı.
Gösteriye döndük, gülüyorduk, harika gösteriydi.
Sonra yine huzursuz oldular. "Ne oldu yine?" dedim.
Arkaya baktım, yaşlı bir kadın kalabalığı yarmaya çalışıyordu.
Kısa, dik, gri saçlıydı,
bitkin bir yüzü vardı, çok şey görmüş geçirmiş gibiydi.
Deri yelek giymişti.
Muhtemelen arabasında da bir düş kapanı vardı.
Kendinden emin bir şekilde sahneye doğru yürüyordu
ve tam sahnenin önünde durdu.
Ona doğru baktım ve elindekini gördüm,
bir şişe Smirnoff Ice.
Bana bakıp "Selam" dedi,
"Benim adım Linda
ve buzlanmak üzeresin."
Smirnoff Ice'ı aldım ve dedim ki
"Bunu hangi zaman kapsülünden çıkardın?"
Kalabalık da hak verir sanıyordum ama bağırmaya başladılar,
"Buzlan!"
Hiç susmuyorlardı. "Buzlanma nedir?" diye sordum.
Neden bahsettiklerini bilmiyordum.
Ortabatılı çok tatlı bir kadın kalkıp, anlatmaya başladı.
"Buzlandığın zaman diz üstü çökersin,
Smirnoff Ice şişesini alırsın
ve bütün şişeyi bir seferde içersin.
Buzlanma budur."
Diz üstü çöküp
Smirnoff Ice içecek değilim.
Bütün salon bağırıyordu,
"Kurallar böyle!"
"Ben yetişkin bir kadınım, profesyonel komedyenim" dedim.
Linda "Diz çök!" diye bağırdı,
"Buzlanacaksın!"
Ben de diz çöktüm.
Evlilik teklifimde çok işe yarayabilirdi.
Ve o berbat Smirnoff Ice'ı içmeye başladım. Şöyleydim…
Saçma sapan malt içeceği yüzümden akıyordu.
Yapış yapıştı, iğrençti ve mükemmel hırkamı mahvediyordu.
Seyirciler resmen çıldırıyordu, ben ise böyleydim…
Sonunda içkiyi bitirdim.
Ve ayağa kalktım.
Ve açıkçası,
old fashioned…
…Smirnoff Ice…
…ve düşük yer çekimi,
iyi bir karışım olmadı.
Anında çift görmeye başladım.
Gösterimi bitirmedim.
İyi geceler demedim.
Sadece kalabalığa bakıp
Bu sizin eseriniz" dedim.
Ve sahneden indim.
Kuliste sızmışım.
İki saat sonra organizatörün arabasında kendime geldim.
Uyandım, "Buraya nasıl geldim ya?" dedim.
"Son derece iri üç güvenlik görevlisi seni dışarı taşıdı" dedi.
"Taşımalarını istemedim ki" dedim,
"Ayrıca iki kişi de yeterdi.
Ne oldu bana?"
"Buzlandın" dedi,
"Ondan mıydı, yoksa iki içkiyi karıştırdın diye miydi bilmem."
"Des Moines'den çıkalım!" dedim.
Arabayı çalıştırmak istedi ama araba çalışmadı.
"Tanrım, Des Moines'de mahsur kalamam" dedim.
Hava buz gibi, gecenin körü,
Uber yok, uçağım yakında kalkacak,
millet beni buzluyor.
Gitmek istiyordum ve kulübün kapısının açıldığını duydum.
Baktım.
Linda geliyordu.
Arabanın yanına geldi.
"Nasılsınız hanımlar?"
"Selam Linda" dedim.
Onunla göz teması kurmamaya çalışıyordum
çünkü düş kapanının nasıl güçleri olduğunu bilmiyordum.
Dedim ki "Linda, arabamız çalışmıyor ama sorun yok. Hallederiz.
Geldiğin için sağ ol. İyi geceler."
Bana baktı ve şöyle yaptı…
Göz kırptı.
Arabanın arkasına doğru yürüdü,
benzin deposunu açtı.
Benzin deposunun içine tükürdü
ve böylece Des Moines'den kurtuldum.
Hey gidi Linda.
Şu an iki yıllık evliyim.
Ve harika. Bayılıyorum.
Ve sıra yeni evliyken hep sorulan o soruya geldi.
Herkes çocuk sahibi olup olmayacağımızı soruyor.
Ailelere şunu söyleyeyim, hiç keyifli göstermiyorsunuz.
Hepinizin bakışları donmuş.
Şimdilik köpek annesiyiz.
Öyle yapıyoruz.
Ne olacağını göreceğiz.
Küçük bir Pomeranian'ımız var, adı Biggie.
Çok tatlı.
Küçücük bir erkek köpek, 3,5 kilo,
çok mutlu ve sağlıklı
ama HGE diye bir şeye yakalandı.
Köpeklerin yakalandığı bir hastalık,
tamamen sağlıklı bir hayvanken
aşırı hasta oluyorlar ve ölümcül olabiliyor.
48 saat gibi hızlı bir etkisi var
ve veterinerler nereden çıktığını bilmiyor.
Yedikleri bir şeydendir diyorlar, strestendir diyorlar.
Dedim ki "Humane Society, Biggie'yi çöp yerken buldu
ve şimdi eşimin Gucci çantasının içinde
Beverly Hills'te geziyor.
Stresli olamaz."
Onun yemeği benimkinden pahalı.
Stresli olamaz.
Nereden çıktığını ya da nasıl kaptığını bilmiyorduk
ama belirtiler ortaya çıkmaya başladığında
Los Angeles'tan New York'a uçuşumuz yeni başlamıştı.
Ve beş buçuk saat boyu her saat başı daha kötü oldu.
Bir şey yapamadık.
İndik, New York'a varmamız bir saat sürdü.
Doğrudan hayvan hastanesine gittik.
Jax onu muayene odasına götürdü
ben de bir sürü evrak doldurdum.
Ben küçükken evcil hayvanlar çok daha farklıydı.
Eskiden köpeğin içeride, dışarıda, komşunun evinde uyurdu.
İki gün sonra ortaya çıkınca "Neredeydin Sparky?" derdin.
Büyükannenin çitin üstünden attığı restoran artığı yemekleri yerdi.
Ve köpeğinin aniden ciddi bir ameliyat geçirmesi gerekirse
ailen doğrudan şöyle derdi,
"Seni tanımak güzeldi Sparky."
Ve o kadardı.
Ama artık yetişkinim.
Bu kararları benim vermem gerek.
Her şeyi doldurdum. Biggie'yi 45 dakikadır görmüyordum,
o yüzden nasıl olduğunu bilmiyordum
ama şunu biliyordum.
Artık harekete geçme
ve ailemin koruyucusu olma vaktiydi.
Vakit gelmişti,
erkeksi olmalıydım.
Rocky anı yaşamaya başladım, kendimi tokatlıyordum.
Şınav da çekerdim ama yapamam.
Gaza gelmiştim, güçlü bir şekilde odaya girmeye hazırdım.
Kapıdan girdim, Biggie yerde yatıyordu.
Her yerde kan vardı, çok daha kötüydü
ve kendimi kaybettim…
"Hayır!"
Jax de "Çık dışarı! Sinirimizi bozuyorsun" dedi.
Odadan kovuldum!
Cam kapının ardında durmak zorunda kaldım.
Aileme bakıyordum.
Nihayet sakinleşmiştim çünkü hemşire bana lolipop vermişti.
Çok canım sıkılmıştı, kendimi hüsrana uğratmıştım
çünkü kendimi üç dakika bile tutamamıştım
ama ben de buyum.
Yengeç burcuyum, hassasım ve bu özelliğimi değiştiremem.
Sabah dörde kadar lobide bekledim.
Jax yanıma geldi, Biggie'yi götürüp bir sürü makineye bağladılar.
Sonunda veteriner bizimle konuşmaya geldi.
"Dinleyin, durum kötü" dedi,
"Yaşama şansı yüzde beş.
Onu kurtarmak için elimizden geleni yapacağız.
Ama bunun için üç dört gün burada kalıp sürekli bakım görmeli.
Plazma nakline ihtiyacı olacak.
İşe yarayıp yaramayacağı da meçhul.
Ama denememiz için
en azından
on bin dolar gerekecek.
Ne yapmak istersiniz?"
Jax "On bin dolar mı? Ben öğretmenim.
Bir yıllık maaşım o" dedi.
Ben de "On bin mi?" dedim,
"Altı üstü 3,5 kilo. Ne kadar plazmaya ihtiyacı olacak?
Bir sincapla ortak kullansa olmaz mı?"
Veteriner cevap bekliyordu. Ben de…
Jax bir şey demiyordu, belli ki karar bana kalmıştı.
Ben de…
"Ailem ne yapardı? Hayır, öyle düşünmeyeyim."
Jax üzülmeye başlamıştı.
Ben de erkek cüzdanımı çıkardım…
…kredi kartımı aldım…
…ve masaya fırlattım.
"Buradan çek" dedim.
Sonra Jax'e döndüm,
gözünün içine baktım ve dedim ki
"Sence Darlene bunu yapabilir miydi?
Hayır!
Pam çulsuzun teki.
Sheila'nın da kredi notu berbat."
Kimmiş erkeksi?
Ben erkeksiyim!
Ve işin en güzel yanı da Biggie'nin hayatını kurtardılar.
Karşınızda Biggie millet!
Harcadığım her kuruşa değdi.
Bir alkış da eşim Jax için alayım!
Benden bu kadar millet.
Çok teşekkürler.
Teşekkür ederim.
Teşekkürler Chicago!
Şuna bakın.
Teşekkür ederim. İyi geceler.
Alt yazı çevirmeni: Can Rendeci