Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cześć, Dario.
Pamiętaj, że w piątek przychodzisz z żoną na kolację.
- Do mnie i Sary. - Jasne.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Nie spóźnijcie się.
Jasne. Przyniesiemy wino.
Chiara, gdzie byłaś?
Piątek, kolacja u nas. Jasne?
Byłam na siłowni. Będziemy!
Matteo?
W piątek przychodzisz do nas z żoną. Pamiętasz?
Jasne, będę.
Wziąć wino?
Giulia, pamiętaj o kolacji w piątek.
Cześć, Sara. Będę.
Wierzysz w coś tak głupiego?
- Ty i Sara jesteście dowodem. - Co ty pleciesz, Francesco?
- O bratnich duszach? - Tak.
Ile znasz par, które są razem od liceum?
No dobra.
A gdybym przeniósł się do Bostonu, kiedy miałem osiem lat?
- Do Bostonu? - Tak.
Myślisz, że bym się nie ożenił?
Wiódłbym smutne, samotne życie,
bo moja bratnia dusza mieszkałaby w Rzymie?
Nie poznałbyś Sary.
Poznałbyś kogoś w liceum i wciąż bylibyście razem.
Nie wiadomo.
To całkowity absurd,
że gdzieś na świecie żyje osoba, która nas uzupełnia.
Niedorzeczne.
Platon pisał o tym w Uczcie.
Jasne, z jabłkami.
To bardziej skomplikowane.
Kiedyś ludzie byli idealni.
Jasne.
- Bogowie im zazdrościli. - I przepołowili ich.
Od tej pory szukamy drugiej połówki.
Tak, pamiętam. To jakieś bzdury.
- To piękne. - Co?
- Mit o hermafrodytach. - Nieźle.
- Jest piękny. - Rozmowa na poziomie.
Ważne rozmowy, bratnie dusze.
- Wierzę w to. - Romantycznie.
Za kwadrans odpalimy grilla?
Oczywiście.
Wiem, że to paradoks, ale jesteście razem tak długo,
że nie doceniacie swojej relacji.
Posłuchaj go!
- Nie doceniasz mnie! - Doceniam!
Nie o tym powiedziałem. Byłeś z kimś innym?
- No? - Cóż…
- Co? - Przelotnie.
Czyli nie.
Ja miałam poważne związki przed Federicą.
- Co? - Aż poznałem ją.
Upiekło ci się.
- Pomyślałem, że to ta. - Kochanie.
- Bratnia dusza. - Misiu.
Nie wierzysz?
- Chyba nie. - Nie.
- Ani trochę? - Nie.
Nie przeczę, że macie świetny związek.
Po prostu…
Myślisz o…
Powiemy im?
- Mów. - Opowiemy wam coś.
Na końcu zdecydujecie, czy wierzycie w bratnie dusze.
- Słuchamy. - Tak?
- Dobrze. - To było dwa lata temu.
Wzięliśmy ślub i kupiliśmy ten dom.
Zorganizowaliśmy wielki lunch.
- Dla czwórki znajomych. - Tak.
Zaprosiłam dwie znajome,
a Luca dwóch znajomych.
Jesteśmy.
Wybaczcie bałagan. Dopiero dostaliśmy klucze.
- Bałagan to jest u mnie. - Cześć!
Dziesięć minut wcześniej. Nie do wiary!
Mieli być 30 minut wcześniej.
- Dla was. - Super!
- Ale mina. - I to.
Co za taras! Mam zadyszkę po schodach.
Oprowadzicie nas?
Później. Mamy mało czasu.
- Co? - Kochanie.
- Wiem, obiecałem. - Co?
Panowie, kilka spraw odnośnie znajomych Sary.
- Wystrzałowe? - Po to przyszliśmy wcześniej?
I tak się spóźniliście.
- Znacie się z wesela. - Jasne.
- Cześć. - Cześć!
Zacznijmy od Giulii.
To matematyczka.
- Co kupiłaś? - Karafkę do wina. A ty?
Lampę.
Zajmuje się modelowaniem finansowym.
- Jasne? - Tak.
Tłumaczyła mi to milion razy.
Ma długie włosy.
Nie, to Chiara!
Giulia ma krótsze włosy.
Jasne?
Nie wygląda na dziewczynę
z dyplomem ze statystyki i finansów.
Chodzi o to, że jest pewna siebie i bystra.
Może wydać się nieco arogancka.
Jakby uważała cię za idiotę.
- Super. - Ale jest ładna.
A druga?
- Karafka to coś… - Co każdy ma.
Druga to przeciwieństwo.
- Głupia? - Nie.
Studiowałyśmy razem. Jest anestezjolożką.
To nie mówi nam wiele.
Przyciąga ludzi.
Zawsze kogoś ma.
Zrywa z kimś i…
- Czemu jest przeciwieństwem? - Bo…
Jest słodka, troskliwa i radosna.
Wygląda jak urocza sąsiadka.
Ale wie, czego chce.
I też jest ładna.
To dobrze.
Bardzo dobrze.
Ktoś dzwoni? Otworzę.
- Pójdę. - Nie!
- Oszalałeś? - Kurwa!
- Co za… - Cholera!
Mieliście być o 13.00.
Półgodzinne wprowadzenie to lekka przesada.
Chiara, długie, ciemne włosy.
Jasne.
Czemu on dostaje Chiarę?
Ustaliłeś z Sarą:
„Matteo to wrażliwy gość z okularami i polówką”.
- Pewnie tak. - „Dostanie tę słodką”.
„Agresywną damy prawnikowi.
Potrafi się zachować”.
Zdecydowanie.
Przepraszam. Za kogo nas macie?
Jesteśmy nowożeńcami.
Nie spędzamy całych dni, swatając znajomych.
Racja.
To tylko lunch ze znajomymi,
czwórką singli.
- Przypadek. - Jasne.
Od wesela chcieliśmy was zapoznać.
Jedna sprawa.
Czego miałeś nie mówić?
Mam wam nie mówić, kto do kogo pasuje.
No tak, uczciwość to podstawa każdego związku.
- Zdecydowanie. - Który jest trwały.
I niby Sara nie opowiadała o nas swoich znajomych?
Jasne, że nie.
Skąd wiesz?
Od początku się okłamujecie.
Są. Proszę.
Jesteśmy. To oni!
- Cześć! - Panie!
- Co słychać? Cześć. - Cześć.
Dziękuję.
- Świetne. - Cześć.
Właśnie.
Dario i Matteo.
Chiara i Giulia.
- Cześć. - Cześć.
- Piwa? - Dzięki.
- Masz? - Tak.
- Giulia? - Dzięki.
- Nie chciałam… - W porządku.
Dasz mi też?
Wezmę to.
- Proszę. - Dzięki.
Mają piwo?
Chcę, by moje życie było lepsze.
Pizza!
Za tę niesamowitą kolację!
- Idę tam, kochani. - Pa!
Zadzwonię!
- A do mnie nie? - Nie.
Nie.
Kask jest tam.
- Pa! - Pa.
Chodź.
Chodź!
„Wróciliśmy do domu i już oglądamy swoje profile,
jak dwoje nastolatków?”
„Jesteśmy okropni”. W pierwszej osobie liczby mnogiej.
„Mogę o coś zapytać?”
„To bezy?”
TAK!
„Co za horror!”
Wygląda, jakbym się droczył,
ale przyznaję, że oglądam jej profil.
Ona też przyznała, że ogląda moje zdjęcia.
Profesjonalistka.
No dobra.
Wyślę jej swój numer. Zobaczymy.
Nie chcę jej numeru. Ma już mój.
To ona musi zadzwonić.
Jej ruch.
Nie mój.
Jej, a nie mój.
Oceniałaś Wielki poradnik przyciągania kobiet?
Tak. Dobrze się sprzedaje.
Kto by pomyślał?
Jest w nim napisane, ile powinno się odczekać,
by zadzwonić do dziewczyny?
Naprawdę mi schlebia,
że cenisz mój damski punkt widzenia.
Oczywiście, zawsze.
Przystojniak może zadzwonić nawet po 30 minutach.
- A ja? - Ty?
Po dwóch miesiącach.
Ale z ciebie menda.
- Serio. - Wiem.
Od kiedy czytasz takie książki?
Horoskopy też sprawdzasz?
Minimum dobę.
Tylko nie dzwoń.
- A co? - Napisz.
Jak każdy. Tylko frajerzy dzwonią.
Dobę?
To bez sensu.
Tak?
Halo?
Cześć, tu Matteo.
Znajomy Luki.
Witaj.
Co słychać?
W porządku, dziękuję.
Nie wiem, czy nie dzwonię za szybko.
Za szybko?
Są różne wersje, ile powinien zaczekać facet,
by zadzwonić do dziewczyny.
W pewnej książce,
do której się jednak nie odnoszę,
jest napisane…
Halo?
Znajoma powiedziała, że można zadzwonić od razu, ale…
Halo?
- Halo? - Halo?
Wybacz, przerwało, gdy wsiadłam do windy.
Myślałem, że odrzucił cię mój straszny żart.
Ale nie.
Żart był straszny.
Taka jest moja…
jak to ująć,
strategia.
- Właśnie. - Bycie żałosnym?
Nie doceniasz,
jak cienka linia dzieli bycie żałosnym i słodkim.
Co się dzieje, gdy dziewczyna już się zlituje?
W teorii zgadza się na wspólną kolację.
W teorii kiedy miała by być?
- Jutro wieczorem? - I w teorii gdzie?
Znam świetne miejsce.
Jasne.
- Bardzo spokojne. - Tak.
Trochę na uboczu.
- Super. - Do jutra.
RZUCAM WYZWANIE
Rzuca mi wyzwanie.
Dobra, trochę mąki.
Idealnie.
Prawda?
A teraz zdjęcie.
Gotowe.
Teraz…
NAJTRUDNIEJSZA RZECZ NA ŚWIECIE
I wysyłam do Giulii.
Daj mi szansę.
Daj spokój.
Racja, pójście do cukierni jest bardzo trudne.
Nie. Ale za mnie idiota!
O nie.
IDIOTA ZE MNIE
Nie chciałam zepsuć twojej samooceny.
Jest fatalnie.
Wynagrodzisz mi to, zgadzając się na kolację.
Co na to powie?
„Dobra!”
Kto tu rządzi? Ja czy ty?
Naprawdę nie mogę, mamy wesele. Do widzenia.
Dobry wieczór. Stolik dla dwóch osób.
- Tak. - Na kogo rezerwacja?
Na pana Rossiego.
I panią Rossi.
- Nie macie rezerwacji, co? - Nie pomyślałem.
Nieważne, chodźmy. Poleci pan jakieś miejsce?
W pobliżu nic nie ma.
Dlatego to miejsce jest takie świetne.
- Idiota ze mnie. - Chodźmy.
Witajcie!
Kuzynostwo z Campobasso?
- Nie. - Nie.
Chcieliśmy tylko zjeść kolację.
Macie rocznicę?
Nie, pierwszą randkę. I pewnie ostatnią.
Pierwszą randkę? Nie wierzę!
Też byliśmy tu na pierwszej randce. To przeznaczenie!
Może się tu pobierzecie.
- To szczęśliwe miejsce. - Gratuluję.
- Chodźmy. - Nie!
- Dokąd to? - Daleko.
Znajdziemy coś.
Przyjechaliście taki kawał.
Bądźcie naszymi gośćmi.
Serio. Świętujemy naszą miłość.
Nie znam tego kuzynostwa.
Pannie młodej nie wolno odmawiać.
Gratulacje dla przyjaciół!
Panie i panowie, David i Rebecca!
Jak się wabi twój pies?
„Chodź”.
„Chodź”?
Załóżmy, że masz psa Nanę.
Wołasz go: „Chodź, Nana”.
„Chodź” jest krótsze, prawda?
Strach pomyśleć, jak nazwiesz syna.
Masz psa albo kota?
Rybkę? Misia koala?
Nie.
Mogę zadać ci prywatne pytanie?
Nie nudzi cię to?
Co takiego?
Napisałeś, ja odpisałam,
dałeś mi numer, ale ja swojego nie.
Napisałam, ty odpisałeś.
Oboje staramy się być zabawni i słodcy, ale nie narzucać się.
Nie łatwiej powiedzieć po prostu:
„Lubię cię. Nie wyglądasz jak morderca. Pieprzmy się”.
Skoro musisz się uczyć piec bezy, by pójść na randkę,
to coś tu jest nie tak.
Inna sprawa, jeśli szukasz żony.
Możemy całą noc gadać o psach i kotach,
o koalach.
Ale z nami?
Chodźmy do mnie, pieprzmy się,
oglądnijmy Stranger Things i chodźmy spać.
Rachunek!
Zostań, jeśli nie oglądałeś.
Który to odcinek?
Pierwszy w trzecim sezonie.
Widziałem go.
Świetny.
- To i tak było przelotne. - Tak?
- Dobranoc. - Pa!
Dario?
Zadzwoń do mnie.
Co za dupek.
W porządku.
- Dario. - I Giulia.
- Chiara. - I Matteo.
- Giulia? - Dziękuję.
Mamy nieco odmienną opinię.
Ona sądzi, że pasujesz do Chiary, anestezjolożki.
A ty do Giulii, czadowej matematyczki.
Wierzy w przeciwieństwa, a ja…
Że ciągnie swój do swego.
Właśnie. Ustawmy stoły.
Gotowe.
Za tę wspaniałą kolację!
Idę tam, kochani.
- Pa. - Pa!
Minimum dobę. Tylko nie dzwoń.
- A co? - Napisz.
Jak każdy. Tylko frajerzy dzwonią.
Dobę?
To bez sensu.
- Szaleństwo. - I co?
Jak długo?
Jeszcze 37 minut.
Naprawdę odliczasz?
Po prostu do niej zadzwoń.
Nie, wytrzymam jeszcze.
Zejdę po kawę.
Po kawę.
- Pa. Po kawę. - Pa.
Do jutra wszystkim.
Giulia?
- Matteo! - Cześć.
Nie spodziewałem się tu ciebie.
Nie sądziłeś, że umiem czytać?
Po prostu tu pracuję.
Moje biuro jest na górze. Zszedłem po kawę.
Co właściwie robisz?
Tylko nie zadzieraj nosa.
Spróbuję.
Posłuchałaś mojej rady!
Będę zadzierał.
Zachwalałeś ją przez godzinę.
- Zmęczyłeś mnie. - Super.
Szukam też czegoś lżejszego.
Dosłownie.
Książki kucharskiej?
Nie.
Masz coś do polecenia?
Może coś znajdziemy.
- Czemu nie? - Chodź.
Tędy.
- Czuję się winny. - Czemu?
Wydasz fortunę.
Dostaniesz procent?
Chciałbym, ale nie.
Może zapłacę za połowę?
- Przestań. - Naprawdę.
Powinienem. Ile ich masz?
Dwie, cztery, osiem…
Zapłacę za trzy, 25%.
- Tak zrobię. - Lub zabierz mnie na kolację.
Dobrze.
- Patrz, jak jedziesz! - Przepraszam!
Przepraszam!
Nagle wyskoczył.
Wyjeżdżałam z miejsca parkingowego.
Spokojnie. Ważne, że nic mu się nie stało.
Tak.
Ale jego skuter i moje auto mają wgniecenia.
Rzadko jeżdżę.
To nie moja działka,
ale to kwestia pierwszeństwa.
Pewnie uznają to za zaniedbanie wspólne.
Wezmę raport z ubezpieczalni.
Dzięki.
Wybacz, że trzymam cię po godzinach.
Nie miałam do kogo zadzwonić.
Giulia dała mi twój numer.
Żaden problem.
Może i jest już późno,
ale może skoczymy coś zjeść?
Jasne.
- Wezmę płaszcz. - Jasne.
- Zaraz wrócę. - Dobrze.
To ładne mieszkanie w spokojnej okolicy.
- Ale sąsiedzi… - Co z nimi?
Pierwszej nocy położyłam się spać
i usłyszałam Beethovena.
- Nagle. - Jasne.
I tak jest każdego wieczoru.
Postanowiłam pójść na górę i pogadać z tym sąsiadem.
Tak zrobiłam.
- I kto otworzył? - Kto?
Małżeństwo po osiemdziesiątce. Są razem od 70 lat.
- To kiedy się pobrali? - Nieważne.
Bawili się lepiej ode mnie.
To chyba dobrze, że wciąż potrafią się zabawić.
Jasne, że tak,
ale potem wróciłam sama do swojego mieszkania
i było mi smutno.
Zaczęłam myśleć o tych staruszkach.
A ja siedzę sama z kotem. Zestresowałam się.
- Masz kota? - Tak.
- Jak się wabi? - Renato.
- Ładnie. - Tak.
- Dobry wieczór. - Cześć.
Pięknie wyglądasz.
- Przeczytałam 20 lat później. - I jak?
Co to za mina? Nie wciągnęła cię?
Dałam jej 50 stron, a potem przeszłam do końca.
Przeczytałaś 50 stron od wczoraj?
Tak. Tak wolno czytasz?
Najwyraźniej tak, ale świetnie wybieram restauracje.
Zabieram cię w świetne miejsce.
Trochę na uboczu. Świetne jedzenie. Widać gwiazdy.
Na którą mamy rezerwację?
Nie robiłem rezerwacji. Zawsze jest sporo miejsc.
- Długo się tam jedzie? - Godzinę.
Z hakiem.
Lepiej zadzwoń. A jeśli będzie zamknięte?
Czemu?
Zawsze mają otwarte.
Jesteś jedną z tych, co zawsze dzwoni? Dobrze.
- Myślisz, że nie zadzwonię? - Nie.
Nie mam z tym żadnego problemu.
Zadzwonię.
- Kanapkę. Nic nie jadłam. - Halo?
Dobry wieczór. Stolik dla dwóch osób.
Mamy wesele.
Przykro mi, mamy komplet. Do widzenia.
- Zamknięte? - Nie, mają wesele.
Jesteś jasnowidzem. Są otwarci, ale zawsze lepiej…
Znam fajną knajpkę.
Masz rezerwację?
No wiesz.
- Zaparkuj. - Jasne.
Nie podwieźć cię?
Nie, mam przystanek pod samym domem.
Dzięki za pomoc
oraz za kolację.
Dzięki za towarzystwo.
Dzięki.
Czemu się śmiejesz?
Nie uniknęłam tak pocałunku od…
Jasne, ale…
to mało zabawne.
Przepraszam. Nie chodzi o ciebie.
Przepraszam.
Nie umawiam się z takimi jak ty.
Takimi jak ja?
- Co robisz? - Zaraz wysiądę.
Możesz to rozwinąć?
Dobrze. Bez urazy.
Jesteś gościem na jedną noc.
- Kto ci tak powiedział? - Nikt.
Masz ten urok. To komplement.
Szczęściarz ze mnie.
Nie do wiary.
Są niezłe, ale nie możesz woleć marki z supermarketu od oryginału.
Istnieje badanie, biorące pod uwagę wiele parametrów.
Skład, opakowanie, reakcję na zamoczenie.
- To oficjalny parametr? - Tak.
Ciastka z supermarketu są najlepsze.
Nie nudzi cię to?
Napiszesz, umówimy się, pójdziemy do mnie,
będziemy się pieprzyć i co dalej?
- Co wtedy? - Wciąż będziemy sami.
Chcę czegoś więcej.
Tulenia się na kanapie.
Rozumiem. I masz rację.
Nie szukam nic poważnego. Nie chcę tulić się na kanapie.
Widzisz?
Ale kiedy zdałaś sobie z tego sprawę?
Już u Luki i Sary. Bez urazy.
Zamówiłaś mięso, ja rybę.
Wybrałem czerwone wino, ale pijemy białe.
Mamy zupełnie inny gust muzyczny.
I preferencje co do ciastek.
Dzisiaj zachowywałaś się jak kobieta, która…
- Co? - No wiesz.
- Co? - Jest chętna.
Czemu? Bo byłam swobodna?
Może to dlatego, że już cię wykluczyłam.
- Koty czy psy? - Koty.
- Plaża czy góry? - Pytanie! Plaża.
Chwila.
- Psy. - Tak.
- I góry. - Nie mówisz serio.
- Przecież to takie nudne. - Plaża jest nudna.
Może nie umiesz czytać książek i dlatego się nudzisz.
Nie przeszkadza mi, że wyrobiłaś sobie opinię o mnie.
To akceptuję.
Ale jeśli dzięki temu jesteś bardziej swobodna…
Trudno się temu oprzeć.
- Taki jesteś. - Jaki?
- Co? - Nikt ci się nie oprze.
Powiesz mi, że mój tata to złodziej,
bo ukradł dwie gwiazdy na moje oczy?
Zadzwonię, gdy ubezpieczyciel się odezwie.
- Zostańmy przyjaciółmi. - Nie.
Nie przyjaźnię się z takimi jak ty.
Takimi jak ja?
Uważaj, to ważne.
Wieszasz papier toaletowy przodem
czy tyłem?
Nie używam.
Co?
Chciałabym tu zostać, ale za granicą zarobię 50 000 euro
w trzy miesiące.
Oczywiście.
- Nie chodzi tylko o pieniądze. - Rozumiem.
Społeczeństwo nie docenia twojego zawodu.
Właśnie. Rozumiesz.
Dzięki.
Niesamowite. Zgadzamy się we wszystkim.
To niemal nudne.
Dzięki Bogu już jesteśmy.
Jeśli chcesz zakończyć ten marny wieczór…
No to dobranoc.
To był żart.
Nie kończmy tego w chwili, gdy znaleźliśmy wspólny temat.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
- Co jest? - Nic.
Posłuchaj.
Wiedziałam, że o coś chodzi!
Nie, chodzi o Stellę.
- Tak? - Pracuje nad książką.
Czego nie widzą o sobie pary?
- Przeczytałeś ją. - Czytam wszystko.
Naprawdę wszystko. Ale nieważne.
By określić, czy związek jest stabilny,
trzeba policzyć, ile rzeczy u ciebie zostawiła.
- No i? - Dwadzieścia to już dziewczyna.
- No więc… - Właśnie.
To obraźliwe, że według tej książki
kobieta znakuje teren jak pies.
By zyskać etykietę „dziewczyny”.
- Nie. - Tak.
Nigdy nie będzie ich 20.
- Nie? - Nie.
Zobaczymy.
- Wydaje ci się. - Pewnie.
Przekonajmy się.
- Jasne. - Dobra.
Jedna.
Piżama, druga.
- To już dwie. - Spójrz.
- Też to jesz. - Liczy się.
Kupuję go tylko dla ciebie.
Liczy się.
Zdejmij je.
Cztery.
Nie moja wina, że nie masz kapci dla gości!
Cztery.
Spójrz tu.
Dwie pary majtek, dwie skarpetki i dwie koszulki.
Jeszcze to!
Szampon! Trzynasta rzecz.
Prochy Angeli są twoje.
- Kogo to? - Daj spokój.
- Golarka. - W porządku.
A to? Osiemnasta rzecz.
Twoja. Matematyka nie kłamie.
Co tu mamy? Kosmetyczka.
Z podkładem, tuszem, szminką.
Liczy się jako jedno.
Chcesz wygrać, więc oszukujesz.
W porządku, to 19. rzecz.
Dziewiętnaście.
Dobra!
Przekaż autorce książki,
że nie oznaczyłam terenu i nie jestem twoją dziewczyną.
Szkoda.
Twoje.
Wyrzucę go.
- Czemu? - Rozpada się.
- Jest taki miękki. - Daj mi go.
Nie!
Pachnie tobą.
- Podoba ci się? - Tak.
Naprawdę?
Chcesz go?
- Jest twój. - Dzięki.
Tak!
- Kto to powie? - Dwudziesta rzecz.
Tak jest!
- Roberta? - Tak.
- Kto to? - Nie!
Dziewczyna z siłowni.
Nie chcę się z nikim spotykać.
I królewski ptak…
Co?
Napiszę, że oddzwonię. Zadowolony?
- Inaczej się wkurzy. - Co z tego?
Chodź!
NIE ŚPISZ?
NIE!
Cześć.
Zaraz muszę wyjść.
Też muszę wpaść do domu.
Jestem spóźniona.
Kupiłam ciastka.
Marketowe. Są lepsze od markowych.
Też tak myślę. To kwestia…
Zanurzania.
Tak.
Jak poszła rozmowa o pracę w Lizbonie?
Kto wie.
Szukają analityka finansowego. To nie moja działka.
Nie miałeś spotkać się z tym znienawidzonym prawnikiem?
Marrale? Wiesz co?
Odłożył umowę o dwa miesiące. Chce mnie ojebać.
Kto to?
Giorgio, znajomy.
Dobra.
No cóż.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
- Pa. - Pa.
- Nie dam rady. - Domyśliłam się.
Nie słyszałam budzika.
Znowu gdzieś wczoraj wyszłaś?
Oglądałam seriale do 2.00.
Do tego cały czas pisze do mnie Giorgio.
Zadaje pytania, które mógłby spisać w jednym mailu.
- Oddycha? - Ale woli napisać.
Super.
Wiesz, kto mnie podrywał?
Dario.
- Kto? - Dario.
Znajomy Luki. Dałaś mi jego numer.
- Prawnik z tyłeczkiem. - Ten sam.
Chciał mnie pocałować, ale zrobiłam unik.
Dobrze.
Pomściłaś 99% kobiet, które się z nim przespały.
Odpiszę Giorgio, ciągle coś pisze.
- Czego chce? - Pyta o jakiś raport.
Napisałam go w sobotę po popołudniu.
Siedziałam w domu z ciepłą butelką, bo dostałam okres.
Napisz mu to, a da ci spokój.
- Dobra. Pa. - Buziaki.
Pa.
Dobra. „Drogi Giorgio.
Napisałam ten raport
miesiąc temu”.
Nie. „Dwa miesiące temu”.
Nie.
Pieprzyć to.
Matteo?
Giulia, to ty?
Słyszałaś, jak pluję? Myłem zęby. Wybacz, idę na lunch z Dario.
Nie słyszałam.
Super, nie musiałem ci tego mówić.
Wybacz, śpieszy mi się.
Nie musisz przepraszać.
- Zadzwonić potem? - Nie, spokojnie.
Co tam?
Możemy umówić się na kawę?
Chcę porozmawiać.
O co chodzi Jesteś w ciąży?
Jesteś w ciąży?
Nie chciałam mówić ci przez telefon.
Ale teraz już nie będę zaprzeczać.
To byłoby głupie.
Dureń ze mnie. Wybacz.
Przestań przepraszać.
Zaraz przyjadę.
Dobrze. Nie mam nic do jedzenia.
- Nieważne. - Jestem głodna.
Kupić pizzę?
- Dzięki. - Jasne.
Zaraz przyjadę.
Kurwa. Dziecko.
Kurwa.
Halo?
- Cześć. - Jestem.
Znam knajpkę ze świetną pizzą z salami.
- Ale jesteś… - W ciąży?
Mamy wege pizzę z ziemniakami
i dodatkowym serem i margheritę.
Ja mogę zjeść tę z salami,
ale nie wiem, co ty chcesz, więc kupiłem dwie.
Oby ci posmakowały.
Odstawmy je na bok.
- Usiądźmy. - Ugotujemy coś.
Dobra, dawaj.
- Zacznij od wstydliwych pytań. - Tak.
Wstaniemy.
Nie potrafię tego zrozumieć.
Nie chcę, by zabrzmiało to…
w zły sposób.
Jest twoje. Spałam tylko z tobą.
Nie o tym myślałem.
To jakie pytanie mogło źle zabrzmieć?
Chcesz je zatrzymać?
Tak.
- Jasne. - Wybacz.
- Jeśli… - Nie.
Chcę dziecka, ale ty nie musisz.
Ja też chcę.
Jeśli chcesz, bym chciał, to będę chciał. Chcesz?
Byłoby świetnie, gdybyś się zaangażował.
Pobierzemy się?
My?
A kto inny?
Możemy się pobrać. Chcesz?
Zwolnij trochę.
Nie spieszmy się.
Po prostu jestem do dyspozycji.
- Zawsze. - Dobrze.
Zawsze.
Tylko nie róbmy słodkich fotek z dłońmi ułożonymi w serce.
Nigdy nie nauczyłem się…
A chuj, to też zróbmy.
Jedno pytanie. Mówiąc o zaangażowaniu…
Tak?
Daj mi liczbę od 1 do 10.
Od 1 do 10?
Tak, od „żyjemy osobno, ale młody wie, kim jest jego ojciec”
po „pięć lat małżeństwa i nazwanie go po moim dziadku”.
Jak to wygląda na skali?
- Siedem? - Jasne.
- Świetnie. - Co oznacza?
- Idealnie. - Dobra.
Nie wiem, co oznacza, ale świetnie.
Wezmę kawałek pizzy.
- Racja. - Tak.
Której?
Z ziemniakami.
Mogę rozprostować nogi?
Boże.
Już.
Dobrze.
- Siedem. - Siedem.
Siedem.
Musimy się zastanowić…
Zrobimy to u mnie.
Możemy liczyć na twoich rodziców?
- I na twoich. - Tak, ale…
- Na moich nie. - Nie?
Spróbuj położyć rękę na moim brzuchu.
Nie, żartuję.
Boże.
- Nienawidzę tego. - Daj spokój!
- Ale… - Będziesz wyglądać pięknie.
- Będę jak balon. - Nie.
Niemożliwe.
Jesteś gotowy?
Tak.
Poradzą sobie.
Dopiero się poznali.
Ale pasują do siebie. Są zespołem.
- Co? - Czemu się śmiejesz?
Kto by pomyślał, że zaciąży po pierwszej randce?
- Nie zdawali się… - Kochanie.
Zaciążyła na pierwszej randce.
Szaleństwo. Ja bym panikował.
Jasne, ja też.
- Ale może im się udać. - Życzę im jak najlepiej.
Trzymam kciuki.
- Pa. - Pa.
- Dobranoc. - Pa.
- Dobranoc!
Oby im się udało.
- Wiesz co? - Co?
Według jednej książki,
by określić, czy związek jest poważny,
trzeba policzyć, ile rzeczy ma u ciebie dziewczyna.
Jeśli ponad 20,
oficjalnie jesteście parą.
Co za głęboka lektura.
Zakładam, że byłaś u Matteo.
Ile rzeczy zostawiła tam Giulia?
Wątpię, by u niego była.
Właśnie! I mają wychować dziecko?
Czy to takie ważne?
A rozwiedzione pary?
To inna historia.
Dwoje ludzi się kocha,
biorą ślub, mają dzieci, a potem miłość mija.
Ale w tej sytuacji to szaleństwo.
Nie są nawet razem.
Mogą wychować dziecko, nie będąc razem.
Jako przyjaciele.
Co?
Sam powiedziałeś,
że przyjaźń damsko-męska jest niemożliwa.
Nie.
Powiedziałem, że nie mogę być twoim przyjacielem.
Konkretnie.
W każdym razie będziemy świetnymi wujkiem i ciocią.
A im przyda się pomoc.
Muszę zrobić wyjątek.
Chcesz się zaprzyjaźnić?
Jestem poruszona. Ale się cieszę.
Oczywiście.
Dziękuję.
Do usług.
- Zaraz przyjdę. - Chyba…
Nie przedstawiono nas sobie.
Jestem Claudia.
JESTEŚ W DOMU?
NIE SAM
DAJ MI PIĘĆ MINUT
Dzień dobry…
Dario.
Kto to, kurwa, jest?
Jak mogłeś?
Jak mogłeś zrobić to mnie i Renato?
Jak mogłeś?
Ojciec wciąż spłaca wesele.
Na 400 osób. Zaraz…
Wal się!
- Już! - Nienawidzę cię!
Już poszła!
- Tak? - Oszalałaś.
Całkowicie.
Co za wariatka.
- Fajnie? - Bardzo.
Normalnie bym tak nie zareagowała.
Dobra byłaś.
Już myślałem, że jesteś zazdrosna.
Tak?
Daj znać, jeśli jakąś polubisz.
Może którąś poślubisz.
Nie chcę być biedną byłą, która zostaje zdradzona.
Nie polubię żadnej.
Zostawmy te udawane dramaty.
Co robisz u mnie w niedzielę o 9.00?
- IKEA. - No tak.
Jestem twoim…
przyjacielem.
- Jest tyle zalet. - Tak.
Miałem dziś ochotę na Ikeę.
Kto opiekował się twoim psem,
gdy zgrywałeś ważnego prawnika, latając po świecie?
Wyjechałem do Ligurii na dwa dni i przegrałem sprawę.
To znaczy?
Twoje klucze.
Miej je.
Dobra.
Wynalazca pojemnika na pieluchy to cholerny geniusz.
Plastikowe wiadro za 50 euro.
Może zatrzymuje zapachy, ale to plastik.
Pięćdziesiąt euro to cholerne szaleństwo.
Co sądzisz o Andrei?
Jakiej Andrei?
A, mówisz o dziecku.
Nie.
Jest pełno Andrei. Wybierzmy coś bardziej…
oryginalnego.
Jak Vega.
- Vega. - Świetne imię.
Jak gwiazda?
Wiesz, że jest taka gwiazda?
Geniusz z ciebie.
Ale nie jak gwiazda.
Bardziej jak postać ze Street Fighter.
Z maską i hakiem.
Świetne.
Rozumiem.
Moja ulubiona postać to Bruce Wayne, ale nie nazwę syna „Batman”.
Wiesz, co byłoby super?
Posłuchaj.
- Jedno nazwiemy Bruce. - Jasne.
- Jak Bruce Willis. - Dobra.
Idealnie.
A drugie Wayne.
Jak Wayne Rooney.
- Nie śmiej się! Znasz go? - Nie. Kto to?
- Mogę jakoś pomóc? - Nie trzeba.
To jakiś absurd.
Dopiero się poznaliśmy, a szukamy rzeczy dla dziecka.
„Ludzie chcą tego, czego chcą…”
- Oglądamy wózki i śpioszki. - Tak jest.
Ludzie powinni być razem, potem wziąć ślub.
- No wiesz. - Co się dzieje?
Jeśli chcesz odczekać chwilę przed drugim dzieckiem…
Zaczekaj.
Nikt nas nie pospiesza.
- Gratulacje! - Tak!
Ustaliliście już datę?
Cóż.
Albo za trzy miesiące, albo za…
Piętnaście.
Czyli za trzy miesiące.
- Pobieramy się! - Tak!
- Oszaleliście? - Czemu tak mówisz?
- Co? - To świetnie.
Powiedz im.
- Małżeństwo jest super. - Tak.
- To będzie małe wesele. - Zapomnij.
Każdy tak planuje,
a kończy z 400 gośćmi.
Tak, kochany.
Dario?
Tak?
- Tak. - Masz ognia?
- Cześć. - Claudia.
Pracuję z Marrale.
Jasne, pamiętam.
Oczywiście.
- Mieszkasz w okolicy? - Nie, jem kolację ze znajomymi.
Ja mieszkam niedaleko.
- Dobranoc. - Tobie też.
Nie ona jedna podrywała mnie w ostatnim czasie.
Mam pogratulować ci sukcesów z kobietami?
Nie, wręcz odwrotnie.
Z żadną nie spałem.
Z żadną nie byłem na randce.
Z żadną się nie widywałem.
Tylko…
z tobą.
- A ty? - Co?
Ja też nie.
Halo?
- Cześć. - Wysłałem ci maila z bilansem.
Dzięki.
- Do usłyszenia. - Pa.
„Zostałaś wybrana na stanowisko w Lizbonie w Portugalii”.
Cześć, Chiara. Dostałam pracę.
Którą?
- W Lizbonie. - Serio? Super!
- Właśnie dostałam maila. - Uczcijmy to!
Coś zorganizuję. Tobie mówię jako pierwszej.
- Gratuluję. - Co się stało?
Dwa miesiące temu starałam się o pracę w Lizbonie.
-Znasz się na mikrostrukturze rynku? - A jak.
I handlu wysokich częstotliwości.
- Ale to niemożliwe. - Czemu?
Kiedy zaczynasz?
- W czerwcu. - Na jak długo?
Pół roku. Nie mogę się zgodzić.
Przemyślmy to. Dziecko urodzi się w lutym.
Możemy polecieć tam w trójkę.
Nie?
Chciałaś wziąć urlop macierzyński. Przygotujemy się na wiosnę.
- Mówisz serio? - Jasne.
A twoja praca?
To żaden problem. Są maile, wideorozmowy.
Bez obaw.
Jeśli ci zależy, ale nie chcesz przez…
- LeBrowna. - Przestań.
- To „LeBron”. - Bron.
LeBron.
- Serio? - Tak.
Pojedziemy razem?
Naprawdę?
- Jedziemy! - Żarty na bok.
Wiem, że chcesz być z matką swojego dziecka.
- Ale jest problem. - Jaki?
- Wybacz, że ci to psuję. - Co?
Aldo idzie na emeryturę,
a jeden z doradców dostanie awans.
Idealnie się do tego nadajesz.
- Dzięki. - Wiesz, co to oznacza.
Współpracowałbyś z pisarzami i decydował o publikacjach.
- Jednak… - Wiem.
To nie będzie praca zdalna.
Właśnie.
Stella świetnie się nadaje!
Racja, jest bardzo dobra.
Jaka, kurwa, Stella?
Jak to?
Znajoma, poznałeś ją.
Nie pamiętam.
Ale szef chciał dać awans tobie.
Nieważne.
Ważne, że mogę wyjechać z Giulią
i zachować moją pracę.
Do wczoraj nie wiedziałem, że mogę awansować.
Jak można rezygnować z awansu?
Stella na niego zasługuje.
Stella. Durne imię.
Co powiedziałem?
Nie!
Nazywacie tak małą?
Tak?
Co za menda.
Dobra.
- Widzę. - Co?
- Lubisz ją. - Nie.
- Lubisz. - W życiu!
- No powiedz. - O czym ty mówisz?
Lubię ją.
- Co? - Lubię ją.
- Jak to? - Spokojnie.
Gdyby sprawy miały się inaczej.
Przypominam ci, że masz…
- Denerwujesz się? - A ty nie?
Każdy mnie o to pyta. Wcześniej byłem spokojny.
Wyglądasz…
obłędnie.
Denerwujesz się?
Cześć.
Chwila!
Nie byliście na weselu rok temu?
Tak, u Matteo.
Jedzenie…
- Straszne? - Nie.
- Nie, iście królewskie. - To prawda?
Jasne. Miałbym wymyślać wesele?
To nie może być prawda.
Za kogo wyszedł Matteo?
Nieważne.
Chcę wiedzieć, jak się skończyło.
Dobra. Giulia od czerwca rozpoczynała pracę w Lizbonie.
Nie będziemy się długo widzieć. Możesz być mniej wkurzony?
Nie jestem wkurzony.
Czemu taki jesteś?
Po prostu się troszczę.
Jesteś chłodny i obojętny.
Nie mów, że cię nie wspieram.
- I że nie chcę, byś wyjechała. - Nie myślę tak.
To mylisz się. Nie chcę, byś wyjeżdżała.
Mogłeś tu ze mną nie jechać. Robisz się emocjonalny.
Emocjonalny?
Cały czas liczyłem, że zmienisz zdanie.
Czemu nie mówiłeś?
Nie potrafiłem.
Zostałabyś?
- To tylko pół roku. - Jasne.
Proszę.
Nie spędźmy ich, kłócąc się bez powodu.
Nie mam biletu!
Żartuję.
Pasażerowie lotu do Lizbony proszeni są do bramki nr 12.
Tylko nie dziecko!
Nie siadajcie obok mnie.
Pasażerowie lotu do Lizbony…
Nie dolecimy, jeśli będzie tak płakał.
Zabiją go.
Spróbuję go uspokoić.
- Powoli. - Czekaj.
- Proszę. - Chodź do tatusia.
- Masz. - No chodź.
Cześć, maluchu.
Cześć.
Hej!
Uroczy chłopczyk.
Nie ma co płakać.
Latanie jest nudne, ale po co ten płacz.
Lecimy w cudowne miejsce. Są tam…
walenie.
I ocean.
Zobaczymy cudowne rzeczy,
a ty nic nie zapamiętasz, bo jesteś za mały.
Wyobraź sobie.
Ale nie zapamiętasz też, jak nudny był ten lot.
Nie ma sensu płakać.
Kochamy cię, nawet gdy opęta cię diabeł.
Kocham cię.
Słyszysz? Mama cię kocha.
Słyszałeś, potworku?
Mówiłam do ciebie.
U taty nie płaczesz.
Grzeczny maluch.
Jesteś taki bystry.
Możesz przyspieszyć?
- Raz, raz, Dario. - Stresuje mnie.
Wiesz, jak mi zależy. Czekałem na to od początku.
To idealny moment na humbaki.
To najlepsze miejsce na świecie!
Dzień dobry.
Okażcie trochę entuzjazmu.
Choć trochę.
Nie patrz na niego. Zgrywa luzaka.
- Pięć biletów. - W porządku.
- Ile ma dziecko? - Pięć miesięcy.
Tak.
Nie wpuszczamy dzieci do trzeciego roku życia.
Nie?
Płyń, kochanie.
Też mamy zostać?
- Zostańmy razem. - Nie.
Ktoś musi zobaczyć humbaki.
Nie ja ani Andrea, ale ktoś musi.
Dokąd idzie?
No idźcie.
Nie patrz tak na mnie.
- Do później. - Na razie!
ZATOKA DELFINÓW
Humbaki po portugalsku to…
A ich naukowa nazwa to…
Megaptera od słów méga pterión.
„Wielkie skrzydła”.
- Też studiowałaś grekę. - Tak.
Dobra robota.
Spójrz!
Widzisz skrzydła?
- Widzisz? - Z czego on się śmieje?
To niesamowite!
Widzisz?
Czemu uciekł?
Miałam otwarte oczy.
Ale były blisko. Niesamowite.
Piękne.
Muszę ci coś powiedzieć.
To był tylko jeden moment.
Nie odrzucam cię.
Po prostu…
Zależy mi na naszej przyjaźni. Wiem, że to taki banał.
Muszę siku.
Przepraszam.
Ale zgadzam się.
Co za ulga.
- Spokojnie. - Super.
Dobranoc.
Uwielbiam tę piosenkę.
Zdrowie.
Dobrze się bawisz?
Tak.
Chciałeś poznać moich znajomych.
Jestem zmęczony po locie.
Leć.
Weźmiesz moje rzeczy?
Dzięki.
Dobrze się bawisz?
Tak, sporo zwiedzamy. Jak to turyści.
Od początku się kłócimy.
Dawno się nie widzieliście.
Ile tu zostajesz?
Kilka dni.
Już wyjeżdżasz?
Przyleciałby wcześniej, ale…
Sporo pracowałem. Nawet w weekendy.
Związki na odległość to straszna sprawa.
Moja dziewczyna jest w Nowym Jorku. Wiem, co czujesz.
Coś strasznego.
Brak intymności.
Nie ma tematów do rozmów.
- Zazdrość. - Tak.
Na szczęście niedługo to się skończy.
- Tak. - Tak.
Powiedziałaś mu?
Nie.
- Jeszcze nie. - Co?
- Wznieśmy toast. - Tak.
Toast.
Za Lizbonę.
Zdrówko.
Kochanie.
Cześć.
Chodź.
- Dobrze się bawisz? - Bardzo.
- Wciąż myślisz o pracy? - Nie.
Nie czuj się winna, jeśli chcesz zostać jeszcze pół roku.
To w końcu twój projekt.
Nie czuję się winna.
To znaczy?
Cześć.
Bardzo się cieszę,
że jesteście tu dziś wszyscy.
Dziękuję.
W końcu
impreza to najlepsze pożegnanie.
Matteo, Andrea i ja…
wracamy do Włoch.
Kocham cię.
Będziemy tęsknić.
- Cieszymy się. - Tak.
Co to?
Odgłosy humbaków w okresie godowym.
Wysłał mi sześć nagrań. Wariat.
Jasne.
Wyobraź sobie, jak zareaguje,
gdy dowie się, że ich nie widziałem.
Tęsknię za nim i Chiarą.
Jeszcze tylko kilka miesięcy.
À propos,
szef wydziału poprosił, bym została do kolejnego lata.
By dokończyć projekt.
I dopiero mi mówisz?
A kiedy?
- Wcześniej. - Wciąż się kłóciliśmy.
- Co z tego? - Nie chciałam tego zaogniać.
Dlatego.
- Podjęłaś decyzję? - Nie.
Dlatego pytam ciebie.
Pół godziny przed odlotem. Chryste!
Rób, co chcesz, kurwa.
Zaparkuj, odprawię się.
Zaraz się zobaczymy.
Halo?
Gdzie jesteś?
Przy kontroli bezpieczeństwa.
Czekałam przy odprawach.
Była duża kolejka.
Nawet się nie pożegnamy?
Pożegnamy się.
Żegnaj.
RZYM, DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Jest!
- Przepraszam za spóźnienie. - Zaczęliśmy bez ciebie.
I słusznie.
Alberto ma zmianę w szpitalu, musi wyjść wcześniej.
Alberto.
- Miło cię poznać. - Cześć, Dario.
Chiara chciała przedstawić nam chłopaka.
Zrobisz mi spritza?
- Jasne. - Dzięki.
- Spritz. - Alberto jest taki zabawny.
Zdrowie.
Jestem zazdrosny, Alberto.
Strasznie.
Też polecimy do Lizbony.
Jak najszybciej.
Wiecie, co jest najlepsze? Obserwacja waleni.
Jasne! Jeden był tuż obok nich.
- Serio? - Nie mów.
Naprawdę.
Ich zęby mogą przerazić.
Nie?
Trochę.
Ale to świetna sprawa.
Jasne.
Robiłem to w Argentynie.
- Serio? - Tak.
- Gdzie? - W Ziemi Ognistej.
Marzę, by tam polecieć.
- Nie mów. - Naprawdę!
Może zostawimy was, byście mogli zaplanować wycieczkę.
Jest świetny!
Zwiedzimy Patagonię.
Tak! Do Patagonii!
- Dzięki za podwózkę. - Jasne.
To trzecia pracująca niedziela Alberto.
- Nie mów. - Wyczerpująca praca.
Czemu się śmiejesz?
Nie zauważyłaś, że wciąż tak mówi?
Tak?
„Widzieliśmy walenie”.
„Nie mów”.
„Lunch gotowy”.
„Nie mów!”
„Apsik!”
„Nie mów!”
Myślisz, że jesteś zabawny?
Żartuję sobie.
Z mojego chłopaka.
- Chłopaka? - Tak.
Po trzech tygodniach?
- Jesteś zazdrosny? - Nie.
Wkurza cię, że kogoś kocham?
- Kochasz? - Tak.
- Już? - Tak.
- Zazdrościsz. - Chciałabyś tego.
Zachowywałeś się jak dupek, by mnie wkurzyć.
To niemożliwe.
Nie umawiasz się z takimi jak ja.
Ani nawet się nie przyjaźnię.
Ja też nie. Wysiadaj.
Na środku ulicy?
To już twój dom.
Pa.
Kochanie, z tobą czuję się…
Czuję się silny i mądry.
Zawsze jesteś mądry.
Hej.
Co robisz?
To dobry moment.
Nie dla mnie.
Staramy się od miesięcy.
- Zmieniłeś zdanie? - Czemu?
Nie zmieniłem zdania, ale jak mu to wyjaśnimy?
Że poczęliśmy go w toalecie restauracji?
Wiem, jak będzie.
Wrócimy do domu i wyłożysz się wstawiony na kanapie.
- Nie masz ochoty… - Teraz nie mam ochoty.
To nie jest kwestia pstryknięcia.
To spotkanie służbowe. Nie bądź taka.
Chodź.
Podobało mi się.
Dużo przemocy i krwi.
- Nie zmrużył oka. - Opowiedz mu.
Być może, ale czytelnicy oczekuję ode mnie czegoś innego.
Nie rozumieją rzezi i horroru.
Wiem.
Ze mną jako dyrektorem kreatywnym staniesz się…
nowym Stevenem Kingiem.
Nową Shirley Jackson.
Jasne. Odpuszczę sobie tę książkę.
Co? Nie możesz.
Nie myśl o tym.
Mam nad tym kontrolę. Znalazłem wydawcę w Londynie.
- W Londynie? - Tak.
Zainteresowanego moją książką?
Tak.
- Zakopane szczątki. Co myślisz? - Zakopane szczątki.
Podoba mi się. To może się udać.
- Jasne, że tak. - Tak.
LONDYN, DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Gdy zaproponował mu zaliczkę,
wybuchł śmiechem.
Po spotkaniu pojechał prosto na lotnisko.
To wielki sukces.
Super.
Tak. Do jutra.
Super, nie?
Widziałaś, jak zareagował na tytuł?
Oczy mu zaiskrzyły.
To mistrz powieści noir.
Szkoda tego horroru.
Co za gówniany pomysł.
Dzięki.
Dzięki, że powstrzymałaś mnie w porę.
- Serio. - Jasne.
Nie.
Czuję się winna. To miała być twoja praca.
- To znaczy? - Tak.
Ty powinieneś to robić.
- Nie! - Tak!
Przestań, jesteś idealna.
Zawsze byłaś lepsza.
Zawsze.
Rumienisz się?
Co?
Napijemy się?
Poproszę butelkę szkockiej.
- Do pokoju 407. - Oczywiście.
Nikt nie zaliczył takiego początku jako szef ds. publikacji.
- Serio? - Tak.
Za ciebie.
Tak ciężko pracujesz, że zapomniałeś o fryzjerze.
Zrobiłem w Londynie coś głupiego, Chiara.
Co?
Byłem smutny, bo spotkania się nie udawały.
Poszedłem do pokoju Stelli.
Słucham? Do Stelli?
- Stelli? - Tak.
To nic nie znaczyło.
- Zrobiliście to? - Nic.
To nic nie znaczyło.
Zrobiliście to?
Tak.
Posłuchaj mnie, proszę.
Słuchaj.
Zatrzymaj się. Przepraszam.
Czuję się strasznie.
Ale musiałem ci powiedzieć. Nie mógłbym inaczej.
- Wiesz, że cię kocham. - Daj spokój!
Kocham cię.
Hej.
Powiedz coś. Każ mi spieprzać.
- Chciałbyś? - Tak.
Nie czułbyś się tak strasznie.
- Masz rację. - Nie dotykaj mnie.
Masz prawo być zła.
Trzy powody.
Po pierwsze, zdradziłeś mnie.
Po drugie, nie miałeś jaj, by zachować to dla siebie.
To było za trudne.
Po trzecie…
Mam pytanie.
Czy może być coś gorszego
od wyznania zdrady ciężarnej żonie podczas kupowania rzeczy dla dziecka?
Co?
Nie może.
To cholerne dno!
Dupek z ciebie.
CHIARA – KOMÓRKA
Cześć.
Halo?
- Tak? - Dario? Nie mam twojego numeru.
Mówi Alberto, chłopak Chiary.
- Co tam? - Masz dziś czas?
Nie mam planów. A co?
Znajoma przeniosła się tu z Apulii.
Ma na imię Lucia.
Jest miła, bystra i piękna.
Przychodzi na kolację. Może też wpadniesz?
Z chęcią.
Nie mów! Tak myślałem.
Dam ci Chiarę. Do wieczora.
Na razie.
To nie był mój pomysł.
Dario, Lucia.
- Miło mi. - Mi też.
Makaron z krewetkami i cukinią.
- Pycha. - Tak.
Włożyć do lodówki?
- Najlepiej. - Pomogę ci.
- Rany. - Dzięki.
Jest kochana. Skąd pochodzisz?
- Z Taranto. - Rodzice z Lecce.
- Nie mów! - Ten sam region.
Tak.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Za co pijemy?
- Za nas. - Za przyjaźń.
Właśnie.
W końcu gotowe.
- Dajcie znać, czy smakuje. - Pyszne.
Naprawdę cudowne.
- Jest nowy sklep rybny. - Nie mów.
- Cudowne. - Tak.
Dzięki za cudowny wieczór.
Oczywiście. Musimy to powtórzyć.
- Z chęcią. - Pa.
- Kurtka. - Chwilę.
Proszę.
Podwieźć cię?
Nie, zostaję.
Pytałam Lucię.
- Dokąd jedziesz? - Tam, gdzie ty.
Pasują do siebie.
Racja.
Pojadę do domu.
Czemu?
Muszę rano sporo zrobić. Tak będzie łatwiej.
- Cześć. - Cześć.
No i?
Zepsuł ci się kocioł i potrzebujesz prysznica?
Przestań.
Muszę cię o coś spytać.
Tylko nie owijaj w bawełnę.
Dobrze.
Jest tu ktoś?
Nie.
W porządku.
- Tej nocy… - Tak?
- W Lizbonie… - Tak.
Naprawdę chciałeś się tylko wysikać?
Nie.
Brawo!
Super!
Brawo. Chodź, ciociu.
Pokroję tort.
- Pomogę. - Zaraz wrócę.
Nie.
Dobra. Tu jest nóż i reszta.
Widziałeś ich?
Kogo?
Jak to? Dario i Chiarę.
- Tak. - Nieco dziwni, co?
Nieszczególnie.
W porządku? Wydajesz się nie w humorze.
Problemy w pracy.
W Londynie się nie udało?
Wiem, że wkurzyłeś się tym horrorem,
ale to nie była jego bajka.
Powieść noir to klasyka.
Racja.
- Gotowe. - Dobra.
Chcę z tobą o czymś pogadać.
Już wiem.
To znaczy?
- Widziałam SMS-y. - Sprawdzałaś mój telefon?
Zdradziłeś mnie.
Tak, czytałam je.
Wciąż kochasz żonę
i to był tylko wielki błąd.
Przepraszam.
Co za uroczy banał.
Dupek ze mnie.
Tak.
Naprawdę chciałeś mi powiedzieć w urodziny naszego syna?
Na coś takiego nie ma odpowiedniej pory.
Jestem dupkiem.
Jestem w ciąży.
A jeśli to dziewczynka?
Jak ją nazwiemy?
Przepraszam.
Zraniłeś mnie.
Przepraszam.
Jesteś dupkiem.
Proszę.
- Daj spokój. - Chodź.
Bardzo cię przepraszam.
Wybacz mi.
Jedź do szpitala, Sara!
Puść moją rękę.
Po co w ogóle wychodziłam?
Pomocy!
- Masz telefon? - Odeszły mi wody.
Boże!
Dobra!
To moja siostrzenica.
Musi mieć cholernie wielką głowę!
Cześć, Luca.
- Cześć. - I jak?
Co się stało?
Odeszły jej wody, gdy była w aucie z Sarą.
- Pędziliśmy tu. - Wszystko w porządku?
- Skąd mam wiedzieć? - Co?
Nie wiem. Nie byłem w ciąży.
Dzięki Bogu.
Na pewno sporo krzyczała.
- Gdzie Chiara? - Tutaj.
Z Matteo?
Nie.
Nie?
Z powodu Londynu?
- Jego córka… - Nie wiem.
- Kto jest z Chiarą? - Teraz?
- Tak. - Sara i…
Cześć.
Co tu robisz?
Wróciłem dwa tygodnie temu.
Wiedziałeś?
Dzwonię do Matteo.
- Powiedziała… - Niech dzwoni.
Nie wtrącam się.
- Co z nią? - Tak samo.
Skurcze bez zmian.
Niemal dostałam zawału.
- Kochana. - Muszę odetchnąć.
Jasne.
Wszystko gra. Spokojnie.
Pospiesz się. Do zobaczenia.
Tak, jestem tu. Na razie.
Co powiedział?
Jest w drodze.
Idę do niej.
A ty?
Zaczekam na niego.
Te miesiące bez ciebie były straszne.
Nie byliśmy już razem,
ale i tak mówiłam, że nie jestem singielką.
Chciałam zadzwonić,
ale też czekałam na telefon od ciebie.
Ale nie nadszedł.
Każdego dnia tęskniłam coraz bardziej.
W końcu przekonałam się, że już mnie nie kochasz.
To jakieś bzdury.
Jak możesz tak mówić?
Wsiadłeś do samolotu i zerwałeś kontakt.
Ale to nie znaczy, że cię nie kocham.
To czemu nie zadzwoniłeś?
Z dumy?
Z tego samego powodu,
dla którego nie powiedziałaś, że wróciłaś.
Przepraszam.
Co?
Jesteś dojrzalszy,
bo przeprosiłeś pierwszy. Wkurza mnie to.
Gdzie ona jest?
Cześć.
I co?
Waży 3,8 kilograma.
Jaka duża!
- Ma włosy? - Tak.
- Boże. - Więcej niż wuj?
- Cicho! - Więcej.
- Zobaczymy ją? - Boże!
Urocza zabawa.
Połowa tych historii się nie wydarzyła.
Znowu? Przysięgam…
- Wciąż z nim jesteś? - Już niedługo.
Mówiłem ci, to nieważne.
Bo uważasz, że każdy może być z każdym.
Wcale nie.
Nie twierdzę, że zgodność nie ma znaczenia…
Posłuchaj mnie.
Wróćmy do jabłek.
To dobra metafora.
- Dobrze. - Posłuchaj.
Jestem połówką jabłka.
Czerwonego i okrągłego.
Nie będę szukał zielonego i owalnego.
Ale jeśli spotkam inne czerwone, okrągłe jabłko,
nawet jeśli jest stłuczone i ma inny odcień czerwieni,
wezmę je.
I może z czasem spróbuję zmienić swój odcień czerwieni.
A ona swój.
To wyczerpujące i nieidealne, ale działa.
Rozumiem. Nie szukajmy tej jedynej bratniej duszy,
tylko bratnią duszę.
Tak, która nas dopełnia.
Czy to nie cyniczne?
Jesteś z kimś,
ale możesz być też z kimś innym?
Oczywiście, że nie.
W związku stajemy się inni.
Wszystkie inne opcje przestają istnieć.
Gdybym w młodości przeniósł się do Bostonu,
byłbym inną osobą.
Nie byłbym taki sam. Prawda?
Dlatego nie zdradzaliśmy, z kim ożenił się Matteo.
Rozumiesz już?
Całe życie zastanawiamy się:
„Co by było, gdyby…”.
Dobra, nie mówcie nam.
Jasne, ale…
- To nie takie proste. - Czemu?
To oni.
- Nie! - To oni?
Przywykłem do aury tajemniczości.
Lub…
- Federica. - Dario.
Miło cię poznać.
DLA MAMY
Napisy: Krzysztof Zając