Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dario, dostum?
Unutma, cuma günü eşinle birlikte yemeğe geliyorsunuz.
-Sara'yla benim evime. -Tamam.
Unutma. Geç de kalmayın.
Tabii. Şarabı biz getiririz.
Chiara, nerelerdeydin?
Önümüzdeki cuma bizde akşam yemeği. Tamam mı?
Affedersin, spor salonundaydım. Geliriz!
Matteo?
Cuma günü eşinle birlikte akşam yemeğine geliyorsunuz, unutma.
Tabii. Geleceğim.
Şarap getireyim mi?
Selam Giulia. Haftaya cuma akşam yemeği.
Selam Sara. Gelirim.
Böyle aptalca bir şeye cidden inanıyor musun?
Sen ve Sara canlı kanıtsınız.
Neden bahsediyorsun Francesco?
-Ruh eşi kavramından mı? -Evet.
20 yıldır birlikte olan kaç çift tanıyorsun?
Yani tamam da…
Ya ben sekiz yaşındayken
ailem Boston'a taşınmaya karar verseydi?
-Boston'a mı? -Boston'a.
Hiç evlenmez miydim sanıyorsun?
Gerçek ruh eşim Roma'da yaşıyor diye
mutsuz, yalnız bir hayat mı sürerdim?
Sara'yla hiç tanışmazdın.
Boston'daki lisende biriyle tanışır ve hâlâ onunla olurdun.
Bunu bilemeyiz.
Baştan aşağı absürt bir kavram.
Dünyanın bir yerinde bizi tamamlayan bir insan olduğunu düşünüyorsun.
Çok saçma.
Saçma mı? Platon, Şölen'de bundan bahsediyordu.
Elmalar, tabii.
Mesele elma değil, çok daha karmaşık.
Bir zamanlar insanlar mükemmelmiş.
Tamam.
-Tanrılar kıskandığı için… -Onları ikiye bölmüş.
O zamandan beri hepimiz diğer yarımızı arıyoruz.
Evet, çok iyi hatırlıyorum.
Saçmalık.
-Çok güzel. -Güzel olan ne?
-Hermafrodit efsanesi. -Çok ağır.
-Ne? Çok güzel. -Sosyetik bir sohbet.
Önemli sohbetler, ruh eşleri…
-Ben inanıyorum. -Ne romantik.
Izgarayı 15 dakikaya yaksak mı?
Tabii patron.
Paradoks olduğunu biliyorum ama öyle uzun zamandır berabersiniz ki
artık ilişkinizi hafife alıyor gibisiniz.
-Duy, duy! -Vay be!
-Beni hafife alıyorsun! -Hiç de bile.
Onu hafife aldığını söylemedim ama başka biriyle oldun mu?
-Evet? -Pekâlâ…
-Oldun mu? -Ciddi değildi.
Hayır, aynen.
Federica'dan önce ciddi ilişkilerim oldu.
-Ne? -Sonra onunla tanıştım ve…
İyi toparladın.
-"İşte bu o" diye düşündüm. -Tatlım…
-Ruh eşim. -Canım.
İkna olmadın mı?
-Olmadı galiba. -Hayır.
-Biraz bile mi? -Hayır.
Harika bir ilişkiniz var, bunu inkâr etmiyorum.
Sadece…
Aklından geçen…
Şeyi mi…
Anlatalım mı?
-Anlat. -Tamam, size bir hikâye anlatacağız.
Sonunda ruh eşi olayına inanıp inanmadığınızı söylersiniz.
-Tamam, dinleyelim. -Hazır mısınız?
-Tamam. -Aşağı yukarı iki yıl önce
Sara'yla yeni evlenmiş
ve bu evi satın almıştık.
Burada büyük bir öğle yemeği vermiştik…
-Dört arkadaşla. -Evet.
Ben iki kadın arkadaşımı, Luca da iki erkek arkadaşını çağırdı.
Geldik.
Dağınıklığa aldırmayın, anahtarı iki gün önce aldık ve…
Sen benim evi gör.
-Beş yıldır oradayım. -Selam!
On dakika erken geldiler, inanılmaz!
Yarım saat erken gelin, demiştim.
-Sana. -Çok güzel.
-Mutlu oldu. -Bu da.
Terasa bak! Pardon, merdivende nefesim kesildi.
Bizi gezdirir misin?
Onu sonra yapalım beyler.
Çok az vaktimiz var.
-Ne oldu? -Canım, lütfen.
-Biliyorum, sana söz verdim. -Ne?
Sara'nın arkadaşlarıyla ilgili birkaç şey diyeceğim.
-Seksiler mi? -Ondan mı erken geldik?
-Yoksa… -Ne yazık ki yarım saat geç geldiniz.
-Düğünde tanışmıştınız. -Tamam.
-Merhaba! -Merhaba!
Giulia'yla başlayalım.
Kendisi matematikçi.
Ne aldın?
Şarap sürahisi. Sen?
Lamba.
Finansal modelleme işi yapıyor.
-Değil mi? -Evet.
Bana yüz kere açıkladı.
Uzun saçlı olan.
Hayır! O Chiara.
Giulia'nın saçı kısa, biraz dalgalı.
Anladınız mı?
Kızı görünce
"Bu kız kesin İstatistik ve Finans okumuştur" demezsiniz.
Hayır, yani…
Şey biri…
Öz güvenli, zeki.
Başta biraz kibirli gelebilir.
Her baktığında aptal olduğunu düşünüyormuş gibi.
-Güzel. -Ama seksi.
Ya diğeri?
Şey bir ürün…
-Lazım. -Evet.
Diğeri tam tersi.
-Aptal mı? -Yok canım.
Üniversitede beraberdik. Anestezi uzmanı.
Pek bir önemi yok sanki.
Mıknatıs gibidir.
Etrafı hep insanlarla çevrilidir.
Birinden ayrıldığı gibi…
-O zaman neden tam tersi? -Çünkü…
Çünkü tatlı, şefkatli, ışık saçan bir kız.
Komşunun kızı gibi.
Ama ne istediğini bilir.
O da çok seksi.
Bu iyi.
Çok iyi.
Kapı mı çaldı? Ben bakarım.
-Ben de geleyim. -Hayır!
-Delirdin mi? -Tanrı aşkına.
-Ne kadar… -Kahretsin!
Size 13.00'te gelmenizi söylemiştim.
Yarım saatlik brifing fazla kaçardı.
Unutmayın, Chiara uzun siyah saçlı olan.
Uzun siyah saçlı.
Niye Chiara'yı o alıyor?
Anladım, Sara'yla dediniz ki
"Matteo, gömleğinin cebinde gözlük taşıyan, sevgi dolu, hassas biri…"
Mantıklı.
"Tatlı kızı o alsın."
"Şirret olanı da avukata verelim, başının çaresine bakmayı bilir."
Kesinlikle bilir.
Üzgünüm.
Bizi ne sanıyorsunuz siz?
Yeni evlileriz biz.
Arkadaşlarımızı ayarlamaya günlerimizi harcar mıyız sizce?
Hayır.
Dört bekâr arkadaşla
bir öğle yemeği sadece.
-Tesadüf. -Tabii.
Tamam, düğünümüzden beri
"Onları tanıştırmalıyız" diye düşünüyorduk.
Dinle…
Söylememen gereken şey ne?
Kimin kime uygun olduğunu söylememem gerek.
Tabii, dürüstlük…
Dürüstlük her uzun evliliğin…
Kesinlikle.
…temelidir.
Sence Sara arkadaşlarına
bütün hafta bizden bahsetmemiş midir?
Hayır, tabii ki hayır.
Ne malum?
Harika, evlilik bir yalanla başlar. Hatta iki.
Geldiler. Lütfen.
İşte. Geldiler!
-Selam! -Hanımlar!
-Nasılsınız? Merhaba. -Merhaba.
Teşekkürler.
-Harika. -Merhaba.
-Şey… -O zaman…
Dario ve Matteo.
Chiara ve Giulia.
-Merhaba. -Merhaba.
-Bira? -Teşekkürler.
-Senin var mı? -Evet.
-Giulia? -Teşekkürler.
-Pardon, bölmek… -Sorun yok.
Ben de alabilir miyim canım?
Alabilirim.
-Al aşkım. -Teşekkürler.
Biraları var mı?
…daha iyi bir hayat kalitesi istiyorum.
Pizza geldi!
Bu muhteşem yemeğe!
-Güzel insanlar, ben ayrılıyorum. -Güle güle!
Seni ararım.
-Ya beni? Aramaz mısın? -Hayır.
Hayır.
Kask burada.
-Hoşça kal. -Güle güle.
Hadi.
"İki ergen gibi eve gelir gelmez
sosyal medyaya mı giriyoruz?"
"Biz…" Biz çok fenayız!
Birinci çoğul şahıs.
"Bir şey sorabilir miyim?"
"Bunlar beze mi?"
EVET!
"Dehşet!"
Dalga geçiyor gibi görünsem de itiraf ediyorum ki profiline girdim.
O da benim fotoğraflarıma baktığını itiraf etti.
Gördün mü? Kız profesyonel.
O zaman…
Ona numaramı bırakayım. Bakalım.
Hayır, numarasını istemeyeceğim. Benimki onda var.
Artık top onda.
O adım atsın.
Ben değil.
O, ben değil.
Stella, Kadınları Etkileme Rehberi'ni inceledin mi?
Evet. İyi de satıyor.
Kimin aklına gelirdi?
Dinle…
Kitapta, bir kızı aramak için ne kadar beklenmesi gerektiği yazıyor mu?
Matteo,
Bir kadın olarak fikirlerime değer vermen gururumu okşadı.
Her zaman. Hep değer veriyorum.
Seksi bir adam her zaman arayabilir, yarım saat sonra bile.
-Peki ya ben? -Şey, sen…
Ben iki ay beklerdim.
Tam bir kaltaksın.
-Gerçekten. -Biliyorum.
Senin gibi bir adam ne zamandan beri bu kitapları okuyor?
Burcunu da okuyor musun?
Neyse, en az 24 saat.
Ama onu arama.
-Ne yapayım? -Mesaj at.
Herkes gibi.
Sadece ezikler arar.
24 saat mi?
Çok saçma, hiçbir mantığı yok.
MATTEO'NUN MACBOOK PRO'SU
-Alo? -Alo?
Merhaba, ben Matteo.
Luca'nın arkadaşı.
Merhaba.
Nasılsın?
Merhaba. İyiyim, teşekkürler.
Çok mu erken oldu acaba?
Ne için erken?
Mesele şu, bir erkek tanıştığı bir kızı aramak için
ne kadar beklemeli?
Bir kitapta
yazana göre… Yani ana referansım değil
ama diyor ki…
Alo?
İş arkadaşım hemen aranabileceğini söyledi ama ben…
Alo?
-Alo? -Alo?
Affedersin, asansöre bindim ve bağlantı koptu.
Hayır, ben de…
Ben de berbat esprim yüzümden kapattın sandım.
Demek…
Berbat bir espriydi.
Bu bir nevi benim…
Nasıl desem…
Benim stratejim.
Evet, öyle.
Zavallı olmak mı?
Zavallılık
ve şirinlik arasındaki çizginin ne kadar ince olduğunu unutuyorsun.
Bir kıza kendini acındırınca
ne olur?
Teoride, yemeğe evet der.
Yine teoride…
Teoride bu ne zaman olur?
Yarın akşam?
Peki teoride nerede?
Harika bir yer biliyorum.
Evet?
Çok sessiz.
-Evet? -Biraz sapa bir yerde.
-Güzel. -Tamam, hoşça kal.
Yarın görüşürüz.
SANA MEYDAN OKUYORUM
Meydan okuyormuş.
AŞK
Bakalım.
Biraz un.
Mükemmel.
Mükemmel, değil mi? Şimdi de… Fotoğraf.
İşte, oldu.
Şimdi…
DÜNYANIN EN ZOR ŞEYİ
Giulia'ya gönderiyoruz.
Bana bir şans ver.
Hayır, yapma.
Evet, Şeker Tatlılar'dan beze almak çok zor iş.
Hayır.
Ne aptallık!
Hayır.
BEN BİR APTALIM
Öz güvenini yok etmek istemezdim.
Hiç olmadığı kadar dibe vurdu. Ama…
Akşam yemeği davetini kabul ederek gönlümü alabilirsin.
Bakalım ne diyecek.
"Tamam!"
Patron kim? Ben mi, sen mi?
Kim patron? Ben mi, sen mi?
Düğünümüz var. Üzgünüm, gerçekten olmaz. Hoşça kal.
İyi akşamlar. İki kişilik bir masa?
-Evet. -Kimin adına?
Rossi. Bay Rossi.
Bir de Bayan Rossi.
-Masa ayırtmadınız, değil mi? -Gerek olmaz sandım.
Boş ver. Gidelim.
Yakınlarda bir yer önerebilir misiniz?
Buralarda fazla yer yok.
Buranın en güzel yanı da bu. Çok ıssız…
-Ne aptallık. -Sorun değil, gel.
Hoş geldiniz! Siz Campobasso'daki kuzenler olmalısınız!
-Hayır. -Hayır.
Biz davetli değiliz, yemek yiyecektik…
Çok şıksınız. Yıl dönümünüz mü?
Hayır, ilk randevu. Muhtemelen de son.
İlk randevu mu? İnanamıyorum.
Bizim de ilk randevumuz buradaydı.
Tesadüfe bakın. Bu resmen kader!
Belki siz de burada evlenirsiniz. Uğurlu bir yer.
Peki, tebrikler.
-Gidelim. -Hayır, bekleyin!
-Nereye? -Uzağa.
-Bir yer buluruz. -Hayır, onca yol gelmişsiniz.
Kalabilirsiniz. Misafirimiz olun.
Ciddiyim. Burada aşkı kutluyoruz. Kuzenlerle hiç tanışmadım…
Geline itaat. "Bay Rossi"nin altında yazıyor.
Arkadaşlarımıza kocaman tebrikler!
Hanımlar ve beyler, David ve Rebecca!
Köpeğinin adı ne?
Hadi.
"Hadi" mi?
Evet. Mesela Nana adında bir köpeğin var. Ona "Hadi Nana" dersin.
"Hadi" daha kısa. Değil mi?
Bebeğinin adını düşünemiyorum bile.
Senin köpeğin veya kedin var mı?
Balık? Koala?
Hayır, ben…
Dinle,
patavatsızca bir şey sorabilir miyim?
Hiç sıkılmıyor musun?
Neden?
Mesaj atıyorsun, cevap veriyorum, numaranı veriyorsun, ben vermiyorum.
Mesaj atıyorum, cevap yazıyorsun.
İkimiz de komik, sevimli olmaya
ve fazla meraklı görünmemeye çalışıyoruz.
Biriyle tanışıp şöyle demek daha kolay olmaz mı?
"Senden hoşlanıyorum, seri katile benzemiyorsun. Sevişelim."
Sırf bir randevu koparmak için beze yapmayı öğrenmek zorundaysan
sistem çökmüş demektir.
Evlenecek birini arıyorsan o başka tabii.
Bütün gece oturup köpeklerden, kedilerden, koalalardan bahsedebiliriz.
Ama sen ve ben…
Bana gidip sevişsek,
Stranger Things izleyip uyusak daha kolay olmaz mı?
Hesap lütfen.
İzlemediysen kalabilirsin.
Hangi bölümdesin?
Üçüncü sezon, birinci bölüm.
İzledim.
Harika.
Öylesineydi zaten.
Öyle mi?
-İyi geceler. -Güle güle.
Dario?
Beni ara lütfen.
Ne pislik.
Pekâlâ…
-Dario… -Ve Giulia.
-Chiara. -Ve Matteo.
-Giulia? -Teşekkürler.
Bakış açılarımız biraz farklı.
O senin uzun saçlı anestezi uzmanı Chiara'ya
daha çok yakışacağını düşünüyor.
Senin de rakınrolcu matematikçi Giulia'ya.
-Zıt kutuplar birbirini çeker, diyor da… -Davul dengi dengine.
Aynen. Masaları birleştirelim.
Hadi bakalım.
Bu harika yemeğe!
Güzel insanlar, ben ayrılıyorum.
-Güle güle! -Güle güle!
Neyse, en az 24 saat. Ama onu arama.
-Ne yapayım? -Mesaj at.
Herkes gibi. Sadece ezikler arar.
Gerçekten mi, 24 saat mi? Çok saçma, hiçbir mantığı yok.
-Çok saçma. -E?
Ne kadar kaldı?
Otuz yedi dakika.
Geri sayım mı yapıyorsun cidden?
Matteo, onu aramak istiyorsan ara.
Hayır, dinle…
Dayanabilirim.
Aşağı inip bir kahve alayım.
Kahve.
-Hoşça kal. Kahve. -Güle güle.
Hoşça kalın. Yarın görüşürüz.
Giulia?
-Matteo! -Selam!
Seni burada görmeyi beklemiyordum.
Kitap okuyamaz mıyım?
Hayır, sadece… Ben burada çalışıyorum.
Danışmanların ofisi yukarıda,
kahve almaya indim.
Sen ne yapıyorsun?
Havaya girmeyeceğine söz ver.
Denerim.
Yok artık! Tavsiyemi dikkate almışsın! Tabii ki havaya gireceğim.
Bir saat boyunca bunu konuştun.
-Bezdirdin beni. -Güzel.
Şimdi de daha hafif bir şey arıyordum.
Gerçek anlamda.
Yemek kitabı mı?
Hayır.
Önerebileceğin bir şey varsa…
Bir şey bulabilecek miyiz, bakalım.
-Neden olmasın? -Gel.
Bu taraftan.
Suçlu hissediyorum.
Ne için?
Sana bir servet harcatıyorum.
Komisyonla mı çalışıyorsun?
Keşke! Hayır, çalışmıyorum.
Yarısını ben ödeyeyim mi?
-Saçmalama. -Gerçekten…
Mecbur hissediyorum. Kaç tane var?
İki, dört, altı, sekiz…
Üç tanesini öderim. %25'ini.
Tamam, %25.
Ya da beni yemeğe çıkarırsın.
Olur.
-Gittiğin yere baksana! -Tanrım, pardon!
Özür dilerim!
Birden çıkıverdi.
Park yerimden geri geri çıkarken…
Sorun yok. Adama bir şey olmamış ya, önemli olan o.
Olmadı. Ama onun scooter'ında da benim arabamda da çökme var.
Arabayı da hiç kullanmam.
Bu işlerden pek anlamam ama…
Buna "nezaket önceliği" deniyor.
Muhtemelen müşterek kusur olarak işlenir.
Sigortadan raporu alırım.
Teşekkürler.
Seni geç saate kadar tuttum, üzgünüm.
Başka kimi arayacağımı bilemedim.
Giulia'da numaran vardı, ben de…
Hiç dert etme.
Yani doğru…
Geç oldu ama…
Bir yerde bir şeyler yemek ister misin?
Olur.
Montumu alayım.
Tamam.
-Geliyorum. -Tamam.
Sakin bir bölgede güzel bir daire
ama komşular…
Ne olmuş onlara?
Oradaki ilk gece yattım ve tahmin et ne oldu?
Beethoven'ı duydum.
-Birdenbire. -Tamam, Beethoven.
Ertesi gece yine,
Beethovan'a devam, rastgele.
Ben de yukarı çıkıp zillerini çalmaya karar verdim.
Çaldım da.
-Kapıyı kim açtı, bil. -Kim?
Seksenli yaşlarda bir çift, 70 yıldır evlilermiş.
Dur, evlendiklerinde yaşları…
Evet, boş ver.
Benden daha çok eğleniyorlardı.
Tamam da
helal olsun, 80'li yaşlarda hâlâ oynaşıyorlar.
Onlar adına çok mutluyum
ama sonra yapayalnız dairem dönünce
üzülüyorum.
Düşünmeye başladım, bu iki seksenlik şey yaparken…
Ben evde kedimle yalnızım.
Strese girdim.
-Kedin mi var? -Evet.
-Adı ne? -Renato.
-Harika bir isim. -Renato, evet.
-İyi akşamlar. -Merhaba.
Harika görünüyorsun.
-Yirmi Yıl Sonra'yı okudum. -Evet? Hadi, söyle.
O surat ne? Beğenmedin mi?
Bir kitaba en fazla 50 sayfa veririm. Çekmezse doğruca sonuna atlarım.
Dünden beri 50 sayfa mı okudun yani?
-Evet. Neden, sen yavaş mı okursun? -Hem de çok, kesinlikle. Ama…
Restoran seçmede iyiyimdir.
Seni harika bir yere götüreceğim.
Biraz sapa bir yerde ve yıldızları izleyebiliyorsun.
Rezervasyonu saat kaça yaptırdın?
Rezervasyon yaptırmadım.
Hep boştur, ne gerek var ki?
-Ne kadar mesafede? -Bir saat kadar.
Aşağı yukarı.
Arasan iyi olabilir. Ya kapalıysa?
Neden olsun?
Her zaman açıktır.
O tiplerden mi olalım? Tamam, o zaman…
Aramayacağımı mı sandın?
Hayır ama…
Şey gibi mi görünüyorum… Gayet de arayabilirim.
Tabii, ararım.
-Sadece kadeh kaldıralım. Yemek yemedim. -Alo?
İyi akşamlar, iki kişilik bir masa?
Düğünümüz var.
Üzgünüm ama yerimiz yok.
Hoşça kalın.
Kapalı mıymış?
Hayır, düğün varmış.
Tamam, sen bir kâhinsin. Açıkmış ama önemli olan…
Buralarda güzel bir yer biliyorum.
Masa ayırttın mı?
-Hani… -Arabayı park et.
Doğru.
Eve bırakmayayım mı?
Hayır, otobüs kapımın önünden geçiyor.
Yardımın için
ve akşam yemeği için teşekkürler.
-Eşlik ettiğin için teşekkürler. -Teşekkürler.
Neden gülüyorsun?
Ne zamandır bir öpücükten kaçmamıştım da…
Tamam ama… O kadar komik değil.
-Gerçekten üzgünüm. -Bütün bu…
Seninle alakası yok.
Üzgünüm.
Artık senin gibilerle çıkmıyorum.
"Benim gibiler" kim?
-Ne yapıyorsun? -Sonraki durakta ineceğim.
Detay verir misin lütfen?
Alınmak yok.
Tamam. Sen tek gece takılmalık bir adamsın.
-Kim söyledi? -Kimse.
Anlaşılıyor, caziben var.
Bu bir iltifat.
Ne mutlu bana.
İnanılmaz.
Tamam, gayet güzel ama market markasını
orijinal markaya tercih ediyor olamazsın.
Çeşitli değişkenlere bakılarak çalışmalar yapılmış.
Malzemelere, ambalaja, bandırma performansına…
Öyle bir değişken mi var?
Evet, bandırma performansı.
Market kurabiyeleri açık ara en iyisi.
Bundan sıkılmıyor musun?
Mesaj atıyorsun, yemeğe çıkıyoruz, evime geliyorsun,
sevişiyoruz, peki sonra?
-Sonra ne? -Yalnız uyuyoruz.
Hayır. Ben tamamını istiyorum.
Kanepeye sarılmak istiyorum. Hepsini istiyorum.
Anladım. Kesinlikle haklısın.
Ciddi bir şey aramıyorum. Kimsenin koltuğuna oturmak istemiyorum.
Gördün mü?
Tamam ama bunu tam olarak ne zaman anladın?
Geçen gece Luca ve Sara'lardayken anladım. Alınma.
Sen et istedin, ben balık.
Ben olsam kırmızı şarap seçerdim ama beyaz şarap içiyoruz.
Müzik zevkimiz çok farklı.
Kurabiye zevkimiz de.
Tecrübelerime göre bu akşam şey bir kadına benziyordun…
Ne bir kadına?
Şey, hani…
-Evet? -Hevesli.
Nasıl yani? Sırf rahat davrandığım için mi?
Belki de seni seçeneklerden çıkardığım için…
-Kedi mi, köpek mi? -Tabii ki kedi.
-Plaj mı, dağ mı? -Soruya bak! Plaj.
Bekle.
-Köpek. -Evet.
-Ve dağ. -Ciddi olamazsın.
Öyle sıkıcı ki bileğimi kesmek isterim!
Asıl plaj sıkıcı.
Belki de doğru kitapları okumuyorsundur.
Ondandır.
Benden hoşlanmadığına karar vermiş olman umurumda değil.
Bunu kabul edebilirim. Ama bu yüzden daha rahat davrandığını söylüyorsan…
Bana göre bu dayanılmaz.
-İşte sen böyle birisin. -Nasılım?
-Ne? -"Dayanılmaz."
Yıldızları çalıp gözlerime serpiştirdiği için
babamın hırsız olduğunu söyleyecek misin?
-Sigortacından haber alınca ararım. -Tamam.
Ama arkadaş kalabiliriz.
Hayır.
Senin gibi kızlarla arkadaş olamam.
"Benim gibi kızlarla"?
Bak şimdi, bu önemli.
Tuvalet kâğıdını üstten mi yoksa alttan mı sarkacak şekilde
yerleştiriyorsun?
Kullanmam ki.
Ne?
İtalya'da çalışmaya devam etmek isterim ama yurt dışında üç aylık sözleşmeyle
50.000 avro kazanılabiliyor.
Tabii.
Ama mesele sadece para değil.
Hayır, tabii ki.
Toplum, rolüne değer vermiyor.
Aynen. Anlıyorsun.
Teşekkürler.
İnanılmaz, her konuda aynı düşünüyoruz.
Evet, neredeyse sıkıcı olmaya başladı.
Çok şükür, eve geldim.
Bu fiyaskolu geceye bir son vermek istersen…
İyi geceler o zaman.
Şakaydı.
Yani… Ortak yönlerimiz olduğunu öğrenmeye başlamışken neden gidiyorsun?
İKİ AY SONRA
-Ne oldu? -Hiç.
Dinle…
Bir şey olduğunu biliyordum!
Hayır, sadece…
-Bak, Stella… -Evet?
Bir kitap üstünde çalışıyor, Çiftlerin Bilmedikleri.
Sen de okudun.
Ben her şeyi okudum. Şeyi bile…
Her şeyi.
Neyse, mesele… Neyse işte.
İlişkinin sağlam olup olmadığını belirlemek için
evinde kaç tane eşyasını bıraktığını sayabilirmişsin.
-Evet? -20 varsa…
Artık sevgili olmuştur.
Şimdi…
-Şimdi… -Evet.
Bu kitabın bir kadının bölgesini bir köpek gibi işaretlediğini
ileri sürmesini çok rahatsız edici buldum.
Ne için? Sırf "kız arkadaş" etiketini kazanmak için mi?
-Hayır. -Evet.
Neyse, benimkiler 20'yi bulmaz.
-Bulmaz mı? -Bulmaz.
Bakalım.
-Sen öyle san. -Hadi.
Gerçeklere bakalım.
-Hadi. -Tamam, o zaman…
Bir.
Pijama, iki.
-İki. -Şuraya bak!
-Ondan sen de yiyorsun? -Yine de sayılır.
Sırf senin için alıyorum, o yüzden sayılır.
Sayılır.
Çıkar şunları.
Dört.
Misafir terliğinin olmaması benim suçum değil!
Dört.
Şuraya bak.
İki pantolon, iki çorap, iki tişört.
Şuna da bak! Dalgalı saçlar için şampuan. 13.
Angela'nın Külleri senin.
-Bu kim? -Hadi…
-Tıraş bıçağı. -Öyle olsun.
Ya bu? 18.
Senin. Matematik yalan söylemez.
Burada ne varmış? Makyaj çantası.
İçinde fondöten, maskara, ruj…
O tek eşya sayılır!
Pekâlâ, ne olursa olsun kazanmak istediğin için hile yapıyorsun.
Öyle olsun, tek eşya. 19 oldu.
19!
Tamam! Bölgemi işaretlemediğim
ve resmen sevgilim olmadığım konusunda kitabın yazarına güvence verebilirsin.
Çok yazık oldu.
Senin.
Atacağım.
-Hayır, neden? -Parçalanıyor.
-Hayır, çok yumuşak. -Ver şunu.
Hayır!
Senin gibi kokuyor.
-Beğendin mi? -Evet.
Gerçekten mi?
İstiyor musun?
Senin olsun.
Teşekkürler.
Evet!
Kim söyleyecek?
Yirmi.
İşte bu be!
-Roberta mı? -Roberta.
-Roberta kim? -Hayır.
Spor salonundaki kız.
Bu gece kimseyi göresim yok.
Asil kuş…
Asil…
Sonra arayacağımı söylerim.
Oldu mu şimdi?
-Yoksa kızar. -Kimin umurunda?
Hadi!
UYANDIN MI?
EVET!
-Selam. -Hemen çıkmam lazım.
Sorun değil, ben de eve uğramalıyım.
Geç kalıyorum.
Kurabiye aldım.
Market markası.
Markalı olanlardan çok daha güzel.
Bence de öyle.
Mesele…
Bandırma performansı.
Evet.
Lizbon'daki iş için görüşme nasıl geçti?
Kim bilir.
Finansal analist arıyorlar ve pek alanım değil.
Ama… Nefret ettiğin avukatla buluşmayacak mıydın?
Marrale mi? Ne oldu, bil.
Anlaşmayı iki ay erteledi.
Yine ağzıma sıçacak, biliyorum.
Kim o?
Giorgio, iş arkadaşım.
Tamam.
Pekâlâ…
-Sana iyi günler. -Sana da.
-Hoşça kal. -Güle güle.
-Üzgünüm, gelemeyeceğim. -Evet, anladım.
Alarmı duymadım.
Dün gece yine dışarıda mıydın?
Hayır, gecenin ikisine kadar dizi izledim.
Üstüne bir de iş arkadaşım Giorgio mesaj atıp duruyor…
E-postayla sorabileceği soruları soruyor.
-Nefes alıyor mu? -Mesaj atması için fırsat çıktı.
Ne tatlı.
Kim bana asıldı, bil.
Dario.
-Kim? -Dario.
Luca'nın dostu. Numarasını verdiğin.
Olacak şey değil.
-Güzel popolu avukat. -O.
Beni öpmeye çalıştı, "Olmaz, olamaz" dedim.
Aferin sana.
Yattığı kadınların %99'unun intikamını almışsın.
Giorgio'ya cevap versem iyi olur. Yazıp duruyor.
Ne istiyor?
Bir raporu soruyor.
Bir cumartesi öğleden sonra yazmıştım
ve âdet olduğum için evde sıcak su torbasıyla duruyordum.
Ona aynen böyle yaz, mesaj atmayı bırakır.
-Hoşça kal. -Seni seviyorum.
Hoşça kal.
Tamam. "Sevgili Giorgio,
o raporu
bir ay önce bitirdim."
Hayır. "İki ay önce."
Hayır.
Hayır, siktir.
Matteo?
Giulia? Sen misin?
Tükürüşümü duydun mu?
Dişimi fırçalıyordum. Dario'yla yemekteyim. Pardon.
Hayır, duymadım.
Ne aptalım, söylememe gerek yoktu. Harika.
Affedersin, biraz acelem var da.
Özür dilemene gerek yok.
-Sonra arayayım mı? -Yok, önemli değil.
Ne oldu?
Sonra buluşup bir kahve içelim mi?
Konuşmak istiyorum.
Ne oldu, hamile misin?
Giulia? Hamile misin?
Telefonda söylemek istemedim.
Ama şimdi hayır deyip sonra hamileyim diyemem,
bu aptalca olur.
Çok aptalım. Özür dilerim.
Özür dilemeyi kes.
Hemen geliyorum.
Tamam. Evde yiyecek bir şey yok.
-Önemli değil… -Ama açlıktan ölüyorum.
Pizza alayım mı?
-Sağ ol. -Tamam.
Hemen geliyorum.
Siktir. Bir çocuk.
Siktir.
Merhaba?
-Merhaba. -Geldim.
Buranın salamlı pizzası muhteşemdir.
Ama almadım.
-Hani şeysin ya… -Hamile?
Patatesli ve ekstra peynirli sebzeli
ve margarita pizzamız var.
Ben salam yiyebilirim ama istemedim.
Ne sevdiğini bilmediğim için bu ikisini aldım.
Umarım kötü yapmamışımdır.
Pizzayı kenara koyalım.
-Oturalım. -Bir şey pişirebiliriz.
Tamam, hadi.
-Utanç verici sorularla başla. -Evet.
Ayakta duracağız.
Bunu nasıl… Anlayamıyorum.
Bunun kulağa şey gelmesini istemem…
Yanlış anlaşılmasını istemiyorum.
Kesinlikle senin. Sadece seninle yattım.
Hayır, aklımdan geçen o değildi.
Yanlış anlaşılabilecek başka ne sorabilirsin ki?
Doğurmak istiyor musun?
Evet, istiyorum.
-Tamam. -Affedersin, eğer şeyse…
-Eğer sen… -Hayır.
Çocuk istiyorum
ama sen mecbur değilsin.
Sorun yok. Ben de isterim.
İstememi istiyorsan isterim. İstememi istiyor musun?
Hayatımızda olursan mutlu olurum, evet.
Evlenecek miyiz?
-Sen ve ben mi? -Evet, başka kim olacak?
İstersen seninle evlenirim. Evlenmek istiyor musun?
Yavaş ol. Biraz…
Aceleye getirme.
Bil istedim. İhtiyacın olduğunda buradayım.
-Her konuda. -Tamam.
Her konuda.
Tamam, belki ellerimizle kalp yapıp vıcık vıcık fotoğraflar çekmeyiz.
Böyle şeylerden hiç anlamamışımdır, şey değil…
Yani sen istersen yaparız tabii, siktir et.
Dinle, "hayatımızda olmak" derken…
Evet.
Bir ile on arasında sayı ver.
Bir ile on mu?
Evet, bir "hayatımızı yaşayacağız ama çocuk babasını tanıyacak."
On ise ne bileyim,
"beş yıl evli kalıp büyükbabamın adını koyacağız."
Referans olarak bir ile on arasında bir ölçek.
-Yedi? -Yedi.
-Yedi harika. -Yedi ne?
-Hayır, harika. -Tamam.
Ne olduğundan emin değilim ama harika.
Sanırım bir dilim pizza iyi gelecek.
-Pizza, evet. -Evet.
Hangisi?
Peynirli ve patatesli.
Bacaklarımı uzatabilir miyim?
Tanrım.
İşte oldu.
Harika.
-Yedi. -Yedi.
Yedi.
Şeyi düşünmemiz gerek…
Benim evimde kalabiliriz.
Annenle baban destek verir mi, hani eğer…
-Seninkiler de. -Benimkiler de ama…
-Benimkiler vermez. -Vermez mi?
Garip bir şey deneyebilir miyiz? Elini karnıma koy.
Hayır, şaka yapıyorum. Hayır.
Tanrım.
-Bu olaydan nefret ediyorum. -Yapma!
-Ve… -Güzel olacaksın.
-Şişeceğim. -Şişmeyeceksin.
İmkânsız.
Hazır mısın?
Hazırım.
Bence üstesinden gelirler.
Yeni tanıştılar.
Evet ama birlikte çok tatlılar. Takım oldular.
Ne…
Neden gülüyorsun?
İlk randevuda hamile kalacağını
tahmin eder miydin?
-Davranışlarından… -Tatlım…
İlk randevuda hamile kaldı.
Bu delilik değil mi? Ben çıldırırdım.
Tabii, ben de.
Bu yürümeyeceği anlamına gelmez.
Hayır, tabii. Hepimiz onlara şans diliyoruz. Şansları bol olsun.
-Güle güle. -İyi geceler.
İyi geceler.
-Hoşça kalın. -İyi geceler!
Umarım başarırlar.
-Bak ne diyeceğim. -Ne?
Okuduğum şu kitapta yazana göre
ilişkinin ciddi olup olmadığını belirlemek için
sevgilinin senin evinde kaç eşya bıraktığını saymak gerekiyormuş.
Yirmiden fazlaysa
resmen çiftsiniz demekmiş.
Vay be, ne kadar derin bir kitap.
Sen Matteo'nun evine gitmişsindir.
Sence Giulia orada kaç eşyasını bırakmıştır?
Giulia'nın onun evine gittiğini sanmıyorum.
Aynen işte! Bu şekilde nasıl çocuk büyütülebilir ki?
Ne önemi var?
Boşanmış çiftler ne olacak?
O bambaşka bir hikâye.
İki insan birbirini sever, evlenir, çocuk yapar, aşkı biter. Bunlar olur.
Ama bu şekilde çocuk yapmak saçmalık.
Birlikte bile değiller.
Birlikte olmadan da çocuk büyütebilirler.
Arkadaş olan iki kişi olarak.
Ne?
Erkek-kadın arkadaşlığının
imkânsız olduğunu söyleyen sen değil miydin?
Hayır.
Ben seninle arkadaş olamayacağımı söyledim,
özellikle seninle.
Ne olursa olsun şunu kabul edelim ki harika bir amca ve teyze olacağız.
O ikisinin de yardıma ihtiyacı olacak.
Bir istisna yapacağım.
Arkadaş olmayı mı teklif ediyorsun?
Çok duygulandım. Çok mutlu oldum.
Tabii ki, olur.
Teşekkürler efendim.
Zevkti.
-Hemen geliyorum. -Biz…
Resmen tanışmadık.
Ben Claudia.
EVDE MİSİN?
YALNIZ DEĞİLİM
BEŞ DAKİKA İZİN VER
Günaydın canımın…
Dario…
Kim bu kadın ya?
Bunu nasıl yaparsın?
Bunu Renato ve bana nasıl yaparsın?
Nasıl?
Babam hâlâ düğünün parasını ödüyor.
Dört yüz kişi.
Dört yüz. Ben…
-Rezilsin! Senden nefret ediyorum! -Manyaksın sen! Gitti. Delisin sen!
-Gitti mi? -Sen…
Sen delisin!
Zırdelisin!
Kafayı yemişsin.
Eğlendin mi?
Hem de çok.
Gerçekte asla böyle yapmazdım.
İyiydin.
Bir an için kıskandığını sandım.
Öyle mi?
Bir kızdan hoşlanırsan bana söyle.
Ya evlenecek olursan?
Sonsuza dek, aldatılan zavallı eski eş olmak istemem.
Öyle bir şey olmayacak.
Kıskançlık numarası bir yana,
pazar günü sabahın dokuzunda evimde ne işin var?
IKEA.
IKEA, anladım.
Arkadaşın olmanın…
-Ne çok avantajı var. -Evet.
Ben de sabah uyanıp "IKEA'ya gitsem" demiştim.
Sen dünyayı dolaşıp becerikli avukatı oynarken
bunca zaman
tatlı köpeğine kim baktı?
Bir ay önce iki günlüğüne Ligurya'ya gittim
ve davayı kaybettim.
Neyse, önemi yok.
Anahtarların.
Sende kalsın.
Tamam.
Diaper Genie'yi kim icat ettiyse
resmen dâhiymiş ya.
Elli avro.
Plastik bir kova için.
Kötü kokuları hapsediyor olabilir ama kova işte!
Elli avro resmen soygun yahu!
Andrea hakkında ne düşünüyorsun?
Andrea kim?
Andrea, yani…
Andrea olmaz.
Dünyada çok fazla Andrea var. Daha şey bir isim olmalı…
Daha özgün.
Mesela Vega.
-Vega. -Havalı bir isim.
Yıldız olan mı?
Vega adında bir yıldız olduğunu biliyorsun.
Küçük dâhiye bak sen.
Neyse, hayır. Yıldız olan değil.
Street Fighter'daki karakter olan.
Hani maskeli ve pençeli olan.
Çok havalı.
Tabii, anlıyorum.
Benim de favori karakterim Bruce Wayne ama çocuğuma Batman adını koymam.
Ne harika olurdu, biliyor musun?
Şimdi…
-Birine Bruce diyelim. -Evet.
-Bruce Willis gibi. -Tamam.
Mükemmel.
Diğerine de Wayne.
Wayne Rooney gibi.
-Gülme! Kim, biliyor musun? -Hayır, kim?
-Merhaba. Yardımcı olabilir miyim? -Hayır, sağ olun.
Bu çok absürt.
Daha yeni tanıştık ve yenidoğan ürünlerine bakıyoruz.
"O, her isteğini yerine getirebilenin isteğiyle burada ve…"
-Pusetlere ve tulumlara bakıyor. -Öyle.
İki insan bir süre birlikte olup sonra evlenmeli.
Biliyorsun işte.
Ne oldu?
Düşünüyordum da
ikinci çocuktan önce biraz beklemek istersen…
Hayır, orada dur bakalım.
Burada müdahale edeceğim. Kimse arkamızdan kovalamıyor. Kimse.
-Tebrikler! -Evet!
Bir tarih belirlediniz mi?
Şey…
Ya üç aya evlenecektik ya da…
On beş aya.
Üç ay oldu!
-Evleniyoruz! -Evet!
-Delirdiniz mi? Nasıl… -Neden öyle diyorsun?
-Ne? -Bu harika.
Müthiş. Söylesene.
-Evlilik şahane bir şey. -Evet, harika.
Küçük çaplı bir şey olacak.
Boş versenize.
Hep öyle başlar,
sonra bir bakarsın 400 davetli olmuş.
Evet aşkım.
Dario?
Değil mi?
-Evet. -Çakmağın var mı?
-Selam! -Claudia. Marrale'yle çalışıyorum.
-Evet. -Saat sekize mi?
Tabii, hatırlıyorum.
-Merhaba. -Tabii.
Burada mı yaşıyorsun?
Hayır, arkadaşlarla yemek yiyorum.
Ben yakında oturuyorum.
-İyi geceler. -Sana da.
Son aylarda bana asılan tek kişi değil.
Kadınlar konusundaki başarını
tebrik etmemi mi istiyorsun?
Hayır.
Tam tersi.
Kimseyle…
Kimseyle yatmadım.
Başka kimseyle…
Başka kimseyle çıkmadım.
İşte.
Sadece…
Sadece seninle.
Peki ya sen?
Ben mi?
Hayır, ben de.
Alo?
-Merhaba. -Selam Julia.
Sana bakiyeyi e-postayla gönderdim.
Tamam, sağ ol.
-Görüşürüz. Teşekkürler. -Hoşça kal.
"…merkezi Lizbon, Portekiz'de bulunan Fexadur Finança'daki işe kabul edildiniz."
Merhaba Chiara.
İşi kaptım.
Hangi işi?
-Lizbon'daki! -Gerçekten mi? Senin adına sevindim!
-Şimdi e-posta geldi. -Bunu kutlamalıyız!
Kesinlikle. Ben organize ederim. İlk seni aradım.
Tebrikler!
Ne oldu?
İki ay önce Lizbon'da bir iş görüşmesi yapmıştım da.
-Market Microstructure'ı biliyor musun? -Tabii.
Peki High-Frequency Trading'i?
Neyse, mümkün değil.
Neden?
Ne zaman başlıyorsun?
-Haziranda. -Ne kadar süreliğine?
Atı aylığına. Tabii ki kabul etmeyeceğim.
İyice düşünelim. Bebek şubatta doğacak.
Haziranda üçümüz beraber gidebiliriz.
Olmaz mı?
Doğum iznine çıkacaktın.
İlkbaharda hazırlanırız.
-Sen ciddi misin? -Kesinlikle.
İşin ne olacak?
Sorun olmaz. E-posta var, görüntülü arama var…
Merak etme.
Yani gitmek istersen. Şey olmasaydı…
-LeBrown. -Öyle söylenmiyor.
-"LeBron". -Bron.
LeBron.
-Gerçekten mi? -Evet.
Birlikte gidebilir miyiz?
Gerçekten mi?
Gidiyoruz!
Şaka bir yana
çocuğunun annesinin peşinden gitmek istemeni anlıyorum.
-Ama bir şey var. -Ne?
-Taş koyduğum için üzgünüm. -Ne?
Aldo emekli olacak
ve danışmanlardan biri terfi edecek.
Bu iş için gereken tüm becerilere sahipsin.
-Sağ olun. -Anlamını biliyorsun.
Yazarlarla yakın çalışırsın ve yayın konusunda son sözü sen söylersin.
-Ancak… -Anladım. Bu uzaktan yapılacak iş değil.
Aynen öyle.
Stella! Bu görev için biçilmiş kaftan.
Evet, Stella çok iyi.
Stella kim ya?
Nasıl yani?
İş arkadaşım, tanışmıştınız.
Hatırlamıyorum.
Ama patron işi sana vermek istedi, değil mi?
Evet ama önemli değil.
Önemli olan şu ki Giulia ile gidip
şu anki işime devam edebilirim.
Düne kadar bu terfiden haberim bile yoktu.
Böyle bir terfiden vazgeçmek delilik.
Vazgeçmedim. Stella bunu hak ediyor.
Ne aptal bir isim, Stella.
Ne dedim ki?
Hayır. Bebeğin adı Stella mı olacak?
Öyle mi?
Sürtüğe bak.
Pekâlâ…
-Anladım. -Neyi?
-Ondan hoşlanıyorsun. -Hayır.
-Hoşlanıyorsun. -Yok artık!
-Hadi, söyle. -Hayır, ne diyorsun sen?
Ben hoşlanıyorum.
-Ne? -Hoşlanıyorum.
-Nasıl yani? -Hayır, bekle.
Yani işler farklı olsaydı.
Hatırlatayım, yakında…
-Heyecanlı mısın? -Değil misin?
Hayır. Herkes bunu sordu.
Şu ana kadar değildim.
Sen…
Büyüleyici görünüyorsun.
Heyecanlı mısın?
Merhaba.
Bekleyin!
-Geçen yıl bir düğüne gitmemiş miydiniz? -Evet, Matteo'nunkine.
Büfe fenaydı.
-Kötü müydü? -Hayır.
-Aksine, krallara layıktı. -Gerçek miydi yani?
Düğün senaryosu yazacak hâlim yok ya.
Hepsi doğru olamaz.
Matteo kiminle evlendi?
Önemi yok.
Nasıl bittiğini bilmek istiyorum!
Tamam. Giulia'nın Lizbon'daki yeni işi temmuzda başladı.
Bir süre görüşemeyeceğiz. Bu kadar sinirli durmasan olur mu?
Sinirli mi duruyorum? Değilim.
Neden böyle yapıyorsun?
Sadece dikkatli davranıyorum.
Hayır, soğuk ve mesafeli davranıyorsun.
Yine seni desteklemediğimi söyleme.
Gitmeni istemediğimi.
Bunu hiç düşünmemiştim.
Yanılmışsın.
Gitmeni istemiyorum.
Biliyordum, hiç gelmemeliydin. Duygusala bağlayıp…
Nasıl duygusala?
Fikrini değiştirmeni umuyordum.
-Neden bir şey söylemedin? -Böyle şeyleri söylemeyi beceremem.
Kalır mıydın?
-Sadece altı ay. -Anlıyorum.
Lütfen,
bu altı ayı yok yere tartışarak geçirmeyelim.
Biletimi unuttum!
Şaka.
Lizbon yolcularının dikkatine, lütfen 12 numaralı kapıya gidin.
Çocuk mu?
Lütfen yanıma oturma.
Lizbon yolcularının dikkatine…
Böyle devam ederse Lizbon'a gidemeyeceğiz.
Gidemeden onu öldürecekler.
Ver. Bakalım yatıştırabilecek miyim.
-Yavaş. -Bekle.
-Al bakalım. -Babaya gel.
Merhaba oğlum.
İşte oldu.
Hey.
Ne tatlı bir çocuk.
Hey. Ağlamana gerek yok.
Biliyorum, uçmak sıkıcı ama ağlamanın anlamı yok.
Harika bir yere gidiyoruz, orada balinalar var.
Okyanus var.
Bir sürü muhteşem şey göreceğiz
ama sen çok küçük olduğun için hatırlamayacaksın.
Düşünsene.
Ama bak, iyi yanı şu ki
uçuşun ne kadar kötü olduğunu hatırlamayacaksın.
Bak, ağlamanın faydası yok.
Ama içine cin kaçmış gibiyken bile biz seni seviyoruz.
Seni seviyorum.
Duydun mu? Annen seni seviyor.
Duydun mu küçük canavar?
Sana söyledim.
Baba için susuyorsun demek!
Aferin oğluma.
Çok zekisin sen.
Biraz hızlansanız olur mu?
-Bir sol, bir sağ ayak Dario. -Beni strese sokuyor.
Böyle yapmayın. Önemini biliyorsunuz.
İlk günden beri bunu istiyordum. Kambur balinaları görmenin tam zamanı.
Burası da bunun için dünyanın en iyi yeri!
Hadi, biraz heves göreyim. Sen de tatlım. Biraz heves.
Onu boş ver, havalı görünmeye çalışıyor işte.
-Beş bilet. -Beş mi?
Evet.
-Bebek kaç yaşında? -Beş aylık.
Evet.
Üç yaşından küçükler tekneye alınmıyor, üzgünüm.
Alınmıyor mu?
Sen git canım.
Biz de kalalım mı?
-Birlikte kalalım. -Sakın.
Biri kambur balinaları görmeli.
Andrea ya da ben göremeyeceğiz ama biri görmeli.
Nereye gidiyor?
Yapmayın çocuklar.
Bana öyle bakma.
-Görüşürüz. -Görüşürüz!
YUNUSLAR KOYU
Kambur balinanın Portekizcesi…
Bilimsel adı da…
Sanırım Megaptera,
méga pterión'dan geliyor.
"Büyük yüzgeçler."
-Ben de Yunanca okudum. -Evet.
Aferin.
Bak!
Yüzgeçleri gördün mü?
Gördün mü?
-Gördün mü? -Neye gülüyor bu be?
Ne kadar harika, baksana!
Gördün mü?
Neden kaçıyor bu?
Ağzım açıktı.
Ne kadar yakındılar, gördün mü? Harika.
Güzel.
Dario, sana bir şey söylemem gerek.
Bugün olanlar bir anlık bir şeydi.
Seni bir kez daha reddetmiyorum, hayır. Sadece…
Arkadaşlığımıza çok değer veriyorum.
Klişe, biliyorum ama…
Sadece tuvalete gitmem gerekiyordu.
Pardon…
Ama kesinlikle aynı fikirdeyim.
Çok rahatladım.
Merak etme.
Bu harika.
İyi geceler.
Bu şarkıya bayılıyorum.
Şerefe.
Eğleniyor musun?
Evet.
Buraya senin için geldik. Arkadaşlarımla tanışmak istemiştin.
Sadece uçuş biraz yordu.
Hadi.
Dario, eşyalarımı getirir misin?
Teşekkürler.
İyi vakit geçiriyor musun?
Evet, turistik yerleri falan geziyoruz işte.
Geldiğinden beri tartışıyoruz.
Bir süredir görüşmüyorsunuz da ondan.
E, ne kadar kalacaksın?
Sadece birkaç gün.
Hemen gidecek misin?
Daha erken gelirdi ama…
Çok çalışıyorum.
Hafta sonu bile.
Evet. Uzun mesafeli ilişkiler en kötüsü.
Sevgilim New York'ta.
O hissi bilirim. Evet.
Nefret ediyorum.
Yakınlaşamamak.
Konuşacak bir şey bulamamak.
-Kıskançlık. -Evet.
Neyse ki çok yakında bitecek.
-Evet. -Evet.
Ona söylemedin mi?
Hayır.
-Henüz değil. -Ne?
-Kadeh kaldıralım. -Evet.
Kadeh kaldıralım.
Lizbon'a.
Şerefe.
Canım.
Merhaba.
Gel bakalım.
-Eğleniyor musunuz? -Hem de çok.
-Hâlâ iş teklifini mi düşünüyorsun? -Hayır.
Altı ay daha kalmak istiyorsan kendini suçlu hissetme.
Sonuçta bu senin projen.
Hiç suçlu hissetmiyorum.
Ne diyorsun?
Selam çocuklar.
Bu akşam
burada olduğunuz için çok mutlu olduğumu söylemek istiyorum.
Teşekkürler.
Sonuçta
partiler, vedalaşmanın en iyi yoludur.
-Matteo, Andrea ve ben… -Gerçekten mi?
…İtalya'ya dönüyoruz.
Seni seviyorum.
-Sizin için sevindik. -Evet.
O ne?
Kambur balinaların çiftleşme mevsimindeki bağırışı.
Böyle altı sesli not gönderdi. Hasta bu adam.
Evet.
Onları görmediğimi söyleyince
ne tepki verecek, düşünsene.
Onu ve Chiara'yı çok özledim.
Evet ama…
Sadece birkaç ay daha var.
Konusu açılmışken
bölüm başkanı gelecek yaza kadar kalıp kalamayacağımı sordu.
Bir projeyi bitirebilmek için.
-Şimdi mi söylüyorsun? -Ne zaman söylemeliydim?
-Başka zaman. -Tartışıp duruyorduk.
-Ne olmuş? -Bir sebep daha çıksın istemedim.
Sebep bu.
-Karar verdin mi? -Hayır.
O yüzden sana soruyorum.
Dönmeden yarım saat önce soruyorsun. Tanrı aşkına!
Ne bok istiyorsan yap.
Sen park et, ben kontuardayım. İçeride görüşürüz.
Alo?
Neredesin?
Güvenlik kapılarının orada.
Kontuara gelmemi söylemiştin.
Kalabalık olduğu için sıraya girdim.
Hoşça kal bile demeyecek miyiz?
Edeceğiz tabii.
Hoşça kal.
ROMA, İKİ AY SONRA
İşte geldi!
-Pardon, geciktim. -Kimin umurunda, biz başladık bile.
İyi yaptınız.
Alberto'nun hastanede nöbeti varmış, erken gidecek.
Alberto.
-Memnun oldum, merhaba. -Merhaba, Dario.
Chiara erkek arkadaşını tanıştırmak istemiş.
-O zaman… -Spritz alabilir miyim?
-İşte! -Sağ ol canım.
-Spritz. -Alberto çok komik.
Şerefe.
Yemin ederim, çok kıskandım Alberto.
Çok kıskandım. Biz de Lizbon'a gitmeliyiz.
En kısa zamanda.
-Nesi harika, biliyor musunuz? -Hayır.
Balinaları izlemek.
Tabii! Bir tanesi hemen önlerindeydi.
-Gerçekten mi? -Hadi canım.
Evet, gerçekten.
O dişlerle insanın ödünü koparıyorlar.
Değil mi?
Biraz.
Ama inanılmaz.
-Tabii. -Arjantin'de balinaları izlemiştim.
-Öyle mi? -Evet.
-Neresinde? -Tierra del Fuego.
Hep gitmeyi hayal etmişimdir.
-Hadi canım. -Tabii canım.
İsterseniz sizi baş başa bırakalım da gezi planlamaya devam edin.
Çok hoş biri!
-Patagonya'ya gidebiliriz. -Evet! Patagonya'ya!
Bıraktığın için sağ ol.
Sorun değil.
Bu, Alberto'nun nöbette geçen üçüncü pazarı.
-Hadi canım. -Çok yorucu bir iş.
Neden gülüyorsun?
Sürekli "Hadi canım" diyor, fark etmedin mi hiç?
Öyle mi?
"Balinaları gördük."
"Hadi canım."
"Yemek hazır."
"Hadi canım!"
"Hapşu!"
"Hadi canım!"
-Kendini komik mi sanıyorsun? -Sadece biraz şaka yapıyorum.
Sevgilimle ilgili şaka yapıyorsun.
-Sevgilin mi? -Evet.
Üç haftada mı?
Kıskandın mı?
Tabii ki hayır.
Âşık olmam seni sinir mi ediyor?
-Öyle misin? -Evet.
-Pat diye? -Evet.
-Kıskanıyorsun. -Kıskanmamı istiyorsun.
Yemek boyunca sırf beni sinir etmek için
pislik yaptın.
Sen sinir olmazsın ki.
Benim gibilerle çıkmazsın. Unuttun mu? Öyle demiştin.
Senin gibilerle arkadaş bile olmam.
Açıkçası ben de. İn arabadan.
Ne, burada mı? Yolun ortasında mı?
Evine geldin. İn.
Hoşça kal.
Canım, sen buradayken kendimi…
Güçlü, zeki hissediyorum. Kendimi…
Sen her zaman zekisin.
Hey…
-Ne yapıyorsun? -Benim için uygun bir zaman.
Ama benim için değil.
Matteo, aylardır deniyoruz.
-Fikrini mi değiştirdin? -Niye değiştireyim?
Fikrimi değiştirmedim. Ama ona ne diyeceğiz?
Onu restoran tuvaletinde yaptığımızı mı? Olmaz!
Nasıl olacağını biliyorum.
Eve gideceğiz, sarhoş olacaksın, kanepeye uzanacaksın.
-Canın istemeyecek. -Hayır, sadece şu an canım istemiyor.
Şu an istemiyor.
Bunun için basabileceğim bir düğme yok, öyle olmuyor.
Canım, bu bir iş yemeği. Lütfen böyle yapma. Hadi.
Gel hadi.
Çok beğendim.
Bolca şiddet, bolca kan…
Sabaha kadar gözünü bile kırpmadı.
Konuş canım.
Anlıyorum ama insanlar benden böyle bir tarz beklemiyor.
Vahşetten, korku filminden anlamazlar.
Biliyorum.
Ama ben yaratıcı direktör olduğuma göre sen de yeni Stephen King olacaksın.
Yeni Shirley Jackson.
Tabii, Shirley Jackson, Stephen King.
Bu kitaptan çoktan vazgeçtim ben.
Ne? Olmaz.
Aklından bile geçirme.
Üzerinde çalışıyorum.
Londra'da bir yayınevi buldum, merak etme.
-Londra'da mı? -Evet.
Londralı bir yayınevi kitabımla mı ilgileniyor?
Evet.
Aynen öyle.
Gömülü Kalıntılar. Ne dersin?
Gömülü Kalıntılar.
Beğendim. İyi olabilir.
-Olacak tabii. -Evet.
LONDRA, İKİ AY SONRA
Ön ödemeyi duyunca
kahkahayı bastı.
Hayır, yemekten sonra şen şakrak havaalanına gitti.
Büyük bir başarı.
Tamam.
Tamam. Yarın görüşürüz.
Harika, değil mi?
Adını söylediğimde yüzünü gördün mü?
Gözleri parlıyordu.
Kara kurguda üstüne yok.
Korkuya yazık oldu.
Ne boktan bir fikir!
Teşekkürler.
Beni tam zamanında durdurduğun için teşekkürler.
-Ciddiyim. -Evet.
Hayır.
Biraz suçlu hissediyorum. Bu senin işin olmalıydı.
-Nasıl yani? -Öyle.
Bunu sen yapmalısın.
-Hayır! -Evet!
Hayır, sen…
Şuraya bak, mükemmelsin.
Her zaman benden daha iyiydin.
Her zaman.
Kızardın mı sen?
Bir içki alalım mı?
Bir şişe viski alabilir miyim lütfen?
Oda 407.
Peki hanımefendi.
Kimse yayın müdürü olarak ilk yılında bu kadar iyi olmamıştı.
-Gerçekten mi? -Evet.
Sana.
Öyle çok çalışıyorsun ki saçını kestirmeye bile vaktin olmadı.
Chiara, Londra'da bir aptallık yaptım.
Ne?
Toplantılar iyi gitmedi diye keyifsizdim.
Stella'nın odasına uğradım.
Pardon, ben…
Stella'nın mı?
-Stella… -Evet.
Bir anlamı yoktu.
-Yaptınız mı? -Hem de hiç.
Yemin ederim, anlamı yoktu.
Yaptınız mı?
Yaptınız.
Chiara, lütfen dinle beni.
Dinle…
Dur. Özür dilerim.
Bok gibi hissediyorum ama bunu saklayamazdım.
Beni yiyip bitiriyordu, söylemeliydim.
-Seni sevdiğimi biliyorsun. -Lütfen!
Seni sevdiğimi biliyorsun. Hey.
Bir şey söyler misin lütfen? "Siktir git" de, ne istersen söyle.
-İster misin? -Evet.
Kendini bu kadar pislik hissetmezsin.
-Biliyorum, haklısın… -Dokunma bana.
Dokunma bana.
Kızmak için çok sebebin var.
Üç tane var.
Birincisi, ihanet ettin.
İkincisi, kendine saklayacak yüreğin bile yok.
Çok ağır.
Bu çok ağır.
Üçüncüsü de…
Affedersiniz, bir şey soracağım.
Karnı burnunda olan eşinizle bebek alışverişindeyken
onu aldattığınızı söylemekten daha şerefsizce bir şey
olabilir mi sizce?
Olabilir mi?
Olamaz, değil mi?
Çok şerefsizce!
Pislik herif.
CHIARA - CEP
Selam.
Alo?
-Evet? -Dario, üzgünüm, numaran yoktu.
Ben Alberto, Chiara'nın sevgilisi.
Alberto.
Ne oldu?
Bu akşam işin var mı?
Bu akşam…
Bir planım yok. Neden?
Bir arkadaşım Apulia'dan buraya taşındı.
Adı Lucia.
İyi ve komik biridir. Güzeldir de.
Yemeğe geliyor, seni de davet etmek istedim.
Tabii, çok isterim.
Hadi canım. Ben de öyle düşünmüştüm.
Şimdi Chiara'yı veriyorum. Akşam görüşürüz.
Tabii, görüşürüz.
Benim fikrim değildi.
Dario, Lucia. Lucia, Dario.
-Memnun oldum. -Aynen.
Karidesli ve kabaklı makarna.
-Leziz. -Harika.
-Buzdolabına koyayım mı? -Harika olur.
Yardım edeyim.
-Vay. -Evet, sağ ol.
Ev sahibemiz çok hoş. Nerelisin?
-Taranto. -Ailem Lecce'li.
-Hadi canım! Ne tesadüf. -Aynı bölge.
Evet.
-Şerefe. -Şerefe.
Neye içiyoruz?
-Bize. -Yeni dostlara.
Aynen.
Başlıyoruz. Sonunda.
-Fikirlerinizi alayım. -Bayıldım.
Gerçekten harika. Bravo.
-Yeni balıkçı açmışlar. -Hadi canım.
-Muhteşem. -Muhteşem.
Bu harika akşam için teşekkürler.
Zevkti. Tekrar yapalım.
-Çok isterim. -Güle güle.
-Ceketin. -Bekle.
İşte.
Eve bırakayım mı?
Hayır, burada kalacağım.
Lucia'ya sordum.
-Nereye gidiyorsun? -Sen nereye gidiyorsan oraya.
Birlikte mükemmeller.
Bence de.
Eve gitmeyi düşünüyordum.
Neden?
Sabah yapacak çok işim var,
öyle daha kolay oluyor.
-Merhaba. -Merhaba.
E?
Şofbeninin bozulduğunu ve duş alman gerektiğini söyleme bana.
Kes şunu.
Sana bir şey sormam gerek.
-Ama lütfen saçmalama, tamam mı? -Tamam.
Burada biri var mı?
Hayır, kimse yok.
Tamam.
O gece…
Evet.
Lizbon'da…
Evet.
Gerçekten tuvalete mi gitmen gerekiyordu?
Hayır.
Aferin sana!
Bravo!
Aferin. Teyze, buraya gelir misin?
-Gidip pastayı keseyim. -Yardım edeyim.
-Geliyorum. -Hayır…
İşte. Bıçak falan, her şey burada.
Onları gördün mü?
Kimleri?
Nasıl? Dario ve Chiara'yı.
-Evet. -Tuhaf değil mi?
Pek değil.
Her şey yolunda mı? Moralin bozuk gibi.
İşte bazı sorunlar var da…
Neden Londra iyi geçmedi mi?
Korku kitabı konusunda üzgünsün, biliyorum
ama gerçekten, ona göre değildi.
Kara roman daha klasik.
Haklısın.
-Bunlar hazır. -Tamam.
Seninle konuşmak istediğim bir şey var.
Biliyorum zaten.
Nasıl yani?
Mesajları gördüm.
Telefonuma mı baktın?
Beni aldattın.
Evet, hepsini okudum.
Karına hâlâ âşıksın,
hepsi büyük bir hataydı.
Üzgünüm.
Biraz klişe ama tatlı.
Pisliğin tekiyim ben.
Evet, öylesin.
Peki bunu oğlumuzun doğum gününde söylemek zorunda mıydın?
Nereden bileyim? Böyle bir şeyi söylemenin doğru zamanı yok ki.
Şerefsizin tekiyim ben.
Hey…
Bir çocuğumuz daha olacak.
Ya kız olursa?
Adını ne koyarsın?
Üzgünüm.
Canımı çok yaktın.
Üzgünüm.
Şerefsizin tekisin.
Geldik.
-Tatlım, hadi. -Buraya gel.
Çok üzgünüm.
Üzgünüm.
Beni hastaneye götür Sara!
Elimi bırakman gerek!
Neden dışarı çıktım ki?
-İmdat! -Tamam.
-Telefonun yanında mı? -Suyum geldi.
Tanrım!
Tamam!
Tamam, yeğenim geliyor.
Lanet yeğeninin kocaman bir kafası olsa gerek!
Merhaba Luca.
-Merhaba. -Evet?
Ne oldu?
Sara'yla arabadayken suyu gelmiş.
Hemen buraya geldik.
Her şey yolunda mı?
-Nereden bileyim? -Ne…
Nereden bileyim? Hiç hamile kalmadım ki.
Tanrı'ya şükür ki.
Avaz avaz bağırıyordu.
-Chiara nerede? -Burada.
Matteo orada mı?
Hayır.
Değil mi?
Londra'daki şeyden mi?
-Kızı… -Bilmiyorum.
-Yanında kim var? -Şimdi mi?
-Evet, yanında kim var? -Sara ve…
Merhaba.
Burada ne işin var?
İki hafta önce döndüm.
Biliyor muydun?
-Matteo'yu arıyorum. -Hayır, dedi ki…
-Arasın.
Ben kendi işime bakayım.
-Nasıl? -Hâlâ aynı.
Kasılmalar hâlâ seyrek.
Yemin ederim, kalp krizi geçirecektim.
-Canım… -Biraz temiz hava almam gerek.
Tabii.
Her şey yolunda.
Merak etme.
Acele et. Görüşürüz.
Evet, buradayım. Hoşça kal.
Ne dedi?
Geliyor.
Ben içeri döneyim.
Sen?
Onu bekleyeceğim.
Sensiz geçen birkaç aydan nefret ettim.
Birlikte olmasak da…
…yalnız mısın diye sorulduğunda yalnız olmadığımı söyledim hep.
Seni aramak istedim
ama senin de beni aramanı istedim.
Ama aramadın.
Seni her gün daha çok özledim.
Sonunda artık beni sevmediğine ikna oldum.
Bu saçmalık, biliyorsun.
Bunu nasıl söylersin?
Uçağa bindin ve bir daha hiç mesaj atmadın.
Evet ama bu… Bu seni sevmediğim anlamına gelmez.
O zaman neden aramadın?
Gururdan mı?
Hayır, sen iki hafta önce döndüğünü
neden bana söylemediysen ben de o yüzden aramadım.
Neyse, özür dilerim.
Ne?
Artık olgunluk gösteren sensin
çünkü ilk sen özür diledin. Buna sinir oldum.
Nerede?
Merhaba!
Ne oldu?
Üç kilo 800 gram.
Kocaman!
Saçı var mı?
-Var. -Tanrım!
Amcasından çok mu?
-Kapa çeneni! -Amcasından çok.
-Onu görebilir miyiz? -Tanrım!
Ne tatlı bir oyun.
Ne yazık ki anlattığı şeylerin yarısı
hiç yaşanmadı.
Yine mi? Yemin ederim ki…
-Daha ayrılmadın mı ondan? -Çok sürmez.
Söyledim ya, önemli değil.
Sen öyle diyorsun. Sana göre
herkes herkesle olabilir.
Kesinlikle hayır.
Uyumluluğun etkisi olmadığını söylemiyorum…
Tamam, dinleyin.
Elmalara dönelim.
Metafor işe yaradı.
-Evet. -Dinle.
Ben yarım bir elmayım.
Kıpkırmızı ve yusyuvarlak, tamam mı?
Yeşil, oval bir elma aramam.
Ama benim gibi kırmızı, yuvarlak bir elmayla karşılaşırsam
kararmış bile olsa, farklı bir kırmızı tonunda olsa bile
beğenirim.
Belki zamanla
kendi kırmızı tonumu değiştirmeye çalışırım.
O da kendisininkini.
Yorucu olur ve mükemmel olmaz ama yürür.
Anladım. Mesele ruh eşini bulmak değil.
Mesele bir ruh eşi bulmak.
Aynen. Bizi tamamlayan başka bir yarım.
Bu biraz kinik değil mi?
Biriyle birliktesin
ama başka biriyle de olabilirsin, öyle mi?
Tabii ki hayır Francesco!
İlişki yaşarken değişiriz.
Diğer tüm seçenekler ortadan kalkar.
Küçükken Boston'a taşınsaydım
şimdi farklı biri olurdum.
Aynı ben olmazdım. Değil mi?
Bu yüzden Matteo'nun kiminle evlendiğini söylemedik.
Şimdi anladınız mı? Bütün hayatımızı "Ya şöyle olsaydı" diyerek geçiriyoruz.
Tamam, bize söyleme.
Peki…
Ama…
-O kadar kolay değil. -Neden?
Geldiler.
-Hayır! -Onlar mı?
Tam bu gizeme alışmaya başlamıştım.
Veya…
-Federica. -Dario.
Memnun oldum.
ANNEME
Alt yazı çevirmeni: Ahmet Neşeli