Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pwedeng sabihin mo ang pangalan mo?
Martin Moreno.
Maaaring mas kilala ninyo ako…
Martinnnnn!
Kasama ko si Gabriel Iglesias mag-tour sa loob ng higit 20 taon.
Martinnnnn!
At, oo, sinisigaw niya ang pangalan ko sa loob ng higit 20 taon.
Dali, Martinnnnn!
Pare, mas ayos pa yan sa karamihan ng mga kasal. Panalo.
Ito'y 'di kapani-paniwalang paglalakbay.
Nagpunta na kami sa mga garahe, mga club, mga sala.
patungong teatro, mga arena sa buong mundo,
at ngayon sa stadium.
Sabi nila, ang komedya ay panarili,
pero kapag nasa stadium ka,
'di na 'yun panarili.
Kaya, ano'ng aasahan?
Isa sa mga pinakamalaking palabas na nakita sa Los Angeles.
At kahit ano'ng mangyari, tiyaking mananatili hanggang dulo.
Ibig mong makita kung paano magwakas 'to.
Kaya, ano pa'ng dapat sabihin?
Agad-agad,
live mula sa Dodger Stadium, Gabriel Iglesias!
ISANG KOMEDYANG PALABAS NG NETFLIX
STADIUM FLUFFY LIVE MULA SA LOS ANGELES
Los Angeles!
PAGKAKAISA SA PAMAMAGITAN NG PAGTAWA
Fluffy!
Nagawa natin!
'Di ko nagawa mag-isa, nagawa natin.
Maraming salamat.
Maraming salamat…
At parang, "Gusto nilang umiyak." "Oo, gusto nilang umiyak."
Wala pa akong 30 segundo rito at…
Maraming salamat.
Salamat.
Alam kong nito ninyo lang nalamang totoo si Martin.
Dahil nakita ninyo na rin siya, tama?
At kung Mexican ka, oo, mukhang Machete.
O Marco Antonio Solís.
Kung puti, mukhang Big Lebowski.
Wow! Ito'y kahanga-hanga. 'Di sinungaling si Martin.
Nagsimula kami sa mga garahe at likod-bahay
at quinceañera at kasalan at…
ngayon, alam mo, ito'y… ito'y tahanan na sa amin.
Ang pinakamalaking nagawa ko ay ngayong gabi
walang duda.
At masaya akong narito kayo.
Ito'y, a…
Matapos ang Covid, 'di ako tiyak ano na.
Alam mo 'yun?
Ang tanging maganda sa 2020 para sa akin
ay ang, sa ilang kadahilanan, pumayat ako ng 70 libra.
Salamat. Sige.
Pumayat ako ng 70 libra.
Tinanong ako, "Ano'ng lihim mo?"
Sabi ko, "Walang lihim, saradong mga kainan,
iyon ang lihim."
'Di ako nagluluto. Iyon ang lihim.
Ako lang mag-isa sa bahay at ang Foreman Grill pati hotdog…
Pero, oo, nasa tour kami sa Kalamazoo, Michigan,
nang nabalitaan naming dapat umuwi.
At umuwi kami, binuksan ang mga TV.
At pinanood namin silang magsinungaling.
'Di ako nang-iintriga, pero sabi nila, tanda ninyo?
"Aabutin lang ng dalawang linggo."
Iyon, aniya, dalawang linggo.
Tama? "Mga babae't ginoo, matanong
kung makakauwi ka ba nang dalawang linggo,
para sa pamilya, dalawang linggo, habang iyon."
"Idinetalye ni Dr. Anthony Fauci sa amin."
"Dalawang linggo lang, 'yun lang, dalawang linggo lang."
At paumanhin sa stereotypical na matandang puting boses ko.
Pero 'yun ang sabi nila.
Dahil 'yun ang pinakikinggan natin sa krisis.
'Di ang ibang boses.
'Di ito maaaring…
"Hindi, pare, tahimik, tingin!"
"'Di higit 2 linggo, okay?"
"Dapat umuwi, sa piling ng ina at ama."
"At pag nagka-Covid,
sabihin, "Uy, wala siya rito."
"Bumalik ka na lang."
"2 linggo."
'Di ito maaaring ibang boses.
'Di maaaring…
"Sasabihin ko, ito'ng dapat gawin mo, lintik."
"Iuwi mo ang puwit mo, tumalungko."
"Tumalungko at kapag nagpakita ang Covid sa pinto,
ipahiya mo siya, okay, 'yun ang gagawin mo."
"Dalawang linggo lang."
'Di pwedeng ibang boses.
'Di maaaring…
"Sige, makinig ka, okay, ganito ang mangyayari."
"Uuwi ka, sa piling ng pamilya at kanila, tama?"
O, 'di dapat tatawa sa Black voice, ha?
Anuman. Mali mo 'yan, 'di akin. Okay ako.
Okay ako.
Pero, oo, 2 linggo, aniya.
Dalawang linggo, na naging dalawang buwan,
naging kalahating taon, naging higit isang taon.
At paunti-unti, sinabi nila kung sino'ng mas delikado
sa Covid-19.
Alamin, ito ay mga taong higit sa 45, okay?
Mga sobra sa timbang.
Dito na tayo.
Mga may diabetes. Lintik, talaga?
Mga delikado, mga Latino at mga African American.
Oo. Paalam, Felicia.
Nalaman kong ako'y 85% sa mga may kondisyon.
Higit 45, mataba, diabetic, mataas ang kolesterol, may altapresyon.
Tinder match pala kami ng Covid.
Sa wakas may gustong magswipe pa-kanan,
at siya si Corona.
Sige.
Ang mask ay uso pa rin.
May sumasang-ayon, may ayaw.
Sa iba, alam mo, kinakailangan pa 'to,
sa iba hindi na.
Pinakareklamong narinig ko sa mask
ay nangangamoy ito nang kakaiba.
At narito ako para sabihing, hindi, hindi.
Ikaw lang 'yun.
Naaamoy mo ang kung ano'ng naaamoy din nila noon pa,
at sa wakas nilalanghap mo ang nilalanghap ng iba.
O, sige.
Tatapatin kita, masarap ang amoy ng mask ko.
Amoy Oreo at tres leches cake ang mask ko, okay?
Kung aamuyin mo ang mask ko,
parang Krispy Kreme, mabango.
Ibig kong ibenta sa OnlyFans site
para kumita.
Alam mo? Ang dumi mo… Oo, kaya…
Ang susunod ay
'di politikal sa anumang anyo o hugis.
Pakiusap, huwag masamain.
Ang bakuna.
Ang ilan sa inyo, "O, heto na."
"Heto na, parating na. Alam ko."
"Tingnan mo siya, may 'booster' pa."
'Di ko kayo sasabihan tungkol sa katawan,
Magkukuwento lang ako.
Nabakunahan din ako, okay, at 'di para paaprubahan.
Sinasabi ko lang kasi,
uy, tingnan mo, may 85% ako ng mga kondisyon.
Sa puntong 'to, ako'y nakikipagsapalaran.
At ibig kong magtrabaho.
Nabakunahan ako, pero isa 'yun sa mga bagay
kung saan, sa simula, noong ibig mong magpabakuna,
'di ka pwedeng dumiretso sa CVS.
Dapat may appointment.
Drive-out 'to. 'di ka pwedeng basta na lang pumunta.
Dahil nasubukan ko.
O, sinubukan ko, at ako'y "E, uy, e!"
Mukhang gumagana lang 'to sa Red Lobster.
Pwede akong magpakita sa Red Lobster sa 8:00 ng Sabado, okay na.
"Nagpareserba ka ba?"
"Si Fluffy 'to, biskwit nga!"
Pero sa bakuna, may appointment ako tulad ng iba.
Drive-out ito, alam mo.
May isang speaker box.
"Paano kita matutulungan?"
Napakapamilyar nito.
"Sige, gusto ko ng…
malaking bakuna."
"Pfizer/Moderna?" "A, may coupon ako."
"Anuman ang libre."
"Buksan ang bintana." At binuksan ko'ng kasunod.
At ang lalaking nakatago,
kinuha ng buo, alam mo 'yun…
Ibinigay ang braso mo sa kanya, at tutusukin ka.
Pinilit kang pumarada
sa loob ng 10-15 minuto kung sakaling magkaka-allergy ka.
Nakaupo ako sa sasakyan at nagpapatugtog ng radyo at patuloy ang A/C,
at napatingin ako sa labas at nasaksihan ang mga nagpoprotesta.
At ayos lang 'yun.
Ang pagpoprotesta ay karapatan, at sang-ayon ako, okay?
Ang isyu lang ay pag ang welgista'y iniwan ang bangketa
at lantaran sa pagmumukha mo.
Kaya heto'ng nangyari.
Lumingon ako, nakita'ng welgista't nakipagtitigan ako sa isa sa kanila.
At kaya ko ito, nasa kotse ako.
Ako'y parang, "Ano?"
Ang babaeng tinititigan ko'y biglang lumapit sa akin.
Ako'y, "A, lintik."
Sinugod niya ako at nagwala.
At wala pang nangyaring may estrangherong nagwala sa akin nang walang rason.
Sinugod niya'ng kotse ko at siya,
"Napakahangal mo!"
"Paano mo nakuha ang bakuna?"
"'Di mo alam ano'ng pinaturok mo sa katawan, ignorante."
'Di ko na alam.
Ako'y, "Loka, kumakain ako ng chorizo."
'Di mo alam kung ano'ng pagdadaanan ng bakuna
para magkaepekto lang.
Dadaan sa ilang taong chorizo, tsitsaron, carnitas,
carne asada, mga hotdog, bologna, Spam, menudo,
caldo de res.
Mahihirapan talaga 'to.
Pero, oo, sa iba pang sabi,
alam mo, pinag-aaralan pa namin ang lahat sa Netflix
at ang bagong special.
At habang pandemya, lalo na'ng 2020,
ni walang posibilidad na magtipon ang kaunting tao,
lalo pa sa stadium.
Kaya, nilinaw ng Netflix.
"Kailangan natin ng bagong special nang mas maaga pa, okay?"
Ito ay bago pa-- Wala pa silang Squid Games.
Natatandaan ninyo…
Red light
Ang iba sa inyo, "Racist 'yan." 'Di, tama 'yun, tama.
Kaya, sabi ng Netflix, "Kapag nagkaroon ng oportunidad
para irekord ang bagong special, gawin."
Kaya, sa paglipas ng panahon,
nagkaroon ng dalawang opsyon sa pagrekord ng special noong huli ng 2020.
Ang isa'y sa Florida at ang iba'y sa Texas.
May mga taga-Texas na nagsasaya?
Okay, magsaya hangga't gusto ninyo. Doon ako nagka-Covid.
Oo, lintik talaga.
Kaya…
Heto ang kwento.
Nagtanghal na ako dati sa Texas,
'di pa kailanman sa San Antonio,
ang plano talaga, ibig naming irekord ang special sa San Antonio
para sa bagong palabas sa Netflix, serye.
Kaya, 'di talaga kami makapaglibot masyado.
At lagi nilang paalala, "Manatili sa Covid bubble."
"Manatili sa Covid bubble,"
kaya, para maging mapaghanda at maging maingat,
nagtungo kami lahat doon bilang grupo, okay,
at lahat kami'y nagsabi,
"Mananatili kami sa loob ng 30 araw sa San Antonio."
"Tatlumpung palabas sa 30 araw, at sa huling araw,
irekord ang bagong special."
Sa ganito, makapagtatanghal uli ako
kasi isang taon din mula nang nasa entablado ako.
At nagpunta kami at pinapili ako,
"Ibig mo bang sa bahay lang o sa hotel?"
"'Di pa ako nanirahan sa Texas,
paano kaya kung sa bahay."
Kinuhanan kami ng magarang Airbnb at, alam ninyo,
kami nina Martin, Alfred, kaibigan kong si Rick, ako.
Tila bersyon ng Mexican The Real World, okay?
Lahat kami'y nasa malaking bahay.
May sari-sariling kwarto,
at syempre, akin ang pinakamalaki.
At… alam ninyo.
Ilan sa inyo, "Hindi!"
Oo!
Binuksan ko ang pinto, ang ilaw… click!
At ako'y, "Ang gandang kwarto nito."
"Wow! Ang laki nito."
At napansin kong may butas sa pader.
Sabi ko, "Kakaiba iyan."
Kaya, nilapitan ko pa ang pader,
sa paglapit ko, 'di pala 'to butas,
malaking ipis pala.
At sasabihin ko, 'di ako nagmamalabis
kung sasabihin kong malaki talaga'ng cuca.
Ganito kalaki ang ipis.
Ngayon, ginamit ko ang panukat na 'to bago magmalabis,
at 'di ako nagmamalabis na ang cucaracha ay talagang malaki.
At ayaw kong isipin ninyong, "Tingin mo bawal ka sa ipis?"
'Di! Buong buhay lumaki akong may ipis.
Kami ni Ina, nangupahan kami, projects.
Laging may ipis doon, pero iba.
Una, ganito lang kalaki.
At ang ipis sa California ay ibang iba, okay?
Halimbawa, kapag binuksan ang ilaw, nagkalat sila.
Sa Texas, kalmado sila.
Sa California, tumutugon sila sa tunog at galaw.
"Alis!"
Sinubukan ko ang paraang California sa Tejano na ipis.
Sabi ko…
At parang ang ipis ay, "Ano?"
Diyos ko, wala siya sa kwarto ko, baligtad.
Agad pumunta ang tour manager sa kwarto,
at sinabing, "Okay lang ba ang lahat dito?"
Sabi ko, "Wala, ang ganda ng kwarto, pero, tingnan mo ang pader."
"Aw, may butas sa pader!"
Sabi ko, "Lapitan mo pa."
Lumapit pa siya at nagsabing, "O, may malaking ipis pala."
Sabi ko, "Okay sa iyo 'yun?"
Sabi niya, "Wala naman sa kwarto ko."
Napansin niyang halatang asiwa ako sa ipis, kaya siya'y,
"Gusto mo bang asikasuhin ko 'to para sa iyo?"
At medyo nakakalalaki,
kasi malaking lalaki ako at siya'y 5' 2".
Kaya siya'y parang, "Alis, tanga."
Hinubad niya'ng sapatos, dinampot, umakyat sa upuan,
at binalik 'to at siya'y,
Soy la 69
Pinatay ang ipis.
Binaba'ng sapatos niya, sinuot.
Tumitig ako sa pader,
at gumagalaw pa rin.
Sabi ko "Ginalit mo siya."
Defensive siya.
"Uh-uh tanga, isa pa!"
Dinampot ang sapatos, umakyat ng upuan
at binalik niya 'to,
at habang papatayin niya sa pangalawang beses ang ipis…
naglilipad 'to.
Isa palang Harry Potter na ipis!
O, tingin, tingin, tingin!
Siya'y nakakapangilabot.
Magkakasama kami nang 27 na araw.
At sa ilang rason, sa ika-27 na araw,
sa grupo ng 30 na isasapelikula ang special,
ako lang ang nagpositibo sa Covid-19.
Walang ibang nagkasakit pa.
'Di si Martin, 'di si Alfred, walang iba.
Sabi ko kay Martin, "'Di ko alam saan nakuha."
Sabi niya, "Baka dahil sa ipis."
Bukod sa pakikipaglaban sa Covid--
at, sinserong paumanhin sa lungsod ng San Antonio
kasi dapat mag-tape kami ng isang special,
at dahil sa halatang rason, 'di namin nagawa.
Kaya sana'y naiintindihan ninyo ba't ngayong gabi lang.
Bukod sa Covid, ang sitwasyon sa bakuna,
Nalaman kong may nangingikil ng pera sa akin.
Oo, at ni hindi sila pamilya.
Kaya, bahala ka. Panoorin.
Tumawag ang manager ko
at sinasabing may lumapit
na pinaparatangan akong may video kung saan
na ako'y "'di akma" sa mga modelo.
Kita mo? Tingnan mo sila.
Pare-pareho tayo.
Oo, ako'y, "Ibig ko ring makita."
Ngayon, paumanhin sa mga kababaihan
na binigyan ako ng pagkakataon.
Pero walang modelo sa kanila.
Maaaring ilang baboy mula sa West Covina, marahil.
Pero hindi sila mga modelo.
Mabubuting mamamayan sila. Salamat.
Kaya, sabi nila mayroon akong hanggang 9 a.m.
para magdeposito ng $50,000 sa bangko nila
o ilalabas nila ang video sa TMZ
at mawawasak ang buong karera ko.
Nang natanggap ko ang mensahe, 6 p.m. na halos.
Kalahating araw na huli sa palugit.
Sabi ko, "Buksan natin ang TV kung may trabaho pa ako."
At ito ang unang beses na maririnig ninyo 'to
kasi walang video.
Nangingikil lang sila para sa pera.
Ang tanging rason bakit ko sinasabi 'to ay dahil…
50,000 lang ba?
Pero, seryoso? 'Yun lang ba ang karera ko?
Huwag masamain, ang $50,000, ang iba'y, "O!"
At malaking halaga 'to,
pero kung sa isang kilalang tao,
sobrang baba ng $50,000.
Ginawa rin nila ito kay Kevin Hart.
At kay Kevin Hart, kumita sila ng sampung milyon.
Sampung milyon.
Kaya nalaman ko kung saan ang lugar ko
sa totem pole of success ng komedya.
Kevin Hart na may 10 milyon,
at ako na Groupon ng pangingikil.
"Saan nakuha ang pangingikil?" "Nakuha ko sa Ross nang mura."
Limampung libo.
'Di man lang makakabili ng Escalade ang $50,000.
Parang Hyundai Sonata lang, okay?
At 'di bagong modelo.
Kailangan mong gawin ito sa bintana.
Limampung libo?
Pero… sa mabuting banda,
Nagawa kong maging abala noong pandemya.
Gumawa ako ng pelikula sa sala.
Totoo. At wala 'to sa Pornhub.
Lumabas na 'to sa mga sinehan.
Tinawag na Space Jam, ito 'yung kasama si LeBron.
Los Angeles, nakatingin ka sa bagong boses ni Speedy Gonzales.
Salamat.
Nagtaka ako na kinuha nila ang pinakamabagal na Mexican
para maging ang pinakamabilis, alam mo?
At dalawang linggo matapos makuha ito,
Nalaman ko na nais nilang kanselahin si Speedy Gonzales.
Alam ko alam ng ilan na dalawa ang pinagpilian nila.
Sina Pepé Le Pew at Speedy.
Pepé, naiintindihan ko.
Medyo mahawak siya.
Pero tinatago n'ya ito gamit ang "Oh-oh, mon chéri."
"Mon chéri."
Oo.
Pero si Speedy Gonzales, ano'ng kasalanan nya?
Siya'y Mexican at siya'y mabilis. Hindi 'yon krimen.
Sa Montebello, iyon ay job security.
Kaya sinabi ko, "Hindi ko hahayaan na saktan si Speedy,"
"'Di siya dapat alisin."
Kaya dinepensahan ko. At 'yun lang ang trabaho ko.
Pumunta ako sa lugar na tingin ko mapoprotektahan s'ya.
Pumunta ako sa Twitter.
At Twitter, o, nakakatakot ang Twitter.
Nakakatakot.
Pumunta ka roon para lumaban, para may patunayan,
sabi ng kaibigan ko, "Kung nais mong mapansin,
gumamit ka ng hashtag," at ginawa ko.
At nag-tweet, "Hoy #cancelculture."
"Ako si Gabriel Iglesias,
ako ang bagong boses ni Speedy Gonzales."
"'Di n'yo 'ko pwedeng kanselahin o hulihin."
At pinost ko ito.
Wala akong ideya na kapag nag-Twitter ka,
naghahanap ng isyu,
mahahanap mo ito.
O, tama.
Bawat nagbabalita ay nabasa ito
at ginamit tungkol sa cancel culture.
ABC, NBC, CBS, CNN.
Kung alam ko lang, gumamit ako ng spellcheck.
Tumawag sila.
"Ano, tanga ka ba? Magbaybay ka nang tama!"
O, Diyos ko.
Kahit Fox News may istorya sa tweet ko.
Fox News.
Alam n'yo paano ko nalaman?
Tumawag ang driver na si Dave.
O, nasasabik siya.
"Fluffy, hindi kailanman ako mas bibilib pa."
"Nagawa mo, bata. Nasa Fox News ka."
"Dave, tumigil ka, tanga."
Sabi niya, "America."
Kahit ang Warner Bros. Pictures ay nagpasalamat,
at bago ko pa malaman, nasa Zoom na ako.
Marami sa'tin ang nasanay sa Zoom,
at medyo madali ito, tama?
Nakita nila ito.
Para libangin ang sarili ko, sa bawat tawag sa Zoom,
parang si Winnie the Pooh.
At kung 'di ka natatawa, magtanong ka sa iba,
dahil wala nang babalik sa pagiging Winnie the Pooh.
Nagkalat ako ng pulbo sa buong bahay.
Parang kabanata ng Narcos.
Sinagot ko ang tawag sa Zoom
kasama ang direktor, manunulat at gumawa ng Space Jam.
At ang babait nila, sobrang sumusuporta, astig.
Sabi nila, "Gabriel, salamat
sa pagboboses sa pelikula."
"Masaya kami na naging parte ka."
"Kung may tanong ka, ipaalam mo sa'min."
Kaya, "Salamat."
"May tanong kami sa'yo." Sagot ko, "Okay."
"Ano ang tingin mo sa boses ni Speedy Gonzales?"
"Ano'ng ibig mong sabihin?"
"Alam mo, may mga taong tingin sa kanya ay stereotypical."
"Ano sa tingin mo?"
Sabi ko, "Hindi mo pa nakikilala ang pamilya ko."
'Di ako makasalita para sa kayumanggi,
pero masasabi ko na sa bahay namin habang lumalaki,
si Speedy Gonzales ay 'di nakitaan nang masama.
Sa totoo lang, siya lang ang representasyon namin habang lumalaki.
Siya at ang bumblebee sa The Simpsons.
"Gabriel, iniisip namin na baka gusto mong ipahiram
ang totoong boses mo sa karakter?"
"Pwedeng baguhin mo nang kaunti, alam mo, pabilisin."
Sabi ko, "Mawalang galang na,
natutuwa ako na bibigyan n'yo ako ng karapatan
na baguhin ang boses ng isang kilalang karakter,
pero sa huli, kapag napanood na nila,
ayaw ko na isipin nila ako,
gusto ko na isipin nila si Speedy Gonzales."
Sabi ko, "Pakiusap, 'wag palitan ang boses niya."
At tinanong na niya,
"Pwes, kaya mo bang gayahin ang boses?"
Paano ko nakuha ang parte?
Tandaan, hindi ako nag-audition para kay Speedy Gonzales, tinawagan ako.
Akala ko alam nila na nagbibigay ako ng boses
at na kaya ko ito.
Sabi ko "Bakit ako ang pinili n'yo
kung hindi n'yo alam na kaya ko--"
"O."
"Kailangan n'yo ng kayumanggi kung may mangyari, ha?"
At lahat ng tatlong kausap ko ay…
"'wag kayong mag-alala dahil dalawa ang kuha n'yo"
"Nakakuha kayo ng Mexican at isang kayang gawin ang boses."
Kaya… o, tama.
Tama iyon.
Kaya, bago ko malaman, itong sound person,
lalaki na gumagawa ng recording sa Warner Bros. ay sumali.
Ang alam ko lang tungkol sa kanya
ay maingay s'ya, okay?
Sumali siya sa tawag, sabi niya, "Gabriel Iglesias, kumusta ka?"
Wow!
"Ano'ng balita?"
"Steven, tagaayos sa Warner Bros. Pictures."
"Kaya ito ang mangyayari."
"Pipindutin ko ang rekord, at pagtapos pindutin ang rekord,
kailangan mong magsalita gaya ni Speedy Gonzales."
"Kukunin ang daloy, tempo, ang oras,
at kapag naayos na, gagawa na tayo ng palabas."
"Ayos sa'yo?" "Ayos."
"Gabriel Iglesias sa Space Jam: A New Legacy
Speedy, take one."
"Mic check, 1,2,3."
"1, 2, 3." "Ayos na, heto na."
"At… simula."
Ayos, heto na tayo.
Hola, amigos, si Speedy Gonzales, pinakamabilis sa Mexico.
"¡Arriba! ¡Epa, epa, ándale!"
Ang direktor, manunulat, at producer, lahat sila ay…
"Tamang tama iyan!"
Sabi ko, "Alam ko, matagal na akong Mexican."
Sabi ko, "wag n'yong isiping dahil Mexican ako,
ang kaya ko lang ay karakter na Mexican."
"Nagboboses ako para kumita."
"Kung bibigyan ng tsansa,
kaya kong gawin ang buong pelikula nang ako lang."
Kaya ko.
Manood kayo.
Marvin the Martian.
"O, ang modulator ko."
Yosemite Sam.
"Ayoko sa kunehong 'yon!"
Bugs Bunny.
"Kumusta, Doc?"
Sabi ko "pwede n'yong tanggalin lahat ng ibang aktor ngayon."
"Gagawin ko ang pelikula para sa kalahati at medical insurance."
At kalagitnaan ng 2020, kaya seryoso ako.
Sabi ko "Oo, walang paunang bayad."
Ang paboritong parte ko ay
ang pagkonsidera nila rito.
Parang, pwede n'ya akong tingnan at sabihin na, "Tanga ka."
At tatanggapin ko iyon. Sasagot ako ng "Okay," alam mo?
Pero baka nasa bagong panahon na tayo
kung saan ang mga tao'y mas sensitibo at mas maalalahanin,
at gustong masiguradong okay ako, kaya sabi n'ya,
"Gabriel, hindi ko aalisin ang kredibilidad mo bilang aktor,
bilang entertainer, bilang tao, pero wala akong magawa."
"Napirmahan ang kontrata, naisyu na ang tseke."
"Proyekto ito ng unyon," at sabi ko, "Aalis siya!"
Kasali rin sa tawag ang prodyuser,
at s'ya ang responsable sa pananalapi, sa pera.
Naririnig n'ya ang direktor na nagsasalita, at,
"Teka, teka, teka, sandali."
"Pakinggan mo s'ya."
"Gabriel."
"Fluffy."
"Baby!"
"Kausapin mo ako."
"Kung kaya, ano'ng pinag-uusapan?"
Sabi ko, "Ano 'yun?"
"Ano ang pinag-uusapan? Magkano ang presyo, ang bayad?"
Sabi ko, "ang sabi-sabi ay hindi ako bababa sa 50,000."
"At may e-mails ako para patunayan iyon."
Ayaw pa rin nila, pero ewan.
Alam kong kailangan kong depensahan si Speedy Gonzales muli,
dahil sa kasamaang-palad, ganoon ang cancel culture.
'Di ba? At 'wag masamain.
Alam ko na ang iba ay dapat managot, pero…
At kung, ako ang nagsasabi sa'yo tungkol sa cancel culture,
mas malala na ito.
Dahil ipinagmamalaki ko na
'di ako komedyanteng nagsisimula ng gulo.
Kaya 'di ako nagsasalita tungkol sa politika, relihiyon o sports, okay?
Dahil mahahati ang mga tao sa tatlong 'yon.
Kaya pagkain ang sinasabi ko.
Dahil ang pagkain ay nagbubuklod.
Tama. Maliban kung vegan ka.
Kung ganoon, umalis ka. Wala akong pakialam.
Bahala ka kung nasaktan ka at ang salad mo. Makakaalis ka na.
At ang rason kung bakit ayaw ko sa vegans
ay dahil dati akong vegan.
Alam ko ang ilan ay, "Hindi!" Oo.
Naging vegan ako halos isang taon.
Nag-iisip ang ilan sa inyo,
"'Di ka vegan kung halos isang taon lang."
Pero isipin ninyo.
Kung sino man ang sumubok mag-diet ay alam
kung gaano kahirap magbago ng nakasanayang pagkain sa isang linggo,
ang halos isang taon.
At sabi nila sa akin, "Mababawasan ang timbang mo."
At totoo ito.
Nabawasan ang timbang, pasensya at kaibigan.
Kaya ipinapaalam ko, nagbabalik ako.
Kaya…
Muntik na akong ma-canceled.
Muntik na akong ma-canceled
dahil nag-tweet ako tungkol sa isang aso ko.
Alam ng iba sa inyo na may dalawa akong Chihuahuas.
Oo.
Mga nasa bahay, "'di stereotypical."
Oo, alam ko.
2 ang Chihuahua ko.
Ang lalaki ay si Vinnie at ang babae ay si Risa.
Kapag pinagsama ang timbang, 14 na libra.
Ang maliit na aso kong si Risa, siya ay 4 na libra.
at 17 taon na siya.
Oo. Galit ang bumubuhay sa kanya.
Kukumpirmahin ko ang tungkol sa Chihuahuas.
O, oo, totoo 'yon.
Ang galit ay totoo.
Pero sa akin, mahal n'ya ako, okay?
Siya ay 17, siya ay bungi. Nakalabas ang dila.
Siya ay nakakatuwa.
Kaya nilagay ko ang litrato niya sa Twitter at ang nakasulat ay,
"Dadalhin ko ang maliit na nugget para bumili ng chicken nuggets."
At sinambit ko ang "@Chick-fil-A."
Okay, naiintindihan n'yo?
Marami ang nagsabi na "Ayos naman ang lugar"?
"Sarado kapag Linggo."
At may ilan sa inyo dito at narinig ninyo sila…
Oo. Kalahati ng mga ito ay vegans.
Ang kalahati ay ang mga sumagot sa Twitter.
Ang Twitter ko ay nagsimulang mapuno ng mga komento.
"Tanga ka, masama ka, paano mo nagawa 'yun?"
"Talaga, Fluffy, ikaw?" 'Di ko na alam.
Ang problema sa cancel culture ay umaatake sila, hindi nagtuturo.
Hindi nagpapaliwanag.
Umaatake lang, at gustong alam mo agad,
o naiintindihan sila, pero hindi sila mabait.
Kaya ganito ang nangyari.
Nagtatanong ako, walang sumasagot.
"Fluffy, masama ka." Ako ay, "Ano 'yun?"
"Chick-fil-A?"
Patawad, sarado ang Popeyes, wala akong masabi.
"Alam mo naman 'yun." Mas gutom ako kaysa woke.
Ewan ko sa'yo.
At sa wakas may isang nagpaliwanag sa akin
kung bakit ako "mali" sa tweet na iyon.
Nalaman ko na ang Chick-fil-A
ay kilala na nagbibigay kontribusyon
sa mga organisasyon na tumutulong
sa komunidad ng LGBTQ+.
Patawad sa paggamit ng kamay para maitama ang mga letra.
Gusto ko lang na tama ako.
Kinokonsidera ko ang sarili ko na taga-suporta at kakampi,
at sinusubukan ang makakaya na maging maintindihin…
sa limitadong impormasyon na mayroon.
Ngayon, uulitin ko.
Sinusubukan kong umintindi
sa limitadong impormasyon na mayroon ako,
na ibig sabihin ay nagbabasa lang ako ng headlines.
Heto ang sinasabi ko.
May ilang milyong labanan sa mundong ito.
Araw-araw may taong pinapagaan ang buhay nila,
para may makamit at mapatunayan,
para makaalis sa isang lugar at mapunta sa mas maayos.
Imposible na makipagsabayan sa laban ng iba
maliban kung magkamali ka at may humila sa'yo
at paalalahanan ka.
Ganito ang nangyari sa usapan.
Dahil nakakuha ako.
Sabi nila, "Gabriel, kung sinasabi mo na taga-suporta ka
ng komunidad ng LGBTQ+,
sa hinaharap, ita-tag mo pa rin ba ang Chick-fil-A sa mga posts?
Sabi ko, "Oo, pero 'di dahil hindi ako taga-suporta."
Susuporta ako sa usapin n'yo,
pero bigayan ito."
"Susuportahan n'yo rin ako."
"Nilagay ko ang Chick-fil-A para sa parehong rason
na nilalagay ko ang ibang kompanya na ginagamit ko."
"Sinusubukan kong makakuha ng mga libre."
Simple lang, 'wag ninyong palalain.
Ang ilan sa inyo ay "Gabriel, 'di ka kumikita?"
Oo, kumikita ako, at paano napapanatili?
Mga libreng bagay.
Sasabihin ko kung paano ko nalaman.
Nasa Chipotle ako, at ang mga tauhan ay nakakatuwa.
Gusto ko silang bigyan ng shout-out.
Kaya ginawa ko, at nilagay ko "Chipotle."
Nakita ng Chipotle at nagpasalamat sila,
at para magpasalamat, nagpadala ang Chipotle ng burrito card,
isang taon ng unlimited Chipotle.
At sinubukan ko.
O, naibigay nila ito sa maling tao.
Pagdaan ng 2 linggo, parang Metro card.
Gasgas na ito.
Ngayon, sasabihin ko, kung ikaw ay ako at nag-tweet ka
na napakain ka nang libre sa isang taon,
hindi mo ba ilalagay ang ibang kompanya na pwede
para makita kung sino pa ang gustong magbigay?
Ang ikinababahala ko ay ang pagaalok ng sarili, iyon lang.
Nagiging cyber sucia ako, iyon ang ginagawa ko.
Pero naiintindihan ko na ang ibang tao
ay dapat managot sa mga gawain nila.
Naisip ko lang na naaayos ang mga bagay sa simpleng pag-uusap.
Alam ko na ayon sa mga tuntunin ngayon, maaari akong i-cancel
para sa mga komedya na nagawa ko noong mga nakaraang taon.
At maiintindihan ko, kaya hihintayin ko ang tawag.
Pwede akong i-cancel para sa mga komedyang nagawa ko.
At inaasahan nilang hihingi ako ng tawad,
pero 'di ako hihingi ng tawad sa nagawa ko
dahil, alam ninyo, katanggap-tanggap iyon noon.
Malinaw na may mga bagay akong babaguhin,
pero walang paraan para bumalik pa doon
nang ayos ang lahat.
Gusto ko na malaman n'yo na
may mga bagay tungkol sa'kin na 'di n'yo alam
na malalaman n'yo naman agad.
Kaya ang nais kong gawin ngayon
ay ang sinasabi ng abogado ko at "unahan na."
May nabastos ako na hindi ko dapat pangalanan.
May nabastos ako na boksingero.
Siya si Canelo.
Maging palaban.
Kung hindi n'yo kilala si Canelo,
pagpaliwanagin n'yo ako sandali.
Siya ay isa sa mga mahuhusay na boksingero sa mundo.
Okay?
Kilala ninyo siya.
Siya ay Mexican,
pero 'di mukhang tradisyonal.
Siya ang pinakamaputi na Mexican sa mundo.
Sobrang puti n'ya. Sobrang puti, redhead.
Si Canelo ay redhead na puting Mexican na boksingero.
Sobrang puti n'ya, kahit si Donald Trump ay mapapasabing "Pwede ka rito."
Sobrang puti.
Pero kapag nagsalita, maiisip mo,
"Si Canelo, hindi s'ya lokal."
Ganito ako napasali sa gulo.
Ang kaibigan ko na si Ron White
ay lumapit sa'kin.
Inimbitahan ako ni Ron White na sumali
sa Tribute to the Troops na isang komedya para sa National network.
At sabi ko, "Gusto kong gawin ito. Kahit ano para sa mga tropa."
Ito ay ginanap sa Vegas, at mga ilang komedyante at ako,
at si Ron White ang nag-host.
Pinaakyat ako sa entablado, naisip ko na sampung minuto lang, okay?
Sa Las Vegas lang ang sasabihin ko kasi
lahat alam ang Vegas,
at nagsimula ako sa boxing.
At binida ko si Canelo.
Dito nagsimula ang gulo.
Sabi ko, "Si Canelo ang paborito kong boksingero."
"Ang hiling ko lang…"
At nagsimula nang magkagulo.
Sabi ko, "Ang hiling ko lang ay wag s'yang magpa-interview sa Ingles,
dahil 'di s'ya magaling sa Ingles,
at kung propesyonal na bo--"
Pakinggan n'yo ako.
Kung propesyonal na boksingero ka, dapat kumpyansa ka,
nakakaengganyo, nakakatakot, agresibo, may punto.
Sa Espanyol, kaya niya.
Sa Ingles, 'di masyado.
Sa Espanyol, magaling.
Sa Espanyol, ang reporter, ay lalabas…
"Heto si Canelo Álvarez,
lalaban kay Floyd 'Money' Mayweather
ngayong weekend sa pay-per-view sa MGM Grand sa Las Vegas, Nevada."
Alam ko ilan sa inyo ay magsasabing,
"Diyos ko, nakaintindi ako ng Espanyol."
Dahil tama.
Ang reporter ay magtatanong kay Canelo.
"Canelo, ano ang plano mo?"
Kukunin n'ya ang mikropono.
'Di magsasalita gaano pero may punto.
Titingin s'ya sa kamera at,
"Susuntukin ko s'ya nang ganito't ganyan."
"Pababagsakin ko s'ya sa sahig!"
"'Wag palampasin ang laban sa MGM Grand sa Las Vegas, Nevada,
Canelo Álvarez vs. Floyd Mayweather."
"Wag palampasin!"
Parehong panayam.
Ingles.
"Nandito ako kasama ang Mexican superstar
Saúl Canelo Álvarez,
na lalaban kay Floyd Mayweather ngayong weekend
sa pay-per-view."
Canelo, ano ang diskarte at plano mo sa pag-atake
sa laban ngayong weekend sa katunggali, kung gagawin mo,
ang tao na binago ang boxing?
"Ano ang plano mo na pag-atake sa laban?"
"Pwes…
Ako…
ay
aatakihin siya
nang ganito."
"Aatakihin ko siya nang ganito."
"Siya ay…
tutumba
sa…"
"Paano sabihin ang piso?"
"Sahig? Tutumba siya sa sahig at…
así."
"Ayos, nakuha ninyo."
"Floyd Mayweather, sana ay handa ka,
dahil, oo, iyon ang naghihintay sa iyo."
"Nag-uulat para sa ESPN News, ako si Phil Stevens."
"Balik sa studio, at tapos na tayo."
"Ano iyon, lintik?!"
"Bakit 'di ako sinabihan?"
Nakarating sa Team Canelo ang biro na sinabi ko.
Nalaman ko dahil may kaibigan ako sa boxing na kinausap ako
para sabihin na, "Pare, ano ang nangyari?"
Sabi ko, "Ano 'yan?"
"Narinig namin." "Narinig ang?"
"Nabalitaan na galit ang Team Canelo."
Sabi ko, "Ano'ng kinalaman ko?"
"Baka sa biro mo tungkol kay Canelo?"
"Sino ang nagpakita?"
Kung alam ko lang na ang isa sa mga boksingero
ang makakakita ng biro ko sa kanya, hindi ako magbibiro tungkol sa kanya.
'Di ko naisip na manonood
ng Tribute to the Troops na komedya
sa national network.
'Di ko naisip na mapapanood niya.
Ingles ang palabas.
Ngayon natakot ako sa komprontasyon
dahil kaunting oras na lang.
At alam ko kung saan mangyayari.
Mangyayari ito sa Vegas.
At ang rason bakit doon sa tingin ko
ay dahil nagtatanghal ako sa Vegas,
nagtatanghal ako sa MGM Grand Properties.
Kaya may libre ako na tiket sa mga laban.
At lagi akong nanonood dahil libre!
Nilalagay ako sa tabi ng ring para kita ako sa jumbotron
para makabenta ng tiket.
Kaya alam ko kasi nakita ko na si Canelo noon,
'Di ko s'ya nakausap, pero alam ko na mangyayari iyon.
At kinakabahan ako sa komprontasyon,
dahil 'di ko alam kung kakausapin ako sa Ingles o Espanyol.
Espanyol sana kasi gusto kong matakot,
alam ninyo ang sinasabi ko?
Sana, alam ninyo, parang,
"Papatayin kitang mataba ka!"
Natatakot ako na baka, alam mo…
"Hoy!"
"Hoy, ikaw."
"Hoy, ikaw, fat bitch mother Fluffy."
"Tinawag n'ya akong fat bitch mother Fluffy!'"
Kung may mangyari sa'kin--
Canelo.
Pero sa tingin ko dapat ay matuwa ako
na isang gaya n'ya ang makakapansin ng komedyante.
Alam mo, masaya sa pakiramdam na kilala niya ako, nakakatuwa.
Sa tingin ko mahalaga ako.
Dahil, alam ninyo, pagtapos ng 2019, 'di ako sigurado sa mangyayari.
Sa katunayan, para sa akin, ang 2019
ay ang pinakamahusay na taon ko.
At ang rason ko ay dahil
ganito ako kamuntik mag-host ng Oscars.
Totoo.
Malaki ang tsansa ko sa susunod na taon.
Noong taon na kamuntik na,
ay ang taon na si Kevin Hart din dapat.
'Di ko alam kung naaalala ninyo, pero,
si Kevin Hart ang host dapat,
at kapag magho-host ka, ang background check ang kasunod, okay?
Titingnan nila ang social media mo, mula Myspace.
Mga 40 pataas, alam ninyo.
Nalaman sa sampung taon na nakalipas,
si Kevin Hart ay may mga tweets na kaduda-duda,
kaya tinanong s'ya ng Academy ukol sa mga tweets.
"Kevin, pwedeng ipaliwanag mo?"
At si Kevin ay, "Oo, sinabi ko iyon."
"Umamin ako at humingi ng tawad sampung taon na ang nakalipas."
"Pwedeng umusad?"
At ang Academy ay, "Mabuti, Kevin,
natuwa kami roon
dahil binibigyang pansin muli
at kailangang mawala ito,
kaya dapat kang humingi ng tawad."
At sabi ni Kevin, "Hindi ako hihingi ng tawad ulit
para sa bagay na tapos na."
At sabi nila, "Kailangan, kasi kung hindi,
hindi ka pwede sa Oscars."
At sabi ni Kevin, "Salamat, pero hindi na lang."
At iniwan n'ya ang trabaho.
Gagawin ko rin ang ginawa niya.
Sa paghingi ng tawad, mas lumalakas ang cancel culture,
at 'wag nang palalain, dapat bawiin natin.
Kaya…
ngayon…
Ang Academy ay may problema,
naghahanap ng kapalit ni Kevin Hart,
na hindi madaling gawin.
Kaya tumawag sila sa mga aktor para makita kung may gusto,
at ang lahat ay nagsabi na:
"Salamat, pero hindi."
"Ayaw masali sa drama ni Kevin Hart."
Walang may gusto.
Ako, sa kabilang banda…
O, nakita kong trabaho ito.
Kaya tumawag ang manager ko sa Academy, at ang Academy ay nasabik
na makarinig kahit kanino.
Sila'y, "Gabriel Iglesias, kilala namin."
"Nakakatawa, mautak."
"Tingin namin ayos siya sa Oscars."
"Magpasa s'ya ng mga nakakatawang gawa
para malaman namin ang magiging pakiramdam,
at base sa mga gawa niya, magdedesisyon kami."
Kaya ginawa ko.
Umupo ako, may panulat at papel,
nagsulat ng mga biro,
at ipinasa ito sa Oscars.
At tingin ko kaya umayaw sila.
Hindi ito naipalabas sa TV.
Kaya ngayong gabi…
Ngayong gabi, gusto kong gawin ang panimulang biro
na dapat ay para sa Oscars.
At sabihin n'yo ang pakiramdam sana dapat.
Ayos. Gagawin ko na.
"Magandang gabi sa inyo, welcome sa Academy Awards."
"Ako ang host,
komedyante na si Gabriel Iglesias."
"Maraming salamat sa lahat."
"Salamat, natutuwa ako."
"Salamat."
"Ikinagagalak ko na maging parte ng Oscars."
"Sa pagpapanatili ng tradisyon,
heto ang isang Mexican na gagawin ang bagay na walang nais gumawa."
At umayaw sila.
Alam ninyo, bumalik lang sa dati,
ang layo na ng narating natin mula 2020.
'Yung bagay na nasa sold-out stadium tayo, dikit-dikit,
handang tumawa.
Handang magsaya.
Malayo ang narating natin.
2020, mga kaibigan, gusto kong magpasalamat sa mga aso ko.
Gusto kong magpasalamat kasi pinasaya ako ng mga aso ko,
nakapagpokus ako.
Dahil ako ay lugmok, malungkot, 'di alam ang gagawin.
May mga may alagang aso ba?
Oo?
Mga may aso, alam ninyo 'to.
Walang katumbas ang mga aso sa mundo.
Ano? Pusa? Hindi.
Paumanhin sa mga pusa o may pusa, 'di ko kayo binabastos,
pero kayo, alam natin na ang mga pusa…
kasi alam kong higit sa isa 'yan…
ang pusa kung tumingin parang nakikitira ka.
Lalapit ka, susubukang pagalitan.
Kapag kakausapin mo na, tatalikod sila
at ipapakita ang puwit.
At nakatingin ka, "O, Diyos ko, maitim!"
Aso lang ang magbibigay ng 100% ng sarili nila.
Kaya nalulungkot sila kapag aalis ka
at sobrang masaya kapag nakauwi ka na.
Ikaw lang ang hinihintay nila.
"At nakauwi ka na!"
Alam ko na walang nagmamahal sa'kin higit sa aso ko.
Sinabi ko iyon at may nagsabi, "Paano naman ang anak mo?"
Sabi ko, "Walang
hihigit pa."
Pwede kong iwan ang dressing room nang isang minuto o oras.
Pagbalik ko, pareho lang ang reaksyon.
Ito ang pinakamasaya, bawat oras.
O, oo, si Vinnie at tatalon sa upuan
at tatakbo palapit sa akin, at paglapit ay,
tatalon taas-baba, at gagawa ng tunog…
Halos katunog na, "Saan ka galing?"
At umiihi s'ya kung saan.
Noong una ay naiinis ako, pero naisip ko.
Mahal na mahal ako ng aso ko, hindi niya makontrol ang sarili niya.
Kaya pag-uwi ko, binubuhat ko siya agad.
At magagalit ang nobya ko.
"Bakit 'di ka sa'kin unang lumalapit?"
Sabi ko, "Mas mahal ako ng aso ko."
"Paano mo nalaman?"
Sabi ko, "Hindi ka naiihi."
Mira. Tuyo.
'Di niya nagustuhan.
Pero ang mga aso, pare. Sasabihin ko sa iyo.
At paumanhin medyo nauutal ako
o hindi ako nakapokus ngayon.
Hindi ako naiistorbo
ng isang blimp na may mukha ko.
Paumanhin, Netflix, pero ito…
Ito ay parang kaarawan at Pasko at ang Super Bowl
at ang World Series
at pagkawala ng ka-birhenan ko nang sabay-sabay.
Nakita ko pa ang ilaw ng Goodyear Blimp
Paumanhin, sobrang saya ko ngayon, salamat.
Sana narito ang nanay ko.
Wala kayong ideya.
Magiging sobrang saya niya,
pero sasabihin niya na, "Hindi"
"Tingnan, ano… Nasa langit ang anak ko, kasama si Hesus sa langit, kita ninyo?"
Nakakabilib iyon.
Ayos lang kayo? May umuubo roon.
Ayos lang kayo?
'Wag umubo, kababalik lang natin.
Mas pipiliin ko na mautot kaysa maubo.
Kapag naramdaman mo uli, pigilin mo,
pagpalitin mo, at ilabas sa likod, ayos?
At ang mga nasa likod mo ay "'Wag mong gawin!"
Pakawalan mo, kapag hindi nila naamoy,
may Covid sila.
Okay, libreng test iyon.
Maiba ako…
Noong 2020,
ako at ang mga aso ko, ang ginagawa lang namin
ay magmaneho, okay?
Sasakay lang sa sasakyan.
Sarado lahat, pero pwedeng magmaneho,
at sumakay kami sa kotse.
Pinatugtog ko ang playlist at nagmaneho.
Naghahanap ng pagkain.
At alam kong kakaiba pero tandaan,
85% ng mga kondisyon.
Hindi ako namalengke dahil takot ako.
Lahat ng pagkain ko ay galing sa kaibigan at mga tindero sa kalye.
Oo.
Sinusuportahan ko ang mga tindero sa kalye.
Kahit ano pa man, nagtatrabaho sila, muli,
sinusubukang mapagaan ang buhay para sa sarili at pamilya nila.
Pagkagaling sa taco stand noong isang gabi,
naisip ko na maraming lumabas sa comfort zone nila
para magkaroon ng alternatibong paraan para mabuhay.
Nagkamali ako sa inakala ko na ang lalaki sa pwesto
ay Mexican.
Hindi.
Kinausap ko s'ya ng Espanyol, maling mali.
Sa pakikihalubilo sa kayumanggi,
kausapin muna sila ng Ingles, at kapag 'di nagkaintindihan,
gawin ang plan B, ang Espanyol.
Simulan, "Hello, sir, pwedeng--"
"'Di ko maunawaan."
Teka, sandali, kaya ko ito.
Hola.
Yo me…
Kaya lumapit ako sa lalaki sa pwesto at,
naalala ko ang tiyo ko sa kanya kaya sabi ko…
"Kumusta ka, kaibigan?"
At sumagot siya,
"Ano ang sinasabi mo?"
"Paumanhin, akala ko Mexican ka."
"Hindi, hindi ako Mexican. Greek ako."
Greek?
Lintik. Ang layo ko.
"Paumanhin. Gabi na, pagod ako. Pabili ng dalawang tacos?"
"Ano'ng sinasabi mo, 'dalawang taco?'"
"Kasasabi ko lang, hindi ako Mexican, Greek ako."
"Hindi ako nagtitinda ng taco."
"Nagtitinda ako ng yee-roh."
"Yee-roh?"
Naalala ko ang nakita ko sa harapan,
at akala ko pangalan ito ng lalaki, 'di ba?
Binaybay ito: G-Y-R-O.
"Gyro!"
Nainis siya.
"Hindi gyro, ito ay yee-roh."
"Sinasabing 'gyro' ito."
"Ito ay yee-roh!"
"Pare, pagod ako, gabi na."
"Ano ang 'yee-roh'"?
"Parang taco."
"Pabili nang dalawa."
Nagbukas na muli ang mga negosyo
at pwede na ulit tayo sa loob, at sasabihin ko sa inyo ngayon,
mahilig ako sa Starbucks, okay?
Gusto ko sa Starbucks drive-thru.
Pero ang kaibahan,
kapag pwedeng mamili kung sa loob o sa drive-thru,
isang bagay iyon,
pero kapag sinabing 'di na pwede sa loob,
at sinabing puwede na,
mami-miss mo ito.
Gaya ko, 'di makahintay na bumalik sa loob noong nagbukas sila.
Sabik na pumasok at um-order
at kumausap at tingnan ang menu.
'Di ko inisip.
Maaga akong pumunta.
Kasama ang mga aso ko, bahala na.
Lumakad kami papasok sa Starbucks.
At alam ko ginawi nila ito sa Long Beach.
'Di ako sigurado kung dito rin, pero may sticker sa sahig.
At nakatayo ako sa tapat ng sticker.
Ang mga aso ko ay naghihintay.
Nakatayo ako na parang bata.
Naghihintay lang.
At napansin ng babae sa likod ko na may dalawa akong aso.
Isyu sa kanya na dalawa ang hawak kong aso,
imbis na sabihing, "Paumanhin, makikiraan,"
ginawa niya ito…
Naririnig ko at sabi ko, "Lintik! Covid!"
"'Di ko nakita ang stickers!"
"Wala ako sa linya!"
At sabi niya ay, "Wala akong Covid."
"Service dogs ba sila?"
"Sila ay Chihuahuas."
"At kabaliktaran sila ng service dogs."
"'Di ba dapat ay nasa loob sila?"
"'Di ako nagtanong."
"Ayaw kong iwan sa kotse."
"Mabilis lang ako, bibili lang at aalis."
"'Di ko sila ibababa. Paumanhin."
At sabi niya, "Legal ba iyan?"
Magtatanong ka sa Mexican kung legal ang mga aso niya?
Sa wakas…"Ang susunod."
"Salamat sa Diyos."
Nasa harap na ako, at nag-aalala,
dahil sa babae ay napaisip ako
kung may ginagawa akong mali,
na maari akong mapaalis.
Sinubukang 'wag tingnan ang lalaki.
Nakatingin lang sa menu, at narinig ko, "Mga aso."
"Uy, pare, paumanhin. Patawad, alam ko."
"Nakakatuwa sila!"
"Ano ang pangalan nila?"
"O, ito si Vinnie at si Risa."
"Nakakatuwa." "Salamat."
At ito ang isang barista, at sabi, "Nakita ko ang mga aso!"
"Paumanhin."
"Nakakatuwa sila."
"Ano'ng mga pangalan?"
"O, ito si Vinnie, ito si Risa."
"Nakakatuwa." "Salamat."
Kaya um-order ako, at ang babaeng barista ay nagsalita…
"Ano?"
"Alam mong may sasabihin ako tungkol sa mga aso mo, 'di ba?"
"Alam ko, ayaw ko lang iwan sila sa kotse."
"Ano ang order para sa mga aso?"
"Ano…
gustuhin ko mang hatian sila sa kape ko,
'di pwede ang kape sa mga Chihuahua."
"Hindi, loko."
"Baka gusto nila ng Puppucci--"
Okay, nakita ninyo iyon?
Nagsasalita ka.
Noong tungkol sa stickers, "Wala kaming alam,
pero sa Puppuccino, mayroon," tama?
Paumanhin. Gayunman…
Pagkasabi ng "Puppuccino," nagtanong ako, "Ano 'yan?"
Tiningnan ang menu, "Wala dito 'yan."
"Hindi, loko, ang Puppuccino ay maliit na baso,
at nilalagyan ng whipped cream."
"Sa ganito, maiinom mo ang inumin mo
at ang mga aso may maiinom din kasama mo."
Sabi ko,"O, Diyos ko."
"Gusto ko ito."
"Magkano?"
"O, libre lang."
"Magsabi ka pa."
"May dalawang aso ka, kaya may dalawang libreng Puppuccinos."
"O, Diyos ko, pwedeng isa pa?"
"O, may isa pa ba na aso?"
Ito.
Sobrang saya ko, sabi ko, "Alam mo
kung gaano ako kasaya sa Puppuccino?"
"Oo."
"Pinapaalam nila na kapag may kasamang aso,
palaging alukin ng libreng Puppuccino."
"Kaya ayos lang na kasama ko ang mga aso?"
"O, oo, kahit anong oras pa."
Sasabihin ko sa inyo ngayon, sobrang babaw ko.
Sobrang babaw, sabi ko,
"Puwede pakilakasan?"
"Pwede ang aso mo rito anumang oras!"
'Di ako magsisinungaling, parang si Canelo ako.
Wala akong magawa.
Tumingin ako sa likod, "E, narinig mo iyon?"
"Naroon ako nang matanggal si Fluffy."
Sabi ko, anumang sabihin o gawin,
may tao na gagawing masama ito.
Nakatanggap ako ng e-mail tungkol sa biro na ginawa ko,
na walang mas mahal ako higit sa aso ko, laban sa anak ko.
May nagsabi na, "Nakakalungkot para sa anak mo."
Sabi ko, alam niya!
Mahal ko siya.
Ang anak ko ay mag-25 na ngayon.
Siya ay 24 na taon.
Si Frankie ay 24 na taon.
Salamat, nasa bahay pa rin siya.
Gumawa ako ng panayam nito lang
at may nagtanong tungkol sa anak ko.
Sabi, "Gabriel, palagi mong binabanggit ang anak mo
sa palabas mo. "
"May bagong kwento ba na aabangan?"
At sabi ko, "Wala namang bagong kwento…"
May sarili na siyang mga gusto.
Ginagawa ito, may sariling buhay, at ayos 'yon.
Pero may mga kwento pa rin dati na hindi ko kinukuwento,
at sabi niya, "Ikwento mo."
Sabi ko, "Okay, ang paborito ko ay 'yung una."
"Noong 2007, nang nakuha ko siya…"
May ilan na nakakaalam na ampon ko siya,
pero ayaw ko na sinasabing "ampon."
Anak ko siya, oo.
Anak ko siya, o aftermarket na anak.
Walang malabo.
Heto, noong 2007, nasa bahay ako para sa Halloween.
Heto na.
Bilang komedyante, nakapirma ako na magtanghal 365 na araw sa isang taon.
Walang bakasyon.
Nagtatrabaho ako kapag Pasko.
Sa Bagong Taon, Valentine's, St. Patrick's,
kaarawan, bakasyon, mga espesyal na okasyon.
"Kung may trabaho, dapat magtrabaho ka."
Dapat magtrabaho, lalo kapag maganda ito.
Walang dapat kumuha,
kaya gawin mo ito, ibigay ang lahat.
Kaya nang wala akong trabaho noong Halloween ay bihira.
At ang ina ng anak ko ay…
Sabi n'ya, "Sa tingin ko ayos na nasa bahay ka ngayon."
"Alam mo, ito ang unang taon ni Frankie
na tayong tatlo lang, paano kung?"
"Paano kung samahan mo siyang magbahay-bahay
at mamimigay lang ako ng candy dito?"
"Mas makikilala ninyo ang isa't isa,
mag-usap kayo, magtawanan."
"Ano sa tingin mo?"
Sabi ko, "Mahal, alam mo, maganda iyan."
"Gusto ko ito, gusto ko."
"Okay, ako ang bahala. Frankie! Tara na at mag-trick-or-treat."
"Paano si Ina?"
"Maiiwan siya." "Yehey!"
Kaya sumakay kami sa kotse.
Dinala ko si Frankie sa bahayan na 'yon.
Alam n'yo ang sinasabi ko.
Ang lugar na puro candy mula Costco.
Kaya pinarada ang kotse at naglakad kami.
'Di ako nakagayak, naroon ako para sa kanya.
Nakagayak siya, ako ay ako lang.
May mga kinatok kami na nabigla.
May isang lalaki…
"Ang Fluffy!"
Ako ay, "Diyos ko, 'Di pa ako natawag na 'The Fluffy.'"
Hindi ko alam ang sasabihin. "Ako iyon."
May isang pinto na kinatok namin, binukas nila,
at sabi, "Diyos ko, sikat ka!"
At sabi ko…
Pwede tayo na magpabalik-balik,
Kapag nakabalik tayo sa kotse, puno na ang timba mo ng candy.
Okay? Kaya nakauwi na kami, at wala pang isang oras.
Pumasok kami, ang ina ni Frankie ay inis.
Sabi n'ya, "Ano ito?"
Sabi ko, "Ano?"
"Akala ko magbabahay-bahay kayo."
Sabi ko, "Oo. Ipakita mo."
"Ang punto ng pagsama mo sa kanya ay hindi para makarami ng candy."
"Ano ang sinasabi mo?"
"Ano ang punto?"
"Ang punto ay para magkasama kayo, magtawanan,
mag-usap, kilalanin ang isa't isa."
"'Di 'yon magagawa sa isang oras."
"Pwede ba, para sa akin, samahan mo uli siya
kahit isa pang oras?"
"Mahal, naiintindihan ko, 'wag mag-alala."
Kaya sabi ko, "Frankie, tara. Ibuhos mo 'yan. Pangalawang ikot."
Lumabas kami, sumakay sa kotse…
Ayaw ko nang magbahay-bahay, sabi ko, "May naisip ako."
Dinala ko si Frankie sa Walmart.
Sa Walmart, sabi niya, "bakit tayo nandito?"
"Ako na ang bahala."
Naglakad kami, "Kumuha ka ng cart."
"Sundan ako."
At dinala ko si Frankie sa hanay ng mga candy.
Nang makarating, hininto ko ang kart.
Tiningnan ko si Frankie at sabi ko,
"Frankie, may 30 segundo ka para kunin lahat ang gusto mo at kaya mo."
"Handa ka na? Sige!"
At natigil siya.
"Anak, tumatakbo ang oras."
"O, Diyos ko!"
Kuha siya ng bag, tiningnan, inilagay.
Kuha ng pangalawang bag, tiningnan, lagay.
Kuha ng pangatlo, at sa pangatlo…
"Tapos na!"
At doon ko siya unang narinig na nagsabi ng, "Lintik!"
Alam niya na nasayang ang oportunidad,
sa mga unang segundo.
Kaya sumakay kami sa kotse, binuksan ko ang supot,
binuhos ko sa timba, at sinabi, "Frankie,
kapag nakauwi na tayo,
'di pwedeng malaman ng ina mo na nagpunta tayo rito."
"Bakit hindi?"
"Iisipin niyang dinaya ang trick-or-treat."
"Pero ayos ito." "Alam ko."
Nakauwi na kami, at iba na ang tono niya.
Sabi niya, "Ayan na kayo. Nagsaya ba kayo?"
"Natuwa kami, mahal. 'Di ba, Frankie?"
"Mabuti iyan. Frankie, bigyan mo ko."
"Bakit, ina?"
"Kailangan kong masigurong ligtas kainin ang mga candy."
"Bakit hindi? Galing lahat ito sa…"
"Manahimik ka, tanga! Manahimik ka. Manahimik ka. Manahimik."
Halos masira niya lahat, alam ninyo?
Kaya inabot niya ang timba at kinuha niya
at biglang binuhos sa lamesa sa harap namin.
Nahalata niya.
"Ang dami na parehong mga candy."
"Maraming magkakapareho."
"Ipaliwanag mo bakit ang daming pare-parehong candy sa timba ni Frankie?"
"'Di ko alam, mahal,
maraming payak sa lugar na ito."
"'Di pwedeng bumalik sa kabila kasi may kamera
at kilala na kami at ayaw namin na ganoon."
Makalipas ang isang taon.
Ngayon ay Oktubre 31, 2008.
At sa ilang kadahilanan, wala akong trabaho sa Halloween ulit.
At maraming sinasabi ang asawa ko.
"O, senyales ito, senyales ito."
Sabi ko, "Senyales na tamad ang ahente ko."
Matt, alam kong narito ka. Paumanhin sa biro.
Mabuti ang ginagawa mo, salamat,
pero noong taon na iyon hindi…
Gayon pa man…
Ang ina ni Frankie ay, "Naisip ko na, alam mo kung ano?"
"Baka, baka lang, gawin natin itong tradisyon."
"Pwede ito na gawain ninyo:
lumabas para sa trick-or-treat
maiiwan ako at mamimigay ng candy."
"Sa inyo ito."
Sabi ko, "Alam mo, mahal, ayos sa'kin."
"Frankie, tara, mag-trick-or-treat tayo."
"Paano si Ina?" "Maiiwan uli siya."
"Yehey!"
Lumabas na kami at sumakay.
Sumandal ako at tumingin kay Frankie,
"Frankie, naiisip mo ba ang naiisip ko?"
"Walmart!"
Huminto kami sa Walmart.
Pumasok kami, "Frankie, kumuha ka ng cart."
"Sundan mo ako!"
At dinala ko siya sa hanay ng mga candy.
Nang makarating, hininto ko ang cart at sinabihan siya.
Sabi ko, "Frankie, may 30 segundo ka
para kumuha ng candy na kaya mo."
"Handa ka na? Simula!"
Parang pinaghandaan niya ito buong taon.
Pagsabi ng "Simula!" ang braso niya, bam, at sinimot ang shelf.
Nasisira niya ang mga balot ng candy.
Umaapaw na ang cart sa loob nang sampung segundo.
Naniwala ako na 'yon ang unang araw ng diabetes ko.
At iyon ay kwento na binabahagi ko, sa mga kasiyahan
at malalapit na kaibigan, at kailan lang ay sa entablado.
Narinig niya ako isang beses habang nagkukwento,
sabi, "Totoo? Hanggang ngayon?"
Sabi ko, "Magandang kwento ito!"
"Ikaw ang bida!"
At, alam ninyo, may mga nangyari.
Isang araw, gusto niya ako na makausap,
at nahuli niya ako.
"Pwede kang makausap, Ama?"
"Oo, ano iyon?"
"May nais akong sabihin sa'yo."
"Okay, ano?"
"Mahalaga ito."
"Okay."
"Seryoso ito."
"Pwedeng maupo ka?"
"Ilang buwan na?"
"Ano'ng sinasabi mo?" "Ano'ng sinasabi mo?"
"'Wag mo akong tinatakot."
'Tungkol ito sa'tin." "Ok."
"Ano'ng mayroon?"
Sinabi niya…
"Pwedeng 'wag mo akong gawing katatawanan?"
At nang sinabi niya, ramdam ko,
dahil alam ko gaano kahirap sabihin iyon.
Sinabi ko, "Kailan mo pa naramdaman?"
"Buong buhay ko."
"Sinubukan mo na ba na sabihin ito dati?"
"Oo."
"Ano ang sinabi ko?"
"Maglagay ako ng deodorant."
"Gumana ito."
"Tingnan mo, Frankie, um…
Hindi ko alam paano maging isang ama, okay?"
"Isa ito sa mga bagay na alam ko ay ayaw kong gawin."
"Alam ko na ayaw kitang sigawan,
at alam ko na ayaw ko na saktan ka."
"Kaya ginawa ko ang kaya ko gamit ang alam ko."
"Ginawa kitang katatawanan!"
"Pinahiya mo ako."
"Ngayong taon."
"Ganito, kung ayaw mo na kinukwento o binibiro kita
o tinatawanan, nauunawaan ko."
Isa 'yon sa mga bagay na ayaw kong maramdaman niya,
at ayaw kong maramdaman din iyon.
Kaya sabi ko, "Ipapaalam ko sa kanila na nag-usap tayo."
"At… para malaman nila kung bakit,
sa hinaharap, wala nang kwento tungkol kay Frankie."
"Ba't importante 'yon?"
"Kasi kung 'di ko sinabi kung ba't di ka binabanggit,
iisipin nilang patay ka na."
"Ayaw ko--" "Ayaw ko rin na isipin nila 'yon."
Niyakap ko siya, sinabi na mahal ko siya,
dahil mahal ko s'ya nang sobra, at sana alam n'ya.
Sa tingin ko, karamihan sa mga isyu at problema namin
ay may kinalaman sa paghihiwalay namin ng ina niya.
Ayaw kong isipin n'yo na magbibiro ako tungkol sa kanya.
Hindi.
Wala akong sasabihin na masama sa babaeng nakasama ko
sa loob ng 14 na taon.
Okay? Walang masama, walang negatibo, walang kasiraan, wala…
sobrang kahanga-hanga.
sobrang nakakatuwa, ok?
Wala akong sasabihin na masama sa kanya.
At 'di dahil may pinirmahan ako
na hindi ako magsasalita.
Pero dahil, sa huli, ina pa rin siya ng anak ko
at dapat sigurado ako na susuportahan n'ya ako
sa pagiging ama ko.
Kaya kailangan kalmado lang.
Sasabihin ko sa inyo, hindi ko kinaya ang hiwalayan.
Siya, sa totoo lang, ang unang pagkabigo ko, na totoo--
Siya ang una kong minahal.
Sasabihin ko lang, siya ang una kong minahal.
At 'di ko napanghawakan iyon.
Dapat nararanasan ang pagkasawi kapag ikaw ay, 12.
Kapag nagka-crush.
Doon ka dapat masasaktan, 'di kapag kwarenta ka na.
Kapag bata ka pa, kapag maliit pa, kapag matatag pa.
Maiisip mong 'di uubra kaya malulungkot ka.
"Hindi!"
And I…
Tama.
'Di kapag kwarenta ka na.
Kaya, nang 'di naglalabas ng impormasyon,
sasabihin ko noong ayos na ang lahat,
nasa gasolinahan ako at may nag-text
na nagsasabing, "Napirmahan na lahat."
"Opisyal na, naipasa na."
At ako ay, "O, wow, okay."
Sumakay ako sa kotse, pinaandar ito, at nagmaneho.
Doon ko napagtanto.
Na totoo ang lahat.
Doon ako napasabi ng, "O, Diyos ko."
"Hindi na ako makakauwi."
Hindi na pwede iyon. Sinira ko ang lahat.
'Di na ako makababalik sa tinatawag na tahanan.
Kailangan ko magsimula uli noong oras na iyon sa gasolinahan.
At nanghina ako.
At ilan sa inyo ay may alam na ang tour ko ay natapos
at nagtaka sila, droga ba o alkohol,
o ang pag-iisip?
Unang hiwalayan ko iyon.
Paano ako magiging komidyante
kung umiiyak ako?
Alam ninyo? Mahirap.
Aam niyo ang mga palabas ko, hindi ko sinasabi "to.
Iyon ang pinakamahirap na parte ng buhay ko.
Doon lang ako nakaramdam na sobrang lungkot, hina,
lahat nagsama-sama na.
At sa puntong iyon ko nahanap…
Tama iyan, country music.
Alam ng country music kapag malungkot, kapag mahina ka.
Alam ng country music kapag marupok ka at kapag may kailangang punan.
Ayaw ko sa country music.
Dati sinasabi ko na,
"Dalhin mo ang sugatan mong puso, uumusad ka."
Pero hindi ngayon. Heto.
Nasa kotse ako at umiiyak, tumutulo ang luha ko
at humahalo na sa uhog ko.
Humahalo na sa uhog ko.
Ang luha ay humahalo sa uhog ko,
at humahalo sa laway ko, sa laway ko.
May tatlong likido na lumalabas sa mukha ko
nang sabay-sabay.
Ang leeg ko ay parang menudo. Ang sama.
Lemon na lang ang kulang at pwede na.
Gumagawa ako ng ingay, at ayaw kong marinig ang sarili,
kaya binuksan ko ang radyo, at nagpatugtog ako.
Napunta sa country station.
At alam ko na country music iyon,
at hindi ko sinubukang ilipat,
dahil naisip ko, alam mo?
Dapat magdusa pa ako
para sa mga maling nagawa at mga nasaktan ko.
Kaya hinayaan ko lang.
Na tumutugtog at tumutugtog.
Isang oras akong nakinig sa country music
at napagtanto ko:
ang country music ay may isang kanta na direktang mangungusap sa puso mo
dahil pakiramdam mo ay sinulat ang kanta
para sa iyo at sa buhay mo,
dahil sa kung gaano ito ka-detalyado.
O, oo, bilib ako sa mga umaawit ng country music.
Alam ninyo ang ginagawa ninyo,
at hanggang sa maranasan ninyo ito at magbigay saysay.
Umiiyak ako sa kotse at biglang sa radyo,
narinig ko ito…
Pitong araw na
Mula nang makita mo siya
Paano niya nalaman na pitong araw na?
'Di mo siya maalis sa isip mo
Dahil sa bawat bagay Na ginagawa o sinasabi
Is another reason you pushed her away
And now you're sittin' in your car
Mag-isa
Paano niya nalalaman?
Ihinto ninyo!
'Di hihinto, patuloy kang sasaktan,
ipapaalala na wala kang kwenta.
You should have gone home And locked the door
But you was outside being a whore
And now you're sittin' in your car
Mag-isa
Isang taon na ang nakalipas,
ang tanong ay paulit-ulit pa rin:
"Ano na ngayon?"
"Magsisimula ka ba uli? Susubok ka ba ulit,
maghahanap ng nobya, ng asawa,
magpapamilya, ano'ng balak mo?"
At sabi ko, "May mga aso ako."
"Ayos na ako."
Alam ko ang pakiramdam na mag-isa nang matagal,
at ang pakiramdam na nasa relasyon na matagal.
May mabuti at masama pareho.
Makakapagsalita lang ako bilang lalake.
May ilang lalaki.
Pare, naging mag-isa ka ba na napapaisip ka na
kung ginusto mo ba o hindi?
At makikita mo ang sarili mo na,
"Sa tingin ko mag-isa na lang ako habangbuhay."
Nobody wants me
May natatawa dahil may kilala kayo.
Maraming tahimik, kasi ikaw 'yon ngayon.
At mapapansin mo na ang kailangan
ay mga munting pagbabago,
mga munting pagbabago para makabangon muli.
Maaaring magsimula sa bagong ayos ng buhok.
Magbihis nang mas maayos.
Maaaring magsimula, 'di ko alam, maligo ka.
Baka may makakita at pagbigyan ka,
at ngayon ay nakabangon ka na.
At walang hihigit pa
kaysa sa isang bagong relasyon
kasi masaya ka.
Sobrang saya, ikaw ang pinakamasayang tao sa mundo.
Walang makakasira ng araw mo.
Pwede kang maiwan ng bus papasok.
"May susunod pa."
Pwedeng masisante.
"Baka hindi ako para dito."
Sobrang saya mo.
At napapaisip ka na sa buhay mo bago ang relasyon,
maaalala ang pagtingin sa telepono
at hindi naman tutunog.
Akala mo ay sira dahil walang mensahe.
Titingin ka sa mga DM, wala.
Pero sa oras na pumasok ka sa bagong relasyon,
parang mahika, ang telepono…
May mensahe. Ding!
Ang social media mo ngayon ay may bilang na.
Pinag-uusapan ka ng mga tao, at sasabihin mo ito.
"Nasaan kayo noong ako ay mag-isa?"
Ang sagot: nandiyan lang sila.
Ang kaibahan ay, hindi ka ganito kasaya.
Nalaman ko na ang kasiyahan
ay isa sa mga nakakaakit na bagay sa mundo.
Sino ang ayaw makasama ang taong positibo?
Maliban na lang kung sa Covid. Huwag na lang.
Mabait. Masayang kasama.
Mabuting enerhiya.
Alam ninyo kung sino ang makakapansin kung gaano kayo kasaya,
sa bago ninyong relasyon?
Ibang babae.
Hindi ang babae mo.
Ibang babae.
'Di nila mapigilang mapasin na masaya ka.
Titingin sila at ituturo.
"Tingnan mo siya."
"Tingnan mo kung gaano siya kasaya."
"Mukhang kaya kong baguhin 'yan."
Ngayon ay dugo kayo sa tubig, at ang mga pating ay nandyan na.
At kung hindi ka pa nahahanap noon,
isa ito sa pinakanakakatakot sa mundo.
Dahil kadalasan hindi mo alam hanggang sa huli na pala.
Nandoon ka abala sa sarili mo, nasa relasyon ka,
sinusubukan mong ayusin, at ayan sila.
Bago mo pa malaman, huli na, hawak ka na niya
at nakaposas sa likod ng sasakyan.
At pinapalo ka.
Sinasaktan ka gamit ang…
Baby shark
'Di mo na uli maririnig ang kanta na 'yon nang normal.
Dahil mapagbigay ako.
Alam ko.
Nagpapailaw sila. Okay, ano, um…
Ipinapaalam ng Netflix
na ang isang oras na palabas ko
ay sumobra nang 37 minuto at 30 segundo.
Itutuloy ko pa ba?
Netflix.
Nagsalita na ang mga tao.
Sa mga legal na dahilan,
sasabihin ko ito nang malakas.
Natapos ko ang obligasyon ko
sa mga mabubuting tao ng Los Angeles
at Netflix.
Tapos na ang palabas.
Mula sa punto na ito,
kung may marinig kayong 'di n'yo gusto, o sa tingin n'yo 'di nakakatawa,
'di pwedeng magalit.
Hindi pwede.
Kasi 'di ito bayad.
Ang palabas ay tapos na. Ito ay tambayan ni Fluffy.
Wala akong pakialam.
Fluffy!
Salamat.
Itutuloy ko pa, ayos lang ba na kumuha ng soda?
Okay.
Dahil, wow, tingin.
Paumanhin.
Kaya sinabi ko na tapos na ang palabas.
Ayos.
Sa siyudad ng Los Angeles at sa mga nakapalibot,
at sa lahat ng dumalo ngayon,
salud!
May gusto pa akong ibahagi sa inyo
bago pa tuluyang maging emosyonal.
Kanina lang, nagbigay ako ng komento
sa mga bagay tungkol sa akin
na hindi n'yo pa alam na lalabas pa lang.
At…
Love you!
Kasunod-- Mahal din kita, pagtapos nito, 'di na.
'Wag kalimutan.
Ang kwento na ibabahagi ko ay matagal nang nangyari,
pero base sa patakaran ngayon, iyon ang naiisip ko.
Ibabahagi ko ito sa ibang paraan.
Uunahin ko ang wakas, at isusunod kung paano nagsimula.
Parang Star Wars.
Dahil sa pagkwento ko ng wakas muna,
hahayaan ang tao na mamili.
Kaya-- Kita mo, aalis ka na. Nakikita ko.
Paumanhin. 'Di makatiis, ha? Okay.
Heto ang wakas.
Umalis ako sa entablado,
nang nakahubo ako.
Heto na.
15 taon na'ng nakakaraan, at,
may palabas ako kasama si Martin.
Tama kayo.
Tara na!
Magkasama kami sa Orlando, Florida,
sa isang club na The Improv.
Ngayon, ang The Improv ay sikat sa buong bansa.
May ilan dito sa Los Angeles, maganda rito.
Ang kaibahan lang nito sa ibang club
ay ang bihisan ng mga komedyante ay nasa entablado.
Hindi lang mismo sa entablado, nasa taas nito.
May pinto na bubukas at hagdan pababa sa entablado.
Pinakilala ako ni Martin.
"Gabriel Iglesias!"
At heto ang malaki kong puwit bumababa sa hagdan, tama?
Inabot n'ya ang mikropono, niyakap ako
at bumulong sa tainga ko.
"Order ka ng tequila, ipapaliwanag ko mamaya."
"Okay."
Nagsimula ako at, 30 minuto ang nakalipas.
At…
Nakalimutan ko ang utos ni Martin.
May nakita ako sa gilid, at umikot ako,
at si Martin iyon, gumaganito s'ya.
At ako ay, "O, nakalimutan ko."
"Kaya kong uminom ng tequila ngayon."
At pumasok si Martin na dala ang tray.
At ang tray ay may dalawang baso.
Kaya naisip ko, baka gusto niyang tumagay, 'di ba?.
Sino ang may alam? Martes iyon.
Bumaba siya sa harapan,
akala ko ay may nagustuhan siyang babae.
At gusto niya na ako, ang kaibigan niya, ang magtuloy
ang pag-inom nila ng tekila at mapabilib ang babae
para, alam ninyo…
Martin!
Baby shark!
Kaya sabi ko sa babae, "Gusto ng kaibigan kong tumagay."
At natuwa siya, sabi niya ay, "Okay!"
Narinig ito ni Martin at nagseryoso s'ya.
Sabi niya, "Body shots tayo!"
At tumayo siya, "Okay!"
At ang lahat ay, "Whoo!"
At ako ay, "Ano iyan?!"
Kinuha ni Martin ang dayap at ikiniskis sa leeg niya.
At kinuha rin n'ya ang asin at ibinudbod.
At inagaw n'ya ang dayap mula kay Martin
at ikiniskis sa dibdib n'ya,
'dahil s'ya ay isang puta.
Sumunod, naghahalikan sila sa harap,
at nagulo ang mga nanonood.
Martin!
At umalis sila nang sabay at ano iyon?
'Di man lang ako nakainom!
Ilang minuto ang lumipas, may lalaki,
at pumunta sa entablado at may hawak na baso,
sabi niya, "Hoy, Fluffy, inumin mo ang akin!"
At binigay n'ya sa akin ang inumin.
Sabi ko, "Salamat, pare."
Tinaas ko ito at, "Para sa Orlando!"
At humiyaw ang lahat, 'di ba?
Ininom ko na ang tagay, naghiyawan,
at ibinalik ko ang baso, nag-fist bump, at umalis na siya.
Ilang minuto ang lumipas, may lalaki na naman.
At may hawak siya na baso.
Hindi shot glass, talagang baso.
At lumapit sa harap at inaabot ito, at sabi,
"Hoy, Fluffy, kunin mo ito!"
Inabot ko ang baso, puno ito ng kulay itim.
Sabi ko, "Ano iyan?"
At sagot n'ya, "Jäger ito."
"Teka ano?"
"Jäger!"
At nagulat ako dahil hindi n'ya sinasara ang bibig n'ya.
"Jäger!"
Amoy matamis ito, at sabi ko, "Masarap 'to."
Kaya itinaas ko ito at,
"Para sa Orlando!"
Humiyaw ang lahat, at ininom ko ang Jäger.
Diyos ko, lasang sirang Nyquil.
Sobrang sama.
Tumingin ang lalaki, sabi, "Anong lasa?"
Ayaw kong maging bastos.
Binigay n'ya sa'kin ang inumin n'ya kaya ininom ko, sabi,
"Masarap, napunta sa iba, patawad."
"Nakakagaling ng ubo! Gamot sa ubo!"
Ibinalik ko ang baso, kinuha n'ya,
hinawakan n'ya ito at ginawa ito…
Dinilaan n'ya ang baso.
Nanonood ako ng Law & Order: SVU kaya alam ko
kung may gagawin siya, naroon ako.
Sabi ko, "Ano'ng ginagawa mo?"
'Di s'ya sumagot, tinatawanan niya ako.
Sinusundan ko s'ya at tinatanong s'ya.
Ayaw sabihin.
Hindi ako nakatutok.
Hindi ko napansin na may linya na
sa kabilang panig ng entablado
ng mga tao na may dala na Jäger.
Ang problema ay manginginom ako.
Malinaw naman.
At may patakaran ako.
Kapag nasa inuman ako,
kapag may nag-alok, hindi ako tumatanggi.
Sasabihin ko, "Salamat," tatanggapin, at itatanong, "Kanino galing ito?"
para matingnan at masabihang, "Salamat,"
at makita nilang iniinom ko at hindi nasayang.
Kung may nagbigay, kinukuha ko.
Nakakatuwa kapag may nagbibigay,
kaya kapag may nagbibigay, na may mabuting intensyon.
At kung ang taong iyon ay nasa inuman, at parang, "A, hindi,"
mababastos ako.
Parang, "A, bastos."
Ayaw kong may makaramdam ng ganoon,
alam ko, kapag nasa inuman,
hindi ako tatanggi.
Napagtanto ko
na isa na itong inuman.
Nakakadalawa na ako.
Alam ko ang nangyayari,
at kailangan ko ng tulong dahil ang dami.
Kaya naghanap ako ng guwardya,
At nakita ng guwardya, at wala siyang ideya.
"Nais mong tulungan kang uminom?" "'Di, tanga!"
Umalis si Martin, walang alam ang guwardya,
kaya mag-isa ako.
Lumakad ako at nagsimulang uminom.
Kinuha ko ang isa, itinaas, at sabi ko, "Para sa Orlando!"
Boom!
Pangalawa, "Para sa Orlando!"
Boom!
Pangatlo, "Para sa Orlando!" Boom!
Pagkatapos nang walo, ako ay,
"Para sa Nanando!"
Boom!
Pagkatapos nang labindalawa, sabi ko, "Para sa Armando!"
Boom!
Naka-17 na tagay ako ng Jäger.
Sa puntong ito, hindi na sila nanonood
para sa komedya,
nanonood sila ng gulo at ayaw nila umalis
dahil nais makita ang mangyayari.
Inaabot ko ang panlabingwalo.
Habang inaabot ko,
ang nasa likod ay sumigaw na, "Hubarin mo na!"
At sabi ko, "Ikaw ang maghubad!"
At tumayo ang nobyo n'ya.
"Hoy, huhubarin n'ya kung ano ang huhubarin mo."
At bigla na lang, nagkakasiyahan na.
Umakyat ang babae
at maganda siya.
Ayon kay Jäger.
Nakatayo s'ya sa gilid ko, pero sa oras na 'yon lasing na ako,
'di na ako makapagsalita.
Nag-ingay ang mga tao.
"Hubarin mo na!"
"Heto na," inalis ko ang sapatos ko.
Inalis n'ya ang sandal.
Inalis ko ang isa pang sapatos, siya rin.
At nagsimula nang maglaban.
Natapos na boxers na lang ang suot ko.
At naka-sports bra s'ya at underwear,
at oras na n'ya at alam natin ito.
Pakiramdam ko ay masasali ako sa gulo
dahil nakisali ako.
Sabi ko…
"May makikita tayo."
"'Di ko alam kung ano, pero may makikita tayo."
"Isa sa mo-mo or meow-meow."
"Mayroon talaga."
At nang marinig niya "meow-meow."
bumaba siya,
at naiwan ako na naka-boxers.
Walang tutulong sa akin.
Sa wakas, lumabas ang kaibigan ko.
Lumabas si Martin sa pinto, bumaba sa hagdan,
kinuha ang mikropono sa akin.
At sabi, "Umakyat ka."
Hindi ako nakikinig, nakatingin lang ako sa sahig,
wala na, ganito ako.
Kamukha ko ang wakas ng Mortal Kombat.
'Di ako nakatingin kay Martin,
Sabi niya, "Uy!"
At nakita ko si Martin.
At puro asin ito.
Dahil puta s'ya.
Sabi niya, "Umakyat ka!" "Sige, Martin!"
Sinubukan kong umakyat pero hindi kaya dahil lasing na ako,
kaya kailangan kong gumapang.
Sa football 'yung nakaluhod.
Kaya gumapang ako paakyat parang oso,
at pagdating sa taas, humiyaw lahat.
"Nagawa n'ya!"
At sabi ko, "Whoo!"
Si Martin, pinapaalis niya ako.
Sabi niya, "Isang beses pa para kay Gabriel Iglesias."
"Binigay n'ya ang lahat!"
"Halos maghubad na siya!"
At narinig ko
"halos."
At may bumulong sa balikat ko.
Ang pangalan ay Jäger!
At mula sa taas, 3-2-1,
"Sasabihin ko sa inyo…"
At ibinato ko ang underwear ko kay Martin.
Kalahati ay nakita ang gilid ko na hubo,
ang kalahati nakita si Pikachu.
Ang problema sa pagkwento ng ganoon ngayon
ay kinukwestiyon ang kredibilidad ng istorya.
Sabi nila, "Paano mo naaalala ang istorya
nang detalyado kung lasing ka?"
Sa totoo lang, hindi.
Pero nakarekord ang palabas.
Kaya alam ko ang istorya, alam ninyo.
"Huhubarin n'ya kung ano ang huhubarin mo."
Alam na alam ko.
Ang tanong na lagi kong nakukuha ay,
"Totoo ba ang mga kwento mo?"
"Nakakarinig kami ng kwento" ako at si Snoop Dogg,
o si Martin, o pangyayari, o si Frankie.
Madalas tinatanong kung totoo o hindi,
kung totoo ba talaga.
Kaya sa huli kong palabas, sinagot ko.
Nanawa ako sa mga nagtatanong,
para patunayan, sinagot ko sila,
nilagyan ko ng litrato ang bawat isa sa mga kwento na sinabi ko,
para malaman ng mga tao na totoo lahat.
At ngayong gabi…
walang kaibahan.
Kaya…
Naghubad ba talaga ako?
Ryan, pindutin mo.
Binibiro ko lang kayo.
O, Diyos ko, akala n'yo makikita n'yo nang 3-D.
Paumanhin, ginawa ko 'yon para sa akin.
O, Diyos ko.
Nakukunsumi na kayo… "Loko ka! May mga bata!"
O, Diyos ko.
Ang laging natatanong sa akin ay,
"Paano ka nagsusulat?"
Simple lang ang pagsusulat ko.
Hindi ako uupo at magsusulat ng mga biro.
Hindi ako magaling doon.
Itanong n'yo sa Oscars.
May mga nararanasan ako, at ibinabahagi ko sa entablado,
at minsan natatawa sila, at kapag ganoon, inaalala ko,
at ang 'di mabenta, inaayos ko hanggang maging nakakatawa.
Higit 15 na taon na ang nakalipas, ang kaibigan kong si Ivan, na isa--
Isa sa mga matagal at matandang empleyado ko.
Hindi matanda na, "Kumusta ka?" Matagal na s'ya sa akin.
Naroon s'ya mula simula.
Ang trabaho n'ya ay magrekord sa camcorder
Ang salitang "camcorder" ay indikasyon
ng panahon.
Alam ko na ang iba ay, "Ano ang camcorder?"
Para itong Snapchat noon.
Si Ivan ang magrerekord
at aalisin ang camcorder at ang tripod
at ang mga tape sa bag.
Sobrang laki, hindi telepono, malaki.
At babalik sa hotel
at may aalisin s'ya sa likod ng TV
at ikakabit at mapapanood na namin,
at ganon ko nirerepaso ang gawa ko.
Isang gabi, kakain kami.
Hinanda ni Ivan ang bag.
At nagkita kami sa hotel lobby.
At naiwan n'ya ang bag sa hotel lobby.
At kumain ng hapunan, at pagbalik namin,
wala na ito.
Wala na kaming ibang kopya.
Alam ko ang ilan sa inyo ay, "Ganoon kadali."
"Ang rekord na nakahubo s'ya ay wala na."
At sasabihin ko sa'yo, "Bakit ako gagawa ng kwento
na maaaring makasira ng imahe ko?"
'Di ko kailangan ng limang minuto na katatawanan.
Kailangan ko ay 'di maging eskandalo.
Alam ko na may mga kuha ng mga kahihiyan ko
at mga gusto kong bawiin,
at alam ko na, kapag inilabas ng Netflix ito,
marami ang makakakita,
at sana ang tao na may hawak ay nanonood.
At gusto kong sabihin sa iyo na,
sa sala mo,
alam kong nasa iyo ang tape.
May $50,000 ako
na may pangalan mo.
Halika babayaran ko.
Sa nakalipas na 25 na taon, bawat taon pareho ang tanong.
Tatanungin ako, "Gabriel sa lahat ng taon mo sa komedya,
ano ang pinakamaganda na nangyari sa karera mo?
At palaging isa sa mga hindi ko pinipilit
na lagyan ng highlight ang bagay,
dahil may mga nakakabilib na pangyayari
sa lumipas na 25 na taon.
Alam n'yo?
Natutuwa ako na karamihan ay nakita ng ina ko
at nakita niya na umunlad ang anak niya
at nagpalaki s'ya ng tao na may respeto sa iba
at, tinupad ang pangarap n'ya.
At palagi akong,
ayaw kong lagyan ng araw o oras o pangyayari ang isang bagay,
kapag may nagtatanong,
"Ano ang pinakamaganda na nangyari sa karera mo?"
Ang problema ay, iniisip ko,
kung may magtatanong ba sa akin sa Lunes…
"Gabriel, ano ang pinakamaganda na nangyari sa karera mo?"
Sa tingin ko may sagot ako.
Paumanhin, 'di ko kayo nililito.
'Di ito ang pinakamagandang yugto ng karera ko.
Ito ang pinakamagandang sandali ng buhay ko.
At kung mamatay ako bukas, ginawa ko ang lahat ng gusto kong gawin,
at ilan pa.
Sa puntong ito, isa lang ang natitirang sabihin.
Napahinto ako isang gabi
dalawang minuto paglabas ng Krispy Kreme drive-thru.
Kumaliwa ako imbis na kumanan,
pero 'di ko napansin dahil may dala ako.
Sabi ko, "Makakakuha ka 'pag uwi mo!"
"Naging masama ka, sobrang sama!"
"Naging masama ka."
'Di ko napansin, nasa maling daan ako.
Maya maya.
Ang bagal ng opisyal.
Sabi ko, "Hayaan na, ang tagal."
Kinuha ko ang kahon, ipinatong, at binuksan.
At kung kailan kakainin ko na, lumapit ang opisyal sa bintana.
"Alam mo bakit ka pinara?"
Sobrang dali, sabi ko, "Dahil naamoy mo ito!"
Los Angeles.
Mahal kita.
Ikaw ang tahanan ko.
Salamat sa 25 na taon.
Salamat sa pinakamagandang gabi ng buhay ko.
Hindi kita makakalimutan.
Salamat.
Ang palabas ay para sa alaala ni Vicente Fernandez!
Muchísimas gracias!
Mga babae at lalaki, palakpakan natin si Martin!
SALAMAT LOS ANGELES #FluffyWasHere
Palakpakan natin ang tao na gumawa ng kasaysayan ngayong gabi.
Kayo at si Gabriel Iglesias!
Ang masasabi ko lang, itong cabron na ito,
si Gabriel Iglesias, pinagsama kayong lahat para pag-isahin
ang Los Angeles.
Bawat kulay, bawat lahi,
bawat paniniwala, bawat pananampalataya,
bawat pinanggalingan, bawat bahayan,
lahat ay nagsama-sama sa katatawanan
dahil kay Mr. Gabriel Iglesias,
mga babae at lalaki.
Makinig kayo, lahat ng nangangarap,
sila ay tatlong Mexican
mula sa cabrones, tama?
East Los Angeles!
East Los.
Long Beach!
Wilmington!
Tama iyan.
At sinasabi ko,
kung natupad namin ang pangarap namin, matutupad mo ang iyo.
-Pakiusap. -Wala akong pakialam!
-'Wag magdahilan. -'Wag magpadala sa iba!
'Wag gumawa ng mga dahilan.
Kung kaya namin, por favor.
Alam ko ngayong gabi, may nanonood,
at mahihikayat na gumawa ng nakakabilib.
Naisip ko 'yan noon,
nasa Philadelphia ako at nakita ko si Kevin Hart
sa harapan ng stadium na nagtatanghal ng ganito,
at sabi ko, "Alam mo, kung kaya ni Kevin Hart, kaya ko rin."
Kaya sana saan man ngayon, may nanonood,
at sinasabing, "Alam mo, kaya ko rin ito."
Anuman ang pangarap mo, gawin mo ito. Tuparin mo.
Galingan mo, magsakripisyo, gawin mo lang.
Isinalin ni: April Mae Berza
Martin, naghubad ba talaga siya?
Naghubad ba siya?
Nakalabas ang itlog niya!
MAGBABALIK SI FLUFFY…