Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Πώς ονομάζεσαι;
Μαρτίν Μορένο.
Αλλά ίσως με ξέρετε ως…
Μαρτίν!
Περιοδεύω με τον Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας είκοσι-κάτι χρόνια.
Μαρτίν!
Είκοσι-κάτι χρόνια ουρλιάζει το όνομά μου.
Βιάσου, Μαρτίν!
Ούτε γάμος να ήταν. Απόλυτη επιτυχία!
Ζήσαμε φοβερά πράγματα.
Φτάσαμε να παίζουμε από γκαράζ, κλαμπ, σαλόνια,
σε θέατρα και γήπεδα σ' όλον τον κόσμο
και τώρα σ' ένα στάδιο.
Λένε πως το χιούμορ είναι υποκειμενικό, μα όταν ξεπουλάς ολόκληρο στάδιο
παύει να είναι.
Άρα, τι να περιμένουμε;
Ένα από τα μεγαλύτερα σόου που είδε ποτέ το Λος Άντζελες.
Κι ό,τι κι αν κάνετε, μη χάσετε το τέλος.
Αυτό θέλετε να το δείτε.
Έμεινε να πούμε κάτι άλλο;
Χωρίς άλλη καθυστέρηση,
ζωντανά από το Στάδιο Ντότζερ, ο Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας!
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ EVENT ΤΟΥ NETFLIX
STADIUM FLUFFY ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠ' ΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
Λος Άντζελες!
ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕΙ
Φλάφι!
Τα καταφέραμε.
Όχι εγώ, εμείς.
Σας ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ…
Είναι σαν… "Θέλουν να κλάψουν". "Ναι, το θέλουν".
Ούτε 30 δευτερόλεπτα δεν είμαι εδώ…
Σας ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ.
Ξέρω πως κάποιοι μάθατε μόλις πως ο Μαρτίν υπάρχει.
Επιτέλους θα τον δείτε, σωστά;
Αν είστε Μεξικανοί, μοιάζει στον Ματσέτε.
Ή τον Μάρκο Αντόνιο Σολίς.
Αν είστε λευκοί, στον Λεμπόφσκι.
Είναι απίστευτο. Ο Μαρτίν έλεγε αλήθεια, παιδιά.
Ξεκινήσαμε από άθλια γκαράζ και μπάρμπεκιου σε κήπους
και εφηβικά πάρτι και γάμους και…
Τώρα αυτό εδώ… είναι η καθημερινότητά μας.
Το αποψινό θα 'ναι ό,τι πιο μεγάλο έχω κάνει
χωρίς αμφιβολία.
Χαίρομαι που θα είστε μαζί μου.
Αυτό…
Μετά τον Covid, δεν ήξερα τι θα γίνει.
Καταλαβαίνετε;
Το μόνο καλό για μένα από το 2020
ήταν πως κάπως έχασα 30 κιλά.
Ευχαριστώ. Ναι.
Έχασα 30 κιλά.
Με ρωτάνε "Ποιο είναι το μυστικό;"
Λέω "Δεν έχει, έκλεισαν όλα τα εστιατόρια.
Να το μυστικό".
Δεν ήξερα να μαγειρεύω. Αυτό ήταν.
Έφτιαχνα λουκάνικα στην τοστιέρα στο σπίτι.
Ήμασταν περιοδεία στο Καλαμαζού του Μίσιγκαν
όταν μάθαμε πως έπρεπε να πάμε σπίτι.
Και στο σπίτι ανοίξαμε τις τηλεοράσεις μας
και τους ακούσαμε να μας λένε ψέματα.
Δεν μιλάω για συνωμοσίες, αλλά μας το είπαν, έτσι;
"Θα είναι μόνο για δύο εβδομάδες".
Έτσι μας είπαν.
"Κυρίες και κύριοι, σας παρακαλούμε
να μείνετε σπίτι για δύο εβδομάδες
με τις οικογένειές σας, μέχρι να βγάλουμε άκρη.
Ο Δρ Φάουτσι μάς έδωσε νέες πληροφορίες.
Χρειαζόμαστε μόνο δύο εβδομάδες".
Ζητώ συγγνώμη που χρησιμοποίησα τη στερεοτυπική λευκή γέρικη φωνή.
Αλλά αυτή επέλεξαν.
Γιατί αυτήν ακούμε σε περιόδους κρίσης.
Δεν θα μπορούσε να 'ναι άλλη.
Ας πούμε…
"Σκάστε κι ακούστε!
Μόνο δυο βδομάδες, ντάξει;
Θα πάτε σπίτι στη μαμά και τον μπαμπά.
Κι αν έρθει ο Covid,
να του πείτε 'Λείπει, φιλαράκο.
Ξαναέλα, δεν πειράζει'.
Μόνο 2 βδομάδες".
Δεν θα μπορούσε να 'ναι άλλη.
Ας πούμε…
"Ακούστε τι θα κάνετε, που να με πάρει.
Θα ταμπουρωθείτε σπίτι.
Θα αράξετε κι αν σας χτυπήσει ο Covid την πόρτα,
θα του την ανάψετε, στο δόξα πατρί.
Μόνο δυο βδομάδες".
Δεν μπορούσε να 'ναι άλλη φωνή.
Ας πούμε…
"Ακούστε τι θα γίνει, μάγκες.
Θα πάτε σπίτι με τη φαμίλια, το 'χουμε;
Κι αν…" Με τη φωνή του μαύρου δεν γελάμε;
Δικό σας πρόβλημα. Εγώ δεν έχω τέτοιες τύψεις.
Είμαι μια χαρά.
Αλλά ναι, είπαν δύο εβδομάδες.
Οι δύο εβδομάδες έγιναν δύο μήνες,
μετά μισός χρόνος και μετά ένας και κάτι.
Και σιγά-σιγά μάθαμε ποιος κινδύνευε περισσότερο
από τον Covid-19.
Είναι οι άνω των 45.
Οι παχύσαρκοι.
Να τα μας.
Οι διαβητικοί. Πλάκα μου κάνετε;
Κυρίως, οι Λατινοαμερικανοί κι οι Αφροαμερικανοί.
Τα λέμε, φιλενάδα.
Μοιάζει να έχω 85 τοις εκατό των υποκείμενων νοσημάτων.
Άνω των 45, διαβητικός, χοληστερίνη, υψηλή πίεση.
Εγώ κι ο Covid γίναμε ματς στο Tinder.
Επιτέλους κάποια είπε ναι.
Τη λένε Κορόνα.
Ναι.
Η μάσκα είναι ακόμα θέμα.
Άλλοι είναι υπέρ, άλλοι κατά.
Σε κάποια μέρη τη ζητάνε, σε άλλα είναι προαιρετική.
Το μεγαλύτερο παράπονο που έχω ακούσει
είναι πως η μάσκα μυρίζει παράξενα.
Ήρθε η ώρα να σας πω πως δεν ισχύει.
Εσείς μυρίζετε.
Τώρα μυρίζετε αυτό που σας λένε όλοι τόσα χρόνια.
Επιτέλους καπνίζετε ό,τι κι οι υπόλοιποι.
Ναι.
Η αλήθεια είναι πως η δική μου μάσκα μυρίζει υπέροχα.
Μυρίζει Oreo και κέικ τρες λέτσες.
Αν τη μυρίζατε τώρα,
θα χέζατε ντόνατ, τόσο καλή είναι.
Λέω να την πουλήσω στο OnlyFans μπας και βγάλω τίποτα.
Καταλάβατε μερικοί; Βρωμιάρηδες!
Το επόμενο που θα πω
δεν είναι από καμία άποψη πολιτικό θέμα.
Μη θεωρήσετε πως είναι.
Το εμβόλιο.
Ορισμένοι σκέφτεστε "Ορίστε.
Να το, ήξερα ότι θα το κάνει.
Στο κούτελό του γράφει 'ενισχυτική δόση'".
Δεν θα σας πω τι να κάνετε με το σώμα σας.
Θα σας πω μόνο μια ιστορία.
Εγώ εμβολιάστηκα και δεν το λέω για να πάρω αποδοχή.
Σας το λέω γιατί
είχα 85 τοις εκατό των υποκείμενων νοσημάτων.
Έπαιζα με την τύχη μου.
Επίσης, ήθελα να δουλέψω.
Εμβολιάστηκα,
αλλά στην αρχή όταν ήθελες το εμβόλιο
δεν το ζητούσες απλά στο φαρμακείο.
Έκλεινες ραντεβού.
Και πήγαινες με το αμάξι, δεν εμφανιζόσουν απλά εκεί.
Προσπάθησα.
Με τη φάτσα μου, το 'παιξα φιλικός.
Τελικά αυτό πιάνει μόνο στα εστιατόρια.
Άνετα πάω χωρίς κράτηση στο Red Lobster Σάββατο βράδυ.
"Έχετε κάνει κράτηση;
Ο Φλάφι! Φτιάξτε μπισκότα!"
Για το εμβόλιο έκλεισα ραντεβού, όπως όλοι.
Πλησίαζες με το αυτοκίνητο.
Είχε ένα ηχειάκι.
"Παρακαλώ".
Γνώριμο αυτό.
"Ναι, θα πάρω…
ένα μεγάλο εμβόλιο".
-"Pfizer ή Moderna;" -"Έχω κουπόνι.
Όποιο είναι δωρεάν".
"Πλησιάστε το παράθυρο". Πήγαινες στο επόμενο.
Κι ένας τύπος καλυμμένος πατόκορφα, ήταν σαν…
Έδινες το χέρι σου και έτρωγες ψαροντουφεκιά.
Και μετά πάρκαρες
για 10-15 λεπτά, μην πάθεις αλλεργική αντίδραση.
Κάθομαι, λοιπόν, στο αμάξι με το ραδιόφωνο και το κλιματιστικό
και κοιτάω έξω κι έχει κόσμο που διαδηλώνει.
Που είναι εντάξει.
Είναι κατοχυρωμένο δικαίωμα και είμαι υπέρ.
Με πειράζει όταν οι διαδηλωτές κατεβαίνουν απ' το πεζοδρόμιο
και χώνονται στη μούρη σου.
Να τι έγινε.
Κοιτάζω έξω, τους βλέπω και διασταυρώνομαι με μία.
Ήμουν ασφαλής στο αμάξι μου.
Και κάνω "Τι θες;"
Η γυναίκα που κοιτάω ξαφνικά έρχεται προς το μέρος μου.
Και λέω "Σκατά".
Φτάνει στο αμάξι κι αρχίζει να βρίζει.
Πρώτη φορά με έβριζε ξένος χωρίς λόγο.
Φτάνει στο αμάξι κι αρχίζει.
"Είσαι βλάκας!
Έκανες το εμβόλιο;
Δεν έχεις ιδέα τι έβαλες στο σώμα σου, ηλίθιε!"
Δεν ήξερα τι να πω.
Ήθελα να της πω "Τρώω τσορίθο, ρε ηλίθια!"
Δεν έχεις ιδέα από τι πρέπει να περάσει το εμβόλιο
για να πιάσει έστω και λίγο.
Μιλάμε για τσορίθο, τσιτσαρόν, καρνίτας,
κάρνε ασάντα, χοτ ντογκ, μπολονέζ, Σπαμ, μενούδο,
κάλδο δε ρες χρόνων.
Μιλάμε για δοκιμασίες.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά,
έπρεπε να συνεννοηθούμε και με το Netflix
για το νέο σόου.
Και μέσα στην πανδημία, ειδικά το 2020,
δεν υπήρχε περίπτωση να μαζέψεις κόσμο πουθενά,
πόσο μάλλον σε στάδιο.
Οπότε μας το ξεκαθάρισαν.
"Χρειαζόμαστε νέο σόου, όσο το δυνατόν πιο σύντομα".
Δεν είχε καν βγει το Squid Games.
Θυμάστε…
Κόκκινο φως
Κάποιοι το βρίσκετε ρατσιστικό, αλλά είναι ακριβές.
Οπότε το Netflix είπε "Με την πρώτη ευκαιρία που θα βρείτε
να βιντεοσκοπήσετε σόου, το θέλουμε".
Έτσι πέρασε ο καιρός
και προέκυψαν δύο τέτοιες ευκαιρίες στα τέλη του 2020.
Μία στη Φλόριντα και μία στο Τέξας.
Ακούω Τεξανούς να ζητωκραυγάζουν.
Κούνια που σας κούναγε. Εκεί κόλλησα Covid.
Κωλοβάρεμα σκέτο.
Οπότε…
Να τι έγινε.
Είχα ξανακάνει σόου στο Τέξας,
αλλά ποτέ στο Σαν Αντόνιο,
οπότε το σχέδιο ήταν να κάνουμε εκεί
το σόου για τη σειρά του Netflix.
Δεν μπορούσαμε να μετακινηθούμε ιδιαίτερα.
Θυμάστε, μας έλεγαν "Όχι πολλές συναναστροφές.
Μη συναναστρέφεστε πολλούς".
Οπότε, για να είμαστε προνοητικοί και προσεκτικοί
πήγαμε εκεί όλοι μαζί σαν ομάδα
και είπαμε
"Θα μείνουμε στο Σαν Αντόνιο 30 μέρες.
Θα κάνουμε 30 σόου και την τελευταία μέρα
θα βιντεοσκοπήσουμε το σόου".
Έτσι θα μπορέσω να ξαναεμφανιστώ στο κοινό γιατί είχα έναν χρόνο να ανέβω σε σκηνή.
Κι όταν φτάσαμε με ρώτησαν
"Θέλεις να μείνεις σε σπίτι ή ξενοδοχείο;"
Κι είπα "Πρώτη φορά θα ζήσω στο Τέξας οπότε για να δούμε πώς είναι τα σπίτια".
Και μας έκλεισαν ένα σένιο Airbnb
κι ήμασταν ο Μαρτίν, ο Άλφρεντ, ο φίλος μου ο Ρικ κι εγώ.
Ήταν σαν μεξικάνικο ριάλιτι.
Είμαστε όλοι μαζί σ' ένα μεγάλο σπίτι.
Ο καθένας με το δωμάτιό του.
Εγώ, φυσικά, πήρα το μεγάλο.
Ξέρετε…
Πώς κάνετε έτσι; "Όχι!"
Ναι!
Ανοίγω, λοιπόν, την πόρτα, ανάβω το φως…
Σκέφτομαι "Τι πανέμορφο δωμάτιο.
Είναι τεράστιο!"
Και τότε προσέχω μια τρύπα στον τοίχο.
Και λέω "Παράξενο".
Πλησιάζω τον τοίχο
κι από κοντά συνειδητοποιώ πως δεν είναι τρύπα.
Είναι γιγάντια κατσαρίδα.
Δεν υπερβάλλω.
Σας λέω, ήταν μεγάλη.
Τόσο μεγάλη.
Αυτή τη μονάδα μέτρησης την έχω χρησιμοποιήσει για να υπερβάλω,
αλλά τώρα δεν υπερβάλλω. Ήταν τόσο μεγάλη.
Και μη μου πείτε "Παραείσαι καλός για κατσαρίδες;"
Όχι! Μεγάλωσα με κατσαρίδες.
Ζούσαμε σε πολυκατοικίες, φτωχογειτονιές.
Πάντα είχαμε κατσαρίδες, αλλά διαφορετικές.
Αρχικά, ήταν τόσο μεγάλες.
Και της Καλιφόρνια είναι πολύ διαφορετικές.
Για παράδειγμα, όταν ανάβεις φως, σκορπίζουν.
Στο Τέξας, άραξε.
Στην Καλιφόρνια αντιδρούν στον ήχο και την κίνηση.
"Την κάνουμε!"
Δοκίμασα την καλιφορνέζικη τεχνική μου στην Τεξανή κατσαρίδα.
Είπα…
Κι εκείνη ήταν τύπου "Τι;"
Θεέ μου, μάλλον εγώ είμαι ο εισβολέας εδώ.
Και μπαίνει τότε η μάνατζερ της περιοδείας
και λέει "Όλα εντάξει με το διαμέρισμα;"
Λέω "Όχι, το δωμάτιο είναι τέλειο, αλλά κοίτα τον τοίχο".
"Έχει μια τρύπα!"
Λέω "Για πήγαινε κοντά".
Πλησιάζει και λέει "Α, μια τεράστια κατσαρίδα".
Λέω "Δεν σε πειράζει;"
Λέει "Στο δικό μου δωμάτιο είναι;"
Κάνει μπαμ πως με ενοχλεί η κατσαρίδα κι εκείνη λέει
"Θέλεις να κανονίσω τη φιλεναδίτσα σου;"
Είναι λίγο ευνουχιστικό
γιατί εγώ είμαι μεγαλόσωμος κι εκείνη 1,50.
Λέει "Στην άκρη, βλάκα".
Βγάζει το παπούτσι της, ανεβαίνει στην καρέκλα,
τραβάει πίσω το χέρι, τύπου
Την ξέσκισε.
Πετάει κάτω το παπούτσι, το φορά.
Κοιτάω τον τοίχο,
συνεχίζει να κουνιέται.
Λέω "Θύμωσες τη φίλη μας".
Αμυντική, εκείνη.
"Πάμε για δεύτερο γύρω, βλάκα!"
Βουτάει το παπούτσι, ανεβαίνει πάνω,
ετοιμάζει το χέρι
κι εκεί που ετοιμάζεται να τη διαλύσει…
πετάει η μαλακία.
Κατσαρίδα Χάρι Πότερ!
Φίλε! Κοιτάξτε!
Καραφρίκαρα.
Λοιπόν, ήμασταν εκεί 27 μέρες.
Και για κάποιον λόγο, την 27η μέρα
από τα 30 άτομα που μαζεύτηκαν για τη βιντεοσκόπηση,
ήμουν ο μοναδικός που κόλλησε Covid-19.
Κανένας άλλος.
Ούτε ο Μαρτίν, ο Άλφρεντ… Κανείς.
Λέω στον Μαρτίν "Φίλε, δεν ξέρω πού το κόλλησα".
Και λέει "Νομίζω απ' την κατσαρίδα".
Τέλος πάντων, πέρα απ' τον Covid…
Και λυπάμαι ειλικρινά, Σαν Αντόνιο,
γιατί το σχέδιο ήταν να γίνει εκεί το σόου
και για προφανείς λόγους δεν έγινε.
Ελπίζω να καταλαβαίνετε γιατί έπρεπε να το κάνω αυτό απόψε.
Πέρα απ' τον Covid και τα εμβόλια, λοιπόν,
ανακαλύπτω πως κάποιος προσπαθεί να με εκβιάσει για χρήματα.
Και δεν ήταν καν συγγενής.
Πάει στον διάολο, λοιπόν. Δείτε.
Παίρνει τηλέφωνο ο μάνατζέρ μου
και λέει πως επικοινώνησε κάποιος
λέγοντας πως έχει βίντεο με εμένα
να φέρομαι "απρεπώς" σε μοντέλα.
Δείτε φάτσες.
Κι εγώ αυτό είπα, παιδιά.
"Θέλω να το δω κι εγώ".
Με όλον τον σεβασμό σε κάθε γυναίκα
που μου έδωσε ποτέ ευκαιρία.
Καμιά τους δεν ήταν μοντέλο.
Ίσως ένα-δυο πεταλουδίτσες από τη Γουέστ Κοβίνα.
Αλλά δεν ήταν μοντέλα.
Ήταν απλά νομοταγείς πολίτες. Ευχαριστώ.
Τέλος πάντων, είπε ότι είχα ως το πρωί
να καταθέσω 50.000 δολάρια σε έναν λογαριασμό
αλλιώς θα έστελναν το βίντεο στα κανάλια
κι η καριέρα μου θα τελείωνε.
Όταν πήρα το μήνυμα ήταν ήδη έξι το απόγευμα.
Είχα χάσει την προθεσμία από ώρα.
Οπότε λέω "Ας ανοίξω την τηλεόραση να δω αν έχω ακόμα δουλειά".
Προφανώς πρώτη φορά το ακούτε όλο αυτό
γιατί δεν υπήρχε βίντεο.
Ήθελαν απλώς να τρομάξω και να δώσω τα λεφτά.
Σας λέω την ιστορία μόνο επειδή…
μόνο 50.000;
Σοβαρά τώρα; Τόσα αξίζει η καριέρα μου;
Δεν λέω, είδα πώς αντιδράσατε μερικοί στο ποσό.
Είναι πολλά λεφτά.
Αν, όμως, κυνηγάς διάσημους,
αυτό το ποσό είναι πολύ μικρό.
Για να καταλάβετε, το ίδιο έκαναν και στον Κέβιν Χαρτ.
Εκείνου του ζήτησαν 10.000.000.
Δέκα εκατομμύρια.
Οπότε ξέρω τη θέση μου
στην ιεραρχία των επιτυχημένων κωμικών.
Ο Κέβιν Χαρτ αξίζει 10.000.000
κι εγώ τρώω εκβιασμούς με έκπτωση.
-"Πού ψώνισες τον εκβιασμό σου;" -"Σε προσφορά στο σουπερμάρκετ".
Πενήντα χιλιάδες.
Ούτε SUV δεν αγοράζεις.
Στην καλύτερη Hyundai μεσαίας κατηγορίας.
Και την απλή έκδοση.
Με χειροκίνητα παράθυρα.
Πενήντα χιλιάδες;
Το καλό είναι, τουλάχιστον
πως είχα αρκετή δουλειά στην πανδημία.
Γύρισα μια ταινία απ' το σαλόνι μου.
Κι όχι για το Pornhub.
Έχει ήδη βγει στο σινεμά.
Λέγεται Space Jam και παίζει ο ΛεΜπρον.
Λος Άντζελες, σας μιλά η νέα φωνή του Σπίντι Γκονζάλες.
Ευχαριστώ.
Είναι αστείο πως προσέλαβαν τον πιο αργό Μεξικανό
για να παίξει τον πιο γρήγορο.
Δυο βδομάδες αφού πήρα τον ρόλο
μαθαίνω πως θέλουν να αφαιρέσουν τον Σπίντι Γκονζάλες.
Θα έχετε ακούσει πως τα έβαλαν με δύο καρτούν.
Τον Πέπε Λε Πιου και τον Σπίντι.
Για τον Πέπε, καταλαβαίνω.
Έχει μακρύ χέρι.
Αλλά το κρύβει με τα "Ω, μον σερί".
"Μον σερί".
Ναι.
Μα ο Γκονζάλες τι κακό έκανε;
Είναι Μεξικανός και γρήγορος. Δεν είναι έγκλημα αυτό.
Στο Μοντεμπέλο αυτό σου δίνει να φας.
Σκέφτηκα πως δεν μπορώ να τους αφήσω να τον πειράξουν.
Να τον ακυρώσουν.
Έτσι, τον υπερασπίστηκα. Ήταν κι η μοναδική μου δουλειά.
Πήγα στο μοναδικό μέρος όπου θα μπορούσα να τον προστατεύσω.
Στο Twitter.
Και το Twitter είναι τρομακτικό μέρος.
Είναι.
Πας εκεί μόνο για να μαλώσεις, να αποδείξεις κάτι.
Ένας φίλος μού είπε "Αν θέλεις προσοχή,
βάλε χάσταγκ". Οπότε το έκανα.
Έγραψα ένα τουίτ που έλεγε "Προς #cancelculture.
Με λένε Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας
κι είμαι η νέα φωνή του Σπίντι Γκονζάλες.
Δεν θα με ακυρώσετε, ούτε θα με πιάσετε".
Και το πόσταρα.
Δεν ήξερα πως όταν πας στο Twitter
γυρεύοντας μπελάδες
τους βρίσκεις.
Ναι.
Όλα τα μεγάλα δίκτυα χρησιμοποίησαν το τουίτ μου
σε ρεπορτάζ για την κουλτούρα της ακύρωσης.
Το ABC, το NBC, το CBS, το CNN.
Αν το ήξερα, θα είχα κάνει ορθογραφικό έλεγχο.
Με πήραν οι δικοί μου. "Χαζός είσαι; Μάθε να γράφεις!"
Θεέ μου.
Μέχρι και το Fox News έκανε ρεπορτάζ.
Το Fox News.
Πώς το ξέρω;
Πήρε ο οδηγός του λεωφορείου μου.
Ήταν ενθουσιασμένος.
Λέει "Φλάφι, να σε πάρει, είμαι περήφανος.
Τα κατάφερες, σε έδειξε το Fox News".
"Ντέιβ, είσαι βλάκας" του λέω.
Λέει "Ζήτω η Αμερική".
Ακόμα και η Warner Bros. με ευχαρίστησε
και ξαφνικά βρέθηκα σε μια κλήση στο Zoom.
Πολλοί από μας συνηθίσαμε το Zoom
και είναι βολικό, έτσι;
Φαίνεται μόνο αυτό.
Για την πλάκα μου, κάθε φορά που είχα κλήση
έμπαινα φουλ ξεβράκωτος.
Αν δεν γελάτε, ρωτήστε κάποιον που γελάει
γιατί δεν υπάρχει επιστροφή απ' αυτό.
Άφηνα σημάδια από ταλκ σε όλο το σπίτι.
Ήταν σαν επεισόδιο του Narcos.
Μπαίνω, λοιπόν, στην κλήση
με τον σκηνοθέτη, τον σεναριογράφο και τον παραγωγό του Space Jam.
Είναι πολύ ευγενικοί, υποστηρικτικοί και κουλ.
Λένε "Γκαμπριέλ, ευχαριστούμε
που συνεισφέρεις στην ταινία.
Εκτιμούμε πολύ τη συμμετοχή σου.
Αν έχεις απορίες ή ανησυχίες, μίλα μας".
"Ευχαριστώ".
"Έχουμε εμείς μια ερώτηση". Λέω "Εντάξει".
"Πώς νιώθεις για τη φωνή του Σπίντι Γκονζάλες;"
Λέω "Τι εννοείτε;"
"Κάποιοι τον θεωρούν κάπως στερεοτυπικό.
Εσύ τι πιστεύεις;"
Λέω "Δεν έχετε γνωρίσει τους δικούς μου".
Δεν ξέρω για όλους τους ισπανόφωνους,
αλλά προσωπικά, μεγαλώνοντας στο σπίτι μας
δεν βλέπαμε αρνητικά τον Σπίντι.
Ήταν η μοναδική μορφή εκπροσώπησης που είχαμε μεγαλώνοντας.
Εκείνος κι ο μπάμπουρας στους Simpsons.
"Αναρωτιόμασταν αν θα ήθελες να χρησιμοποιήσεις
την αληθινή σου φωνή για τον χαρακτήρα.
Να τον εκμοντερνίσεις λίγο, να γίνει σύγχρονος".
Λέω "Με όλον τον σεβασμό,
εκτιμώ το ότι μου δίνετε την ευχέρεια
να αλλάξω τον ήχο ενός τόσο εικονικού χαρακτήρα,
αλλά όταν ο κόσμος δει την ταινία
δεν θέλω να σκέφτονται εμένα,
αλλά τον Σπίντι Γκονζάλες".
Οπότε είπα "Κρατήστε την αρχική φωνή".
Και μετά με ρώτησε
"Πιστεύεις πως μπορείς να την κάνεις;"
Πώς τον πήρα τον ρόλο;
Σας θυμίζω, δεν έκανα ποτέ ακρόαση για αυτό, απλά με κάλεσαν.
Υπέθεσα πως ξέρουν πως έτσι βγάζω το ψωμί μου
και πως μπορούσα να το κάνω.
Λέω "Γιατί με επιλέξατε
αφού δεν ξέρατε αν μπορώ να…
Μάλιστα.
Χρειαζόσασταν έναν Λατινοαμερικανό για ασφάλεια".
Και ξαφνικά και οι τρεις…
Λέω "Μην ανησυχείτε. Είμαι δύο σε ένα.
Πραγματικός Μεξικανός που θα κάνει τέλεια και τη φωνή".
Οπότε… Ναι.
Έτσι.
Ξαφνικά, μπαίνει ένας τεχνικός ήχου,
αυτός που κάνει ηχογραφήσεις για τη Warner Bros.
Το μόνο που ξέρω γι' αυτόν
είναι πως κάνει φασαρία.
Μπαίνει κι αρχίζει τα "Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας, τι κάνεις;"
Όπα!
"Τι λέει;"
"Με λένε Στίβεν, είμαι υπεύθυνος ήχου.
Να τι θα κάνουμε.
Θα πατήσω 'εγγραφή' και μόλις το κάνω
θέλω να αρχίσεις να μιλάς σαν τον Σπίντι Γκονζάλες.
Θα βρούμε τη ροή, τον ρυθμό, τους χρόνους
και μόλις το φτιάξουμε θα κάνουμε μια ταινία.
-Εντάξει;" -"Εντάξει".
"Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας για το Space Jam, Σπίντι Γκονζάλες, λήψη 1.
Έλεγχος, 1, 2, 3".
-"1, 2, 3". -"Ωραία, έτοιμοι.
Φύγαμε".
Φύγαμε.
Όλα, αμίγκος, με λένε Σπίντι Γκονζάλες, το πιο γρήγορο ποντίκι του Μεξικό.
"Αρίμπα! Έπα, έπα, άνδαλε!"
Οι τρεις τους ήταν κάπως έτσι.
"Ήταν τέλειο!"
Λέω "Το ξέρω, είμαι καιρό Μεξικανός".
Λέω "Μη θεωρείτε πως, επειδή είμαι από το Μεξικό
μπορώ να παίξω μόνο Μεξικανούς".
Λέω "Οι φωνές είναι η δουλειά μου.
Αν είχα την ευκαιρία
θα μπορούσα να κάνω όλους τους χαρακτήρες της ταινίας".
Αλήθεια.
Ακούστε.
Ο Μάρβιν ο Αρειανός.
"Πόπο, η μηχανή μου".
Ο Γιοσέμιτι Σαμ.
"Τον μισώ αυτόν τον λαγό!"
Ο Μπαγκς Μπάνι.
"Τι τρέχει, γιατρέ;"
Είπα "Μπορείτε να απολύσετε όλους τους άλλους ηθοποιούς.
Θα κάνω όλη την ταινία για τα μισά λεφτά, συν ιατρική ασφάλιση".
Το εννοούσα, ήμασταν στα μισά του 2020.
Λέω "Ναι, θέλω πλήρη κάλυψη".
Το φοβερό είναι
πως το πήραν σοβαρά.
Μπορούσε να μου είχε πει "Είσαι ηλίθιος".
Θα το είχα δεχτεί. Θα έλεγα "Εντάξει".
Αλλά ζούμε σε νέους καιρούς
όπου ο κόσμος είναι πολύ πιο ευαίσθητος και νοιάζεται,
οπότε σιγουρεύτηκε απλά πως ήμουν εντάξει κι είπε
"Γκαμπριέλ, σέβομαι απόλυτα την αξιοπιστία σου ως ηθοποιού
και κωμικού, ως ατόμου, μα τα χέρια μου είναι δεμένα.
Υπάρχουν συμβόλαια, πληρώθηκαν χρήματα.
Εμπλέκεται το σωματείο". Και σκέφτομαι "Κοίτα να δεις!"
Αλλά είναι κι ο παραγωγός εκεί
κι είναι υπεύθυνος για τα οικονομικά.
Ακούει τον σκηνοθέτη να δίνει πόνο και λέει
"Όπα, μισό!
Άσ' τον να μιλήσει.
Γκαμπριέλ.
Φλάφι.
Μωρό μου.
Λέγε, αγαπούλα.
Αν μπορούσε να γίνει, πόσα θέλεις;"
Λέω "Τι εννοείς;"
"Πόσα θέλεις; Τι χρεώνεις;"
Λέω "Εκεί έξω λένε πως δεν αξίζω λιγότερα από 50.000.
Και έχω μέιλ που το αποδεικνύουν".
Είπαν όχι, αλλά ποιος νοιάζεται;
Ξέρω πως κάποτε θα χρειαστεί να υπερασπιστώ τον Σπίντι ξανά
γιατί έτσι λειτουργεί η κουλτούρα της ακύρωσης.
Και δεν λέω.
Κάποιοι πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους, αλλά…
Επίσης, αν έχω εγώ φτάσει στο σημείο να μιλάω για αυτό
σημαίνει πως έχει ήδη ξεφύγει.
Γιατί είμαι περήφανος για το γεγονός
πως δεν είμαι διχαστικός κωμικός.
Γι' αυτό δεν μιλάω για πολιτική, θρησκεία και αθλητικά.
Και τα τρία διχάζουν.
Γι' αυτό μιλάω για το φαγητό.
Το φαγητό ενώνει.
Εκτός αν είστε βίγκαν.
Αν είστε, φύγετε αμέσως. Χέστηκα.
Δεν με νοιάζει αν προσβάλλω εσάς ή τη σαλάτα σας. Τα λέμε.
Κι ο μόνος λόγος που μου τη σπάνε τόσο
είναι ότι κάποτε ήμουν κι εγώ βίγκαν.
Ορισμένοι μείνατε άφωνοι. Ναι.
Ήμουν, κάτι λιγότερο από χρόνο.
Κάποιοι θα σκέφτεστε
"Αν ήταν λιγότερο από χρόνο δεν ήσουν βίγκαν".
Μα σκεφτείτε το.
Όποιος έχει κάνει δίαιτα ξέρει
πόσο δύσκολο είναι να αλλάξεις διατροφικές συνήθειες για μια βδομάδα,
πόσο μάλλον έναν χρόνο.
Μου είπαν "Θα χάσεις βάρος".
Αλήθεια έλεγαν.
Έχασα βάρος, την υπομονή και τους φίλους μου.
Οπότε σας ενημερώνω πως γύρισα.
Λοιπόν…
Σχεδόν με ακύρωσαν.
Σχεδόν με ακύρωσαν
γιατί πόσταρα ένα τουίτ για ένα σκυλί μου.
Κάποιοι ξέρετε πως έχω δύο τσιουάουα.
Ναι.
Θα σκέφτεστε "Καθόλου στερεοτυπικό".
Ναι, το ξέρω.
Έχω δύο τσιουάουα.
Ένα αγοράκι, τον Βίνι κι ένα κοριτσάκι, τη Ρίσα.
Συνολικό βάρος, έξι κιλά.
Η Ρίσα ζυγίζει σχεδόν δύο κιλά
και είναι 17 χρονών.
Τη συντηρεί ο θυμός της.
Ισχύουν όλα τα στερεότυπα για τα τσιουάουα.
Ισχύουν.
Μιλάμε για οργή.
Εμένα, όμως, με αγαπάει.
Είναι 17, φαφούτα, η γλώσσα της κρέμεται.
Είναι αξιολάτρευτη.
Πόσταρα μια φωτογραφία της στο Twitter με μια λεζάντα που έλεγε
"Θα πάω την μπουκίτσα μου για κοτομπουκίτσες".
Και τάγκαρα το Chick-fil-A.
Το νιώσατε;
Οι περισσότεροι σκεφτήκατε "Ωραίο μαγαζί.
Κρίμα που κλείνει Κυριακή".
Ακούσατε, όμως, το μουγκρητό.
Ναι. Οι μισοί απ' αυτούς είναι βίγκαν.
Οι άλλοι, αυτοί που επιτέθηκαν στο Twitter μου.
Ο λογαριασμός μου πλημμύρισε κακά σχόλια.
"Είσαι ηλίθιος, απαίσιος. Πώς μπόρεσες; Σε εκτιμούσαμε.
Σοβαρά, Φλάφι;" Και δεν έχω ιδέα τι εννοούν.
Το πρόβλημα είναι πως μόνο επιτίθενται, δεν μορφώνουν.
Δεν εξηγούν.
Επιτίθενται και περιμένουν να βάλεις μυαλό
ή να τους καταλάβεις, μα δεν θέλουν να φερθούν σωστά.
Να τι έγινε.
Ρωτάω να μάθω και δεν απαντά κανείς.
-"Είσαι απαίσιος". -"Τι εννοείς;" Ρωτάω.
"Σοβαρά; Στο Chick-fil-A;"
Λυπάμαι, τι να πω, το Popeyes ήταν κλειστό.
"Ξέρεις τι έκανες". Πεινάω, δεν έχω κοινωνική συνείδηση.
Δεν ξέρω τι εννοείς.
Και τελικά κάποιος καταδέχτηκε να μου εξηγήσει
γιατί ήταν "λάθος" το τουίτ μου.
Μαθαίνω, λοιπόν, πως η αλυσίδα στο παρελθόν
είχε χρηματοδοτήσει
οργανισμούς λιγάκι εχθρικούς
απέναντι στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.
Συγγνώμη που έβαλα το χέρι για να πω σωστά τα γράμματα.
Θέλω απλά να τα πω σωστά.
Θεωρώ τον εαυτό μου υποστηρικτή και σύμμαχο
και προσπαθώ πολύ να δείξω κατανόηση
με τις ελάχιστες πληροφορίες που διαθέτω.
Θα το ξαναπώ.
Προσπαθώ να δείξω όση κατανόηση μπορώ με τις ελάχιστες πληροφορίες που διαθέτω.
Που σημαίνει πως διαβάζω μόνο τίτλους ειδήσεων.
Ακούστε, παιδιά.
Υπάρχουν εκατομμύρια βάσανα στον κόσμο.
Καθημερινά ο κόσμος μάχεται για κάτι καλύτερο,
κυνηγώντας έναν στόχο, μια επιτυχία,
για να βελτιώσει τις συνθήκες του.
Είναι αδύνατο να παρακολουθείς τον αγώνα όλων
εκτός αν τα θαλασσώσεις και κάποιος σε πάρει παράμερα
και σε κατσαδιάσει.
Να, λοιπόν, πώς πήγε η συζήτηση.
Τελικά με καταδέχτηκαν.
Είπαν "Γκαμπριέλ, αν θεωρείς τον εαυτό σου υποστηρικτή
της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας
θα συνεχίσεις να ταγκάρεις το Chick-fil-A στο μέλλον;"
Είπα "Ναι, αλλά όχι επειδή δεν σας στηρίζω.
Σαφώς στηρίζω τον αγώνα σας,
μα αυτά είναι αμφίδρομα.
Να στηρίξετε κι εσείς τον δικό μου".
Είπα "Τάγκαρα το Chick-fil-A για τον ίδιο λόγο
που ταγκάρω κάθε εταιρεία που χρησιμοποιώ στην καθημερινότητά μου.
Δωρεάν πράμα".
Καθαρά και ξάστερα.
Κάποιοι θα πείτε "Δεν βγάζεις φράγκα;"
Ναι, και ξέρετε πώς τα κρατάω;
Με δωρεάν πράμα.
Να σας πω πώς το ανακάλυψα.
Πήγα ένα βράδυ στο Chipotle και το σέρβις ήταν άψογο.
Ήθελα να τους πω μπράβο στο διαδίκτυο.
Οπότε το έκανα και τάγκαρα την αλυσίδα.
Το είδαν και επικοινώνησαν για να με ευχαριστήσουν
και για να δείξουν την εκτίμησή τους μου έστειλαν μια κάρτα για μπουρίτο,
χωρίς περιορισμό και ισχύος ενός χρόνου.
Τη δοκίμασα.
Σε λάθος άτομο την έδωσαν.
Σε λίγο έγινε σαν κάρτα του Μετρό.
Γέμισε χαρακιές.
Οπότε, αν ήσασταν στη θέση μου και ποστάρατε ένα τουίτ
που σας εξασφάλιζε δωρεάν φαγητό για έναν χρόνο,
δεν θα ταγκάρατε όποιον μπορούσατε
για να δείτε ποιος θα στηρίξει τον αγώνα σας;
Το μόνο μου έγκλημα είναι το αυτο-νταβατζιλίκι.
Απλά, χρησιμοποίησα λίγο βρώμικα το ίντερνετ.
Αλλά και πάλι κατανοώ πως ορισμένοι
πρέπει να λογοδοτήσουν για όσα κάνουν.
Απλά πιστεύω πως συχνά ο διάλογος διορθώνει τα πράγματα.
Με τους σημερινούς κανόνες μπορεί να ακυρωθώ αυτήν τη στιγμή
για παλιά κωμικά σόου που έχω κάνει ανά τα χρόνια.
Το κατανοώ. Περιμένω απλά το τηλεφώνημα.
Ξέρω πως ίσως με ακυρώσουν για παλιές μου δουλειές.
Ξέρω πως ίσως ο κόσμος περιμένει να απολογηθώ,
μα δεν θα το έκανα ποτέ,
γιατί η δουλειά μου ήταν απόλυτα αποδεκτή τότε.
Προφανώς, υπάρχουν πράγματα που θα άλλαζα τώρα,
μα αποκλείεται να απολογούμουν για όσα παλιά ήταν μια χαρά.
Θέλω να σας ενημερώσω
πως υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζετε για μένα,
τα οποία θα μάθετε αργά ή γρήγορα.
Αυτό που κάνω αυτήν τη στιγμή
είναι αυτό που ο δικηγόρος μου αποκαλεί "πρόλαβέ το".
Προσέβαλα κάποιον, του οποίου το όνομα δεν έπρεπε ποτέ να αναφέρω.
Έναν επαγγελματία πυγμάχο.
Τον λένε Κανέλο.
Ξέρω. Όλα ή τίποτα.
Αν δεν ξέρετε ποιος είναι ο Κανέλο,
δώστε μου λίγο χρόνο να εξηγήσω.
Είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους καλύτερους πυγμάχους στον κόσμο.
Εντάξει;
Είναι πασίγνωστος.
Είναι Μεξικανός,
αλλά δεν του φαίνεται.
Είναι ο πιο λευκός Μεξικανός στη Γη.
Είναι λευκός. Σε βαθμό που είναι κοκκινομάλλης.
Είναι ένας κοκκινομάλλης, λευκός Μεξικανός.
Τόσο λευκός, που ακόμα κι ο Τραμπ είπε "Εσύ έλα".
Τελείως λευκός.
Αλλά όταν αρχίζει να μιλάει, λες
"Ο Κανέλο δεν είναι από δω".
Να πώς έμπλεξα.
Ένας φίλος κωμικός, ο Ρον Ουάιτ,
επικοινώνησε μαζί μου.
Με κάλεσε να συμμετάσχω
σε ένα τηλεοπτικό σόου-φόρο τιμής για τον στρατό μας.
Του είπα "Θα το ήθελα πολύ. Τα πάντα για τον στρατό. Μέσα".
Το σόου γυρίστηκε στο Βέγκας, με κάνα δυο κωμικούς μαζί με μένα
και παρουσιαστή τον Ρον Ουάιτ.
Με ανεβάζει στη σκηνή και σκέφτομαι πως είναι μόνο δέκα λεπτά.
Μπορώ να κάνω απλά αναφορές στο Βέγκας,
που το ξέρουν όλοι,
οπότε αρχίζω να μιλάω για μποξ.
Κι αναφέρω τον Κανέλο.
Κι έτσι έμπλεξα.
Είπα "Ο Κανέλο είναι ο αγαπημένος μου πυγμάχος.
Μακάρι όμως…"
Μετά με πήρε η κατηφόρα.
Είπα "Μακάρι να μην έκανε συνεντεύξεις στα αγγλικά,
γιατί δεν είναι η καλή του γλώσσα
κι αν είσαι επαγγελματίας πυγ…
Ακούστε με.
Αν είσαι επαγγελματίας πυγμάχος, θες να ακούγεσαι σίγουρος,
ενεργός, απειλητικός, επιθετικός, έτοιμος, τύπου "για κόπιασε".
Στα ισπανικά, το 'χει.
Στα αγγλικά, όχι τόσο.
Στα ισπανικά, σκίζει.
Βγαίνει ο δημοσιογράφος, ο εκφωνητής…
"Έχουμε τον Κανέλο Άλβαρεζ
που θα παλέψει με τον Φλόιντ Μέιγουεδερ
το σαββατοκύριακο στη συνδρομητική στο MGM Grand στο Λας Βέγκας".
Μερικοί το ακούσατε τώρα αυτό και λέτε
"Θεέ μου, καταλαβαίνω ισπανικά".
Που ισχύει.
Ο δημοσιογράφος κοιτάει τον Κανέλο και ρωτά για τον αγώνα.
"Ποια θα είναι η προσέγγισή σου;"
Ο Κανέλο παίρνει το μικρόφωνο.
Είναι λιγομίλητος, μα ακριβής.
Κοιτάει την κάμερα και λέει
"Θα τον βαρέσω έτσι κι έτσι.
Θα πέσει κάτω και…"
"Μη χάσετε τον αγώνα το σαββατοκύριακο στο MGM Grand στο Λας Βέγκας.
Άλβαρεζ εναντίον Μέιγουεδερ.
Μην το χάσετε!"
Η ίδια ακριβώς συνέντευξη.
Στα αγγλικά.
"Είμαι εδώ με τον Μεξικανό σούπερσταρ
Σαούλ Κανέλο Άλβαρεζ,
που θα αντιμετωπίσει τον Μέιγουεδερ το σαββατοκύριακο
στη συνδρομητική τηλεόραση.
Κανέλο, ποια είναι η στρατηγική και το σχέδιο επίθεσής σου
εναντίον ενός τόσο τεχνικού αντιπάλου,
που έχει ολομόναχος επαναπροσδιορίσει το ίδιο το άθλημα;
Ποιο είναι το πλάνο επίθεσής σου;"
"Να…
Εγώ…
θα…
τον χτυπήσω
έτσι.
Θα τον χτυπήσω έτσι.
Αυτός θα…
πέσει
στο…
Πώς λέμε πίσο;
Πάτωμα; Θα πέσει στο πάτωμα και μετά…
έτσι".
"Μάλιστα, ορίστε.
Φλόιντ Μέιγουεδερ, ελπίζω να 'σαι έτοιμος
γιατί σε περιμένει αυτό ακριβώς.
Ζωντανά για το ESPN News, είμαι ο Φιλ Στίβενς.
Πίσω στο στούντιο. Τέλος σύνδεσης.
Τι σκατά ήταν αυτό, γαμώτο;
Γιατί δεν με προειδοποιήσατε;"
Η ομάδα του Κανέλο, λοιπόν, μαθαίνει για το αστείο μου.
Το έμαθα από φίλους μου στην κοινότητα του μποξ που έστειλαν
κι είπαν "Φίλε, τι έγινε;"
Λέω "Τι εννοείτε;"
-"Φίλε, τα μάθαμε". -"Τι μάθατε;"
"Ο Κανέλο κι οι δικοί του τα πήραν".
Λέω "Εγώ τι σχέση έχω;"
"Έκανες ένα αστείο για τον Κανέλο".
"Ποιος του το έδειξε;"
Αν ήξερα ότι ένας απ' τους καλύτερους πυγμάχους
θα με έβλεπε να τον κοροϊδεύω, δεν θα το είχα κάνει ποτέ.
Δεν περίμενα ποτέ να δει
το σόου του Ρον Ουάιτ για τον στρατό
στη δημόσια τηλεόραση.
Δεν περίμενα να το δει.
Αφού ήταν στα αγγλικά!
Τώρα αγχώνομαι πώς θα τον αντιμετωπίσω
γιατί είναι θέμα χρόνου.
Ξέρω πως θα μου την πέσει.
Θα γίνει στο Βέγκας.
Κι λόγος που είμαι τόσο σίγουρος γι' αυτό
είναι επειδή όταν εμφανίζομαι εκεί
το κάνω για την MGM Grand Properties.
Και παίρνω δωρεάν εισιτήρια για τους αγώνες.
Και πάω πάντα γιατί είναι δωρεάν!
Με βάζουν δίπλα στο ριγκ για να φανώ στη γιγαντοοθόνη
και να πουλήσω εισιτήρια.
Το ξέρω γιατί έχω δει τον Κανέλο εν δράσει
χωρίς να του μιλήσω ποτέ και ξέρω πως θα συμβεί εκεί.
Και με αγχώνει η συνάντηση
γιατί δεν ξέρω αν θα μου την πέσει στα αγγλικά ή τα ισπανικά.
Ελπίζω ισπανικά για να νιώσω τον τρόμο.
Καταλάβατε;
Ελπίζω ότι θα είναι στιλ
"Θα σε σκοτώσω, κωλόχοντρε!"
Φοβάμαι μήπως είναι…
"Έι!
Εσύ!
Εσύ, χοντρό καριόκα Φλάφι".
"Με είπε χοντρό καριόκα Φλάφι!"
Οπότε, αν μου συμβεί κάτι…
Φταίει ο Κανέλο.
Ίσως θα έπρεπε να το θεωρήσω τιμή μου
πως κάποιος τέτοιου επιπέδου ασχολείται με έναν κωμικό.
Χαίρομαι και μόνο που ξέρει ποιος είμαι.
Με κάνει να μη νιώθω άσχετος.
Γιατί μετά το 2019 δεν ήξερα τι θα συμβεί.
Για μένα, το 2019
ήταν η καλύτερη χρονιά μου ως κωμικός.
Και σας το λέω επειδή
παραλίγο να παρουσιάσω τα Όσκαρ.
Ναι.
Του χρόνου είναι σίγουρα πολύ πιθανό.
Η χρονιά που παραλίγο να παρουσιάσω
ήταν εκείνη που θα παρουσίαζε ο Κέβιν Χαρτ.
Δεν ξέρω αν θυμάστε τι έγινε,
αλλά ήταν να παρουσιάσει ο Χαρτ
κι όταν παρουσιάζεις, σε κάνουν φύλλο και φτερό.
Κοιτάζουν ό,τι έχεις ποστάρει ποτέ, μέχρι και στο Myspace.
Οι άνω των 40 ξέρετε.
Φαίνεται, λοιπόν, πως πριν 10 χρόνια
ο Χαρτ είχε ποστάρει κάνα δυο αμφιλεγόμενα τουίτ.
Οπότε η Ακαδημία ζήτησε εξηγήσεις.
Είπαν "Κέβιν, εξηγήσου, παρακαλώ".
Κι ο Κέβιν είπε "Ναι, τα είπα αυτά.
Το παραδέχτηκα πριν δέκα χρόνια και ζήτησα και συγγνώμη.
Πάμε παρακάτω".
Η Ακαδημία απάντησε "Ωραία, Κέβιν,
χαιρόμαστε που απολογήθηκες γιατί υπέπεσαν ξανά στην προσοχή μας
και θέλουμε να λήξει το θέμα,
οπότε πρέπει να ζητήσεις συγγνώμη".
Κι ο Κέβιν είπε "Δεν θα με κάνετε να πω συγγνώμη ξανά
για το ίδιο πράγμα μετά από δέκα χρόνια".
Κι εκείνοι είπαν "Πρέπει, αλλιώς
δεν θα παρουσιάσεις τα Όσκαρ".
Κι ο Κέβιν είπε "Ευχαριστώ, μα δεν θα πάρω".
Κι απέρριψε τη δουλειά.
Θα είχα κάνει το ίδιο στη θέση του
ώστε να μη δώσω περισσότερη δύναμη στην κουλτούρα της ακύρωσης.
Πρέπει να πάρουμε τη δύναμή τους πίσω.
Οπότε…
τώρα
η Ακαδημία αντιμετώπιζε το πρόβλημα
του να βρει αντικαταστάτη για τον Χαρτ,
πράγμα δύσκολο.
Επικοινώνησαν με διάφορους ηθοποιούς προσφέροντας τη δουλειά
κι όλοι έλεγαν το ίδιο.
"Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.
Θα μείνω μακριά από αυτήν την ιστορία".
Κανείς δεν την ήθελε.
Εγώ, απ' την άλλη…
Ξέρω πότε υπάρχει άνοιγμα για δουλειά.
Είπα στον μάνατζέρ μου να τους καλέσει κι εκείνοι ενθουσιάστηκαν
που πήρε κάποιος.
Είπαν "Ξέρουμε τον Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας.
Πολύ αστείος, έξυπνος.
Θα ήταν εξαιρετικός παρουσιαστής.
Ας μας στείλει κάποιο κωμικό υλικό
για να αξιολογήσουμε την πιθανή ατμόσφαιρα
και βάσει αυτού θα αποφασίσουμε".
Κι έτσι έκανα.
Κάθισα ένα βράδυ, πήρα στιλό και χαρτί κι έγραψα ένα μάτσο αστεία
κατάλληλα για τα Όσκαρ.
Μάλλον γι' αυτό είπαν όχι.
Δεν έφτασαν ποτέ στις οθόνες.
Οπότε, απόψε…
Απόψε θέλω να παρουσιάσω το εισαγωγικό αστείο
που θα έκανα στα Όσκαρ.
Θα κρίνετε εσείς ποιο θα ήταν το κλίμα της βραδιάς.
Ωραία. Πρώτα τη φωνή.
"Καλησπέρα, κυρίες και κύριοι. Καλώς ήρθατε στα Όσκαρ.
Ο αποψινός παρουσιαστής, ο κωμικός ηθοποιός Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας".
"Σας ευχαριστώ πολύ, κυρίες και κύριοι. Είναι τιμή μου.
Ευχαριστώ.
Τιμή μου να παρουσιάζω την τελετή απονομής.
Όπως ορίζει η παράδοση,
είμαι ένας Μεξικανός που κάνει μια δουλειά που κανείς δεν ήθελε".
Κι αρνήθηκαν.
Και τώρα που επιστρέφουμε στην κανονικότητα,
περάσαμε πολλά από το 2020.
Είμαστε σε ένα γεμάτο στάδιο όπου δεν πέφτει καρφίτσα,
έτοιμοι να γελάσουμε.
Να περάσουμε καλά.
Περάσαμε πολλά.
Για το 2020, πρέπει να ευχαριστήσω τα σκυλιά μου.
Γιατί με κράτησαν πνευματικά υγιή και χαρούμενο
και συγκεντρωμένο.
Ήμουν τόσο θλιμμένος, μίζερος, δεν ήξερα τι να σκεφτώ.
Έχετε σκυλάκια;
Ναι;
Όσοι έχετε, ξέρετε.
Κανένα άλλο ζώο στον κόσμο δεν σου δίνει απλά τα πάντα.
Οι γάτες; Όχι.
Δεν θέλω να προσβάλω τις γάτες και τους ιδιοκτήτες τους,
αλλά το ξέρουμε όλοι, πως οι γάτες σας…
γιατί ξέρω ότι έχετε πάνω από μία…
θεωρούν πως εσείς ζείτε στο δικό τους σπίτι.
Μπαίνετε μέσα, τις μαλώνετε για κάτι.
Τους μιλάτε και σας γυρνούν την πλάτη
δείχνοντας τον κώλο τους.
Και κοιτάτε τη μαύρη τους κωλοτρυπίδα.
Μόνο ο σκύλος θα σας δώσει το 100 τοις εκατό του.
Γι' αυτό στεναχωριούνται όταν φεύγετε
και χαίρονται τόσο όταν γυρνάτε.
Είστε όλα όσα αναζητούσαν.
"Και τώρα γυρίσατε!"
Ξέρω σίγουρα πως τίποτα στον πλανήτη δεν μ' αγαπά όσο τα σκυλιά μου.
Το είπα και χθες και κάποια είπε "Κι ο γιος σου;"
Είπα "Τίποτα
δεν μ' αγαπά πιο πολύ".
Είτε λείψω ένα λεπτό, είτε μια ώρα
όταν γυρίζω, η αντίδραση είναι η ίδια.
Είναι η καλύτερη στιγμή στην ιστορία, κάθε φορά.
Ο Βίνι μου πηδάει απ' τον καναπέ
και τρέχει καταπάνω μου κι όταν με φτάσει
πηδά πάνω-κάτω και κάνει έναν ήχο σαν αυτόν…
Σαν να λέει "Πού ήσουν;"
Και κατουράει παντού.
Παλιά με ενοχλούσε, αλλά το ξανασκέφτηκα.
Ο σκύλος μου με αγαπά τόσο, που χάνει τον έλεγχο του σώματός του.
Οπότε, όταν γύριζα σπίτι, πρώτα τον έπαιρνα αγκαλιά.
Κι η κοπέλα μου θύμωνε.
"Γιατί δεν έρχεσαι πρώτα σε μένα;"
"Ο σκύλος μ' αγαπάει πιο πολύ".
"Πού το ξέρεις;"
Έλεγα "Από σένα δεν βλέπω υγρά".
Κοίτα. Στεγνή.
Δεν της άρεσε αυτό.
Μα τα σκυλιά, ρε φίλε…
Συγγνώμη αν τραυλίζω
ή δεν είμαι τόσο συγκεντρωμένος τώρα.
Πρώτη φορά βλέπω
αερόπλοιο με τη φάτσα μου πάνω του.
Συγγνώμη, Netflix, αλλά αυτό…
Είναι σαν γενέθλια, Χριστούγεννα, Σούπερ Μπόουλ,
πρωτάθλημα μπέιζμπολ,
και το ξεπαρθένιασμά μου όλα μαζί.
Είδα και τα φώτα Του αερόπλοιου της Goodyear
Συγγνώμη, παιδιά. Είμαι τόσο χαρούμενος. Ευχαριστώ.
Μακάρι να το έβλεπε η μάνα μου.
Δεν έχετε ιδέα.
Θα χαιρόταν τόσο να σας δει,
αλλά θα έλεγε "Άντε γαμήσου.
Κοιτάξτε. Ο γιος μου είναι στον ουρανό μαζί με τον Χριστό".
Είναι φοβερό.
Είστε εντάξει; Σαν να άκουσα έναν βήχα.
Είστε εντάξει;
Μη βήχετε. Μόλις μας άνοιξαν.
Καλύτερα να κλάσετε.
Αν σας έρθει πάλι, σφίξτε το πρόσωπό σας,
μετατρέψτε την ενέργεια και βγάλτε το από πίσω.
Οι από πίσω σας λένε "Όχι, μη!"
Αμολήστε την, κι αν δεν τη μυρίσουν οι πίσω
τότε έχουν Covid.
Δωρεάν τεστ.
Τέλος πάντων…
Το 2020, λοιπόν,
με τα σκυλιά μου, το πιο φυσιολογικό που κάναμε
ήταν οι βόλτες με το αμάξι.
Στο αμάξι έμπαινες.
Όλα ήταν κλειστά, αλλά οδηγούσαμε.
Μπαίναμε στο αμάξι,
έβαζα μουσική κι οδηγούσα.
Κάποια στιγμή πεινούσαμε.
Θα ακουστεί τρελό, αλλά θυμηθείτε.
Ήμουν υψηλού κινδύνου.
Φοβόμουν. Δεν πήγα ούτε μια φορά στο σουπερμάρκετ.
Μου έδιναν φαγητό οι φίλοι κι οι καντίνες.
Ναι.
Στηρίζω τις καντίνες, αν θέλετε να ξέρετε.
Αυτοί οι άνθρωποι δουλεύουν σαν τα σκυλιά
για να φτιάξουν τις ζωές τους κι εκείνες των οικογενειών τους.
Φεύγοντας από έναν πάγκο με τάκο ένα βράδυ,
συνειδητοποίησα πως πολύς κόσμος έπρεπε να ξεπεράσει τον εαυτό του
για να βρει νέους τρόπους να τα βγάλει πέρα.
Ένα βράδυ έκανα το λάθος να υποθέσω πως ο τύπος στην καντίνα
ήταν Μεξικανός.
Δεν ήταν.
Του μίλησα και ισπανικά. Μεγάλο σφάλμα.
Ο κανόνας λέει, με τους μελαψούς,
πρώτα μιλάς αγγλικά κι αν υπάρχει δυσκολία στην επικοινωνία
περνάς στο Σχέδιο Β, ισπανικά λυκείου.
Πρώτα αγγλικά. "Καλησπέρα, θα ήθελα…"
"Δεν καταλαβαίνω!"
Το 'χω!
Γεια.
Εγώ…
Οπότε πάω στον τύπο στην καντίνα και λέω…
μου έμοιαζε με Μεξικανός θείος, οπότε είπα…
Δηλαδή "Γεια, τι γίνεται;"
Κι απάντησε
"Τι είναι αυτά που λες;"
"Συγγνώμη, κύριε. Σας πέρασα για Μεξικανό".
"Δεν είμαι Μεξικανός. Είμαι Έλληνας".
Έλληνας;
Έπεσα τελείως έξω.
"Συγγνώμη, φίλε, είμαι πτώμα. Θα ήθελα δυο τάκο".
"Τι 'τάκο';
Σου είπα, δεν είμαι Μεξικανός, είμαι Έλληνας.
Δεν έχω τάκο.
Έχω γύρο".
"Γύρο;"
Θυμήθηκα ότι κάτι έγραφε στο αμάξι
και το πέρασα για το όνομά του, ας πούμε.
Τα συλλάβισα: Τ-Ζ-Α-Ι-Ρ-Ο.
"Τζάιρο!"
Τα πήρε κρανίο.
"Λάθος το λες! 'Γύρο' διαβάζεται!"
"Άλλο λέει εδώ".
"Το λένε 'γύρο'!"
"Φίλε, είμαι πτώμα.
Τι είναι αυτό;"
"Είναι σαν τάκο".
"Βάλε μου δύο".
Σιγά-σιγά τα εστιατόρια άρχισαν να ανοίγουν
και να μας δέχονται μέσα και θα σας πω
τη μεγάλη, ένοχη απόλαυσή μου. Είναι τα Starbucks.
Λατρεύω το ντράιβ-θρου τους.
Η διαφορά είναι πως
όταν, αντίθετα, έχεις την επιλογή να μπεις μέσα,
αυτό είναι ένα πράγμα.
Αλλά όταν σου απαγορεύουν την είσοδο
και μετά σ' την επιτρέπουν,
σου λείπει κάπως.
Εγώ ανυπομονούσα να ξαναμπώ μέσα όταν ανακοίνωσαν πως ανοίγουν.
Να παραγγείλω στον πάγκο,
να μιλήσω σε κάποιον, να δω το μενού.
Δεν με πείραζε.
Πήγα από νωρίς.
Πήρα και τα σκυλιά, δεν με ένοιαζε.
Μπαίνουμε στα Starbucks.
Και το έκαναν αυτό στο Λονγκ Μπιτς,
δεν ξέρω για εδώ. Έβαλαν αυτοκόλλητα στο πάτωμα.
Οπότε στέκομαι πάνω στο αυτοκόλλητο.
Έχω τα σκυλιά μου, χαλαρά.
Στέκομαι σαν παιδάκι του δημοτικού.
Αράζουμε και περιμένουμε.
Και μια κυρία πίσω μου προσέχει πως κρατάω τα σκυλιά.
Και προφανώς έχει θέμα μ' αυτό.
Αντί να πει "Συγγνώμη" ή "να σου πω" ή κάτι,
αρχίζει το γνωστό…
Το ακούω και λέω "Γαμώτο, Covid!
Δεν βλέπω αυτοκόλλητα!
Είμαι ακάλυπτος!"
Και λέει "Δεν έχω Covid.
Τα σκυλάκια είναι συνοδοί;"
"Είναι τσιουάουα.
Τα συγκεκριμένα μόνο συνοδοί δεν είναι".
"Επιτρέπεται να είναι μέσα;"
Λέω "Δεν ρώτησα.
Δεν ήθελα να τα αφήσω στο αμάξι.
Δεν θα μείνω, θα πάρω καφέ και θα φύγω.
Ούτε καν θα τα αφήσω κάτω. Συγγνώμη".
Και λέει "Είναι νόμιμα, έστω;"
Ρωτάς έναν Μεξικανό αν τα σκυλιά του είναι νόμιμα;
Ευτυχώς… "Επόμενος".
"Δόξα σοι".
Φτάνω, λοιπόν, μπροστά ανήσυχος,
γιατί η κυρία μ' έκανε να σκέφτομαι
πως έκανα κάτι κακό,
πως θα με κράξουν ή θα με διώξουν.
Οπότε, αποφεύγω τα μάτια του τύπου.
Κοιτάω το μενού κι ακούω να λέει "Σκυλιά".
"Ναι, φίλε, συγγνώμη. Ξέρω".
"Είναι αξιολάτρευτα!
Πώς τα λένε;"
"Αυτός είναι ο Βίνι κι αυτή η Ρίσα".
-"Γλυκύτατα!" -"Ευχαριστώ".
Έρχεται άλλη σερβιτόρα και λέει "Σκυλιά!"
"Συγγνώμη".
"Είναι αξιολάτρευτα!
Πώς τα λένε;"
"Αυτός είναι ο Βίνι κι αυτή η Ρίσα".
-"Πανέμορφα". -"Ευχαριστώ".
Παραγγέλνω, λοιπόν κι έρχεται η σερβιτόρα και…
"Ναι;"
"Ξέρεις, πρέπει να σου πω κάτι για τα σκυλιά".
"Συγγνώμη, δεν ήθελα να τα αφήσω στο αμάξι".
"Τι θα πάρουν τα μικρούλια;"
"Ε…
θα ήθελα πολύ να τους δώσω απ' τον καφέ μου,
αλλά καφεΐνη και τσιουάουα δεν πάνε μαζί".
"Όχι, βρε.
Ίσως τα σκυλάκια θα ήθελαν ένα Παπιτσί…"
Το βλέπετε, έτσι;
Τώρα ακούγεστε.
Όταν έλεγα για τα αυτοκόλλητα, το παίζατε ανήξεροι.
Αλλά το κωλο-Παπιτσίνο σας άρεσε, έτσι;
Συγγνώμη. Τέλος πάντων…
Όταν είπε "Παπιτσίνο", λέω "Τι είναι αυτό;"
Κοιτάω το μενού. "Δεν βλέπω τίποτα τέτοιο".
"Όχι, βρε. Το Παπιτσίνο είναι ένα κυπελλάκι
με σαντιγί μέσα.
Εσύ πίνεις τον καφέ σου
και μοιράζεσαι κάτι με τα μικρά σου".
Είπα "Θεέ μου.
Το λατρεύω.
Πόσο κάνουν;"
"Δωρεάν είναι".
"Πες μου κι άλλα".
"Έχεις δύο σκυλάκια, άρα παίρνεις δύο δωρεάν Παπιτσίνο".
"Θεέ μου! Μου δίνετε κι ένα τρίτο;"
"Ξεχάσαμε κάποιο σκυλάκι;"
Ναι, αυτό.
Ενθουσιάστηκα. Της λέω "Ξέρεις
πόσο χαρούμενο με έκανες με όλο αυτό;"
"Ναι.
Το διαφημίζουμε. Αν κάποιος μπει μέσα με τον σκύλο του,
πάντα προσφέρουμε δωρεάν Παπιτσίνο".
"Άρα είναι εντάξει που τα έφερα μέσα;"
"Φυσικά. Είναι πάντα ευπρόσδεκτα".
Σας το λέω, είμαι τρομερά μικροπρεπής.
Είμαι. Της λέω
"Μπορείς να το πεις πιο δυνατά;"
"Τα σκυλάκια σου είναι πάντα ευπρόσδεκτα".
Ομολογώ πως ένιωσα λίγο σαν τον Κανέλο.
Τι να 'κανα;
Γυρνάω και λέω "Ακούς, σκυλομάνα;"
"Ήμουν εκεί όταν απέλυσαν τον Φλάφι".
Όπως είπα, ό,τι κι αν πεις,
κάποιος θα βρει τρόπο να το διαστρεβλώσει.
Ήδη έχω λάβει ένα μέιλ για το αστείο που έκανα
πως τα σκυλιά μου μ' αγαπούν πιο πολύ κι απ' τον γιο μου.
Κάποιος ήδη επικοινώνησε για να πει "Φρικτό για τον γιο σου".
Μα το ξέρει!
Τον αγαπώ πολύ.
Ο γιος μου είναι σχεδόν 25.
Είναι 24.
Ο Φράνκι είναι 24 χρόνων.
Ευχαριστώ, μένει ακόμα σπίτι.
Πρόσφατα έδωσα μια συνέντευξη
και κάποιος με ρωτούσε για αυτόν.
Είπε "Γκαμπριέλ, πάντα αναφέρεις τον γιο σου
στα σόου σου.
Να περιμένουμε κάποια νέα ιστορία;"
Κι είπα "Όχι τόσο μια ιστορία, όσο…"
Ο γιος μου κάνει τα δικά του τώρα.
Έχει τη ζωή του, κι είναι φοβερό αυτό.
Έχω, όμως, ιστορίες απ' τα παλιά που δεν έχω πει.
Λέει "Για πες".
Λέω "Η αγαπημένη μου είναι μάλλον η πρώτη".
"Το 2007, όταν τον πρωτοπήρα…"
Κάποιοι ξέρετε πως είναι γιος της γυναίκας μου,
αλλά ποτέ δεν μου άρεσε να το λέω.
Είναι ο γιος μου.
Ο γιος μου, ή το μεταχειρισμένο παιδί μου.
Δεν έχει γκρίζες ζώνες.
Λοιπόν, ήταν 2007 και για κάποιον λόγο ήμουν σπίτι το Χαλοουίν.
Ισχύει το εξής.
Ως κωμικός, έχω επιλέξει να εμφανίζομαι 365 μέρες τον χρόνο.
Δεν υπάρχουν αργίες.
Δουλεύω Χριστούγεννα.
Πρωτοχρονιά, Αγίου Βαλεντίνου, Πατρικίου,
σε γενέθλια, γιορτές, επετείους, βρέξει-χιονίσει.
Η μαμά έλεγε "Όταν έχεις δουλειά, δουλεύεις".
Ειδικά αν είναι καλή δουλειά.
Δεν θες να τη χάσεις.
Για να την κυνηγήσεις, δίνεις τα πάντα.
Οπότε, ήταν σπάνιο που δεν δούλευα το Χαλοουίν.
Κι η μαμά του γιου μου…
Λέει "Είναι τόσο ωραία που είσαι σπίτι σήμερα.
Μιας κι είναι η πρώτη χρονιά του Φράνκι
που είμαστε μόνο οι τρεις μας, τι λες γι' αυτό;
Πάτε εσείς μαζί για 'φάρσα ή κέρασμα'
κι εγώ θα μείνω εδώ να δίνω καραμέλες.
Έτσι θα έχετε ευκαιρία να γνωριστείτε,
να μιλήσετε λίγο, να γελάσετε.
Τι λες;"
Λέω "Μωρό μου, φοβερή η ιδέα σου.
Τη λατρεύω.
Άσ' το πάνω μου. Φράνκι! Πάμε για 'φάρσα ή κέρασμα'".
"Κι η μαμά;"
-"Θα μείνει εδώ". -"Γιούπι!"
Μπαίνουμε στο αμάξι.
Και τον πάω "σ' εκείνη τη γειτονιά".
Ξέρετε τι εννοώ.
Τη γειτονιά που δίνει τα καλά γλυκά.
Παρκάρουμε και αρχίζουμε να ανεβαίνουμε τον δρόμο.
Δεν είμαι μασκαρεμένος, πήγα για εκείνον.
Εκείνος φοράει στολή, εγώ όχι.
Σε μερικά σπίτια που πήγαμε, ο κόσμος φρίκαρε.
Ένας τύπος είπε…
"Ο Μέγας Φλάφι!"
Λέω "Φίλε, ποτέ δεν με έχουν πει έτσι".
Δεν ήξερα τι να πω. "Εγώ είμαι".
Σε ένα σπίτι, μας άνοιξαν την πόρτα,
λένε "Θεέ μου, είσαι διάσημος!"
Εγώ ήμουν…
Τελειώνουμε και τις δύο πλευρές του δρόμου.
Όταν γυρίσαμε στο αμάξι, ο κουβάς ξεχείλιζε.
Γυρνάμε σπίτι. Δεν είχε περάσει ούτε ώρα.
Μπαίνουμε μέσα, κι η μαμά του Φράνκι έχει νεύρα.
Λέει "Πλάκα μου κάνεις;"
Λέω "Τι;"
"Είπα να πάτε για 'φάρσα ή κέρασμα'".
Λέω "Ναι. Δες την μπάζα".
"Το θέμα δεν ήταν οι καραμέλες".
"Έτσι λες εσύ!
Ποιο ήταν το θέμα;"
"Το θέμα ήταν να περάσετε χρόνο μαζί, να γελάσετε,
να μιλήσετε λίγο, να γνωριστείτε.
Δεν φτάνει μια ώρα.
Σε παρακαλώ, για μένα, ξαναβγείτε
για τουλάχιστον μια ώρα".
"Μην ανησυχείς, μωρό μου, το 'χω".
Λέω "Φράνκι, πάμε. Άδειασε τον κουβά. Πάμε για δεύτερο γύρο".
Πάμε έξω, μπαίνουμε στ' αμάξι…
Δεν θέλω να χτυπάω πάλι πόρτες. Λέω "Έχω μια ιδέα".
Τον πάω στο σουπερμάρκετ.
Φτάνουμε και λέει "Τι κάνουμε εδώ;"
"Το 'χω, θα δεις".
Μπαίνουμε μέσα και λέω "Πιάσε ένα καρότσι.
Έλα μαζί μου".
Τον πάω μέχρι τον διάδρομο με τα γλυκά.
Με το που φτάνουμε, σταματάω το καρότσι.
Τον κοιτάω στα μάτια και λέω
"Φράνκι, έχεις ακριβώς 30 δευτερόλεπτα να αρπάξεις όσα γλυκά μπορείς.
Έτοιμος; Έφυγες!"
Και πάγωσε.
Λέω "Ο χρόνος τρέχει, άντε".
"Θεούλη μου!"
Αρπάζει μια σακούλα, την πετάει στο καρότσι.
Μια δεύτερη, το ίδιο.
Στην τρίτη…
"Τέλος χρόνου!"
Ήταν η πρώτη φορά που τον άκουσα να λέει "Σκατά!"
Ήξερε πως χαράμισε μια χρυσή ευκαιρία,
εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα.
Μπαίνουμε στο αμάξι, ανοίγω τις σακούλες,
πετάω τα γλυκά στον κουβά και λέω "Άκου, Φράνκι,
όταν πάμε σπίτι
δεν θα πεις στη μαμά σου πως πήγαμε στο σουπερμάρκετ".
"Γιατί;"
"Γιατί θα πει πως κλέψαμε".
-"Μα είναι καλύτερο έτσι". -"Το ξέρω".
Φτάνουμε σπίτι και τώρα έχει άλλο ύφος.
Λέει "Να 'σαστε! Πώς περάσατε;"
"Τέλεια, μωρό μου. Έτσι, Φράνκι;"
"Υπέροχα. Φράνκι, δώσε μου τα γλυκά".
"Γιατί, μαμά;"
"Πρέπει να βεβαιωθώ πως είναι καλά για να τα φας".
"Γιατί να μην είναι; Ήταν όλα απ' το…"
"Σκάσε, ρε βλαμμένο! Βούλωσ' το".
Παραλίγο πανωλεθρία, ξέρετε.
Της δίνει τον κουβά, εκείνη τον αρπάζει
και τον αδειάζει στο τραπέζι μπροστά μας.
Και το κατάλαβε.
"Πολλά ίδια γλυκά έχει εδώ.
Ολόιδια.
Μπορείς να εξηγήσεις γιατί έχει τόσα ίδια γλυκά στον κουβά;"
"Τι να σου πω, μωρό μου;
Κυκλοφορούν διάφορες βασικές στη γειτονιά.
Δεν θέλαμε να πάμε πάλι στην άλλη γιατί έχουν κάμερες
και θα μας αναγνωρίσουν και θα γίνουμε ρεζίλι".
Περνάει ένας χρόνος.
Είναι 31 Οκτωβρίου 2008.
Για κάποιον λόγο, πάλι δεν δουλεύω.
Η δικιά μου δοξολογεί.
"Είναι σημάδι".
Λέω "Σημάδι πως ο ατζέντης μου τον παίζει".
Ματ, ξέρω πως είσαι εδώ. Συγγνώμη γι' αυτό.
Είσαι φοβερός, ευχαριστώ για σήμερα,
αλλά εκείνη τη χρονιά τα 'κανες μαντάρα.
Τέλος πάντων…
Η μαμά του Φράνκι λέει "Ξέρεις τι σκέφτομαι;
Μπορούμε να το κάνουμε παράδοση αυτό.
Να είναι κάτι δικό σας,
να βγαίνετε μαζί
κι εγώ να μένω εδώ να δίνω γλυκά.
Θα 'ναι δικό σας".
Λέω "Μ' αρέσει η ιδέα, μωρό μου.
Φράνκι, πάμε για 'φάρσα ή κέρασμα'".
-"Κι η μαμά;" -"Θα μείνει εδώ πάλι".
"Γιούπι!"
Μπαίνουμε στ' αμάξι.
Σκύβω κοντά του, τον κοιτάω και λέω
"Φράνκι, σκέφτεσαι αυτό που σκέφτομαι;"
"Σουπερμάρκετ!"
Φτάνουμε στο σουπερμάρκετ.
Μπαίνουμε. Λέω "Φράνκι, πιάσε ένα καρότσι.
Έλα μαζί μου!"
Τον πάω μέχρι τον διάδρομο με τα γλυκά.
Μόλις φτάνουμε, σταματάω το καρότσι και τον κοιτάω στα μάτια.
Λέω "Φράνκι, έχεις ακριβώς 30 δευτερόλεπτα
να αρπάξεις όσα γλυκά μπορείς.
Έτοιμος; Έφυγες!"
Ο καριόλης έκανε προπόνηση για αυτό όλη τη χρονιά.
Με το "Έφυγες!", το χέρι του αρχίζει να κατεβάζει το ράφι.
Πετάει σακούλες στο καρότσι σαν τρελός.
Ξεχείλισε σε δέκα δευτερόλεπτα.
Είμαι βέβαιος πως εκεί ξεκίνησε ο διαβήτης μου.
Αυτή ήταν μια ιστορία που λέω στα πάρτι
και στους φίλους μου, και πρόσφατα και στη σκηνή.
Μια φορά με άκουσε να τη λέω
και λέει "Σοβαρά τώρα; Ακόμα;"
Λέω "Έχει πλάκα!
Εσύ είσαι ο ήρωας!"
Κάτι συνέβη, λοιπόν.
Και μια μέρα ήθελε να μου μιλήσει
και δεν το περίμενα.
Λέει "Να σου πω, μπαμπά;"
"Ναι, τι έγινε;"
"Θέλω κάτι να σου πω".
"Τι συμβαίνει;"
"Είναι σημαντικό".
"Εντάξει".
"Είναι σοβαρό.
Θα καθίσεις;"
"Πόσων μηνών είναι;"
-"Τι λες;" -"Εσύ τι λες!
Με τρόμαξες, φίλε!"
-"Για μας πρόκειται". -"Ωραία.
Τι έγινε;"
Μου λέει…
"Μπορείς να σταματήσεις να με κοροϊδεύεις;"
Κι όταν το 'πε, το ένιωσα,
γιατί ήξερα πόσο δύσκολο ήταν να το αναφέρει.
Είπα "Πόσον καιρό νιώθεις έτσι;"
"Όλη μου τη ζωή".
"Προσπάθησες να μου το πεις ποτέ;"
"Ναι".
"Και τι είπα;"
"Να βάλω αποσμητικό".
"Έπιασε.
Κοίτα, Φράνκι…
Δεν ήξερα πώς να 'μαι μπαμπάς.
Υπήρχαν πράγματα που δεν ήθελα να κάνω.
Δεν ήθελα να σου φωνάξω ποτέ
και σίγουρα δεν ήθελα να σε χτυπήσω ποτέ.
Έκανα το καλύτερο που μπορούσα με αυτά που ήξερα να κάνω.
Σε κορόιδευα!"
"Εξευτελισμός λέγεται".
"Φέτος.
Κοίτα, αν δεν θες να λέω άλλες ιστορίες ή αστεία
ή να κοροϊδεύω, καταλαβαίνω".
Δεν ήθελα να τον κάνω να νιώσει άσχημα,
ούτε να νιώθω εγώ άσχημα, ξέρετε.
Είπα "Θα ενημερώσω το κοινό πως μιλήσαμε.
Για να καταλάβουν γιατί στο μέλλον
δεν θα υπάρξουν ιστορίες με τον Φράνκι".
"Έχει σημασία;"
"Αν δεν εξηγήσω γιατί σταμάτησα να σε αναφέρω
θα νομίζουν πως πέθανες".
-"Δεν θέλ…" -"Ούτε 'γω θέλω να το νομίζουν".
Τον αγκάλιασα, του είπα πόσο τον αγαπάω.
Τον αγαπάω πάρα πολύ. Ελπίζω να το ξέρει.
Νομίζω ο λόγος που είχαμε τόσα ζητήματα τελευταία
είναι πως έχω πάψει να είμαι με τη μαμά του.
Μην πιστέψετε στιγμή πως θα αρχίσω τα αστεία για εκείνη.
Δεν πρόκειται.
Δεν έχω τίποτα κακό να πω για τη γυναίκα με την οποία
ήμουν για σχεδόν 14 χρόνια.
Τίποτα κακό, αρνητικό, υποτιμητικό. Τίποτα…
μόνο ότι είναι φοβερή.
Μόνο καλά συναισθήματα.
Δεν έχω τίποτα κακό να πω για εκείνη.
Κι όχι μόνο γιατί υπέγραψα ένα χαρτί
που λέει πως δεν θα το κάνω.
Αλλά γιατί, στο κάτω-κάτω είναι ακόμα η μαμά του γιου μου
και θέλω να συνεχίσει να με στηρίζει
στον ρόλο μου ως πατέρα.
Οπότε, ψυχραιμία.
Θα σας πω, όμως, πως δεν πήρα καλά τον χωρισμό.
Βασικά, ήταν ο πρώτος χωρισμός…
Ήταν η πρώτη μου αληθινή αγάπη.
Το παραδέχομαι. Ήταν.
Δεν το πήρα καλά.
Οι ερωτικές απογοητεύσεις πρέπει να συμβαίνουν στα 12.
Όταν πρωτοερωτεύεσαι.
Τότε πρέπει να γίνεται, όχι στα 40.
Όταν είσαι νέος, μικρός, ανθεκτικός.
Βλέπεις πως δεν θα βγει και γίνεσαι κομμάτια.
"Όχι!"
Ναι.
Όχι στα 40.
Χωρίς να αποκαλύψω λεπτομέρειες,
να σας πω πως όταν όλα οριστικοποιήθηκαν,
έβαζα βενζίνη και πήρα ένα μήνυμα
που έλεγε "Μπήκαν οι υπογραφές.
Είναι επίσημο πια, το καταθέσαμε".
Και λέω "Μάλιστα, εντάξει".
Μπαίνω στο αμάξι, βάζω μπρος και βάζω πρώτη.
Τότε το κατάλαβα.
Έγινε πραγματικότητα.
Τότε σκέφτηκα "Θεέ μου.
Δεν μπορώ να ξαναπάω σπίτι".
Δεν έχω την επιλογή. Τα θαλάσσωσα.
Δεν μπορώ να γυρίσω σ' αυτό που αποκαλούσα σπίτι.
Πρέπει να ξαναρχίσω τη ζωή μου, εδώ στο βενζινάδικο.
Και κατέρρευσα κανονικότατα.
Ορισμένοι ξέρετε πως πρόσφατα έληξε η περιοδεία μου.
Έφταιγαν τα ναρκωτικά, το αλκοόλ,
η ψυχική μου υγεία;
Περνούσα τον πρώτο μου χωρισμό.
Πώς να ήμουν καλός κωμικός
όταν έκλαιγα ασταμάτητα;
Καταλάβατε; Ήμουν χάλια.
Ξέρετε τα σόου μου, δεν τα αναφέρω ποτέ αυτά.
Ήταν η χειρότερη φάση της ζωής μου.
Ποτέ δεν είχα ξανανιώσει τόσο ευάλωτος, θλιμμένος, μόνος,
όλα σε ένα.
Και στη χειρότερή μου φάση ανακάλυψα…
Σωστά, τη μουσική κάντρι.
Η κάντρι ξέρει πότε είσαι στεναχωρημένος, πότε είσαι αδύναμος.
Ξέρει πότε είσαι ευάλωτος και πρέπει να γεμίσεις το κενό.
Παλιά της αντιστεκόμουν.
Παλιά την κοιτούσα καταπρόσωπο κι έλεγα
"Πάρε τα δακρύβρεχτά σου και δρόμο".
Μα όχι πλέον. Θα σας εξηγήσω.
Είμαι στο αμάξι και κλαίω τόσο που τα δάκρυά μου κυλάνε στο μάγουλο
και ενώνονται με τη μύξα μου.
Ένα με τη μύξα.
Ενώνονται με τη μύξα
και μετά με τα σάλια μου.
Τρία υγρά βγαίνουν απ' το πρόσωπό μου
ταυτόχρονα.
Ο λαιμός μου ήταν σαν πατσάς. Χάλι.
Μόνο λίγο λεμόνι μου έλειπε.
Βγάζω άσχημους ήχους και δεν θέλω να με ακούω,
οπότε ανοίγω το ραδιόφωνο και πατάω κουμπιά
και πετυχαίνω τον σταθμό της κάντρι.
Ήξερα αμέσως ότι άκουγα κάντρι
και δεν προσπάθησα να αλλάξω σταθμό
γιατί σκέφτηκα
πως μου αξίζει να υποφέρω κι άλλο
για τα λάθη που έκανα και τον πόνο που προξένησα.
Οπότε, το άφησα.
Να παίζει και να παίζει.
Άκουσα κάντρι για παραπάνω από μια ώρα
και κατέληξα στο εξής:
η κάντρι έχει τουλάχιστον ένα τραγούδι που θα σε αγγίξει
γιατί νιώθεις πως ο καλλιτέχνης το έγραψε
ειδικά για σένα και τη ζωή σου,
λόγω της τόσης λεπτομέρειας των τραγουδιών.
Σας βγάζω το καπέλο, καλλιτέχνες της κάντρι.
Ξέρετε πώς να κάνετε κάτι καλά
και βγάζει νόημα μόνο μετά από συγκεκριμένες εμπειρίες.
Είμαι στο αμάξι και πλαντάζω και ξαφνικά στο ραδιόφωνο
ακούω αυτό.
Έχεις επτά μέρες
Που την είδες
Πού το ξέρει ότι είναι επτά;
Δεν βγαίνει απ' το μυαλό σου
Γιατί ό,τι και να πεις Κι αν κάνεις
Είναι ένας απ' τους λόγους που την έχασες
Και τώρα κάθεσαι στ' αμάξι σου
Ολομόναχος
Πού το ξέρει;
Κάντε το να σταματήσει!
Δεν σταματάει, σε πατάει κάτω,
θυμίζοντάς σου τι μαλάκας είσαι.
Έπρεπε να πας σπίτι Να κλειδώσεις την πόρτα
Μα εσύ ήσουν έξω, μαλακιζόσουν
Και τώρα κάθεσαι στ' αμάξι σου
Ολομόναχος
Πέρασε, λοιπόν, πάνω από χρόνος
και επιστρέφω συνέχεια στην ίδια ερώτηση:
"Και τώρα τι;
Θα αρχίσεις απ' την αρχή, θα ξαναδοκιμάσεις,
θα βρεις κοπέλα, σύζυγο,
θα κάνεις άλλη οικογένεια, τι;"
Κι απαντάω "Έχω σκυλιά.
Είμαι εντάξει".
Ξέρω πώς είναι να 'σαι μόνος καιρό
και πώς είναι να 'σαι σε σχέση.
Και τα δυο έχουν θετικά κι αρνητικά.
Μιλάω μόνο για τους άντρες τώρα.
Για κάποιους άντρες.
Έχετε μείνει μόνοι τόσον καιρό που αρχίζετε να αμφιβάλετε
πως είναι από επιλογή;
Και μετά λέτε πράγματα τύπου
"Θα μείνω μόνος για πάντα, δεν με θέλει καμία".
Δεν με θέλει κανείς
Κάποιοι γελάτε γιατί έχετε τέτοιο φίλο.
Άλλοι είστε σιωπηλοί γιατί είστε έτσι.
Μετά βλέπετε ότι απλώς χρειάζονται
μερικές μικροαλλαγές,
μικρές προσαρμογές, για να ξαναμπείτε στο παιχνίδι.
Ίσως το να αλλάξετε κούρεμα.
Ίσως αλλάζετε ντύσιμο.
Ίσως, δεν ξέρω, αρχίζετε να πλένεστε.
Κάποια θα το προσέξει, θα σας δώσει ευκαιρία
και ξαναμπαίνετε στο παιχνίδι.
Δεν υπάρχει καλύτερο συναίσθημα
από το να έχεις μια νέα σχέση γιατί είσαι ευτυχισμένος.
Είσαι το πιο αισιόδοξο άτομο στον κόσμο.
Τίποτα δεν σου χαλάει τη μέρα τότε.
Χάνεις το λεωφορείο για τη δουλειά.
"Θα 'ρθει άλλο".
Σε απολύουν.
"Δεν ήταν γραφτό".
Είσαι τόσο χαζά χαρούμενος.
Και μετά σκέφτεσαι πώς ήταν η ζωή σου πριν τη σχέση,
πως κοιτούσες το κινητό
και δεν χτυπούσε ποτέ.
Νόμιζες ότι είχε χαλάσει, γιατί δεν έπαιρνες μηνύματα.
Κοιτούσες τα ηλεκτρονικά. Τίποτα.
Μα με το που μπεις σε μια νέα σχέση,
μαγικά, το κινητό σου…
Μήνυμα. Πινγκ!
Στο διαδίκτυο, τώρα έχεις λαό.
Σου μιλάει κόσμος στον δρόμο και αναρωτιέσαι φωναχτά:
"Πού ήταν όλοι αυτοί όταν ήμουν μόνος;"
Απάντηση: πάντα εκεί ήταν.
Απλά εσύ δεν ήσουν τόσο χαρούμενος.
Ανακάλυψα πως η ευτυχία
είναι απ' τα πιο ελκυστικά πράγματα στον κόσμο.
Ποιος δεν θέλει να 'ναι με κάποιον θετικό;
Εκτός αν έχεις Covid. Τότε όχι.
Κάποιον ευχάριστο. Να θες να 'σαι γύρω του.
Με καλή ενέργεια.
Ξέρετε ποιος πραγματικά προσέχει ότι είστε χαρούμενοι
όταν ξεκινάτε μια σχέση;
Οι άλλες γυναίκες.
Όχι η δικιά σας.
Οι άλλες.
Και να θέλουν δεν μπορούν να μην το προσέξουν.
Σας κοιτάνε και σας δείχνουν.
"Κοίτα τον.
Κοίτα πόσο χαρούμενος είναι.
Στοίχημα πως μπορώ να του το χαλάσω".
Είστε σαν αίμα σε νερό με καρχαρίες.
Αν δεν σας έχουν κυνηγήσει ποτέ,
είναι απ' τα πιο τρομακτικά πράγματα.
Γιατί συνήθως το συνειδητοποιείς μόνο όταν είναι αργά.
Κοιτάς τη δουλειά σου, στη σχέση σου,
να την κάνεις να πάει καλά, και σου την πέφτουν.
Πριν καλά-καλά το καταλάβεις, σ' έχει αρπάξει
και σ' έχει ακινητοποιήσει μέσα στ' αμάξι.
Και σου τις σκάει.
Σου τις σκάει με…
Σας κατέστρεψα το τραγούδι. Δεν κάνει τίποτα.
Μ' αρέσει να προσφέρω.
Ξέρω.
Ειδοποίηση. Λοιπόν…
Το Netflix με ειδοποιεί
πως το σόου μου της μιας ώρας
έχει ξεφύγει κατά 37 λεπτά και 30 δεύτερα.
Να συνεχίσω;
Netflix.
Ο λαός μίλησε.
Για νομικούς λόγους,
πρέπει να πω το εξής.
Έχω επίσημα ολοκληρώσει τη συμβατική μου υποχρέωση
απέναντι στους πολίτες του Λος Άντζελες
και το Netflix.
Ουσιαστικά, το σόου έχει τελειώσει.
Από δω και πέρα,
ό,τι ακούσετε, αν δεν σας αρέσει, ή δεν το βρείτε αστείο,
δεν γίνεται να θυμώσετε.
Δεν γίνεται.
Γιατί δεν πληρώσατε.
Το σόου έχει τελειώσει. Τώρα περνάμε σε άραγμα με τον Φλάφι.
Άντε γαμηθείτε.
Φλάφι!
Ευχαριστώ.
Θα συνεχίσω, αλλά μπορώ να πιω κάτι;
Εντάξει.
Γιατί, κοιτάξτε…
Συγγνώμη.
Αυτό εννοούσα, το σόου έχει επίσημα τελειώσει.
Ωραία.
Στην πόλη του Λος Άντζελες και τις γύρω επαρχίες
κι όσους είναι απόψε εδώ…
Στην υγειά σας!
Θέλω να σας πω λίγα ακόμα
πριν καταρρεύσω εντελώς πάλι.
Νωρίτερα έκανα ένα σχόλιο
πως υπάρχουν πράγματα για μένα
που δεν ξέρετε, μα θα μάθετε προσεχώς.
Και…
Σ' αγαπάμε!
Το επόμενο… Κι εγώ σας αγαπώ. Ίσως όχι μετά απ' αυτό.
Μη με ξεχάσετε.
Η ιστορία που θα σας πω συνέβη καιρό πριν.
Με ανησυχούν οι σημερινοί κανόνες.
Θα σας την πω κάπως διαφορετικά.
Θα πω πρώτα το τέλος και μετά το τι έγινε.
Όπως στο Star Wars.
Τουλάχιστον, λέγοντας πρώτα το τέλος,
επιτρέπει σε όσους έφεραν παιδιά να επιλέξουν.
Γι' αυτό… Να, ήδη φεύγετε. Το βλέπω.
Λυπάμαι. Πρέπει να φύγετε; Εντάξει.
Να το τέλος της ιστορίας.
Όταν έφυγα απ' τη σκηνή
ήμουν ολόγυμνος.
Πάμε.
Πριν από πάνω από 15 χρόνια,
έκανα ένα σόου με τον φίλο μου τον Μαρτίν.
Ακριβώς.
Πάμε!
Κάναμε ένα σόου στο Ορλάντο, στη Φλόριντα
σε ένα κλαμπ που λέγεται Δε Ίμπροβ.
Είναι μια αλυσίδα κωμικών σκηνών σε όλη τη χώρα.
Έχει κάνα δυο κι εδώ, είναι φοβεροί.
Η διαφορά του με άλλες κωμικές σκηνές της χώρας
είναι πως τα καμαρίνια είναι πάνω στη σκηνή.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά είναι στον πρώτο όροφο.
Υπάρχει μια πόρτα που ανοίγει και σκάλες που οδηγούν στη σκηνή.
Ο Μαρτίν παρουσιάζει και με εισάγει.
"Ο Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας!"
Κατεβαίνω σαν χοντρή Σταχτοπούτα τη σκάλα.
Μου δίνει το μικρόφωνο και μια αγκαλιά
και μου ψιθυρίζει
"Ζήτα ένα σφηνάκι τεκίλα, θα σου εξηγήσω μετά".
"Έγινε".
Ξεκινάω το σόου και περνάνε 30 λεπτά.
Και…
Ξεχνάω τελείως τι ζήτησε ο Μαρτίν.
Βλέπω κίνηση με την άκρη του ματιού μου, γυρίζω
κι είναι ο Μαρτίν και κάνει αυτό.
Λέω "Να πάρει, ξέχασα.
Θα ήθελα πολύ ένα σφηνάκι τεκίλα τώρα".
Κι έρχεται ο Μαρτίν με έναν δίσκο
με δύο σφηνάκια τεκίλα.
Σκέφτομαι ότι θα θέλει να κάνει πρόποση στο κοινό.
Ποιος ξέρει; Είναι Τρίτη.
Κατεβαίνει στην πρώτη σειρά
και μάλλον όσο ήταν στη σκηνή είχε μπανίσει κάποια κοπέλα μπροστά.
Ήθελε εγώ, ο φίλος του, να φτιάξω μια μαγική στιγμή
όπου θα την κερνούσε τεκίλα και θα την εντυπωσίαζε
ώστε να, ξέρετε…
Μαρτίν!
Την κοιτάω και λέω "Νομίζω πως ο φίλος μου θέλει να σε κεράσει".
Εκείνη χάρηκε. Λέει "Εντάξει!"
Το ακούει ο Μαρτίν και σοβαρεύει το πράγμα.
Λέει "Πιες το από πάνω μου!"
Εκείνη σηκώνεται και λέει ναι.
Και το κοινό ενθουσιάζεται.
Εγώ λέω "Τι σκατά;"
Ο Μαρτίν παίρνει λίγο λάιμ και το τρίβει στον λαιμό του.
Παίρνει αλάτι και το πασπαλίζει επάνω.
Εκείνη του αρπάζει το λάιμ
και το τρίβει στο στήθος της,
γιατί είναι πουτάνα.
Σε δευτερόλεπτα έχουν αρχίσει να φασώνονται
και το κοινό παραληρεί.
Μαρτίν!
Και φεύγουν μαζί και λέω "Τι σκατά;"
Πού είναι το σφηνάκι μου;
Περνάνε δυο λεπτά κι έρχεται ένας τύπος
κι ανεβαίνει στη σκηνή με ένα σφηνοπότηρο
και λέει "Φλάφι, πάρε το δικό μου".
Και μου έδωσε το ποτό του.
Είπα "Ευχαριστώ, φίλε. Το εκτιμώ".
Το σήκωσα και είπα "Στο Ορλάντο!"
Όλοι ζητωκραύγασαν.
Το κατέβασα και πάλι ζητωκραύγασαν.
Του το έδωσα πίσω, έκανα 'κόλλα πέντε' και έφυγε.
Περνάνε άλλα δυο λεπτά κι έρχεται άλλος.
Και κρατάει ποτήρι.
Όχι σφηνοπότηρο. Κανονικό.
Έρχεται μπροστά και το σηκώνει και λέει
"Φλάφι, πάρε το δικό μου!"
Το παίρνω κι είναι γεμάτο με κάτι μαύρο.
Λέω "Τι είναι αυτό;"
Λέει "Γιάγκερ".
"Ορίστε;"
"Γιάγκερ!"
Με φρίκαρε γιατί δεν έκλεινε το στόμα του.
"Γιάγκερ!"
Το μύρισα και φάνηκε γλυκό. Είπα "Θα 'ναι καλό".
Το σήκωσα και είπα
"Στο Ορλάντο!"
Όλοι ζητωκραύγασαν κι εγώ κατέβασα το διπλό σφηνάκι Γιάγκερ.
Ήταν σαν ληγμένο αντιπυρετικό.
Τόσο κακό.
Με κοιτάει και λέει "Σ' άρεσε;"
Δεν ήθελα να τον προσβάλω.
Μου έδωσε το ποτό του, οπότε το βούλωσα. Λέω
"Ναι, απλά πνίγηκα, συγγνώμη".
"Είναι για τον βήχα!"
Του το δίνω πίσω, το παίρνει
και κάνει αυτό, το σηκώνει και μετά κάνει…
Έγλειψε όλο το χείλος.
Έχω δει αρκετό Νόμος και Τάξη για να ξέρω
πως αν κάνει έγκλημα, θα μπλέξω.
Λέω "Φίλε, τι κάνεις με το ποτήρι;"
Δεν μου λέει γιατί το έκανε, μόνο γελάει.
Τον ακολουθώ και τον ρωτάω.
Δεν μιλάει.
Εγώ δεν προσέχω.
Δεν παρατηρώ την ουρά που σχηματίζεται
στην άλλη πλευρά της σκηνής
με κόσμο που κρατάει σφηνάκια Γιάγκερ.
Το πρόβλημά μου είναι ότι πίνω.
Ξεκάθαρα.
Έχω έναν κανόνα.
Αν κάθομαι σε ένα μπαρ, είμαι σε περιβάλλον για ποτό
κι αν με κεράσουν σφηνάκι, δεν λέω όχι.
Λέω "Ευχαριστώ", το παίρνω και ρωτάω τον μπάρμαν ποιος το έστειλε,
ώστε να τους κοιτάξω και να πω "Ευχαριστώ"
και να με δουν να το πίνω και να ξέρουν πως έπιασε τόπο.
Το παίρνω ως κομπλιμέντο.
Είναι φοβερό να σου στέλνουν ποτά.
Όταν το κάνω ο ίδιος, δείχνω την καλή μου πρόθεση.
Αν το άτομο κάθεται στο μπαρ και δυσανασχετήσει,
προσβάλλομαι.
Θα σκεφτώ "Τι μαλάκας".
Δεν θέλω να κάνω κανέναν να νιώσει έτσι.
Οπότε, σε περιβάλλον για ποτό,
δεν λέω όχι.
Έχω ήδη καθιερώσει τον χώρο
ως τέτοιο περιβάλλον.
Έχω πιει δυο γύρες.
Και βλέπω τι συμβαίνει
και ζητάω βοήθεια, γιατί τώρα παραπάει.
Ψάχνω τον σεκιουριτά και φωνάζω "Ασφάλεια!"
Με βλέπει. Ήταν τέρμα άχρηστοι εκείνο το βράδυ.
Λέει "Θες βοήθεια στο ποτό;" "Όχι, τούβλο!"
Ο Μαρτίν την έχει κάνει, ο σεκιουριτάς είναι βλάκας
κι εγώ είμαι μόνος.
Πάω κι αρχίζω να πίνω.
Σηκώνω το πρώτο σφηνάκι και λέω "Στο Ορλάντο!"
Κάτω!
Δεύτερο, "Στο Ορλάντο!"
Κάτω!
Τρίτο, "Στο Ορλάντο!" Κάτω!
Μετά από περίπου οκτώ, έλεγα
"Στο Νανάντο!"
Κάτω!
Μετά από περίπου 12, "Στο Αρμάντο!"
Κάτω!
Ήπια 17 σφηνάκια Γιάγκερ.
Σ' αυτό το σημείο, ο κόσμος δεν καθόταν
για να δει standup,
αλλά για να δει ένα ερείπιο, και δεν έφευγε
πριν δει πώς θα τελείωνε.
Απλώνω το χέρι για το νούμερο 18.
Καθώς το κάνω,
κάποια στο βάθος φωνάζει "Βγάλ' τα!"
Λέω "Βγάλ' τα εσύ!"
Σηκώνεται ο γκόμενός της.
"Θα βγάλει ό,τι βγάζεις κι εσύ".
Κι αρχίζει το πάρτι.
Η κοπέλα ανεβαίνει στη σκηνή
και είναι κουκλάρα.
Μιλάει το Γιάγκερ.
Στέκεται δίπλα μου στη σκηνή, μα είμαι τόσο τύφλα
που δεν αρθρώνω λέξη.
Το κοινό αρχίζει να φωνάζει.
"Βγάλ' τα!"
Λέω "Πάμε" και πετάω ένα παπούτσι.
Βγάζει ένα σανδάλι της.
Πετάω το άλλο παπούτσι, πετάει το άλλο σανδάλι.
Και μονομαχούμε.
Στο τέλος καταλήγω μόνο με το μποξεράκι.
Εκείνη φοράει μπουστάκι και εσώρουχο
κι όλοι ξέρουμε πως είναι η σειρά της.
Κι εδώ φοβάμαι πως θα μπλέξω,
γιατί σιγόνταρα.
Του στιλ…
"Κάτι θα δούμε.
Δεν ξέρω τι, αλλά θα δούμε κάτι.
Είτε πεπόνια, είτε γατάκι.
Κάτι θα δούμε".
Με το που άκουσε "γατάκι"
έφυγε τρέχοντας.
Κι εγώ στεκόμουν εκεί με το μποξεράκι,
αβοήθητος.
Τελικά, εμφανίζεται ο φίλος μου.
Ο Μαρτίν μπαίνει μέσα, τρέχει κάτω,
μου παίρνει το μικρόφωνο
και λέει "Τσακίσου πάνω".
Δεν τον ακούω. Κοιτάω κάτω.
Είμαι τύφλα. Κάπως έτσι.
Όπως στο τέλος στο Mortal Kombat.
Δεν τον κοιτάω. Με χτυπάει στο στήθος.
Φωνάζει "Ε!"
Και βλέπω το πρόσωπό του.
Και είναι καλυμμένο με αλάτι.
Γιατί είναι πουτάνα.
Ο Μαρτίν λέει "Τσακίσου πάνω!" "Εντάξει!"
Προσπαθώ να ανέβω, μα δεν μπορώ γιατί είμαι τύφλα,
οπότε αρχίζω να αρκουδίζω.
Ξέρετε, να μπουσουλάω.
Οπότε ανέβηκα μπουσουλώντας σαν αρκούδι
κι όταν έφτασα πάνω, όλοι ζητωκραύγασαν.
"Τα κατάφερε!"
Κι εγώ πανηγυρίζω.
Ο Μαρτίν προσπαθεί να με διώξει.
Λέει "Κυρίες και κύριοι, ένα χειροκρότημα για τον κο Ιγκλέσιας.
Σας έδωσε τα πάντα!
Σχεδόν ξεγυμνώθηκε για χάρη σας!"
Κι ακούω…
"Σχεδόν".
Και στον ώμο μου εμφανίστηκε ένα διαβολάκι.
Το έλεγαν Γιάγκερ.
Κι απ' την κορυφή της σκάλας, τρία, δύο, ένα,
"Ξέρεις τι;"
Πετάω το βρακί μου στον Μαρτίν.
Οι μισοί με είδαν γυμνό απ' το πλάι
κι οι υπόλοιποι είδαν τον Πίκατσου.
Το θέμα με την ιστορία αυτή
είναι πως ο κόσμος αμφισβητεί την αξιοπιστία της.
Λένε "Πώς γίνεται να θυμάσαι κάτι τέτοιο
με τόση λεπτομέρεια, μετά από τόσα σφηνάκια;"
Ειλικρινά, δεν τη θυμάμαι.
Μα το τραβήξαμε βίντεο.
Την ξέρω καλά την ιστορία.
"Θα βγάλει ό,τι βγάζεις κι εσύ".
Την ξέρω καλά.
Αυτό που πάντα με ρωτάνε
είναι αν λέω αληθινές ιστορίες.
"Ακούμε όλα αυτά τα παλαβά" για μένα και τον Σνουπ Ντογκ,
τον Μαρτίν, διάφορες περιπέτειες, τον Φράνκι.
Πάντα αμφισβητούν το ότι οι ιστορίες είναι
όντως αληθινές.
Στο τελευταίο σόου μου, το ξεκαθάρισα.
Είχα βαρεθεί να με ρωτάνε,
και για να το αποδείξω, στο τέλος του σόου
έδειξα μια φωτογραφία από καθεμία απ' τις ιστορίες που είπα,
για να ξέρουν πως είναι αληθινές.
Κι απόψε…
θα κάνω το ίδιο.
Λοιπόν…
Ξεγυμνώθηκα όντως στη σκηνή;
Ράιαν, δώσ' το.
Μαλακίες σας λέω.
Θεέ μου, νομίζατε ότι θα δείτε τα απαυτά μου.
Συγγνώμη, το έκανα για μένα.
Θεούλη μου.
Είχατε αγχωθεί. "Ρε μαλάκα, έχει παιδιά εδώ!"
Θεέ μου.
Η νούμερο ένα ερώτηση για τα σόου μου είναι
"Πώς τα γράφεις;"
Είναι απλό.
Δεν κάθομαι να γράφω αστεία.
Δεν το 'χω καθόλου.
Ρωτήστε αυτούς στα Όσκαρ.
Βιώνω πράγματα και μετά βγαίνω στη σκηνή και τα μοιράζομαι
κι άλλες φορές γελάνε και τότε τα κρατάω,
κι όταν δεν γελάνε, τα δουλεύω μέχρι να τα βρουν αστεία.
Πριν πάνω από 15 χρόνια, ο φίλος μου ο Άιβαν, ένας από…
Είναι ο νούμερο ένα, παλιότερος υπάλληλός μου.
Δεν εννοώ πως είναι γέρος. Απλά τον ξέρω χρόνια.
Ήταν εδώ απ' την αρχή.
Η αρχική του δουλειά ήταν να βιντεοσκοπεί τα σόου με βιντεοκάμερα.
Απ' τη λέξη "βιντεοκάμερα" και μόνο καταλάβατε πόσο παλιά.
Μερικοί δεν ξέρετε καν τι είναι.
Ήταν το Snapchat της εποχής.
Ο Άιβαν βιντεοσκοπούσε τα σόου
και μετά μάζευε την κάμερα και τον τρίποδα
και τις κασέτες σε μια τσάντα.
Μιλάμε για όγκο, δεν ήταν κινητό.
Μετά, στο ξενοδοχείο,
έβγαζε την ασφάλεια της τηλεόρασης
και το συνέδεε και βλέπαμε το σόου.
Έτσι αξιολογούσα το υλικό μου.
Ένα βράδυ, πάμε για φαγητό.
Ο Άιβαν είχε μαζί την τσάντα.
Βρεθήκαμε στο λόμπι του ξενοδοχείου.
Κι ο Άιβαν ξεχνάει την τσάντα εκεί.
Πάμε για φαγητό, γυρνάμε,
πουθενά η τσάντα.
Δεν βρήκαμε ποτέ την κασέτα.
Μερικοί θα σκέφτεστε "Πολύ βολικό.
Η κασέτα που τον δείχνει γυμνό χάθηκε".
Σας απαντώ "Γιατί να μπω στον κόπο να σκαρφιστώ μια ιστορία
που μπορεί να βλάψει την αξιοπιστία ή την εικόνα μου;"
Πέντε λεπτά γέλια δεν μου κάνουν.
Θέλω να μην υπάρχει κασέτα.
Εκεί έξω υπάρχουν πλάνα με μένα να κάνω κάτι πολύ ντροπιαστικό
που θα ήθελα να πάρω πίσω
και ξέρω πως όταν βγει το σόου αυτό του Netflix,
πολύς κόσμος θα τα δει
κι ελπίζω το άτομο που έχει την κασέτα να βλέπει τώρα.
Θέλω να του πω,
εκεί στο σαλόνι σου,
ξέρω πως έχεις την κασέτα.
Έχω 50.000 δολάρια
ειδικά για σένα.
Έλα να πληρωθείς.
Τα τελευταία 25 χρόνια, κάθε χρόνο με ρωτάνε το ίδιο.
"Γκαμπριέλ, τόσα χρόνια ως κωμικός
ποια ήταν η καλύτερη στιγμή της καριέρας σου;"
Και ποτέ δεν θέλω
να τονίσω μια συγκεκριμένη
γιατί υπήρξαν τόσες απίστευτες στιγμές
τα τελευταία 25 χρόνια.
Αλήθεια.
Χαίρομαι πολύ που η μαμά μου κατάφερε να δει τόσο
και να με δει να πετυχαίνω
και πως μεγάλωσε κάποιον που σέβεται τους άλλους
και που κυνήγησε το όνειρό του.
Και ποτέ δεν ήθελα…
Δεν ήθελα να δώσω συγκεκριμένη ημερομηνία ή κάποιο γεγονός
όταν με ρωτούσαν
"Ποια ήταν η καλύτερη στιγμή της καριέρας σου;"
Το θέμα είναι, νομίζω,
αν κάποιος με ρωτούσε τη Δευτέρα
"Ποια ήταν η καλύτερη στιγμή της καριέρας σου, Γκαμπριέλ;"
Νομίζω ξέρω την απάντηση.
Συγγνώμη, δεν θέλω να σας παραπλανήσω.
Δεν είναι αυτή η καλύτερη στιγμή της καριέρας μου.
Είναι η καλύτερη στιγμή της ζωής μου.
Αν πεθάνω αύριο, έχω κάνει όλα όσα ήθελα
και παραπάνω.
Τώρα πια μόνο ένα πράγμα έμεινε να πω.
Ένα βράδυ με σταματάνε
μόλις έχω φύγει από το ντράιβ θρου, έχοντας αγοράσει ντόνατ.
Έστριψα αριστερά αντί για δεξιά.
Δεν πρόσεχα, είχα ένα κουτί με ντόνατ.
Έλεγα "Θα σας ξεσκίσω όταν πάμε σπίτι!
Ήσασταν πολύ άτακτα!
Πάρα πολύ άτακτα!"
Δεν πρόσεχα, έστριψα λάθος.
Τα λέγαμε.
Ο αστυνομικός αργεί.
Λέω "Άσ' το, αργεί πολύ".
Παίρνω το κουτί στα πόδια μου, το ανοίγω.
Κι εκεί που ετοιμάζομαι να το διαλύσω, πλησιάζει ο αστυνομικός.
"Ξέρετε γιατί σας σταμάτησα;"
Παραήταν εύκολο. Είπα "Γιατί σου μύρισε!"
Λος Άντζελες.
Σας αγαπώ.
Είσαστε το σπίτι μου.
Ευχαριστώ για τα τελευταία 25 χρόνια.
Ευχαριστώ για την καλύτερη βραδιά της ζωής μου.
Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ.
Ευχαριστώ.
Το σόου είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Βιντσέντε Φερνάντεζ!
Χίλια ευχαριστώ!
Κυρίες και κύριοι, ένα χειροκρότημα για τον Μαρτίν!
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ #FluffyWasHere
Ένα χειροκρότημα για τον άντρα που έγραψε απόψε ιστορία.
Εσείς κι ο Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας!
Το μόνο που θα πω είναι πως αυτός εδώ ο μπάσταρδος,
ο Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας, σας μάζεψε όλους
για να ενώσει την πόλη.
Κάθε χρώμα, κάθε φυλή,
κάθε πεποίθηση, κάθε δόγμα,
κάθε υπόβαθρο, κάθε γειτονιά.
Όλους εδώ τους ένωσε το γέλιο
χάρη στον κύριο Γκαμπριέλ Ιγκλέσιας,
κυρίες και κύριοι.
Ακούστε με, όσοι έχετε όνειρα.
Βλέπετε τρία παιδιά απ' το Μεξικό,
που μεγάλωσαν εδώ.
Ανατολικό Λος Άντζελες!
Ιστ Λος.
Λονγκ Μπιτς!
Ουίλμινγκτον!
Σωστά.
Και σας λέω,
αν μπορέσαμε εμείς να κυνηγήσουμε τ' όνειρο, μπορείτε κι εσείς!
-Σας παρακαλώ. -Ό,τι κι αν είναι!
-Χωρίς δικαιολογίες. -Μην ακούτε κανέναν!
Χωρίς δικαιολογίες, παιδιά.
Αν μπορούμε εμείς, σας παρακαλώ.
Ξέρω πως απόψε, κάπου κάποιος βλέπει το σόου αυτό
και θα εμπνευστεί να κάνει κάτι φοβερό.
Πριν μερικά χρόνια,
ήμουν στη Φιλαδέλφεια και είδα τον Κέβιν Χαρτ
σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου να κάνει ένα τέτοιο σόου
κι είπα "Αν μπορεί ο Κέβιν Χαρτ, μπορώ κι εγώ".
Ελπίζω πως απόψε, κάποιος κάπου βλέπει
και λέει "Μπορώ κι εγώ".
Όποιο κι αν είναι το όνειρό σας, κυνηγήστε το.
Δουλέψτε σκληρά, κάντε θυσίες, άντε!
Υποτιτλισμός: Άλκηστη Μόνα
Μαρτίν, αλήθεια ξεγυμνώθηκε;
Αν ξεγυμνώθηκε;
Τα αρχίδια του τα είδε το σύμπαν!
Ο ΦΛΑΦΙ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ…