Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Przedstaw się, proszę.
Martin Moreno.
Znany jako…
Martin!
Współpracuję z Gabrielem Iglesiasem od ponad 20 lat.
Martin!
I tak – od ponad 20 lat Gabriel wykrzykuje moje imię.
Ruchy, Martin!
To lepiej niż u większości małżeństw.
Wiele razem przeżyliśmy.
Występowaliśmy w garażach, klubach, salonach,
teatrach, arenach na całym świecie,
a teraz na stadionie.
Każdego bawi co innego,
ale gdy wyprzedaje się stadion,
to znaczy, że bawisz każdego.
To co nas czeka?
Jeden z najlepszych występów, jakie widziało Los Angeles.
I cokolwiek robicie, obejrzyjcie do końca.
Musicie zobaczyć zakończenie.
Co jeszcze możemy powiedzieć?
Bez zbędnych ceregieli,
na żywo z Dodger Stadium, Gabriel Iglesias!
NETFLIX — WYDARZENIE KOMEDIOWE
Los Angeles!
POŁĄCZENI ŚMIECHEM
Fluffy!
Udało się.
Nie mnie, nam.
Dziękuję bardzo.
To niesamowite.
Aż chce się płakać.
A jestem tu ledwie pół minuty.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Część się właśnie dowiedziała, że Martin istnieje.
Bo wreszcie go zobaczyliście.
Jednym może przypominać Machete.
Albo Marco Antonio Solísa. A białym Big Lebowskiego.
Coś niesamowitego. Martin nie kłamał:
zaczynaliśmy w garażach, na ogródkowych grillach,
quinceañerasach, ślubach…
a skończyliśmy w takich miejscach jak to.
Moim największym występem będzie ten,
bez cienia wątpliwości.
I cieszę się, że będziecie tego świadkami.
Bo po covidzie niczego nie byłem pewien.
Jedyną dobrą rzeczą, jaka mi się przytrafiła w 2020,
było to, że jakimś cudem udało mi się zrzucić 30 kilo.
Dziękuję.
Schudłem 30 kilo.
Pytają mnie o mój sekret.
Nie ma żadnego. Knajpy były zamknięte,
oto ten mój sekret.
Sekretem jest to, że nie umiem gotować.
Smażyłem na domowym grillu hot dogi…
Byliśmy w trasie w Kalamazoo w Michigan,
gdy powiedziano nam, że musimy wracać.
Wróciliśmy i włączyliśmy telewizor.
I słuchaliśmy, jak nam wciskają kit.
Nie jestem konspiratorem, ale pamiętacie, jak było?
„To potrwa tylko dwa tygodnie”.
Tylko tyle. Dwa tygodnie.
„Drodzy widzowie, prosimy was,
abyście na dwa tygodnie wrócili do domu,
do rodziny. Na dwa tygodnie, aż obmyślimy plan.
Doktor Anthony Fauci ma dla nas nowe informacje.
Dwa tygodnie, tylko tyle. Dwa tygodnie”.
I wybaczcie ten stereotypowy głos białasów.
Ale taki usłyszeliśmy.
Bo takiego głosu się używa w czasach kryzysu.
To musiał być ten głos.
A nie jakiś…
„Nie, stary, zamknij się, słuchaj!
Maks dwa tygodnie, okej?
Pójdziecie do domu do mama i papa.
A jeśli zapuka do was COVID,
powiecie: »Nie ma go w domu.
Proszę przyjść później«”.
Dwa tygodnie.
To musiał być ten głos.
A nie…
„Powiem wam, kurna, co zrobicie:
macie się zadeklować w chałupie.
Zadeklujcie się, a jak przyjdzie do was COVID,
wypalcie mu w ryj i heja.
Dwa tygodnie”.
To musiał być ten głos.
A nie…
„Dobra, słuchajcie, robimy tak:
idźcie na kwadrat do rodziny, kapewu?”
Co, nie chcecie się śmiać z czarnych?
Wasza sprawa, mnie to zwisa.
Wszystko jedno.
Dwa tygodnie, tak powiedzieli.
Dwa tygodnie przeszły w dwa miesiące,
pół roku, ponad rok.
I powoli zdradzali, kto może się obawiać COVID-19.
Kto? Ludzie powyżej czterdziestki piątki.
Osoby z nadwagą.
Jeszcze lepiej.
Cukrzycy. No nie pierdol.
Najbardziej narażeni: Latynosi i Afroamerykanie.
Nara, ludziska.
Spełniałem 85% warunków.
Ponad 45 lat, nadwaga, cukrzyca, wysoki cholesterol i ciśnienie.
Miałbym z covidem zgodność na Tinderze.
Wreszcie komuś się spodobałem.
A na imię jej Corona.
Tak.
Wciąż są kłótnie o maseczki. Jedni są za, inni przeciw.
W niektórych miejscach są wymagane,
w innych dobrowolne.
Najbardziej ludzie narzekają na to,
że im te maseczki śmierdzą.
I coś wam powiem: nieprawda.
To wy cuchniecie.
Wciągacie to, o czym wszyscy wam mówili
i palicie to, co myśmy palili.
Tak.
Szczerze? Moja maseczka pachnie cudnie.
Ciasteczkami Oreo i ciastem tres leches.
Gdybyście powąchali moją maseczkę, mielibyście ochotę ją wydymać.
Mam ochotę wrzucić ją na sprzedaż, ciekawe, za ile by poszła.
Część pewnie jest teraz oburzona.
To, co teraz powiem,
nie ma nic wspólnego z polityką. Więc nie odbierajcie tak tego.
Szczepionki.
„Zaczyna się.
Wiedziałem, że zacznie o tym gadać.
Pewnie świeżo wziął dawkę przypominającą”.
Nie będę was pouczał, jak o siebie dbać,
chcę tylko coś opowiedzieć.
Zaszczepiłem się i nie mówię tego dla oklasków.
Przyjąłem ją,
bo spełniam 85% warunków.
To spore ryzyko.
No i chciałem pracować.
Dostałem szczepionkę, ale wyglądało to tak,
że na początku, aby ją dostać,
nie wystarczyło pójść do apteki. Musiałeś się zarejestrować.
Trzeba było przyjechać autem, a nie ot tak przyjść.
Bo próbowałem.
Próbowałem na ładny uśmiech.
Ale on chyba działa tylko w knajpach.
Nawet o ósmej w sobotę.
„Ma pan rezerwację?
To Fluffy, pieczcie!”
Ale na szczepionkę musiałem się zarejestrować.
Trzeba było przyjechać autem.
Mieli głośniczek.
„Słucham”.
Brzmi znajomo.
„Poproszę…
dużą szczepionkę”.
„Pfizer czy Moderna?” „Mam kupon. Coś za darmo”.
„Proszę podjechać”. I podjeżdżam do okienka.
A tam cały opatulony gość
z tym całym osprzętem…
Nadstawiasz im rękę, a oni cię dziabią.
I każą zaparkować
na 10-15 minut na wypadek reakcji alergicznej.
Siedzę w aucie, mam włączone radio i klimę,
rozglądam się i widzę protestujący tłum.
No i spoko.
Mają do tego prawo i nie mam nic przeciwko.
Co innego, gdy schodzą z chodnika
i cię zaczepiają.
To było tak:
rozglądam się, widzę protestujących i świecę się jednemu w oczy.
Mógłbym się gapić cały dzień, jestem w aucie.
Stawiam się.
Kobieta, na którą patrzę, nagle zaczyna iść w moją stronę,
na co ja się kitram.
Podchodzi mi do auta i zaczyna wrzeszczeć.
Pierwszy raz wrzeszczał na mnie bez powodu ktoś obcy.
Podchodzi do auta i krzyczy:
„Ty durniu!
Jak mogłeś się zaszczepić?
Nie wiesz, czym cię właśnie naszpikowali”.
Zatkało mnie.
Odpyskowałem: „Kobieto, ja jem chorizo!”.
Nie wiecie, co ta szczepionka musi pokonać,
nim zacznie działać.
Musi przejść przez chorizo, chicharrón, carnitas,
carne asada, hot dogi, mortadelę, konserwy, menudo, rosół wołowy.
Ma się przez co przedzierać.
A tu jeszcze
próbujemy rozgryźć, jak zorganizować
ten netflixowy występ.
A podczas pandemii, zwłaszcza w 2020,
trudno było ściągnąć garstkę ludzi,
nie mówiąc o stadionie.
Netflix wyraził się jasno:
„Dasz nam ten występ prędzej, niż ci się wydaje”.
To było jeszcze przed premierą Squid Game.
Pamiętacie tę melodię…
Czerwone światło
Część pewnie uzna to za rasistowskie, ale tak było.
Tak czy siak, powiedzieli, że nagramy ten występ,
gdy tylko będzie taka możliwość.
Z biegiem czasu
nadarzyły się dwie okazje na nakręcenie występu pod koniec 2020.
Na Florydzie albo w Teksasie.
Ktoś klaszcze za Teksasem?
Klaszczcie, ile chcecie, tam złapałem COVID.
Właśnie tak.
Było to tak:
dawałem już występy w Teksasie,
ale nigdy nie w San Antonio,
więc pierwotnie chcieliśmy nakręcić ten występ właśnie tam.
W sensie ten dla Netflixa, ten serial.
Nie mogliśmy zbytnio podróżować.
Pamiętacie, jak nam kazali zachowywać dystans społeczny.
„Zachowujcie dystans”.
Więc aby działać zapobiegawczo i ostrożnie,
pojechaliśmy tam całym zespołem,
po czym stwierdziliśmy,
że zostaniemy w San Antonio na miesiąc.
Trzydzieści występów w 30 dni, a na koniec
nagramy występ specjalny.
To da mi szansę wrócić do formy,
bo od ponad roku nie występowałem.
No więc przyjechaliśmy i kazali mi wybierać,
czy chcę mieszkać w domu, czy w hotelu.
Nigdy nie mieszkałem w Teksasie,
więc wybrałem dom.
Załatwili nam wypasiony apartament
dla Martina, Alfreda, mojego kumpla Ricka i dla mnie.
Meksykańska wersja tego reality show The Real World.
Przyjechaliśmy do tej chaty,
każdy dostaje swój pokój,
dla mnie ten wielki, wiadomo.
I… no wiecie.
Ale macie miny. „Nie!”
Tak.
Wchodzę do pokoju, zapalam światło. Pstryk!
I myślę: „Ale wypasiony pokój!
Jaki ogromny!”.
I zauważam, że na ścianie jest dziura.
„Dziwne”.
Podchodzę do tej ściany
i uświadamiam sobie, że to nie dziura,
tylko jebitny karaluch.
I wcale nie przesadzam,
gdy mówię, że ten cuca był taki wielki.
Był taki wielki.
Czasem zdarza mi się przesadzać, gdy pokazuję wielkość czegoś,
ale wcale nie wyolbrzymiam, mówiąc wam, że ten cucaracha był taki wielki.
Nie chcę, abyście myśleli, że brzydzę się karaluchów.
Nie! Dorastałem z nimi całe życie.
Mieszkaliśmy w mieszkaniach socjalnych.
Zawsze mieliśmy karaluchy, ale inne.
Po pierwsze: były takie małe.
I kalifornijskie karaluchy są zupełnie inne.
Gdy zapalisz światło, uciekają.
Ten teksaski ani rusz.
W Kalifornii reagują na dźwięk i ruch.
Rozbiegają się.
Spróbowałem tej metody na tym Tejano karaluchu.
Krzyknąłem…
A karaluch: „Czego?”.
Wystraszyłem się, że to jego pokój, nie mój.
Nagle do pokoju wchodzi moja tour managerka
i pyta, czy zakwaterowanie mi odpowiada.
Odpowiadam, że pokój jest piękny, poza tym czymś na ścianie.
„Ma pan dziurę w ścianie!”
Szepczę: „Podejdź bliżej”.
Podchodzi i mówi: „To wielgaśny karaluch”.
„I tobie to nie przeszkadza?”
„To nie mój pokój”.
Widzi, że jestem wyraźnie zaniepokojony tym karaluchem, więc pyta:
„Mam się zająć twoim małym przyjacielem?”.
Trochę mi było głupio,
bo jestem wielkim facetem, a ona kruszynką.
Odpycha mnie: „Suń się”.
Zdejmuje but, chwyta go, wchodzi na krzesło,
bierze zamach, podśpiewując sobie…
Trafiony.
Rzuciła but, założyła.
Patrzę na ścianę,
a on się wciąż rusza.
Mówię, że go rozwścieczyła.
A ona się broni:
„Nie, nie, runda druga!”.
Bierze but, wraca na taboret,
robi zamach
i gdy już ma przypierdzielić karaluchowi drugi raz…
gnój zaczyna latać.
To był karaluch czarodziej!
Patrzcie.
Dostaję gęsiej skórki.
Spędziliśmy tam 27 dni.
I z jakiegoś powodu 27. dnia
spośród całego 30-osobowego zespołu
tylko ja dostałem wynik pozytywny na COVID-19.
Nikt inny nie zachorował.
Ani Martin, ani Alfred, nikt.
Mówię Martinowi: „Nie wiem, gdzie to złapałem”.
A on, że chyba od tego karalucha.
Nie dość, że złapałem COVID
– i tak à propos: przepraszam całe San Antonio,
bo miałem nagrać z wami występ specjalny,
ale z oczywistych powodów nie nagrałem,
ale mam nadzieję, że rozumiecie, dlaczego musiałem nagrać go dziś –
nie dość, że złapałem COVID, o szczepionkę trudno,
to jeszcze ktoś chciał wyłudzić ode mnie forsę.
I to wcale nie krewni.
Więc zajebiście. Słuchajcie.
Dzwoni do mnie manager
i mówi, że odezwał się ktoś,
kto twierdzi, że ma nagranie,
na którym robię „nieprzyzwoite” rzeczy z modelkami.
Widzicie?
Zareagowałem podobnie.
„Też muszę to zobaczyć”.
Bez urazy dla kobiet,
które mi coś kiedyś proponowały…
ale to nie były żadne modelki.
Może poza paroma cochinas z West Coviny.
Ale one nie były modelkami.
Tylko prawymi obywatelkami. Dziękuję.
Powiedzieli, że mam czas do dziewiątej rano,
aby im przelać 50 000 dolarów
albo wyślą materiał stacji plotkarskiej
i będzie po mnie.
Dowiedziałem się o tym o szóstej wieczorem.
Więc spóźniłem się o pół dnia.
Pomyślałem, że sprawdzę w telewizji, czy coś mówią.
I pewnie pierwszy raz o tym słyszycie,
bo żadnego nagrania nie było.
Chcieli mnie nastraszyć, abym dał im kasę.
Mówię wam to tylko dlatego, że…
Tylko 50 koła?
Serio? Tyle jest warta moja kariera?
Nie miejcie za złe, że mówię to ze zdziwieniem.
To kupa forsy, ale gdy chcecie szantażować gwiazdę,
50 koła to drobniaki.
Dla porównania to samo zrobili Kevinowi Hartowi.
Ale od niego żądali dziesięć baniek.
Dziesięć baniek.
Co mi pokazuje, gdzie stoję
na drabinie popularnych komików.
Tu jest Kevin Hart i 10 mln,
a tu ja i mój promocyjny haracz.
„Skąd masz swój haracz?” „Dorwałem na wyprzedaży”.
Pięćdziesiąt koła!
Nie kupisz za to nawet dobrej fury.
Co najwyżej jakiegoś średniaka.
Bez żadnych bajerów.
Z szybami na korbkę.
Pięćdziesiąt koła?
Ale przechodząc do weselszych spraw,
bynajmniej nie nudziłem się podczas pandemii.
Zagrałem w filmie w swoim salonie.
Tak. I to wcale nie pornola.
Film wszedł już do kin.
Kosmiczny mecz. Ten z LeBronem.
Patrzycie na nowy głos Speedy’ego Gonzalesa.
Dziękuję.
Zabawne, że zatrudnili najwolniejszego Meksykanina,
aby zagrał najszybszego.
Dwa tygodnie po dostaniu roli
dowiaduję się, że chcą usunąć Speedy’ego Gonzalesa.
Pewnie słyszeliście, że uwzięli się na dwie postacie:
Pepégo Le Swąda i Speedy’ego.
Pepégo to rozumiem,
lubi macanki.
Ale rekompensuje to tym swoim „mon chéri”.
Mon chéri.
Ale czym zawinił Speedy Gonzales?
Jest Meksykaninem i jest szybki. To żadna zbrodnia.
W Montebello tylko takich zatrudniają.
Powiedziałem, że nie pozwolę im skrzywdzić Speedy’ego.
Nie pozwolę im go usunąć.
Wziąłem go w obronę. Zresztą innej fuchy nie miałem.
Udałem się w jedyne miejsce, gdzie mogłem go bronić:
na Twittera.
A Twitter to nie przelewki.
Oj, nie.
Wchodzisz na niego, by bronić swojej racji,
więc ziom doradził, że jak chcę przykuć uwagę,
to mam użyć hasztagu. No i użyłem.
Napisałem: „Hej, #NiszczycieleKariery.
Nazywam się Gabriel Iglesias
i jestem nowym głosem Speedy’ego Gonzalesa.
Nie zniszczycie mnie ani nie złapiecie”.
I wrzuciłem to.
Nie wiedziałem, że gdy szukasz problemów na Twitterze,
to się doigrasz.
Jeszcze jak.
Każdy serwis informacyjny wziął mój wpis
i użył w reportażu o niszczycielach karier:
ABC, NBC, CBS, CNN.
Gdybym wiedział, sprawdziłbym błędy.
Bo rodzina wyjechała z pyskiem: „Pojebało? Naucz się pisać!”.
Boże.
Nawet w Fox News mówili o moim wpisie.
W Fox News!
A skąd to wiem?
Od mojego kierowcy Dave’a.
Był zachwycony.
„Fluffy, jeszcze nigdy nie byłem tak dumny.
Udało ci się – jesteś w Fox News”.
Ja na to: „Pierdzielisz!”,
a on dumnie: „Ameryka!”.
Nawet Warner Bros. zadzwoniło podziękować
i nim się obejrzałem, już gadaliśmy na Zoomie.
Dla wielu to już normalka, Zoom to dość przydatne narzędzie.
Widzą tylko tyle.
Więc dla beki, na każdej rozmowie na Zoomie
nosiłem tylko koszulkę.
Jak nie kumacie, to niech wam ktoś wytłumaczy,
bo kto raz połączy się w samej koszulce, to już nie przestanie.
W całej chacie miałem biało od pudru dla niemowląt.
Wyglądało jak w odcinku Narcos.
Łączę się na Zoomie
z reżyserem, scenarzystą i producentem Kosmicznego meczu.
Są megamili, wspierający, superfajni.
„Gabrielu, dziękujemy,
że użyczysz nam swojego głosu.
Doceniamy, że jesteś z nami.
Jak masz pytania, to wal śmiało”.
Dziękuję im.
„Mamy pytanie”. Mówię: „Okej”.
„Co sądzisz o podkładaniu głosu Speedy’emu Gonzalesowi?”
„W jakim sensie?”
„Według niektórych jest dość stereotypowy.
Co o tym sądzisz?”
„Byście widzieli moją rodzinę”.
Nie wiem, jak było w innych latynoskich domach, ale u mnie
Speedy Gonzales nie był postrzegany negatywnie.
W sumie to nikt poza nim nas wtedy nie reprezentował.
Poza nim i tym bączkiem z Simpsonów.
„Może chciałbyś użyczyć mu
swojego prawdziwego głosu?
Może go trochę uwspółcześnimy?”
Na co ja: „Z całym szacunkiem,
cieszę się, że pozwalacie mi
zmienić głos tak kultowej postaci,
ale nie chcę, by widzowie słyszeli tam mnie,
tylko Speedy’ego Gonzalesa.
Więc nie zmieniajcie tego głosu”.
Potem zapytali:
„Sądzisz, że dasz radę go zagrać?”.
„A niby jak dostałem tę rolę?”
Nie ubiegałem się o tę rolę, sami mi ją zaproponowali.
Uznałem, że wiedzą, że zajmuję się dubbingiem
i że dam radę.
Pytam, dlaczego mnie wybrali,
skoro wątpili, czy zdołam do zagrać.
„Aha.
Mam być kozłem ofiarnym na wypadek porażki”.
Po czym cała trójka się speszyła.
Uspokoiłem ich, że ja daję im dwa w jednym:
jestem Meksykaninem i umiem podrobić ten głos.
Więc… tak.
Niedługo potem odzywa się ich dźwiękowiec,
spec od nagrań w Warner Bros.
Wiedziałem o nim tylko tyle,
że jest głośny.
Dołącza się i mówi: „Witaj, Gabrielu”.
„Cześć”.
„Jestem Steven, koordynator dźwięku.
Zrobimy tak:
nacisnę przycisk nagrywania, po czym ty
zaczniesz mówić jak Speedy Gonzales.
Poznamy tempo, płynność mowy
i gdy tylko to dopracujemy, weźmiemy się za film.
Pasuje?” „Pasuje”.
„Gabriel Iglesias do Kosmicznego meczu 2, Speedy Gonzales.
Próba mikrofonu”.
„Raz, dwa, trzy”. „Pasuje. Zaczynamy.
I… zaczynaj”.
„No dobra.
Hola, jestem Speedy Gonzales, najszybsza mysz w Meksyku.
¡Arriba! ¡Epa, epa, ándale!”
Reżyserowi, scenarzyście i producentowi opadły szczeny.
„No idealnie!”
„Wiem, już jakiś czas jestem tym Meksykaninem.
I nie myślcie, że ponieważ jestem Meksykaninem,
mogę grać tylko Meksykanów.
Dubbinguję zawodowo.
Gdyby było trzeba,
mógłbym zdubbingować cały film”.
Naprawdę.
Patrzcie.
Marsjanin Marwin.
„Ojej, mój modulator”.
Yosemite Sam.
„Ten parszywy królik”.
Królik Bugs.
„Co tam, doktorku?”
Powiedziałem, że mogą zwolnić całą obsadę,
a ja zdubbinguję całość za pół ceny plus ubezpieczenie zdrowotne.
Była połowa 2020, więc nie żartowałem.
„Tylko żadnych opłat dzielonych”.
Najwięcej w tej rozmowie podobało mi się, że brali ją na poważnie.
Gość mógł spojrzeć na mnie i pojechać mi od głupka.
A ja bym to przyjął. Powiedziałbym „okej”.
Ale żyjemy w innych czasach,
ludzie są dużo wrażliwsi i ostrożniejsi,
chciał się więc upewnić, że mi to pasuje.
„Gabrielu, jesteś świetnym aktorem głosowym,
artystą i ogólnie człowiekiem, ale mam związane ręce.
Umowy już są podpisane, czeki wydane.
To projekt związkowy”. Na co ja: „Zwolnij trochę!”.
Producent też jest na linii,
a producent jest odpowiedzialny za stronę finansową.
Słyszy reżysera, jak nawija i:
„Hola, hola, zaczekaj.
Wysłuchaj go.
Gabrielu.
Fluffy.
Słońce.
Mów, serdeńko.
Czego możemy się spodziewać?”.
„Jak to?”
„O jakiej kwocie mówimy? Jaką masz stawkę?”
„Mówi się, że nie schodzę poniżej 50 000.
I mam mejle, które to potwierdzą”.
Nie zgodzili się, ale co tam.
Wiedziałem, że kiedyś jeszcze znów będę musiał bronić Speedy’ego,
bo tak niestety ci niszczyciele karier działają.
I nie zrozumcie mnie źle
– rozumiem, że niektórzy muszą odpowiedzieć za swoje czyny, ale…
jeśli doszło do tego, że to ja wam o tym nawijam,
to musiało to już zajść za daleko.
Bo lubię o sobie mówić,
że nie jestem komikiem, który dzieli.
Dlatego nie mówię o polityce, religii ani o sporcie.
Bo te tematy dzielą.
Tylko mówię o jedzeniu.
Bo jedzenie jednoczy.
Chyba że jesteście weganami.
Śmiało możecie wyjść, mam to gdzieś.
Nie obchodzi mnie, czy obraziłem was i waszą sałatkę. Pa, pa.
A dlatego jestem taki cięty na wegan,
bo sam kiedyś nim byłem.
Niektórzy są pewnie zszokowani.
Byłem weganinem prawie rok.
Część pewnie powie,
że jak poniżej roku, to się nie liczy.
Ale pomyślcie:
każdy, kto był kiedyś na diecie, wie,
jak trudno jest zmienić nawyki żywieniowe na tydzień,
nie mówiąc o roku.
Powiedzieli mi, że stracę na wadze.
Nie kłamali.
Straciłem kilogramy, cierpliwość i przyjaciół.
Wiedzcie więc, że się opamiętałem.
Prawie zniszczyli mi karierę
– dobrze słyszeliście –
za wpis o moim psie, jaki wrzuciłem do sieci.
Część pewnie już wie, że mam dwie chihuahuy.
„Wcale to nie stereotypowe” – myślą telewidzowie.
Tak, wiem.
Mam dwie chihuahuy.
Pieska imieniem Vinnie i suczkę Risę.
Razem ważą sześć kilo.
Risa ma dwa kilo
i ma 17 lat.
Złość trzyma ją przy życiu.
Potwierdzam każdy stereotyp o chihuahuach.
To prawda.
Serio jest wściekła.
Ale mnie kocha.
Ma 17 lat, jest szczerbata, język jej zwisa.
Jest urocza.
Wrzuciłem zdjęcie z nią, które podpisałem:
„Zabieram swojego pisklaczka na kurczaczka”.
I oznaczyłem, że jedziemy do fastfoodowni Chick-fil-A.
Rozumiecie?
Pewnie pomyśleliście: „To dobra knajpa. Szkoda, że mają wolne w niedziele”.
Gdzieniegdzie ktoś pewnie pomruczał.
Połowa z nich to weganie.
A pozostali to ci, co mi cisnęli.
Mój kanał na Twitterze zalały niemiłe komentarze.
„Ty głupku, jak tak mogłeś? Zawiodłeś nas”.
„Serio, Fluffy?” I nie wiem, o co im chodzi.
Ale ci niszczyciele karier umieją tylko atakować.
Oni nie tłumaczą.
Tylko atakują i oczekują, że się domyślisz
i ich zrozumiesz, bo nie zamierzają grać fair.
Oto co nastąpiło:
ja pytam, nikt nie odpowiada.
„Fluffy, jesteś najgorszy”. „Dlaczego?”
„Chick-fil-A? Serio?” „Co mam poradzić? Popeyes mają zamknięte”.
„Wiesz, co robisz”. „Z głodu nie mogę trzeźwo myśleć”.
I wreszcie ktoś raczył mi wyjaśnić,
co takiego „oburzającego” było w moim wpisie.
Okazało się, że Chick-fil-A
wspierało organizacje,
które były ciut nieprzychylne
dla społeczności LGBTQ+.
Wybaczcie, że używam rąk przy literowaniu.
Po prostu nie chcę się pomylić.
Uważam się za ich sprzymierzeńca
i staram się być wyrozumiały, jak tylko mogę…
z wąską wiedzą, jaką posiadam.
Powtórzę.
Staram się być wyrozumiały, jak mogę, z wąską wiedzą, jaką posiadam.
Czyli że po prostu czytam tylko nagłówki.
Posłuchajcie.
Borykamy się z niezliczoną liczbą rzeczy.
Co dzień próbujemy poprawić sobie jakość życia,
osiągnąć cel, dokonać czegoś,
wydostać się skądś i trafić w lepsze miejsce.
I trudno nadążać za tym wszystkim,
chyba że coś palniesz i ktoś weźmie cię na bok,
i udzieli ci reprymendy.
Oto jak się ta rozmowa rozegrała.
Bo wreszcie do niej doszło. „Jeśli uważasz się za zwolennika
społeczności LGBTQ+,
czy nadal będziesz oznaczał Chick-fil-A w swoich wpisach?”
„Tak, ale nie dlatego, że nie jestem za wami,
bo z całą pewnością jestem,
ale każdy ma swoje powody.
Musicie rozumieć też te moje.
Oznaczyłem Chick-fil-A z tego samego powodu,
dla którego oznaczam resztę firm:
aby dostać coś za darmo”.
Proste jak drut.
Niektórzy zapytają: „Nie zarabiasz pieniędzy?”.
Zarabiam. A jak je zachować?
Fantami za friko.
Powiem wam, jak na to wpadłem.
Byłem raz w knajpie, co miała niesamowitą obsługę.
Chciałem więc polecić ich w Internecie.
Napisałem rekomendację i oznaczyłem ich.
Chipotle zobaczyło mój wpis i wysłali mi podziękowania,
a aby mi to wynagrodzić, posłali mi kartę podarunkową
i przez rok mogłem jeść do woli chipotle.
Skorzystałem.
Nie wiedzieli, komu ją dają.
Po dwóch tygodniach była cała podrapana.
Gdybyście byli mną i mieli wrzucić jeden wpis,
za który moglibyście rok jeść za darmo,
nie oznaczalibyście, kogo tylko się da,
aby sprawdzić, kto będzie ochotny się odwdzięczyć?
Moją jedyną zbrodnią jest to, że się sprzedaję.
Jestem cyberdziwką, tylko tyle.
Ale rozumiem, że niektórzy
muszą być ukarani za swe czyny.
Jednak uważam, że czasem wystarczy rozmowa.
Wiem, że w obecnych czasach mogę być skończony
za wcześniejsze występy, które dawałem na przestrzeni lat.
Rozumiem to i czekam na telefon.
Wiem, że mogę stracić pracę za poprzednie występy.
I pewnie oczekują ode mnie przeprosin,
ale nie przeproszę za to, co zrobiłem,
bo w tamtych czasach to było całkowicie na miejscu.
Oczywiście są rzeczy, które teraz bym zmienił,
ale nie ma sensu przepraszać za to, gdy to było normalne.
Chcę, abyście wiedzieli,
że są rzeczy, których o mnie nie wiecie,
a prędzej czy później się dowiecie.
Chcę przez to powiedzieć,
że zamierzam pójść za radą prawnika i uprzedzić fakty.
Obraziłem kogoś, o kim nigdy nie powinienem był mówić.
Obraziłem zawodowego boksera.
Nazywa się Canelo.
Poszedłem na całość.
Jeśli nie wiecie, kim jest Canelo,
pozwólcie, że szybko wyjaśnię.
Canelo jest prawdopodobnie jednym z najlepszych bokserów świata.
Nie idzie go nie zauważyć.
Jest Meksykaninem,
ale wygląda nietypowo.
Canelo jest najbielszym Meksykaninem świata.
Jest superbiały. Tak, że aż ma rude włosy.
Canelo jest rudym, białym, meksykańskim bokserem.
Jest tak biały, że nawet Trump go wpuścił.
Superbiały.
Ale gdy zaczyna mówić,
widać, że nie jest stąd.
Oto co przeskrobałem.
Mój przyjaciel komik Ron White
odezwał się do mnie.
Zaprosił mnie
do udziału w jego telewizyjnym występie w hołdzie żołnierzom.
Powiedziałem, że z chęcią wystąpię. Dla żołnierzy zawsze.
Występ nagrywano w Las Vegas. Ja, paru komików
i Ron jako prowadzący.
Prowadzi mnie na scenę, mam występować tylko dziesięć minut.
Postanowiłem ponawiązywać do Las Vegas,
bo to znane miejsce, więc zacząłem mówić o boksie.
Aż napomknąłem o Canelo.
I tak zaczęły się kłopoty.
Powiedziałem: „Canelo to mój ulubiony bokser.
Wolałbym jednak…”.
I potem było już z górki.
„Wolałbym jednak, gdyby nie udzielał wywiadów po angielsku,
bo nie czuje się w tym języku pewnie,
a zawodowy bokser
– słuchajcie –
a zawodowy bokser musi brzmieć pewnie,
groźnie, agresywnie, w punkt, stanowczo”.
I po hiszpańsku tak brzmi.
A po angielsku niezbyt.
Po hiszpańsku wymiata.
Po hiszpańsku dziennikarz mówi:
„Jesteśmy z Canelo Álvarezem, który już w ten weekend na pay-per-view
zawalczy z Floydem Mayweatherem w MGM Grand w Las Vegas”.
Część pewnie sobie pomyślała:
„Boże, ja chyba rozumiem hiszpański!”.
Bo rozumiecie.
Po czym reporter zwraca się do Canelo i pyta o walkę.
„Canelo, jaką masz strategię?”
Canelo bierze mikrofon.
Jest małomówny, ale mówi w punkt.
Patrzy w kamerę i:
„Walnę go tak i tak.
Powalę go na deski i pozamiatane”.
„Oglądajcie więc walkę w ten weekend w MGM Grand w Las Vegas.
Canelo Álvarez i Floyd Mayweather.
Nie przegapcie!”
Dokładnie ten sam wywiad.
Po angielsku.
„Jestem z meksykańską supergwiazdą Saúlem Canelo Álvarezem,
który w ten weekend na pay-per-view zmierzy się
z Floydem Mayweatherem.
Canelo, jaką masz strategię i plan ataku
przeciwko tak technicznemu przeciwnikowi,
który własnoręcznie zmienił oblicze boksu?
Jaki masz plan walki?”
„No…
Ja…
zamierzam
uderzyć go
tak.
A potem tak.
A on…
upadnie
na…
Jak się mówi na piso?
Podłoga? …upadnie na podłogę i…
así”.
„A więc słyszeli państwo. Floydzie, obyś był gotów,
bo oto co cię czeka.
Phil Stevens na żywo dla ESPN News.
Oddaję mikrofon do studia.
Co to miało być, do diaska?!
Dlaczego nie uprzedziliście?”
Zespół Canelo dowiedział się o moim żarcie.
Wiem, bo mam przyjaciół w kręgach bokserskich,
którzy zapytali: „Co się stało?”.
„Nie rozumiem”.
„Słyszeliśmy”. „Ale co?”
„Zespół Canelo jest wściekły”.
„Co to ma wspólnego ze mną?”
„Chyba chodzi o żart na jego temat”.
„Kto mu pokazał?”
Gdybym wiedział, że jeden z najlepszych bokserów
zobaczy, jak z niego żartuję, nigdy bym tego nie zrobił.
Sądziłem, że nie obejrzy
stand-upu w hołdzie żołnierzom Rona White’a
w publicznej telewizji.
Nie sądziłem, że to zobaczy.
To było po angielsku!
Teraz boję się konfrontacji z nim,
bo wiem, że to kwestia czasu.
I wiem, gdzie stawi mi czoło:
w Las Vegas.
A jestem tego taki pewien,
bo moje występy w Las Vegas
odbywają się w MGM Grand.
Dostaję darmowe wlotki na walki.
I zawsze idę, bo są za friko!
Sadzają mnie przy ringu, aby moja gęba była na telebimie,
aby podbić mi zasięgi.
Tak więc wiem, bo byłem już na jego walkach.
Nigdy nie gadaliśmy, ale wiem, że tam się to stanie.
Boję się tej konfrontacji,
bo nie wiem, czy skonfrontuje się ze mną po angielsku, czy po hiszpańsku.
Oby po hiszpańsku, bo chcę czuć ten strach.
Oby to było w stylu:
„Zajebię cię, grubasie!”.
Byleby nie było tak:
„Hej!
Hej, ty!
Ty gruby matkobijco Fluffy”.
„On mnie nazwał matkobijcą!”
Więc jeśli coś mi się stanie…
Canelo.
Ale chyba powinienem być zaszczycony faktem,
że ktoś taki jak on przejął się jakimś komikiem.
Cieszę się, że w ogóle wie, kim jestem.
Czuję, że coś znaczę.
Bo po 2019 nie byłem pewien, co to będzie.
Serio. Sądziłem, że 2019 był dla mnie jako komika najlepszym rokiem.
A twierdzę tak,
dlatego że byłem bliski prowadzenia Oscarów.
Obstawiam, że za rok mi się uda.
W roku, gdy prawie mi się udało,
prowadzącym miał być Kevin Hart.
Nie wiem, czy pamiętacie, jak to było,
ale Kevin miał prowadzić Oscary
i jak za każdym razem musieli go szczegółowo sprawdzić.
Prześwietlili jego konta społecznościowe aż do czasów Myspace’a.
Tego gimby nie znają.
Okazało się, że dziesięć lat temu
Kevin Hart wrzucił parę kontrowersyjnych wpisów,
więc Akademia zapytała go o nie.
„Kevinie, możesz to wyjaśnić?”
A on: „Tak, to moje słowa.
Wypowiedziałem je dziesięć lat temu i wtedy też za nie przeprosiłem.
Puśćmy to w niepamięć”. Ale Akademia nie ustępowała.
„Miło, że przeprosiłeś,
bo zwróciły one znów naszą uwagę
i trzeba to ułagodzić,
więc musisz znów przeprosić”.
„Nie będę po dziesięciu latach
przepraszał drugi raz za to samo”.
„Musisz, bo w przeciwnym razie
nie poprowadzisz gali”.
Na co Kevin: „Jak nie, to nie”.
I zrezygnował z propozycji.
Na jego miejscu zrobiłbym to samo.
Bo gdyby przeprosił, tylko by dolał oliwy do ognia,
a tych niszczycieli karier trzeba uciszyć.
Więc…
teraz…
Akademia miała problem,
bo musiała znaleźć godnego zastępcę,
co jest nie lada wyzwaniem.
Skontaktowali się więc z różnymi aktorami
i każdy powiedział to samo:
„Dzięki, ale nie. Nie chcemy mieć nic wspólnego z tym cyrkiem”.
Nikt nie chciał prowadzić.
Z kolei ja…
Ja nie przepuszczam żadnej fuchy.
Kazałem managerowi zadzwonić do Akademii, która cieszyła się
na czyjkolwiek telefon.
„Gabriel Iglesias? Tak, wiemy, kto to. Bardzo zabawny, dowcipny.
Będzie świetnym prowadzącym Oscarów.
Niech wyśle nam parę swoich żartów,
abyśmy wiedzieli, czego możemy oczekiwać
i na tej podstawie zadecydujemy”.
I tak też zrobiłem. Usiadłem, wziąłem ołówek i papier,
napisałem pełno kawałów i zrobiłem z nich arcydzieła.
I chyba dlatego odmówili.
Nigdy nie trafiły do telewizji.
Więc dziś…
chciałbym opowiedzieć żart, którym zamierzałem otworzyć galę Oscarów.
A wy ocenicie, w jakim klimacie byłby ten wieczór.
Dobra. Najpierw głos narratora.
„Dobry wieczór, witamy na rozdaniu Oscarów.
Oto wasz prowadzący, komik Gabriel Iglesias”.
„Dziękuję państwu bardzo.
To dla mnie zaszczyt.
Dziękuję.
To zaszczyt prowadzić dziś dla państwa Oscary.
I tak – zgodnie z tradycją,
to znów Meksykanin odwala robotę, której nikt inny palcem nie tknie”.
I odrzucili mnie.
I wracając do codzienności,
sporo się posunęliśmy od roku 2020.
Jesteśmy na wyprzedanym, wypełnionym po brzegi stadionie.
Śmiejemy się.
Bawimy.
To wielki postęp.
W 2020 mogłem liczyć tylko na swoje psy.
To dzięki nim nie oszalałem, miałem dobry humor,
nie byłem rozkojarzony.
Bo miałem strasznego doła, byłem smutny, nie wiedziałem, co począć.
Są tu jacyś właściciele psów?
Wy kumacie bazę.
Tylko pies poświęci się dla ciebie w stu procentach.
Co? Kot? Nie.
Bez urazy dla właścicieli kotów,
ale tak jak ja dobrze wiecie, że koty
– bo wiem, że macie ich kilka –
koty traktują was, jakbyście byli u nich.
Podchodzicie, próbujecie je skarcić.
A gdy chcecie im coś powiedzieć, pokazują wam tyłek.
Patrzycie i mówicie: „Ale on mroczny!”.
Tylko pies odda się wam całkowicie.
Dlatego są takie smutne, gdy wiedzą, że wychodzisz,
i dlatego mają taką radochę, gdy wracasz.
Jesteście wszystkim, na co one się cieszą.
„Wróciłeś!”
Wiem, że nic na tej planecie nie kocha mnie bardziej niż moje psy.
Gdy to wczoraj powiedziałem, ktoś zapytał: „A twój syn?”.
A ja: „Nic nie kocha mnie bardziej”.
Czy wyjdę z garderoby na minutę, czy na godzinę,
gdy wrócę, cieszą się tak samo.
To najwspanialsza chwila, za każdym razem.
Vinnie zeskakuje z kanapy
i pędzi do mnie, a gdy dobiegnie,
skacze w kółko i szczeka w stylu…
Jakby mówił: „Gdzie byłeś?”.
I leje, gdzie popadnie.
Kiedyś mnie to denerwowało, ale potem mnie oświeciło:
on tak mnie kocha, że nie panuje nad swoim pęcherzem.
Więc gdy wracam, natychmiast biorę go na ręce.
A moja dziewczyna się wkurza.
„Czemu nie przychodzisz wpierw do mnie?”
A ja: „Bo on kocha mnie bardziej”.
„Skąd wiesz, że nie ja?”
„Bo nie nasikałaś”.
Mira, patrz – sucho.
Nie lubi tego. Cóż.
Ale te psy, mówię wam…
I wybaczcie, że się zacinam,
i trochę jestem rozkojarzony.
Pierwszy raz rozprasza mnie
sterowiec z moją facjatą.
Sorry, Netflix, ale muszę.
To jak urodziny, Gwiazdka, Super Bowl,
World Series,
i utrata dziewictwa naraz.
Widziałem nawet światła sterowca Goodyeara
Sorka, ale strasznie się teraz cieszę, dziękuję.
Szkoda, że nie ma tu mamy.
Wielka szkoda.
Cieszyłaby się, widząc was,
ale zareagowałaby: „Pieprzcie się.
Mój syn jest w niebie. Widzicie? Jest na niebie z Jezusem”.
Niesamowite.
Wszystko gra? Słyszałem kaszlnięcie.
Nic wam nie jest?
Nie kaszlcie, dopiero co wróciliśmy.
Lepiej pierdźcie, niż kaszlcie.
Jeśli znów was weźmie, zasłońcie twarz,
przetrawcie to i wypuśćcie drugą stroną.
Ci za wami powiedzą, żebyście tego nie robili.
Spierdźcie się i jeśli ci za wami nie poczują,
to mają COVID.
To darmowy, domowy test.
W 2020 roku
jedyną normalną rzeczą, jaką ja i moje psy mogliśmy robić,
były przejażdżki autem.
Wsiadałeś do auta, wszystko zamknięte, ale mogłeś się przejechać.
Wsiadaliśmy do auta,
włączaliśmy muzę i jechaliśmy.
A potem szukaliśmy jakiegoś żarełka.
Wiem, że to brzmi śmiesznie, ale pamiętajcie,
że byłem w 85% narażony.
Ani razu nie wszedłem do marketu, bo się bałem.
Jedzenie brałem od przyjaciół i z budek ulicznych.
Tak, kupuję od sprzedawców ulicznych…
bo ciężko harują,
aby zapewnić sobie i rodzinie lepszy byt.
Pewnego wieczoru po odejściu od straganu z taco pojąłem,
że wielu ludzi musiało opuścić swoją strefę komfortu,
aby znaleźć sposób na zarobienie na życie.
Pewnego wieczoru popełniłem błąd, myśląc, że w budce pracuje Meksykanin.
Myliłem się.
W dodatku zwróciłem się do niego po hiszpańsku.
Odzywając się do brązowego,
najpierw mówisz po angielsku, a gdy cię nie rozumie,
przechodzisz na swój łamany hiszpański.
Wpierw angielski: „Dzień dobry…”.
„Co? Nie rozumiem”.
„Spokojnie, dam radę”.
Hola.
Yo me…
Podszedłem do gościa ze straganu
i przypominał mi jednego mojego tío, więc ja…
Czyli: „Siema, co tam?”.
Na co on:
„Co pan do mnie mówi?”.
„Przepraszam, wziąłem pana za Meksykanina”.
„Nie jestem Meksykaninem, tylko Grekiem”.
Grek?
Nieźle żem się pomylił.
„Sorka, ziom, jest późno, jestem zmęczony. Poproszę dwa taco”.
„Jak to »dwa taco«?
Już ci mówiłem – jestem Grekiem, nie Meksykaninem.
Nie sprzedaję taco.
Tylko yee-roh”.
„Yee-roh?”
Przypomniało mi się, że miał to na aucie. Myślałem, że to jego imię.
Literuję: g, y, r, o, s.
Gyros.
Gość się wścieka:
„Nie »gyros«, tylko »yee-roh«!”.
„Tu jest napisane »gyros«”.
„Yee-roh!”
„Padam z nóg, jest późno.
Co to ten »yee-roh«?”
„Coś jak taco”.
„Biorę dwa”.
W końcu lokale zaczęły znów się otwierać,
mogliśmy wejść do środka. Powiem wam coś:
moją największą grzeszną przyjemnością jest Starbucks.
Uwielbiam ich drive-thru.
Ale różnica jest taka,
że gdy masz wybór między wejściem a zamówieniem z auta
to jedno,
ale gdy mówią ci, że już nie możesz wchodzić,
a potem, że możesz,
to masz ochotę wejść.
Ja też nie mogłem się doczekać, aż będę mógł wejść do środka.
Wejść i zamówić przy ladzie,
pogadać z baristą, oglądać menu. Nie przeszkadzało mi to.
Przyszedłem wcześniej. Wziąłem swoje psy.
Wchodzimy do starbucksa.
Wiem, że na Long Beach porobili naklejki.
Być może tu też. Dali naklejki na podłogę.
No więc stoję na tej durnej naklejce.
Trzymam psy, czekamy sobie.
Wyglądam jak dzieciak z podstawówki.
Czekamy sobie na luzaku.
Jakaś babka za mną zauważa, że trzymam dwa psy.
Ewidentnie jej wadziło, że je trzymam,
ale zamiast powiedzieć: „Przepraszam, cześć, hej, hola”,
robi…
Słyszę to i panikuję: „Ona ma COVID!
Gdzie są te naklejki?!
Wypadłem z planszy!”.
A ona: „Nie mam covida.
Czy to psy towarzyszące?”.
„To chihuahuy.
A te tutaj to zdecydowanie nie psy towarzyszące”.
„Wolno im być w środku?”
Mówię, że nie pytałem. Nie chciałem zostawiać ich w aucie.
„Nie będę siedział. Zamawiam i wychodzę. Nawet ich nie postawię. Przepraszam”.
A ona: „A czy chociaż mają papiery?”.
Pyta Meksykanina, czy jego psy mają papiery?
Na szczęście słyszę: „Następny”. „Bogu dzięki”.
Podchodzę zdenerwowany,
bo przez tę babkę zacząłem się zastanawiać,
czy nie robię czegoś złego, czy mnie nie opierdzielą albo wykopią.
Staram się nie patrzeć na baristę.
Patrzę na menu i słyszę, jak mówi: „Pieski”.
„Cześć. Wiem, przepraszam”.
„Ale urocze!
Jak się wabią?”
„To Vinnie, a to Risa”.
„Jakie słodkie”. „Dzięki”.
Podchodzi baristka i woła: „Widzę psy!”.
„Przepraszam”.
„Ale słodziaki.
Jak się wabią?”
„To Vinnie, a to Risa”.
„Jakie słodkie”. „Dziękuję”.
Złożyłem zamówienie, po czym ta baristka mnie przywołuje.
„Tak?”
„Wie pan, że muszę panu coś powiedzieć à propos psów?”
„Wiem, nie chciałem ich zostawiać w aucie”.
„Co im podać?”
„Cóż…
chętnie wypiłbym z nimi kawę,
ale chihuahua i kofeina to złe połączenie”.
„Głuptas.
Może pana szczeniaczki wypiłyby pieskocci…”
Widzicie? To to ja rozumiem.
„Naklejki? Jakie naklejki?
Pieskoccino? Chętnie posłucham”.
Przepraszam.
Gdy wspomniała o pieskoccino, zapytałem, co to.
Nie było go nigdzie w menu.
„Pieskoccino to filiżaneczka,
do której dajemy bitą śmietanę.
W ten sposób może pan cieszyć się napojem
razem ze swoimi pupilkami”.
Mówię: „Boże.
To genialne.
Ile kosztują?”.
„Nic”.
„Słucham dalej”.
„Ma pan dwa pieski, więc należą się dwa pieskoccino”.
„Boże, mogę jeszcze trzecie?”
„Przegapiłam jakiegoś pieska?”
„Tego”.
Podjarałem się. „Wie pani,
jak mi pani poprawiła humor tym pieskoccino?”
„Jasna sprawa.
Zawsze, gdy przychodzi ktoś z psem,
mamy proponować darmowe pieskoccino”.
„Mogłem więc wejść z psami?”
„Tak, pieski są mile widziane”.
Jestem strasznie małostkowy.
Proszę ją: „Może to pani powiedzieć głośniej?”.
„Pana pieski są mile widziane!”
Przyznaję, czułem się trochę jak Canelo.
Oj, tak. Odwracam się i mówię babsztylowi: „Słyszałaś, matkobijco?”.
„Widziałam, jak zwalniali Fluffy’ego”.
Nieważne, co powiesz czy zrobisz,
ktoś zawsze to przekręci na gorsze.
Już dostałem mejl o tym, że żartowałem,
że nic na tym świecie nie kocha mnie bardziej niż moje psy, nawet mój syn.
Ktoś stwierdził, że syn musi się czuć skrzywdzony.
On już to wie!
Bardzo go kocham.
Syn niedługo kończy 25 lat.
Ma 24 lata.
Frankie ma 24 lata. Dzięki, że klaszczecie, wciąż z nami mieszka.
Ostatnio udzieliłem wywiadu
i pytano mnie o mojego syna.
„Zawsze wspominasz o swoim synu podczas występów.
Możemy się spodziewać jakiejś nowej historii?”
A ja: „Nie tyle nowej, co…
– bo syn już jest niezależny.
Ma swoje własne życie, no i super –
ale mam historie z przeszłości, których nie opowiedziałem”,
na co prowadzący: „Powiedz”.
„Moją ulubioną jest ta pierwsza.
Gdy go dostałem w 2007”.
Niektórzy wiedzą, że to mój pasierb,
ale nie lubię używać tego słowa.
Jest moim synem.
Synem czy też dzieckiem z rynku wtórnego.
Nic szemranego.
Jest rok 2007 i z jakiegoś powodu jestem w domu na Halloween.
No i tak:
jako komik zgodziłem się na 365 występów w roku.
Mam zero wolnego:
pracuję na Gwiazdkę,
sylwestra, w walentynki, Dzień św. Patryka,
urodziny, święta, specjalne okazje…
Mama mówiła: „Jak masz pracę, pracuj”.
Pracuj. Zwłaszcza gdy masz dobrą pracę.
Bo ci ktoś ją zabierze,
więc daj z siebie wszystko.
Więc to rzadkość, że mam wolne w Halloween.
Mama mojego syna ucieszona mówi:
„Ale fajnie, że jesteś dziś w domu.
Ponieważ to pierwszy rok,
gdy jesteśmy tylko my troje,
może weźmiesz go na zbieranie cukierków,
a ja zostanę, aby rozdawać nasze?
Dzięki temu będziecie mogli się poznać,
porozmawiać, pośmiać się.
Co ty na to?”.
Odpowiedziałem, że to świetny pomysł.
Super. Super.
„Wchodzę w to. Frankie! Chodź, idziemy na cukierki”.
„A mama?”
„Zostanie w domu”. „Jupi!”
Wchodzimy do auta.
I biorę Frankiego do „tej dzielnicy”.
No wiecie.
Gdzie dają cukierki hurtowo.
Parkujemy i idziemy ulicą.
Nie przebrałem się, robię to dla niego.
On idzie w stroju, a ja jestem sobą.
Więc w niektórych domach ludzie szaleli. Jednego gościa zatkało.
„To ten Fluffy”.
A ja: „Nigdy nie określano mnie mianem »ten Fluffy«”.
Nie wiedziałem, co powiedzieć. „Jam ci on”.
Pukamy do jednych drzwi, otwierają i:
„Boże, jesteś sławny!”.
A ja…
Idziemy do końca ulicy i wracamy drugą stroną.
Gdy doszliśmy do auta, wiadro było pełne cukierków.
Wracamy do domu i nie minęła nawet godzina.
Wchodzimy, a mama Frankiego jest wściekła.
Pyta: „Co to ma znaczyć?”.
„Ale co?”
„Miałeś go zabrać na cukierki”.
„Przecież wziąłem. Pokaż łup”.
„Nie kazałam ci z nim iść, abyście przynieśli cukierki”.
„Pierdzielisz.
A po co?”
„Mieliście spędzić razem czas, pośmiać się,
porozmawiać, poznać się.
Godzina to za mało.
Zrób to dla mnie i zabierz go jeszcze raz
przynajmniej na godzinę”.
„Rozumiem, nic nie bój, załatwione.
Chodź, Frankie. Opróżnij wiadro. Runda druga”.
Wychodzimy, wsiadamy do auta…
Nie chcę znów chodzić po domach, więc mówię, że mam pomysł.
Biorę Frankiego do supermarketu.
Dojeżdżamy, a Frankie pyta: „Co my tu robimy?”.
„Spoko, patrz”.
Wchodzimy i każę mu wziąć wózek.
„Chodź za mną”.
I prowadzę go do działu słodyczy.
Gdy tylko docieramy, zatrzymuję wózek.
Patrzę w twarz Frankiemu i mówię:
„Masz pół minuty, aby zebrać jak najwięcej słodyczy.
Gotów? Start!”.
Młody zamarł.
Mówię: „Czas ucieka”.
„O Boże!”
Łapie torebkę, ogląda i wrzuca do wózka.
Chwyta następną, ogląda i do koszyka.
Chwyta trzecią i na niej…
„Koniec czasu!”
Pierwszy raz słyszałem, jak zaklął: „Cholera!”.
Bo wiedział, że zmarnował świetną szansę
tymi pierwszymi sekundami.
Wsiadamy do auta, otwieram te trzy torebki,
wrzucam słodycze do wiadra i mówię mu:
„Jak wrócimy, nie możesz wygadać się, że byliśmy w supermarkecie”.
„Dlaczego?”
„Bo powie, że oszukiwaliśmy”.
„Ale tak jest lepiej”. „Wiem”.
Wracamy do domu i jej ton już jest inny.
Mówi: „Jesteście! Dobrze się bawiliście?”.
„Świetnie. Fajnie było, co nie?”
„To dobrze. Frankie, daj mi swoje cukierki”.
„Dlaczego?”
„Bo muszę zobaczyć, czy możesz je zjeść”.
„Pewnie, że mogę, są z…”
„Zamknij się, debilu. Siedź cicho. Zamknij się”.
Prawie wszystko zepsuł.
Daje jej wiadro, ona je bierze
i wyrzuca zawartość na stół przed nami.
I zauważa.
„Sporo tu takich samych cukierków.
Sporo takich samych.
Dlaczego w wiaderku Frankiego jest tyle takich samych cukierków?”
„Co mam ci powiedzieć?
Mieszka tu pełno tępych dzid.
Nie możemy wrócić tam, gdzie wtedy, bo mają kamery
i rozpoznają nas, a nie chcemy wyjść na pazernych”.
Mija rok.
Jest 31 października 2008.
I o dziwo znów mam wolne w Halloween.
Dziewczyna się zarzeka:
„To znak, to znak”.
„Znak, że mój agent to leń”.
Pozdro, Matt, wiem, że tu jesteś. Sorka za ten żart.
Odwalasz świetną robotę. Dzięki.
Ale tamtego roku dałeś ciała.
W każdym razie…
Mama Frankiego mówi: „Wiecie co?
Może byśmy zrobili z tego tradycję.
To może być taka męska rzecz:
wy chodzicie na cukierki,
a ja zostaję i je rozdaję. To może być wasz zwyczaj”.
„Wiesz co? Pasuje.
Chodź, Frankie, idziemy na cukierki”.
„A mama?” „Zostanie znów w domu”.
„Jupi!”
Wychodzimy, wsiadamy do auta. Pochylam się nad Frankiem i pytam:
„Myślisz o tym samym co ja?”.
„Supermarket!”
Podjeżdżamy do marketu.
Wchodzimy, mówię: „Idź po wózek.
Za mną!”.
I prowadzę go do działu słodyczy.
Gdy dochodzimy, zatrzymuję wózek i patrzę mu w twarz.
Mówię: „Masz dokładnie pół minuty na zabranie tylu słodyczy, ile zdołasz.
Gotów? Start!”.
Gnojek ewidentnie cały rok trenował.
Gdy tylko ruszył zegar, zaczął opróżniać półki.
Wrzuca torebki do wózka.
W dziesięć sekund zapełnił cały wózek.
Jestem pewien, że to wtedy zachorowałem na cukrzycę.
Opowiadałem tę historię na imprezach
bliskim przyjaciołom i dopiero od niedawna na występach.
Podsłuchał, jak raz ją opowiadałem
i mówi: „Wciąż to opowiadasz?”.
A ja: „To niezła historia.
Jesteś bohaterem!”.
Wszystko się kiedyś kończy.
Pewnego dnia chciał ze mną porozmawiać
i zaskoczył mnie.
„Tato, możemy pogadać?”
„Pewnie, co jest?”
„Chcę ci o czymś powiedzieć”.
„No to mów”.
„To ważne”.
„Okej”.
„Naprawdę”.
„Możesz usiąść?”
„W którym jest miesiącu?”
„O czym ty mówisz?” „A ty?”
„Nie strasz mnie”.
„Chodzi o nas”. „Okej.
To mów”.
Pyta:
„Możesz przestać ze mnie żartować?”.
Gdy to powiedział, było mi głupio,
bo wiem, jak trudno mu o tym mówić.
Pytam, od jak dawna mu z tym źle.
„Całe życie”.
„Próbowałeś kiedyś o tym pogadać?”
„Tak”.
„Co powiedziałem?”
„Spsikaj się dezodorantem”.
To działało.
„Posłuchaj,
nie wiedziałem, jak być ojcem.
Były pewne rzeczy, których nie chciałem robić.
Wiedziałem, że nie chciałem na ciebie krzyczeć
i z pewnością nie zamierzałem cię nigdy uderzyć.
Więc robiłem to, co mi wychodzi najlepiej:
nabijałem się z ciebie”.
„To zwą zawstydzaniem”.
„W tym roku.
Posłuchaj, jeśli nie chcesz, abym opowiadał historyjki
czy żartował z ciebie, okej”.
Nie chciałem, aby czuł się przez to źle, rozumiecie?
Powiedziałem, że dam znać widowni, że rozmawialiśmy.
Aby zrozumieli, dlaczego od tego momentu
nie będzie żadnych nowych historyjek o Frankiem.
„Dlaczego to ważne?”
„Bo jak nie wyjaśnię, czemu przestałem o tobie mówić,
pomyślą, że umarłeś”.
„Nie chcę…” „Ja też nie chcę, aby tak myśleli”.
Przytuliłem go, powiedziałem, że go kocham
– a kocham go bardzo i liczę, że o tym wie.
Sądzę, że ostatnio wiele problemów i frustracji
bierze się z tego, że nie jestem już z jego mamą.
Nie myślcie, że nagle zacznę o niej żartować.
Bo nie zacznę.
Nie mam nic do zarzucenia kobiecie, z którą byłem prawie 14 lat.
Jasne? Nic złego, negatywnego, uwłaczającego.
Same dobre rzeczy.
Same pozytywy.
Nie mogę powiedzieć o niej nic złego.
I to nie dlatego, że podpisałem dokument,
który mi tego zakazywał.
Tylko dlatego, że to nadal matka mojego syna
i muszę mieć pewność, że będzie mi pomagała
być jego ojcem.
Więc musicie zrozumieć.
Ale powiem wam, że źle zniosłem to rozstanie.
To było moje pierwsze poważne rozstanie. Była moją pierwszą prawdziwą miłością.
I źle to zniosłem.
Złamane serce powinno się mieć w wieku 12 lat.
Z pierwszą ukochaną.
Wtedy powinno cię boleć serce, a nie na starość.
Tylko gdy jesteś młody, odporny.
Widzisz, że to koniec, jesteś zdruzgotany.
„Nie!”
A ja…
Nie jako 40-latek.
Nie wchodząc w szczegóły,
wiedzcie tylko, że gdy było już po wszystkim,
byłem zatankować i dostałem eskę o treści: „Wszystko już podpisane.
To już oficjalne. Papiery złożone”.
A ja: „No nieźle. Okej”.
Wsiadam do auta, odpalam, ruszam. I wtedy to do mnie doszło.
Wtedy sobie uświadomiłem.
Pomyślałem: „O mój Boże.
Już nie mogę wrócić do domu”.
Nie ma już takiej opcji. Nawaliłem.
Nie mogę wrócić tam, gdzie był mój dom.
Tam na tej stacji musiałem zacząć życie od nowa.
Przeżyłem totalne załamanie.
Część wie, że jakiś czas temu zakończyłem trasę
i ludzie się zastanawiali, czy to przez dragi, alkohol, problemy psychiczne.
A to przez rozstanie.
Jak miałem rozśmieszać,
gdy wciąż tylko płakałem?
Było ciężko.
Znacie moje występy, wiecie, że o tym nie mówię.
To był najgorszy moment w moim życiu.
Nigdy nie czułem się taki smutny, słaby, przygnębiony,
wszystko, co złe w jednym.
I w tym najgorszym momencie mojego życia odkryłem…
Zgadza się – muzykę country.
Country wie, kiedy ci smutno i kiedy jesteś słaby.
Country wie, kiedy jesteś bezbronny i musisz czymś wypełnić pustkę.
Kiedyś jej nie cierpiałem,
patrzyłem jej w oczy i mówiłem:
„Zabieraj to swoje obolałe serce i spadaj”.
Ale nie tym razem. To było tak:
siedzę w aucie i płaczę tak bardzo, że łzy lecą mi po policzkach
i mieszają się ze smarkami.
Z moimi mocos.
Łzy mieszają się z mocos,
a potem z babas – śliną.
Po twarzy ściekały mi jednocześnie
trzy różne płyny.
Moja szyja wyglądała jak zupa. Obrzydlistwo.
Jeszcze tylko odrobina limón y cebolla i można podawać.
Wydaję okropne dźwięki i nie chcę się słuchać,
więc włączam radio i zmieniam stacje.
I staje na country.
Wiedziałem od razu, że słucham country
i nie próbowałem zmienić stacji,
bo pomyślałem: „Wiesz co?
Niech cierpię.
Za popełnione błędy i wyrządzoną krzywdę”.
Więc grało dalej.
I grało, i grało, i grało.
Ponad godzinę słuchałem country
i doszedłem do wniosku,
że country ma przynajmniej jedną piosenkę, która przemówi do twojego serca,
bo masz wrażenie, że autor napisał ją
konkretnie o tobie i twoim życiu,
przez to, że te piosenki są tak szczegółowe.
Czapki z głów dla twórców muzyki country.
Odwalacie kawał świetnej roboty,
co uświadamiasz sobie w pewnym okresie swojego życia.
Ryczę w aucie i nagle w radiu słyszę to…
Już siedem dni
Jej nie widziałeś
Skąd on wie, że tyle jej nie widziałem?
Nie możesz wyrzucić jej z myśli
A każdym swoim czynem i słowem
Oddalasz ją od siebie jeszcze bardziej
Teraz siedzisz w aucie
Całkiem sam
Skąd on to wie?
Uciszcie go!
Ale nie – kopią cię leżącego,
byś pamiętał, jakim jesteś dupkiem.
Powinieneś był pójść do domu I zamknąć drzwi
Ale ty wolałeś gdzieś się szwendać
A teraz siedzisz w aucie
Całkiem sam
Minął już ponad rok,
a ja wciąż słyszę to samo pytanie:
„Co teraz?
Zaczniesz od nowa, spróbujesz na nowo,
znajdziesz sobie dziewczynę, żonę,
założysz rodzinę? Jak będzie?”.
A ja: „Mam psy.
To mi starczy”.
Wiem, jak to jest być długo sam
i wiem, jak to jest być długo w związku.
Oba mają swoje plusy i minusy.
Mogę mówić o tym tylko w imieniu facetów.
Niektórych.
Byliście tak długo sami, że już wydawało wam się,
że to z wyboru?
A potem mówiliście sobie:
„Chyba już będę sam do końca, nikt mnie nie chce”.
Nikt mnie nie chce
Część się śmieje, bo zna kogoś takiego.
Inni milczą, bo sami tak teraz mają.
Aż zauważasz, że czasem wystarczy
parę drobnych zmian,
parę drobnych poprawek, by wrócić do gry.
Może zmienisz fryzurę. Może zaczniesz się lepiej ubierać.
Może zaczniesz się myć.
Ktoś to zauważy, postanowi dać ci szansę
i już wracasz do gry.
I nie ma to jak zacząć nowy związek,
to super uczucie.
Jesteś największym optymistą na świecie.
Nic ci wtedy nie zepsuje dnia.
Możesz przegapić autobus do pracy.
„Przyjedzie następny”.
Mogą cię zwolnić.
„Widocznie tak miało być”.
Jesteś przeszczęśliwy.
I zaczynasz wspominać, jak to było, gdy byłeś sam
i gapiłeś się w telefon,
a on nie chciał dzwonić.
Myślałeś, że się popsuł, bo nie było esek.
Żadnych wiadomości prywatnych.
Ale gdy tylko zaczniesz z kimś chodzić,
twój telefon nagle ożywa.
Esemes.
Powiadomienia z portali społecznościowych.
Ludzie na ulicy rozmawiają z tobą i pytasz się:
„Gdzie zniknęli ci ludzie, gdy byłem sam?”.
Odpowiedź: nigdzie.
Po prostu ty byłeś nieszczęśliwy.
Dowiedziałem się, że szczęście
czyni cię niesamowicie atrakcyjnym.
Kto nie chce być z kimś pozytywnym?
Chyba że masz COVID.
Miły, sympatyczny.
Z dobrą energią.
Wiecie, kto najbardziej zauważa, że jesteś szczęśliwy,
gdy zaczynasz nowy związek?
Inne kobiety.
Nie ta twoja.
Tylko inne.
Od razu zauważają twoje szczęście.
Wytykają cię palcem.
„Spójrz na niego.
Patrz, jaki jest szczęśliwy.
Już ja mu to odbiorę”.
Krwawicie w wodzie pełnej rekinów.
A kto nie był jeszcze nigdy zwierzyną, niech wie, że to potwornie przerażające.
Bo dowiadujesz się o tym, gdy już jest za późno.
Robisz swoje, jesteś w związku,
starasz się go zachować, a one nadpływają.
Nim się obejrzysz, jest za późno, ona cię dopada
i przygniata cię na tylnym siedzeniu auta.
I wali cię.
Wali cię w stylu…
Zmieniłem wasze spojrzenie na tę piosenkę, nie ma za co.
Lubię się dzielić.
Wiem.
Przypominają. No dobra…
Netflix daje mi znać,
że mój godzinny występ
trwa już 37,5 minuty za długo.
Mam kontynuować?
Netflixie,
lud przemówił.
Ze względów prawnych
muszę to powiedzieć na głos:
oficjalnie wywiązałem się z umowy
z dobrymi ludźmi z Los Angeles
i z Netflixem.
Występ teoretycznie dobiegł końca.
Jeśli od teraz
nie spodoba wam się cokolwiek, co usłyszycie,
nie możecie narzekać. Nie możecie.
Nie płaciliście za to.
Występ skończony. To mój czas wolny.
Walcie się.
Fluffy!
Dziękuję.
Będę gadał dalej, ale mogę się napić?
Bo… Patrzcie.
Sorka.
Dlatego powiedziałem, że oficjalnie występ zakończony.
Za Los Angeles i okoliczne hrabstwa
oraz wszystkich zebranych tutaj.
Zdrówko!
Chciałbym wam jeszcze powiedzieć parę rzeczy,
nim znów zacznę się rozklejać.
Wspominałem wcześniej,
że są rzeczy,
których o mnie nie wiecie, a mają wyjść na jaw.
I…
Kocham cię!
Ja ciebie też, choć może za chwilę przestanę.
Pamiętaj o mnie.
Opowiem wam o czymś, co zdarzyło się już dawno,
choć w tych czasach to może i gorzej.
Opowiem tę historię inaczej.
Wpierw zakończenie, a potem przebieg. Jak w Gwiezdnych wojnach.
Zaczynając od zakończenia,
widzowie z dziećmi będą mogli wybrać.
Już wychodzicie. Rozumiem.
Przepraszam. Musicie lecieć, co?
Skończyło się to tak:
gdy zszedłem ze sceny,
byłem golusieńki.
Zaczynamy.
Więc ponad 15 lat temu
dawałem z moim kumplem Martinem występ.
Właśnie tak.
Dalej!
Występowaliśmy w Orlando na Florydzie
w klubie stand-upowym The Improv.
To ogólnokrajowa sieć klubów.
Kilka jest w Los Angeles, super sieć.
Różnica między tym klubem a innymi jest taka,
że garderoba komików znajduje się na scenie.
A dokładnie na piętrze.
Otwiera się drzwi i schodzi schodami na scenę.
Martin prowadzi i zapowiada mnie.
„Gabriel Iglesias!”
Schodzę po schodach jak tłusty Kopciuszek.
Przekazuje mi mikrofon, przytula
i szepcze mi do ucha:
„Zamów kieliszek tequili, wyjaśnię później”.
„Dobra”.
Zaczynam występ i sru, mija pół godziny.
I…
zupełnie zapomniałem o prośbie Martina.
Kątem oka widzę ruch, odwracam się,
a tam Martin coś pokazuje.
A ja: „O kurde, zapomniałem”.
„Chętnie napiłbym się tequili”.
Martin przychodzi z tacą.
A na niej dwa kieliszki.
Myślę sobie, że pewnie chce wypić za zdrowie publiczności.
Kto wie? Jest wtorek.
Schodzi do pierwszego rzędu
i chyba podczas swojego występu spodobała mu się jedna dziunia.
I chciał, abym ja, jego kumpel, załatwił mu,
aby mógł wypić z nią tequilę, by jej zaimponować,
aby mógł… no wiecie.
Martin!
Patrzę na laskę i mówię, że kumpel chyba chce z nią wypić.
Była podekscytowana, chętnie się zgodziła.
Co tylko rozochociło Martina.
Woła: „Wypijmy z pępka!”.
A ona staje i: „Dobra!”.
Widownia wyje zdumiona.
A ja: „Co jest?”.
Martin bierze z tacy limonkę i pociera nią sobie szyję.
A potem sypie tam sól.
Laska bierze od niego limonkę
i pociera nią sobie całą klatkę piersiową,
bo jest zdzirą.
Chwilę potem się liżą,
a widownia szaleje.
„Martin!”
Wychodzą razem, a ja: „Co jest?
Nawet się nie napiłem!”.
Po chwili podchodzi gość
i przynosi pod scenę kieliszek.
„Fluffy, możesz wypić mój!”
I daje mi swój kielon.
To ja: „Dzięki, miło mi”.
Podnoszę i wołam: „Za Orlando!”.
I wszyscy wiwatują.
Walę szota, wszyscy wiwatują.
Oddaję kieliszek, przybijam żółwika i gość odchodzi.
Po chwili przychodzi następny gość.
Tym razem ze szklanką.
Nie kieliszkiem, a szklanką.
Podchodzi, podnosi ją i mówi:
„Wypij mój!”.
Biorę szklankę pełną czegoś czarnego.
Pytam, co to.
A on: „jäger”.
„Słucham?”
„Jäger!”
Przeraziłem się, bo gość miał wciąż rozdziawione usta.
„Jäger!”
Pachniało słodko. „To będzie coś dobrego”.
Podnoszę szklankę i wołam:
„Za Orlando!”.
Wszyscy wiwatują, a ja obalam tego podwójnego jägera.
Smakował jak stary syrop.
Obrzydlistwo.
Gość patrzy na mnie i pyta: „I jak?”. Nie chciałem być niegrzeczny.
Dał mi swój drink, więc przemogłem się i mówię:
„Dobry, ale wleciał w nie tę dziurkę”. „To syrop na kaszel! Syrop na kaszel!”
Oddaję mu szklankę, on ją bierze,
po czym ją podnosi i robi tak…
Oblizał cały brzeg.
Naoglądałem się seriali kryminalnych, więc wiem,
że jak popełni zbrodnię, to będę współwinnym.
Pytam: „Stary, co ty wyprawiasz?”.
Nie chciał wytłumaczyć, tylko się śmiał.
Idę za nim i pytam w kółko.
A on milczy.
Nie zauważam,
że na drugiej stronie sceny
tworzy się kolejka
ludzi z jägerami.
A ja niestety lubię wypić.
Jak widać.
I mam zasadę:
jeśli jestem w barze, siedzę w miejscu, gdzie się pije,
to nie odmawiam, gdy ktoś mi postawi kieliszek.
Dziękuję, przyjmuję kieliszek i pytam barmana, od kogo to,
abym mógł spojrzeć na tę osobę i podziękować,
po czym piję na jego oczach, aby widział, że nie wylałem.
To dla mnie komplement.
Uwielbiam, gdy ktoś stawia drinka,
więc gdy ja komuś stawiam, robię to z serdeczności.
A gdyby adresat odmówił z obrzydzeniem,
byłbym urażony.
„O ty kutasie!”
Nie chcę, aby ktoś się tak czuł,
więc nie odmawiam, gdy jestem w miejscu, gdzie się pije.
Wiem już,
że to miejsce, gdzie się pije
– wypiłem dwie kolejki.
Widzę, co się dzieje
i szukam pomocy, bo sporo tego.
Szukam więc ochroniarza, wołam: „Ochrona!”.
On widzi, ale tej nocy był zupełnie niekumaty.
Pyta: „Pomóc wypić?”. „Nie, durniu!”
Martin zniknął, ochroniarz nie kuma, jestem więc zdany na siebie.
Podchodzę i zaczynam pić.
Biorę pierwszy, podnoszę i wołam: „Za Orlando!”.
Hyc!
Drugi: „Za Orlando!”.
Hyc!
Trzeci: „Za Orlando!”. Hyc!
Po ośmiu wołałem:
„Za Nanando!”.
Hyc!
Po 12: „Za Armando!”.
Hyc!
Wypiłem 17 jägerów.
Wtedy już widownia nie oglądała mnie,
aby się pośmiać z żartów,
tylko by oglądać mój upadek i nie chcą wyjść,
bo ciekawi ich, co będzie potem.
Sięgam po osiemnasty.
I sięgając po niego,
ktoś z tyłu woła: „Rozbierz się!”.
A ja: „Sama się rozbierz!”.
Po czym wstaje jej chłopak.
„Hej! Ty coś zdejmij, to ona też to zdejmie”.
I nagle mieliśmy imprezę.
Laska weszła na scenę
i była urocza.
Według jägerów.
Stoi na scenie obok mnie, a ja jestem już tak wstawiony,
że ledwo mówię.
Widownia zaczyna skandować:
„Zdejmuj ciuchy!”.
No to jazda – ja ściągam but,
ona ściąga sandał.
Ja ściągam drugi but, ona drugi sandał.
Idziemy łeb w łeb.
W końcu zostały mi tylko bokserki,
a jej stanik sportowy i bielizna.
Jest jej kolej. Wszyscy to wiemy.
I wiem, że mogę mieć kłopoty,
bo podburzałem widownię.
Mówiłem:
„Zobaczymy coś.
Nie wiem co, ale coś na pewno.
Albo »mu, mu«, albo »miau, miau«.
Jedno z dwóch”.
Gdy tylko usłyszała „miau, miau”, dzida – uciekła ze sceny.
Zostałem sam w bokserkach.
Zdany na siebie.
Wreszcie wrócił mój kumpel.
Martin wychodzi, zbiega po schodach,
wydziera mi mikrofon.
I każe mi spieprzać na górę. Ja nie jarzę, lampię się na podłogę.
Jest po mnie, mam KO.
Jak przed końcem rundy w Mortal Kombat.
Martin puka mnie w klatę.
Woła: „Hej!”.
I widzę jego twarz.
Cały ryj ma od soli.
Bo to zdzira.
Martin każe mi iść na górę, no to idę.
Próbuję iść po schodach, ale jestem zbyt narąbany,
muszę więc iść na czworaka.
Jak futbolista.
Wspiąłem się na górę jak niedźwiadek,
za co wszyscy mi wiwatowali.
„Udało mu się!”
Ja im wyję radośnie.
A Martin chce tylko, abym zniknął.
„Panie i panowie, ostatni raz oklaski dla Gabriela Iglesiasa,
który dał wam z siebie wszystko!
Prawie się dla was rozebrał!”
Gdy usłyszałem to słowo
– „prawie” –
na moim ramieniu pojawił się diabełek.
A imię jego Jäger.
No i z góry schodów – trzy, dwa, jeden.
„To teraz patrzcie”.
I rzucam gaciami w Martina.
Połowa widowni widziała mój goły bok,
a druga połowa Pikachu.
Problem z takimi historiami polega na tym,
że ludzie kwestionują ich wiarygodność.
Pytają, jak to możliwe, że pamiętam tę historię
tak szczegółowo po tylu kieliszkach.
Szczerze? Nie pamiętam.
Ale nagraliśmy występ.
Więc pamiętam tę historię dobrze.
„Ty coś zdejmij, to ona też to zdejmie”.
Znam ją świetnie.
Od lat ludzie pytają mnie,
czy opowiadam prawdę.
„Słyszymy różne historie o tobie, Snoop Doggu
czy Martinie lub Frankiem”.
Ludzie zawsze kwestionowali ich prawdziwość.
Poruszyłem ten temat podczas ostatniego występu.
Miałem dość pytań, czy mówię prawdę,
więc aby to udowodnić, na koniec ostatniego występu
pokazałem zdjęcie z każdego wydarzenia, o którym mówiłem,
aby ludzie widzieli, że nie zmyślam.
I dziś…
też tak zrobię.
Więc…
czy naprawdę się rozebrałem na scenie?
Ryan, wrzucaj.
Robię was w chuja.
Myśleliście, że zobaczycie 3D?
Przepraszam, to był żart dla mnie.
O mój Boże.
Ale byliście spietrani. „Ty durniu, tu są dzieci!”
O mój Boże.
À propos moich występów najczęściej pytają,
jaki mam styl pisarski.
Otóż prosty.
To nie tak, że siadam i piszę żarty.
Kiepsko mi to idzie.
Zapytajcie Akademię filmową.
Przeżywam różne rzeczy i dzielę się nimi na scenie.
Jeśli to ludzi rozbawi, to opowiadam to dalej,
a jeśli nie, to dopracowuję to, aż się roześmieją.
Ponad 15 lat temu mój kumpel Ivan,
mój najstarszy pracownik
– nie to, że jest dziadkiem, tylko najdłużej ze mną pracuje,
od samego początku –
zaczynał od nagrywania występów kamerą wideo.
Określenie „kamera wideo” ma podpowiedzieć,
jak dawno to było.
Część pewnie pyta: „Kamera wideo?”.
To był nasz Snapchat.
Ivan nagrywał występy,
po czym wkładał kamerę, statyw
i kasety do torby.
To było masywne, to nie był telefon.
Wracaliśmy do hotelu,
zdejmowaliśmy klapkę z tyłu telewizora,
podłączaliśmy kamerę i oglądaliśmy.
Tak dopracowywałem swój materiał.
Poszliśmy raz na kolację.
Ivan zapakował torbę.
Spotkaliśmy się w hotelowym lobby.
I Ivan zostawił w nim torbę z kamerą.
Poszliśmy zjeść, a gdy wróciliśmy,
torby nie było.
Nigdy nie odzyskaliśmy taśmy.
Część pewnie powie: „No na bank
– zaginęła kaseta, na której jest goły”.
Dlaczego miałbym zmyślać historię,
która mogłaby mnie skompromitować?
Nie potrzebuję pięciu minut śmiechu.
Tylko żeby tej kasety nie było.
Wiem, że robię na niej coś strasznie żenującego,
co chętnie bym cofnął
i wiem, że gdy Netflix wypuści ten występ,
zobaczy go wielu ludzi,
w tym może i osoba, która ma tę kasetę.
Chciałbym powiedzieć tej osobie,
która siedzi w salonie,
że wiem, że ma tę kasetę.
Oferuję ci
50 000 dolarów.
Zapraszam.
Od 25 lat co roku słyszę to samo pytanie:
„Co wspominasz najmilej
w całej swojej karierze komika?”.
Zawsze starałem się
nie wybierać niczego konkretnego,
bo przez te 25 lat tych wspaniałych momentów było mnóstwo.
Cieszę się, że moja mama widziała ich tyle,
widziała, jak staję się sławny
i że wychowała syna, który szanuje ludzi
i spełnia swoje marzenia.
Nigdy nie chciałem
wybierać konkretnego dnia czy wydarzenia,
cokolwiek by to miało być. „Jaki był najwspanialszy moment w twojej karierze?”
Problem w tym,
że gdyby ktoś mi zadał to pytanie w poniedziałek
– „Jaki był najwspanialszy moment w twojej karierze?” –
chyba miałbym odpowiedź.
I to wcale nie będzie przesada.
To nie jest najwspanialszy moment w mojej karierze.
Tylko w moim życiu.
Gdybym miał jutro umrzeć, nie żałowałbym, że czegoś nie zrobiłem.
Zrobiłem aż nadto.
A teraz na zakończenie:
zostałem raz zatrzymany
chwilę po odjechaniu od okienka pączkarni.
Zamiast w lewo skręciłem w prawo,
bo byłem zbyt zaaferowany pudełkiem.
„Wróć tylko do domu, to ci pokażę!
Niegrzeczny chłopiec!
Niegrzeczny!”
Nie zauważyłem, że jadę pod prąd.
„Do później”.
Policjant jest powolny.
„Dobra, ile można czekać?”
Biorę pudełko, kładę na kolanach i otwieram.
I gdy już mam się brać za pączki, policjant podchodzi do okna.
„Wie pan, dlaczego pana zatrzymałem?” „Bo poczuł je pan!”
Los Angeles.
Kocham was.
Jesteście moim domem.
Dzięki za te 25 lat.
Dzięki za najwspanialszy wieczór mojego życia.
Nigdy was nie zapomnę.
Dziękuję.
Występ dedykuję Vincente Fernandezowi!
Muchisimas gracias!
Panie i panowie, oklaski dla Martina!
DZIĘKI, LOS ANGELES #FluffyTuBył
Oklaski dla faceta, który zapisał się dziś na kartach historii!
A wraz z nim wy!
Ten tu cabrón,
Gabriel Iglesias, ściągnął was tu, aby zjednoczyć Los Angeles.
Ludzi wszystkich ras,
każdego wyznania, wiary,
środowiska, z różnych dzielnic
– wszyscy śmieją się razem
dzięki panu Gabrielowi Iglesiasowi,
panie i panowie.
Niech zobaczy to każdy, kto o czymś marzy:
to trzech meksykańskich facetów
z jednego podwórka, trzech cabrones.
- Wschodnie Los Angeles! - Wschód.
Long Beach!
Walmington!
Właśnie tak.
I mówię wam:
wy też możecie spełniać swoje marzenia.
- Proszę. - Nieważne jakie.
- Bez wymówek. - Nie słuchajcie nikogo!
Nie szukajcie wymówek.
Jeśli my możemy, to wy też.
Wiem, że kogoś z was, kto ogląda ten występ,
zainspirujemy do dokonania czegoś wielkiego.
Parę lat temu
oglądałem, jak Kevin Hart w Filadelfii
daje na stadionie taki występ jak ten
i powiedziałem sobie, że jeśli on tak może, to ja też.
Mam więc nadzieję, że ktoś z was
mówi sobie: „Ja też tak mogę”.
O czymkolwiek marzycie, proszę, dążcie do tego.
Pracujcie na to ciężko, poświęcajcie się, działajcie.
Napisy: Dawid Zacharyasz
To jak, naprawdę się rozebrał?
Czy się rozebrał?
Świecił gołymi jajami!
FLUFFY POWRÓCI