Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎ช่วยบอกชื่อหน่อยครับ
‎มาร์ติน โมเรโน่
‎แต่คุณอาจจะรู้จักผมในชื่อ…
‎มาร์ตินนนนน
‎ผมออกทัวร์กับกาเบรียล อิเกลเซียส ‎มา 20 กว่าปี
‎มาร์ตินนนนน
‎แล้วเขาก็ตะโกนชื่อผม ‎มา 20 กว่าปีเหมือนกัน
‎เร็วเข้า มาร์ตินนนนน
‎ดีกว่าชีวิตคู่ส่วนใหญ่อีกนะ ‎นั่นคือชัยชนะ
‎มันเป็นการเดินทางที่แสนวิเศษ
‎เรามาจากโรงรถ ‎คลับหลายแห่ง ห้องนั่งเล่น
‎จนถึงโรงละคร เวทีทั่วโลก
‎และตอนนี้เป็นสนามกีฬา
‎ว่ากันว่าตลกเป็นเรื่องของความรู้สึก
‎แต่พอขายที่นั่งได้ทั้งสนามกีฬา
‎มันก็ไม่ใช่รสนิยมส่วนตัวแล้ว
‎แล้วเราคาดหวังอะไรได้
‎หนึ่งในการแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‎ที่เคยเกิดขึ้นในลอสแอนเจลิส
‎และไม่ว่าคุณจะทำอะไร ‎อย่าลืมอยู่จนถึงตอนจบนะ
‎คุณต้องห้ามพลาดตอนจบของการแสดงนี้
‎แล้วมีอะไรจะพูดอีกไหม
‎เข้าเรื่องเลยแล้วกัน
‎สดจากสนามกีฬาดอดเจอร์ ‎กาเบรียล อิเกลเซียส
‎(รายการคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎(สเตเดี้ยม ฟลัฟฟี่ ‎สดจากลอสแอนเจลิส)
‎ลอสแอนเจลิส
‎(เป็นหนึ่งเดียวกันด้วยเสียงหัวเราะ)
‎ฟลัฟฟี่
‎เราทำได้
‎ผมไม่ได้ทำ เราทำได้
‎ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณมาก…
‎และมันเหมือนกับ "เขาอยากร้องไห้" ‎"ใช่ ผมอยากร้องไห้"
‎ผมอยู่ตรงนี้มา 30 วินาทีแล้ว และ…
‎ขอบคุณมากๆ ครับ
‎ขอบคุณ
‎ผมรู้ว่าพวกคุณบางคน ‎เพิ่งรู้ว่ามาร์ตินมีตัวตนจริงๆ
‎เพราะคุณก็ได้เจอเขาแล้ว ใช่ไหมครับ
‎ถ้าคุณเป็นคนเม็กซิโก ‎ครับ เขาเหมือนมาเชเต้
‎ไม่ก็มาร์โก อันโทนิโอ โซลีส
‎ส่วนคนขาวจะมองเขาเป็นบิ๊ก เลโบสกี
‎ว้าว นี่มันสุดยอดมากๆ ‎มาร์ตินไม่ได้โกหกนะ
‎เราเริ่มต้นจากโรงรถ ‎บาร์บีคิวสวนหลังบ้าน
‎งานวันเกิด งานแต่งงาน และ…
‎ตอนนี้มันเหมือนกับบ้านของเรา
‎สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยทำ ‎ก็จะเป็นคืนนี้
‎ไม่ต้องสงสัยเลย
‎และผมดีใจที่พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้
‎นี่คือ…
‎เพราะหลังจากโควิด ‎ผมไม่มั่นใจว่าจะเป็นยังไง
‎เข้าใจไหมครับ
‎เรื่องดีๆ เรื่องเดียวของปี 2022 ‎สำหรับผมที่พูดได้ก็คือ
‎ผมลดน้ำหนักได้ 30 กิโลกรัม ‎ด้วยเหตุผลบางประการ
‎ขอบคุณครับผม
‎ครับ ผมลดลงไป 30 กิโล
‎คนถามผมว่า "คุณมีเคล็ดลับอะไร"
‎ผมตอบ "ไม่มีอะไรหรอก ‎ก็ร้านอาหารแม่งปิดหมด"
‎นั่นแหละความลับของผม
‎ผมทำอาหารไม่เป็น ‎นั่นแหละความลับของผม
‎ผมอยู่บ้านใช้เครื่องย่างไฟฟ้า ‎ย่างไส้กรอก…
‎แต่ใช่ครับ ตอนนั้นเราทัวร์ ‎อยู่คาลามาซู มิชิแกน
‎ตอนเราได้ข่าวว่าเราต้องกลับบ้าน
‎แล้วเราก็กลับบ้าน ‎และเราทุกคนก็เปิดทีวี
‎และดูพวกเขาโกหกใส่เรา
‎ผมไม่ได้จะมาปั่นหัวนะ ‎แต่พวกเขาบอกเรา จำได้ไหม
‎"แค่สองอาทิตย์เท่านั้น"
‎นั่นแหละ เขาบอกเรา สองอาทิตย์
‎ใช่ไหมครับ "ทุกท่านครับ ‎เราอยากจะขอ
‎ให้ทุกคนอยู่บ้านสองอาทิตย์ ‎อยู่กับคนที่คุณรัก
‎กับครอบครัว แค่สองอาทิตย์ ‎ช่วงที่เราแก้ไขปัญหา"
‎"นายแพทย์แอนโธนี่ ฟอชี่ ‎มีข้อมูลใหม่ให้เราทำตาม"
‎"แค่สองอาทิตย์ เราต้องการแค่นั้น ‎แค่สองอาทิตย์เท่านั้น"
‎และผมขอโทษที่ใช้เสียงคนขาวแก่ๆ ‎ที่หลายคนคุ้นหูกัน
‎แต่เสียงพวกเขาเป็นแบบนั้น
‎เพราะว่านั่นคือเสียงที่เราฟัง ‎ในช่วงเวลาวิกฤต
‎จะเป็นเสียงอื่นไปไม่ได้เลย
‎จะเป็นเสียงแบบ…
‎"ไม่ได้นะ หุบปากแล้วฟังซะ"
‎"ไม่เกินสองอาทิตย์นะ ไม่เกิน"
‎"คุณจะต้องกลับบ้านไปหาแม่และพ่อ"
‎"และถ้าโควิดมาหาที่บ้าน
‎บอกโควิดไปว่า "เขาไม่อยู่นะเพื่อน"
‎"ไว้ค่อยมาใหม่ ไม่เป็นไร"
‎"แค่สองอาทิตย์"
‎จะเป็นเสียงอื่นไม่ได้
‎จะเป็นเสียงแบบ…
‎"จะบอกให้นะ นี่คือสิ่งที่แกต้องทำ ‎ปัดโธ่เว้ย"
‎"แกจะต้องกลับบ้านไป ‎แกจะต้องอยู่บ้านสักพัก
‎"แกจะต้องอยู่บ้านสักพัก ‎และถ้าโควิดมาที่หน้าบ้าน
‎ยิงใส่หน้าแม่งเลย โอเคนะ ‎นั่นคือสิ่งที่แกต้องทำ"
‎"แค่สองอาทิตย์"
‎จะเป็นเสียงอื่นไปไม่ได้เลย
‎จะเป็นเสียงแบบ…
‎"เอาละ ฟังนะ โอเค ‎นี่คือสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น"
‎"คุณจะต้องกลับบ้าน จะต้องอยู่กับ ‎ครอบครัวและเพื่อน ใช่ไหม"
‎"และถ้า…" คุณไม่อยากหัวเราะ ‎เสียงคนดำเหรอ
‎เรื่องของคุณ คุณรู้สึกผิดไปเถอะ ‎ผมไม่เกี่ยวนะ
‎ผมไม่เกี่ยว
‎แต่นั่นแหละครับ พวกเขาบอกแบบนั้น
‎สองอาทิตย์ และสองอาทิตย์ ‎กลายเป็นสองเดือน
‎กลายเป็นครึ่งปี กลายเป็นปีกว่าๆ
‎แล้วพวกเขาก็ค่อยๆ ‎บอกเราว่าใครเสี่ยงสูง
‎ที่จะติดโควิด
‎ปรากฏว่าเป็นคนอายุเกิน 45 โอเค
‎คนที่น้ำหนักเกิน
‎นั่นไง
‎เบาหวาน บ้าน่า เอาจริงดิ
‎กลุ่มเสียงสูง คนลาติน ‎และแอฟริกันอเมริกัน
‎ครับ ลาก่อนนะ เฟลิเซีย
‎ผมได้พบว่าผมมี 85 เปอร์เซ็นต์ ‎ของอาการโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง
‎อายุเกิน 45 น้ำหนักเกิน เบาหวาน ‎คอเลสเตอรอลสูง ความดันสูง
‎โควิดนี่คู่ทินเดอร์ของผมชัดๆ
‎ในที่สุดก็มีคนปัดขวา
‎และเธอมีนามว่าโคโรน่า
‎ครับ
‎หน้ากากก็ยังคงเป็นปัญหาอยู่
‎บางคนก็ใส่ บางคนก็ไม่ใส่
‎บางที่ก็บังคับให้ใส่
‎บางที่ใส่ก็ได้ไม่ใส่ก็ได้
‎ข้อร้องเรียนหนักสุด ‎เรื่องหน้ากากที่ผมได้ยินมา
‎ก็คือหน้ากากมีกลิ่นแปลกๆ
‎และผมมาที่นี่เพื่อบอกคุณว่า ‎กลิ่นหน้ากากไม่ได้แปลกหรอก
‎กลิ่นคุณต่างหาก
‎คุณได้กลิ่นสิ่งที่ทุกคน ‎พร่ำบอกคุณมาตลอดหลายปี
‎และในที่สุด คุณก็ได้สูด ‎สิ่งที่เราสูดมาตลอด
‎ใช่ครับ
‎ผมจะซื่อสัตย์กับคุณนะ ‎หน้ากากผมกลิ่นน่าอร่อยมาก
‎หน้ากากผมมีกลิ่นโอริโอ้ ‎และเค้กเตรสเลเชส โอเคไหมครับ
‎ถ้าคุณดมกลิ่นหน้ากากผมตอนนี้
‎คุณจะอยากขย้ำตัวเองเลย มันหอมมาก
‎ผมอยากขายหน้ากากผมในออนลี่แฟน
‎เพื่อดูว่าจะขายออกไหม
‎มีคนรู้ด้วย เป็นไงครับ ลามกนะเรา
‎เรื่องต่อไปที่ผมจะพูด
‎ไม่เกี่ยวกับการเมืองเลยนะ
‎ดังนั้นอย่าเอาไปโยงนะครับ
‎วัคซีน
‎ดูพวกคุณบางคนสิ "โอ้ นั่นไงล่ะ"
‎"นั่นไงล่ะ ว่าแล้วจะต้องมา ‎ว่าแล้วเชียว"
‎"ดูสิ หน้าเหมือนคนฉีด ‎เข็มบูสเตอร์จะตาย"
‎ผมไม่ได้จะบอกว่า ‎คุณควรทำอะไรกับร่างกายคุณ
‎ผมแค่มาเล่าให้ฟังเฉยๆ
‎ผมฉีดวัคซีนแล้วนะ ‎และผมไม่ได้พูดเพื่อให้คนยอมรับ
‎ผมจะเล่าให้ฟังก็เพราะว่า
‎นี่ ฟังนะ ผมมีอาการ ‎โรคไม่ติดต่อเรื้อรัง 85 เปอร์เซ็นต์
‎ณ จุดนี้ ผมมีความเสี่ยงมาก
‎และผมต้องการทำงาน
‎ผมได้ฉีดวัคซีน ‎แต่นั่นเป็นหนึ่งในเรื่องแบบที่
‎ในตอนแรก ‎เวลาที่เราต้องการฉีดวัคซีน
‎เราจะเดินเข้าไป ‎ในร้านขายยาเฉยๆ ไม่ได้
‎เราต้องนัดก่อน
‎เป็นแบบขับรถเข้าไปติดต่อ ‎เราจะโผล่ไปเฉยๆ ไม่ได้
‎เพราะผมลองแล้ว
‎อ๋อ ผมลองใช้หน้ายิ้มแล้ว ‎ผมนี่แบบ "เอ้ เฮ้ เอ้"
‎เห็นได้ชัดว่าหน้าแบบนี้ ‎ได้ผลที่ร้านเรดล็อบสเตอร์เท่านั้น
‎อ๋อครับ ผมไปที่ร้านอาหารทะเลนี้ ‎ตอนแปดโมงวันเสาร์ และได้ผล
‎"จองไว้หรือเปล่าครับ"
‎"ฟลัฟฟี่นี่ ไปเอาบิสกิตมา"
‎แต่สำหรับวัคซีน ผมทำการนัดหมาย ‎เหมือนกับคนอื่นๆ
‎เป็นสถานที่ให้ขับรถเข้าไปติดต่อ
‎มีกล่องลำโพงเล็กๆ
‎"รับอะไรดีครับ"
‎คุ้นมากๆ เลย
‎"ครับ ผมขอ…
‎วัคซีนไซซ์ใหญ่ครับ"
‎"ไฟเซอร์หรือโมเดอร์นาครับ" ‎"ผมมีคูปอง"
‎"อะไรก็ได้ที่ฟรีครับ"
‎"ขับรถไปที่หน้าต่างครับ" ‎ผมก็ขับไปหน้าต่างถัดไป
‎แล้วคนที่ใส่ชุดคลุมทั้งตัว
‎เขามาแบบจัดเต็ม…
‎แล้วเราก็เอาแขนให้เขา ‎แล้วเขาก็ฉีดยาให้เรา
‎แล้วเขาก็ให้เราจอดรถไว้
‎เป็นเวลาสิบถึง 15 นาที ‎เผื่อเรามีอาการแพ้
‎ผมก็เลยนั่งอยู่ในรถ ‎เปิดวิทยุไว้ เปิดแอร์ไว้
‎แล้วผมเหลือบตาไปมอง ‎เห็นมีคนกำลังประท้วงอยู่
‎ก็ปกตินะ
‎การประท้วงเป็นสิทธิ์ ‎และผมก็เห็นด้วย โอเคนะ
‎ปัญหาของผมก็คือ ‎ตอนที่ผู้ประท้วงออกจากข้างทาง
‎และมาอยู่ตรงหน้าคุณ
‎และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ผมเหลือบไปมอง เห็นกลุ่มผู้ประท้วง ‎และได้สบตากับหนึ่งในนั้น
‎และผมจ้องได้ทั้งวันนะ ผมอยู่ในรถ
‎ผมนี่แบบ "มีอะไร"
‎ผู้หญิงที่ผมกำลังมองอยู่ ‎อยู่ดีๆ ก็เดินเข้ามาหาผม
‎ผมนี่แบบ "ซวยละ"
‎เธอเดินมาที่รถผม และก็ตะโกนใส่ผม
‎และผมไม่เคยเจอคนแปลกหน้า ‎มาตะโกนใส่ผมแบบไร้เหตุผลมาก่อน
‎เธอเดินมาที่รถแล้วพูดว่า
‎"แกมันโง่มาก"
‎"ไปฉีดวัคซีนได้ยังไง"
‎"แกไม่รู้หรอก ‎ว่าแกเอาอะไรใส่เข้าไปในตัว ไอ้โง่"
‎ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลย
‎ผมนี่แบบ "อีบ้า ‎ฉันกินไส้กรอกโชริโซ"
‎แกไม่รู้หรอก ‎ว่าวัคซีนต้องเจออะไรบ้าง
‎เพื่อแสดงประสิทธิภาพออกมา
‎หลายต่อหลายปีที่มีแต่ ‎โชริโซ ชิชาร์รอน คาร์นิตาส
‎สเต๊กย่าง ฮอทด็อก โบโลญญา ‎เนื้อสแปม ซุปเครื่องในวัว
‎ซุปเนื้อ
‎มันจะต้องฝ่าฝันอันตราย
‎แต่ก็ใช่ครับ นอกเหนือจากนั้น
‎คือเราพยายามจะหาทางออก ‎เรื่องทั้งหมดนี้กับเน็ตฟลิกซ์
‎และทำรายการพิเศษใหม่
‎และในช่วงโรคระบาด โดยเฉพาะปี 2020
‎แค่จะรวบรวมคนให้ได้สองสามคน ‎ยังเป็นไปไม่ได้เลย
‎ไม่ต้องพูดถึงสนามกีฬา
‎เน็ตฟลิกซ์จึงประกาศชัดเจน
‎"เราต้องการรายการพิเศษใหม่ ‎เร็วๆ นี้ โอเคไหม"
‎รายการนี้มีมาก่อน… ‎ตอนนั้นเขายังไม่มีสควิดเกมส์
‎คุณจำได้ไหม…
‎เอ อี ไอ โอ ยู หยุด
‎บางคนคิดว่า "เหยียดเชื้อชาติ" ‎ไม่ เขาทำถูกแล้ว
‎ช่างเถอะ เน็ตฟลิกซ์บอกว่า ‎"ทันทีที่มีโอกาส
‎ในการอัดรายการพิเศษใหม่ เราต้องทำ"
‎และเมื่อเวลาผ่านไป
‎ก็มีสองทางเลือก ‎ในการบันทึกรายการพิเศษปลายปี 2020
‎ที่แรกคือฟลอริดา อีกที่คือเท็กซัส
‎มีคนจากเท็กซัสร้องดีใจ ใช่ไหม
‎โอเค เชิญดีใจได้ตามสบายเลย ‎ผมติดโควิดจากที่นั่น
‎ไอ้พวกมักง่าย
‎แล้ว…
‎เรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ
‎ผมเคยแสดงในเท็กซัสมาก่อน
‎ผมไม่เคยแสดงในซานอันโตนิโอ
‎แผนดั้งเดิมก็คือ เราต้องการ ‎บันทึกรายการพิเศษที่ซานอันโตนิโอ
‎ให้รายการใหม่ของเน็ตฟลิกซ์ ‎สำหรับซีรีส์
‎เราจึงเดินทางมากไม่ได้
‎แล้วจำที่เขาคอยบอกเราได้ไหม ‎"เกาะกลุ่มผู้ปลอดเชื้อไว้นะ"
‎"จำไว้ว่าต้องเกาะกลุ่มไว้"
‎และเพื่อทำงานเชิงรุก ‎และระมัดระวังตัว
‎เราทุกคนออกไปด้วยกันเป็นทีม
‎แล้วเราทุกคนก็พูดว่า
‎"เราจะหาที่พักอาศัยในซานอันโตนิโอ ‎เป็นเวลา 30 วัน
‎"30 โชว์ใน 30 วัน และในวันสุดท้าย
‎เราจะบันทึกรายการพิเศษ
‎วิธีนี้ทำให้ผมมีโอกาส ‎ได้มาแสดงอีกครั้ง
‎เพราะว่าผม ‎ไม่ได้สัมผัสเวทีมาเกินปีแล้ว
‎แล้วเราก็ไปที่นั่น ‎และพวกเขาก็ให้ตัวเลือกเรา
‎"คุณอยากอยู่บ้านหรืออยู่โรงแรม"
‎ผมบอกไปว่า ‎"ผมไม่เคยอยู่เท็กซัสมาก่อน
‎ลองดูว่าอยู่บ้านมันเป็นยังไง"
‎พวกเขาก็หาแอร์บีเอ็นบีสวยๆ ให้ ‎และโดยทั่วไป
‎ก็จะมีมาร์ติน อัลเฟรด ริคเพื่อนผม ‎ตัวผม มีกันสี่คน
‎เหมือนเรียลลิตี้ "เรียลเวิลด์" ‎แบบเม็กซิกัน
‎เราอยู่ในบ้านหลังใหญ่นี้ด้วยกัน
‎ทุกคนมีห้องของตัวเอง
‎และแน่นอน ผมได้ห้องใหญ่ ‎เพราะผมก็คือผม
‎และ…
‎คนดูบางคนบอก "ไม่ได้"
‎ได้สิ
‎แล้วผมก็เปิดประตูเข้าไป ‎เปิดไฟ… กริ๊ก
‎ผมบอกเลยว่า "นี่คือห้องที่สวยมาก"
‎"ว้าว มันใหญ่มากๆ เลย"
‎แล้วผมก็สังเกตเห็นรูตรงผนัง
‎ผมพูดว่า "แปลกจัง"
‎ผมเลยเดินเข้าไปใกล้ๆ ผนัง
‎แล้วพอผมเข้าไปใกล้ๆ ‎ผมถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่รู
‎แต่มันเป็นแมลงสาบยักษ์
‎และจะบอกให้นะ ผมไม่ได้พูดเกินจริง
‎เวลาผมบอกว่าแมลงสาบมันใหญ่เท่านี้
‎แมลงสาบตัวนั้นใหญ่ขนาดนี้
‎ตอนนี้ผมเคยใช้หน่วยวัดนี้มาก่อน ‎เพื่อพูดเกินจริง
‎และผมไม่ได้พูดเกินจริงเวลาที่ผม ‎บอกว่าแมลงสาบตัวนั้นใหญ่เท่านี้
‎ผมไม่อยากให้พวกคุณคิดว่า ‎"แกดีเกินไปสำหรับแมลงสาบเหรอ"
‎ไม่ ผมโตมากับแมลงสาบทั้งชีวิต
‎ผมกับแม่ ‎เราอาศัยอยู่ในบ้านเอื้ออาทร
‎เราเจอแมลงสาบตลอด ‎แต่พวกมันไม่เหมือนกัน
‎อย่างแรก มันใหญ่เท่านี้
‎และแมลงสาบแคลิฟอร์เนีย ‎แตกต่างมากๆ เข้าใจไหม
‎ตัวอย่างเช่น ‎เวลาเราเปิดไฟ พวกมันจะแตกกระจาย
‎แต่ในเท็กซัส พวกมันชิลเลย
‎ในแคลิฟอร์เนีย มันตอบสนองกับเสียง ‎และการเคลื่อนไหว
‎"แตกกระจาย"
‎ผมลองใช้เทคนิคแบบแคลิฟอร์เนีย ‎กับแมลงสาบเท็กซัสนี่
‎ผมพูดว่า…
‎แล้วแมลงสาบก็ "มีอะไร"
‎ผมไม่คิดว่ามันอยู่ห้องผม ‎แต่ผมอยู่ในห้องมัน
‎แล้วตอนนั้น ‎ผู้จัดการทัวร์ของผมก็เข้ามาในห้อง
‎เธอถามว่า "ที่พักเรียบร้อยดีไหม"
‎ผมบอกว่า "ไม่ ห้องสวยดี ‎แต่ดูผนังสิ"
‎"โถ มีรูอยู่ที่ผนัง"
‎ผมบอก "เขาไปใกล้ๆ อีกสิ"
‎เธอเดินไปที่ผนังและบอกว่า ‎"โห แมลงสาบยักษ์"
‎ผมถาม "แล้วคุณโอเคกับมันเหรอ"
‎เธอตอบ "มันไม่ได้อยู่ห้องฉัน"
‎เธอเห็นว่าผมรำคาญแมลงสาบมาก ‎เธอก็เลยบอกว่า
‎"ให้ฉันจัดการ ‎เพื่อนตัวน้อยของคุณให้ไหม"
‎และมันดูอ่อนแอเล็กน้อย
‎เพราะว่าผมตัวใหญ่ ‎และเธอสูงห้า 157 ซม.
‎เธอเลยบอกว่า "ถอยไปไอ้งั่ง"
‎เธอถอดรองเท้าออก ‎และคว้ารองเท้ามา และขึ้นไปบนเก้าอี้
‎และก็เอามันกลับมาและพูดว่า
‎ซอยลา 69
‎ทุบแมลงสาบตัวนั้น
‎ปารองเท้าลงพื้น แล้วใส่
‎ผมมองไปที่ผนัง
‎และมันยังขยับอยู่
‎ผมบอก "คุณทำเพื่อนเราโกรธ"
‎และเธอก็ขอแก้มือ
‎"อะๆ ไอ้งั่ง ยกสอง"
‎เธอจึงคว้ารองเท้า ‎กลับขึ้นไปบนเก้าอี้
‎และเธอก็เอามันกลับมา
‎และพอเธอกำลังจะทุบแมลงสาบตัวนี้ ‎เป็นครั้งที่สอง…
‎แมลงสาบแม่งบิน
‎แมลงสาบแฮร์รี่ พอตเตอร์ชัดๆ
‎โอ้ เพื่อน ดูสิ ดูสิ
‎เธอทำให้ผมขนลุก
‎ยังไงก็ตาม เราอยู่ที่นี่ 27 วัน
‎และด้วยเหตุผลบางประการ วันที่ 27
‎ในบรรดาคน 30 คนที่ไปถ่ายทำ ‎รายการพิเศษ
‎ผมเป็นคนเดียวที่ตรวจเจอโควิด
‎ไม่มีใครติดเลย
‎มาร์ตินไม่ติด อัลเฟรดไม่ติด ‎ไม่มีใครติด
‎และผมบอกมาร์ติน ‎"เพื่อน ฉันไม่รู้ว่าติดมาจากไหน"
‎มาร์ตินบอกว่า ‎"ฉันคิดว่านายติดมาจากแมลงสาบ"
‎ยังไงก็ตาม นอกจากเรื่องโควิดแล้ว…
‎และต้องขออภัยเมืองซานอันโตนิโอ ‎อย่างสุดซึ้ง
‎เพราะว่าผมควรจะได้ถ่ายรายการพิเศษ ‎กับพวกคุณ
‎และด้วยเหตุผลที่รู้กัน ‎เราไม่สามารถทำได้
‎แต่ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ ‎เหตุผลที่ผมต้องทำแบบนี้คืนนี้
‎นอกจากการจัดการกับโควิด ‎สถานการณ์วัคซีน
‎ผมได้พบว่ามีคน ‎พยายามจะกรรโชกทรัพย์ผม
‎ใช่ครับ ไม่ใช่คนในครอบครัวด้วย
‎ช่างแม่ง ฟังนะ
‎ผู้จัดการโทรมาหาผม
‎บอกว่ามีคนติดต่อมา
‎อ้างว่ามีคลิปวิดีโอผม
‎ทำตัว "ไม่เหมาะสม" กับนางแบบ
‎ครับ เข้าใจไหม ดูพวกเขาสิ
‎พวกคุณก็เหมือนผม
‎ผมก็บอกว่า "ผมก็อยากเห็นเหมือนกัน"
‎คือผมไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกผู้หญิง
‎ที่เคยให้โอกาสผม
‎แต่ไม่มีใครเป็นนางแบบเลย
‎อาจจะเป็นโสเภณีสองคน ‎จากเวสต์โควิน่า
‎แต่พวกเธอไม่ได้เป็นนางแบบ
‎เป็นเพียงพลเมืองดีนี่แหละ ‎ขอบคุณครับ
‎ยังไงก็ตาม เขาบอกว่า ‎ผมมีเวลาจนถึงเก้าโมง
‎ให้นำเงินฝาก 50,000 ดอลลาร์ ‎เข้าบัญชี
‎มิฉะนั้น ‎พวกเขาจะปล่อยคลิปไปให้ทีเอ็มซี
‎และอาชีพของผมจะจบเห่แน่
‎ตอนผมได้ข้อความนั้น ‎มันเป็นเวลาหกโมงเย็นแล้ว
‎ผมเลยเกินเดดไลน์มาครึ่งวัน
‎ผมก็เลย "ขอผมเปิดทีวีหน่อย ‎ดูว่าผมยังมีงานทำอยู่ไหม"
‎แน่นอนว่าพวกคุณ ‎เพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้
‎เพราะว่ามันไม่มีคลิป
‎เขาพยายามขู่ผมให้กลัว ‎เพื่อให้เอาเงินให้พวกเขา
‎เหตุผลที่ผมเอาเรื่องนี้ ‎มาเล่าให้ฟังก็เพราะ…
‎ห้าหมื่นเนี่ยนะ
‎เอาจริงดิ ‎อาชีพผมมีค่าแค่นั้นเองเหรอ
‎อย่าเข้าใจผิด ตอนผมบอกห้าหมื่น ‎บางคนร้อง "โอ้โฮ"
‎และมันเป็นเงินจำนวนมาก
‎แต่ถ้าคุณจะตามหาคนดัง
‎ห้าหมื่นนี่น้อยมากนะ
‎ถ้าลองเปรียบเทียบดู ‎พวกเขาทำแบบเดียวกับเควิน ฮาร์ท
‎และกับเควิน ฮาร์ท ‎เขาตบเควินเพื่อเงินสิบล้าน
‎สิบล้าน
‎ซึ่งทำให้ผมรู้ว่า ‎ตัวเองยืนอยู่ตรงไหน
‎บนเสาความสำเร็จของวงการตลก
‎มีเควิน ฮาร์ท มูลค่าสิบล้าน
‎และผมเป็นเหมือนกับกรูปอง ‎ของการกรรโชก
‎"คุณไปโดนกรรโชกจากที่ไหน" ‎"ไปเจอมาจากห้างช่วงลดราคา"
‎ห้าหมื่นดอลลาร์
‎ห้าหมื่น ‎ซื้อเอสยูวีเอสเคเลดยังไม่ได้เลย
‎อย่างดีที่สุดก็ฮุนไดโซนาต้า
‎แถมได้แค่ตัวธรรมดาอีก
‎เรายังต้องหมุนกระจกแบบนี้อยู่เลย
‎ห้าหมื่นดอลลาร์
‎แต่ในอีกอารมณ์หนึ่ง
‎ผมมีอะไรทำตลอดในช่วงโรคระบาด
‎ผมเล่นหนังจากห้องนั่งเล่น
‎ครับ และมันไม่ได้อยู่ในพอร์นฮับด้วย
‎หนังเข้าโรงเรียบร้อยแล้วด้วย
‎หนังมีชื่อว่าสเปซแจม ‎หนังที่มีเลอบรอนเล่น
‎ลอสแอนเจลิส คุณกำลังมองคนให้เสียง ‎สปีดดี้ กอนซาเลซคนใหม่
‎ขอบคุณครับ
‎ผมรู้สึกว่ามันย้อนแย้งดี ‎ที่เขาจ้างคนเม็กซิโกที่ช้าที่สุด
‎มาพากย์หนูที่เร็วที่สุด
‎และสองอาทิตย์หลังจาก ‎ที่ผมได้รับบทนี้
‎ผมได้พบว่าพวกเขา ‎พยายามจะยกเลิกบทสปีดดี้
‎ผมมั่นใจว่าพวกคุณรู้แล้ว ‎ว่าพวกเขาเล็งตัวการ์ตูนไว้สองตัว
‎พวกเขาเล็งเป๊ปปี้ เลอ พิวกับสปีดดี้
‎คือเป๊ปปี้ ผมเข้าใจนะ
‎เขามือไวไปนิด
‎แต่เขาซ่อนเอาไว้ด้วย ‎"โอ๊ะโอ ที่รัก"
‎"ที่รักจ๋า"
‎ครับ
‎แต่สปีดดี้ กอนซาเลซ ‎เขาทำอะไรผิดเหรอ
‎เขาเป็นเม็กซิกัน เขารวดเร็ว ‎นั่นไม่ใช่อาชญากรรม
‎ในมอนติเบลโล มันคือหลักประกันในงาน
‎ผมเลยบอกว่า "ผมปล่อยให้พวกเขา ‎ทำร้ายสปีดดี้ไม่ได้หรอก"
‎"ให้ยกเลิกสปีดดี้ไม่ได้"
‎ผมเลยมาปกป้องเขา ‎แถมเป็นงานเดียวของผมด้วย
‎ผมไปสถานที่นึง ‎ที่ผมรู้สึกว่าสามารถปกป้องเขาได้
‎ผมไปเข้าทวิตเตอร์
‎และทวิตเตอร์ อุ้ย ‎เป็นที่ที่น่ากลัวมาก
‎จริงๆ
‎เราไปทวิตเตอร์เพื่อทะเลาะ ‎โต้เถียงรุนแรง ชี้ประเด็น
‎เพื่อนของผมบอกว่า ‎"ถ้านายต้องการความสนใจ
‎ให้ติดแฮชแท็ก" ผมก็เลยทำ
‎และผมเขียนทวีตที่มีข้อความว่า ‎"เฮ้ย #วัฒนธรรมการแบน"
‎"ผมชื่อกาเบรียล อิเกลเซียส
‎ผมคือนักพากย์คนใหม่ ‎ของตัวสปีดดี้ กอนซาเลซ"
‎"คุณยกเลิกหรือจับผมไม่ได้"
‎แล้วก็โพสต์ลงไป
‎ผมไม่รู้เลยว่าเวลาเราไปหาเรื่อง
‎ในทวิตเตอร์
‎เราจะมีเรื่องจริงๆ
‎อ๋อครับ
‎สำนักข่าวใหญ่ๆ เอาทวีตผมไป
‎แล้วเอาไปใช้ในเรื่องวัฒนธรรมการแบน
‎เอบีซี เอ็นบีซี ซีบีเอส ซีเอ็นเอ็น
‎ถ้าผมรู้ว่าเขาจะทำแบบนั้น ‎ผมคงตรวจการสะกดคำแล้ว"
‎เพราะที่บ้านผมโทรมา
‎"โง่หรือเปล่า ‎เป็นอะไรของแก สะกดคำให้ถูกหน่อย"
‎ตายละ
‎ขนาดฟ็อกซ์นิวส์ก็เอาทวีตผมไปทำข่าว
‎ขวาจัดอย่างฟ็อกซ์นิวส์
‎รู้ไหมว่าผมรู้ได้ยังไง
‎เดฟ คนขับรถบัสของผมโทรมา
‎เขาตื่นเต้นมาก
‎เขาบอกว่า "ฟลัฟฟี่ ให้ตายเหอะ ‎ฉันไม่เคยภูมิใจขนาดนี้"
‎"นายทำได้แล้ว ไอ้หนุ่ม ‎นายออกฟ็อกซ์นิวส์"
‎ผมบอก "เดฟ หุบปาก นายมันโง่"
‎เขาตอบ "อเมริกา"
‎ขนาดวอร์เนอร์บราเธอส์ ‎ยังติดต่อมาเพื่อขอบคุณเลย
‎และก่อนที่ผมจะรู้ตัว ‎ผมก็อยู่ในซูมแล้ว
‎และผมรู้ว่ามีหลายคน ‎ที่ต้องใช้ซูมบ่อยๆ
‎และมันก็สะดวกดี ใช่ไหมครับ
‎เขาเห็นแค่นี้เอง
‎ดังนั้น เพื่อทำให้ตัวเองสนุก ‎ทุกครั้งที่ผมใช้ซูม
‎ผมใส่แค่เสื้อแบบหมีพูห์
‎และถ้าตอนนี้คุณยังไม่ขำ ‎คุณลองถามคนที่ขำดู
‎เพราะถ้าแต่งแบบหมีพูห์ ‎คือกู่ไม่กลับแล้วนะ
‎ผมเทแป้งเด็กไว้เต็มบ้านไปหมด
‎ดูเหมือนตอนนึงในเรื่องนาร์โคส
‎แล้วผมก็ไปคุยในซูม
‎กับผู้กำกับ คนเขียนบท ‎และโปรดิวเซอร์ของสเปซแจม
‎และพวกเขาก็น่ารักมาก ‎ให้กำลังใจดีมากๆ และเท่มากๆ
‎เขาบอกว่า "กาเบรียล ขอบคุณมากๆ
‎ที่ให้ยืมเสียงคุณมาใช้ในหนังเรา"
‎"เราซึ้งใจมากที่มีคุณอยู่ในหนัง"
‎"ถ้ามีคำถามหรือข้อกังวลใจ ‎บอกเราได้เลย"
‎ก็ "ขอบคุณครับ"
‎"เราขอถามอะไรคุณหน่อย" ‎ผมบอก "โอเคครับ"
‎"คุณรู้สึกยังไงเรื่องเสียง ‎ของสปีดดี้ กอนซาเลซ"
‎ผมตอบ "คุณหมายความว่ายังไง"
‎"ก็ คนบางคนรู้สึกว่าเขา ‎เป็นภาพลักษณ์แบบเหมารวมไปหน่อย"
‎"คุณคิดว่าไง"
‎ผมตอบ "คุณยังไม่เจอครอบครัวผม"
‎ผมพูดแทนคนเชื้อสายฮิสแปนิก ‎ทั้งหมดไม่ได้
‎แต่ผมพูดในนามส่วนตัวได้ว่า ‎ในบ้านที่ผมเติบโตมานั้น
‎สปีดดี้ กอนซาเลซ ‎ไม่ได้ถูกมองในแง่ลบเลย
‎อันที่จริง เขาเป็นตัวแทนเดียว ‎ที่เรามีตั้งแต่เล็กจนโต
‎มีเขากับบัมเบิลบีแมน ‎ในเรื่องซิมป์สัน
‎"กาเบรียล เราคิดอยู่ว่า ‎คุณน่าจะอยากใช้
‎เสียงพูดจริงๆ ของคุณ ‎ลงไปในตัวละครนี้หรือเปล่า"
‎"อาจจะทำให้ดูทันสมัยขึ้นนิดหน่อย ‎เพิ่มความเร็วให้เขา"
‎ผมบอกไปว่า "ด้วยความเคารพนะครับ
‎ผมรู้สึกขอบคุณที่คุณจะให้อำนาจผม
‎ในการเปลี่ยนเสียงตัวละคร ‎ที่มีเอกลักษณ์นี้
‎แต่สุดท้ายแล้ว เวลาที่คนมาดูหนัง
‎ผมไม่อยากให้เขาคิดถึงผม
‎ผมอยากให้เขาคิดถึงสปีดดี้ กอนซาเลซ
‎ผมเลยบอกไปว่า ‎"ให้เสียงเขาเป็นเหมือนเดิมเถอะครับ"
‎แล้วเขาก็ถามผมว่า
‎"คุณคิดว่าุคณทำเสียงนั้นได้ไหม"
‎ผมได้บทนี้มาได้ยังไง
‎จำได้ไหมว่าผมไม่เคยออดิชั่นบทนี้ ‎พวกเขาโทรมาเฉยๆ
‎ผมนึกว่าพวกเขารู้ ‎ว่าผมพากย์เสียงเป็นอาชีพ
‎และผมสามารถทำงานนี้ได้
‎ผมเลยถามว่า ‎"แล้วเลือกผมเพราะอะไรครับ
‎ถ้าคุณไม่รู้ว่าผมจะพากย์ได้หรือไม่"
‎"อ๋อ"
‎"คุณต้องการเกราะลาตินใหญ่ๆ ‎เพื่อมีอะไรเกิดขึ้นสินะ"
‎แล้วคนสามคนที่อยู่ในซูมก็…
‎ผมบอก "ไม่ต้องห่วงนะ ‎คุณยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว"
‎"ผมเป็นคนเม็กซิกันจริงๆ ‎และผมก็พากย์เสียงได้ด้วย"
‎ก็นั่นแหละครับ
‎ใช่ครับ
‎ก่อนที่ผมจะรู้ตัว คนจากฝ่ายเสียง
‎คนที่บันทึกเสียงให้ ‎วอร์เนอรบราเธอส์ก็เข้ามาประชุม
‎สิ่งเดียวที่ผมรู้ ‎เกี่ยวกับผู้ชายคนนี้
‎ก็คือเขาเสียงดังมาก
‎เขาเข้ามาในสายแล้วเขาก็ ‎"กาเบรียล อิเกลเซียส สบายดีไหม"
‎ว้าว
‎"เป็นไงบ้าง"
‎"ผมสตีเว่น ‎ฝ่ายประสานงานเสียงของวอร์เนอร์"
‎"นี่คือสิ่งที่เราจะทำกัน"
‎"ปกติผมจะกด 'บันทึก' ‎และพอผมกด 'บันทึก'
‎ผมอยากให้คุณเริ่มพูด ‎แบบสปีดดี้ กอนซาเลซ"
‎"เราจะได้ดูความไหลลื่น ‎ความเร็วและจังหวะ
‎และพอทุกอย่างลงตัว เราจะทำหนังกัน"
‎"ดีไหมครับ" "ดีครับ"
‎"ผมกาเบรียล อิเกลเซียส ‎ในสเปซแจม สืบทอดตำนานใหม่
‎สปีดดี้ กอนซาเลซ เทคหนึ่ง"
‎"กาเบรียล เช็กไมค์ หนึ่ง สอง สาม"
‎"หนึ่ง สอง สาม" "ดีครับ เริ่มได้"
‎"และ… เริ่ม"
‎เอาละ เริ่มเลย
‎โอลา อามิโก ผมสปีดดี้ กอนซาเลซ ‎หนูที่เร็วที่สุดในเม็กซิโก
‎"ฮ้อยยะๆ เร็วเข้าๆ"
‎ผู้กำกับ คนเขียนบท โปรดิวเซอร์ ‎ทั้งสามคนนี่แบบ…
‎"เป๊ะมาก!"
‎ผมบอก "ผมรู้ ‎ผมเป็นเม็กซิกันมานานครับ"
‎และผมบอกว่า "อย่าคิดแค่ว่า ‎เพราะผมเป็นเม็กซิกัน
‎ผมจะเล่นได้แค่ตัวละครเม็กซิกัน"
‎ผมบอก "ผมหากินด้วยการใช้เสียง"
‎"ถ้าให้โอกาสผม
‎ผมพากย์เสียงตัวละครทุกตัว ‎ในเรื่องคนเดียวได้เลย"
‎จริงๆ นะ
‎ฟังนะ
‎มาร์วิน มาร์เชียน
‎"ตายแล้ว โมดูเลเตอร์ของฉัน"
‎โยเซมิตี้ แซม
‎"ฉันเกลียดกระต่าย"
‎บั๊กส์บันนี่
‎"เอ้ ว่าไงเพื่อน"
‎ผมบอก ‎"คุณไล่นักพากย์คนอื่นออกได้เลยนะ"
‎"ผมจะพากย์เองทั้งหมด ‎แลกกับประกันสุขภาพครึ่งเดียว"
‎และผมพูดจริงๆ ‎เพราะเป็นช่วงกลางปี 2020
‎ผมบอกว่า ‎"ไม่เอาจ่ายล่วงหน้าส่วนนึงนะ"
‎ส่วนที่ผมชอบเกี่ยวเรื่องนี้คือ
‎พวกเขาคิดจริงจังกับการสนทนานี้มาก
‎เหมือนกับเขามองมาที่ผม ‎แล้วพูดว่า "ไอ้บ้า"
‎และผมก็คงจะยอมรับ ‎ผมก็คงจะพูดว่า "โอเค" ก็เป็นได้
‎แต่ผมว่าเรา ‎อยู่ในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน
‎ที่คนเรามีความอ่อนไหวมากขึ้น ‎และระมัดระวังมากขึ้น
‎และเขาอยากแน่ใจว่าผมโอเค ‎เขาเลยพูดว่า
‎"กาเบรียล ผมจะไม่แย่งเครดิต ‎ในฐานะนักพากย์ของคุณ
‎ในฐานะนักเอนเตอร์เทน ในฐานะบุคคล ‎แต่ผมทำอะไรไม่ได้จริงๆ "
‎"เซ็นสัญญาไปแล้ว เช็คก็จ่ายไปแล้ว"
‎"นี่คือโปรเจกต์ของสหภาพ" ‎และผมพูดว่า "ดูเขาพูดสิ"
‎โปรดิวเซอร์ก็อยู่ในสายนี้ด้วย
‎และเขารับผิดชอบการเงิน เรื่องเงิน
‎เขาจึงได้ยินผู้กำกับพูดไปเรื่อย ‎เขาก็เลยบอกว่า
‎"เฮ้ยๆ ใจเย็นก่อน"
‎"ฟังเขาพูดก่อน"
‎"กาเบรียล"
‎"ฟลัฟฟี่"
‎"น้องรัก"
‎"พูดมาเลยน้องรัก"
‎"ถ้าเราทำได้ คุณจะว่ายังไง"
‎ผมถาม "เรื่องอะไร"
‎"คุณจะเรียกเท่าไหร่ ‎เรตของคุณ ค่าตัวของคุณ เท่าไหร่"
‎ผมตอบ "คนเขาลือๆ กันว่า ‎ค่าตัวผมไม่น้อยไปกว่าห้าหมื่น"
‎"และผมมีอีเมลเป็นหลักฐาน"
‎พวกเขาปฏิเสธ แต่ช่างเถอะ
‎ผมรู้ว่าผมจะต้องปกป้อง ‎สปีดดี้ กอนซาเลซอีกครั้ง
‎น่าเสียดาย เพราะนั่น ‎เป็นกลไกของวัฒนธรรมการแบน
‎ใช่ไหม และอย่าเข้าใจผมผิด
‎ผมเข้าใจว่า ‎มีคนที่ต้องรับผิดชอบ แต่…
‎ถ้าผมเป็นคนที่ต้องมาบอกคุณ ‎เรื่องวัฒนธรรมการแบน
‎มันก็ไปไกลเกินไปแล้ว
‎เพราะผมก็ภูมิใจในตัวเอง
‎ที่ไม่ได้เป็นตลกที่สร้างความแตกแยก
‎เป็นเหตุผลที่ผมไม่พูดเรื่องการเมือง ‎ศาสนาหรือกีฬานะครับ
‎เพราะสามเรื่องนี้ทำให้คนแตกแยก
‎ผมเลยพูดเกี่ยวกับของกิน
‎เพราะว่าของกินทำให้คนสามัคคีกัน
‎ถูกต้อง นอกจากคุณเป็นวีแกน
‎ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม คุณออกไปได้เลย ‎ผมไม่สนหรอก
‎ผมไม่สนว่าผมทำให้คุณ ‎กับสลัดของคุณเคือง ไปให้พ้นเลย บาย
‎และเหตุผลเดียวที่ผม "ฮึ่ย" พวกวีแกน
‎เพราะว่าผมเคยเป็นวีแกนมาก่อน
‎ผมรู้ว่าพวกคุณคิดว่า "บ้าน่า" ‎เรื่องจริงครับ
‎ผมเป็นวีแกนไม่ถึงปี
‎พวกคุณอาจจะกำลังคิดว่า
‎"ถ้าน้อยกว่าหนึ่งปี ‎ก็ไม่นับว่าเป็นวีแกนนะ"
‎แต่ลองคิดดูสิ
‎ใครก็ตามที่เคยควบคุมอาหารรู้ดี
‎ว่ามันยากแค่ไหนที่จะเปลี่ยน ‎รูปแบบการกินเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์
‎หนึ่งปียิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย
‎และพวกเขาบอกผมว่า "น้ำหนักคุณจะลง"
‎แล้วก็จริง
‎น้ำหนักผมลดลง ‎ความอดทนและเพื่อนก็หายไปด้วย
‎ผมเลยมาเพื่อจะบอกว่า ผมกลับมาแล้ว
‎ครับ…
‎ผมเกือบโดนยกเลิก
‎ผมเกือบโดนแบน
‎เพราะผมโพสต์ทวีต ‎เกี่ยวกับหมาของผมตัวนึง
‎พวกคุณน่าจะรู้อยู่แล้ว ‎ว่าผมมีชิวาว่าสองตัว
‎ครับ
‎คนดูที่บ้านคงแบบ ‎"นั่นไม่ใช่การเหมารวม"
‎ครับ ผมรู้
‎ผมมีชิวาว่าสองตัว
‎ผมมีหมาตัวผู้ชื่อวินนี่ ‎และตัวเมียชื่อริซ่า
‎น้ำหนักรวมหกกิโลกรัม
‎หมาตัวเมียของผม ‎ริซ่าหนัก 1.8 กิโลกรัม
‎และมันอายุ 17 ปี
‎ครับ ความโกรธทำให้มันยังไม่ตาย
‎ผมจะยืนยันภาพจำที่มีทั้งหมด ‎เกี่ยวกับชิวาว่า
‎มันคือเรื่องจริง
‎ความเกรี้ยวกราดมันจริง
‎แต่กับผม มันรักผมนะ
‎มันอายุ 17 ไม่มีฟัน ลิ้นก็ห้อยออกมา
‎น่ารักมาก
‎ผมเลยโพสต์รูปมันลงทวิตเตอร์ ‎พร้อมแคปชั่นทีมีใจความว่า
‎"จะพานักเก็ตตัวน้อยของผม ‎ไปกินนักเก็ตไก่"
‎แล้วก็แท็ก "@ชิกฟิลเลต์"
‎โอเค คุณเข้าใจใช่ไหม
‎ดูสิ คนส่วนใหญ่ในห้องบอกว่า ‎"ร้านนั้นอร่อยเหรอ"
‎"เสียดายที่ปิดวันอาทิตย์"
‎แล้วพวกคุณในนี้บางคน ‎ได้ยินเสียงคำราม…
‎ครับ ครึ่งนึงของคนพวกนั้นเป็นวีแกน
‎อีกครึ่งนึง ‎คือพวกที่มาถล่มฟีดทวิตเตอร์ผม
‎ฟีดทวิตเตอร์ผมเต็มไปด้วยคอมเมนต์ ‎ที่น่ารังเกียจรัวๆ
‎"แกมันโง่ น่ากลัว ทำแบบนี้ได้ไง ‎เรานึกว่าคุณจะดีกว่านี้"
‎"จริงเหรอ ฟลัฟฟี่" ‎และผมไม่รู้ว่าเขาพูดถึงอะไร
‎ปัญหาของวัฒนธรรมการแบน ‎คือเขาโจมตีอย่างเดียว ไม่สอน
‎ไม่อธิบาย
‎โจมตีเฉยๆ ‎และคาดหวังว่าเราจะรู้มากขึ้น
‎หรือเข้าใจพวกเขา ‎แต่พวกเขาไม่คิดจะเล่นดีๆ เลย
‎นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ผมตั้งคำถาม ไม่มีใครอยากตอบ
‎"ฟลัฟฟี่ คุณแย่มาก" ‎ผมถาม "หมายความว่าไง"
‎"ชิกฟิลเลต์เนี่ยนะ"
‎ผมขอโทษ ป๊อปอายปิด ‎ผมไม่รู้จะบอกอะไรคุณ
‎"คุณรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่" ‎ผมหิวมากกว่าตื่นรู้
‎ผมไม่เข้าใจที่คุณพูด
‎และในที่สุด ‎ก็มีคนสละเวลาอธิบายให้ผมฟัง
‎ว่าในทวีตนั้น ผมทำอะไร "ผิด"
‎ผมได้รู้ว่าในอดีตนั้นชิกฟิลเลต์
‎เป็นที่รู้กันว่าได้ทำการบริจาคเงิน
‎ให้กับองค์กรต่างๆ ‎ที่ออกนอกลู่นอกทางเล็กน้อย
‎กับชุมชนแอลจีบีทีคิวพลัส
‎ตอนนี้ผมขอโทษที่ใช้มือนับ ‎เพื่อให้นับตัวอักษรถูก
‎ผมแค่อยากนับตัวอักษรให้ถูก
‎ผมถือว่าตัวเองเป็นผู้สนับสนุน ‎และพันธมิตร
‎และผมพยายามเต็มที่ ‎เพื่อเข้าใจเท่าที่ทำได้…
‎ด้วยข้อมูลอันจำกัดที่ผมมี
‎ผมจะพูดอีกครั้ง
‎ผมพยายามทำความเข้าใจเท่าที่ทำได้
‎ด้วยข้อมูลอันจำกัดที่ผมมี
‎ซึ่งแปลว่าผมอ่านเฉพาะพาดหัวข่าว
‎ประเด็นก็คือ
‎มีคนเป็นล้านที่ดิ้นรนในโลกนี้
‎ทุกๆ วัน มีคนที่พยายาม ‎ทำให้ชีวิตตัวเองดีขึ้น
‎พยายามไปถึงเป้าหมาย ‎ทำบางอย่างให้สำเร็จ
‎เพื่อเอาตัวเองออกจากที่นึง ‎ไปยังสิ่งที่ดีกว่า
‎เป็นไปไม่ได้ที่จะตามติด ‎การต่อสู้ของทุกคน
‎นอกจากคุณจะทำพัง ‎แล้วมีคนลากคุณไปคุยส่วนตัว
‎แล้วด่าคุณอย่างรุนแรง
‎นี่คือสิ่งที่เราคุยกัน
‎เพราะผมโดนจนได้
‎เขาบอกว่า "กาเบรียล ‎ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเป็นผู้สนับสนุน
‎ชุมชนแอลจีบีทีคิวพลัส
‎ในอนาคต คุณจะยังแท็กชิกฟิลเลต์ ‎ในโพสต์ต่อๆ ไปอีกไหม
‎ผมบอก "แท็กสิ แต่ไม่ใช่เพราะว่า ‎ผมไม่สนับสนุนนะ"
‎"ผมสนับสนุนประเด็นคุณอยู่แล้ว
‎แต่ประเด็นมันเป็นถนนสองเลน
‎"คุณต้องสนับสนุนประเด็นของผมด้วย"
‎ผมบอก "ผมแท็กชิกฟิลเลต์ ‎ด้วยเหตุผลเดียวกัน
‎กับที่ผมแท็กบริษัทอื่นๆ ‎ที่ผมใช้พาดพิง
‎"ผมพยายามจะเอาของฟรีอยู่"
‎ง่ายๆ เลย อย่ามองข้ามนะ
‎พวกคุณคงคิดว่า ‎"กาเบรียล คุณก็มีเงินไม่ใช่เหรอ"
‎ครับ ผมมี และคุณรู้วิธีเก็บเงินไหม
‎ของฟรี
‎ครับ ผมจะบอกให้ว่าผมค้นพบได้ยังไง
‎มีคืนนึง ผมอยู่ที่ชิโพเลต์ ‎และพนักงานสุดยอดมาก
‎ผมเลยอยากจะชื่นชมพวกเขา ‎ทางออนไลน์นิดหน่อย
‎ผมก็เลยชื่นชมพวกเขา ‎แล้วแท็ก "ชิโปเลต์"
‎ชิโปเลต์เห็นทวีตผมแล้วติดต่อมา ‎เพื่อกล่าวขอบคุณ
‎และเพื่อแสดงความขอบคุณ ‎ชิโปเลต์ส่งจดหมายบัตรเบอร์ริโตมาให้
‎ใช้สำหรับร้านชิโปเลต์ ‎ได้ไม่จำกัดนานหนึ่งปี
‎และผมก็ทดลองดู
‎อ๋อ เขาส่งให้ผิดคน
‎จากนั้นสองอาทิตย์ ‎มันเหมือนบัตรรถไฟใต้ดิน
‎รอยเต็มไปหมด
‎เอาละ จะบอกให้นะ ‎ถ้าคุณเป็นผม แล้วโพสต์ทวีต
‎ที่ทำให้คุณกินอิ่มไปทั้งปีฟรีๆ
‎คุณจะไม่แท็กบริษัทหลายๆ ที่เหรอ
‎เพื่อดูว่ามีใครอีกที่ต้องการบริจาค ‎ให้กับเรื่องนั้น
‎สิ่งเดียวที่ผมรู้สึกผิดก็คือ ‎ผมกำลังขายตัวเอง แค่นั้นแหละ
‎ผมแค่ทำตัวเป็นโสเภณีไซเบอร์นิดนึง ‎แค่นั้นเอง
‎แต่ผมเข้าใจว่าต้องมีคน
‎ที่ต้องรับผิดชอบในการกระทำบางอย่าง
‎ผมแค่รู้สึกว่าหลายๆ ครั้ง ‎การสนทนาธรรมดาๆ ก็แก้ไขอะไรๆ ได้
‎ผมรู้ว่าจากกฎของปัจจุบันนี้ ‎ผมถูกแบนได้เลย
‎เพราะรายการพิเศษก่อนหน้านี้ ‎ที่ผมทำมานานหลายปี
‎และผมเข้าใจนะ ‎ผมแค่กำลังรอคนโทรมาอยู่
‎ผมรู้ว่าผมถูกแบนได้ ‎เพราะรายการพิเศษก่อนหน้านี้
‎และผมรู้ว่าพวกเขา ‎คาดหวังให้ผมขอโทษ
‎แต่ผมคงไม่ขอโทษ ‎สำหรับงานก่อนหน้านี้หรอก
‎เพราะว่ามันเป็นที่ยอมรับ ‎อย่างสมบูรณ์แบบในตอนนั้น
‎เห็นได้ชัดว่ามีหลายอย่าง ‎ที่ผมจะเปลี่ยนในตอนนี้
‎แต่ไม่มีวันที่ผมจะกลับไป ‎ขอโทษเรื่องนั้น
‎ตอนที่ทุกอย่างโอเค
‎ผมอยากให้คุณรู้ในตอนนี้ว่า
‎มีอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับผม ‎ที่คุณไม่รู้
‎ที่คุณจะได้รู้ในเร็วๆ นี้
‎สิ่งที่ผมพยายามจะทำในตอนนี้
‎คือทำตามที่ทนายบอก ‎และ "เตรียมรับมือไว้"
‎ผมยั่วโมโหบางคน ‎ที่ผมไม่ควรพูดถึงชื่อของเขา
‎ผมไปยั่วโมโหนักมวยอาชีพ
‎ชื่อว่าคาเนโล่
‎ผมรู้ เล่นใหญ่เข้าไว้
‎ถ้าคุณไม่รู้ว่าคาเนโล่คือใคร
‎ให้เวลาผมอธิบายสักสองสามวิ
‎คาเนโล่ถือเป็นหนึ่งในนักมวย ‎ที่เก่งที่สุดในโลก
‎โอเคไหม
‎เราขาดเขาไม่ได้
‎จริงๆ แล้วเขาเป็นเม็กซิกัน
‎แต่เขาดูไม่เหมือนเม็กซิกันทั่วไป
‎จริงๆ แล้ว คาเนโล่ ‎เป็นเม็กซิกันที่ขาวที่สุดในโลก
‎เขาเป็นคนขาวสุดๆ ‎ขาวมาก หัวแดง
‎คาเนโล่ ‎เป็นนักมวยเม็กซิกันขาวที่หัวแดง
‎เขาขาวมาก ขนาดโดนัลด์ ทรัมป์ ‎ยังบอกว่า "คุณเข้ามาได้เลย"
‎ขาวสุดๆ
‎แต่แล้วเขาก็พูดออกมา ‎แล้วเราก็ได้รู้
‎"โอ้ คาเนโล่ไม่ใช่คนท้องถิ่น"
‎และนี่คือจุดที่ผมมีเรื่อง
‎เพื่อนเดี่ยวไมค์ของผม ‎ที่ชื่อรอน ไวท์
‎ติดต่อผมมา
‎และรอนไวท์เชิญผมให้เป็นส่วนหนึ่ง
‎ในทริบิวต์ ทู เดอะ ทรูป ‎รายการของเขาในช่องระดับชาติ
‎และผมบอกรอน "ผมอยากทำรายการ ‎ให้กับกองทัพ มาทำกัน"
‎รายการถ่ายทำในเวกัส ‎และมีนักแสดงตลกสองคนกับผม
‎และรอน ไวท์เป็นพิธีกร
‎เขาให้ผมขึ้นเวที และผมคิดว่า ‎ผมต้องพูดแค่สิบนาทีเท่านั้นนะ
‎และผมน่าจะพูด ‎เรื่องที่เกี่ยวกับเวกัส
‎เพราะทุกคนรู้จักเวกัส
‎ผมเลยพูดเกี่ยวกับมวย
‎แล้วก็พูดถึงคาเนโล่
‎และนี่คือตอนที่ผมมีเรื่อง
‎ผมบอก "คาเนโล่ ‎เป็นนักมวยที่ผมชอบที่สุดตลอดกาล"
‎"ผมแค่อยาก…"
‎และหลังจากนั้นก็ดิ่งลงเหว
‎ผมบอกว่า "ผมแค่อยากให้เขา ‎ไม่สัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษ
‎เพราะภาษาอังกฤษของเขาไม่แข็งแรง
‎และถ้าคุณเป็นนักมวยอาชีพ…"
‎ฟังก่อน
‎ถ้าเราเป็นนักมวยอาชีพ ‎เราต้องดูมีความมั่นใจ
‎มุ่งมั่น ข่มขวัญ ก้าวร้าว ‎ตรงประเด็น ไม่แคร์ใคร
‎และตอนพูดสเปน เขาเป็นแบบนั้น
‎ตอนพูดอังกฤษ ไม่ได้เป็นแบบนั้น
‎ตอนพูดสเปน เขาโหด
‎ตอนพูดสเปน นักข่าว ‎ผู้ประกาศพูดว่า…
‎"เราอยู่กับคาเนโล่ อัลบาเรซ
‎คู่ชกของ ‎ฟลอยด์ 'มันนี่' เมย์เวทเธอร์
‎ในอาทิตย์ที่จะถึงนี้ทางเพย์เพอร์วิว ‎ณ เอ็มจีเอ็มแกรนด์ ลาสเวกัส เนวาดา
‎ผมรู้ว่าพวกคุณได้ฟังแล้วรู้สึกว่า
‎"ตายแล้ว ‎ฉันคิดว่าฉันฟังภาษาสเปนออก"
‎ก็ใช่น่ะสิ
‎แล้วนักข่าวก็จะมองมาที่คาเนโล่ ‎แล้วถามเขาเกี่ยวกับการชก
‎"คาเนโล่ วิธีการชกของคุณเป็นยังไง"
‎คาเนโล่คว้าไมค์ไป
‎เขาพูดน้อยแต่ว่าต่อยหนัก
‎เขามองไปที่กล้องแล้วพูดว่า
‎"ฟังนะ ผมจะต่อยเขาแบบนี้ ‎และแบบนี้"
‎ผมจะน็อกเขาให้ร่วงลงพื้น ตู้ม!"
‎"อย่าพลาดการชกสัปดาห์นี้ ‎ที่เอ็มจีเอ็มแกรนด์ ลาสเวกัส เนวาดา
‎คาเนโล่ อัลบาเรซ ‎ปะทะฟลอยด์ 'มันนี่' เมย์เวทเธอร์"
‎"ห้ามพลาดเด็ดขาด"
‎บทสัมภาษณ์เดียวกัน
‎ภาษาอังกฤษ
‎"ผมกำลังยืนข้าง ‎ซูเปอร์สตาร์ชาวเม็กซิกัน
‎ซาอูล คาเนโล่ อัลบาเรซ
‎ที่อาทิตย์นี้จะเจอกับ ‎ฟลอยด์ 'มันนี่' เมย์เวทเธอร์
‎ทางเพย์เพอร์วิว
‎"คาเนโล่ ‎คุณมีกลยุทธ์และแผนโจมตียังไง
‎ในการชกสุดสัปดาห์นี้ ‎กับคู่ต่อสู้จอมเทคนิคแบบนั้น
‎ผู้ที่สร้างนิยามใหม่ให้กับกีฬาชกมวย ‎ด้วยตัวคนเดียว
‎"แผนการบุกของคุณ ‎ที่จะนำไปใช้ในการชกเป็นยังไง"
‎"ก็…
‎ผม…
‎ก็จะ
‎ต่อยเขา
‎แบบนี้"
‎"ผมจะต่อยเขาแบบนี้"
‎"เขาจะต้อง…
‎ร่วง
‎ลงไป…"
‎"ปิโซภาษาอังกฤษคืออะไรนะ"
‎"พื้นเหรอครับ เขาจะต้องร่วงลงพื้น ‎แล้วก็…
‎แบบนี้"
‎"เอาละ ก็นั่นแหละครับ"
‎"ฟลอยด์ เมย์เวทเธอร์ ‎ผมหวังว่าคุณพร้อมนะ
‎เพราะว่านั่นกำลังรอคุณอยู่"
‎"รายงานสดสำหรับข่าวอีเอสพีเอ็น ‎ผมฟิล สตีเว่น"
‎"กลับไปที่สตูดิโอ จบการรายงาน"
‎"เมื่อกี้มันอะไรวะ โธ่เอ๊ย"
‎"ทำไมไม่เตือนผม"
‎แล้วข่าวก็ไปเข้าหูทีมคาเนโล่ ‎เรื่องมุกที่ผมเล่น
‎ผมรู้เพราะเพื่อนในกลุ่มมวยติดต่อมา
‎บอกผมว่า "พี่ชาย เกิดอะไรขึ้น"
‎ผมถาม "พูดเรื่องอะไร"
‎"เพื่อน เราได้ข่าวมา" "ข่าวอะไร"
‎"ได้ข่าวว่าทีมคาโนโล่โกรธมาก"
‎ผมบอก "แล้วมันเกี่ยวกับอะไรกับฉัน"
‎"ก็คงจะเป็นมุกที่นายเล่น ‎เรื่องคาเนโล่ละมั้ง"
‎"ใครเอาให้เขาดู"
‎ถ้าผมรู้ว่านักมวย ‎ที่เก่งที่สุดในโลกคนนึง
‎จะมาดูผมเล่นมุกเกี่ยวกับเขา ‎ผมคงไม่เล่นมุกเกี่ยวกับเขา
‎ผมไม่คิดว่าเขาจะดู
‎รายการตลกทริบิวท์ ทู เดอะ ทรูปส์ ‎ของรอน ไวท์
‎ในช่องระดับชาติ
‎ผมไม่คิดว่าเขาจะมาดูรายการนั้น
‎มันเป็นภาษาอังกฤษ
‎ตอนนี้ผมเครียดเรื่องที่ต้องเจอกัน
‎เพราะมันขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น
‎และผมรู้ว่าเขาจะมาเจอผมที่ไหน
‎มันจะต้องเป็นที่เวกัส
‎และเหตุผลที่มั่นใจมาก ‎ว่าจะต้องเป็นที่นั่น
‎เพราะตอนที่ผมแสดงที่เวกัส
‎ผมแสดงให้กับเอ็มจีเอ็มแกรนด์ ‎พรอปเพอร์ตี้
‎ผมก็เลยได้บัตรฟรีสำหรับดูมวย
‎และผมชอบไปนะ เพราะว่ามันฟรี
‎เขาให้ผมนั่งติดสังเวียน ‎เพื่อให้หน้าผมออกจอทีวีขนาดยักษ์
‎เพื่อช่วยผมขายตั๋ว
‎ผมรู้ว่าเพราะว่าผมเคยดูคาเนโล่ชก ‎หน้าริงไซด์
‎ผมไม่เคยคุยกับเขา ‎แต่ผมรู้ว่าจะต้องเป็นที่นั่น
‎และผมเครียดมาก ‎เกี่ยวกับการเผชิญหน้านี้
‎เพราะผมไม่รู้ว่าเขาจะมาเจอผม ‎ด้วยภาษาอังกฤษหรือสเปน
‎ผมหวังว่าจะเป็นสเปนนะ ‎เพราะผมอยากรู้สึกถึงความกลัว
‎เข้าใจผมไหม
‎ผมหวังว่าเขาจะพูดว่า
‎"กูจะฆ่ามึง ไอ้อ้วน"
‎ผมแค่กลัวว่าเขาจะทำแบบนี้…
‎"เฮ้ย"
‎"เฮ้ย เมิง"
‎"เฮ้ย เมิง ไอ้อ้วนฟลัฟฟี่"
‎"เขาเรียกผมว่าไอ้อ้วนฟลัฟฟี่"
‎ก็ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับผม…
‎คาเนโล่
‎แต่ผมว่าผมควรรู้สึกเป็นเกียรติ
‎ที่คนระดับเขา ‎มารู้จักนักแสดงตลกคนนึง
‎รู้สึกดีนะที่อย่างน้อย ‎เขาก็รู้ว่าผมเป็นใคร ซึ่งดีมาก
‎อย่างน้อยผมก็รู้สึกสำคัญ
‎เพราะหลังจาก 2019 ‎ผมไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎บอกตามตรง สำหรับผม ผมคิดว่าปี 2019
‎เป็นปีที่ดีที่สุดของผมในการทำเดี่ยว
‎เหตุผลที่ผมพูดแบบนี้ก็เพราะ
‎อีกนิดเดียว ‎ผมก็ได้เป็นพิธีกรออสการ์แล้ว
‎ครับ
‎ผมแน่ใจว่าผมจะมีโอกาสที่ดีปีหน้า
‎ปีที่ผมเกือบได้เป็นพิธีกร
‎เป็นปีที่เควิน ฮาร์ท ‎ควรจะได้เป็นพิธีกร
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณจำเรื่องราวได้ไหม ‎แต่ปกติ
‎เควิน ฮาร์ทควรได้เป็นพิธีกรออสการ์
‎และทุกครั้งที่เราเป็นพิธีกร ‎การตรวจสอบภูมิหลังจะเข้มไปอีกขั้น
‎เขาจะตรวจดูโซเชียลมีเดียทั้งหมด ‎ย้อนไปจนถึงมายสเปซ
‎คนอายุเกิน 40 รู้จัก
‎กลายเป็นว่าสิบกว่าปีก่อน
‎เควิน ฮาร์ทเคยโพสต์ทวีต ‎ที่น่าสงสัย
‎ทางผู้จัดเลยพบกับเควิน ฮาร์ท ‎เกี่ยวกับทวีตเหล่านั้น
‎และเขาบอก "เควิน ช่วยอธิบายหน่อย"
‎และเควินบอกว่า ‎"ครับ ผมโพสต์ทวีตพวกนั้นเอง"
‎"ผมรับรู้แล้วเมื่อสิบปีก่อน ‎และผมขอโทษไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน
‎"เราก้าวข้ามไปได้ไหม"
‎ทางผู้จัดออสการ์บอกว่า "ดีมากเควิน
‎เราดีใจที่คุณขอโทษแล้ว
‎เพราะว่าพวกมันถูกหยิบยกขึ้นมา ‎เป็นที่สนใจอีกครั้ง
‎และเราอยากให้มันไปให้พ้นๆ
‎เราจึงอยากให้คุณขอโทษ"
‎เควินบอกว่า ‎"คุณจะให้ผมขอโทษสองรอบไม่ได้
‎ในเรื่องเดียวกันกับสิบปีก่อน"
‎และผู้จัดบอก "คุณต้องขอโทษ ‎เพราะถ้าคุณไม่ทำ
‎คุณจะเป็นพิธีกรออสการ์ไม่ได้"
‎และเควินบอกว่า "ขอบคุณครับ ‎แต่ไม่เป็นไร ขอบคุณ"
‎และเขาก็ทิ้งงานนั้นไปเลย
‎ถ้าผมเป็นเขาผมก็คงจะทำแบบเดียวกัน
‎เพราะถ้าการขอโทษของเขา ‎เป็นการเพิ่มอำนาจให้วัฒนธรรมการแบน
‎และเราจะเพิ่มให้มันไม่ได้ ‎เราต้องเอาคืน
‎งั้น…
‎ตอนนี้…
‎ทางผู้จัดออสการ์จึงมีปัญหา
‎ในการหาตัวแทนที่เหมาะสม ‎แทนเควิน ฮาร์ท
‎ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
‎เขาจึงติดต่อนักแสดงหลายคน ‎เผื่อมีใครสนใจ
‎และทุกคนพูดแบบเดียวกัน
‎"ขอบคุณ แต่ไม่เป็นไร ขอบคุณ"
‎"เราไม่อยากเป็นส่วนนึง ‎ของดราม่าเควิน ฮาร์ท
‎ไม่มีใครอยากรับงาน
‎ผม ในอีกแง่นึง…
‎โอ้ ผมจะรู้เวลามีตำแหน่งงานว่าง
‎ผมเลยให้ผู้จัดการโทรไปหาผู้จัด ‎และทางนั้นตื่นเต้นมาก
‎ที่ใครก็ตามติดต่อมา
‎เขาบอกว่า "กาเบรียล อิเกลเซียส ‎เรารู้จักคุณ"
‎"เขาตลกมาก และฉลาดมาก"
‎"เราคิดว่า ‎เขาน่าจะเป็นพิธีกรออสการ์ที่ดี"
‎"โปรดให้เขาส่งเนื้อหาตลกมาให้หน่อย"
‎เราจะได้เห็นว่าบรรยากาศของคืนนั้น ‎จะเป็นยังไง
‎และเราจะตัดสินใจจากเนื้อหานั้น
‎นั่นคือสิ่งที่ผมทำ
‎ผมนั่งลงคืนนึงพร้อมปากกากับกระดาษ
‎เขียนมุกเอาไว้เพียบ
‎แล้วส่งไปให้ออสการ์
‎ผมว่านั่นคือเหตุผลที่เขาปฏิเสธ
‎มุกพวกนั้นไม่ได้เคยได้ออกทีวี
‎เพราะฉะนั้นคืนนี้…
‎คืนนี้ผมจะเล่นมุกโหมโรง
‎ที่ผมจะเล่นในงานออสการ์
‎แล้วคุณก็จะตัดสินใจได้ว่า ‎บรรยากาศคืนนั้นจะเป็นยังไง
‎เอาละ ผมจะทำเสียงนะ
‎"สวัสดีครับ ขอต้อนรับสู่ ‎อคาเดมี อวอร์ดในค่ำคืนนี้"
‎"พิธีกรของค่ำคืนนี้คือ
‎นักแสดงตลก กาเบรียล อิเกลเซียส
‎"ขอบคุณทุกท่านครับมากๆ ครับ"
‎"ขอบคุณครับ เป็นเกียรติมากๆ"
‎"ขอบคุณ"
‎"เป็นเกียรติมากที่ได้มาที่นี่คืนนี้ ‎ดำเนินรายการออสการ์"
‎"เพื่อคงไว้ซึ่งธรรมเนียมปฏิบัติ
‎นี่คือคนเม็กซิกัน ‎ที่ทำงานที่ไม่มีใครอยากทำ"
‎และพวกเขาไม่เอา
‎ครับ แล้วก็กลับมาที่เรื่องเดิมๆ ‎เหมือนเคย
‎เราเดินทางมาไกลมากจากปี 2020
‎การที่เราขายตั๋วสนามกีฬาหมด ‎คนแน่นขนัด
‎พร้อมที่จะหัวเราะ
‎สนุกกัน
‎เรามาไกลมาก
‎ปี 2022 ผมต้องขอบคุณหมาของผม
‎ต้องขอบคุณหมาของผม เพราะพวกมัน ‎ทำให้ผมไม่สติแตก ทำให้มีความสุข
‎ทำให้ผมมีสมาธิ
‎เพราะว่าผมดิ่งมาก เศร้ามาก ‎ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไร
‎มีใครเลี้ยงหมาไหมครับ
‎ใช่ไหมครับ
‎เห็นไหม คนเลี้ยงหมา ‎มันคือเรื่องจริง
‎ไม่มีสัตว์ประเภทไหนในโลก ‎จะให้คุณ 100 เปอร์เซ็นต์แบบหมา
‎อะไรนะ แมวเหรอ ไม่เอา
‎ขอโทษนะ ‎ไม่ได้ตั้งใจจะว่าแมวหรือคนเลี้ยงแมว
‎คนเลี้ยงแมว ‎คุณก็รู้เหมือนที่ผมรู้ แมวๆ คุณ…
‎ผมรู้ว่าพวกคุณมีมากกว่าหนึ่ง…
‎พวกแมวมองคุณ ‎เหมือนคุณอยู่ในบ้านมัน
‎คุณเดินเข้ามา พยายามจะดุมัน
‎แล้วพอคุณพยายามจะคุยด้วย ‎มันก็หันหลังใส่
‎และเอารูตูดให้ดู
‎คุณจ้องไปแล้วพูดว่า ‎"ว้าย มืดมากเลย"
‎มีแต่หมาที่ให้คุณเต็มที่
‎พวกมันถึงไดเศร้ามาก ‎เวลามันรู้ว่าคุณกำลังจะไป
‎และมีความสุขมาก ‎เวลาที่คุณกลับมาบ้าน
‎คุณคือทุกสิ่งอย่างที่มันคอยมองหา
‎"กลับมาแล้วโว้ย"
‎ผมรู้ว่าไม่มีอะไรในโลกนี้ ‎รักผมไปมากกว่าหมาของผม
‎คืนนี้ผมพูดแบบนี้ มีคนบอกว่า ‎"แล้วลูกชายคุณล่ะ"
‎ผมบอก "ไม่มีอะไร
‎รักผมไปมากกว่านี้"
‎ผมสามารถทิ้งห้องแต่งตัว ‎เป็นเวลาหนึ่งนาทีหรือชั่วโมง
‎พอผมกลับมา ปฏิกิริยาก็เหมือนเดิม
‎มันคือช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‎ทุกๆ ครั้ง
‎อ๋อครับ วินนี่หมาของผม ‎จะกระโดดจากโซฟา
‎แล้ววิ่งมาหาผมด้วยความเร็วสูง ‎แล้วพอมาถึงตัวผม
‎มันจะกระโดดโลดเต้น ‎แล้วทำเสียงเหมือนกับ…
‎คุรเกือบจะได้ยินมันพูดว่า ‎"หายไปไหนมา"
‎และมันฉี่ไปทั่วทุกที่
‎ผมเคยไม่พอใจที่มันทำแบบนั้น ‎แต่พอมาคิดๆ ดูแล้ว
‎หมารักผมมาก ‎จนควบคุมการทำงานของร่างกายไม่ได้
‎นั่นคือเหตุผลที่เวลาผมกลับบ้าน ‎ผมจะอุ้มมันทันทีเป็นสิ่งแรก
‎แล้วแฟนผมก็จะโกรธ
‎"ทำไมไม่มาหาฉันก่อน"
‎ผมบอก "เพราะหมารักผมมากกว่า"
‎"คุณรู้ได้ยังไงว่าฉัน ‎ไม่ได้รักคุณมากกว่า"
‎ผมบอก "ผมไม่เห็นรอยฉี่"
‎ดูสิ แห้งสนิท
‎ครับ แฟนผมไม่ชอบ โทษที
‎แต่หมาพวกนี้นะ ผมจะเล่าให้ฟัง
‎และผมขอโทษถ้าผมพูดติดๆ ขัดๆ
‎หรือไม่มีสมาธิเท่าไหร่ในตอนนี้
‎ผมไม่เคยถูกเบี่ยงเบนความสนใจ
‎ด้วยเรือเหาะที่มีหน้าผมมาก่อน
‎ขอโทษนะ เน็ตฟลิกซ์ แต่มัน…
‎มันเหมือนกับวันเกิด ‎คริสต์มาส ซูเปอร์โบวล์
‎เวิลด์ซีรีส์
‎และเสียซิง ‎ทั้งหมดเกิดขึ้นพร้อมกัน
‎เห็นแม้กระทั่งแสง ‎จากเรือเหาะกู๊ดเยียร์
‎ผมขอโทษนะทุกคน ตอนนี้ ‎ผมแค่มีความสุขมากเลย ขอบคุณนะครับ
‎ผมอยากให้แม่ได้เห็นจัง
‎คุณไม่รู้หรอก
‎แม่ต้องมีความสุขที่ได้เห็นพวกคุณ
‎แต่แม่ผมคงพูดว่า "บ้าไปแล้ว"
‎"ดูสิ ลูกของฉันอยู่บนสวรรค์ ‎เขาอยู่กับพระเจ้าบนฟ้า เห็นไหม"
‎มหัศจรรย์มาก
‎พวกคุณโอเคไหม ‎ผมได้ยินเสียงไอตรงนั้น
‎เป็นอะไรหรือเปล่า
‎อย่าไอนะ เขาเพิ่งปล่อยให้เรากลับมา
‎ผมยอมให้คุณตดดีกว่าไอ
‎ถ้าคุณรู้สึกว่าจะไออีก ‎ให้ปิดปากเอาไว้
‎แปลงพลังงาน ‎แล้วปล่อยมันออกข้างหลังแทนนะ
‎และผมรู้ว่าคนข้างหลังคุณ ‎บอกว่า "อย่าตดนะ"
‎คุณตดออกมา ‎แล้วถ้าคนข้างหลังไม่ได้กลิ่น
‎แปลว่าพวกเขาเป็นโควิด
‎โอเค นั่นคือชุดตรวจฟรีที่บ้าน
‎ยังไงก็ตาม…
‎ช่วงปี 2020
‎ผมกับหมาของผม สิ่งปกติที่เราทำได้
‎ก็คือการขับรถเล่นครับ
‎ขับรถ เราอยู่ในรถได้
‎ไม่มีอะไรเปิด แต่เราสามารถขับรถได้
‎เราก็เลยเข้าไปในรถ
‎ผมเปิดเพลย์ลิสต์นี้และขับรถ
‎สุดท้าย เราก็ออกไปหาอะไรกิน
‎ผมรู้ว่ามันฟังดูบ้าที่พูดแบบนั้น ‎แต่จำได้ไหม
‎ผมมีโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ‎ถึง 85 เปอร์เซนต์
‎ผมไม่เคยย่างเท้าไปตลาด ‎เพราะว่าผมกลัว
‎อาหารของผมทั้งหมดมาจากเพื่อน ‎และคนขายของริมทาง
‎ครับ
‎ผมสนับสนุนพ่อค้าแม่ค้าริมถนน ‎เผื่อมีใครสงสัย
‎เพราะไม่ว่าจะยังไง ‎พวกเขาก็พยายามสุดความสามารถ
‎ในการทำให้ชีวิตดีขึ้น ‎เพื่อตัวเองและเพื่อครอบครัว
‎คืนหนึ่ง ‎หลังจากที่ออกมาจากร้านทาโก้
‎ผมรู้สึกว่ามีคนมากมาย ‎ต้องการออกจากความคุ้นชิน
‎เพื่อหาหนทางใหม่ๆ ‎ในการเอาตัวรอดทางเศรษฐกิจ
‎ผมทำพลาดในคืนหนึ่ง ‎ที่ไปคิดว่าคนที่ทำงานร้านนั้น
‎เป็นเม็กซิกัน
‎เขาไม่ได้เป็น
‎ผมคุยสเปนกับเขาด้วยซ้ำ ‎ซึ่งเป็นสิ่งต้องห้าม
‎กฎก็คือเมื่อเจอคนลาติน
‎คุณต้องพูดอังกฤษกับเขาก่อน ‎แล้วถ้ามีกำแพงภาษา
‎ให้ใช้แผนสอง ภาษาสเปนระดับมัธยม
‎เริ่มด้วยภาษาอังกฤษ ‎"สวัสดี ผมขอ…"
‎"ผมไม่เข้าใจ มีอะไร"
‎อ๊ะ เดี๋ยวๆ ผมจัดการได้ๆ
‎โอลา
‎โย มี…
‎ผมเลยเดินไปเขาที่ร้านและพูดว่า
‎คือเขาเหมือนคนบ้านเดียวกัน ‎ผมก็เลย…
‎ซึ่งเหมือนกับ ‎"สวัสดีเพื่อน สบายดีไหม"
‎และเขาตอบว่า
‎"คุณพูดอะไรกับผม"
‎"ผมขอโทษครับ ‎ผมนึกว่าคุณเป็นเม็กซิกัน"
‎"เปล่าๆ ผมไม่ใช่เม็กซิกัน ‎ผมเป็นคนกรีก"
‎กรีกเหรอ
‎เวร คนละโยชน์เลย
‎"โทษทีเพื่อน มันดึก ผมเหนื่อย ‎ขอทาโก้สองอันได้ไหม"
‎"หมายความว่าไง 'ขอทาโก้สองอัน'"
‎"ผมพูดไปหยกๆ ว่า ‎ผมไม่ใช่คนเม็กซิกัน ผมเป็นคนกรีก"
‎"ผมไม่ได้ขายทาโก้"
‎"ผมขายยีโร"
‎"ยีโรเหรอ"
‎แล้วผมก็จำได้ว่า ‎เห็นข้อความเขียนที่หน้ารถ
‎และผมนึกว่ามันเป็นชื่อคน ‎หรืออะไรสักอย่าง
‎ผมบอกว่ามันสะกดแบบนี้ ‎จี วาย อาร์ โอ
‎"ไจโร"
‎เขาหัวเสียมาก
‎"มันไม่ใช่ไจโร มันคือยีโร"
‎"ข้อความนั้นเขียนว่า 'ไจโร'"
‎"มันอ่านว่ายีโร"
‎"เพื่อน ผมเหนื่อย มันดึกแล้ว"
‎"'ยีโร' คืออะไร"
‎"มันก็เหมือนทาโก้"
‎"ขอสอง"
‎ในที่สุด ธุรกิจต่างๆ กลับมาเปิด
‎และให้เราเข้าไปข้างใน ‎และผมจะบอกพวกคุณเลย
‎ว่าผมแอบปลื้มสตาร์บัคส์
‎เป็นความรู้สึกผิดที่ผมยินดี ‎ผมชอบไดรฟ์ทรูมาก
‎แต่ความแตกต่างก็คือ
‎เวลาคุณมีตัวเลือกระหว่าง ‎เข้าไปในร้านกับไดรฟ์ทรู
‎มันก็เรื่องนึง
‎แต่พอเขาบอกเราว่า ‎เข้าไปในร้านไม่ได้อีกแล้ว
‎แล้วมาบอกให้เราเข้าไปในร้านได้
‎คุณเหมือนจะคิดถึงมัน
‎เหมือนผม ผมรอจะเข้าไปในร้านไม่ไหว ‎ตอนพวกเขาบอกว่าประตูกำลังจะเปิด
‎ผมรอสั่งจากเคาน์เตอร์ในร้าน ‎แทบไม่ไหว
‎ได้คุยกับคนและดูเมนู
‎ผมไม่ถือสา
‎ผมไปแต่หัววัน
‎เอาหมาไปด้วย ไม่แคร์
‎เราเดินเข้าไปในสตาร์บัคส์
‎และผมรู้ว่าที่ลองบีช ‎เขาทำแบบนี้ได้
‎ผมไม่แน่ใจว่าที่นี่ทำได้ไหม ‎แต่เขามีสติกเกอร์ที่พื้น
‎และผมก็ยืนอยู่ตรงสติกเกอร์นั่น
‎ผมเอาหมามาด้วย ชิลๆ
‎ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเด็กประถม
‎เราทำชิลๆ ยืนรอ
‎และผู้หญิงข้างหลังผม ‎เห็นว่าผมอุ้มหมาสองตัว
‎เธอแสดงออกว่าขัดใจมาก ‎ที่ผมเอาหมามาด้วยสองตัว
‎และแทนที่จะพูดว่า "ขอโทษนะ ‎นี่คุณ สวัสดี โอลา"
‎เธอทำแค่นี้…
‎ผมได้ยินแล้วผมก็พูดว่า ‎"เวรแล้ว โควิด"
‎"ผมไม่เห็นสติกเกอร์เลย"
‎"ผมออกนอกระบบแล้ว"
‎และเธอบอกว่า "ฉันไม่ได้เป็นโควิด"
‎"พวกมันคือสุนัขบริการเหรอ"
‎"พันธุ์ชิวาว่าครับ"
‎"และเจ้าพวกนี้ ‎ตรงข้ามกับสุนัขบริการโดยสิ้นเชิง"
‎"แล้วพวกมันเข้ามาข้างในได้เหรอ"
‎ผมบอก "คือผมไม่ได้ถาม"
‎"ผมไม่อยากปล่อยพวกมันไว้ในรถ"
‎"ผมไม่ได้จะนั่งแช่ ‎ผมจะสั่งกาแฟแล้วไป"
‎"ผมจะไม่วางพวกมันลงด้วย ผมขอโทษ"
‎และเธอพูดว่า ‎"อย่างน้อยพวกมันถูกกฎหมายไหม"
‎คุณจะถามคนเม็กซิกัน ‎ว่าหมาของเขาถูกกฎหมายไหมเหรอ
‎และโชคยังดี… คนต่อไปครับ"
‎"ขอบคุณพระเจ้า"
‎ผมได้ไปข้างหน้า ‎และตอนนี้ผมเริ่มกังวล
‎เพราะผู้หญิงคนนั้น ‎ทำให้ผมคิดอยู่ในหัวตลอดเวลา
‎ว่าผมกำลังทำอะไรไม่ดี
‎ว่าผมกำลังจะโดนด่าหรือไล่ออก
‎ผมเลยพยายามไม่มองตาพนักงาน
‎ผมก็ดูเมนูอยู่ ‎และก็ได้ยินเขาพูดว่า "หมา"
‎"ไงเพื่อน ขอโทษด้วย ขอโทษๆ ผมรู้
‎"น่ารักจัง"
‎"ชื่ออะไรบ้าง"
‎"อ๋อ ตัวนี้ชื่อวินนี่ ‎ตัวนี้ชื่อริซ่า"
‎"น่ารักมาก" "ขอบคุณครับ"
‎แล้วก็มีบาริสต้าอีกคนมา ‎และเธอพูดว่า "ฉันเห็นหมา"
‎"ผมขอโทษ"
‎"น่ารักจังเลยค่ะ"
‎"ชื่ออะไรบ้างคะ"
‎ผมบอกว่า "อ๋อ ‎ตัวนี้ชื่อวินนี่ ตัวนี้ริซ่า"
‎"น่ารักจังเลยค่ะ" "ขอบคุณครับ"
‎แล้วผมก็สั่งเครื่องดื่ม ‎แล้วบาริสต้าผู้หญิงก็เรียกผม…
‎"ว่าไงครับ"
‎"คุณทราบใช่ไหมว่า ‎ฉันต้องถามอะไรหน่อยเรื่องหมาคุณ"
‎"ผมรู้ครับ ผมขอโทษ ‎ผมแค่ไม่อยากทิ้งไว้ในรถ"
‎"เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้จะดื่มอะไรคะ"
‎"ก็…
‎ผมก็อยากแบ่งกาแฟให้หมาของผมนะ
‎ผมไม่คิดว่า ‎คาเฟอีนกับชิวาว่าจะเข้ากัน"
‎"ไม่นะ เหลวไหล"
‎"หมาน้อยของคุณ ‎อาจจะอยากดื่มพัปปูชี…"
‎โอเค คุณเห็นไอ้นั่นไหม
‎ตอนนี้มีเสียงแล้ว
‎ตอนผมพูดถึงสติกเกอร์ ‎"เราไม่สนเรื่องสติกเกอร์
‎แต่คุยเรื่องพัปปูชิโน่ ‎ได้ทั้งวัน" ใช่ไหม
‎ขอโทษครับ ยังไงก็ตาม…
‎ตอนเธอบอกว่า "พัปปูชิโน่" ‎ผมถาม "มันคืออะไร"
‎ผมมองหาในเมนู "ไม่เห็นมีเลย"
‎"ไม่ใช่ค่ะ พัปปูชิโน่คือแก้วเล็กๆ
‎และเราใส่วิปครีมในแก้วนั้น"
‎"คุณจะได้อร่อยไปกับเครื่องดื่ม
‎ส่วนเจ้าตัวเล็ก ‎ก็จะได้อร่อยไปกับคุณด้วยไงคะ"
‎ผมบอกว่า "ตายแล้ว"
‎"ผมโคตรชอบเลย"
‎"เท่าไหร่ครับ"
‎"อ๋อ ฟรีค่ะ"
‎"ขอรายละเอียดเพิ่ม"
‎"คุณมีหมาน้อยสองตัว ‎คุณจะได้พัปปูชิโน่สองแก้ว"
‎"โอ้โฮ ผมขอแก้วที่สามได้ไหม"
‎"อ้าว เราไม่เห็นหมาอีกตัวเหรอคะ"
‎ตัวนี้ครับ
‎ผมตื่นเต้นมาก ผมบอกเธอ ‎"คุณเข้าใจไหม
‎ว่าคุณทำให้ผมมีความสุขแค่ไหน ‎กับเรื่องพัปปูชิโน่"
‎"อ๋อ ค่ะ"
‎"เขาบอกว่าถ้าใครพาหมามาด้วย
‎ให้ทางร้านเอาพัปปูชิโน่ให้ฟรีๆ"
‎"แปลว่าผม ‎เดินเข้ามาในร้านกับหมาได้เหรอ"
‎"อ๋อค่ะ ยินดีต้อนรับหมาทุกเมื่อ"
‎ผมจะบอกพวกคุณเอาไว้ ‎ผมเจ้าคิดเจ้าแค้นมาก
‎ผมผูกใจเจ็บ ผมพูดว่า
‎"ช่วยพูดดังๆ ได้ไหมครับ"
‎"ยินดีต้อนรับน้องหมาของคุณ ‎ทุกเมื่อค่ะ"
‎ผมไม่ได้โม้นะ ‎ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนคาเนโล่นิดๆ
‎จริงๆ นะ ผมอดไม่ได้
‎ผมหันไปแล้วพูดว่า ‎"เอ้ ได้ยินไหม ยัยป้า"
‎"ฉันอยู่ที่นั่น ‎ในคืนที่ฟลัฟฟี่โดนไล่ออก"
‎อย่างที่บอก ไม่ว่าคุณพูดหรือทำอะไร
‎จะมีคนหาทางบิดเบือน ‎และทำให้มันดูแย่
‎ผมได้รับอีเมลเรียบร้อยแล้ว ‎นอกจากเรื่องที่ผมเล่นมุกนั้น
‎ว่าไม่มีอะไรบนโลกนี้ที่รักผม ‎ไปมากกว่าหมาของผม กับลูกผม
‎มีคนติดต่อมาแล้ว บอกว่า ‎"น่าสงสารลูกชายคุณจัง"
‎ผมบอก เขารู้
‎ผมรักเขามาก
‎ลูกชายผมจะอายุ 25 แล้ว
‎เขาอายุ 24
‎แฟรงกี้อายุ 24 ปี
‎ขอบคุณสำหรับเสียงปรบมือ ‎เขายังอยู่บ้านอยู่เลย
‎ผมเพิ่งให้สัมภาษณ์มา
‎และมีคนถามผมเรื่องลูกชาย
‎เขาบอกว่า "กาเบรียล ‎คุณชอบพูดถึงลูกชายเป็นประจำ
‎ในรายการพิเศษ"
‎"จะมีเรื่องใหม่ๆ ออกมา ‎ให้เราได้รอฟังไหม"
‎แล้วผมตอบ ‎"ไม่เชิงว่าเป็นเรื่องใหม่…"
‎เพราะลูกผมกำลังทำ ‎เรื่องที่เขาสนใจอยู่
‎เขาทำเรื่องของเขา ‎มีชีวิตของตัวเอง และนั้นเจ๋งมาก
‎แต่ผมก็มีเรื่องจากอดีต ‎ที่ผมไม่เคยเล่า
‎เขาพูดว่า "งั้นก็เล่าเลย"
‎ผมบอก "โอเค เรื่องที่ผมชอบ ‎น่าจะเป็นเรื่องแรก"
‎"ในปี 2007 ‎ตอนผมได้เจอเขาครั้งแรก…
‎พวกคุณรู้ว่า ‎ในทางเทคนิคเขาเป็นลูกเลี้ยงผม
‎แต่ผมไม่ชอบพูดว่า "ลูกเลี้ยง"
‎เขาเป็นลูกชายผม
‎เขาเป็นลูกชายผมหรือเด็กหลังการขาย
‎ไม่มีอะไรซับซ้อน
‎ยังไงก็ตาม ปี 2007 ผมอยู่บ้าน ‎ในวันฮาโลวีน ด้วยเหตุผลบางอย่าง
‎เรื่องเป็นแบบนี้ครับ
‎ในฐานะนักเดี่ยวไมค์โครโฟน ‎ผมได้ลงชื่อทำการแสดง 365 วันต่อปี
‎ไม่มีวันพิเศษสำหรับผม
‎ผมทำงานวันคริสต์มาส
‎ผมทำงานวันก่อนปีใหม่ ‎วาเลนไทน์ เซนต์แพทริก
‎วันเกิด วันหยุด ‎โอกาสพิเศษ วันอะไรก็ตาม
‎แม่ผมบอกว่า "ถ้ามีงานก็ต้องทำงาน"
‎เราต้องทำงาน ยิ่งถ้าเรามีงานที่ดี
‎เราไม่อยากให้ใครมาแย่ง
‎ถ้าคุณจะลงมือทำ ทำให้เต็มที่ครับ
‎การที่ผมไม่ได้ทำงานวันฮาโลวีน ‎เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นยากมาก
‎แล้วแม่ของลูกผมก็บอกว่า…
‎เธอบอกว่า "ฉันว่าดีมากเลย ‎ที่คุณอยู่บ้านวันนี้"
‎"ไหนๆ ก็เป็นปีแรกของแฟรงกี้
‎ที่มีเราสามคน เอาแบบนี้ดีไหม"
‎"คืนนี้คุณพาเขาออกไปเลี้ยงหรือหลอก
‎ส่วนฉันอยู่บ้านแจกขนม"
‎"การทำแบบนี้จะทำให้คุณสองคน ‎มีโอกาสได้ทำความรู้จักกัน"
‎ได้พูดคุยกัน ได้หัวเราะด้วยกัน"
‎"คุณว่าไง"
‎ผมบอก "ที่รัก จะบอกให้ ‎มันเป็นความคิดที่ดีมาก"
‎"ผมชอบนะ ผมชอบนะ"
‎"โอเค ผมเอาด้วย แฟรงกี้ ‎มาเร็ว ไปเล่นหลอกหรือเลี้ยงกัน"
‎"แล้วแม่ผมล่ะ"
‎"แม่เธอจะอยู่บ้าน" "เยี่ยม"
‎แล้วเราก็ขึ้นรถ
‎และผมพาแฟรงกี้ไป "ย่านนั้น"
‎คุณรู้ว่าผมพูดถึงอะไร
‎ย่านนั้นที่แจกขนมของคอสต์โก
‎ครับ เราจอดรถและเดินไปตามถนน
‎และผมไม่ได้ใส่คอสตูม ผมไปกับเขา
‎เขาแต่งตัวสำหรับฮาโลวีน ‎ผมแต่งตัวปกติ
‎บางบ้านที่เราไปเคาะประตูตกใจมาก
‎มีคนนึงบอกว่า…
‎"เดอะ ฟลัฟฟี่"
‎ผมบอก "ตายละ ผมไม่เคยถูกเรียกว่า ‎'เดอะ ฟลัฟฟี่' มาก่อน"
‎ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี "ข้าเอง"
‎บ้านที่เราไปเคาะหลังนึง ‎พวกเขาเปิดประตู
‎พวกเขาพูด "ว้าย คนดัง"
‎ผมทำแบบนี้…
‎เราเดินไปเรื่อยๆ ไปตามถนน ‎แล้วก็เดินกลับมา
‎พอเราไปถึงรถ ถังก็ล้นไปด้วยขนม
‎พอเรากลับไปถึงบ้าน ‎ยังใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงเลย
‎เราเดินเข้าบ้าน ‎แม่ของแฟรงกี้หัวเสีย
‎เธอบอกว่า "นี่มันอะไรกัน"
‎ผมถาม "อะไร"
‎"ฉันนึกว่าฉันบอกคุณ ‎ให้พาเขาไปเลี้ยงหรือหลอก"
‎ผมตอบ "ผมพาไปแล้ว โชว์ผลงานซิ"
‎"ประเด็นที่ให้พาไปเลี้ยงหรือหลอก ‎ไม่ใช่พาไปเอาขนม"
‎"คุณว่าไงนะ"
‎"แล้วประเด็นคืออะไร"
‎"ประเด็นคือให้คุณสองคน ‎ใช้เวลาร่วมกัน หัวเราะกัน
‎พูดคุยกัน ทำความรู้จักกัน
‎"คุณไม่ทำแบบนั้นในหนี่งชั่วโมงหรอก"
‎"ช่วยทำเพื่อฉันได้ไหม ‎พาเขาออกไปอีกรอบ
‎อย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง
‎"ที่รัก ผมเข้าใจ ‎ไม่ต้องห่วงนะ ผมจัดการได้"
‎ผมเลยบอก "แฟรงกี้ มานี่ ‎เทขนมออกจากถัง ยกสอง"
‎แล้วเราก็ออกไปข้างนอก ขึ้นรถ…
‎ผมไม่อยากไปเคาะประตูหน้าบ้านอีก ‎ผมเลยบอก "คิดอะไรออกแล้ว"
‎ผมพาแฟรงกี้ไปวอลมาร์ท
‎เราไปวอลมาร์ท แฟรงกี้บอกว่า ‎"เรามาทำอะไรที่นี่"
‎"พ่อจัดการเอง ดูนะ"
‎เราเดินเข้าไป ผมบอก "จับรถเข็นไว้"
‎"ตามพ่อมา"
‎แล้วผมพาแฟรงกี้ตรงไปแผนกขนม
‎พอเราไปถึงแผนกขนมผมจอดรถเข็น
‎ผมไปตรงหน้าแฟรงกี้แล้วบอกว่า
‎"แฟรงกี้ เธอมีเวลา 30 วินาที ‎เพื่อหยิบขนมให้มากที่สุด"
‎"พร้อมไหม ลุย"
‎แล้วเขาก็นิ่งไปเลย
‎ผมบอก "นาฬิกาเดินอยู่ ไป"
‎"ตายแล้ว"
‎แล้วเขาก็หยิบถุงขึ้นมา มองดู ‎โยนลงรถเข็น
‎หยิบถุงที่สอง มองดู โยนลงรถเข็น
‎หยิบถุงที่สาม และพอถุงที่สาม…
‎"หมดเวลา"
‎และเป็นครั้งแรก ‎ที่ผมได้ยินเขาพูดว่า "แม่งเอ๊ย"
‎เพราะเขารู้ว่าเขาพลาดโอกาสทองไปแล้ว
‎ในสองสามวินาทีแรก
‎เราไปที่รถ ผมฉีกสามถุงนั้นออก
‎แล้วเทลงในถัง ‎และบอกเขาว่า "ฟังนะ แฟรงกี้
‎พอถึงบ้าน
‎ห้ามบอกแม่ว่าเราไปวอลมาร์ทมา"
‎"ทำไมล่ะครับ"
‎"เพราะแม่จะว่าเราโกงหลอกหรือเลี้ยง"
‎"แต่มันดีกว่าอีก" "พ่อรู้"
‎แล้วเราก็กลับบ้าน ‎และแน่นอนว่าตอนนี้โทนเปลี่ยนไป
‎เธอบอก "นั่นไง ‎พวกคุณสองคนสนุกไหม"
‎"เราสนุกมากๆ เลยที่รัก ‎สนุกใช่ไหมแฟรงกี้"
‎"เยี่ยมเลย แฟรงกี้ เอาขนมมาให้แม่"
‎"ทำไมแม่"
‎"เพราะแม่ต้องตรวจดูว่า ‎ขนมปลอดภัยสำหรับกินไหม"
‎"ทำไมจะไม่ปลอดภัย" ‎ทั้งหมดมาจาก…"
‎"หุบปากนะไอ้โง่ หุบปาก ‎หุบปาก ไอ้เด็กเวร หุบปาก"
‎เขาเกือบทำทุกอย่างพัง ‎เข้าใจที่ผมพูดไหม
‎เขาก็เอาถังให้แม่ไป และแม่ก็รับ
‎แล้วก็เทลงบนโต๊ะตรงหน้าเราทันที
‎เธอสังเกตเห็น
‎"มีขนมแบบเดียวกันเยอะไปหมดเลย"
‎"ขนมแบบเดียวกัน"
‎"อธิบายสิว่าทำไมมีขนมแบบเดียวกัน ‎ในถังของแฟรงกี้เยอะมาก
‎"ไม่รู้จะบอกยังไงดีที่รัก
‎แถวนั้นมีพวกขี้เกียจคิดเต็มไปหมด"
‎"เรากลับไปย่านอื่นไม่ได้ ‎เพราะเขามีกล้อง
‎และจะรู้จักเรา ‎และผมไม่อยากเป็นคนเงอะงะ"
‎หนึ่งปีผ่านไป
‎ตอนนี้ 31 ตุลาคม 2008
‎และด้วยเหตุผลบางอย่าง ‎ผมไม่มีคิวแสดงวันฮาโลวีนอีก
‎และแฟนของผมก็พูดออกมาว่า
‎"โอ้ มันเป็นสัญญาณ มันเป็นสัญญาณ"
‎ผมบอก "มันเป็นสัญญาณ ‎ว่าเอเจนท์ผมขี้เกียจ"
‎นี่ชมอยู่นะแมท ผมรู้คุณอยู่ที่นี่ ‎ขอโทษที่เล่นมุกนั้น
‎คุณทำงานได้เก่งมาก ‎ขอบคุณสำหรับงานนี้
‎แต่ปีนั้นคุณมาตรฐานตกนะ…
‎แต่ยังไงก็ตาม…
‎แล้วแม่ของแฟรงกี้ก็บอกว่า ‎"ฉันคิดว่านะ"
‎"บางที ‎เราอาจจะทำให้มันเป็นธรรมเนียม"
‎"มันอาจเป็นธรรมเนียมของพวกคุณ
‎คุณสองคนออกไปหลอกหรือเลี้ยง
‎แล้วฉันก็อยู่บ้าน แจกขนม"
‎"อาจเป็นธรรมเนียม"
‎ผมตอบ "นี่ ที่รัก ผมก็ชอบนะ"
‎"แฟรงกี้ มาเร็ว ‎เราจะไปเล่นหลอกหรือเลี้ยงกัน"
‎"แล้วแม่ผมล่ะ" ‎"แม่จะอยู่บ้านอีกแล้ว"
‎"เยี่ยม"
‎เราเลยออกไปข้างนอก ขึ้นรถ
‎ผมโน้มตัวลงไปและมองแฟรงกี้ ‎แล้วพูดว่า
‎"แฟรงกี้ คิดเหมือนที่พ่อคิดไหม"
‎"วอลมาร์ท"
‎เราไปจอดรถที่วอลมาร์ท
‎เราเดินเข้าไป และผมบอกว่า ‎"แฟรงกี้ ไปหยิบรถเข็น"
‎"ตามพ่อมา"
‎และผมพาเขาไปที่แผนกขนม
‎พอเราไปถึงแผนกขนม ‎ผมจอดรถเข็นแล้วไปที่หน้าเขา
‎บอกว่า "แฟรงกี้ ‎เธอมีเวลา 30 วินาที
‎เพื่อหยิบขนมให้มากที่สุด"
‎"พร้อมไหม ลุย"
‎เห็นได้ชัดว่า ไอ้เวรนี่ ‎ฝึกฝนมาทั้งปีเพื่อการนี้
‎พอผมพูดว่า "ลุย" แขนของเขา ‎กวาดทั้งเชลฟ์เลย
‎เขาฉีกถุงขนมลงรถเข็น
‎เขาทำให้รถเข็นล้นภายในสิบวินาที
‎ผมมั่นใจเลยว่า ‎นั่นเป็นวันแรกที่ผมเป็นเบาหวาน
‎และนั่นเป็นเรื่องเล่า ‎ที่ผมเล่าในงานปาร์ตี้
‎และเพื่อนสนิท ‎และผมเพิ่งเอามาเล่าให้ฟังบนเวที
‎และเขาก็บังเอิญได้ยินครั้งนึง ‎ตอนเล่าเรื่องนี้
‎เขาบอก "จริงเหรอ ยังจะเอาอีกเหรอ"
‎ผมบอก "มันเป็นเรื่องราวดีๆ นะ"
‎"ลูกเป็นฮีโร่"
‎แล้วก็มีบางสิ่งเกิดขึ้น
‎วันหนึ่ง เขาอยากคุยกับผม
‎และเขาทำให้ผมตกใจ
‎เขาบอก "ขอคุยด้วยได้ไหมพ่อ"
‎"ได้สิ มีอะไร"
‎"ผมอยากจะพูดอะไรหน่อย"
‎"โอเค ว่าไง"
‎"มันสำคัญมาก"
‎"โอเค"
‎"จริงจังนะ"
‎"พ่อนั่งลงได้ไหม"
‎"เธอตั้งท้องมากี่เดือนแล้ว"
‎"พ่อพูดเรื่องอะไร" ‎"ลูกพูดเรื่องอะไร"
‎"อย่าทำให้พ่อกลัวสิ"
‎"มันเกี่ยวกับเรา" "โอเค"
‎"ว่าไง"
‎เขาบอกผมว่า…
‎"เลิกเอาผมไปเป็นเรื่องตลกได้ไหม"
‎และพอเขาพูด ผมก็รู้สึก
‎เพราะว่าผมรู้ว่ามันยากแค่ไหน ‎ที่เขาจะเอามาพูด
‎ผมถามเขา ‎"ลูกรู้สึกแบบนี้มานานแค่ไหน"
‎"ทั้งชีวิต"
‎"เมื่อก่อน ‎เคยคิดจะเอาเรื่องนี้มาพูดไหม"
‎"เคยครับ"
‎"ตอนนั้นพ่อตอบว่าไง"
‎"พ่อบอกให้ผมทาโรลออน"
‎"มันได้ผล"
‎"ฟังนะ แฟรงกี้ เอิ่ม…
‎พ่อไม่รู้วิธีการเป็นพ่อนะ"
‎"มันเป็นสิ่งหนึ่งที่มีอะไรบางอย่าง ‎ที่พ่อไม่อยากทำ"
‎"พ่อรู้ว่าพ่อไม่อยากตะโกนใส่ลูก
‎และพ่อรู้ว่าพ่อไม่อยากตีลูก"
‎"พ่อเลยทำสิ่งที่ดีที่สุด ‎ด้วยสิ่งที่พ่อรู้"
‎"พ่อแซวลูกเล่น"
‎"มันเรียกว่าทำให้อับอาย"
‎"ปีนี้"
‎"ฟังนะ ถ้าลูกไม่อยากให้พ่อ ‎เล่าหรือเล่นมุก
‎หรือล้อ พ่อเข้าใจนะ"
‎มันเป็นสิ่งที่ผมไม่อยากทำ ‎ให้เขารู้สึกแย่
‎และผมก็ไม่อยากรู้สึกแย่ ‎เข้าใจใช่ไหมครับ
‎ผมเลยบอก "ฟังนะ พ่อจะบอก ‎ให้คนดูรู้ว่าเราคุยกันแล้ว"
‎"และ… เพื่อให้พวกเขาเข้าใจเหตุผล ‎ว่าจากนี้ไป
‎ในอนาคต จะไม่มีเรื่องเล่า ‎เกี่ยวกับแฟรงกี้อีก"
‎"ทำไมมันถึงสำคัญ"
‎"เพราะถ้าพ่อไม่อธิบายว่า ‎ทำไมถึงเลิกพูดถึงลูก
‎คนดูจะคิดว่าลูกตายไปแล้ว"
‎"ผมไม่…" พ่อก็ไม่อยาก ‎ให้คนดูคิดว่าลูกตาย"
‎กอดเขาแน่นๆ ‎บอกเขาว่าผมรักเขามากแค่ไหน
‎เพราะว่าผมรักเขามาก ‎และหวังว่าเขาจะรับรู้
‎ผมคิดว่าปัญหาและความอึดอัดหลายอย่าง ‎ที่เรามีในตอนนี้
‎มันเกี่ยวข้องกับการที่ผม ‎ไม่ได้อยู่กับแม่เขาอีกแล้ว
‎ผมไม่อยากให้พวกคุณคิดว่า ‎ผมจะเอาเรื่องของเธอมาทำเป็นมุก
‎ผมไม่ทำ
‎ผมไม่มีเรื่องแย่ๆ ‎พูดถึงผู้หญิงที่ผมอยู่ด้วย
‎เป็นเวลา 14 ปี
‎โอเคไหม ไม่มีอะไรแย่ แง่ลบ ‎เสื่อมเสีย ไม่มี…
‎ไม่มีอะไรที่ไม่ดีเลย
‎ไม่มีอะไรที่ให้ความรู้สึกไม่ดีเลย
‎ผมไม่มีเรื่องแย่ๆ พูดถึงเธอ
‎และไม่ใช่ว่าผมลงนามในเอกสาร
‎ที่บอกว่าจะไม่กล่าวถึงอะไรแย่ๆ
‎แต่เพราะว่าสุดท้ายแล้ว ‎เขาก็ยังเป็นแม่ของลูกผม
‎และผมอยากมั่นใจ ‎ว่าเธอจะสนับสนุนผมต่อไป
‎ในการเป็นพ่อของเขา
‎เราต้องใจเย็นๆ
‎แต่ผมจะบอกให้ ‎ผมรับมือการเลิกราไม่ดีนัก
‎เธอเป็นการเลิกราอย่างจริงจัง ‎ครั้งแรกของผม
‎เธอเป็นรักแท้ครั้งแรกของผม
‎ผมจะบอกให้ ‎เธอเป็นรักแท้ครั้งแรกของผม
‎และผมจัดการกับมันได้ไม่ดี
‎เราควรจะอกหักตอนอายุประมาณ 12
‎ตอนที่มีคนที่แอบชอบครั้งแรก
‎นั่นคือตอนที่เราควรอกหักครั้งแรก ‎ไม่ใช่ตอนอายุ 40
‎มันควรเป็นตอนที่เรายังเด็กยังเล็ก ‎มีความยืดหยุ่นทางอารมณ์
‎คุณรู้ว่าคงไปกันไม่รอดก็เลยใจสลาย
‎"ไม่"
‎และฉัน…
‎ครับ
‎ไม่ใช่ตอนอายุ 40
‎ดังนั้น โดยไม่มีการแพร่งพราย ‎ข้อมูลมากเกินไป
‎ผมจะบอกคุณว่า ‎ตอนที่ทุกอย่างจบลง
‎ผมอยู่ที่ปั๊มน้ำมัน ‎และผมได้รับข้อความ
‎ที่บอกว่า "ทุกอย่างถูกเซ็นหมดแล้ว"
‎"เป็นทางการ ‎ส่งหน่วยงานที่เกี่ยวข้องแล้ว"
‎และผมบอกว่า "โอ้ ว้าว โอเค"
‎ผมเข้าไปในรถ สตาร์ทรถ ‎แล้วใส่เกียร์เดินหน้า
‎และนั่นคือตอนที่รู้สึก
‎ตอนที่มันเป็นจริง
‎เป็นตอนที่ผมรู้สึก "ให้ตายเถอะ"
‎"ผมกลับไปบ้านไม่ได้แล้ว"
‎นั่นไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป ‎ผมทำทุกอย่างพัง
‎ผมไม่สามารถกลับไป ‎ในที่ที่ผมเรียกว่าบ้านได้อีก
‎ผมต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ ‎ที่ปั๊มน้ำมัน
‎และผมก็จิตใจสลายอย่างมาก
‎และพวกคุณบางคนก็รู้ ‎ว่าทัวร์ของผมจบลงได้สักพัก
‎คนก็สงสัยว่าเป็นเพราะยาเสพติด ‎แอลกอฮอล์
‎สุขภาพจิตหรือเปล่า
‎ผมเจอกับการเลิกราครั้งแรก
‎ผมจะเล่าเรื่องตลกได้ยังไง
‎ถ้าผมยังไม่หยุดร้องไห้
‎เข้าใจที่ผมใช่ไหม มันแย่
‎และพวกคุณเคยได้ยินในโชว์ก่อนหน้า ‎ผมไม่เคยพูดเรื่องนี้
‎มันเป็นจุดต่ำสุดของชีวิตผม
‎ผมไม่เคยรู้สึกเศร้า อ่อนแอ ‎เปราะบาง ซึมเศร้า เหงา
‎ทั้งหมดมาพร้อมกันทีเดียว
‎และในจุดตกต่ำของชีวิต ผมได้ค้นพบ…
‎ใช่ครับ เพลงคันทรี่
‎เพลงคันทรี่รู้ว่าเราเศร้าตอนไหน ‎รู้ว่าเราอ่อนแอตอนไหน
‎รู้ว่าเราเปราะบางตอนไหน ‎และต้องการอะไรเติมเต็มความว่างเปล่า
‎ผมเคยอยู่ให้ห่างดนตรีคันทรี่
‎ผมเคยจ้องหน้าดนตรีคันทรี่ ‎แล้วบอกไปว่า
‎"แกเอาหัวใจที่แตกยับและเจ็บปวดไปได้ ‎แกก้าวต่อไปได้"
‎แต่วันนี้ ‎ผมจะบอกคุณให้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ผมอยู่ในรถและผมร้องไห้หนักมาก ‎น้ำตาไหลอาบสองแก้ม
‎และผสมผสานกับน้ำมูก
‎น้ำตาผสมผสานกับน้ำมูก
‎น้ำตาของผมผสมผสานกับน้ำมูก
‎แล้วไหลไปรวมกับน้ำลาย
‎ผมมีของเหลวต่างชนิดกัน ‎ไหลออกมาจากใบหน้า
‎พร้อมๆ กัน
‎คอผมดูเหมือนซุปเมนูโด มันแย่มาก
‎ผมต้องการก็แค่มะนาวเท่านั้น ‎"นั่นไง อยู่ตรงนั้น"
‎ผมทำเสียงทุเรศมาก ‎และผมไม่อยากฟังเสียงตัวเอง
‎ผมเลยเปิดวิทยุแล้วกดปุ่ม
‎และมันไปเจอสถานีเพลงคันทรี
‎และผมรู้ทันทีว่าผม ‎กำลังฟังเพลงคันทรีอยู่
‎และผมไม่คิดจะเปลี่ยนสถานี
‎เพราะผมได้รู้
‎ว่าผมควรทรมานมากกว่านี้
‎สำหรับความผิดที่ผมทำ ‎และคนที่ผมทำร้าย
‎ผมเลยปล่อยให้เพลงเล่นไป
‎เล่นไปเรื่อยๆ
‎ผมฟังเพลงคันทรีเกินชั่วโมง
‎และผมก็ได้ข้อสรุป
‎ดนตรีคันทรีจะมีอย่างน้อยเพลงนึง ‎ที่สื่อสารโดนตรงกับใจคุณ
‎เพราะว่าคุณรู้สึกเหมือนศิลปิน ‎ที่เขียนเพลง
‎โดยเฉพาะเรื่องคุณและชีวิตคุณ
‎เพราะเนื้อเพลงบรรยายอย่างละเอียด
‎อ๋อครับ ผมขอนับถือนักร้อง ‎และศิลปินดนตรีคันทรี่
‎พวกคุณทำบางเรื่องได้ดีมาก
‎และคุณจะรู้ก็ต่อเมื่อได้สัมผัส ‎ช่วงเวลาในชีวิตที่สอดคล้องกับเพลง
‎ผมนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่ในรถ ‎และทันใดนั้นในวิทยุ
‎ผมได้ยินนี่…
‎ผ่านมาแล้วเจ็ดวัน
‎ตั้งแต่วันที่ได้เจอเธอ
‎รู้ได้ไงว่าเจ็ดวันแล้ว ‎ตั้งแต่วันที่ผมเจอเธอ
‎คุณแค่ตัดเธอออกจากใจไม่ได้
‎เพราะสิ่งเล็กๆ ที่คุณทำหรือพูด
‎เป็นอีกเหตุผลที่คุณผลักไสเธอออกไป
‎และตอนนี้คุณนั่งอยู่ในรถ
‎ตัวคนเดียว
‎เขารู้ได้ยังไง
‎หยุดนะ
‎และมันไม่หยุด ‎มันคอยกระทืบคุณอยู่บนพื้น
‎ย้ำเตือนว่าคุณมันห่วยแตกแค่ไหน
‎คุณน่าจะกลับบ้านแล้วล็อกประตู
‎แต่คุณอยู่ข้างนอกทำตัวสำส่อน
‎และตอนนี้คุณนั่งอยู่ในรถ
‎ตัวคนเดียว
‎มูฟออนได้แล้ว มันผ่านมาเกินปีแล้ว
‎และคำถามเดิม
‎"แล้วไงต่อ"
‎"เราจะเริ่มต้นใหม่ ‎เราจะลองดูอีกครั้งไหม
‎เราจะหาแฟน เราจะหาเมีย
‎เริ่มครอบครัวใหม่ เราจะทำอะไร
‎ผมตอบว่า "ผมมีหมา"
‎"ผมไม่เป็นไรแล้ว"
‎ผมรู้ว่าความโสดเป็นยังไงมานานแล้ว
‎และผมรู้ว่าการมีความสัมพันธ์ ‎ระยะยาวเป็นยังไง
‎ทั้งสองอย่างมีทั้งข้อดีข้อเสีย
‎ผมพูดแทนผู้ชายได้ฝ่ายเดียว
‎ผู้ชายบางคน
‎ทุกคนครับ เราเป็นโสดมานานมาก ‎จนเริ่มมีคำถาม
‎มันเป็นตัวเลือกหรือไม่
‎จากนั้นก็จะพบว่าตัวเอง ‎พูดอะไรอย่าง
‎"ฉันคงจะเป็นโสดไปตลอดกาล ‎ไม่มีใครต้องการฉัน"
‎ไม่มีใครต้องการฉัน
‎คนดูบางคนหัวเราะ ‎เพราะคุณมีเพื่อนแบบนั้น
‎หลายคนเงียบเพราะว่า ‎นั่นคือตัวคุณตอนนี้
‎คุณสังเกตเห็นว่าบางครั้งต้องใช้เวลา
‎ก็เพียงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
‎การปรับเปลี่ยนเล็กน้อย ‎เพื่อทำให้คนสนใจ
‎บางทีคุณอาจจะตัดผมทรงใหม่
‎อาจจะแต่งตัวให้ดีขึ้น
‎บางทีอาจจะเริ่มต้น ไม่รู้สิ ‎อาบน้ำและทำอะไร
‎บางคนสังเกตเห็น ‎และตัดสินใจให้โอกาสคุณ
‎และตอนนี้คุณกลับมายืนได้แล้ว
‎และไม่มีความรู้สึกใดในโลกนี้
‎ที่ดีไปกว่าการมีความสัมพันธ์ใหม่
‎เพราะคุณมีความสุขมาก
‎คุณมีความสุขมาก คุณเป็นคนที่ ‎มองโลกในแง่ดีที่สุดในโลก
‎ไม่มีอะไรทำคุณอารมณ์เสีย ‎เวลาเจอของใหม่
‎ถ้าคุณขึ้นรถเมล์ไปทำงานไม่ทัน
‎"เดี๋ยวคันใหม่ก็มา"
‎คุณอาจจะโดนไล่ออก
‎"งานคงไม่เหมาะกับเรา"
‎คุณแฮปปี้ดี๊ด๊า
‎แล้วคุณก็เริ่มสะท้อนชีวิตตัวเอง ‎ก่อนมีความสัมพันธ์นั้น
‎และคุณจำตอนคุณมองโทรศัพท์ได้
‎และมันไม่เคยดัง
‎คุณคิดว่ามันพัง ‎เพราะว่าไม่มีข้อความเลย
‎คุณดูกล่องข้อความ ไม่มี
‎แต่พอคุณมีความสัมพันธ์ใหม่
‎ราวกับเวทมนต์ โทรศัพท์คุณ…
‎ข้อความเข้า ดิ๊ง
‎โซเชียลมีเดียของคุณ ‎มีจำนวนข้อความใหม่
‎คนบนท้องถนนพูดคุยกับคุณ ‎แล้วคุณก็พูดประโยคนี้ดังๆ
‎"คนพวกนี้ไปอยู่ไหนมาตอนฉันยังโสด"
‎คำตอบคือ พวกเขาอยู่ที่นั่นมาตลอด
‎ความแตกต่างก็คือ ‎คุณไม่ได้มีความสุขแบบนี้
‎ผมพบว่าความสุขนั้น
‎เป็นหนึ่งในสิ่งที่เสน่ห์ ‎มากที่สุดในโลก
‎ใครจะไม่อยากอยู่ใกล้ๆ ‎คนที่มองโลกในแง่บวก
‎ใครจะรู้ นอกจากคุณจะติดโควิด ‎ช่างมันเถอะ
‎น่ารัก สบายใจ อยู่ใกล้แล้วมีความสุข
‎พลังงานบวก
‎รู้ไหมว่าใครมองเห็น ‎ว่าคุณมีความสุขแค่ไหน ทุกคน
‎เวลาที่คุณมีความสัมพันธ์
‎ผู้หญิงคนอื่น
‎ไม่ใช่ผู้หญิงของคุณ
‎ผู้หญิงคนอื่น
‎พวกเขาอดสังเกตไม่ได้ว่า ‎คุณมีความสุขแค่ไหน
‎พวกเธอมองคุณและชี้มา
‎"ดูเขาสิ"
‎"ดูว่าเขามีความสุขมากแค่ไหน"
‎"ฉันว่าฉันเปลี่ยนแปลงเขาได้"
‎หนุ่มๆ พวกคุณมีเลือดออกอยู่ในน้ำ ‎และมีฉลามอยู่
‎และถ้าคุณไม่เคยถูกล่ามาก่อน
‎มันคือหนี่งในสิ่งที่น่ากลัว ‎ที่สุดในโลก
‎เพราะปกติคุณไม่รู้หรอกว่าถูกล่า ‎จนกระทั่งสายไปแล้ว
‎คุณสนใจแต่เรื่องของตัวเอง ‎คุณมีแฟนอยู่
‎คุณพยายามทำให้มันดี และพวกเขาก็มา
‎ก่อนที่จะรู้ตัว ก็สายไป ‎เธอจับคุณไว้แล้ว
‎และเธอตรึงคุณไว้ที่เบาะหลังของรถ
‎และเธอฟาดคุณอยู่
‎เธอฟาดคุณด้วย…
‎เบบี้ชาร์ก
‎คุณจะมองเพลงนั้น ‎ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ยินดีครับ
‎เพราะผมคือผู้ให้
‎ผมรู้
‎มันกำลังกะพริบ โอเค เอิ่ม…
‎เน็ตฟลิกซ์กำลังจะบอกผมว่า
‎รายการพิเศษหนึ่งชั่วโมงของผม
‎เกินมา 37 นาที 30 วินาทีแล้ว
‎ผมควรไปต่อไหม
‎เน็ตฟลิกซ์
‎ประชาชนเลือกแล้ว
‎ด้วยเหตุผลทางกฎหมาย
‎ผมต้องพูดออกมาดังๆ
‎ผมได้ปฏิบัติตามข้อผูกพันตามสัญญา ‎อย่างเป็นทางการแล้ว
‎กับพลเมืองดีแห่งลอสแอนเจลลิส
‎และเน็ตฟลิกซ์
‎ในทางเทคนิค ‎รายการนี้ถือว่าจบแล้วนะครับ
‎ตั้งแต่ช่วงเวลานี้เป็นต้นไป
‎อะไรก็ตามที่คุณได้ยิน ถ้าไม่ชอบ ‎หรือรู้สึกว่ามันไม่ตลก
‎ห้ามโกรธนะ
‎จะมาโกรธกันไม่ได้
‎เพราะคุณมาดูฟรี
‎รายการพิเศษจบแล้ว ‎ตอนนี้คือการเสวนาพาเพลินกับฟลัฟฟี่
‎ช่างมัน
‎ฟลัฟฟี่
‎ขอบคุณครับ
‎ผมจะเล่นต่อ ‎แต่ผมขอดื่มน้ำอัดลมก่อนได้ไหม
‎โอเค
‎เพราะว่า ว้าว ดูสิ
‎ขอโทษครับ
‎นั่นคือเหตุผล ‎ที่ผมบอกว่ารายการนี้จบแล้วแบบทางการ
‎เอาละ
‎แด่เมืองลอสแอนเจลลิส ‎และมณฑลรอบๆ
‎และทุกคนที่อยู่ที่นี่คืนนี้
‎ดื่มครับ
‎ผมมีเรื่องที่อยากเล่าให้ฟังอีกนิด
‎ก่อนที่ผมจะเริ่มดิ่งอีกครั้ง
‎คืนก่อน ผมได้แสดงความเห็น
‎เกี่ยวกับการที่บางอย่างเกี่ยวกับผม
‎ที่คุณยังไม่รู้ ‎ที่กำลังจะได้เห็นเป็นครั้งแรก
‎และ…
‎รักนะ!
‎เรื่องต่อไป… รักเหมือนกัน ‎แต่ฟังแล้วอาจจะหมดรัก
‎อย่าลืมผม
‎เรื่องที่ผมจะเล่าตอนนี้ ‎เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว
‎แต่จากกฎของวันนี้ ‎นั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมกังวล
‎ผมจะเล่าเรื่องนี้ในอีกแบบหนึ่ง
‎ผมจะเล่าตอนจบให้ฟังก่อน ‎แล้วค่อยเล่าความเป็นมา
‎แบบสตาร์วอร์ส
‎อย่างน้อย ‎การที่ผมเล่าตอนจบให้ฟังก่อน
‎มันช่วยให้คนที่พาเด็กมาได้ตัดสินใจ
‎นั่นคือเหตุผล… นั่นไง ‎คุณจะไปแล้ว ผมเห็นนะ
‎ผมขอโทษ อยู่ต่อไม่ได้ใช่ไหม โอเค
‎นี่คือตอนจบของเรื่อง
‎ตอนที่ผมเดินออกจากเวที
‎ผมไม่ใส่อะไรเลย
‎เริ่มแล้วนะ
‎ประมาณ 15 ปีก่อน
‎ผมทำการแสดงกับเพื่อนผม มาร์ติน
‎ถูกต้อง
‎เร็วเข้า
‎เราทำการแสดงด้วยกัน ‎ในออร์แลนโด ฟลอริดา
‎ที่คอมเมดี้คลับชื่อว่าดิอิมพรอฟ
‎ตอนนี้ดิอิมพรอฟ ‎เป็นคอมเมดี้คลับมีสาขาทั่วประเทศ
‎ที่ลอสแอนเจลลิสมีสองที่ ‎เป็นเครือบริษัทที่เจ๋ง
‎ความแตกต่างระหว่างคอมเมดี้คลับนี้ ‎และคลับอื่นๆ ในประเทศ
‎คือห้องแต่งตัว ‎สำหรับนักแสดงมันอยู่บนเวทีจริงๆ
‎ไม่ใช่แค่อยู่บนเวทีเท่านั้น ‎แต่ยังอยู่บนชั้นสองด้วย
‎ก็จะมีประตูที่เปิดอยู่ ‎และบันไดที่ลงมาเวทีกลาง
‎มาร์ตินดำเนินรายการและแนะนำผม
‎"กาเบรียล อิเกลเซียส"
‎แล้วซินเดอเรลล่าตัวใหญ่ ‎ก็จะเดินลงมาทางบันได
‎เขายื่นไมค์ให้ผม กอดผม
‎และกระซิบที่หูผม
‎"เพื่อน สั่งเตกีล่ามาหนึ่งช็อต ‎เดี๋ยวอธิบายทีหลัง"
‎"โอเค"
‎ผมเริ่มรายการและให้ตายเหอะ ‎30 นาทีผ่านไป
‎และ…
‎ผมลืมที่มาร์ตินขอไปสนิทเลย
‎และที่หางตาของผม ‎ผมเริ่มเห็นการเคลื่อนไหว ผมหันไป
‎เป็นมาร์ติน และทำท่านี้อยู่
‎ผมบอกว่า "โอ้ ตายละ ลืมเลย"
‎"ผมสามารถดื่มเตกีล่าได้เลย ‎หนึ่งช็อตตอนนี้"
‎แล้วมาร์ตินก็เดินมาพร้อมถาด
‎และบนถาดมีสองช็อต
‎ผมเลยคิดว่า ‎เขาต้องอยากดื่มให้ผู้ชมแน่ๆ
‎ใครจะรู้ มันเป็นวันอังคาร
‎เขาลงมาที่แถวหน้า
‎และผมเดาว่าตอนที่เขาแสดงอยู่ ‎เขาเหลือบตาไปเห็นสาวแถวหน้า
‎และเอยากให้ผม เพื่อนของเขา ‎สร้างช่วงเวลามหัศจรรย์
‎ให้กับเขาเพื่อดื่มเตกีล่ากับสาว ‎เพื่อให้สาวประทับใจเขา
‎เพื่อให้เขาสามารถ…
‎มาร์ติน
‎เบบี้ชาร์ก
‎ผมเลยมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น "ผมว่า ‎เพื่อนผมอยากดื่มกับคุณ"
‎และเธอตื่นเต้นมาก เธอดีใจ ‎เธอพูดว่า "โอเค"
‎มาร์ตินได้ยิน "โอเค" ‎และจริงจังกว่าเดิม
‎เขาบอกว่า "มาทำบอดี้ช็อตกัน"
‎เธอยืนขึ้นแล้วบอก "จัดไป"
‎และคนดูก็ร้อง "วู้"
‎แล้วผมก็พูด "อะไรวะเนี่ย"
‎มาร์ตินหยิบมะนาวจากถาด ‎แล้วเอามาถูที่คอเขา
‎แล้วก็หยิบเกลือและโรยเกลือ
‎แล้วเธอก็ชิงมะนาวไปจากเขา
‎แล้วเอาไปถูทั่วหน้าอก
‎เพราะว่าเธอเป็นสาวขายบริการ
‎รู้ตัวอีกที ‎พวกเขาก็นัวเนียกันหน้าเวทีแล้ว
‎และคนดูทั้งหมดก็คลั่งไปเลย
‎มาร์ติน
‎แล้วพวกเขาก็ออกไปพร้อมกัน ‎ผมนี่แบบ อะไรเนี่ย
‎ผมยังไม่ได้ดื่มของผมเลย
‎สองนาทีผ่านไป ก็มีคนมา
‎และเขาก็เดินขึ้นมาบนเวที ‎และเขาก็ถือแก้วช็อต
‎และเขาบอกว่า ‎"เฮ้ ฟลัฟฟี่ ดื่มของผมได้"
‎และเขาเอาเครื่องดื่มตัวเองให้ผม
‎ผมเลยบอกว่า ‎"ขอบคุณนะเพื่อน ผมซึ้งใจมาก"
‎ผมเลยยกขึ้นมาแล้วพูดว่า ‎"แด่ ออร์แลนโด"
‎และทุกคนก็ยกแก้ว ใช่ไหมครับ
‎แล้วผมก็ตบแก้วช็อต ‎และทุกคนก็ร้องเชียร์
‎แล้วผมก็คืนแก้วให้เขา ‎ชนหมัด และเดินออกมา
‎อีกไม่กี่นาทีต่อมา ก็มีคนเดินมาอีก
‎และคนคนนี้ถือแก้วอยู่
‎ไม่ใช่แก้วช็อตนะ แต่แก้วเลย
‎เขาเดินมาที่แถวหน้า ‎และยกแก้วขึ้นพร้อมพูดว่า
‎"นี่ ฟลัฟฟี่ ดื่มของผม"
‎และผมก็หยิบแก้วมา ‎มันเต็มไปด้วยอะไรสีดำๆ
‎ผมถาม "มันคืออะไร"
‎เขาบอกว่า "มันคือเยเกอร์"
‎"อะไรนะครับ"
‎"เยเกอร์"
‎และมันทำให้ผมกลัว ‎เพราะว่าเขาไม่ยอมปิดปาก
‎"เยเกอร์"
‎ผมได้กลิ่นเครื่องดื่มหวานๆ ‎ผมบอก "น่าอร่อย"
‎ผมเลยยกขึ้นแล้วบอกว่า
‎"แด่ออร์แลนโด"
‎และทุกๆ คนเชียร์ แล้วผมก็ ‎กระดกเยเกอร์ดับเบิ้ลช็อตเข้าไป
‎ให้ตายสิ รสชาติเหมือนกับ ‎ยาแก้หวัดหมดอายุ
‎มันแย่มาก
‎ชายคนนั้นมองผมแล้วถาม ‎"รสชาติเป็นไง"
‎ผมไม่อยากจะเสียมารยาทนะ
‎เขาเอาเครื่องดื่มตัวเองให้ผม ‎ผมเอามาดื่มโดยไม่ถาม ผมแบบ
‎"อร่อยครับ แต่มันลงผิดท่อ ‎ผมขอโทษนะ"
‎"มันมีไว้แก้ไอ ‎สำหรับบรรเทาอาการไอ"
‎ผมเอาแก้วคืนเขา เขารับแก้วไป
‎แล้วเขาก็ทำแบบนี้ ‎เขาถือไว้แล้วเขาก็…
‎เลียขอบแก้วทั้งหมด
‎ผมดูลอว์ แอนด์ ออเดอร์มาเยอะอยู่
‎จนรู้ว่าถ้าเขาก่ออาชญากรรม ‎ผมอยู่ตรงนั้น
‎ผมถาม "เพื่อน ทำอะไรกับแก้ว"
‎เขาไม่อธิบายนะว่าทำแบบนั้นทำไม ‎แต่เขาหัวเราะใส่ผม
‎ผมเลยตามเขาและถามเขา
‎เขาไม่ยอมบอก
‎ผมไม่ได้ตั้งใจดู
‎ผมไม่รู้เลยว่ามีแถวเล็กๆ
‎ของคนที่ถือช็อตของเยเกอร์
‎อยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งของเวที
‎ปัญหาที่ผมมีคือผมก็เป็นนักดื่ม
‎เห็นๆ อยู่
‎ผมมีกฎ
‎ถ้าผมอยู่ที่บาร์และนั่งอยู่ที่บาร์ ‎ผมอยู่ในสภาพแวดล้อมการดื่ม
‎ถ้ามีคนส่งแก้วช็อตมาให้ดื่ม ‎ผมไม่ปฏิเสธ
‎ผมบอก "ขอบคุณ" รับแก้วมา ‎แล้วถามบาร์เทนเดอร์ว่า "ใครให้มา"
‎เพื่อให้มองตากับคนคนนั้นแล้วกล่าว ‎"ขอบคุณ"
‎และเขาจะได้เห็นผมดื่ม ‎จะได้รู้ว่าไม่ได้เสียของ
‎ถ้าใครส่งแก้วมาให้ผม ‎ผมจะถือเป็นคำชม
‎ผมว่ามันเจ๋งดี ‎ถ้ามีใครส่งเครื่องดื่มให้
‎เวลาผมส่งเครื่องดื่มให้ใคร ‎ผมมีเจตนาดีในเครื่องดื่มนั้น
‎และถ้าคนคนนั้นอยู่ในร้านเหล้า ‎แล้วบอก "เหอะ ไม่เอา"
‎ผมเคืองนะ
‎ผมจะแบบ "ฮึ ไอ้เวร"
‎ผมไม่อยากทำให้คนรู้สึกแบบนั้น
‎ผมรู้ ถ้าอยู่ท่ามกลางนักดื่ม
‎ผมไม่ปฏิเสธ
‎ผมได้สร้างความจริงที่ว่า
‎นี่คือสภาพแวดล้อมการดื่ม
‎ผมดื่มไปสองยกแล้ว
‎ผมเลยรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎และผมมองหาความช่วยเหลือ ‎เพราะว่ามันเยอะมาก
‎ผมเลยมองหารปภ. ‎แล้วผมตะโกนว่า "รปภ."
‎และรปภ. เห็น ‎และรปภ. ก็ไม่รู้อะไรเลยคืนนั้น
‎พวกเขาถาม "อยากให้ผมช่วยดื่มเหรอ" ‎"ไม่ใช่เว้ย ไอ้โง่"
‎มาร์ตินหายไปไหนก็ไม่รู้ ‎รปภ. ก็ไม่รู้เรื่อง
‎ผมเลยต้องดิ้นรนเอง
‎ผมเลยเดินไปและเริ่มดื่ม
‎ผมหยิบช็อตแรกมา ‎และยกขึ้นแล้วพูดว่า "แด่ออร์แลนโด"
‎ตู้ม
‎ช็อตที่สอง "แด่ออร์แลนโด"
‎ตู้ม
‎ช็อตที่สาม "แด่ออร์แลนโด" ตู้ม
‎หลัวจากประมาณช็อตที่แปด ผมพูดว่า
‎"แด่นาแนนโด"
‎ตู้ม
‎หลังจากช็อตที่ 12 ‎ผมพูดว่า "แด่อาร์มันโด"
‎ตู้ม
‎ผมดื่มเยเกอร์ไป 17 ช็อต
‎ในจุดนี้ ไม่มีคนดูโชว์ผมแล้ว
‎ในแง่ของเดี่ยวไมโครโฟน
‎พวกเขากำลังดูรถไฟตกราง ‎และไม่อยากออกไป
‎เพราะอยากเห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎ตอนนี้ผมไปถึงช็อตที่ 18
‎และขณะที่ผมกำลังเอื้อมมือไปหยิบ
‎มีคนด้านหลังสุดตะโกนมาว่า ‎"ถอดออกเลย"
‎และผมตอบไป "คุณสิถอดออก"
‎แล้วแฟนของเธอก็ยืนขึ้น
‎"เฮ้ เธอจะถอดตามที่คุณถอดนะ"
‎แล้วจู่ๆ เราก็มีปาร์ตี้ว่ะ
‎ผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาบนเวที
‎แถมสวยด้วย
‎ด้วยฤทธิ์ของเยเกอร์
‎เธอยืนบนเวทีข้างๆ ผม ‎แต่ในจุดนี้ ผมเมาแอ๋ไปแล้ว
‎ผมแทบจะพูดไม่จบประโยค
‎จากนั้นคนดูก็ร้องเชียร์
‎"ถอดออก"
‎ผมบอกว่า "เอาดิ" ผมเลยถอดรองเท้า
‎เธอก็ถอดรองเท้าแตะ
‎ผมถอะรองเท้าอีกข้างออก ‎เธอถอดรองเท้าแตะอีกข้างออก
‎แล้วเราก็เริ่มแข่งกันสูสี
‎สุดท้ายผมก็เหลือแต่บ็อกเซอร์ ‎และไม่มีอะไรอีกแล้ว
‎และเธอใส่สปอร์ตบรากับกางเกงใน
‎และตาเธอแล้ว ‎เราทุกคนรู้ว่าเป็นตาเธอ
‎และนี่คือสิ่งที่ผมรู้สึกว่า ‎ผมอาจจะมีปัญหา
‎เพราะผมกำลังยุยง
‎ผมพูดว่า
‎"เราจะได้เห็นบางอย่าง"
‎"ผมไม่รู้ว่าเราจะได้เห็นอะไร ‎แต่เราจะได้เห็นอะไรบางอย่าง"
‎"จะเป็นมอมอหรือเหมียวเหมียว"
‎"จะต้องเป็นอะไรบางอย่าง"
‎พอเธอได้ยินว่า "เหมียวเหมียว…"
‎เธอลงจากเวทีไปเลย
‎แล้วผมยืนตรงนั้นด้วยบ็อกเซอร์
‎ไม่มีใครช่วยผม
‎ในที่สุด เพื่อนผมก็มา
‎มาร์ตินออกมาจากประตู ‎วิ่งลงมาตรงบันได
‎หยิบไมโครโฟนไปจากผม
‎แล้วเขาบอก "ขึ้นไปข้างบน"
‎ผมไม่ได้สนใจ ผมมองพื้นอยู่เฉยๆ
‎ผมเมาเละ ผมกลายเป็นแบบนี้
‎ผมดูเหมือนตอนจบของเกมมอร์ทัลคอมแบท
‎ผมก็เลยไม่ได้มองมาร์ติน ‎เขาเลยพุ่งมาที่อกผม
‎เขาบอก "เฮ้ย"
‎แล้วผมก็เห็นหน้ามาร์ติน
‎หน้าเขามีเกลือเต็มไปหมด
‎เพราะเขามันร่าน
‎มาร์ตินบอก "ขึ้นมาข้างบน" ‎"ได้ มาร์ติน"
‎ผมเลยพยายามเดินขึ้นไปข้างบน ‎แต่ทำไม่ได้เพราะเมามาก
‎ผมเลยต้องทำท่าลูกหมีคลาน
‎ท่าอเมริกันฟุตบอล ‎ที่ต้องทำตัวขนานพื้น
‎ผมจึงคลานขึ้นไปข้างบน ‎เหมือนลูกหมีตัวน้อย
‎พอผมขึ้นไปถึงข้างบน ‎ทุกคนก็ร้องเชียร์
‎"เขาทำได้"
‎ส่วนผมก็ "วู้"
‎และมาร์ตินพยายามจะเอาผมออกไปให้พ้น
‎เขาบอก "ทุกท่านครับ ปรบมืออีกครั้ง ‎ให้คุณกาเบรียล อิเกลเซียส
‎"ชายผู้นี้ทำให้คุณเต็มที่แล้ว"
‎"เขาเกือบโป๊เพื่อพวกคุณ"
‎แล้วผมก็ได้ยิน
‎"เกือบ"
‎และปีศาจตัวน้อยโผล่มาบนไหล่ผม
‎ชื่อของมันคือเยเกอร์
‎และจากข้างบนสุดของบันได้ ‎นับสาม สอง หนึ่ง
‎"จะบอกอะไรให้นะ…"
‎แล้วผมก็โยนกางเกงในไปที่มาร์ติน
‎ครึ่งนึงของคนดูเห็นผมโป๊ด้านข้าง
‎อีกครึ่งเห็นปิกาจู
‎ตอนนี้ปัญหาของการเล่าเรื่องก็คือว่า
‎มีคนสงสัย ‎ความน่าเชื่อถือของเรื่องนั้น
‎เขาบอก "เป็นไปได้ยังไง ‎ที่คุณจะจำเรื่องแบบนั้นได้
‎ด้วยรายละเอียดแบบนั้น ‎หลังจากดื่มไปหลายช็อต
‎และบอกตามตรง ผมจำไม่ได้หรอก
‎แต่เราบันทึกวิดีโอไว้
‎ผมเลยรู้เรื่องราวเป็นอย่างดี
‎"เธอจะถอดตามสิ่งที่คุณถอด"
‎ผมจำขึ้นใจเลย
‎คำถามที่ผมมักจะได้รับมาหลายปีคือ
‎"เรื่องเล่าของคุณจริงไหม"
‎"เราได้ฟังเรื่องราวบ้าๆ" ‎ไม่ว่าจะเรื่องผมหรือสนูป ด็อกก์
‎หรือมาร์ติน หรือการผจญภัยหลายอย่าง ‎หรือแฟรงกี้ลูกผม
‎คนมักจะถามว่าเรื่องราวเหล่านั้น
‎เชื่อถือได้ไหม
‎และในรายการพิเศษล่าสุด ‎ผมได้จัดการไปแล้ว
‎ผมเบื่อที่คนชอบถามว่า ‎เรื่องที่ผมเล่าจริงไหม
‎ดังนั้นเพื่อพิสูจน์ประเด็น ‎ตอนสุดท้ายของรายการพิเศษล่าสุด
‎ผมใส่รูปของเรื่องเล่าทุกเรื่อง ‎ที่ผมพูดถึงลงไป
‎คนจะได้รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง
‎และคืนนี้…
‎ไม่มีข้อยกเว้น
‎ดังนั้น…
‎ผมโป๊บนเวทีจริงไหม
‎ไรอัน เปิดเลย
‎ผมล้อเล่นเฉยๆ
‎ให้ตายสิ พวกคุณคิดว่า ‎จะได้เห็นแบบสามมิติ
‎ขอโทษนะ ผมทำเพื่อตัวเอง
‎ให้ตายสิ
‎พวกคุณทุกคนเครียดเลย แบบ… ‎"ไอ้บ้า มีเด็กอยู่นะ"
‎ให้ตายเถอะ
‎คำถามอันดับหนึ่ง ‎เรื่องการแสดงของผมคือ
‎"กระบวนการเขียนของคุณเป็นไง"
‎กระบวนการเขียนก็ง่ายๆ
‎ผมไม่ได้นั่งเขียนมุก
‎ผมไม่ถนัดเรื่องนั้นเลย
‎ถามออสการ์สิ
‎ผมไปเจออะไรมา ‎ผมก็เอามาเล่าให้ฟังบนเวที
‎และบางครั้งคนก็หัวเราะ ‎และถ้ามีคนหัวเราะ ผมก็จะเก็บมุกไว้
‎และอันไหนที่คนไม่ขำ ‎ผมจะทำจนกว่ามันจะฮา
‎ราวๆ 15 ปีก่อน ‎เพื่อนของผมไอวาน ผู้เป็นหนึ่งใน…
‎เขาเป็นพนักงานเก่าแก่ที่สุด ‎คนนึงของผม
‎ไม่ได้แก่แบบนั้น "สวัสดี สบายดีไหม" ‎เขาแค่ทำงานมานาน
‎เขาทำตั้งแต่เปิดวันแรก
‎งานเดิมของไอวานคือ ‎บันทึกการแสดงของผมด้วยแคมคอร์ดเดอร์
‎การที่ผมพูดคำว่า "แคมคอร์ดเดอร์" ‎น่าจะเป็น
‎ตัวบ่งชี้ช่วงเวลานะ
‎เพราะมีคนดูบางคนพูดว่า ‎"แคมคอร์ดเดอร์คืออะไร"
‎มันคือสแนปแชทของยุคเรา
‎ไอวานจะบันทึกการแสดง
‎แล้วก็ใส่แคมคอร์ดเดอร์และขาตั้ง
‎และเทปอีกมากมายลงในกระเป๋า
‎มันเทอะทะมาก ‎มันไม่ใช่โทรศัพท์ เทอะทะ
‎เราก็กลับไปที่โรงแรม
‎และเขาก็ทำที่ป้องกันหลังทีวีพัง
‎เพื่อต่อเครื่องเล่น ‎และเราก็ดูสิ่งที่อัดไว้
‎และนั่นคือ ‎วิธีดูการแสดงของผมย้อนหลัง
‎คืนหนึ่ง เราไปทานอาหารเย็นกัน
‎ไอแวนเก็บกระเป๋า
‎แล้วเราเจอกันที่ล็อบบี้โรงแรม
‎และไอวานลืมกระเป๋ากล้อง ‎ไว้ที่ล็อบบี้โรงแรม
‎และเราก็ไปกินอาหารเย็นกัน ‎แล้วพอเรากลับมา
‎กระเป๋าหายไปแล้ว
‎และผมไม่เคยได้เทปกลับมา
‎และผมรู้ว่ามีคนดูบางคนคิด ‎"สะดวกดีจัง"
‎เทปที่เขาโป๊เปลือยหายไปแล้ว"
‎และผมจะถามคุณ ‎"ทำไมผมต้องแต่งเรื่องแบบนั้น
‎ที่อาจจะทำร้ายความน่าเชื่อถือ ‎ของภาพลักษณ์ของผม"
‎ผมไม่ต้องการเสียงหัวเราะห้านาที
‎ที่ผมต้องการคือไม่อยากให้มันมีเทป
‎ผมรู้ว่ามีวิดีโอ ‎ที่ผมทำอะไรที่น่าอายมากๆ
‎และถ้าทำได้ผมไม่อยากให้เกิดขึ้น
‎และผมรู้ว่า ‎เมื่อรายการพิเศษนี้ออกอากาศ
‎คนจำนวนมากจะได้ดู
‎และผมหวังว่าคนคนนั้น ‎ที่มีวิดีโอนั้นจะดูอยู่
‎และผมอยากจะบอกคนคนนั้นในตอนนี้
‎ในห้องนั่งเล่นของคุณ
‎ผมรู้ว่าคุณมีเทปนั้น
‎ผมมีห้าหมื่นดอลลาร์
‎สำหรับคุณโดยเฉพาะ
‎มาเอาเงินไป
‎ใน 25 ปีที่ผ่านมา ‎ทุกๆ ปีผมมักจะเจอคำถามเดิมๆ
‎คนถามผมว่า "กาเบรียล ‎ในตลอดหลายปีที่ทำเดี่ยวไมค์
‎อะไรคือช่วงเวลาที่ดีที่สุด ‎ในอาชีพของคุณ
‎และมันมักจะเป็นหนึ่งในสิ่งเหล่านั้น ‎ที่ผมไม่เคยใส่
‎ไฮไลท์ให้กับสิ่งใดแบบเจาะจง
‎เพราะว่า ‎มันมีช่วงเวลาที่สุดยอดเยอะมาก
‎ใน 25 ปีที่ผ่านมา
‎ใช่ไหมครับ
‎ผมชอบการที่แม่ของผมได้ดูมากมาย
‎และได้เห็นลูกชายตัวเอง ‎ประสบความสำเร็จ
‎และเธอเลี้ยงดูคนที่ให้เกียรติผู้คน
‎และตามหาความฝันของตัวเอง
‎และผมมักจะเป็นแบบว่า
‎ผมไม่อยากใส่วันที่ เวลา ‎หรือเหตุการณ์เจาะจงให้สิ่งๆ เดียว
‎เวลาที่คนถาม
‎"อะไรคือช่วงเวลาที่ดีที่สุด ‎ในอาชีพของคุณ"
‎ปัญหาก็คือ ผมคิดว่า
‎ถ้ามีใครจะถามผมในวันจันทร์…
‎"กาเบรียล ช่วงเวลาที่ดีที่สุด ‎ในอาชีพของคุณคือตอนไหน
‎ผมว่าผมมีคำตอบ
‎ผมขอโทษ ‎ผมไม่ได้จะทำให้พวกคุณเข้าใจผิด
‎นี่ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ดีที่สุด ‎ในอาชีพของผม
‎นี่คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตผม
‎และถ้าพรุ่งนี้ผมตาย ‎ผมได้ทำทุกอย่างที่ผมต้องการทำแล้ว
‎และเกินกว่านั้นอีก
‎ผมว่าในตอนนี้ ‎มีแค่เรื่องเดียวที่จะพูด
‎ผมโดนเรียกจอดข้างทางในคืนนึง
‎สองนาทีหลังออกจากไดรฟ์ทรู ‎ของคริสปี้ครีม
‎ผมเลี้ยวซ้ายแทนที่จะเลี้ยวขวา
‎แต่ผมใจลอย ‎เพราะว่าผมมีกล่องโดนัทอยู่
‎ผมคิดว่า "พอถึงบ้านจะซัดให้เรียบ"
‎"แกนี่มันดื้อจริงๆ ดื้อจริงๆ"
‎"แกนี่มันดื้อจริงๆ"
‎ผมไม่ได้ตั้งใจขับ ผมไปผิดทาง
‎ไว้ก่อนนะ
‎ตำรวจมาช้ามาก
‎ผมบอกตัวเอง "ช่างเถอะ ‎เขาช้าเกิน"
‎ผมหยิบกล่องขึ้นมา วางไว้บนตัก ‎เปิดฝาออก
‎และพอผมกำลังจะฉีก ‎ตำรวจก็มาที่ประตูรถ
‎"รู้ไหมว่าผมเรียกให้จอดทำไม"
‎ง่ายๆ ผมบอกไปว่า ‎"เพราะคุณได้กลิ่นโดนัทไง"
‎ลอสแอนเจลิส
‎ผมรักคุณ
‎คุณคือบ้านของผม
‎ขอบคุณสำหรับ 25 ปี
‎ขอบคุณสำหรับค่ำคืนที่ดีที่สุด ‎ในชีวิตของผม
‎ผมจะไม่มีวันลืมพวกคุณ
‎ขอบคุณครับ
‎การแสดงนี้อุทิศให้กับ ‎การรำลึกถึงวินเซนเต้ เฟอร์นันเดซ
‎ขอบคุณหลายๆ
‎ทุกท่านครับ ‎ขอเสียงให้มาร์ตินนนนน
‎(ขอบคุณลอสแอนเจลิส ‎#ฟลัฟฟี่เคยมาที่นี่)
‎ขอเสียงให้กับชาย ‎ผู้สร้างประวัติศาสตร์ในคืนนี้
‎ทุกคนและกาเบรียล อิเกลเซียส
‎ผมบอกได้อย่างเดียวในตอนนี้ ‎ไอ้บ้านี่
‎กาเบรียล อิเกลเซียส ‎พาพวกคุณมาอยู่ด้วยกัน
‎รวมตัวในลอสแอนเจลิส
‎ทุกสีผิว ทุกเชื้อชาติ
‎ทุกความเชื่อ ทุกความศรัทธา
‎ทุกภูมิหลัง ทุกย่าน
‎ทุกคนในที่นี้มารวมกัน ‎เพื่อเสียงหัวเราะ
‎เพราะคุณกาเบรียล อิเกลเซียส
‎ทุกท่านครับ
‎ฟังผมนะ ทุกคนที่มีความฝัน
‎พวกเขาคือเด็กเม็กซิกัน
‎จากย่านเสื่อมโทรม ไอ้พวกบ้า
‎ลอสแอนเจลิสตะวันออก
‎ลอสตะวันออก
‎ลองบีช
‎วิลมิงตัน
‎ใช่แล้ว
‎และจะบอกให้
‎ถ้าเราทำตามความฝันได้ ‎คุณก็ทำได้ ไอ้พวกบ้า
‎- ได้โปรด ‎- เราไม่สนว่ามันคืออะไร
‎- อย่าอ้าง ‎- อย่าให้ใครมาห้าม
‎อย่าหาข้ออ้างนะทุกคน
‎ถ้าเราทำได้ ขอร้องนะ
‎ผมรู้ว่าสักที่ในคืนนี้ ‎มีคนกำลังดูรายการนี้อยู่
‎พวกเขาจะได้แรงบันดาลใจ ‎ในการทำอะไรที่ยิ่งใหญ่
‎ผมรู้สิ่งนั้นเมื่อสองสามปีก่อน
‎ผมอยู่ฟิลาเดลเฟียและเห็นเควิน ฮาร์ท
‎อยู่หน้าสนามอเมริกันฟุตบอล ‎ทำการแสดงแบบนี้
‎และผมบอกว่า "ถ้าเควิน ฮาร์ททำได้ ‎ผมก็ต้องทำได้"
‎ผมหวังว่าสักที่ในคืนนี้ ‎จะมีคนดูรายการนี้
‎ให้พูดว่า "ฉันก็ทำได้เหมือนกัน
‎ไม่ว่าความฝันของคุณจะคืออะไร ‎โปรดลุยและไล่ตามมัน
‎ทำให้เต็มที่ เสียสละ ทำซะ
‎คำบรรยายโดย เอกภพ ผาวงษ์
‎มาร์ติน เขาแก้ผ้าจริงๆ เหรอ
‎เขาแก้ผ้าจริงๆ เหรอ
‎ทุกคนได้เห็นไข่เขา
‎(ฟลัฟฟี่จะกลับมา…)