Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Lütfen isminizi söyler misiniz?
Martin Moreno.
Ama siz beni şöyle tanırsınız…
Martin!
Gabriel Iglesias ile 20 yılı aşkın süredir tura çıkıyorum.
Martin!
20 yılı aşkın süredir de ismimi çığırıyor.
Çabuk ol Martin!
Bu çoğu evlilikten daha iyi. Şanslı sayılırım.
İnanılmaz bir yolculuk oldu.
Garajlardan, kulüplerden, oturma odalarından
tiyatro salonlarına, tüm dünyada arenalara gittik.
Şimdi de bir stadyumdayız.
Komedi özneldir derler
ama stadyumlarda bilet tükenince
iş artık öznellikten çıkıyor.
İnsanlar ne izleyecek?
Los Angeles'ın şimdiye dek gördüğü en büyük gösterilerden birini.
Her ne yaparsanız yapın, mutlaka sonuna kadar durun.
Bunun nasıl sona erdiğini kaçırmak istemezsiniz.
Söylenecek başka ne var?
Artık sadede gelelim,
Dodger Stadyumu'ndan canlı, karşınızda Gabriel Iglesias!
BİR NETFLIX KOMEDİ GÖSTERİSİ
Los Angeles!
KAHKAHALARLA BİRLİK
Fluffy!
Başardık.
Ben değil, biz başardık.
Çok teşekkürler.
Gerçekten çok…
"Ağlamak istiyor" diyorsunuz. "Evet, ağlamak istiyorum."
Çıkalı 30 saniye olmadı, şimdiden…
Çok teşekkür ederim.
Teşekkürler.
Bazılarınız Martin'in gerçek olduğunu yeni öğrendi.
Çünkü onu nihayet görebildiniz.
Meksikalılar Ustura'ya benzetmiştir.
Ya da Marco Antonio Solís'e.
Beyazsanız Big Lebowski gibidir.
Vay canına! Bu harika. Martin yalan söylemiyormuş.
İlk başta çıktığımız yerler garajlar, bahçede barbeküler,
15 yaş partileri, düğünler…
Şimdiyse burası evimiz gibi oldu.
En büyük işim bu gece olacak.
Buna hiç şüphem yok.
Burada olduğunuz için mutluyum.
Bu…
Kovid'den sonra ne olacağını bilmiyordum.
Anlatabiliyor muyum?
Benim için 2020'nin tek güzel yanı
her nedense bir şekilde 30 kilo vermiş olmam.
Teşekkürler. Evet.
30 kilo verdim.
İnsanlar bana "Sırrın ne?" diyor.
"Sır yok, tüm restoranları kapattılar.
İşte sırrım bu" diyorum.
Yemek yapmayı bilmiyordum. Sırrım bu.
Evde Foreman Grill'de sosis kızartmaya çalışıyordum.
Ama evet, Kalamazoo, Michigan'da turdayken
eve gitmemiz gerektiğini öğrendik.
Sonra eve döndük, hepimiz televizyonları açtık.
Bize söyledikleri yalanları izledik.
Komplo teorisyeni falan değilim, bize ne demişlerdi?
"Sadece iki hafta sürecek."
Bu kadar. Bize iki hafta dediler.
Değil mi? "Hanımlar ve beyler,
iki haftalığına eve, sevdiklerinizin yanına,
ailenize dönün, iki haftaya sorunu çözeriz."
"Dr. Anthony Fauci bize yeni bilgiler verdi."
"Bize sadece iki hafta lazım, o kadar."
Aynı klişe, beyaz yaşlı sesiyle konuştum, özür dilerim.
Ama bize o sesle konuştular.
Çünkü kriz anında o sesi dinliyoruz.
Başka bir ses olamaz.
Mesela şu olamaz.
"Hayır, kesin sesinizi, bakın!"
"İki haftadan fazla sürmez."
"Evlerinize, anne babanıza gidin."
"Eğer eve Kovid gelirse
'O şu an evde değil' dersin,
'Sonra gel.'
İki haftacık."
Başka bir ses olamazdı.
Şöyle olamazdı…
"Tam olarak şunu yapacaksın lanet olası.
O kıçını kaldırıp eve kapanacaksın.
Kapanacaksın ve eğer Kovid kapına gelirse
yüzüne bir tane sıkacaksın, işte o kadar."
"Sadece iki hafta."
Başka bir ses olamazdı.
Şöyle olamazdı…
"Pekâlâ, şimdi şöyle yapacağız, gayet basit.
Evinize gidip ailenizle, dostlarınızla olacaksınız."
"Eğer ki…" Siyahi sese gülmeyecek misiniz?
Neyse. Bu sizin suçluluk duygunuz. Benim değil.
Ben gayet iyiyim.
Neyse, bize iki hafta dediler.
İki hafta dendi. O iki hafta, iki ay oldu.
O da altı aya döndü, sonra bir yılı geçti.
Sonra ufaktan bize Kovid-19 konusunda en büyük risk altında olanları söylediler.
Meğer 45 yaş üstü insanlarmış, tamam mı?
Kilolu insanlar.
Hadi bakalım.
Diyabet. Yok canım, öyle mi dersin?
En büyük risk altında olanlar Latin ve Afro-Amerikalılar.
Evet. Hoşça kal Felicia.
Bende bu riskli koşulların %85'i vardı.
45 yaş üstüyüm, kiloluyum, diyabet var, kolesterol ve tansiyonum yüksek.
Görünüşe göre Tinder'da Kovid'le eşleşmişim.
Nihayet biri sağa kaydırmak istiyor
ve ismi Korona.
Evet.
Maske hâlâ tartışma konusu.
Destekleyen var, desteklemeyen var.
Bazı yerlerde maske zorunlu, bazı yerlerde isteğe bağlı.
Maske konusunda duyduğum en büyük şikâyet
maskenin kötü kokması.
Size açıkça söyleyeyim. Hayır, maske kokmuyor.
Siz kokuyorsunuz.
İnsanların yıllarca size söylediği şeyi artık siz de kokluyorsunuz
ve nihayet içimize çektiğimiz şeyi çekiyorsunuz.
Evet.
Dürüst konuşayım, benim maskem leziz kokuyor.
Maskem Oreo ve trileçe gibi kokuyor, tamam mı?
Şu an maskemi koklasanız
Krispy Kreme gibi yumuşarsınız, o kadar güzel.
Para kazanmak için OnlyFans'de satmayı düşünüyorum.
Bazıları anladı. Sizi pislik… Aynen.
Şimdi söyleyeceğim şey
hiçbir açıdan politik bir şey değil.
Lütfen öyle anlamayın.
Aşı.
Bazıları "Başlıyoruz" der gibi.
"Bundan konuşacağını biliyordum."
"Düzenli aşı olduğu her hâlinden belli."
Vücudunuzla ilgili kararınıza karışamam,
sadece bir hikâye anlatacağım.
Ben aşı oldum, bunu onay almak için de söylemiyorum.
Bunu size söylüyorum
çünkü o riskli grupların %85'inde vardım.
Bu noktada artık işi şansa bıraktım.
Hem çalışmak istedim.
Aşımı oldum ama o zamanlar şöyleydi,
en başlarda aşı olmak isteyince direkt CVS gibi bir eczaneye gidilmezdi.
Randevu gerekiyordu.
Arabayla giriliyordu, direkt gidip bekleyemiyordunuz.
Biliyorum, denedim.
Yüzümü kullanmayı denedim. "Hey!" falan filan.
Meğer bu surat sadece Red Lobster'da işe yarıyormuş.
Evet, cumartesi saat sekizde Red Lobster'a böyle gitsem girerim.
"Rezervasyonunuz var mı?"
"Ben Fluffy, yap bisküvi!"
Ama aşıda işe yaramadı, herkes gibi randevu aldım.
Arabayla girilen bir yerdi.
Küçük hoparlör vardı.
"Buyurun?"
Bu çok tanıdık geldi.
"Evet, ben bir tane
büyük boy aşı alayım."
"Pfizer mı, Moderna mı?" "Kuponum var."
"Hangisi bedavaysa."
"Pencereye ilerleyin." Sonra pencereye sürdüm.
Her yerini kapatan bir adam vardı, hani şöyle…
Ona kolunuzu uzatıyorsunuz, zıpkını saplıyor.
Sonra alerjik reaksiyon gösterirseniz diye 10-15 dakika arabada bekletiyorlar.
Arabada oturuyordum, radyom ve klimam açıktı,
ileriye bakınca protesto yapan insanlar gördüm.
Sorun değil.
Protesto bir haktır, destekliyorum. Tamam mı?
Benim sorunum, protestocuların kaldırımdan kalkıp da
burnunuzun dibine gelmesi.
Şimdi şöyle oldu.
İleriye baktım, protestoculara baktım ve birine gözlerimi kilitledim.
Devam edebilirdim, arabadaydım.
"Ne var?" diyordum.
Baktığım kadın birden bana doğru yürümeye başladı.
"Sıçtık" dedim.
Arabama yaklaştı ve bana bağırmaya başladı.
Daha önce hiç yabancının biri bana sebepsiz yere bağırmamıştı.
Arabama geldi ve dedi ki
"Çok aptalsın!
Nasıl aşı olursun?
Vücuduna ne soktuğunu bilmiyorsun, salak seni."
Ne desem bilemedim.
"Ben sucuk yiyorum be!" dedim.
Aşının herhangi bir etkisinin olması için
neleri aşması gerektiğini bilmiyorsun.
Yıllarca yediğim chorizo, chicharrón, carnitas,
carne asada, sosisliler, salamlar, Spam, menudo, caldo de res.
O zırhı delmesi lazım.
Bir de üstüne üstlük
Netflix'le yeni bir iş, yeni bir program yapmaya çalışıyoruz.
Pandemi sırasında, özellikle 2020'de
bir stadyum dolusu insanı geçtim, birkaç insanı toplamak mümkün değildi.
Netflix gayet net konuştu.
"Er ya da geç bize yeni bir program lazım."
Tam da şeyden önce… Squid Games daha çıkmamıştı.
Hatırlarsınız.
Kırmızı ışık
Bazılarınız "Bu ırkçılık" diyor. Hayır, çok iyiydi.
Neyse, Netflix dedi ki "Mümkün olan en kısa sürede
yeni bir program bekliyoruz."
Üstünden biraz zaman geçti,
2020'nin sonunda bir program çekmek için iki fırsat doğdu.
Biri Florida'da, diğeri Teksas'taydı.
Teksaslılar tezahürat yapıyor.
İstediğiniz kadar tezahürat yapın. Orada Kovid oldum.
Evet, salak kafa seni.
Neyse.
Hikâye şöyle.
Daha önce Teksas'ta sahneye çıkmıştım ama San Antonio'da hiç çıkmamıştım,
o yüzden de yeni Netflix programı, serinin yeni bölümü için
San Antonio'da çekim yapmayı planladık.
Pek seyahat edemedik.
"Kovid balonunuzdan çıkmayın" dediklerini net hatırlıyorum.
"Balonunuzdan çıkmayın."
Tedbirli ve dikkatli olmak için
oraya hep beraber, takım hâlinde gittik.
Sonra da dedik ki
"30 gün San Antonio'da kalacağız.
30 günde 30 gösteri. En son günde de
yeni bir program kaydedeceğiz."
Böylece tekrar işime dönebilirdim
çünkü sahneye çıkmayalı bir yıldan fazla olmuştu.
Oraya gittik ve bana iki seçenek sundular,
"Evde mi kalmak istersin yoksa otelde mi?"
Dedim ki "Hiç Teksas'ta yaşamadım,
evi deneyimlemek isterim."
Bize şık bir Airbnb tuttular.
Martin, Alfred, arkadaşım Rick ve ben. Dördümüzdük.
The Real World'ün Meksika versiyonu gibiydi.
Hep beraber büyük bir evdeydik.
Herkesin kendi odası vardı,
tabii ki de en büyük oda benimdi.
Anlarsınız ya.
"Hayır!" diyenler var.
Evet!
Kapıyı açtım, lambayı yaktım. Tık!
"Ne kadar da güzel bir oda" dedim.
"Vay canına! Çok da büyük."
Sonra duvarda bir delik olduğunu fark ettim.
"Çok tuhaf" dedim.
Duvara iyice yaklaştım,
tam dibine gelince delik olmadığını fark ettim.
Dev bir hamam böceğiymiş.
Gerçekten abartmıyorum,
o cuca kocaman bir şeydi.
Hamam böceği şu kadardı.
Bu ölçüyü daha önce bir şeyi abartmak için kullanmıştım
ama hamam böceği bu kadardı derken kesinlikle abartmıyorum.
"Hamam böcekleri sana fazla mı geldi?" demenizi istemem.
Hayır! Ben hamam böcekleriyle büyüdüm.
Annemle devlet apartmanlarında yaşadık.
Hep hamam böceği olurdu ama onlar farklıydı.
Öncelikle şu kadar olurlardı.
Kaliforniya hamam böcekleri çok farklı, tamam mı?
Mesela ışığı açınca kaçarlar.
Teksas'taki gayet rahattı.
Kaliforniya'da sese ve harekete tepki verirler.
"Kış!"
O Tejano hamam böceğinde Kaliforniya tekniğimi denedim.
Dedim ki…
Hamam böceği "Ne var?" der gibiydi.
O benim odamda değil, ben onun odasındaydım.
Tam o anda odaya tur menajerim geldi,
"Konaklama yerinde bir sıkıntı var mı?" dedi.
"Hayır, oda çok güzel ama duvara baksana" dedim.
"Duvarda delik varmış!" dedi.
"Yaklaş" dedim.
Duvara yaklaştı ve dedi ki "Dev bir hamam böceğiymiş."
"Sorun etmiyor musun?" dedim.
"Benim odamda değil ki" dedi.
Hamam böceğinden rahatsız olduğumu görebildiği için dedi ki
"Küçük dostumuzun icabına bakmamı ister misin?"
Daha az erkek hissettim
çünkü ben kocaman bir adamım ve kadın 1,60'lık.
"Çekil ahmak" dedi.
Ayakkabısını çıkardı, eline aldı, sandalyeye çıktı
ve kolunu geriye çekip dedi ki
Soy la 69
O böceği mahvetti.
Ayakkabısını yere atıp giydi.
Duvara baktım, böcek hâlâ hareket ediyordu.
"Dostumuzu kızdırdın" dedim.
Savunmaya geçti.
"Hayır ahmak, ikinci raunt."
Ayakkabısını aldı, tabureye çıktı,
kolunu geriye aldı
ve tam hamam böceğine ikinci kez vuracakken
o bok uçmaya başladı.
Harry Potter hamam böceğiymiş!
Baksana, bak!
İçim bir tuhaf oluyor.
Her neyse, 27 gündür oradaydık.
Her nedense 27. günde
gösteriyi çekmeye gelen 30 kişi arasından
sadece benim Kovid testim pozitif çıktı.
Başka kimse kapmamıştı.
Martin, Alfred, kimsede yoktu.
Martin'e dedim ki "Nereden kaptım, bilmiyorum."
"Bence o hamam böceğinden bulaştı" dedi.
Neyse, Kovid'le uğraşmanın üstüne…
Bu arada San Antonio şehrinden özür diliyorum
çünkü sizinle bir gösteri çekecektim
ve belli sebeplerden dolayı çekemedim.
Ama umarım bunu neden bu geceye aldığımı şimdi anlamışsınızdır.
Kovid olmam ve aşı olayı yetmezmiş gibi
bir de birinin benden para sızdırmaya çalıştığını öğrendim.
Hem de ailemden biri değil.
Siktiriboktan bir olay. Şöyle.
Menajerim aradı, birisi ona ulaşmış
ve modellerle "uygunsuz" görüntülerimin
elinde olduğunu iddia etmiş.
Gördünüz mü? Şunlara bak.
Siz de benim gibi tepki verdiniz.
"Ben de bir göreyim" dedim.
Bana o fırsatı tanıyan kadınlara
saygısızlık etmek gibi olmasın.
Ama hiçbiri model değildi.
West Covina'dan birkaç cochina olabilir.
Ama onlar model değildi.
Sadece iyi vatandaşlardı. Sağ olun.
Her neyse, saat sabah dokuza kadar
bir hesaba 50 bin dolar yollamamı,
yoksa görüntüleri TMZ'ye vereceklerini ve kariyerimin biteceğini söylemişler.
Mesajı aldığımda saat akşam altı olmuştu.
Yani yarım günle kaçırmışım.
"Televizyonu açayım, bakayım işsiz kalmış mıyım" dedim.
Elbette bunu ilk defa şimdi duyuyorsunuz
çünkü öyle bir görüntü yoktu.
Beni korkutup para koparmaya çalışıyorlardı.
Size bu hikâyeyi anlatmamın tek sebebi…
Sadece 50 bin mi?
Gerçekten mi? Kariyerime biçilen değer bu mu?
Yanlış anlamayın, 50 bin dolar bazılarını üzdü.
Evet, çok para
ama bir ünlünün peşine düşmüşseniz
50 bin dolar gerçekten çok az bir para.
Şöyle anlatayım, aynı şeyi Kevin Hart'a yaptılar.
Kevin Hart'tan 10 milyon istediler.
10 milyon.
Başarılı komedyenler sıralamasında
nerede olduğumu öğrenmiş oldum.
Kevin Hart 10 milyon ediyor,
bense şantajın Groupon kuponlusu gibiyim.
"Şantajını nereden aldın?" "Ross mağazasından, indirimdeydi."
50 bin dolar.
50 bin dolara Escalade bile alınmaz.
En fazla Hyundai Sonata alınır, tamam mı?
Hem de boş paket.
Penceresi şöyle açılır.
50 bin dolar mı?
Ama bu arada şunu da söyleyeyim,
pandemi sırasında boş durmadım.
Oturma odamda bir film çektim.
Evet. Hem de Pornhub'da değil.
Film vizyona girdi bile.
İsmi Space Jam, şu LeBron'lu film.
Los Angeles, Speedy Gonzales'in yeni sesi karşınızda.
Teşekkürler.
En hızlıyı oynaması için en yavaş Meksikalıyı tutmaları
sizce de ironik değil mi?
Bu rolü aldıktan iki hafta sonra
Speedy Gonzales'i boykot etmeye çalıştıklarını öğrendim.
İki karakteri protesto ediyorlarmış, duyanlar vardır.
Pepé Le Pew ve Speedy'nin peşine düşmüşler.
Pepé'yi anlayabiliyorum.
Eli rahat durmuyor.
Üstünü de "Ah, mon chéri" diyerek kapatıyor.
"Mon chéri."
Evet.
Ama Speedy Gonzales'in ne suçu var?
Meksikalı ve hızlı. Bu suç değil ki.
Montebello'da bu iş güvencesidir.
"Speedy'ye zarar vermelerine izin vermem" dedim.
"Onu boykot edemezler."
O yüzden onu savundum. Hem elimde bir bu iş vardı.
Onu koruyabileceğimi düşündüğüm tek yere gittim.
Twitter'a girdim.
Twitter çok korkunç bir yer.
Öyle.
Oraya dalaşmak, bir şeyi açıklamak için girilir.
Bir arkadaş dedi ki "Dikkat çekmek istiyorsan
hashtag kullan." Kullandım.
Bir tweet atıp dedim ki "Selamlar #boykotkültürü.
Adım Gabriel Iglesias,
Speedy Gonzales'in yeni sesiyim.
Beni boykot edemezsiniz, yakalayamazsınız da."
Bunu paylaştım.
Twitter'a sorun çıkarmak için girince
belanı buluyormuşsun.
Bunu hiç bilmiyordum.
Evet.
En büyük haber kaynakları tweet'imi aldı, boykot kültürüyle ilgili haberlere koydu.
ABC, NBC, CBS, CNN.
Bunu bilseydim önce bir yazım denetimi yapardım.
Çünkü ailem aradı.
"Aptal mısın? Senin neyin var? Doğru düzgün yaz!"
Tanrım.
Fox News bile tweet'imi haber yaptı.
Fox News.
Nereden mi biliyorum?
Otobüs şoförüm Dave aradı.
Çok heyecanlıydı.
Diyordu ki "Fluffy, hiç bu kadar gurur duymamıştım."
"Başardın bebeğim. Fox News'desin."
"Dave, sus, şapşal" dedim.
"Amerika" dedi.
Warner Bros. Pictures bile arayıp teşekkür etti.
Sonra bir baktım bir Zoom toplantısındaydım.
Birçoğumuzun Zoom'a alışması gerekti.
Aslında çok mantıklı.
Şu kadar görünüyor.
Ben de eğlencesine her Zoom'da sadece tişört giydim,
Winnie the Pooh gibi.
Şimdi gülmüyorsanız gülenlere bir sorun.
Çünkü Winnie the Pooh'dan dönüş olmuyor.
Evin her yerini bebek pudrası yapmıştım.
Narcos'dan bir kesit gibiydi.
Space Jam'in yönetmeni, yazarı ve yapımcısıyla Zoom toplantısına girdim.
Çok iyi, kibar, destekleyicilerdi.
"Gabriel, ses yeteneğini filmimize kattığın için teşekkürler.
Bizimle çalışman çok güzel.
Aklında bir soru olursa bize ulaş."
Teşekkür ettim.
"Bizim sana bir sorumuz var." "Tamam" dedim.
"Speedy Gonzales'in sesi hakkında ne düşünüyorsun?"
"Nasıl yani?" dedim.
"Bazı insanlar çok klişe olduğunu düşünüyor."
"Sen ne düşünüyorsun?"
"Siz bir de ailemi görün" dedim.
Tüm Latinler adına konuşamam
ama şunu söyleyeyim, ben büyürken bizim evde
Speedy Gonzales'e kötü gözle bakılmıyordu.
Hatta çocukluğumda bizim tek temsilimiz oydu.
Bir o vardı, bir de The Simpsons'daki arı.
"Gabriel, acaba karakteri
gerçek sesinle seslendirebilir misin?
Biraz modernleştirebilirsin, günümüze yakın olur."
Dedim ki "Saygıda kusur etmek istemem,
bu ikonik karakterin sesini değiştirme gücünü
bana verdiğiniz için çok teşekkür ederim
ama nihayetinde insanlar filmi izlerken
beni düşünsünler istemem.
Speedy Gonzales'i düşünmelerini isterim.
Lütfen sesi aynı kalsın" dedim.
Sonra asıl soruyu sordu,
"Sence o sesi yapabilir misin?"
Bu rolü nasıl almıştım?
Bakın, hiç seçmeye girmedim. Beni aradılar, o kadar.
İşim gereği sesleri taklit ettiğimi, bunu yapabileceğimi bildiklerini düşündüm.
"Yapıp yapamayacağımı bilmeden
neden beni seçtiniz ki?" dedim.
"Ha."
"İşler ters giderse diye Latin bir siper istediniz."
Sonra aramadaki üç kişi de şöyle oldu.
"Merak etmeyin, bende bir alana bir bedava" dedim.
"Hem Meksikalıyım hem de o sesi çok iyi yapabilirim."
Evet.
Aynen öyle.
Sonra birden sesle ilgilenen adam,
Warner Bros.'da kayıtları alan adam görüşmeye katıldı.
Bu adam hakkında bildiğim tek şey
sesinin fazla çıktığı, tamam mı?
Görüşmeye katıldı, dedi ki "Gabriel Iglesias, nasılsın?"
Vay canına!
"Nasıl gidiyor?"
"Ben Steven, ses koordinatörüyüm."
"Şöyle yapacağız.
Ben 'kayıt' tuşuna basacağım, 'kayıt' tuşuna basar basmaz
Speedy Gonzales gibi konuşmaya başlamanı istiyorum.
Akışı, tempoyu, zamanlamayı ayarlayacağız ve hepsi bitince film yapacağız.
"Tamam mı?" "Tamam."
"Gabriel Iglesias, Space Jam: A New Legacy,
Speedy Gonzales, bir."
"Mikrofon kontrol."
"Bir, iki, üç." "Gayet iyi. Başlayalım."
"Başla."
Pekâlâ, hadi bakalım.
Hola, ben Speedy Gonzales, Meksika'nın en hızlı faresi.
"¡Arriba! ¡Epa, epa, ándale!"
Yönetmen, yazar ve yapımcı, üçü de şöyle oldu.
"Mükemmeldi!"
"Evet, bayağıdır Meksikalıyım" dedim.
Bir de dedim ki "Sırf Meksikalıyım diye
sadece Meksikalı karakterleri oynarım sanmayın."
"Ses taklidi benim işim.
Fırsat verilse
tüm filmi kendim seslendiririm."
Seslendirebilirim.
İzleyin.
Marslı Marvin.
"Olamaz, modülatörüm."
Karavana Sam.
"O tavşanı sevmiyorum!"
Bugs Bunny.
"N'aber cınım?"
"Diğer seslendirme sanatçılarını kovabilirsiniz" dedim.
"Yarısı fiyatına artı sağlık sigortasına tüm filmi ben seslendiririm."
2020'nin ortasındaydık, gayet ciddiydim.
"Sigorta için ekstra ücret ödemem" dedim.
Bu konuda en sevdiğim nokta
muhabbeti ciddiye almaları olmuştu.
Bana bakıp "Aptalsın" diyebilirdi.
Ben de kabul ederdim. "Tamam" derdim işte.
Ama sanırım farklı bir dönemdeydik,
insanlar daha duyarlı, daha düşünceli davranıyordu,
iyi olduğumdan emin olmak istedi ve dedi ki
"Gabriel, bir seslendirme sanatçısı, komedyen ya da bir birey olarak
güvenilirliğinden şüphe duymuyorum ama elim kolum bağlı.
Sözleşmeler imzalandı. Ödemeler planlandı.
"Bu anlaşmalı bir proje." Ben "Adama bak be" diyorum.
Yapımcı da o görüşmedeydi,
maliyeden, paradan sorumlu olan kişi elbette yapımcıdır.
Yönetmenin durmadan konuştuğunu görüp dedi ki
"Bir dur bakalım.
"Adamı dinleyelim."
"Gabriel."
"Fluffy."
"Bebeğim!"
Konuş tatlım.
Anlaşırsak aklında ne var?"
"Nasıl yani?" dedim.
"Aklına ne kadar var? Ne kadar para istiyorsun?"
"Dediklerine göre 50 binden aşağısına gitmem.
Bunu kanıtlayan e-mailler var."
Kabul etmediler ama neyse.
Bir noktada Speedy Gonzales'i yine savunmak zorunda kalacaktım
çünkü maalesef boykot kültürü böyle işliyor.
Beni yanlış anlamayın.
Bazı insanların sorumlu tutulması gerektiğini anlıyorum.
Bu arada ben size boykot kültüründen bahsediyorsam
fazla ileri gitmiş demektir.
Çünkü bölücü olan bir komedyen olmamamla gurur duyarım.
O yüzden siyaset, din, spor konuşmam, tamam mı?
Çünkü bu üçü insanları bölecektir.
O yüzden yemek konuşurum.
Çünkü yemek insanları bir araya getirir.
Öyle. Tabii vegan değilsen.
Öyleysen çıkıp gidebilirsin. Umurumda değil.
Seni veya salatanı kırmam umurumda değil. Gidebilirsin. Bay.
Veganlara bu kadar sinir olmamın sebebi
bir zamanlar benim de vegan olmam.
Bazılarınız "Yok artık!" diyor. Ama evet.
Bir yıldan kısa bir süre vegandım.
Şimdi bazılarınız diyor ki
"Bir yıldan azsa vegan olmuş sayılmazsın."
Ama bir düşünün.
Diyet yapan herkes şunu bilir,
yeme alışkanlıklarınızı değiştirmek bir haftalığına bile zordur,
ben bir yıl diyorum.
Bana "Kilo kaybedeceksin" dediler.
Yalan değilmiş.
Kilo, sabır ve dostlar kaybettim.
Geri döndüğümü söylemek isterim.
Neyse.
Neredeyse boykot ediliyordum.
Boykot edilecektim
çünkü köpeklerimden biriyle ilgili bir tweet atmıştım.
Bazılarınız bilir, iki Çivava'm var.
Evet.
Evde izleyenler "Hiç klişe değil" der.
Evet, biliyorum.
İki Çivava'm var.
Vinnie adında küçük bir oğlum, Risa adında küçük bir kızım var.
İkisi toplam altı kilo.
Dişi olan, yani Risa iki kilo,
17 yaşında.
Evet. Öfkesi onu ayakta tutuyor.
Çivava'larla ilgili tüm klişeleri doğrularım.
Evet, gerçek.
Gerçekten öfkeliler.
Ama beni çok seviyor, tamam mı?
17 yaşında, dişi yok. Dili dışarıda dolaşıyor.
Çok şirin.
Twitter'da bir fotoğrafını paylaşıp kısaca şöyle bir şey yazdım,
"Küçük çıtırımı çıtır tavuk almaya götürüyorum."
Sonra da "@Chick-fil-A" diye etiketledim.
Evet, anladınız mı?
Salonun çoğu "Orası çok güzeldir" diyor.
"Keşke pazar da açık olsa."
Birkaç kişinin de sızlandığını duydunuz.
Evet, onların yarısı vegan işte.
Diğer yarısı da beni protesto etti.
Twitter sayfam çirkin yorumlarla dolmaya başladı.
"Aptalsın. Kötüsün. Nasıl yaparsın? Seni iyi bilirdik."
"Sen de mi Fluffy?" Konuyu hiç anlamamıştım.
Boykot kültürünün en büyük sorunu sadece saldırmaları, eğitmiyorlar.
Açıklama yapmıyorlar.
Sadece saldırıyorlar ve bilmenizi bekliyorlar,
onları anlamanızı bekliyorlar ama kibarlık yapmıyorlar.
Şöyle oldu.
Sorular soruyorum, kimse cevap vermiyor.
"Fluffy, kötüsün." "Nasıl yani?" diyorum.
"Chick-fil-A mi?"
Üzgünüm, Popeyes kapalı, ne desem bilmiyorum.
"Ne yaptığını biliyorsun." Ben sadece açım.
Hiç anlamıyorum.
Sonra nihayet biri bana o tweet'imin
neden "yanlış" olduğunu açıkladı.
Meğer geçmişte Chick-fil-A
LGBTQ+ topluluğuna uygunsuz davranan bazı örgütlere
yardım yapmasıyla biliniyormuş.
Harfleri doğru söylemek için elimi kullandım, kusura bakmayın.
Harfleri doğru söylemek istedim.
Kendimi bir destekçi ve müttefik olarak görüyorum,
elimdeki kısıtlı bilgiyle
elimden geldiğince anlayışlı olmaya çalışıyorum.
Tekrar söylemeyeceğim.
Elimdeki kısıtlı bilgiyle
elimden geldiğince anlayışlı olmaya çalışıyorum.
Yani kısacası sadece başlıkları okuyorum.
Şöyle bir şey var millet.
Bu dünyada milyonlarca zorluk var.
Hayatını iyileştirmeye çalışan insanlar var,
bir hedefe ulaşmaya çalışan,
daha iyi bir yere gelmek için bir şey başarmaya çalışan.
Herkesin savaşına yetişmek imkânsız.
Ta ki çuvallayana kadar, sonra biri sizi kenara çeker
ve kulağınızı çeker.
Şöyle bir konuşma gerçekleşti.
Kulağım çekildi.
Dedi ki "Gabriel, eğer LGBTQ+ topluluğunun
destekçisi olduğunu düşünüyorsan
ileride Chick-fil-A'i etiketlemeye devam edecek misin?"
"Evet, edeceğim ama destekçi olmadığımdan değil" dedim.
"Kesinlikle davanızın destekçisiyim ama davalar iki yönlüdür.
Siz de benimkini desteklemelisiniz.
Diğer tüm firmaları niye etiketliyorsam
Chick-fil-A'i de ondan etiketledim.
Bedava bir şey koparmaya çalışıyorum."
Bu kadar basit. Fazla düşünmeyin.
Bazılarınız diyor ki "Para kazanmıyor musun?"
Kazanıyorum ama nasıl elimde tutuyorum?
Bedava şeylerle.
Bunu nasıl keşfettiğimi anlatayım.
Bir akşam Chipotle'deydim, yemek inanılmaz güzeldi.
İnternette onları övmek istedim.
Onları övdüm ve "Chipotle" diye etiketledim.
Chipotle tweet'imi gördü ve bana ulaşıp teşekkür etti.
Memnuniyetlerini göstermek için bana bir burrito kartı yolladılar.
Bir yıllık sınırsız Chipotle değerinde.
Test ettim.
Onu yanlış kişiye verdiler.
İki hafta içinde metro kartına döndü.
Her yeri çizilmişti.
Eğer benim yerimde olsaydınız ve attığınız bir tweet'le
bir yıllık yemek masrafını karşılasaydınız
başka kimler bu davaya destek olacak diye
tüm firmaları etiketleyip şansınızı denemez miydiniz?
Tek suçum, kendimi pazarlıyor olmam. İşte o kadar.
İnternet sucia'sı olmuştum, aynen bu.
Ama bazı insanların belli eylemlerden
sorumlu tutulması gerektiğini anlıyorum.
Ama diyorum ki çoğu zaman basit bir konuşmayla sorun çözülebilir.
Yıllardır yaptığım diğer komedi gösterilerinden dolayı
bugünün kurallarına göre boykot edilebilirim.
Bunu anlıyorum, o yüzden de beklemedeyim.
Komedi gösterilerimden dolayı boykot edilebilirim.
Muhtemelen özür dilememi bekliyorlar
ama eski işlerim için asla özür dilemem
çünkü o dönemde hepsi kabul edilebilirdi.
Elbette şimdi olsa değiştireceğim şeyler var
ama geçmişte sorun olmayan bir şey için
şimdi özür dilemem.
Şunu da söylemek isterim,
hakkımda bilmediğiniz şeyler var.
Er ya da geç öğreneceksiniz.
O yüzden şu anda avukatımın dediği gibi
patlak vermeden önce konusunu açıyorum.
Birini rencide ettim, ismini asla kullanmamalıydım.
Profesyonel bir boksörü rencide ettim.
İsmi Canelo.
Aynen. Büyük oynarım.
Canelo'nun kim olduğunu bilmiyorsanız
kısaca açıklayayım.
Canelo tartışmasız dünyanın en iyi dövüşçülerinden biri.
Tamam mı?
Asla gözden kaçmaz.
Kendisi Meksikalı
ama geleneksel bir tipi yok.
Hatta Canelo, dünyadaki en beyaz Meksikalı.
Çok beyaz. O kadar beyaz ki saçları kızıl.
Canelo kızıl saçlı, beyaz, Meksikalı bir boksör.
O kadar beyaz ki Donald Trump bile "Sen gelebilirsin" dedi.
Çok beyaz.
Ama ağzını açınca fark ediyorsunuz,
"Canelo yerli değilmiş."
Başımı şöyle belaya soktum.
Ron White isimli bir komedyen arkadaşım
beni aradı.
Ron White beni gösterisine davet etti,
Tribute to the Troops, ulusal kanalda yayınlanacaktı.
"Elbette, çok isterim. Askerler için her şeyi yaparım" dedim.
Gösteri Vegas'ta kaydedilecekti ve ben dâhil birkaç komedyen vardı.
Ron White sunucuydu.
Beni sahneye çıkardı ve sadece 10 dakikam vardı, tamam mı?
Las Vegas'a atıfta bulunayım dedim çünkü Vegas'ı herkes bilir.
Boks konuşmaya başladım.
Canelo'nun konusunu açtım.
Başımı şöyle belaya soktum.
"Canelo benim en sevdiğim boksör" dedim.
"Keşke…"
Sonrasında işler sarpa sardı.
"Keşke röportajları İngilizce yapmasa
çünkü İngilizcesi pek iyi değil ve eğer profesyonel bir boksörseniz…"
Dinleyin.
Eğer profesyonel bir boksörseniz kendinizden emin konuşmalı,
odaklı, tehditkâr, agresif, dobra, saldırgan görünmelisiniz.
İspanyolca konuşurken öyle oluyor.
Ama İngilizcede pek öyle değil.
İspanyolcada katil.
İspanyolcada spiker şöyle diyor ya,
"Canelo Álvarez'leyiz.
Kendisi hafta sonu ücretli yayında
Las Vegas, Nevada'da MGM Grand'de Floyd 'Money' Mayweather'la karşılaşacak."
Bazılarınız şimdi diyordur ki
"Aman tanrım, İspanyolca anlıyorum."
Anlıyorsunuz.
Sonra spiker Canelo'ya dönüp fikrini sorar.
"Canelo, nasıl dövüşeceksin?"
Canelo mikrofonu alır.
Çok kelime etmez ama lafı gediğine koyar.
Kameraya bakar ve der ki
"Bak. Şöyle bir yumruk atacağım, sonra şöyle.
Onu yere serip işini bitireceğim."
"Las Vegas, Nevada MGM Grand'deki bu dövüşü kaçırmayın.
Álvarez, Mayweather'a karşı.
Sakın kaçırmayın!"
Aynı röportaj.
İngilizce.
"Meksikalı süperstar Saúl Canelo Álvarez'le beraberiz,
bu hafta sonu ücretli yayında Floyd 'Money' Mayweather'la karşılaşacak."
"Canelo, nasıl bir strateji izleyeceksin,
böylesine teknik bir rakiple nasıl dövüşeceksin?
Kendisi boks sporuna tek başına yeni bir soluk getirdi.
Dövüş için saldırı planın nedir?"
"Şey…
Ben…
Ona
şöyle
vuracağım.
Ona şöyle vuracağım.
O da…
Düşecek.
Şeye.
İngilizcede piso neydi?
Yer mi? O da yere düşecek ve sonra…
Así."
"Pekâlâ, işte böyle.
Floyd Mayweather, umarım hazırsındır
çünkü seni böyle bir şey bekliyor.
Ben ESPN News'den Phil Stevens.
"Stüdyoya dönüyoruz ve kestik.
O neydi be?
Beni neden uyarmadınız?"
Yaptığım şaka Canelo'nun ekibinin kulağına gitmiş.
Boks camiasında arkadaşlarım var, bana da onlar arayıp söyledi.
Dediler ki "Dostum, ne oldu?"
Dedim ki "Nasıl yani?"
"Duyduk dostum." "Neyi?"
"Canelo'nun ekibinin öfkeli olduğunu."
"Bunun benimle ne alakası var?" dedim.
"Sanırım Canelo'yla ilgili bir şakandan dolayı."
"Ona kim izletti?"
Dünyadaki en iyi boksörlerden birinin
yaptığım şakayı göreceğini bilseydim asla hakkında şaka yapmazdım.
Ron White'ın Tribute to the Troops'unu ulusal kanalda izleyeceğini
hiç düşünmemiştim.
İzleyeceğini hiç düşünmemiştim.
Program İngilizceydi.
Şimdi de yüzleşmekten korkuyorum
çünkü her an gerçekleşebilir.
Benimle yüzleşeceği yeri biliyorum.
Vegas'ta gerçekleşecek.
Orada olacağından bu kadar emin olmamın sebebi de şu.
Vegas'ta sahneye çıkacağımda
MGM Grand Properties için çıkıyorum.
O yüzden de maçlara bedava biletim oluyor.
Hep de gidiyorum çünkü bedava!
Yüzüm dev ekranda çıksın da biletler satsın diye
ring kenarına oturturlar.
Canelo'yu daha önce ring kenarından izledim,
hiç konuşmadık ama orada yüzleşeceğimizi biliyorum.
Bu yüzleşme beni geriyor
çünkü benimle İngilizce mi yüzleşecek yoksa İspanyolca mı, bilmiyorum.
Umarım İspanyolcadır da korkarım,
anlatabiliyor muyum?
Umarım şöyle olur,
"Seni öldüreceğim lanet şişko!"
Ben şöyle olmasından korkuyorum.
"Hey!
Hey, sen.
Hey, sen, puşt adam şişko Fluffy."
"Bana 'puşt adam Fluffy' dedi!"
Eğer bana bir şey olursa…
Canelo.
Ama aslında o seviyede birinin
bir komedyeni ciddiye alması gururumu okşadı.
En azından kim olduğumu biliyor, bu güzel bir şey.
Onunla alakam olmuş oldu.
Çünkü 2019'dan sonra ne olacağını bilmiyordum.
Açıkçası 2019 yılı, komedideki en iyi yılım olur sanıyordum.
Bunu söylememin sebebi
Oscar'ı sunmama şu kadar kalmış olması.
Evet.
Seneye şansım çok yüksek, eminim.
Neredeyse Oscar'ı sunacağım o yıl,
Kevin Hart'ın sunuculuk yapacağı yıldı.
Hikâyeyi hatırlar mısınız bilmiyorum ama Kevin Hart, Oscar'ı sunacaktı
ve sunuculuk yapmadan önce geçmişiniz iyice araştırılır.
Sosyal medyanıza bakarlar, Myspace'e kadar incelerler.
40 yaş üstü beni anladı.
Meğer 10 yıl önce
Kevin Hart birkaç tartışmalı tweet atmış,
Akademi de bu konuda Kevin Hart'ı sorguladı.
"Kevin, açıklar mısın?" dediler.
Kevin de dedi ki "Evet, onları ben söyledim.
10 yıl önce sorunun farkına varıp 10 yıl önce özür diledim.
Önümüze bakalım mı?"
Akademi de dedi ki "Pekâlâ Kevin,
özür dilemene sevindik
çünkü bu konu tekrar gündeme geldi
ve bundan kurtulmamız gerek,
o yüzden özür dilemelisin."
Kevin de dedi ki "10 yıl arayla bana iki kez özür diletemezsiniz."
Dediler ki "Mecbursun çünkü dilemezsen
Oscar törenini sunamazsın."
Kevin de dedi ki "Teşekkürler, hiç almayayım."
O işi bırakıp gitti.
Yerinde olsam ben de aynısını yapardım.
Çünkü onun özür dilemesi boykot kültürüne güç verir.
Onlara fazlasını veremeyiz, geri almalıyız.
Neyse.
Artık…
Artık Akademi'nin bir sorunu vardı.
Kevin Hart'ın yerine birini bulmaları gerekiyordu.
Bu da hiç kolay değil.
Birkaç oyuncuya ulaşıp sunuculuk teklif ettiler
ve herkes aynı şeyi söyledi:
"Teşekkürler, hiç almayayım.
Kevin Hart olayına karışmayız."
Kimse o işi istemedi.
Öte yandan ben…
İş fırsatı gördüm mü kaçırmam.
Menajerime Akademi'yi arattım, Akademi de birinden haber alınca sevindi.
Dediler ki "Gabriel Iglesias'ı tanırız.
Çok komik, esprili.
Bizce Oscarlar için harika bir sunucu olur.
Lütfen birkaç komedi materyali gönderin,
biz de gecenin nasıl geçebileceğine bakalım
ve materyale göre kararımızı verelim."
İşe koyuldum.
Bir gece kalem kâğıdı aldım,
birkaç şaka yazdım
ve Oscarlar'a yolladım.
Sanırım o yüzden reddettiler.
Asla televizyona çıkmadı.
O yüzden bu gece…
Oscarlar'da yapacağım açılış şakasını
bu gece burada yapmak isterim.
Gece nasıl geçecekti, sonrasında anlarsınız.
Pekâlâ. O sesi yapayım.
"İyi akşamlar, Akademi Ödülleri'ne hoş geldiniz.
Bu gecenin sunucusu komedyen Gabriel Iglesias."
"Teşekkürler hanımlar ve beyler.
Sağ olun, şeref duydum.
Teşekkürler.
Bu gece burada Oscarlar'ı sunmak benim için bir şeref.
Geleneklere bağlı kalıyoruz,
yine Meksikalı biri herkesin reddettiği bir işi yapıyor."
Beni almadılar.
Evet. İşimizi tekrar rayına oturtmak için
2020'de gerçekten çok yol katettik.
Stadyumu tamamen doldurduk, herkes dip dibe,
gülmeye hazır.
Eğlenmeye hazır.
Çok yol kat ettik.
2020 için köpeklerime teşekkür etmeliyim.
Köpeklerime teşekkür borçluyum çünkü onlar beni mutlu etti,
odaklanmamı sağladılar.
Çünkü çok bunalımdaydım, mutsuzdum, ne yapacağımı bilmiyordum.
Köpeği olan var mı?
Öyle mi?
Köpek sahipleri beni anlar.
Dünyadaki başka hiçbir hayvan size bir köpek gibi %100'ünü vermez.
Ne? Kedi mi? Hayır.
Affedersiniz, kedilere veya sahiplerine saygısızlık etmek istemem
ama kedi sahipleri, ikimiz de iyi biliyoruz ki kedileriniz…
Biliyorum, birden çok var.
Kedileriniz size misafirmişsiniz gibi bakıyor.
Girersiniz, azarlamaya çalışırsınız.
Konuşmaya çalışınca arkalarını dönüp kıç deliklerini gösterirler.
Bakıp "Tanrım, çok kara!" dersiniz.
Sadece bir köpek %100'ünü verir.
O yüzden de gideceğinizi anlayınca çok üzülürler.
Eve döndüğünüzde çok mutlu olurlar.
Heyecanla bekledikleri tek şey siz olursunuz.
"Döndün!"
Bu dünyada hiçbir şey beni köpeklerimden çok sevmiyor.
Bunu dün gece de söyledim, biri dedi ki "Peki ya oğlun?"
Dedim ki "Hiçbir şey beni daha çok sevmiyor."
Soyunma odamdan bir dakika veya bir saatliğine çıkarım.
Döndüğümde karşılaştığım tepki aynıdır.
Her seferinde dünyanın en muhteşem anı.
Evet, köpeğim Vinnie kanepeden atlar
ve son hızla bana doğru koşar, bana ulaşınca da
zıplamaya başlar ve şöyle bir ses çıkarır.
"Neredeydin?" der gibi.
Sonra her yere işer.
Bu beni eskiden kızdırırdı ama sonra oturup düşündüm.
Köpeğim beni o kadar çok seviyor ki vücut fonksiyonlarını kontrol edemiyor.
O yüzden de eve gittiğimde her şeyden önce onu kucağıma alıyorum.
Kız arkadaşım sinirleniyor.
"Neden ilk bana gelmiyorsun?" dedi.
"Köpeğim beni daha çok seviyor."
"Benim sevmediğimi ne biliyorsun?" dedi, "Çişini görmüyorum" dedim.
Mira. Kuru.
Evet, hoşuna gitmedi.
Ama evet, köpekler çok fena, çok.
Bir de kekeliyorsam ve şu an odaklanamıyorsam özür dilerim.
Üstünde resmim olan bir zeplin
daha önce hiç dikkatimi dağıtmamıştı.
Üzgünüm Netflix ama bu…
Şu an doğum günü, Noel, Super Bowl,
dünya kupası,
bekâretimi kaybettiğim an, hepsi bir arada gibi.
Goodyear zeplininin ışıklarını bile gördüm
Affedersiniz, şu an çok mutluyum. Teşekkür ederim.
Keşke annem de görseydi.
Kelimelere dökemem.
Sizleri gördüğü için mutlu olurdu
ama "Hayır, siktirin gidin" derdi.
"Benim oğlum cennette. İsa'yla beraber göklerde. Gördünüz mü?"
Bu muhteşem.
Siz iyi misiniz? Bir öksürük duydum.
İyi misin?
Öksürme, çıkmamıza yeni izin verdiler.
Öksürmendense osurmanı tercih ederim.
Eğer tekrar öksürecek gibi olursan yüzünü sık,
enerjiyi dönüştür ve kıçından çıkar, tamam mı?
Arkandaki insanlar "Hayır, yapma!" diyordur.
Sen onu sal, arkandaki insanlar kokuyu almazlarsa
Kovid olmuşlar demektir.
İşte size bedava test.
Her neyse.
2020 yılında
köpeklerimle beraber yapabildiğimiz en normal şey
arabayla gezinmekti.
Arabaya binebiliyordunuz.
Hiçbir yer açık değildi ama bu serbestti, biz de arabaya bindik.
Bir müzik listesi açıp arabayı sürmeye başladım.
Nihayetinde yemek aramaya başladık.
Şimdi bu kulağa çılgınca gelecek ama unutmayın,
koşulların %85'ine sahiptim.
Korktuğum için tek bir markete bile girmedim.
Yemeğimi arkadaşlarım ya da seyyar satıcılar getiriyordu.
Evet.
Evet, seyyar satıcıları destekliyorum.
Çünkü ne olursa olsun kıçlarını yırtıyorlar
ve kendileri ve aileleri için daha iyi bir hayat kurmaya çalışıyorlar.
Bir gece bir taco standından dönerken
birçok insanın geçinmenin farklı yollarını bulmak için
konfor alanından çıkmak zorunda kaldığını fark ettim.
Bir gece bir hata yaptım, bir taco standında çalışan bir adamı
Meksikalı sandım.
Değilmiş.
Bir de onunla İspanyolca konuştum. Bu yapılmaz.
Kurala göre bir Latin'le konuşacakken
önce İngilizce konuşmalısınız ve eğer dil engel oluyorsa
B planını uygularsınız, lise İspanyolcası.
Önce İngilizce. "Merhaba, bana…"
"Anlamıyorum, ne?"
"Bir saniye, bu iş bende.
Hola.
Yo me…"
Standdaki adama gittim ve dedim ki,
onu bir tio'ya benzetmiştim, dedim ki…
"Selam, nasılsın?" demek.
Şöyle cevap verdi,
"Sen bana ne diyorsun?"
"Pardon bayım, sizi Meksikalı sandım" dedim.
"Hayır, Meksikalı değilim. Ben Yunan'ım" dedi.
Yunan mı?
Hiç tutturamamışım.
"Affedersin, saat geç oldu, yorgunum. İki taco alabilir miyim?"
"Ne demek 'İki taco alabilir miyim?'
Daha az önce Meksikalı değilim, Yunan'ım dedim.
Taco satmıyorum.
Yiro satıyorum."
"Yiro mu?"
Arabanın önündeki yazıyı hatırladım.
Onu adamın ismi falan sanmıştım, tamam mı?
G-Y-R-O diye heceledim.
Yani "cayro"!
Çok sinirlendi.
"Cayro değil, yiro" dedi.
"Burada 'cayro' yazıyor."
"Yiro!"
"Yorgunum, saat geç oldu."
Yiro ne oluyor?"
"Taco gibi bir şey."
"İki tane alayım."
Nihayetinde iş yerleri açılmaya başladı,
artık içeri girebiliyorduk ve size şunu söyleyeyim,
benim en büyük gizli zevkim Starbucks, tamam mı?
Gizli zevkim. Arabayla almaya bayılırım.
Ama şöyle bir fark var,
arabadan sipariş verme ve içeri girme seçeneği olması
farklı bir şey
ama artık içeri giremeyeceğinizi söyleyip de
sonra girebileceğinizi söylediklerinde girmeyi özlüyorsunuz.
Kapıların açılacağını söylediklerinde içeri girmeyi çok istedim.
Hemen içeri girip sipariş vermek, biriyle konuşup menüye bakmak istedim.
Sorun yoktu.
Erken gelmiştim.
Köpeklerimleydim, umurumda değildi.
Starbucks'a girdik.
Long Beach'te şöyle bir şey yapıyorlar.
Burada var mı bilmiyorum ama yere etiket yapıştırıyorlar.
Oraya girip etiketin üstünde durdum.
Köpeklerimle gayet iyiydik.
Üçüncü sınıflar gibi bekliyordum.
Sakince bekliyorduk.
Sonra arkamdaki bir kadın iki köpeğimin olduğunu fark etti.
Belli ki iki köpeğimin olmasından rahatsızdı
ve "Pardon, affedersiniz, merhaba, selam, hola" demek yerine
şöyle yaptı.
Onu duyunca dedim ki "Lanet olsun, Kovid!
Etiket göremiyorum!
Dışarıda kaldım!"
Kadın dedi ki "Kovid değilim."
"Onlar rehber köpekleriniz mi?"
"Bunlar Çivava.
Özellikle bunlar rehber köpeklerin tam tersi."
"İçeri girmeleri serbest mi?"
"Bilmem, sormadım" dedim.
"Arabada bırakmak istemedim.
Durmayacağım. İçeceğimi alıp gideceğim.
Yere bırakmayacağım. Pardon."
Dedi ki "Yasallar mı bari?"
Bir Meksikalıya köpekleri yasal mı diye soracak mısın?
Neyse ki "Sıradaki" dendi.
"Şükürler olsun."
Öne geçtim, endişeliydim
çünkü o kadın yüzünden yanlış bir şey yaptığımı düşünüyordum.
Beni dışarı falan atacaklardı.
Adamla göz teması kurmuyordum.
Menüye bakıyordum, "Köpekler" dediğini duydum.
"Merhaba, çok affedersiniz. Biliyorum."
"Çok şirinler!
İsimleri ne?"
"Bu Vinnie, bu da Risa."
"Çok şirinler." "Sağ ol."
Sonra başka bir barista geldi, "Köpek gördüm!" dedi.
"Affedersiniz."
"Çok şirinler."
İsimleri ne?"
Dedim ki "Bu Vinnie, bu da Risa."
"Çok şirinler." "Teşekkürler."
Siparişimi verdim ve barista kız şöyle yaptı.
"Evet?"
"Sana köpeklerin hakkında bir şey söylemem lazım."
"Affedersiniz. Arabada bırakmak istemedim."
"Ufaklıklara ne alacaksın?"
"Şey…
Kahvemi köpeklerimle paylaşmayı çok isterdim
ama kafein Çivava'lara pek iyi gelmez."
"Hayır şapşal.
Minik köpeklerine de birer Puppucino…"
Şu işe bakın!
Sesiniz çıkıyor.
Etiketlerden bahsederken hiç oralı olmadınız
ama Puppuccino'yu duyunca coştunuz.
Pardon. Her neyse.
Kız "Puppuccino" dedi, "O nasıl bir içecek?" dedim.
Menüye baktım, "Öyle bir şey yok" dedim.
"Hayır şapşal, Puppuccino küçük bir bardakta oluyor,
içine köpük krema koyuyoruz.
Böylece sen kahveni içerken
ufaklıklar da keyfine bakıyor."
"Aman tanrım" dedim.
"Bu fikre bayıldım.
Ne kadardı?"
"Bedava."
"Tüm detayları anlat."
"İki küçük köpeğin var, iki bedava Puppuccino alabilirsin."
"Aman tanrım, üç tane alabilir miyim?"
"Bir tane daha mı köpekçik var?"
Ben varım.
Çok heyecanlıydım, ona dedim ki
"Bu Puppuccino olayıyla beni o kadar mutlu ettin ki!"
"Evet" dedi.
"Herkes bilsin istiyorlar, birileri köpeğiyle gelirse
her zaman bir Puppuccino bizden."
"Yani köpeklerimle girmem sorun değil mi?"
"Tabii, her zaman bekleriz."
Şunu söylemeden geçmeyeyim, çok kinciyimdir.
O kadar kinciyim ki "Yüksek sesle söyler misin?" dedim.
"Köpeklerini her zaman bekleriz!"
Yalan yok, kendimi biraz Canelo gibi hissettim.
Hissettim işte.
Dönüp dedim ki "Duydun mu puşt kadın?"
"Fluffy'nin kovulduğu gece oradaydım."
İstediğinizi söyleyin, yapın;
birileri durumu kötüleştirmenin bir yolunu bulur.
O yaptığım şakayla ilgili bir e-mail aldım bile.
Oğlum dâhil dünyada hiçbir şeyin beni köpeklerim kadar sevmediğini.
Biri bana ulaşıp dedi ki "Oğlun için çok üzüldüm."
Oğlum biliyor ki!
Onu çok seviyorum.
Artık 25 yaşına girecek.
Şu an 24 yaşında.
Frankie 24 yaşında.
Alkışlar için sağ olun, hâlâ evde.
Kısa süre önce bir röportaj yaptım
ve biri oğlumla ilgili sorular sordu.
Dedi ki "Gabriel, gösterilerinde her zaman oğlundan bahsediyorsun.
Yeni bir hikâye görecek miyiz?"
Dedim ki "Pek sayılmaz, yeni bir hikâye…"
Çünkü oğlumun kendi işi gücü var.
Artık kendi işi gücü, kendi hayatı var. Bu harika.
Ama henüz anlatmadığım eski hikâyeler de var.
"Anlat bakalım" dedi.
"Tamam, en sevdiğim hikâye muhtemelen birincisi" dedim.
"2007'de onu ilk aldığımda…"
Bazılarınız bilir, teknik olarak üvey oğlum
ama "üvey oğlum" demeyi sevmiyorum.
O benim oğlum, evet.
O benim oğlum ya da indirimli çocuğum.
Gri alan yok.
Neyse, 2007 yılında her nedense Cadılar Bayramı'nda evdeydim.
Şöyle bir şey var.
Bir komedyen olarak bir yılımın 365 gününde çalışmalıyım.
Benim için özel gün yok.
Noel'de çalışıyorum.
Yılbaşı, Sevgililer Günü, Aziz Patrick Günü,
doğum günleri, tatiller, özel günler, hepsi.
Annem "İşin varsa çalışmalısın" dedi.
Özellikle iyi bir işin varsa çalışmalısın.
Kaptırmak istemezsin,
gerçekten istiyorsan her şeyini ver.
O yüzden de Cadılar Bayramı'nda çalışmamam alışılmadık bir durum.
Oğlumun annesi de…
Dedi ki "Bugün evde olman çok güzel.
Bu yıl ilk defa Frankie, sen ve beniz, şöyle yapmaya ne dersin?
Bu gece onu şeker toplamaya sen çıkar,
ben de evde kalıp şeker dağıtayım.
Böylece birbirinizi daha yakından tanıma fırsatınız olur,
konuşursunuz, güler eğlenirsiniz.
Ne dersin?"
"Bu harika bir fikir hayatım" dedim.
"Bayıldım."
Tamam, kabul. Frankie! Hadi gel, şeker toplayacağız."
"Annem ne olacak?"
"O evde kalacak." "Yaşasın!"
Arabaya bindik.
Frankie'yi "o mahalleye" götürdüm.
Anlarsınız ya.
Costco şekerleri veren mahalleye.
Evet. Arabayı park edip sokakta yürümeye başladık.
Benim kostümüm yoktu, Frankie için çıkmıştım.
Onun kostümü vardı, ben aynıydım.
Çaldığımız bazı kapılarda insanlar delirdi.
Biri şöyleydi.
"Fluffy!"
"Aman tanrım, bana hiç Fluffy diyen olmamıştı" dedim.
Ne diyeceğimi bilemedim. "Evet, benim."
Bir kapı çaldık, kapıyı açtılar.
"Tanrım, sen ünlüsün!" dediler.
Dedim ki…
Sokağı yürüdük, karşıya geçip geri döndük.
Arabaya gidene kadar kova şekerle dolup taşmıştı.
Eve geri döndük ve daha bir saat bile olmamıştı.
İçeri girdik, Frankie'nin annesi sinirliydi.
Dedi ki "Bu ne şimdi?"
"Ne?" dedim.
"Onu şeker toplamaya götürecektin."
"Götürdüm, ganimete baksana" dedim.
"Şeker toplamaya çıkmanızın amacı şeker toplamak değildi" dedi.
"Öyle mi diyorsun?"
Amaç neydi?"
"Beraber vakit geçirmeniz, gülüp eğlenmeniz,
konuşmanız, birbirinizi tanımanız.
Bunlar bir saatte yapılmaz ki.
Lütfen benim için onu tekrar çıkarır mısın?
En az bir saat."
"Anladım hayatım. Sen merak etme, bende."
Dedim ki "Frankie, gel. Kovanı boşalt. İkinci raunt."
Dışarı çıktık, arabaya bindik.
Tekrar kapı kapı dolaşmak istemedim, "Bir fikrim var" dedim.
Frankie'yi Walmart'a götürdüm.
Walmart'a gittik, Frankie "Niye buradayız?" dedi.
"Bu iş bende, izle."
İçeri girdik, "Araba al" dedim.
"Beni takip et."
Frankie'yi şeker reyonuna götürdüm.
Şeker reyonuna gelince arabayı durdurdum.
Frankie'ye bakıp dedim ki
"Frankie, 30 saniye içinde alabildiğince şeker alacaksın.
Hazır mısın? Başla!"
Dondu kaldı.
"Vakit geçiyor, hadi" dedim.
"Aman tanrım!"
Bir paket alıp baktı, arabaya attı.
İkinci paketi aldı, baktı, arabaya attı.
Üçüncü paketi aldı ve üçüncü pakette…
"Vakit doldu!"
İlk defa "Hay sıçayım" dediğini duydum.
Çünkü o ilk birkaç saniyede altın fırsatı kaçırdığını biliyordu.
Arabaya girdik, üç paketi açtım.
Kovasına döktüm ve dedim ki "Bak Frankie,
eve döndüğümüzde
annene Walmart'a gittiğimizi söylemeyeceksin."
"Neden ki?"
"Çünkü şeker toplamada hile yaptınız der."
"Ama bu daha iyiydi." "Biliyorum."
Eve döndük, tabii artık farklı bir atmosfer vardı.
"Demek geldiniz. Eğlendiniz mi?" dedi.
"Çok iyi vakit geçirdik. Değil mi Frankie?"
"Çok güzel. Frankie, şekerleri ver."
"Neden anne?"
"Çünkü yiyebileceğin şeyler mi diye kontrol etmem lazım."
"Neden yemeyeyim ki? Hepsini…"
"Kapa çeneni salak! Sus. Kapa çeneni puşt. Kes."
Neredeyse her şeyi mahvediyordu.
Frankie kovayı verdi, annesi baktı,
hepsini gözümüzün önünde masaya döktü.
Anlamıştı.
"Burada aynı şekerden bir sürü var."
Aynı şekerden bir sürü.
Frankie'nin kovasında neden aynı şekerler var, açıklar mısınız?"
"Ne diyeceğimi bilmiyorum, bu mahallede herkes çok klişe.
Diğerine tekrar gidemeyiz çünkü kameralar var,
bizi tanırlar ve öyle insanlar olmak istemeyiz."
Bir yıl ileri saralım.
31 Ekim 2008'deyiz.
Her nedense Cadılar Bayramı'nda yine işim yok.
Benim hatun kalıbını basıyor.
"Bu bir işaret."
"Menajerimin tembellik yaptığının işareti."
Burada olduğunu biliyorum Matt. Sadece şakaydı.
Harikasın, bu gece için çok sağ ol ama o yıl pek formunda değildin.
Her neyse.
Frankie'nin annesi dedi ki "Aslında ne diyeceğim,
belki de bunu bir gelenek hâline getirebiliriz.
Bu size özel bir şey olur,
beraber şeker toplamaya çıkarsınız, ben de evde şeker dağıtırım.
Gelenek olur."
"Çok iyi fikir hayatım" dedim.
"Frankie, hadi, şeker toplamaya gideceğiz."
"Ya annem?" "O yine evde kalacak."
"Yaşasın!"
Dışarı çıkıp arabaya bindik.
Eğilip Frankie'ye baktım ve dedim ki
"Frankie, aynı şeyi mi düşünüyoruz?"
"Walmart!"
Walmart'a gittik.
İçeri girdik, dedim ki "Frankie, araba al.
Beni takip et!"
Onu şeker reyonuna götürdüm.
Şeker reyonuna gelince arabayı durdurup ona yaklaştım.
Dedim ki "Frankie, 30 saniye içinde
alabildiğince şeker alacaksın.
Hazır mısın? Başla!"
Meğer o piç bütün yıl buna çalışmış.
"Başla!" der demez rafı boşaltmaya başladı.
Şekerleri arabaya doldurdu.
10 saniye içinde arabayı doldurup taşırdı.
Onun diyabetimin ilk günü olduğuna inancım tam.
Bu hikâyeyi partilerde anlatıyorum,
yakın arkadaşlara falan, sahnede anlatmaya yeni başladım.
Bir ara hikâyeyi anlatırken duydu
ve dedi ki "Cidden mi? Hâlâ mı?"
"Çok güzel bir hikâye!" dedim.
"Sen bir kahramansın!"
Bazı şeyler zamanla ortaya çıkar.
Bir gün benimle konuşmak istedi ve beni savunmasız yakaladı.
"Konuşabilir miyiz?" dedi.
"Tabii, ne oldu?"
"Sana bir şey söyleyeceğim."
"Tamam, nedir?"
"Önemli bir şey."
"Tamam."
"Ciddi bir mesele."
"Lütfen oturur musun?"
"Kaç aylık?"
"Neden bahsediyorsun?"
"Beni korkutma dostum."
"Bizimle ilgili." "Tamam."
"Ne oldu?"
Bana dedi ki…
"Benimle dalga geçmeyi bırakır mısın?"
O an samimiyetini hissettim
çünkü bunu söylerken zorlandığını biliyordum.
"Ne zamandır böyle hissediyorsun?" dedim. "Hayatım boyunca."
"Daha önce bunu konuşmayı hiç denedin mi?"
"Evet."
"Ben ne dedim?"
"Deodorant sürmemi söyledin."
İşe yaradı.
"Bak Frankie,
baba olmayı bilmiyordum, tamam mı?
Yapmak istemediğim belli şeylerin olduğu meselelerden biriydi.
Sana hiç bağırmak istemediğimi,
sana hiç vurmak istemediğimi biliyorum.
O yüzden de en iyi bildiğim şeyi yaptım.
Seninle dalga geçtim!"
"Bu mahcup etmek."
"Bu yıl öyle."
"Bak, hikâye anlatmamı, şaka yapmamı, dalga geçmemi istemiyorsan anlarım."
Bu konuda ona kötü hissettirmek istemiyordum,
ben de kötü hissetmek istemiyorum.
Dedim ki "Seyircilere konuştuğumuzu anlatacağım.
Böylece ilerleyen zamanlarda, gelecekte
neden Frankie'yle ilgili hikâyeler olmadığını anlayacaklar.
"Bunun ne önemi var?"
"Çünkü hakkında neden konuşmadığımı açıklamazsam
öldüğünü düşünürler."
"Öyle düşünmelerini…" "Ben de istemem."
Ona sarıldım, onu çok sevdiğimi hatırlattım
çünkü onu çok seviyorum, umarım bunu biliyordur.
Sanırım bir süredir yaşadığımız sorunların ve gerginliklerin birçoğu
artık annesiyle beraber olmamamdan kaynaklanıyor.
Annesiyle ilgili şakalar yapacağımı düşünmenizi istemem.
Yapmayacağım.
14 yıl beraber olduğum kadın hakkında söyleyecek tek bir kötü kelimem yok.
Tamam mı? Kötü, negatif, aşağılayıcı hiçbir şey yok.
Sadece harika şeyler.
Sadece güzel anılar, tamam mı?
Ona dair söyleyeceğim tek bir kötü lafım yok.
Kötü bir şey söylemeyeceğime dair bir sözleşme imzaladığımdan da değil.
O benim oğlumun annesi olduğu için,
onun babası olmamı desteklemeye
devam etmesi için.
O yüzden sorun istemem.
Ama ayrılığı pek de iyi karşılamadığımı söyleyeyim.
O benim ilk gerçek ayrılığımdı.
O benim ilk gerçek aşkımdı.
Saklamıyorum, o benim ilk gerçek aşkımdı.
Pek sakin kalamadım.
12 yaşındayken falan kalbin kırılır.
İlk hoşlanmanda.
İlk defa o zaman kalbin kırılır, 40 yaşında değil.
Gençken olması lazım. Küçükken, daha dirençliyken.
Yürümeyeceğini anlarsın ve üzülürsün.
"Hayır!"
Ve ben…
Evet.
40'lı yaşlarında olmaz ki.
Çok fazla açık vermeyeyim,
sadece şunu söyleyeceğim, her şey sona erdiğinde
bir benzinlikteydim ve mesaj geldi,
"Her şey imzalandı" yazıyordu.
"Artık resmileşti, teslim edildi."
"Vay canına, tamam" dedim.
Arabaya bindim, arabayı çalıştırdım, vitesi çektim.
İşte o an anladım.
O an gerçek oldu.
O an dedim ki "Aman tanrım."
Artık eve gidemem.
Öyle bir seçenek yok. Her şeyi mahvettim.
Artık evim bildiğim yere gidemem."
O benzinlikte hayatıma yeniden başlamam gerekiyordu.
Tam anlamıyla çökmüştüm.
Bazıları bilir, bir süre önce turneme son vermiştim
insanların aklına uyuşturucu, alkol, akıl sağlığı geldi.
İlk ayrılığımı atlatıyordum.
Ağlamayı bırakamazken nasıl etkili bir komedyen olabilirdim?
Kötü bir durum.
Gösterilerimi bilirsiniz, bu konuyu hiç açmadım.
Hayatımın en dip noktasıydı.
Çok üzgün, zayıf, savunmasız, depresif, yalnız hissettim.
Her şeyi aynı anda hissettim.
Hayatımda o kadar dip bir noktadaydım ki sonunda buldum…
Evet, country müziği.
Country müzik üzgün olduğunu, zayıf olduğunu anlar.
Savunmasız olduğunu anlar, boşluğu dolduracak bir şey gerektiğini.
Ona hep karşı koyardım.
Country müziğe bakıp derdim ki
"O paramparça kalbini de al, defol git."
Ama o gün değil. Olay şöyle.
Arabadayım ve o kadar ağlıyorum ki gözyaşlarım yanağımdan aşağı süzülüyor
ve sümüğümle karışıyor.
Mocos'umla karışıyor.
Gözyaşlarım mocos'umla karışıyor,
babas'ımla, yani salyamla karışıyor.
Yüzümden aynı anda üç farklı sıvı çıkıyor.
Boynum çorba gibi olmuştu. Kötüydü.
Biraz limón y cebolla lazımdı, "Evet, tam şuraya."
Çirkin sesler çıkarıyorum, kendimi duymak istemiyorum diye
radyoyu açıp tuşlara basmaya başlıyorum.
Country kanalında duruyor.
Dinlediğim şeyin country müzik olduğunu hemen anladım
ama kanalı değiştirmeye çalışmadım
çünkü şunu fark ettim.
Yaptığım hatalar ve kırdığım kalpler için
daha çok acı çekmeyi hak ediyordum.
O yüzden kanalı bıraktım.
Çaldı, çaldı ve çaldı.
Bir saatten fazla country müzik dinledim
ve şu sonuca vardım:
Country müzikte direkt kalbe hitap eden en az bir şarkı oluyor
çünkü şarkıların çok detaylı olmasından dolayı
o şarkı özellikle siz ve hayatınız için yazılmış gibi hissediyorsunuz.
Evet, country müzik sanatçılarına şapka çıkarıyorum.
İşinizi çok iyi biliyorsunuz
ve bunu hayatın belli bir anında sözler mantıklı gelince anlıyoruz.
Arabada haykırıyordum ve birden radyoda şunu duydum.
Onu göreli
Yedi gün oldu
Onu göreli yedi gün olduğunu nereden biliyor?
Onu aklından çıkaramıyorsun
Çünkü yaptığın veya söylediğin En küçük şey
Onu uzaklaştırmanın bir sebebi
Şimdiyse arabanda oturuyorsun
Yapayalnızsın
Nereden biliyor?
Dur artık!
Durmuyor, yerin dibine sokuyor, ne kadar boktan olduğunu hatırlatıyor.
Eve gitmeliydin Kapıyı kilitlemeliydin
Ama dışarıda kahpelik yapmayı seçtin
Şimdiyse arabanda oturuyorsun
Yapayalnızsın
Artık bir yıl geçmişti.
Aynı soru tekrar ve tekrar soruldu:
"Şimdi ne olacak?"
Tekrar başlayacak mısın, o topa girecek misin?
Sevgilin olacak mı, eşin olacak mı,
ailen olacak mı, ne yapacaksın?"
Diyorum ki "Köpeklerim var.
Şu an iyiyim."
Uzun süre bekâr olmanın nasıl bir şey olduğunu bilirim
uzun süre bir ilişkide olmayı da bilirim.
İkisinin de artıları ve eksileri var.
Sadece erkekler adına konuşabilirim.
Bazı erkekler.
Beyler, hiç uzun süre bekâr kalıp acaba tercihen mi diye düşündünüz mü?
Sonra şöyle şeyler söylersin,
"Sonsuza dek yalnız olacağım, beni kimse istemiyor."
Beni kimse istemiyor
Gülenlerin öyle bir arkadaşı var.
Birçoğunuz sessiz çünkü o kişi sizsiniz.
Sonra yapmanız gereken tek şeyin
küçük değişiklikler olduğunu görürsünüz,
tekrar sahalara çıkmak için birkaç küçük ayar.
Belki de saç kesiminizi değiştirirsiniz.
Belki giyim tarzınızı.
Belki de duş almaya falan başlarsınız.
Birileri fark eder ve size bir şans tanır, sahalara dönmüş olursunuz.
Dünyanın en güzel hissi yepyeni bir ilişkiye başlamaktır
çünkü mutlusundur.
Çok mutlusundur, dünyadaki en iyimser insan olursun.
Gününü hiçbir şey mahvedemez.
İşe giderken otobüsü kaçırabilirsin.
"Başkası gelir" dersin.
Kovulabilirsin.
"Kaderim bu değilmiş."
İnanılmaz mutlusundur.
Sonra ilişkiden önceki hayatını anmaya başlarsın
ve telefonuna baktığını ama hiç çalmadığını hatırlarsın.
Mesaj gelmediği için bozulduğunu düşünmüştün.
Özel mesajda da bir şey yoktur.
Ama yepyeni bir ilişkiye başladığın an
sihir gibidir, telefonun…
Mesaj. Ding!
Sosyal medyanda artık bildirimler olur.
Sokakta insanlar seninle konuşur ve şöyle dersin,
"Ben bekârken tüm bu insanlar neredeydi?"
Cevap: Hep oradalardı.
Tek fark şu, bu kadar mutlu değildin.
Fark ettim ki mutluluk,
dünyadaki en çekici şeylerden biri.
Kim pozitif birinin yanında olmak istemez?
Değil mi? Kovid hariç tabii. Her neyse.
Nazik, hoş, keyif veren biri.
İyi enerji.
Peki beyler, yeni bir ilişkiye başlayınca
çok mutlu olduğunuzu kim fark eder?
Diğer kadınlar.
Sizinki değil.
Diğer kadınlar.
Çok mutlu olduğunuzu hemen fark ederler.
Size bakar, sizi gösterirler.
"Şu adama bak."
Baksana, ne kadar da mutlu.
Ben buna bir son verebilirim."
Beyler, artık sudaki kansınızdır ve köpekbalıkları dolanıyordur.
Daha önce hiç av olmadıysanız
dünyadaki en korkunç şeylerden biri.
Çünkü insan çok geç olana kadar av olduğunu anlamıyor.
Kendi hâlinde takılıyorsundur, ilişkin vardır,
yürütmeye çalışıyorsundur ve sonra onlar gelir.
Sonra sen fark etmeden seni kıstırır,
bir arabanın arka koltuğuna atar.
Aklına girmiştir.
Şununla aklına girmiştir.
Bebek köpekbalığı
O şarkıya asla aynı gözle bakmayacaksınız, rica ederim.
Çünkü vermeyi severim.
Biliyorum.
Yanıp sönüyorlar. Pekâlâ.
Netflix bana
bir saatlik gösterimin üstünden
37 dakika 30 saniye geçtiğini söylüyor.
Devam edeyim mi?
Netflix.
İnsanlar kararını verdi.
Yasal sebeplerden dolayı
bunu yüksek sesle söylemeliyim.
Los Angeles halkı ve Netflix'e karşı
sözleşmeden doğan yükümlülüğümü resmen yerine getirdim.
Gösteri teknik olarak sona erdi.
Bu andan itibaren
duyduğunuz şeyleri sevmezseniz veya komik bulmazsanız
sinirlenemezsiniz.
Sinirlenemezsiniz.
Para vermediniz.
Gösteri bitti. Bu artık Fluffy eğlencesine döndü.
Siktir git.
Fluffy!
Teşekkürler.
Devam edeceğim ama bir kola alsam olur mu?
Tamam.
Çünkü şuna baksanıza.
Pardon.
O yüzden gösterinin resmen bittiğini söyledim.
Pekâlâ.
Los Angeles ve tüm çevre ilçelerine
ve bu gece burada olan herkese,
salud!
Tekrar duygusallaşmadan önce sizinle paylaşmak istediğim şeyler var.
Bu gecenin başlarında
hakkımda bilmediğiniz, ortaya çıkacak şeyler olduğunu söyledim.
Ve…
Seni seviyorum!
Sonra… Ben de seni seviyorum ama hikâyeyi bekle.
Beni unutma.
Şimdi paylaşacağım hikâye uzun zaman önce oldu
ama bugünün kuralları beni endişelendiriyor.
Hikâyeyi farklı bir yolla anlatayım.
Önce sonunu anlatacağım, sonra ne olduğunu.
Star Wars gibi.
En azından önce sonunu anlatırsam
çocuklarıyla gelenlerin bir seçim yapma fırsatı olur.
Baksanıza, şimdiden gidiyorsunuz. Demek öyle.
Affedersin. Kalamıyor musun? Peki.
Hikâyenin sonu şöyle.
Sahneden indiğimde çırılçıplaktım.
Hadi bakalım.
15 yıldan uzun bir süre önce
arkadaşım Martin'le bir gösterideydim.
Evet.
Hadi ama!
The Improv diye bir komedi kulübünde, Orlando, Florida'da sahnemiz vardı.
Tüm ülkede şubeleri olan bir komedi kulübü zinciri.
Los Angeles'ta da var, harika bir zincir.
Bu komedi kulübünün ülkedeki diğer komedi kulüplerinden farkı
komedyenlerin soyunma odasının sahnede olması.
Sadece sahnede de değil, ikinci katta.
Bir kapı açılıyor ve merdivenlerden sahneye iniyorsun.
Martin sunuyordu, beni takdim etti.
"Gabriel Iglesias!"
Sonra o koca Sindirella kıçım merdivenlerden aşağı indi.
Bana mikrofonu uzattı, sarıldı
ve kulağıma fısıldadı.
"Kendine bir tekila söyle, sonra açıklarım."
"Tamam."
Gösteriye başladım, 30 dakika geçti gitti.
Ve…
Martin'in ricasını tamamen unuttum.
Kenarda bir hareketlenme gördüm ve döndüm.
Martin'di, şöyle yapıyordu.
"Hay aksi, unuttum" dedim.
"Şimdi bir tekila iyi giderdi."
Martin tepsiyle beraber geldi.
Tepside iki tek tekila vardı.
Seyircinin önünde kadeh tokuşturmak istiyor diye düşündüm.
Kim bilir? Günlerden salı.
Ön koltuklara geçti
ve sahnedeyken önlerdeki bir kızı gözüne kestirmiştir dedim.
Arkadaşı olarak benden bir fırsat yaratmamı istiyordur, dedim.
O kızla tekila içecekti ve onu etkileyecekti.
Böylece onunla…
Martin!
Bebek köpek balığı!
Kıza baktım ve dedim ki "Arkadaşım seninle içmek istiyor."
Kız heyecanlandı, mutlu oldu, "Tamam!" dedi.
Martin "tamam"ı duyunca bahsi yükseltti.
"Hadi vücuttan tekila içelim!"
Kız kalktı ve "Tamam!" dedi.
Tüm kalabalık coştu.
"Ne oluyor?" dedim.
Martin tepsiden bir limon aldı, boynuna sürdü.
Sonra tuzu alıp tuz döktü.
Kız limonu ondan alıp
kendi göğsüne sürdü
çünkü tam bir kaşardı.
Sonra ön sırada yiyişmeye başladılar
ve kalabalık çılgına döndü.
Martin!
Beraber çıktılar, "Bu ne be?" dedim.
"Benim tekilam gelmedi!"
Birkaç dakika geçti ve bir adam geldi,
sahneye doğru geldi, elinde bir shot bardağı vardı
ve dedi ki "Fluffy, benimkini içebilirsin."
Bana kendi içkisini verdi.
Dedim ki "Teşekkürler dostum, sağ ol."
Yukarı kaldırıp dedim ki "Orlando'ya!"
Herkes alkışladı, tamam mı?
Fondip yaptım, herkes alkışladı,
ona bardağı geri verip yumruk selamı verdim, gitti.
Birkaç dakika geçti, başka bir adam geldi.
Elinde bir bardak vardı.
Shot bardağı değil, normal bardak.
Öne geldi, bardağı kaldırdı ve dedi ki
"Fluffy, benimkini al!"
Bardağı aldım, içi siyah bir şey doluydu.
"Bu ne?" dedim.
"Jäger" dedi.
"Pardon?"
"Jäger!"
Ben tırstım çünkü ağzını kapatmıyordu.
"Jäger!"
İçkiyi kokladım, tatlıydı. "Güzeldir" dedim.
Yukarı kaldırıp dedim ki
"Orlando'ya!"
Herkes alkışladı, sonra duble shot Jäger'ı diktim.
Tarihi geçmiş öksürük şurubu gibiydi. Çok kötüydü.
Adam bana baktı ve "Nasıl buldun?" dedi.
Kabalık etmek istemedim.
Bana kendi içkisini verdi, ben de kafaya diktim.
"İyi, yanlış borudan indi. Pardon."
"Öksürüğü azaltır!"
Bardağı ona geri verdim, aldı
ve yukarı kaldırıp şöyle bir şey yaptı.
Bardağın ağzını yaladı.
Çok Law & Order: SVU izledim, biliyorum,
bir suç işlerse adım karışacaktı.
"Bardağı ne yapıyorsun?" dedim.
Neden yaptığını açıklamadı, sadece gülüyordu.
Ben de onu takip ediyordum, sorguluyordum.
Bir şey demedi.
Dikkatim dağılmıştı.
Sahnenin diğer yanında ellerinde Jäger shot'ları tutan insanlar
küçük bir sıraya girmişlerdi.
Sorun şu ki ben içmeyi severim.
Belli.
Bir kuralım var.
Bir bardaysam ve barda oturuyorsam, içilen bir ortamdaysam
biri bana shot gönderdiğinde reddetmem.
"Teşekkürler" deyip kabul ederim, barmene "Kim gönderdi?" derim,
o kişinin gözlerine bakarım, "Teşekkürler" derim.
Gönderdikleri shot'ı içtiğimi, boşa gitmediğini görürler.
Shot'ı iltifat sayarım.
Bence birinin içki göndermesi harika.
Birine içki yolladığımda iyi niyetle yolluyorum.
O kişi eğer bardaysa ve "Iy, hayır" derse
buna alınırım.
"Sana 'ıy', göt" derim.
Birine öyle hissettirmek istemem,
o yüzden içilen bir yerdeysem
hayır demem.
Oranın içilen bir ortam olduğuna
çoktan kanaat getirmiştim.
İki tane içmiştim bile.
Neler olduğunu gördüm
ve yardım aradım çünkü çok içki vardı.
Güvenliği aradım, "Güvenlik!" dedim.
Güvenlik gördü. O gece o kadar bihaberdi ki.
"İçmene yardım mı edeyim?" "Hayır aptal!"
Martin başka yere gitmişti, güvenlik bihaberdi,
bir başıma kalmıştım.
Oraya gittim ve içmeye başladım.
İlk shot'ı aldım, yukarı kaldırdım ve dedim ki "Orlando'ya!"
Bum!
İkinci, "Orlando'ya!"
Bum!
İkinci, "Orlando'ya!" Bum!
Sekiz shot'tan sonra artık diyordum ki
"Nanando'ya!"
Bum!
12 shot'tan sonra artık diyordum ki "Armando'ya!"
Bum!
17 shot Jäger içtim.
O noktada insanlar artık gösterimi komedi için izlemiyordu,
bir enkazı izliyorlardı, gitmek istemediler
çünkü sonunu görmek istediler.
Artık 18. bardağa geçiyordum.
Tam elimi atacakken
odanın arkasından biri bağırdı, "Soyun!" dedi.
"Sen soyun!" dedim.
Sonra kızın erkek arkadaşı kalktı.
"Sen neyini çıkarırsan o da çıkaracak!"
Sonra birden parti başladı.
O kız sahneye çıktı
ve çok güzel bir kızdı.
Jäger'a göre öyleydi.
Sahnede yanımda duruyordu ama o noktada o kadar sarhoştum ki
cümlemi bitiremiyordum.
Kalabalık bağırmaya başladı.
"Soyun!"
"Tamam" dedim, ayakkabı çıkardım.
Kız da sandalet çıkardı.
Diğer tekini çıkardım, o da diğer tekini çıkardı.
Peş peşe gidiyorduk.
Nihayetinde üstümde sadece boxer kalmıştı.
Kızın üstünde de spor sütyen ve külot vardı.
Sıra ondaydı, bunu hepimiz biliyoruz.
Başım belaya girebilir dediğim yer burası çünkü teşvik ediyordum.
Diyordum ki…
"Bir şeyler göreceğiz.
Ne göreceğimizi bilmiyorum ama bir şeyler göreceğiz.
Ya me-me olacak yada miyav-miyav.
Bir şeyler göreceğiz."
Kız "miyav-miyav" dediğimi duyunca
sahneden çıkıp gitti
ve benim üstümde sadece boxer vardı.
Yardım edecek kimse yoktu.
Nihayet arkadaşım geldi.
Martin kapıdan girdi, merdivenlerden indi,
mikrofonu elimden aldı.
"Çık git yukarı" dedi.
Dikkatimi vermiyordum, sadece yere bakıyordum.
Çok sarhoştum. Şöyleydim.
Mortal Kombat oyununun sonu gibiydim.
Martin'e bakmıyordum, göğsüme vurdu.
"Hey!" dedi.
Martin'in yüzünü gördüm.
Tüm yüzü tuza bulanmıştı.
Çünkü o bir kaşar.
"Çık git yukarı!" dedi. "Tamam Martin."
Yukarı çıkmaya çalıştım ama çıkamadım çünkü çok sarhoştum,
o yüzden ayı yavrusu gibi emekledim.
Futboldaki gibi, emeklerler ya.
Ben de ayı yavrusu gibi emekleyerek çıktım
ve yukarı varınca herkes alkışladı.
"Başardı!"
"Yaşasın!" dedim.
Martin beni göndermeye çalışıyordu.
"Hanımlar ve beyler, Gabriel Iglesias'ı alkışlayalım" dedi.
"Adam elinde ne varsa sizlere sundu!
Sizin için çırılçıplak kaldı sayılır!"
Ben şunu duydum. "Sayılır."
Sonra omzumda küçük bir şeytan belirdi.
İsmi de Jäger'dı!
Merdivenlerin tepesinde üçten geriye sayıp dedim ki
"Bak ne diyeceğim."
Sonra donumu Martin'e fırlattım.
Kalabalığın yarısı çıplaklığımı yandan gördü,
diğer yarısı Pikachu'yu gördü.
Böyle bir hikâye paylaşmanın sorunu şu,
insanlar bu hikâyenin doğruluğunu sorguladı.
Diyorlar ki "O kadar shot attıktan sonra
hikâyeyi nasıl bu kadar detaylı hatırlayabilirsin ki?"
Açıkçası hatırlamıyorum.
Ama gösteriyi kaydetmiştik.
O yüzden de hikâyeyi gayet iyi biliyorum.
"Sen neyini çıkarırsan o da çıkaracak."
İyi biliyorum.
Yıllardır bana şu soruyu soruyorlar,
"Hikâyelerin gerçek mi?"
"Çılgın hikâyeler duyduk." Snoop Dogg'lu, Martin'li,
oğlum Frankie'li, farklı hikâyeler var.
İnsanlar hep hikâyelerin gerçek olup olmadığını sorguladı.
O yüzden son özel gösterimde bu noktaya değindim.
Gerçek mi diye sorulmasından bıktım,
o yüzden de son özel gösterimde
bahsettiğim tüm hikâyelerin bir fotoğrafını gösterdim,
böylece gerçek olduğunu bileceklerdi.
Bu gece de…
Öyle yapacağız.
Evet.
Gerçekten de sahnede çıplak kaldım mı?
Ryan, tuşa bas.
Taşak geçiyorum.
Tanrım, üç boyutlu göreceğinizi sandınız.
Affedersiniz, bunu kendim için yaptım.
Aman tanrım.
Bazılarınız strese girdi, "Seni pislik! Çocuklar var!" der gibiydi.
Aman tanrım.
Gösterilerimle alakalı en çok sorulan soru
"Yazma sürecin nasıl işliyor?"
Yazma sürecim çok basit.
Oturup şakalar yazmıyorum.
O konuda çok kötüyüm.
Oscarlar'a sorun.
Bir şeyler deneyimliyorum, sonra sahneye çıkıp onları paylaşıyorum
ve bazen insanlar gülüyor, güldüklerini aklımda tutuyorum
ve gülmedikleri şeyler üstünde güldürene kadar çalışıyorum.
15 yıldan uzun bir süre önce arkadaşım Ivan, kendisi benim…
Kendisi benim en uzun süreli, en eski çalışanımdır.
En eski derken yaşlı değil. Bir süredir bizimle.
İlk günden beri var.
Ivan'ın ilk işi "camcorder" ile gösterilerimi kaydetmekti.
"Camcorder" kelimesini kullanmamdan zamanı anlayabilirsiniz.
Çünkü şu an bazılarınız "Camcorder ne?" diyor.
Bizim dönemin Snapchat'iydi.
Ivan gösterileri kaydederdi,
sonra camcorder'ı, tripodu ve birkaç kasedi bir çantaya koyardı.
Büyük bir şeydi. Telefon gibi değil.
Sonra otele dönerdik
ve televizyonun koruyucusunu çıkarırdı,
onu bağlardı ve gösteriyi izlerdik.
İşte gösterilerimi öyle incelerdim.
Bir akşam yemeğe gittik.
Ivan çantayı topladı.
Otelin lobisinde buluştuk.
Ivan kamera çantasını otelin lobisinde unuttu.
Yemeğe gidip geri döndüğümüzde
kamera yoktu.
Kaydı asla geri getiremedik.
Bazılarınız "Şu işe bak" diyordur.
"Çıplak olduğu kayıt gitmiş."
Neden böyle bir hikâye uydurayım ki?
Güvenilirliğimi veya imajımı zedeleyebilecek bir şey.
Beş dakikalık kahkahaya ihtiyacım yok.
İhtiyacım olan şey o kaydın olmaması.
O çok utanç verici ve geri almak istediğim anın kaydı
birilerinin elinde, biliyorum.
Üstelik bu Netflix özel gösterisi çıkınca
birçok insan izleyecek
ve umarım kaydı elinde tutan kişi de izler.
Şu an o kişiye şunu söylemek istiyorum.
Oturma odandasın,
kayıt sende, biliyorum.
Elimde 50 bin dolar var.
Seni bekliyor.
Gel ve parayı al.
Son 25 yıldır her yıl aynı soruyu alıyorum.
İnsanlar bana soruyor, "Gabriel, komedyenlik yılların boyunca
kariyerinin en harika anı neydi?"
Bu da belli bir olayı vurgulamak istemediğim türden bir şey.
Çünkü son 25 yılda çok inanılmaz anlar yaşadım.
Tamam mı?
Annemin büyük bir kısmını görmüş olması çok güzel
ve oğlunun başarılı oluşunu gördü.
İnsanlara saygı duyan, hayallerinin peşinden giden
bir evlat yetiştirdiğini gördü.
Ben her zaman şöyle demişimdir,
İnsanlar ne zaman "Kariyerinin en harika anı neydi?" dese
hiçbir zaman tek bir tarihi, saati, olayı belirtmek istemedim.
Sorun şu ki
eğer biri bana bu soruyu pazartesi günü sorarsa…
"Gabriel, kariyerinin en harika anı ne?"
İşte o zaman cevabım olur.
Pardon, kafanızı karıştırmayayım.
Kariyerimin en harika anı bu değil.
Bu, hayatımın en harika anı.
Yarın ölürsem yapmak istediğim her şeyi yapmış,
üstüne eklemiş olurum.
Bence bu noktada söylenecek tek bir şey var.
Bir gece beni durdurdular,
Krispy Kreme'den çıkalı iki dakika olmuştu.
Sağa dönmek yerine sola dönmüşüm
ama dikkatsizdim çünkü donut almıştım.
"Eve gidince yiyeceksin" diyordum.
"Seni yaramaz. Seni gidi seni!
Seni yaramaz seni."
Dikkat etmiyordum, yanlış yöne gitmişim.
Sonra.
Memur işi uzatıyordu.
"Aman, çok uzun sürüyor" dedim.
Kutumu aldım, kucağıma koydum ve açtım.
Tam gömülecekken memur pencereye geldi.
"Neden durdurmuşumdur?"
Çok basitti, dedim ki "Çünkü kokuyu aldınız."
Los Angeles.
Sizi seviyorum.
Siz benim evimsiniz.
25 yıl için teşekkürler.
Hayatımın en güzel gecesi için teşekkür ederim.
Sizi asla unutmayacağım.
Teşekkürler.
Bu gösteri, Vincente Fernandez'in anısına ithaf edilmiştir.
Muchísimas gracias!
Hanımlar ve beyler, Martin'e bir alkış!
TEŞEKKÜRLER LOS ANGELES #FLUFFYBURADAYDI
Bu gece tarih yazanlara kocaman bir alkış.
Sizler ve Gabriel Iglesias!
Size şunu söyleyeyim, bu cabrón var ya,
Gabriel Iglesias, Los Angeles'ı birleştirmek için
hepinizi topladı.
Her renk, her bir ırk,
her bir inanç, her bir din,
her geçmiş, her mahalle,
herkes burada kahkahayla bir oldu.
Bay Gabriel Iglesias sayesinde hanımlar ve beyler.
Beni dinleyin, herkesin bir hayali vardır.
Bunlar üç Meksikalı çocuk,
mahalleliler. Tamam mı cabrones?
Doğu Los Angeles!
Doğu Los.
Long Beach!
Wilmington!
Aynen öyle.
Şunu söyleyeyim,
biz hayallerimizin peşinden gidiyorsak siz de gidin cabrones.
-Lütfen. -Ne olduğu fark etmez!
-Bahane yok. -Kimse sizi yıldırmasın!
Bahane üretmeyin millet.
Biz yapabiliyorsak, por favor.
Bu gece bir yerlerde birileri bu gösteriyi izliyor, biliyorum.
Harika bir şey yapmak için ilham almış olacak.
Birkaç yıl önce Philadelphia'daydım ve Kevin Hart'ı gördüm.
Bir futbol stadında böyle bir gösteri yapıyordu.
Dedim ki "Bunu Kevin Hart yapabiliyorsa ben de yapabilirim."
Umarım bu gece bir yerde bunu izleyen biri
"Ben de yapabilirim" diyordur.
Hayaliniz her neyse peşinden gidin. Pes etmeyin.
Çabalayın, fedakârlık yapın, bir şeyler yapın.
Alt yazı çevirmeni: Seda Tiğrek
Martin, gerçekten çıplak kalmış mıydı?
Çıplak mı?
Taşakları burnumuzun dibindeydi!
FLUFFY GERİ DÖNECEK…