Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Co tak długo? Służba Bezpieczeństwa.
- Pan pójdzie z nami. - A wy co tu robicie?
Zbierajcie się, Gierek. Mamy pięć minut.
Proszę, proszę, zapraszam. Niech panowie wejdą.
A czemu to zawdzięczamy waszą wizytę?
- [Stanisława] Edziu, co się dzieje? - Dość ceregieli.
Gorzka.
- Do auta. - Raz-raz!
[Stanisława] Edziu!
Pochyl się, bo stracisz głowę.
- [Maślak] Czuwaj, Edziu! - Cześć, Władziu.
No.
- Witaj. - No, wchodź.
Napijmy się. Zapraszam.
Władzę trzeba wziąć.
Po tym, co się stało na wybrzeżu, Gomułka się długo nie utrzyma.
Włodziu, ale co ty gadasz? Przecież tak się nie godzi.
Niech sam zrezygnuje.
Może się źle wyraziłem.
Idziesz na pierwszego. Rozumiesz to?
Bomba poszła w górę.
Gomułka kazał strzelać do ludzi. Oni mu tego nie wybaczą.
A poza tym, Edek, wszystko już jest dogadane.
Proszę.
Dziękuję.
A z kim żeś to dogadał?
Z nimi.
Ja ci powiem tak.
Mi tutaj na Śląsku dobrze.
Ja to bym wolał się stąd nie ruszać.
Drogę sobie zrobisz.
Będziesz wpadać na niedzielne obiady do Stasi.
A co, jak się nie zgodzę?
Inaczej władzę weźmie Moczar.
I krew się poleje w całym kraju.
Towarzysze!
Dziękuję wam bardzo.
Na brawa jeszcze przyjdzie pora. Dziękuję.
Moje gratulacje, towarzyszu I sekretarzu.
Jako zwierzchnik sił zbrojnych PRL
dołożę wszelkich starań, aby nasza socjalistyczna ojczyzna
rozwijała się w bezpiecznych granicach,
aby panował ład, porządek i spokój.
Mówię to jako prosty żołnierz, który przeszedł szlak bojowy
od Sielec nad Oką aż do Berlina.
Pragnąłbym również, towarzyszu, wręczyć wam skromny dar.
Prosto z serca.
Żołnierskiego serca.
Sam rysowałem, ołówkiem.
- Piękny, towarzyszu generale. - Dziękuję.
Dziękuję wam.
- Ma towarzysz talent. - Dziękuję.
Ale wazelina z naszego generała, co?
Towarzyszu pierwszy sekretarzu, zabierajcie się do pracy.
Liczymy na was, na wasze zdolności organizacyjne,
pracę w terenie, pobudzanie aktywu partyjnego.
Potrzeba jest, żeby generał wszedł do biura politycznego.
To prośba?
W zasadzie polecenie.
Od kogo?
Aha, rozumiem.
Dobierzecie sobie premiera.
Cieplutko dzisiaj.
Wczoraj wróciłem z Moskwy. Wiesz, jak tam zimno?
- I jak? Więzy przyjaźni? - Nierozerwalnie, Edward.
Breżniew ma wokół siebie więcej oczu i uszu, niż sądzisz.
Uważaj.
- Co chcesz przez to powiedzieć? - Nic.
Po prostu tyle, żebyś był ostrożny.
Wśród serdecznych przyjaciół psy zająca zjadły.
Chcesz cukierka?
A ty? Pomożesz mi?
Niby jak?
Długo o tym myślałem.
Chcę, żebyś został premierem.
Edek, to jest poważna fucha. Ja nie wiem, czy dam radę.
Jak nie ty, to kto?
To jest polecenie?
Prośba.
I co, myślisz, że ruszymy tym krajem?
Filip, ja nie myślę.
Ja jestem przekonany, że zmienimy ten kraj.
Wprowadzimy nową jakość.
Odjedź mi stąd.
Chce iść do robotników jako normalny człowiek.
Nie jak jakiś dygnitarz.
Jak to Edek? A ochrona?
Ty też zostajesz.
Ochrona nie jest nam potrzebna. Idziemy do swoich.
Co ty robisz? Chodź tu.
- Chodź tu, powiedziałem. - Stój.
A wy to kto?
- Nazywam się Edward Gierek. - Pierwszy sekretarz.
Od kiedy?
- Od wczoraj. - Z KC?
Na piechotę? Co to, lektyki zabrakło?
A ty to kto?
- Premier, Filip Rawicki. - Jutro o tym będzie w gazetach.
Ale nie mówmy już o funkcjach.
Ja tu przychodzę do was porozmawiać jak człowiek do człowieka.
Też jestem robotnikiem takim samym jak wy.
- Co wy chrzanicie? - Prawdę mówi.
Od dziecka na kopalni pracował.
Ma pylicę płuc.
Zginęło paru naszych kumpli.
Wasi ich chowają gdzieś po lasach.
Nie wiadomo gdzie.
Ja to rozumiem.
I za wszystko chciałem was tutaj przeprosić.
Wpuścicie.
Pogadamy.
Jak bracia.
Towarzyszu, nie mamy gdzie zjeść, nie mamy gdzie odpocząć.
Porządna stołówka by się przydała. No tyle lat czekamy.
Właśnie, Ania dobrze mówi.
Towarzyszko, towarzysze,
załatwimy to, obiecuję wam.
Ale teraz sprawy najważniejsze.
Zapiszemy to, towarzyszko. Zapiszemy.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Edward, chodź do stołu.
Możecie być przekonani,
że jesteśmy ulepieni z tej samej gliny.
Wy musicie nam uwierzyć.
Obiecujecie, obiecujecie, a później nas zabijacie.
Kiedyś też już tak mówiliście, wracajcie do pracy.
A potem zaczęliście do nas strzelać.
Tamtych ludzi już nie ma.
- Taaa, nie ma. - To była prowokacja!
Nikt do was strzelać więcej nie będzie.
- Kłamie! - Macie na to moje słowo!
Kłamie!
Zrozumcie.
Ja nie wyprowadzę armii ani milicji przeciwko własnemu narodowi!
Towarzysze, uwierzcie mi!
Nie mamy innego celu niż ten, który żeśmy zdeklarowali!
Dlatego sądzę, że jak nam pomożecie,
to razem uda nam się ten cel zrealizować.
To także są moje sprawy!
Zarzucacie mi, że kłamię.
Ale sami pomyślcie.
Byłbym tutaj z wami, gdyby mi na was nie zależało?
Proszę was.
Ludzie, pomóżcie.
Razem możemy coś zmienić.
Zrozumcie to!
To jak?
Pomożecie?
Pomożemy.
I żądamy gwarancji zaprzestania
represji wobec strajkujących robotników.
To oczywiste.
Macie to załatwione.
Pomożemy!
[Stanisława] Ostrożnie, panowie, bo to drogie rzeczy są.
Spokojnie, piękna.
- [Stanisława] O Jezu! - Franek, znowu?
Damy radę, dawaj.
No miało być was trzech, panowie.
- Spokojnie, damy radę. - Nie, nie dam rady.
- Nie dam rady. - Franek, musimy.
Szybko.
Znowu dałeś...?
Dawaj.
[Stanisława] Edziu, nie dają rady.
Panowie, co się dzieje?
Towarzyszu, pomożecie?
Pomożemy.
- Łap pan od spodu. - [Stanisława] Ostrożnie.
I powolutku, pomalutku.
Spokojnie, pani kochana.
Nie, przecież to nie zmieści się.
No nie zmieści się.
Się popieści, to się zmieści.
- Podrzucaj. - [Stanisława] Uwaga, bo to...
- Podrzuć. - Do góry!
[Maślak] Żona jak nowo narodzona.
Gotuje tak, jakbym królem co najmniej został.
Nazwisko? Do kogo?
[Maślak] Maślak Włodzimierz. Do generała.
[Maślak] A różnica między babami a facetami jest taka,
jak między socjalistami a kapitalistami.
- Nazwisko. - [Maślak] Maślak.
- Do kogo? - Do generała.
Proszę.
Towarzysz Maślak.
Proszę.
Szkło malowane.
- Najnowsza zdobycz techniki optycznej. - [Maślak] Radzieckie?
Angielskie.
I co o tym myślicie?
[Maślak] Radzieckie byłyby o wiele lepsze.
- Nie o okulary pytam, tylko o niego. - [Maślak] A co ja mam myśleć?
Ja nie jestem od myślenia.
- To dlaczego go namawiałeś? - Bo mnie wysłałeś.
A co mówią twoi ludzie w komitecie?
A że ponad stan żyje.
Konsumpcji mu się zachciewa.
- Zachodu. - Z zachodu to on przyjechał.
Musimy być czujni.
Pamiętaj, że mam tam przełożonych.
- A ja to nie? - Mam nadzieję, że mamy tych samych.
Wasiak.
Mamy jeszcze kogoś na dzisiaj?
Towarzysz Wygodo z budownictwa mieszkaniowego.
- Wygoda. - U nas wygód nie ma.
Ma być jeszcze Grobiak z kultury
i towarzysz Kojtel w sprawie administracji.
Reformy administracji.
Chyba nie dam rady dzisiaj przyjąć wszystkich.
Na razie znajdę czas dla Wygody.
No, proście tego Wygodę.
Towarzyszu, ja w sprawie nowych norm budownictwa mieszkaniowego.
Towarzysz Gomółka był tym żywo zainteresowany.
Witam, towarzyszu Wygoda.
Kontynuujcie. Co to za normy?
Chodzi o zacieśnienie metrażu
na osobę.
Zobaczmy, co my tu mamy.
- To jest łazienka? - Tak.
- A to kuchnia? - Tak.
- Kuchnia ciemna? - Nie, kuchnia widna.
Ale jedna na piętrze. Dla pięciu rodzin.
I tak samo łazienka.
To zacieśni integrację, zapobiegnie atrofii życia sąsiedzkiego.
Korzystamy w tym zakresie ze wzorców radzieckich.
Chyba nie macie nic przeciwko wzorcom radzieckim?
Towarzyszu Wygoda,
jak długo zajmujecie się tym budownictwem mieszkaniowym?
Dziesięć lat. Mam to w małym paluszku.
- I starczy. - Edward, masz chwilę?
Tak, właśnie skończyliśmy.
Co, Wygoda, każdej chwili szkoda?
Weź papiery.
Nie, zostaw. Wygoda już się tym nie zajmuje.
Wyobrażasz sobie, że te skurczybyki chcą budować
jedną łazienkę i jedną kuchnię na pięć mieszkań?
- To się w pale nie mieści. - A to dobry człowiek.
Edziu,
mamy strajki w Łodzi.
Spokojnie, damy radę.
Strajkują kobiety. Organizują marsze głodowe.
- Mamy jakieś rezerwy? - Jakie?
- To ja się pytam. - Nie mamy.
Co robimy?
Jakby co pomożesz mi z rosyjskim. Wiesz, jak u mnie kuleje.
Edward, jak idzie?
Towarzyszu pierwszy sekretarzu,
życzę wszystkiego najlepszego.
Sukcesów w robocie i budowaniu komunizmu.
[Breżniew] Edward Adamowicz,
ty mnie też chcesz uczyć, jak się komunizm buduje?
Co wy w tej Polsce?
W dupach wam się poprzewracało?
Ojca dzieci chcecie uczyć robić?
Towarzyszu pierwszy sekretarzu,
ja chcę bardzo podziękować.
Za co?
Za wszystko.
[Breżniew] No dobrze.
Potrzeba ci czegoś?
Pieniędzy.
[Breżniew] Po co?
Ludzie u nas głodni, kobiety strajkują.
Rozpuściliście je, Edwardzie.
Skądże, towarzyszu.
[Breżniew] Ja wiem czym. Kosmetykami.
Macie tam kosmetyki w Polsce?
Podrzućcie moskwiczankom tusz do rzęs i puder,
to wam zapłacę.
Ze szwajcarskiego konta.
Sto tysięcy dolarów.
Oczywiście, wysyłam jutro
dziesięć wagonów z pudrem.
Bardzo dziękuję.
Podziękujesz.
Jeszcze będziesz miał okazję,
Edwardzie Adamowiczu.
Bardzo dziękuję, towarzyszu pierwszy sekretarzu.
- Nie, dzięki. - Tak to będziemy teraz załatwiać?
Lepiej niedźwiedzia udobruchać niż go rozjuszyć.
- Stasiu. - O Jezu...
Padam z nóg.
Jak byłeś pierwszym w Katowicach,
to nigdy żeś tak późno nie wracał.
Mało ważne było, co na kopalni.
To już zawsze tak będzie?
Teraz to ja jestem odpowiedzialny za cały kraj,
a nie za jedno województwo.
[Stanisława] W sklepie byłam.
Ludzie cię polubili.
Jest Edziu nadzieja w narodzie.
Lewy róg wyżej.
Wasiu,
jak to się otwiera?
To jest coca-cola.
Niedługo ruszy produkcja w warszawskim browarze.
Otwieracz do konserw przyniosę.
- Do konserw? - Tak.
Co to jest?
No ta cola.
Co to ma być!?
Obrazy towarzysza, do wyboru.
Ten, który się towarzyszowi najbardziej spodoba,
będzie wisiał wszędzie.
Jak to wszędzie?
No jak to?
Jak towarzysz Gomółka.
W biurach, w szkołach, w urzędach stanu.
To może jeszcze w kościele powiesicie?
Co wy żeście rozum postradali?
Co to jest w ogóle za gigantomania?
Zabraniam wieszania moich portretów.
Zabierać mi to stąd! Natychmiast!
Wasiak!
- Wasiu, idziemy. - To był twój pomysł.
Towarzyszu pierwszy sekretarzu,
przyszła spontanicznie umówiona wcześniej delegacja młodzieży ZM...
MP. SMP.
Prosić.
- Dzień dobry, towarzyszu sekretarzu. - Dzień dobry.
Chcemy przekazać towarzyszowi żywiołowe, gorące poparcie
i zapewnić o wkładzie i zaangażowaniu w budowę kraju.
Dobrze, dobrze, już dosyć tej nowomowy.
Powiedzcie lepiej, co w waszym życiu osobistym.
Siadajcie.
Uczycie się?
Ja na politechnice.
A ja na Akademii Wychowania Fizycznego.
Ja na filologii francuskiej, Uniwersytet Warszawski.
Bardzo ładnie.
Wasiak,
oprowadźcie naszych młodych działaczy po budynku.
Idziemy.
Do widzenia.
- Do widzenia, towarzyszu. - Do widzenia.
Idziemy.
Marzena, co ty robisz?
Dogonię was.
- Mendo! - Jasny gwint!
Jak dobrze towarzyszka mówi po francusku?
Parles voues francais?
Idealnie. Kuźwa jego mać.
Wspaniale.
W rzeczy samej.
Proszę siadać.
Proszę, proszę.
Może obraz na pamiątkę?
Z autografem?
Marzena.
Dla Marzeny.
Załatwione, pani Marzeno.
Przeklęci Arabowie.
Tyle lat siedzieli cicho.
A teraz zmówili się w tym swoim OPEC, by podnieść ceny ropy.
O 600 procent.
Ładują tę całą forsę do naszych banków.
Udławimy się tym szmalem, Pierre.
Szwajcarzy dali im ujemne stopy procentowe.
Zamiast zarabiać na odsetkach
nafciarze muszą płacić za składowanie ich pieniędzy.
Te pieniądze nie mogą leżeć.
Musimy je pożyczać. Takie są decyzje szefów.
Ludzie na Zachodzie wszystko mają.
Są przepisy, które uniemożliwią
wpychanie im pożyczek do gardeł.
Pożyczać państwom, Pierre, nie ludziom.
Nawet biednym państwom.
Tym, które chcą być bogatsze.
Rumunia, Polska,
Węgry.
Pożyczać komunistom?
Państwa nigdy nie zbankrutują.
Rozumiesz?
Wymyślił to Walter Bigelow, szef Citibanku.
Od tej pory na Wall Street nazywają go świętym Walterem.
Ale my nie wydamy gotówki.
Będziemy sprzedawać im licencje,
fabryki, maszyny.
Teraz szybko licencje na Fergusona, który ma kłopoty.
Odkujemy się przy tym.
Polska to rolniczy kraj.
Im potrzebne będą traktory.
Dobrze.
Trzeba zaprosić tego Gierka do Stanów.
To nie może być jak rozmowa podczas międzylądowania Nixona w Warszawie,
kiedy wracał z Moskwy w 1972 roku.
Gierek ma złożyć wizytę w Białym Domu.
Pokażemy mu parę naszych zabawek.
Facet oszaleje.
Sprzedamy mu na kredyt, co tylko będzie chciał.
I kupi wszystko.
Niech myśli, że uzdrowi rolnictwo i gospodarkę.
I może mu się uda. Zadowolimy naszych szefów.
A my wzbogacimy się, sprzedając szmelc.
Nikt nie musi o tym wiedzieć.
Lecisz do Warszawy przygotować grunt.
Słucham?
Dlaczego nie ty? Masz większe doświadczenie.
Ty mówisz po francusku, Gierek mówi po francusku.
Masz spryt, żeby to rozgryźć.
[inżynier] Oto pojazd zaprezentowany na targach motoryzacyjnych w Turynie.
- W Bielsku- - Białej i Tychach moglibyśmy wytwarzać taki sam samochód
z niewielkimi zmianami.
- Ładny kolor. - Ładne buty, pani Marzenko.
La cento venti sei.
Edziu, przecież to pchła. Nie mogłeś wziąć czegoś większego?
Tym masowo zmotoryzujemy Polaków.
Większy byłby droższy.
A Polacy zasługują na to,
żeby było ich stać na własne cztery kółka.
A ile tu osób wejdzie? Jedna?
[inżynier] Włoscy konstruktorzy przewidzieli przewóz czterech osób,
co prawda raczej na krótkie dystanse.
- Jak się wyjmie siedzenia. - Gdzie silnik?
- [inżynier] Z tyłu. - Jak to z tyłu? W bagażniku?
A ja wierzę w mój naród.
I sami jeszcze zobaczycie, towarzysze.
Polacy będą tym jeździć na wakacje.
Jeśli pojazd jest czteroosobowy, to nie ma na co czekać.
- Przymierzmy się. - No to co? Po maluchu.
Wasiu, ja to później, potrzymaj.
Proszę. Generale, Włodziu, siadajcie z tyłu.
Towarzysz pierwszy sekretarz przodem.
Ja za kierownicą.
Skoro towarzysz pierwszy sekretarz za kierownicą,
to oczywiście wszystko jasne, proszę bardzo.
Ciasno, ciasno.
Ciasno, ale własno.
- Dobrze. - Brawo.
Brawo, towarzyszu.
Ale nie za szybko, nie za szybko.
O, profesor.
Witam, miło profesora widzieć.
- Spóźnił się towarzysz. - A tak, przepraszam.
Ale korzystając z okazji, chciałem się profesorowi pochwalić,
a także z dumą oświadczyć,
że Zamek Królewski w Warszawie zostanie odbudowany.
Warszawski.
Pański poprzednik mówił o nim warszawski, nie królewski.
To prawda, profesorze,
ale my go będziemy nazywać królewskim.
Na pamiątkę, iż od zawsze mieliśmy własnych królów.
W takim razie niech mi będzie wolno od dziś nazywać pierwszego sekretarza
pierwszym sztygarem kraju.
To dla mnie zaszczyt, profesorze.
Zapraszam, porozmawiamy.
Edziu, patrz.
- Jaki ty przystojny jesteś. - Co to ma być?
Przecież prosiłem ich, żeby mnie nie wieszali.
Nie chcę straszyć ludzi.
Ja jestem Gierek. Jestem zwykłym człowiekiem.
Towarzyszu sekretarzu, dzwonili z Kurii Biskupiej.
Kardynał Wyszyński chce się z panem spotkać.
- Co mam powiedzieć? - Świetnie.
Proszę nas umówić na pierwszy wspólny wolny termin.
Koniecznie chcę się spotkać z Jego Eminencją.
Dobrze.
Mamy kogoś jeszcze na dziś?
Tak, czeka bankier banku Loary Pierre Lavale.
No to co pani nic nie mówi? Prosić.
Albo nie. Pani Marzenko, proszę dać mi jeszcze chwilę.
Dobrze.
Pierwszy sekretarz pana prosi.
Pierre Lavale.
Witam, panie Lavale.
Czytałem pański artykuł w Le Monde. Myślałem, że jest pan starszy.
Cóż rzec?
„Jestem młody, to prawda,
ale dla dobrze urodzonych dusz wartość nie czeka na liczbę lat.”
- Molier? - Corneille.
- Niesamowite. Proszę usiąść. - Dziękuję.
Jest pan ponoć teoretykiem bankowości kredytowej.
Ciekawe określenie.
Jak już...
powiedziałbym, że jestem praktykiem.
Taki jest cel mojego przyjazdu do Polski.
„Podstawą teorii jest praktyka.”
Lenin?
Mao Tse-tung.
Przejdźmy więc do praktyki.
Pani Marzenko.
Dwie setki poproszę.
Nie wypada.
Pani Marzeno...
Dwie herbaty.
- Jakiś kłopot? - Nie.
W takim razie dwa razy Martell.
Dwie herbaty.
Do widzenia.
Cała przyjemność po mojej stronie.
Nie. „Do widzenia.”
Do widzenia? No tak, to znaczy au revoir.
Do widzenia.
Pięknie.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Proszę pani. - Au revoir.
Niech pani poczeka.
Czy byłbym zarozumiały, zapraszając panią na kolację?
Restauracja Hotelu Europejskiego ma dobra reputację.
Czy wszystkie kobiety w Polsce są tak powściągliwe?
To pytanie wiele mówi o kobietach, z którymi się pan zadaje.
Prawda. Moje życie jest podłe. Trzeba mnie z tego piekła wyciągnąć.
W imię przyjaźni Napoleona z... Jak to było?
Panią Walewską. Właśnie.
Wysoko pan mierzy.
Nie jestem panią Walewską,
a pan na Napoleona jest zbyt wysoki.
Nalegam.
Ktoś musi panią odprowadzić.
Ale ostrzegam, z panią dotrę nawet pod Moskwę.
Jest pan niemożliwy.
[Stanisława] Edek?
Ty codziennie będziesz tak późno wracał?
Ciężki dzień dzisiaj w pracy miałem.
A coś ty takiego robił?
Co dzisiaj na obiad? Rolada?
Miałem kilka spotkań z bankierami.
Tyle godzin?
Tak.
Raut w Ambasadzie Austrii,
a potem naradę w Ministerstwie Przemysłu.
- To mało? - Chodź, gościa mamy.
Mama!
Synek.
Chodź dziecko, pobłogosławię cię.
No co też mama opowiada.
Dziecko, przed Bogiem każdy równy. I król, i pierwszy sekretarz.
A już twoja babcia, moja świętej pamięci mamusia
mówiła, że ty królem będziesz.
Tak mówiła.
A bez Boga ani do proga. Dziecko, klękaj.
No klękaj.
[Stanisława] Mocie mózg?
Dziecko moje, niech cię Bóg błogosławi.
Też skarżycie się na krzywe ściany?
Myślałam, że to polska specyfika.
We Francji tak samo.
A akustyka? Dobra jest?
Idealna.
Słyszę wszystko.
To tak jak u nas.
Mimo tego...
muszę się o tym przekonać osobiście.
Panie Lavele,
proszę wracać do Hotelu Europejskiego.
Gwarantuję, że jest solidnie zbudowany.
Potrzebuje pan odpoczynku przed wylotem do Paryża.
Do zobaczenia.
Do zobaczenia?
Tak, ja...
będę tu wracał częściej.
Pani Marzeno.
Co panowie tu robią? Proszę wyjść z mojego mieszkania.
Spokojnie. Ale...
czemu go pani tak spławiła?
Kogo?
Proszę, niech pani usiądzie. Jest pani u siebie.
Proszę.
Proszę, pani Marzeno.
Proszę, śmiało.
Kogo?
Proszę nie udawać.
Tego Francuzika.
Nie bądź taka Wanda, co nie chciała Niemca.
Jeziorak, stulcie pysk.
Proszę wybaczyć ten brak manier.
To jest chyba moja sprawa.
No tak.
Wie pani co?
Jak się pani wysra,
to stolec jest pani, a tak...
to nie ma pani swoich spraw. Czy to jest jasne?
Czego panowie ode mnie chcecie?
O właśnie.
Widzi pani, pani Marzeno, my potrzebujemy wiedzieć,
co się dzieje wokół pierwszego.
Z kim się spotyka,
o czym rozmawia i tak dalej, i tak dalej.
Żeby prowadziła pani taki pamiętnik.
Oczywiście...
to wszystko dla jego dobra.
A co, jeżeli się nie zgodzę?
Muszę powiedzieć, że świetnie się pani tu urządziła.
Naprawdę piękne mieszkanie.
Tak, tak, prawda?
Nic dziwnego, tak piękna kobieta zasługuje na takie warunki.
I naprawdę...
szkoda by było, gdyby coś się pani stało.
Wielka szkoda.
Nie muszę chyba też wspominać,
że tego spotkania i rozmowy tak naprawdę nie było.
Bo po co ktokolwiek ma wiedzieć,
jak to jest dla pani dobra?
Dobrze.
Powiem pani tak, było naprawdę przemiło.
My musimy się zbierać, bo niestety praca czeka.
Ale...
proszę się nie obawiać.
Na pewno jeszcze się spotkamy.
Całuję rączki.
I mówię do zobaczenia.
Bo my tu jeszcze wrócimy, pani Marzeno.
Dzień dobry, Wasza Eminencjo.
Panie sekretarzu,
emisariusz pański ręczył honorem, że nie będzie żadnych kłopotów.
Proszę się nie obawiać.
Zapraszam na spacer.
Wiem, że dziwne miejsce, ale...
Wasza Eminencja chyba rozumie,
że na razie musimy rozmawiać nieoficjalnie.
No tak, czasem trzeba znosić takie niewygody.
Ano trzeba.
Mówiono mi, panie Gierek...
że pan chce dużo budować.
A tak.
Wdrażamy budownictwo metodą przemysłową, wielkopłytową.
Teraz buduje się około stu tysięcy mieszkań.
- My chcemy oddawać dwa razy tyle. - Bardzo dobrze, moje dziecko.
Trzeba wychodzić naprzeciw potrzebom polskich rodzin.
Większe mieszkania, widne kuchnie,
to pozwala na godne bytowanie.
Ale my też chcielibyśmy budować...
świątynie Boże.
Dogadamy się.
My zbudujemy,
wy zbudujecie.
- Mamo. - Masz, masz.
Jedz.
[Stanisława] Jest już?
- Kompociku? Komu? - Ja dziękuję.
[Stanisława] Edziu...
No ale nasza rocznica dopiero za miesiąc jest.
To akurat prezent dla mamy.
Dla mnie?
Edziku, no pokaż.
Matko.
Coś ty się synuś nawrócił czy co?
Podarek od prymasa.
Wyszyńskiego?
Zresztą mówiłem mamie tyle razy,
że ja stoję twardo na gruncie teorii Darwina.
Co ty za bzdury opowiadasz, że człowiek od małpy pochodzi?
No niektórzy na pewno.
A którzy, Edziu? Którzy?
Naleje mama herbatki?
Zaraz.
Dziękuję.
Maślak Włodzimierz, na przykład, albo generał.
Zresztą
pochodzenie tego Wasiaka z biura też nie jest pewne.
Edziu, a kiedy ty do tej Ameryki jedziesz?
No niedługo.
Kiedy?
To dżinsy Adasiowi kupisz.
Każde partyjne dziecko ma amerykańskie dżinsy.
Przecież ma teksasy. Poza tym ja nie jestem każdy.
Jestem pierwszym sekretarzem.
Musimy świecić przykładem.
Teksasy to ty możesz sam nosić, Edziu.
Posłuchaj, ja nie mam nic przeciwko amerykańskim portkom.
Ale nie wypada, żeby mój syn chodził...
w jakichś gaciach jak jakiś wywrotowiec.
A syn Filipa chodzi.
Jeszcze po Warszawie się rozbija samochodami.
Czerwony Książę na niego wołają.
Czerwony, no patrz.
A nasz syn jest naukowcem.
Edziku.
Poza tym sama mu możesz kupić.
Jedziesz ze mną.
Tylko nie wiem, czy będziemy mieli na to czas.
Ja tam jadę robić biznesy.
Dziś, 8 października, rozpoczęła się 6-dniowa wizyta
I sekretarza Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, Edwarda Gierka.
Polskiego przywódcę podjął z najwyższymi honorami
prezydent Gerald Ford.
Podczas ceremonii powitania
towarzysz Edward Gierek powiedział, między innymi,
„dokonaliśmy, dokonujemy wspólnie otwarcia nowych kart
w stosunkach między Polską Rzeczpospolitą Ludową
a Stanami Zjednoczonymi Ameryki.
Kart dla zapisania ich w przyszłości.”
Po co on tam do tego USA pojechał?
Miałem już w tej sprawie trzy telefony z Moskwy.
Jak to po co?
Traktor zobaczyć.
- Towarzyszu pierwszy sekretarzu. - Tak, pani Marzeno?
Muszę towarzyszowi o czymś powiedzieć.
Tylko szybko. Spieszę się na spotkanie z ambasadorem.
Miałam wizytę dwóch panów.
Smutnych panów, rozumie towarzysz.
W jakiej sprawie?
- Mam im donosić. - Na kogo?
Na towarzysza.
Pani Marzenko,
proszę im mówić prawdę. Nie mam nic do ukrycia.
Tu też byli.
Dziękuję, że mi pani o tym powiedziała. Proszę się nie martwić.
Wszyscy są?
Dzień dobry, towarzysze.
Witaj, Włodziu.
Witaj, Filip. Generale.
Dzień dobry, towarzyszu Popiłow.
Ładny krawat.
A tak, amerykański.
Może pan włoży dżinsy na oficjalne spotkanie,
łamiąc tym samym etykietę?
Wolę ich garnitury.
Ale widzę, że towarzysz też ma zachodni styl.
Proszę siadać.
Dziękuję, towarzyszu generale.
Proszę powiedzieć, jak wyglądała wizyta na Zachodzie.
Bardzo owocna. Owocna gospodarczo.
Jakie tam mają traktory! Jakie technologie!
No coś wspaniałego.
Jednym słowem podobało się panu?
Podobało się.
A jak bardzo?
No wiecie, bardzo.
Bardziej niż w Związku Radzieckim?
Towarzyszu ambasadorze, trudno powiedzieć.
Nigdy nie byłem w fabryce traktorów w Związku Radzieckim.
A co wy myślicie, że u nas nie ma pięknych traktorów?
Nie.
Myślę tylko...
że czasami warto podejrzeć, co się dzieje na świecie,
żeby zrobić krok do przodu.
A ja myślę, że jednak pan się zapomina.
Przypominam, że rozmawia pan z ambasadorem Sowietskowo Sojuza.
Na terenie bezpośrednio mu podległym.
Proszę wyprowadzić mnie z błędu, jeśli się mylę.
Przepraszam, peruczka zagraniczna czy krajowa?
Szwajcarska.
[Maślak] Widziałeś, jaki bezczelny? Tak się zwracać do radzieckiego.
Rozpuści nam roboli i będziemy mieli problem.
Kiełbasę już mają.
Jeszcze im się demokracji...
będzie chciało.
Już z kiełbasy gęsto się tłumaczyłem przed moimi radzieckimi przełożonymi.
[Maślak] Musimy mieć na niego haka.
Zbliżył się z Wyszyńskim.
Wyszyński długo nie pociągnie, moja w tym głowa.
Będzie miał za sobą cały naród.
[Maślak] Cały to się zwinie w kłębek, jak go wezmę w obroty.
Co chcesz zrobić?
Niech pożycza.
Zaciąga.
Kredyt za kredytem.
Kredycik za kredycikiem.
Jakoś go skompromitujemy.
I potem wyjdziemy my.
Cali na biało.
[Maślak] Nie, ty w mundurze.
Dzień dobry, towarzyszu premierze.
Pani Marzenko, Wasiak.
- Filip. - Edziu.
Dobrze, że jesteś.
Chciałem pogadać o tej wizycie prezydenta Francji.
- Bardzo owocna, moim zdaniem. - Tak owocna, ale popatrz na to.
Przemysł spożywczy, chemiczny, mineralny,
informatyczny i elektroniczny.
Ale co to?
Każda inwestycja to światełko na tej mapie.
Kombinat, fabryka, wszystko, co wybudujemy.
A że tak zapytam, po co ci to, Edziu?
No jak to po co? Żeby potem nam nie powiedzieli,
żeśmy wszystkie pieniądze z kredytów przeżarli.
A gdzie przemysł towarzyski?
Filip, proszę cię.
No dobra, trzeba to uczcić.
No jak? Przecież jest dziesiąta rano.
A w Tokio?
- Pani Marzenko! - Tak?
Trybunę poprosimy.
Z lodem?
No gdzie? Martel z lodem?
Popatrz na to. Jak pięknie.
I ciach.
Przemysł chemiczny i informatyczny.
Myślałem, że nie działa.
Działa. Wszystko działa.
Za kolory, Edziu.
Ten Wasiak...
Towarzysz Wygoda, przecież my się znamy.
Witam.
Jeszcze raz dziękuję za szansę.
Proszę, zapraszam. Siadajcie.
Towarzyszu, ja w sprawie roboczej wizyty.
Otóż zależałoby nam na ośrodkach pracy jeszcze w dwóch miasteczkach.
No tak, towarzyszu Wygoda.
Wszystkie inwestycje są rozdzielane planowo i równomiernie.
Niestety, musicie poczekać.
Ja bardzo proszę.
Te miasteczka to zapyziałe dziury. Notujemy duży odpływ ludzi stamtąd
do miasta wojewódzkiego.
Przydałby się szpital. Ludzie mieliby pracę...
i opiekę zdrowotną.
Dobrze, towarzyszu Wygoda, dostaniecie ten szpital.
Tylko tym razem mnie nie zawiedźcie i informujcie mnie na bieżąco
o wszystkich problemach związanych z tą inwestycją.
Oczywiście o sukcesach też.
Przede wszystkim o sukcesach.
No tak, tylko że szpital to nowe miejsca pracy.
- Będą potrzebne szkoły. - Tak.
Przedszkola, żłobki.
I klub sportowy.
Racja.
Opowiadajcie, jak to będziecie budowali.
Już, moment.
Wszystko mam rozrysowane tutaj.
Przyszedł pan Balmor z Credit Parisien.
John Gudmann z Bank Of Blumenfoud.
Przyszedł pan Armando Scuro z Banca Mascarpone.
Towarzysze,
na początku swojej drogi prosiłem was, abyście mi pomogli i zaufali.
Obiecałem wam wtedy,
że postaram się rozwiązać wszystkie wasze problemy.
Która to już mija wizyta u was, towarzyszu?
- Piąta, towarzyszu sekretarzu. - Piąta.
No, towarzyszko, towarzyszu,
- budowaliście tę stołówkę? - Tak jest, towarzyszu sekretarzu.
No to proszę, przetniecie w naszym imieniu.
To wy jesteście prawdziwymi bohaterami.
Proszę.
Dobry jest nasz towarzysz Edward.
Potrafi gadać z ludźmi jak nikt inny.
Nie patrzcie tak, bo sobie jeszcze oczy popsujecie.
On akurat ma tę charyzmę, której wam brakuje.
Co wy...
Maślak, co ty chrzanisz?
Ludzi trzeba za mordę trzymać, a nie z nimi gadać.
- Jeszcze im się wolność przyśni. - Ale wskaźniki są dobre.
- Jest optymizm w narodzie. - [generał] Właśnie.
Mówiliście, że będzie źle.
A dobrze jest.
Jest jak jest, będzie jak będzie. Nie ma się co martwić na zapas.
- Breżniew zaraz przyjeżdża. - Wiem.
To może zrobię roszady kadrowe?
Co?
Jakie roszady kadrowe?
Roszady kadrowe.
Roszady to są w szachach, Maślak.
Ale małe czy duże?
To dzwonimy.
Do kogo? Do Breżniewa?
Nie, nie do Breżniewa. Do kogoś ważniejszego.
Dzwoń.
- Nie, ja nie zadzwonię. - Dzwoń.
Ja do niego nie zadzwonię.
To ja zadzwonię.
- Z twojego telefonu. - Dzwońcie.
Żartujesz sobie?
[generał] Zabierz stąd łapę!
Żebyś tylko później nie żałował.
15 minut już tu stoimy.
[Maślak] Gierek, a co wy jesteście tacy w gorącej wodzie kompani?
To nie wasza Ameryka.
Tak przy okazji, Edziu, problem może być.
Jaki problem?
Jest w wojskowej uczelni taki jeden facet, generał.
- Jak generał, to do generała. - [Maślak] To profesor.
Pracuje nad zimna fuzją.
To jakiś wariat.
Jak się Ruscy dowiedzą, może być niebezpiecznie.
Szczególnie dla ciebie, Edward.
Jak się nazywa ten generał?
Kaliciak.
Wychodzi.
- [Breżniew] Edward, chodź za mną. - Cicho.
Nie kręć tego już.
Przejedziemy się po Warszawie.
- Wiesz, że to jest rosyjski samochód? - Tak, wiem.
[Breżniew] Pamiętaj, że jest lepszy niż zachodni.
Idź stąd.
[Breżniew] Siadaj, Edwardzie.
Drań.
[Breżniew] Oj!
Towarzyszu sekretarzu generalny, brawo.
Kręć, kręć.
[Maślak] Wymieńcie na te drugie.
Tędy, bliżej auta.
Dzień dobry, towarzyszu.
Dzień dobry.
Przepraszam.
Dzień dobry, idziemy.
[Breżniew] Bogato u ciebie.
U mas w Moskwie na pokazie tej waszej firmy kosmetycznej...
Pollena,
musiała interweniować milicja.
Towarzyszu generalny sekretarzu,
będziemy starali się zwiększyć eksport do Związku Radzieckiego.
Muszę jednak mieć na uwadze nasz krajowy rynek.
[Breżniew] Co to?
Z Ameryki sprowadzacie?
Tak.
Amerykańska jest receptura. W Polsce to robimy.
W ogóle się z nami nie dzielisz, Edward.
Jeszcze dziś wyślę do was cysternę coca-coli.
Cysternę?
Towarzyszu pierwszy sekretarzu, z puszkami jest problem.
Nie mamy nowoczesnej walcowni.
Przydałaby się nam huta,
która potrafi robić takie cacka z cienkiej blachy.
[Breżniew] Dostaniesz taką hutę, Edward.
Póki żyję.
Ależ towarzyszu generalny sekretarzu,
towarzysz świetnie wygląda.
[Breżniew] Jestem chory.
Myślę, że po mojej śmierci
cały wschodni blok czekają zmiany.
Rozumiesz?
Tak.
[Breżniew] No...
[Breżniew] Pojedli, popili, przyszła pora na prezenty.
Ale jednego waszego medalu nie mam w kolekcji.
Co to za order, towarzyszu generalny sekretarzu?
Virtuti Militari.
Bardzo bym się ucieszył.
Wasiak.
Zostań.
Ja nie wiem, jak Breżniew może jeszcze rządzić.
Ledwo stoi na nogach.
[generał] Co ty mi tu o Breżniewie?
Nie widzisz, gdzie przyjechaliśmy?
Żebyście się tu nie skompromitowali.
[generał] Jest nasz dostojny i najważniejszy gość,
generał KGB Walenty Nomier.
Generał był w '56 na Węgrzech i osiem lat temu w Czechosłowacji.
Wiem.
Dzień dobry.
U nas też coś się szykuje?
Pozwolicie, towarzysze, że od razu przystąpię do rzeczy.
Jak wam zapewne wiadomo,
dni Breżniewa są już policzone.
- Jest chory? - Owszem.
Ze względu na jego stan zdrowia
faktyczne ośrodki władzy na Kremlu są w innych gabinetach.
Czas byśmy przypuścili ofensywę.
Wojna.
Już myślałem, że się nie doczekam.
Przyjdzie czas i na waszą zabawę, generale.
Droga, którą żeśmy obrali, rzekłbym,
ma kształt pełzającej ewolucji.
Przejmujemy kontrolę, także nad ośrodkami władzy.
[Maślak] My?
My, czyli KGB.
Nasi ludzie są wszędzie.
Cała reszta to pożyteczni idioci.
Dobrze, a co my mamy robić?
Scenariusz się pisze.
Po kolei, taki człowiek jak Gierek, który chce silnej Polski,
nie jest nam i wam potrzebny.
Jego zadaniem było tylko ściągnąć technologię z Zachodu.
- Niestety, jest popularny. - Jest.
Polacy go kochają i to trzeba zmienić.
Wysadzić go?
Przyjdzie i na to czas.
Teraz ludzie mają go znienawidzić, mają się z niego śmiać.
W twoim departamencie musi powstać specjalny zespół fabrykujący plotki.
Jakie plotki?
Najważniejszy oręż w naszej walce.
Że kradnie, że żyje ponad stan i że zapożyczył kraj, rozumiecie?
Macie zdolnych artystów, literatów, filmowców.
Dacie im zajęcie.
Niech będą jak pudła rezonansowe i rozgłaszają plotki na prawo i lewo.
I pamiętajcie, nic nie robić bez porozumienia ze mną.
Tak jest.
Będziemy was prowadzić jak po sznurku.
To wszystko.
Pogadali, trzeba iść na spacer.
Co ty robisz?
Towarzysz generał nie pije.
Do dna.
Jeszcze raz. Nalewaj.
Jeszcze raz.
♪ Eh, raz, jeszczo raz ♪
♪ Jeszcze mnogo, mnogo raz! ♪
♪ Eh, raz, jeszczo raz ♪
♪ Jeszcze mnogo, mnogo raz! ♪
♪ Eh, raz, jeszczo raz Jeszcze mnogo, mnogo raz! ♪
Szanowne panie, panowie,
drogi Edwardzie, dla ciebie specjalnie niespodzianka.
Stella.
Wielkie brawa.
Bawmy się.
- Zdrowi! - Nie teraz.
- Coś ci pokażę. - A co nie...
To będzie największa huta w Europie.
Sam kombinat da pracę dwudziestu pięciu tysiącom ludzi.
- Przy hucie Katowice... - Znasz bajkę o hucie?
Proszę cię, skup się.
Przy hucie Katowice powstanie nowoczesne osiedle.
Trzeba będzie wybudować stację kolejową,
szpital, szkołę, może jakieś przychodnie.
Niech wszyscy wiedzą, że Polak potrafi.
Edziu, wykombinowałeś to przecudnie.
Normalnie, pokolenia będą cię na rękach nosić.
A Stanisława ma nową fryzurę.
Zrobiła ją w Paryżu.
Lata tam regularnie.
Żeby tylko tego nie roztrwonili.
Jak bywało w naszej historii.
Słuchaj, trzeba będzie jeszcze zająć się paroma rzeczami
z Husakiem i Honeckerem.
- Musimy ogarnąć, do czego... - Panowie.
Przepraszam bardzo, już dość o tej polityce.
No racja.
Dwunasta zaraz.
Pięć,
cztery,
trzy,
dwa,
jeden...
Poszło!
Wszystkiego wam najlepszego!
Najlepszego.
[Maślak] Piękny koczek.
- Piękny. - Dziękuję.
Kuzynka mi zrobiła.
[generał] Stanisławo.
[Maślak] Edziu.
- Najlepszego! - [Maślak] Za tobą w ogień.
- Przede wszystkim zdrowia. - Nawzajem.
Zdrowie najważniejsze.
- Zapraszam. - Dziękuję.
To, co pan pierwszy sekretarz przed chwilą zobaczył, to...
linia do tak zwanej kontrolowanej fuzji.
Zacząłem w '69,
jakby to powiedzieć, od zera.
Nie mieliśmy żadnej kosztownej, że tak powiem, aparatury.
W ciągu kilku lat dołączyliśmy jednak do elitarnego klubu.
Kto należy do tego klubu?
Tylko nieliczni.
Aż pięć krajów.
Tylko.
Niemcy, Francuzi,
oczywiście strona radziecka, Amerykanie, Japończycy.
I my.
Jako szósty kraj. Ekstraklasa.
Ale tyko my używamy do fuzji lasera.
To jest nowatorska metoda.
Osiągamy tutaj taką temperaturę jak na Słońcu,
to jest dziesięć milionów kelwinów.
Tego bym nie załączał.
A wie pan sekretarz, ile ja miałem problemów?
Ile schodów?
Proszę być spokojnym.
Będziemy usuwać wszelkie trudności.
Jak pan profesor wie,
chcemy wybudować elektrownię jądrową w Żarnowcu.
Rozumiem, że w tym wypadku
nie będziemy musieli już korzystać z radzieckiej technologii,
tylko z naszej?
To, nad czym pracuję, nie tylko do energetyki jądrowej się nadaje.
Ja panu sekretarzowi jeszcze coś powiem.
Jako pierwsi na świecie dokonaliśmy fuzji jądrowej
bez atomowego wybuchu.
Tylko za pomocą lasera.
Osiągnęliśmy ciśnienie 40 milionów atmosfer.
To jest światowy rekord.
Co z tym możemy zrobić?
Bombę neutronową.
Jak na razie chyba tylko Amerykanie nad tym pracują.
Bo ze strony radzieckiej, jak wiadomo, nic nie można się dowiedzieć.
To może dać nam wolność.
Możemy tutaj spokojnie porozmawiać? Nikt nas tutaj nie usłyszy?
Ołowiane ściany.
Dobrze. Proszę zwracać się w tym temacie tylko do mnie.
Niech pan dalej prowadzi badania.
Oczywiście, może pan liczyć na wszelką moją pomoc.
Rozumie profesor, że to może pomóc nam się uniezależnić.
Oni się tylko siły boją.
Cieszę się, że się rozumiemy.
Ma wannę kryształową.
I muszlę klozetową, pokrytą 24-karatowym złotem,
tak jak klamki od drzwi.
Do drzwi.
Tak, a willa, w której mieszka,
obraca się tak, aby pokoje były zawsze równomiernie oświetlone.
Przydatne, zwłaszcza zimą.
A w Katowicach wybudował sobie oranżerię.
Przeszkloną ręcznie barwionym szkłem z Merano.
[Maślak] Murano, Czesiu.
Tak.
- Każdy kafelek po 100 dolarów. - Ale możemy napisać 200.
I to będzie kaprys jego żony.
Która lata do Paryża do fryzjera.
O!
I na jachcie ma białego konia,
a na wakacje lata na safari.
To miało być o szefie radiokomitetu.
Fakt.
Weźmy się za absurdy gospodarcze.
Ja przygotowałem taki tekst o wyspie do połowu kryla.
A gdzie ta wyspa?
Na razie nigdzie, ale będzie. Usypana z kamienia na Morzu Północnym.
[generał] Szesnasta.
Stołówkę zaraz zamkną.
Słuchajcie, towarzysze,
nie dam rady być na otwarciu Rafinerii Gdańskiej.
No niestety, przykro mi.
Tak.
W tym czasie akurat otwieram centralny dworzec kolejowy w stolicy.
Port Północny? Tak, oczywiście, będę.
Do widzenia, towarzyszu.
Edek, słuchaj.
Z tą zmianą konstytucji...
Wiesz, intelektualiści, naukowcy, pisarze listy piszą...
- Od tego są. - No tak.
Weź otwórz tam okna, bo się ugotuje.
Tak, tylko na tych swoich, lojalnych, to my daleko nie zajedziemy.
Ale spokojnie, Filip.
Damy im pieniądze na filmy,
przymkniemy oko na publikacje w Paryżu i będą zadowoleni.
Zresztą ja ci szczerze powiem,
ja to generalnie jestem za tym, żeby była taka kontrolowana opozycja.
Tylko zależy, kto ją kontroluje.
Zauważyłeś, że on cały czas siedzi w swoim gabinecie?
- No trudno nie zauważyć. - Edek, pozbądź się go.
Wyślij go gdzieś na placówkę w Mongolii, Zimbabwe.
Może się tam przyda.
Podległe mu resorty zbrojeniowe rozwijają się na potęgę.
Edziu, ja mam nosa.
Mnie się wydaje, że on liczy na coś więcej.
Mi to jest głupio przed tymi wszystkimi głowami zachodnich państw.
Oni rozmawiają z pierwszym sekretarzem.
Dziwisz się? U nas pierwszy rządzi.
Powinienem zostać prezydentem.
Ej, czyli...
ten zapis o nierozerwalnej więzi
i zwierzchniej roli partii jest po to, żebyś ty...
No, Edek...
Edek.
Ja nie mam praktycznie żadnej państwowej funkcji.
Ty jesteś premierem, a ja kim?
Oni nie rozumieją, co to jest za stanowisko.
Nie rozumieją, bo mają kilka partii, a u nas jest jedna.
Pójdziemy swoją drogą jak Jugosławia.
No sam zobacz.
Oni od tej Moskwy się uniezależnili.
Ten Tito nieźle to sobie wykombinował.
Tylko wiesz,
jak ty zostaniesz...
to generał będzie musiał zostać marszałkiem.
Damy mu kość, to będzie siedział cicho.
I o to chodzi, Filip. O to chodzi.
Do widzenia, towarzyszu kapitanie.
Ja w pilnej sprawie.
Nie mogłem zapobiec.
On tak szybko wsiadł do tej łódki,
że nasze mikrofony kierunkowe nie mają takiego zasięgu.
Może trzeba poprosić o nowy sprzęt?
Czytaj.
Gierek prezydentem?
Takiego wała, jak nim zostanie!
- Proponuję podwyżkę cen. - Podwyżkę cen?
- To oznacza kolejne strajki. - Nie o to nam chodzi?
- Ma go wywalić z siodła? - Na razie ma nim dobrze wstrząsnąć.
No wybierzcie jakieś zakłady.
No to Radom.
Najważniejsze, zbrojeniowe.
Akcja ma się zacząć jutro.
Ale jak? Gierek na to nie pójdzie. On się słucha tylko swojego Filipa.
[generał] Tu macie materiały na jego syna.
Zakupy drogich zagranicznych pojazdów,
samochodowe wypadki, ekscesy w hotelach...
Gdzie cię niesie znowu? Wróć tu!
Psia krew, cholera jasna.
Nie skończyliśmy rozmawiać. Możesz wrócić?
Nie skończyliśmy rozmawiać. Gdzie cię niesie, do cholery?
Gdzie jedziesz?
Nie skończyliśmy rozmawiać.
Gnojek jeden.
[Maślak] Czołem.
Widziałem, jak śmignął.
Ameryka.
- Nie zaprosisz mnie do środka? - Nie spodziewałem się gości.
Co jest?
Nowe ceny, zerknij sobie.
Wędlina...
Wzrost cen o 69 procent?
Baleron, polędwica...
- Wolę salceson, jeśli mam być szczery. - To wiem.
Szynka delikatesowa, wzrost ceny o 110 procent?
Brawo, genialne. Kto to wymyślił? Ty?
Dasz to pierwszemu, żeby wprowadził.
Przecież to samobójstwo. Ja tego nie zrobię.
Poczekaj.
Zerknij sobie.
Co to jest?
To operacyjne akurat.
Synuś.
Lubi poimprezować, zabawić się.
O to walczyliśmy, żeby młodym było lepiej.
Szkoda tylko...
że szybko jeździ. Może mu się coś stać.
Ale zrobimy mu piękny pogrzeb na koszt państwa.
Czego ty chcesz, Maślak?
Puść.
Daj mi to.
Zdjęcia czy ceny?
Zawsze wiedziałem, że z ciebie porządny facet.
Spokojnie.
Zrelaksuj się, napij się. Wiem, że lubisz.
- Możesz zadecydować... - Możesz już iść.
Czy ty wiesz, co to znaczy?
Wiem.
Ale nie mamy innego wyjścia.
Jak to nie mamy? Co to jest?
Ekonomia! Zrobił się nam nawis inflacyjny.
Filip, co ty mi chrzanisz o jakimś zwisie.
Przecież ludzie się wściekną i ja im się nie dziwię.
Dobrze, ale tylko w ten sposób zrównoważymy podaż
w stosunku do wartości podaży dóbr i usług rynkowych.
Edek!
To jest tylko korekta.
Zobacz, podpisali się pod tym naukowcy, profesorowie...
Ekonomiści.
Młodzi.
Młodzi, ale wiedzą więcej od nas.
Wyjeżdżają do Stanów.
Ja też byłem w Stanach i co z tego?
Ekonomia to konkretna nauka.
Tu nie ma to czy tamto, Edek.
Przeprowadzimy korektę.
Zmniejszymy nawis.
Zrównoważymy eksportem
i tylko w ten sposób wyjdziemy na prostą.
Inaczej będzie o wiele gorzej.
Filip.
Czy ty nie uważasz, że to są zbyt poważne sprawy,
żeby je zostawiać jakimś ekonomistom?
Oni się wyżywią.
My też.
Ale co z ludźmi?
Edek, to...
To tylko na jakiś czas.
Kiedy masz zamiar to wprowadzić?
Ogłoszę 25 czerwca.
[Stanisława] Edziu, czemu nie śpisz?
Przez tego pierona, co fiata piłuje.
[Stanisława] Może to syn Filipa?
Strach przez jezdnie przechodzić, taki z niego wariat.
Nasze dzieci mają za dobrze.
W głowach im się przewraca.
Nie wszystkim.
My żeśmy dobrze synów wychowali.
Co ci jest?
Myślę, co ludzie o mnie mówią.
Dobrze o tobie mówią.
Kochają cię.
No.
Zobaczymy, jak jutro mnie będą kochali.
Jak te podwyżki wprowadzą.
Chciałem dobrze.
Chcesz dobrze, Edziu.
Ludzie to widzą.
Mają pracę.
Zaharowujesz się.
Powinieneś odpocząć.
[Maślak] Towarzyszu pierwszy sekretarzu,
o szóstej nie podjęły pracy metalowe.
Wyszły z zakładu.
Po drodze dołączyli do nich z trzech innych zakładów,
z obuwniczych i z naprawczych.
Cała wataha kieruje się w stronę komitetu wojewódzkiego.
Co tam się dzieje?
Pierwszy z Radomia gra na zwłokę.
Powiedział im, że przed 14 będzie decyzja.
Nie będzie żadnej decyzji!
Ściągamy do Radomia jednostki z Łodzi, Lublina i z Kielc.
Z Warszawy też, ale tu nie jest lepiej.
Czemu ja nic o tym nie wiem?
Ursus wyszedł na tory na linię skierniewicką.
Rozebrali trakcję, wykoleili lokomotywę.
Wiedziałem.
Wiedziałem, że tak będzie! Gówno się rozlało.
Kto teraz zje tę żabę?
Francuzi.
Towarzyszu I sekretarzu,
jak już mówiłem, ściągamy do Radomia dobrze wyposażone jednostki ZOMO.
Dokonamy pacyfikacji. Winni zostaną przykładnie ukarani.
Żadnej pacyfikacji, żadnego ZOMO.
Stanowczo zabraniam użycia siły wobec robotników.
[Maślak] Ale to są chuligani.
Plądrują sklepy, kuźwa, kradną.
To nie są robotnicy. Nie wierzę w to.
- Robotnicy by się tak nie zachowali... - Nie pal tu, Maślak.
- ...podczas strajku. - Takie są fakty, Edziu.
Jakie są fakty, to ja wiem.
I jeszcze raz ci mówię.
Zabraniam używać siły wobec robotników.
Chyba że w ostateczności.
Wtedy trzeba powiedzieć tym wszystkim robotnikom,
w 44 zakładach, jak bardzo ich nienawidzimy.
Im więcej będzie słów bluźnierstwa, tym lepiej dla sprawy!
Zrozumiałeś?
Towarzyszu Maślak,
proszę przekazać moje dyrektywy Milicji Obywatelskiej.
Wykonać.
Tak jest, towarzyszu pierwszy sekretarzu.
Słyszałeś? Bawimy się.
Udało się.
Napiję się na tę okoliczność.
[generał] Nie za dużo pijesz? To dopiero początek.
Dwa lata i będzie po nim.
Jeszcze nie mam instrukcji, kiedy go odsuniemy.
Ale teraz ludziom z roku na rok musi być coraz gorzej.
Co ja mówię, z roku na rok? Z miesiąca na miesiąc.
Braki w zaopatrzeniu, reglamentacja.
Reglamentacja?
Będzie jak za okupacji.
Wojna.
Zacznij od cukru.
Słodko w Polsce już było.
Jest jeszcze jedna sprawa.
Trzeba zająć się tym Kaliciakiem.
A ty co masz do wojskowych?
Jak doprowadzi do fuzji, padnie Układ Warszawski.
Poczta!
Dzień dobry, Aleksandrze.
Dzień dobry, Marzeno.
Chwileczkę.
Jeszcze to.
Co to?
To jest poufne.
Podpisze.
Data.
Olek?
[Czesław] Pani Marzenko!
Czesiek, ja ci powiedziałam, że ja się z tobą nie umówię.
Zapraszam ze mną.
Co ty taki oficjalny?
Służbowo jestem.
Poczta przyszła.
Poufne.
Wyłącznie do rąk I sekretarza...
Z Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Chciałbym to zobaczyć.
Tak jak mówię, wyraźnie jest napisane,
- że do rąk I sekretarza. - Nie ufa mi towarzyszka?
Znam najbardziej poufne tajemnice w tym kraju.
Jest po angielsku.
Z funduszu kredytowego, zapewne w kwestii zadłużenia państwa.
Proszę przetłumaczyć.
Zanim te dokumenty trafią do rąk I sekretarza,
chciałbym znać ich treść ze względu na bezpieczeństwo państwa.
Rozumiecie?
Nie mogę. Jest napisane, że wyłącznie do rąk I sekretarza.
Z tego, co wiem,
staracie się o wyjazd z kraju.
Chcecie spotkać się z niejakim Lavalem we Francji.
Nie utrudniajcie sobie tego.
Towarzyszko.
Rozumiem, że rozmowa zostaje między nami.
Odpuszczam wam wszystkie grzechy.
Na razie.
- Dzień dobry. - Cześć, Wandziu.
- Słyszałaś? - O czym?
Na osiedlu znowu grasuje wampir.
- Co? - Boże, jak ja się boję.
Po nocach lepiej z domu nie wychodzić.
Modlę się za ciebie. Niech Bóg ma cię w opiece.
Dziękuję, to akurat mi się przyda.
- Lepiej też kupić mąkę i cukier. - Czemu?
Zajęłam ci miejsce w kolejce w gierkowskich delikatesach.
- Nie, dziękuję. - Podobno już się zaczęło.
On się wyleguje w tej swojej obrotowej willi.
- Ma wannę z kryształu... - To są plotki.
Przestań powtarzać plotki, rozumiesz?
Jego żona co tydzień do fryzjera do Paryża lata.
A ja nie mogę.
Wanda, możesz.
Możesz.
Przepraszam.
A jak mały?
Przepraszam cię.
- Towarzyszu I sekretarzu. - Tak?
Przyszedł poufny raport o stanie zadłużenia państwa.
Przetłumaczyłam, ale tym dokumentem interesuje się generał.
Czytał to?
Kazał sobie zrobić kopię.
Szantażuje mnie.
Dziękuję, że pani mi o tym powiedziała.
Proszę udawać przed nim, że na ten temat nie rozmawialiśmy.
Zadłużenie jest zbyt duże i to jest źle.
Nasz gospodarka się przegrzała i to jest bardzo źle.
Nastąpiła inflacja oczekiwań społecznych
i to już jest najgorsze.
Nie możemy dłużej żyć ponad stan.
Musimy zaciskać pasa.
Doradzamy oszczędności.
Trzeba, jak ja to mówię,
postawić sprawę z powrotem z głowy na nogi.
I to jest nasza rekomendacja.
Tak.
Ale coś mi tutaj nie pasuje.
Jeśli zetniemy inwestycje, to co się stanie z gospodarką?
Produkcja spadnie, towarzyszu sekretarzu.
No właśnie.
A jeśli produkcja spadnie, to zwolnimy gospodarczo.
Będzie bezrobocie, może nawet miliony bezrobotnych,
ale to dobrze. Bezrobocie to najlepszy sposób
na efektywne zarządzanie społeczeństwem.
Towarzysze,
bo czegoś tutaj nie rozumiem.
Jeśli będą miliony bezrobotnych,
ludzie stracą pracę,
nie będą mieli pieniędzy, środków do życia,
no to jakie są tego plusy?
Znikną kolejki przed sklepami.
To jak z lekarstwem.
Najpierw jest gorzkie, niesmaczne, ale w końcu pomaga.
To jest, jak ja to mówię, taka terapia szokowa.
Taaa.
Dziękuję za wyjaśnienia.
To wszystko.
Otrzymałem wczoraj poufny raport z międzynarodowej instytucji.
Dotyczy on tak zwanego...
Może poczekamy na resztę towarzyszy.
Przepraszam.
Dzień dobry, towarzysze.
Cieszę się, że zaszczyciliście swoją obecnością.
Proszę, siadajcie.
Może powtórzę dla spóźnionych.
Tak jak już wspominałem,
otrzymałem poufny raport z międzynarodowej instytucji.
Dotyczy on tak zwanego zadłużenia.
Mówi się, że pożyczamy ponad miarę.
[generał] O!
Ale jak wiecie, wybudowaliśmy wiele fabryk.
Kiedy obejmowałem urząd,
obiecałem, że w każdym mieście
powstanie choć jedna nowoczesna fabryka.
I słowa staram się dotrzymać.
Brawo.
Wybudowaliśmy wiele zakładów
i wiele jeszcze wybudujemy.
Jak wiecie też, swego czasu jeździłem za chlebem za granicę.
Dzisiaj...
zachodnie organizacje proponują nam...
prywatyzację niektórych z tych zakładów.
Co towarzysze na to?
[generał] Mogę, towarzyszu I sekretarzu?
Jesteśmy, zdaje się, komunistami. Ja przynajmniej za takiego się uważam.
Jesteśmy, jak sądzę, wierni ideałom socjalistycznym,
wierni zdobyczom klasy robotniczej.
Zachodni kapitaliści nie będą mówili, co mamy robić.
Gdzie się znajduje siedziba Międzynarodowego Funduszu Walutowego?
W Nowym Jorku, towarzyszu.
No to o czym my w ogóle mówimy?
- W Waszyngtonie. - No to jeszcze gorzej.
Przecież w tym ich Waszyngtonie są trusty, kartele,
bezdomni chodzą na ulicach, Murzyni chodzą we fryzurach.
I my mamy się słuchać tego, co oni do nas mówią?
Towarzyszu generale, kiedy ostatnio widzieliście
tych Murzynów we fryzurach, co?
[generał] Towarzyszu premierze, w telewizji wczoraj.
- Naszej? - [generał] Nie, cudzej.
[Maślak] Towarzysze, ja w kwestii formalnej.
Pojawiła się książka niejakiej Michaliny Wisłockiej,
fajna babka,
traktująca o sprawach tak zwanego, rifi-fifi,
pożycia.
Uważam, że powinniśmy zająć się tym przede wszystkim, towarzysze.
Dziękuję, tyle ode mnie.
Zgadza się.
To jest absolutnie bardzo ważna rzecz, którą powinniśmy się zająć.
- W Polsce nie może być takich rzeczy. - I macie rację.
Towarzyszu I sekretarzu, mam ważne manewry.
Bardzo proszę o zwolnienie mnie z dalszej części posiedzenia.
- [Maślak] Generał ma rację. - Spakojno.
Doceniam. Dziękuję, do widzenia.
- Muka. - Do widzenia, towarzysze.
Towarzyszu Maślak.
Nie pozostaje mi nic innego jak rozwiązać zebranie.
Dziękuję wszystkim.
- Rozniosą nas. - Nie nas, tylko jego.
Jak się zrobi naprawdę duży burdel, wtedy my to wszystko chwycimy za mordę.
- Jest jeszcze jedna rzecz. - Tak?
Polak został papieżem.
Wojtyła z Krakowa. Z nim zawsze były problemy.
I dobrze.
Moskwa coś wymyśli. Chodźcie.
Pozbądź się Maślaka.
On zna treść naszych rozmów.
Nie chcę tego słuchać. To jest porządny facet!
Partyzant!
Dobrze.
Albo ty zrobisz porządek z nim, albo oni zrobią porządek z tobą.
Tylko żebyś się potem nie zdziwił. Żebyś nie miał pretensji.
Przestań się mazać.
Nie ma sytuacji bez wyjścia.
Pani Marzeno,
proszę mnie umówić z profesorem Kaliciakiem.
Tak, jak najszybciej.
Dziękuję.
[Stanisława] Powiesz mi wreszcie, co cię gryzie czy nie?
Ale co ja ci będę gadał?
Przecież i tak tego nie zrozumiesz.
To są kwestie ekonomiczne.
Czyś ty Edek już do reszty zdurniał od siedzenia na tych naradach?
Czy ty chcesz być jak ci mądrale, co sądzą, że ekonomia to jakieś czary?
Przecież oni właśnie chcą, żebyś ty tak myślał.
Że sekretarz to ma wstęgi przecinać, a oni będą ważne sprawy podejmować.
Decyzje podejmować.
Ty mnie za słówka nie łap!
Czy ty nie rozumiesz, że mówią, żeśmy zadłużyli?
Że trzeba oszczędzać?
Inwestycje wstrzymać?
To ile tego długu mamy?
Prawie 20 miliardów.
To jest dużo?
Edziu,
gdybyś ty był gospodynią domową, to byś mógł się martwić.
[Stanisława] Tyś chyba tych ekonomistów nie posłuchał?
Edziu.
Idź, dokończę.
Pokaż palce.
Będzie dobrze.
- Co z tym Fergusonem? - Edward, jest problem. Jest...
Jaki problem? Rolnicy potrzebują traktorów!
Ja jestem debilem.
Edward, to jest amerykański traktor, rozumiesz?
Dokumentacja przyszła w systemie calowym.
A oni teraz muszą każdą...
każdą śrubkę przerobić na system metryczny.
Oni właściwie muszą ten traktor zaprojektować od nowa.
Kto miał się tym zająć, pytam, ty czy ja?
- Chyba po to tam pojechałeś! - Pojechaliśmy!
Pojechaliśmy tam razem.
Macie tu nawet niezłą wódkę i szynkę.
Wódkę i szynkę.
Coś źle powiedziałem?
Do tej pory wydawało ci się, że biegają tu białe niedźwiedzie,
a teraz „wódkę i szynkę.”
„Poproszę wódkę i szynkę.”
Tak, ale zastanawiam się,
dlaczego tej szynki nie ma w normalnych sklepach.
Do niedawna jeszcze była.
Coś się zmienia.
Wpadł mi w ręce raport w sprawie zadłużenia państwa.
No i?
Zdaje się, że czeka nas poważny kryzys.
Chyba nie z powodu długu.
Ten raport to tylko propaganda.
Wy, Polacy, i wasze racjonalne poczucie winy...
Dług.
20 miliardów dolarów, co to jest? Wasz sytuacja jest znakomita.
Co podać?
Ja dziękuję.
Czarną kawę i coca-colę dla mnie.
Jak to?
Po pierwsze, 20 miliardów to wcale nie jest dużo.
Po drugie, dużo inwestujecie w przemysł,
to jest wasz kapitał.
A po trzecie...
Jest kryzys paliwowy.
No właśnie.
To my, Europa, potrzebujemy was, nie odwrotnie.
Europa zjada własny ogon.
Bez nowych rynków zbytu za 15-20 lat nas czeka poważny kryzys.
Ale jak tego uniknąć?
Teraz?
To bardzo proste. Będziemy dalej wam pożyczać pieniądze.
Te 20 miliardów, co pożyczył Gierek, uuu...
My chcemy wam pożyczyć o wiele więcej.
Tylko że to my pożyczamy i to...
my zostaniemy z długiem, a długi ciągną się za człowiekiem.
Przepraszam, chyba nie rozumiem po polsku.
- Łajdak. - Łajdak? Ładnie brzmi.
- Co to znaczy? - To znaczy ordure.
Jeszcze będziecie nam wdzięczni, zobaczysz.
Do tej pory myślałam, że wszystko, co mówisz, to są...
teorie spiskowe.
Nie ma teorii spiskowych.
Jest tylko jedna doktryna świętego Waltera z Citibanku.
Nie mamy gdzie upchnąć kasy, więc pożyczamy państwom,
bo one nie bankrutują.
Biznes to biznes.
Chodźmy, proszę.
Tutaj.
Macie tylko 20 minut.
Usiądź, Edward.
Lena.
Związek Radziecki stoi na straży pokoju oraz drogi do socjalizmu,
szczęścia mas pracujących.
Nie pozostawimy bratniej Polski bez pomocy.
Owocna wymiana gospodarcza i zacieśnianie więzów przyjaźni
są treścią naszej obopólnej współpracy.
Towarzyszu generalny sekretarzu,
chciałbym prosić o radę.
Mam problem.
Masz kontrę, którą musisz wziąć za mordę.
Rozumiesz?
Chodźmy.
Proszę usiąść.
Słuchajcie.
Godzina „Z”,
czyli stan wojny w Polsce.
Musi być wprowadzony w zimie,
po uprzednim dociśnięciu śruby całemu społeczeństwu.
To powinno przynieść wszystkim ulgę,
po bezhołowiu, strajkach, anarchii i katastrofach.
Na ulicach ma być niebezpiecznie.
Trzeba ogłosić amnestię,
zwolnić psychopatów i przestępców.
Wódka ma być ogólnodostępna.
Gierek i jego ekipa
i ich dokonania
mają być ośmieszone.
Z samego Gierka zrobić złodzieja,
amerykańskiego, francuskiego, niemieckiego agenta.
Co to jest?
Może mi to ktoś wyjaśnić?
No, towarzysze.
Chyba nie muszę ci tego wyjaśniać.
Przecież znasz.
[Maślak] Ciężko patrzeć, że chłopak zmarnował karierę ojca.
Też mam syna.
[generał] Staraliśmy się zapobiec.
Staraliśmy się, ale niestety
informacje o tym procederze rozlały się po Warszawie.
Filip?
Rezygnuję.
Myślisz, że to rozwiąże sprawę?
Biorę wszystko na siebie.
A wy? Co o tym sądzicie?
Uważam, że dymisja towarzysza premiera to jedyne wyjście.
Dziękuję, generale.
Zostań z tymi gnidami.
Jakimi gnidami? Ja sobie wypraszam!
A kto nakradł? Kto nakradł?
Skąd wasz syn ma pieniądze na to wszystko?
Towarzyszu, jeszcze o was się świat dowie.
[generał] Boli utrata władzy, co?
Spokojnie.
Towarzyszu generale, nie unoście się.
Towarzyszu pierwszy sekretarzu, jesteśmy po ciężkiej zimie.
Potrzebna jest nadwyżka eksportowa.
Musimy w szybkim tempie spłacać krótkoterminowe kredyty.
Na stanowisku premiera
musimy powołać odpowiedzialnego człowieka.
[Maślak] Powinien być przede wszystkim wierny.
I pełen pokory.
Widzę, towarzyszu generale,
że wy świetnie się orientujecie w wielu sprawach.
To może wy obejmiecie tę funkcję?
Ja?
Ależ towarzyszu pierwszy sekretarzu, ja jestem wojskowym.
Znam się na armii.
Nie przyjmę takiej odpowiedzialności. Nie mam śmiałości.
W takim razie kogo proponujecie?
Towarzyszu, pragnę zauważyć,
że jutro mamy posiedzenie premierów naszego obozu.
Nie może nie być nikogo od nas.
Mam taką propozycję.
Może ja się podejmę tej funkcji? Co wy na to?
Towarzyszu I sekretarzu, pozwólcie, że oddalę się na moment.
Nie pasuje. Pasuje, ale pionowo.
Teraz?
Co wy tu robicie?
Cały dzień jeżdżę z papierami w aspekcie dzieci alkoholików.
W wolnej chwili krzyżóweczkę...
- z Marzenką, bo lepsza ode mnie. - Dobrze.
Chodźcie ze mną.
Będziecie premierem.
Dziękuję, towarzyszu generale.
- Chodźcie. - Ale ja się nie nadaję.
Nadajecie się.
Towarzyszu I sekretarzu,
pozwalam sobie zaproponować na stanowisko premiera
towarzysza Wasiaka.
Dużo działa w terenie,
świetnie zna bolączki mieszkańców kraju.
Będzie pełna współpraca.
Co mamy robić dalej?
Co trzeba robić?
Zuch, jeszcze się uczy.
Swoje, towarzyszu generale.
Potrzebny jest pretekst.
Zapalnik.
Przekażcie to tym swoim wtyczkom na dole i innym.
- I nadal pogarszać zaopatrzenie. - Pogarszamy.
Magazyny pękają w szwach.
Produkcja idzie pełną parą.
- To co dalej robić? - Wysyłać.
- Ale gdzie i co? - Wszystko do nas wysyłać.
Chleb też?
Chleb zostawmy towarzyszowi generałowi na igrzyska.
Już, już idę.
- Ozorek poproszę. - Dzień dobry.
Ojej, ale my mamy nowe ceny.
Nie zdążyłam zmienić.
Ozorek w śmietanie...
Mogliśmy się tego spodziewać.
Zaczęło się.
- To niech będą ruskie. - Dobrze.
Panowie, dzisiaj tylko ruskie zamawiamy.
Kluski.
[Maślak] Przepraszam, że przerwałem wam urlop,
ale sytuacja jest napięta.
Zaczęło się w Lublinie i Gdańsku.
A przerwy w pracy obejmują już inne miasta i zakłady.
Przerwy w pracy?
Od kiedy to nazywamy przerwami w pracy?
Zawsze nazywaliśmy to strajkami.
Nie chcemy rozdrażniać społeczeństwa, po co podbechtywać.
I tak już jest rozdrażnione.
Mówcie konkretnie, co tam się stało w Lublinie.
Przyspawali lokomotywę do szyn.
Znany robotniczy znak protestu.
Z transportem pralek i żywności do Związku Radzieckiego.
To gorzej.
To jeszcze nie wszystko.
Zablokowali też węzeł kolejowy,
kluczowy dla zaopatrzenia jednostek Armii Czerwonej...
w Legnicy i w NRD.
Ambasador radziecki interweniował już cztery razy.
No co ty?
Zadyszkę masz?
Patrz.
A pogoda to była, jak żeś wyjeżdżał, prawda?
Pogoda była.
Widzę, Włodziu, że kraj w ruinie, a ty kwitniesz.
Nawet samochodem premiera przyjechałeś.
Brawo.
Zmiany.
Dzień dobry. Jak towarzysz źle wygląda.
Przydałby się towarzyszowi odpoczynek.
Tak? To ciekawe,
bo ja właśnie wróciłem z wczasów.
A więc mówimy o dłuższym odpoczynku.
Gdzie jest pani Marzena?
[jąkając się] No jak to gdzie?
Przepraszam, kto?
Pani Marzena Pazik, moja sekretarka.
A tak, zwolniła się.
Przeszedł! Rekord świata!
5,78, a więc mamy...
Podoba się relacja z gestów?
Oglądam relację ze skoku, nie z gestu.
[generał] Ambasador radziecki domaga się przeprosin za ten gest!
Mam to gdzieś!
Ale po co te nerwy?
Obywatelu pierwszy sekretarzu.
Może już wystarczy tego sportu, prawda Maślak?
Jestem za.
Stocznia Gdańska stanęła.
[Maślak] Mamy zakontraktowane statki.
A za te wysyłane na Zachód nie wpłyną nam cenne dewizy.
A za te zakontraktowane dla radzieckich,
dostaniemy od nich po dupie.
O!
Jest mój najlepszy człowiek.
Ma znakomite rozpoznanie
na tym całym wybrzeżu i nie tylko.
Generale.
Kapitanie.
Towarzysze, macie tutaj raport w sprawie stoczni.
Ukonstytuował się tam Międzyzakładowy Komitet Strajkowy.
Kto mu przewodzi?
Jego liderem jest niejaki Wałęsa Lech.
Elektryk okrętowy.
Są też inni, ale on ma największy posłuch wśród robotników.
Pomagają mu jeszcze antysocjalistyczni gracze z Warszawy.
Niejaki Kuroń i jego ferajna.
Czekaj.
- Dzień dobry, mogę wejść? - Panie Edwardzie...
- Tak, zapraszam. - Dziękuję.
Ja przepraszam, jestem w ogóle nieprzygotowana na...
- Chciałem porozmawiać. - Nie mam kawy ani ciastek.
- Nic się nie da dostać. - Jak to się stało?
Jak to się stało?
Powiedzieli, że...
brak szkolenia BHP.
Posłuchaj.
Jesteś jedyną osobą, której mogę zaufać.
- Zajęta? - Dziękuję.
- Masz gościa? - Jak widzisz.
- Dzień dobry, panie I sekretarzu. - Dzień dobry.
- Pożyczysz trochę soli? - Nie mam.
- Wanda. - Trudno, szkoda.
Z panem Bogiem. Do widzenia, panie I sekretarzu.
- Do widzenia. - Wanda!
Już mnie nie ma. Pa.
Ja bardzo przepraszam, to jest sąsiadka.
Posłuchaj, potrzebuję twojej pomocy.
Masz kogoś zaufanego?
[Stanisława] Edziu?
Dobrze, że jesteś.
Obiad jest, zjesz.
Zrazy są.
[Stanisława] Edziu?
Musisz stąd wyjechać.
Ale dokąd?
Wrócisz na Śląsk.
Tu nie jesteś bezpieczna.
Ale ty ze mną jedziesz?
Ja muszę tu zostać.
Przeczekasz tam najtrudniejsze chwile.
Ty oszalałeś?
- Posłuchaj... - Edziu, ja cię nie zostawię samego!
Słyszysz? Nie zostawię cię tu samego!
Posłuchaj, uspokój się.
Nie mów mi o tym, rozumiesz!
Nie dotykaj mnie! Puść mnie!
Uspokój się, Stasiu.
Proszę cię,
pojedziesz tam.
- Proszę cię. - Chodź, zjesz coś.
Chodź.
Obiad mam.
Chcecie się udać do prymasa?
Odważnie.
Posłuchaj, Maślak.
Przygotujesz mi miejsce spotkania,
w naszym pałacyku rządowym w Natolinie.
Chyba to możecie dla mnie zrobić?
No oczywiście, Edziu.
Dziękuję towarzyszce.
Szczęść Boże, panie Edwardzie.
Dzień dobry.
Dziękuję, że Wasza Świętobliwość odpowiedział na moje zaproszenie.
Nie możemy wjechać na posesję? Będziemy tak rozmawiać tutaj?
Chyba mamy jakiś problem, ale...
mieszkam tu niedaleko, w Klarysewie.
To może wobec zaistniałej sytuacji...
Dobrze.
Odwiedzę pana w pańskim domu.
Pojadę za panem.
Dziękuję.
W pana bezpośrednim otoczeniu można mówić o spisku.
Mówiono mi o tym, ale...
nie wierzyłem.
A powiedz mi,
w Boga wierzysz?
Nigdy nie jest za późno, aby odzyskać wiarę, mój synu.
Wasza Ekscelencjo,
- przecież ja jestem socjalistą. - Jakie to ma teraz znaczenie?
Przepraszam.
Ekscelencja tyle złych rzeczy od nas zaznał.
To należy do przeszłości, a ja swoim oprawcom przebaczyłem.
Będę się za pana modlił.
A i Ojciec Święty na Stolicy Piotrowej codziennie ofiaruje ojczyznę Panu Bogu.
Porozmawiajmy.
Posłuchaj!
Jeśli nie zrobię czegoś ze strajkami, to oni zrobią to za mnie.
- Wiesz, co to znaczy? - Oczekujesz wsparcia od Kościoła?
No cóż, jeśli ty zaufasz Bogu,
to i ja, jego pokorny sługa, wstawię się za tobą.
Pozwól.
Bóg zapłać.
To znaczy...
- Dziękuję, Wasza Świętobliwość. - No, no, no...
Walcz synu, walcz.
Musisz być silny.
Jedźmy.
[Wyszyński z radia] Polska odrodzona
odbudowała sprawnie i Warszawę, i Gdańsk,
i Wrocław,
i tyle innych miast zrównanych z gruzami.
Przez cierpliwość i pracę.
Ale nie od razu.
Ojczyźnie naszej zrobiono bardzo wiele.
Pozostało do zrobienia bardzo wiele.
I chociaż człowiek ma prawo do zaznaczenia swojego stanowiska,
chociażby wstrzymując się od pracy,
wiemy jednakże,
że to jest bardzo kosztowny argument.
dlatego dzisiaj praca, a nie bezczynność,
jest sprzymierzeńcem człowieka w jego życiu osobistym,
dobrobycie rodzinnym i domowym.
Oraz w dobrobycie narodowym.
Im sumienniej będziemy pracować, tym mniej będziemy pożyczali.
Żądania mogą być słuszne.
I na ogół są słuszne.
Ale nigdy nie jest tak,
żeby żądania były możliwe do wykonania od razu, dziś.
Ich wykonanie musi być rozłożone na raty.
I dlatego trzeba rozmawiać...
Musimy się potem zająć Kościołem.
Podstawcie mi samochód.
Słyszeliście. Wiecie, co robić.
Poczekaj tu na mnie chwilę.
- Tak? - Dzień dobry, poznaje mnie pani?
Tak.
Tak, oczywiście.
Chciałem z nią porozmawiać.
Tak, już proszę panią Marzenkę.
Chodź.
Halo?
Jesteś gotowa?
Oczywiście, panie Edwardzie.
Proszę cię, nie wymieniaj mojego imienia i nazwiska.
Pojedziesz teraz do kas LOT-u i kupisz dwa bilety na jutro rano,
na poranny lot do Gdańska.
Muszę się z nim spotkać osobiście.
- Z Wałęsą? - Prosiłem cię.
Widzimy się jutro.
Tak, na lotnisku krajowym.
Muszę zadzwonić.
Muszę już kończyć.
Muszę zadzwonić.
Proszę.
Wszystko w porządku?
Tak.
- Do Łodzi chce jechać. - O!
Koszule sobie uszyć.
I mam mu pomóc, bo nie chce się sam wałęsać.
- Wałęsać... - I może garnitur znajdziemy.
- No. - Dziękuję.
Nie ma sprawy.
- Wpadnę później. - Dobrze.
Dziękuję.
[jąkając się] Towarzyszu I sekretarzu, doszło do strajku w Białymstoku.
Musiała interweniować Milicja Obywatelska.
Stoją też zakłady chemiczne w Oświęcimiu i Polifarb w Cieszynie.
Nie podjęła też pracy - poczta w Bielsku- - Białej.
Wrze także w kółkach rolniczych
na całym Podbeskidziu.
Porozumienie z Komitetem Strajkowym w Gdańsku,
jak widać, nic nie dało.
I co towarzysz na to?
Co ja na to?
Ja na to, że porozumienia na Śląsku jeszcze działają.
Teraz każdy zakład pracy chce mieć własną Solidarność.
Jak towarzysz Jagielski będzie musiał po całym kraju jeździć,
to sił i zdrowia mu nie starczy.
Towarzysz wie, co się mówi?
Że towarzysz ma kryształową wannę i kibel ze złota.
A towarzyszka to już przestała się jąkać?
Czasami jej przechodzi.
Mówią, że towarzysz ma jacht oraz arabskiego konia.
Nie Kryśka, to Szczepański, ten z telewizji.
O, a pańska żona lata co tydzień do Paryża
- koafiury sobie poprawiać. - Jak pani może?
Przecież to jest kompletna bzdura.
Ja tylko mówię, co ludzie mówią.
A ludzie mówią, że towarzysz to konkretnie złodziej jest.
A nawet jeśli to nieprawda,
to przywódcy partii robotniczej powinni się wsłuchiwać w głos ludu.
Niech towarzyszka zajmie się swoimi sprawami.
Ja wiem, co mam robić.
Ja tylko mówię, co ludzie mówią.
Jedziemy do Instytutu Kardiologii w Aninie.
Musimy zrobić specjalistyczne badania. Wykluczyć zawał.
Proszę.
Proszę, niech mnie pani wypuści.
Kwas acetylosalicylowy do iniekcji.
Dwie ampułki.
Co mi...
Co mi podajecie? Zostawcie mnie.
Niech się pan uspokoi. Zaraz będziemy na miejscu.
Zabraniam.
Chyba mam jeszcze jakąś władzę w tym kraju.
Jeszcze dziś pozbawcie go członkostwa w partii,
całego stażu pracy, wszystkich medali i orderów,
honorowych tytułów i odznaczeń.
Od dziś to nie jest I sekretarz Gierek, tylko nic nieznaczący facet.
No.
I żadnego pogrzebu na koszt państwa. Nawet wiązanki.
Tak.
Pasowałby wam.
Za to, to i ja się napiję.
Generał, słucham?
Jesteście pewni?
Swołocz.
[Maślak] Co tam?
Wylizał się.
Halo?
- Chciałbym... - [Maślak] Co byś chciał, Giereczku?
- Nie połączysz się już z nikim. - Maślak?
[Maślak] Ja ciebie stworzyłem.
I ja ciebie zniszczę.
Czego chcesz?
[Maślak] Każde dziecko po wsze czasy będzie się z ciebie śmiać.
Na zawsze pozostaniesz pariasem i złodziejem.
Nic nie ukradłem.
[Maślak] Przestań, ale nikt o to nigdy nie będzie pytał.
A poza tym byłeś tylko pionkiem.
A te zakłady, które pobudowałeś, pójdą w pizdziec.
Gówno zrobisz bez narodu.
[Maślak] Za kilkanaście, kilkadziesiąt lat
nie będzie tego narodu.
Zbudowałeś sobie autostradę? Masz czym wracać.
Właściciel lokalu prosi o jego opuszczenie.
W trybie natychmiastowym, oczywiście.
No to elegancik.
Macie pięć minut, żeby się spakować.
Jasne?
Bonjour, Gierek.
Pięć minut.
Właściwy człowiek na właściwym miejscu.
Wszystkiego najlepszego, towarzyszu.
Dziękuję.
Będę stał na straży niezłomnego sojuszu PRL
ze Związkiem Radzieckim.
A wy co? Szybciej.
Gratuluję.
Dziękuję, będę stał na straży niezłomnego sojuszu.
No i słusznie.
I słusznie.
Tak jak chciałeś.
Przepraszam.
Chciałem wam osobiście podziękować.
To dzięki wam towarzysze radzieccy nam zaufali.
Dziękuję.
Zdradziecka maciora.
Co tak długo? Służba Bezpieczeństwa.
- Pan pójdzie z nami. - A wy co tu robicie?
Zbierajcie się, Gierek. Mamy pięć minut.
Proszę, zapraszam.
Niech panowie wejdą.
A czemu to zawdzięczamy waszą wizytę?
- [Stanisława] Co się dzieje? - Nie wiem.
O tej porze...
Dość tych ceregieli.
Gorzka.
O co chodzi?
Dajcie mi chwilę. Chcę porozmawiać z żoną.
Nie mamy na to teraz czasu.
Czego panowie chcecie od mojego męża?
Nie dość krwi mu już napsuliście?
Stasiu, spokojnie. Panowie tylko wykonują rozkazy.
- [Stanisława] Weź to. - Co to jest?
Weź.
Naprawdę dosyć już tych czułości i to jeszcze na oczach narodu.
No szybko.
[Stanisława] Przepraszam.
Kożuch.
Gierek, nie mamy czasu. Raz-dwa.
Już.
O Jezu.
Spokojnie, już wszystko dobrze.
Weź i załóż.
Długo jeszcze?
[Stanisława] Dobrze.
Czekaj.
- Idziemy. - [Stanisława] Boże.
Idziemy!
Idziemy, powiedziałem.
Jeziorak.
Dokąd zabieracie mojego męża?
- Stasiu! - Na wczasy.
Odezwę się, jak będę wiedział, o co chodzi.
Stop. Walizka.
Gierek.
Do auta.
Edziu.
Wychodzić! Już!
Pochyl się, bo stracisz głowę.
Wiesz, gdzie lecimy?
Ruscy weszli?
Oni cały czas tu są.
To co, u diabła?
Generał zrobił swoje porządki.
I to nie bez pomocy Moskwy.
Cisza! Nie gadać!
Wysiadać! Szybko!
Co się dzieje, panie poruczniku?
Nie upoważniłem do zadawania pytań!
Pachnie Rosją.
Mówię ci, Edek, jesteśmy u nich na mrozie.
Zamknąć się!
Nie wiem, czemu dowództwo się z wami patyczkuje.
Ja bym was od razu odstrzelił.
- Gdzie jesteśmy? - Zamknij ryj!
Ojczyzna nasza znalazła się nad przepaścią.
- Dorobek wielu pokoleń... - Spocznij.
[generał] ...wzniesiony z popiołów polski dom ulega ruinie.
Struktury państwa przestają działać.
- Gasnącej gospodarce zadawane są... - Nazwisko.
Już mnie nie poznajecie, towarzyszu?
Nazwisko, powiedziałem.
Gierek.
- Imię? - Edward.
- Imię ojca? - Adam.
A stan...
- Skończcie z tymi żartami, poruczniku. - Majorze.
Pokój 202.
Nazwisko.
To co, idziemy na salony?
Dobrze, że jesteśmy w Polsce. Trochę mi ulżyło.
To wracamy do korzeni.
Powiem ci, Edek, zostaje do środy.
A co on będzie tu cały czas tak stał?
A penicyliny to na pewno nam tu nie zabraknie.
Ale numer. Głębokie.
Sam osobiście podpisywałem dokumenty likwidujące ten poligon.
Dwadzieścia kilometrów do najbliższej wioski.
Jesteście zakałą polskiego narodu.
Wyrzutkami społecznymi.
Ale ojczyzna, dobra matka,
nie wyrzuca was ze swojego gniazda.
Znajdujecie się w ośrodku,
w którym przemyślicie wasze błędy i wypaczenia.
Po tym, jak okradaliście bezczelnie naród,
żywiąc się na jego zdrowym jądrze jak pasożyty...
W zdrowym jądrze, to nieciekawie brzmi.
...oraz 15-minutowego spaceru.
Za wszystkie wasze bandyctwa
staniecie przed trybunałem stanu.
Za co grozi wam czapa.
Są jakieś pytania? Nie widzę.
W lewo zwrot!
No już, podnieś go.
Do ośrodka marsz!
Jak to mówią, z okazji dzisiejszego wieczoru.
Jak to mówią, Wigilii.
Wesołych Świąt.
Tyle ode mnie. Jutro zbiórka o tej samej porze.
Panowie, proszę. Częstujcie się.
♪ Podnieś rękę Boże dziecię ♪
♪ Błogosław ojczyznę miłą ♪
♪ W dobrych radach, w dobrym bycie ♪
♪ Wspieraj jej siłę swą siłą ♪
♪ Dom nasz i majętność całą ♪
♪ I wszystkie wioski z miastami ♪
♪ A słowo ciałem się stało ♪
♪ I mieszkało między nami ♪
♪ Dom nasz i majętność całą ♪
♪ I wszystkie wioski z miastami ♪
♪ A słowo ciałem się stało ♪
♪ I mieszkało między nami ♪
♪ Ogień krzepnie, blask ciemnieje ♪
♪ Ma granice Nieskończony ♪
♪ Wzgardzony, okryty chwałą ♪
♪ Śmiertelny król nad wiekami ♪
♪ A słowo ciałem się stało ♪
♪ I mieszkało między nami ♪
♪ Podnieś rękę, Boże Dziecię ♪
♪ Błogosław Ojczyznę miłą ♪
♪ W dobrych radach, w dobrym bycie ♪
♪ Wspieraj jej siłę swą siłą ♪
[szlochając] ♪ Dom nasz i majętność całą ♪
♪ I wszystkie ♪
Witam serdecznie, panie generale.
[generał] Jak dobrze pan sobie radzi po polsku.
Żona jest stąd, rozmawiamy trochę.
Wiemy, wszystko wiemy.
Gratuluję, panie generale.
Chcieliśmy pogratulować za nową pozycję, panie generale.
Gwarantuję współpracę, by posprzątać po pana poprzednikach.
I zaproponować pełną współpracę.
[generał] Jak to się mówi, jestem do dyspozycji panów.
A, panie generale.
Mimo sankcji nałożonych przez Zachód,
jesteśmy w stanie zaoferować pana krajowi miliardowe kredyty.
Tylko jak to zrobić?
Nałożyliście obostrzenia, embargo.
Regan zabronił importu paszy!
Zamordował polskie brojlery.
Niech pan nam to zostawi.
Pieniądze nie będą szły z Francji czy USA...
...tylko z rajów podatkowych. Bahamas, Panama.
Nie ma problemu.
Nie musi się pan generał tym absolutnie martwić.
No dobrze, dobrze.
Tylko gotówka.
Żadnych licencji, technologii, zakładów.
Klasy robotniczej to mam już dosyć.
Przetłumaczyłem w skrócie.
Dobrze.
Te pieniążki jeszcze przed świętami poproszę.
Muszę dać ludziom trochę bananów, pomarańczy.
Wie pan co,
w moim imieniu, jeszcze raz, nie będzie żadnego problemu.
Jeżeli kiedykolwiek pan generał stwierdzi,
że trzeba zmienić system,
to podeślemy panu profesora z „Harvard.”
- Autorytet. - No, jeśli z „Harvard”...
Biznes z panem generałem to prawdziwa przyjemność.
Wyruchamy tych wieśniaków przez każdą dziurę jak najtańsze dziwki.
Bo przecież zapłaciliśmy.
Mam to przetłumaczyć?
Cieszę się, że przyjechałeś, synu.
Cała rodzina na ciebie czeka.
Ja wezmę.
Autobus.
Tak sobie myślę.
Czy ktoś kiedyś wspomni, że byłem dobrym człowiekiem.
Polakiem,
gospodarzem
i patriotą?
Że naprawdę kochałem ten kraj.