Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Kurwa! Skurwysyn!
Kerim, Hasan! On ma PKM! Zdejmijcie go!
No dobra.
Gdzie są pieniądze?
Kapitanie.
Sprawdziłem wszędzie, nie ma ich tu.
Gdzie schowała forsę?
Obstawiam waszą sypialnię, ale nie wypada mi wchodzić.
Spóźnimy się.
Nie masz kasy na karcie?
Nie! Inaczej bym nie szukał, prawda?
- Możemy użyć twojej. - Moglibyśmy, ale jej nie spłacam.
Trzeba było odłożyć gotówkę na ciężkie czasy.
Kapitanie, myśl jak kobieta.
Co zrobiłaby pani Duygu?
Patrzcie, jak mi doradza. Jebać twoją logikę.
Proszę bardzo! Wiedziałem, że się uda.
Jasne.
A broń po co?
Żeby przerwać ślub.
Dobra, tylko nie strzelaj do Elif.
Przez przypadek.
Kapitanie, możemy już iść?
Rany! Nie wierzę, że tam jedziemy.
Będę szczery, nie sądziłem, że to zrobimy. Myślałem, że nie damy rady.
Ale proszę bardzo.
Nadepnęłaś na linię! Moja kolej!
Kapitanie.
Kapitanie!
Co?
No już. To nasz wóz?
Tak.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Uważaj.
Co?
Dalyan jest 700 km stąd. Ślub jest jutro po południu. Nie zdążymy.
- Mamy się wlec tym czymś? - Wskakuj, Kerimoğlu.
Co?
Od miesięcy stoi.
Zaraz odpali.
Jasne.
Złamał się.
- A to ci. - Przestań.
Cholera. Co zrobimy? Nie możemy wyłączać silnika.
Na litość boską, co robisz?
Sprawdzam, czy się przyczepi.
A ty co niby robisz?
Ja? Nic. Po prostu tu siedzę.
To nie moja wina.
Dość się denerwuję.
Nie masz zapasowego klucza?
Klucz jest w stacyjce.
Jak mam użyć zapasowego, idioto?
Wsadź go sobie!
Boże…
No proszę.
Podporucznik mówi kapitanowi, żeby ten sobie wsadził. O rany.
- I znowu. - A tyle dla niego zrobiłem.
Jak zdarta płyta.
W jakim stanie są nasze siły zbrojne?
Jedźmy już.
Co mają z tym wspólnego siły zbrojne?
Kapitanie, co ty gadasz?
Przestań z tym kapitanem. I tak jesteś kiepskim żołnierzem.
Jesteśmy jak bracia.
Jedźmy, bracie.
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Proszę się uspokoić.
Niby jak? Jak mógł stąd uciec?
- Tak nie można, uspokójmy się i… - Jak to możliwe? Ktoś go pilnował.
Wyszedł ze strzeżonego szpitala?
Spokojnie, powiadomiliśmy służby.
Oby znaleźli mojego męża całego i zdrowego.
- Bo pana dorwę. - Proszę.
Uciekł wam pacjent, w którego sprawie toczy się śledztwo!
Sam pan wytłumaczy to prokuratorowi.
Pani Duygu.
Nieźle, co? Podoba ci się?
- Skąd je masz? - Podoba ci się? Jest na sprzedaż.
Za ile?
A ile dajesz?
Nie wiem.
Może dwadzieścia tysięcy.
Dupek z ciebie.
Za tyle nie dałbym ci kierownicy.
To rocznik 1974.
Widzisz tu jakąś ryskę albo plamkę?
Patrz na deskę.
Znajdź pęknięcie, a zjadę z klifu.
Sam wszystko tu naprawiłem.
Wiesz, co zrobiłem za jeden kołpak?
Na Boga, mów, co musiałeś zrobić.
Ukradłem go. Właśnie tak. Myślisz, że łatwo jest znaleźć części?
Nie kupisz ich ot tak.
Spędziłem przy nim dziesięć lat.
Dwadzieścia, a może nawet osiemnaście tysięcy.
Ma tupet. Dupek chce się targować.
- Ale dlaczego? - Co?
Skąd ta obsesja?
Tyle kasy i czasu starczyłoby na SUV-a.
W tym aucie zginęli moja mama, mój tata i moja siostra.
Żyj i pozwól umrzeć.
Musisz być wśród żywych.
TEREN ZABUDOWANY
Kerim.
Szybciej, nic nie mówiłam rodzicom.
Już prawie skończyłem. Cierpliwości.
- I co? Co na to mama? - Porozmawia z nim.
- Czeka na dobry humor taty. - O nie.
To jak czekać na rok przestępny.
Że co?
29 lutego wypada raz na cztery lata.
Ależ jesteś zabawny, idioto.
Nie zrozumiałaś dowcipu.
Mama mu powie.
- To bolało! Uważaj. - Nie wierć się.
Co mówiłaś?
Tak czy siak powie mu, że się zgadza.
- Przysięgasz? - Tak.
Kochana Nazife.
- Elif! - O Boże!
- Tato! - Zastanawiałem się, gdzie możesz być.
Idiota ze mnie.
- Co to ma być? - Zawstydzasz nas.
- Proszę. - Chodź!
- To nic takiego. - Zamknij się!
Wkurzasz mnie już. Co to ma być?
Gdy pan krzyknął, omsknęła mi się ręka, ale to nic.
- Chodź, porozmawiamy w domu. - Dobrze, tato.
- Miałaś rzucić tego dupka. - Chwila!
Dupek? Obraża mnie pan.
- Co on wyprawia? - Idiota skoczył.
Cholerny wariat.
No chodź.
Kupię fajki, chcesz coś?
Mleko bananowe.
Mleko bananowe…
Wiedziałem, że to zrobisz.
Boże, daj mi cierpliwość.
SKLEP SPOŻYWCZY DEMİRA
Czerwono-biała flaga Peru jest inspirowana tymi zwierzętami.
- Salam alejkum. - Alejkum salam.
Flamingi godzinami stoją na jednej nodze,
nie tracąc równowagi,
dzięki wielkim błoniastym stopom.
- Może nadepnęły na minę. - Co powiedziałeś?
Paczkę westów
i mleko bananowe.
Jadłeś je kiedyś?
Pyszne.
Obrywasz pióra i gotujesz.
Do tego wielka taca pilaw
i kładziesz mięso na górze.
Potem do piekarnika, będzie soczyste i pyszne.
Nie mogę się doczekać kolacji.
I dwie butelki ajranu.
Dzięki za przypomnienie. Mój teść też przyjdzie.
Wezmę mu parę butelek, dupek to uwielbia.
Wracaj, dupku! Oddawaj!
Uciekłeś ze szpitala, jesteś zbiegiem,
a teraz kradniesz kuropatwę.
Chciał biedactwo zabić i podać teściowi.
Teściowi?
Teraz mogą zjeść siebie.
Dupek mówił, jakie będzie soczyste.
I to przy ptaku?
Walnę cię tak mocno, że skończysz jako znak drogowy.
Niech biedak lata i włóczy się po okolicy.
Wsadził go do małej klatki.
Wyglądam jak zwierzę?
- Zamknęliście mnie tutaj! - Spokojnie.
Salih, uspokój się. Zrobisz sobie krzywdę.
Co wy tu robicie?
- Spierdalać! - Gdzie jest pielęgniarka?
- Spokojnie. - To tylko zastrzyk.
- Chcemy ci pomóc. - Proszę pana, próbujemy pomóc.
- Wyjdź. - Proszę się odsunąć.
Czemu ma się odsunąć? Puśćcie mnie!
- Pierdolę was i wasz zastrzyk! - Spokojnie.
Puśćcie mnie, powiedziałem coś!
- Nic pani nie jest, pani Duygu? - Skurwysynu!
Nic panu nie jest?
Zostawcie go!
Puśćcie go! Zostawcie go!
Salih!
Nic mi nie jest, skarbie.
Zostawcie go. Już dość.
Nic mu nie jest.
Kochanie. Jesteś dla mnie wszystkim.
Koniec z graniem w piłkę.
Miałbyś pięciu kumpli do drużyny?
I łowieniem z brzegu.
Możesz łowić z łodzi.
Przy mojej miejscowości
można łowić, płynąc wzdłuż brzegu.
Szczupaki same łapią się przynęty. Mamy też sumy i karpie.
Zawsze łowisz sam?
Zazwyczaj.
A Duygu?
Kiedyś przychodziła, ale teraz nie chce.
Chyba się z tobą nudzi.
To możliwe.
Bardzo cię kocha.
To prawda.
Biedna kobieta.
Duygu może być twoją jedyną przyjaciółką.
Dzięki, stary!
To czemu to dla ciebie robię?
Ze strachu?
Nigdy nie miałeś przyjaciół.
Dość już!
Przestań. Wystarczy.
Dziękuję, skarbie.
Recep, co cię tu sprowadza?
Miły powód, proszę pana.
To miła okazja.
Elif.
Śmiało, tato.
Poczekaj, synu.
Davut,
młodzi już to omówili.
Myślałem, że też o tym wiesz, ale…
- No dobra. - Mamo!
- Co? Nie powiedziałaś mu? - Nie.
Przejdę do rzeczy.
Z woli Boga i proroka…
Recep, przestań. Nie kończ tego zdania.
Nazife! Elif!
Uspokójmy się.
Bądźmy uprzejmi i zapytajmy Elif o zdanie.
- Prawda, Elif? - Kerim…
Synu, sprawdzasz mnie?
Nie złość się.
Recep, o czym ty gadasz?
Wlazłeś tu i gadasz takie rzeczy.
Doprowadzicie mnie do szału.
- Elif, chodź tu! - Mówiłeś, że wie.
- Chodź tutaj. - O nie.
Przysięgam…
Dlatego się wystroiłaś!
- Tato… - Rozumiem.
- Przysięgam, tato. - Do środka!
Czemu mu nie powiedziałaś?
Nie mogłam.
- To nie w porządku! - Dobra, Davut.
Masz rację.
Zajmę się tym.
- Przepraszam. - Co?
Poczekaj. Proszę pana!
- A może mam mówić „tato”? - Na Boga…
Nie dogadaliśmy się, ale to nic.
Zna mnie pan od gimnazjum.
To nie jest zabawa. Jestem poważny i mam dobre intencje.
Do diabła z twoimi intencjami!
„Zabawa”? Potnę cię jak dynię!
Davut, przestań! Uważaj na słowa!
Weź się w garść.
Idź, synu.
Widzicie? Przez was ona płacze.
Tak ma zapamiętać najszczęśliwszy dzień życia?
- Nawet nie dałem jej kwiatów! - Synu, co ty robisz?
- Idź. - Zwariowałeś?
Wlazłeś na minę?
Tak. Uważaj na to.
Zaraz pęknie, powoli.
Jak się wydostałeś?
Wcale, wziął mnie helikopter.
Może powinieneś użyć kombinerek.
W szpitalu dali ci protezę?
Najpierw było dużo operacji.
Potem czekanie na zmniejszenie opuchlizny i zaleczenie ran.
Potem zbierają pomiary.
Aluminium?
Co robisz? Nie dotykaj mnie.
Wygląda jak prawdziwa.
Zapaskudziłeś siedzenia.
- Masz prywatne ubezpieczenie? - Co?
Pytam, czy masz ubezpieczenie.
Mam.
Warto mieć dobre ubezpieczenie.
- Pamiętasz numer rejestracyjny? - 06 GCE 28.
GCE 28.
Mam też zdjęcie w telefonie.
Nie ma potrzeby.
Zdjęcie nie pomoże?
Nikt na nie nie spojrzy, Duygu. Tak czy siak: to stary mercedes.
- Powiem ludziom. - Prowadzą przecież śledztwo.
Nie szukają go? Nie jest zbiegiem?
To tylko formalność.
Nic z tego nie wyniknie.
Będę szczery.
Nikt nie będzie go szukał, chyba że popełni przestępstwo.
Oby nie.
Rozumiem. Nie będę się nastawiać.
Zobaczymy.
- Coś jeszcze? - Nie.
Dziękuję.
Ojciec zrobił to dla ciebie, Elif.
Moja pechowa dziewczynko.
Przestań ją dręczyć.
- Tak, Duygu? - Salih!
Skarbie, gdzie jesteś?
Jedziemy.
To wiem, ale dokąd?
Pozwól mi dołączyć.
Nie, Duygu. To coś innego.
Nie będę przeszkadzać, obiecuję.
Powiedz, gdzie jesteś i dokąd jedziesz.
Mówiłem już.
Nie jeździmy sobie dla zabawy.
Jeździmy? Jacy „my”?
Ktoś jest z tobą? Dzięki Bogu.
Kerim.
Mamy coś do załatwienia.
Może być różnie, lepiej, żeby cię tam nie było.
Salih, jesteś z Kerimem?
Tak, a co?
Pytam z ciekawości.
Martwię się o ciebie.
Nie musisz, Duygu. Prowadzę, porozmawiamy później.
Czemu o mnie wspomniałeś?
- Nie powinienem? - Mogłeś milczeć.
O co ci chodzi?
- Co? - Stary, uważaj!
Było blisko.
Wyskoczył na drogę.
Dawno nie prowadziłem.
A dokładniej?
Tak się kończy dawanie drogich aut dzieciakom.
To nie nasza sprawa.
Spóźnimy się.
Widzę dziewczynę.
Nie chcę, żeby ktoś ich nękał.
On jej nie obroni.
Potrzebujecie pomocy?
Dziękujemy panu, auto nam się zepsuło.
Dzięki, poradzimy sobie.
Może ruszy na pych? Co ty na to?
Mam też linkę.
Zablokowało się i nie pojedzie.
Chcę wezwać pomoc drogową, ale nie mam zasięgu.
Podrzucę was na stację.
Ekstra. To świetny pomysł.
Mam dość tego miejsca.
Co jest? Dokąd idziesz?
Zostań tu.
Czekając nie złapiesz zasięgu.
Nic na siłę, prawda?
Na litość boską. Co robisz?
Co za słodki ptaszek.
- Wsiadaj. - No chodź.
Orçun, chodź.
O co chodzi?
Co się stało?
Doprowadzasz mnie do szału, mów.
Salih dziś wyszedł.
- Jak? - Nie wiem. Zabrał samochód.
Muszę jechać, ale sama nie dam rady. Ktoś musi jechać ze mną.
Oczywiście.
Jest sam?
Tak.
Dokąd jedziecie?
Do Bodrum.
- Wakacje? - Tak.
Nie. Łódź wymaga naprawy. Zajmiemy się tym i wrócimy.
Fajna bryka, stary.
WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Salih, zapomniałam o to zapytać.
Wziąłeś ze sobą broń.
Nic nie rób.
Zadzwoń, martwię się na śmierć.
To policja.
Cholera.
Możesz nas tu wysadzić?
Ten drań pewnie ich wezwał.
- Za kuropatwę? - Spokojnie.
- Wysadź nas! - Ukradłeś ją.
- Daj mi torbę. - Tak szybko?
Wysadź nas!
Technologia poszła do przodu!
Puść nas. Nic nie zrobiliśmy.
O co wam chodzi?
W torbie jest zielsko!
- Sałata? - Ta, pokrzywa.
Zioło! Mają narkotyki!
Gaz do dechy!
Nie patrz na nich. Spokojnie.
Gaz do dechy.
Nie chcemy kłopotów, dawaj.
- Co my… - Zjedź na boczną.
Nie, pobrudziłbym auto!
- Musisz! - Proszę!
Po prostu zjedź, gliny…
Ale moje auto…
Co jest? Puść kierownicę!
Pierdolcie się!
Już nas szukali, a teraz mamy zioło! Boję się glin!
Synu, zdurniałeś?
Po co rysować serce czyimiś łodziami?
Chodziło o ten cały Instagram?
- O tagi. - Tagi!
Chciałeś ją otagować!
Szef mi wybaczył.
On może tak,
ale co z właścicielami łodzi?
- Dwie z nich są uszkodzone. - Zapłacę.
Jak? Wybaczył, ale cię zwolnił.
Nie masz już pracy. Jak mu zapłacisz?
Podobno kogoś wczoraj walnąłeś.
Kolegę Elif ze studiów.
Nie może z nikim rozmawiać?
Jesteś psychopatą?
Proszę posłuchać.
Objął Elif ramieniem. Co miałem zrobić?
Przysięgam, że złoję ci dupsko.
Oszalałeś, synu?
Na litość boską, takie sprawy załatwia się inaczej.
Już nie mam innych pomysłów.
Myślisz, że przekonasz Davuta,
robiąc takie rzeczy?
Zastanów się.
Czemu ma ci ją wydać?
Nie odbyłeś nawet służby wojskowej.
- O to mu chodzi? - Oczywiście.
Żaden ojciec nie chciałby zięcia, który nie był w wojsku.
Zacznij od tego.
Jasne!
Czekaj. Chodź tu.
Podpisz to. Zeznanie dzieciaka, którego uderzyłeś.
Jutro bądź w sądzie.
Dzwonię do komisji.
Porozmawiam z dowódcą. Idź się zapisać.
- Już się robi. - Szybko.
Witaj, Bekir.
- Pozdrów tatę. - Zrobię to.
Co się stało? Zrobili coś?
Nie. Facet złożył skargę, jutro muszę iść do sądu.
Dlaczego to robisz, Kerim?
Odbędę moją służbę wojskową.
- Muszę iść. - Co?
- Chodźmy, muszę się tam dostać. - Co? Kerim!
Spierdalać!
Spierdalajcie i tyle!
- Orçun! - Odpierdol się!
Bierzecie narkotyki i prosicie mnie o pomoc?
Zaczekaj na mnie!
Oby nie zostawili tu trawki.
Spójrz na mój samochód.
- Jedźmy. - Spójrz na niego.
No chodź.
Kołpak odpadł.
Kurwa. Nie ma go. Zgubiłem kołpak.
Musimy go znaleźć.
Kupię ci nowy.
Wszędzie szuka cię policja.
Jesteśmy spóźnieni. Nie dokładajmy sobie kłopotów.
Zabieraj łapy.
Kupię ci go.
No już, jedźmy.
Do diabła z tym gównem.
- Do diabła z tym wszystkim. - Kochasz te kołpaki.
Kurwa. Jesteśmy po uszy w gównie.
Pomyśl o nagłówkach.
„Weteran-ćpun!”
Jak się wytłumaczysz?
Czasem, gdy się śmiejesz, mam ochotę wybić ci zęby.
To wina ptaka.
Co ci zrobił ptak?
Naprawdę wierzysz, że w lesie będzie żyć długo i szczęśliwie?
To najlepsza z opcji.
Leć!
Ktoś go zestrzelił.
Widziałeś, gdzie spadła?
Skurwysyny!
Gdzieś tam jest.
Skurwiele.
Psy bez honoru!
Salih!
Mają broń. Uspokój się.
Skurwysyny.
Chodźmy. No już.
Matkojebcy.
Dranie.
Odpuść.
Nie żyje.
Chodźmy już.
Salih, co robisz?
Salam alejkum.
Niech cię szlag. Co ci zrobił ten biedny ptak?
Jesteśmy myśliwymi. Mamy na to papiery.
Mordercy z papierami?
Uważaj na słowa.
- Kim ty jesteś? - Odpuść, to jego ptak.
Bawił się z kuropatwą w lesie?
Kogo chcesz oszukać? Oddawaj.
Pożałujesz, jeśli pobawię się z tobą.
To chyba wojskowy.
Ma broń. Chodźmy.
Przepraszamy. To był wypadek.
Znajdziemy inną kuropatwę.
- Salih! - Chodźmy.
Jesteśmy spóźnieni.
Przestańcie polować!
Postrzelajcie do drewna albo do puszek.
Albo do kamieni.
Albo nawet tego nie róbcie.
Przestańcie strzelać.
Co zrobisz, jeśli przyłoży ci broń do głowy?
Co możesz zrobić, Duygu?
Odpowiedz!
Spójrz na tego gościa i odpowiedz.
Ile tak naprawdę żyliście razem?
Pomyśl o tym, na litość boską.
Nie pytałaś nas o zdanie.
Mówiliśmy, że żołnierz rzadko będzie w domu.
Nie słuchałaś, więc się zgodziliśmy.
On był tam, ty tkwiłaś tu.
Nawet nie wiedziałaś, czy żyje. Latami nic nie wiedziałaś.
Nie możemy uporządkować życia.
A jeśli przez to trafi do więzienia? Co wtedy?
Kochanie, już od dawna jest po waszym małżeństwie.
Przyznaj.
Nie możesz spędzić życia w sądzie z jednonogim wariatem.
Nie jesteśmy twoją rodziną?
Moja rodzina jest tam.
Rozumiecie?
Nie zostawię Saliha, choćby nie wiem co.
Wyjdźcie.
Natychmiast!
Wynocha!
Pięknie.
Zgadza się.
- Dlaczego to robisz? - To znaczy?
Uciekłeś ze szpitala. Ukradłeś kuropatwę.
Pomogłeś dwóm ćpunom, gdy ścigała nas policja.
Próbowałeś uratować ptaka.
No i ukradłeś kiedyś kołpak.
To nie działa.
Chcesz dobrze, a i tak się nie udaje.
Myślisz, że gliny odpuściły?
Pewnie tak, ale lepiej uważajmy.
Masz rację.
Znajdźmy hotel.
Dość na dziś.
Tak zróbmy.
- A Muammer? - Od Mesuta.
- Właśnie tak. - Był w komisji?
Twierdzi, że mogę być w piechocie morskiej,
bo przywykłem do wody.
Czemu Akif jest na południowym wschodzie? Jest przecież z żeglarskiej rodziny.
Nie wiem. Tak powiedział.
Może trzeba było wykorzystać znajomości.
Niby jak?
Poza tym dowódca twierdzi, że to tylko pogarsza sprawę.
Nic nie możemy zrobić.
Byle twój tata się zgodził
- Nie martw się. Przekonam go. - Jak?
Będę płakać i błagać.
To mięczak.
Jasne. Co za mięczak.
- Mięczak, który walnął mnie kijem. - To twoja wina.
Powiesiłaś na placu baner „Elif i Kerim”. Naprzeciwko naszego sklepu.
Był zażenowany. Przestań się śmiać.
Nie rozumiesz. Robię to celowo.
Dlaczego? Zwariowałeś?
Długo nie wiedziałaś, że cię kocham.
Jak on ma się domyślić?
Chcę, żeby wszyscy wiedzieli.
Zobaczę cię w białej sukni.
Mam dla ciebie prezent.
- Jaki? - Chwila.
- Ja nic dla ciebie nie mam. - Otwórz.
Zatrzymałaś go!
Oczywiście.
Kerim! Spokojnie!
CZTERECH ŻOŁNIERZY POLEGŁO W POBLIŻU WSI YEŞİLLİ.
Kuchnia jest otwarta, podać coś?
- Masz odrdzewiacz? - Co?
Odrdzewiacz. W oleju albo spreju.
To też wypijesz?
- Przestań wyciągać broń. - Cicho.
Śpimy w hotelu na górze.
Przyniesiesz odrdzewiacz do naszego pokoju?
Polać też przyjacielowi?
Jasne.
- Nie. - Śmiało.
- Nie chcę… - Pij.
- Coś jeszcze? - Dziękuję.
Przełączyć piosenkę?
Salih, spytałam o piosenkę.
Tęskniłam za tobą.
Salih.
HOTEL NURCAN
I proszę.
Sam spierdalaj, skurwysynu.
Mogłem to wziąć.
Tak bardzo ją kochałeś.
Wszyscy wiedzieli.
A on każe jej wyjść za kogoś innego.
- Sukinsyn. - Fakt.
Jak mógł mi to zrobić?
Ciacho ze mnie.
„Ciacho”.
Ty dupku!
Ale jedziemy.
Tak jest! I co zrobi?
Co może zrobić? Nic.
Odbierzemy Elif.
Co powie ten drań, gdy cię jutro zobaczy?
- No co? - Sam wiesz.
Przeprosi cię.
Zmuszę go do przeprosin.
Na pewno.
Chodź.
Czego byś nie powiedział,
wbiję się na to wesele.
Odzyskamy ją.
Tak, bracie.
Dlaczego…
Elif się na to zgodziła?
Mówiłem jej, że to nie w porządku.
Rozmawialiście?
Jasne. Skąd miałbym wiedzieć o ślubie?
Nie obiecywała, że nigdy cię nie zostawi?
Załatwimy ten ślub. Odbijemy ją, zobaczysz.
Nadchodzi najlepszy żołnierz świata!
DWORZEC AUTOBUSOWY KÖYCEĞİZ
Nadchodzi najlepszy żołnierz świata!
Ponoć w miastach jest trudniej.
Nadchodzi najlepszy żołnierz świata!
Nadchodzi najlepszy żołnierz…
- Jak ci się udało? - Nie myśl o tym.
Mam coś dla ciebie.
Ale ja nie palę.
Wiem, ale uznałam,
że jak odpalisz papierosa dowódcy,
to od razu cię polubi.
Kerim, muszę ci coś powiedzieć.
Śmiało, Elif.
Bez względu na wszystko.
Co by się nie stało,
nie zostawię cię, dobrze?
Nie zapominaj o tym.
Dobrze, nie zapomnę.
- Zadzwonię. - Dobrze.
Przestań.
- Kerim! - Elif.
Szczęśliwej podróży.
Duygu?
Widziałeś drugą skarpetę?
Na co ci ona? Proteza marznie?
To po co ją wczoraj zdjąłeś, kretynie?
- Po prostu załóż. - Już, chwila.
Pięknie pachnie. Nigdy jej nie pierz.
Pchaj.
Proszę.
Śmiało.
Dobra robota.
Przyzwyczaiłeś się.
I jak?
Nie widać, jak chodzę?
Dobrze, że to moja lewa noga.
Dlaczego?
Moja mama zawsze mówiła:
„Wstawaj prawą nogą, a będziesz miał szczęście”.
Chyba nie zadziałało.
Czasem na dnie jeziora wybucha siarka.
Nadaje wodzie żółto-zielony odcień.
Niezwykły widok, nigdy się nie nudzi.
Każdego ranka na wodę schodzi mgła.
Wtedy lubię żeglować na Kerimoğlu.
Powoli przedzierasz się
przez gęstą trzcinę.
Podróż z Dalyan do plaży İztuzu zajmuje około 40 minut.
Płyniesz powoli,
żeby nie płoszyć ryb i żółwi karetta.
Żadnych motorówek.
Tam czujesz, co to spokój.
I mnóstwo ptaków.
Cholera, co jest?
Cholera! Skończyło się paliwo.
Rozproszyłeś mnie.
Ty prowadzisz, ale to moja wina?
Nic nie robisz, mogłeś sprawdzić.
Wskazówka jest tuż przed tobą.
Utknęliśmy. Co teraz zrobimy?
Musimy znaleźć stację.
- Widziałeś coś po drodze? - Nie.
Kurwa. Na cokolwiek się przydajesz?
Mówiłem: „Nie tym autem”.
Przestań się drapać.
Będzie blizna.
Spójrz na mnie.
Żałuję, że cię poznałem.
SALH ÇETİN KAPITAN PIECHOTY
Wejść.
Podporucznik Kerim Kerimoğlu.
Wyłączyłeś światła?
Nie, kapitanie. Wysiadł prąd.
Czego chcesz?
Dowódca przydzielił mnie do pańskiej jednostki.
Świetnie.
Siadaj.
O Boże.
Przepraszam.
Masz klątwę?
Nie, kapitanie.
Mój ojciec też miał.
Wciąż je sprzedają?
Owszem, kapitanie.
Powiedz mi, Kerimoğlu.
Kim jesteś? Co robisz? Wykształcenie, rodzina…
Wejść.
Zmieć w wolnej chwili szkło.
Tak jest.
No to mów.
Jestem z Köyceğiz w Muğli.
Mam dyplom z turystyki i hotelarstwa.
Pływam z turystami na wycieczki w Dalyan.
Robiłem to przed przyjazdem.
- Żonaty? - Nie, kapitanie.
Dobrze.
Żonaci zawsze są problemem. Wciąż myślą o swoich żonach.
Wyjdę za mąż po tym, jak tu skończę.
Umiesz grać w klasy?
Przepraszam?
W klasy, podporuczniku.
Ta gra, w której skacze się na jednej nodze…
próbując unikać linii.
Ta gra dla małych dziewczynek?
Nie.
Nie ta.
Ta, w której przez kilka dni nosisz na plecach 45 kilo.
Wszędzie kładą miny, lepiej naucz się w to grać.
Tak jest.
Dasz radę zabić, prawda?
Możesz odejść.
Naprawdę coś jest z tobą nie tak.
O ZABITYCH NA DRODZE BOGA, NIE MÓWCIE „MARTWI”.
ONI ŻYJĄ, ALE TEGO NIE POJMUJECIE.
Trzeba nałożyć dużo pasty i robić okrężne ruchy.
Skóra ma być nią przesycona.
No i gąbka.
Nienawidzę, gdy używają gąbek nasączonych pastą.
Na miejscu głównodowodzącego zabroniłbym używania takich gąbek.
Jeszcze pędzel.
Tylko z konia.
Włosy z ogona.
Świński nie zadziała.
Powiedz mi, Kerimoğlu.
Czemu nie zadziała?
Skąd mam wiedzieć? To grzech?
Co ty gadasz?
Świńska sierść zadrapie skórę.
Polerowanie butów to sztuka.
Wiesz, gdzie jeszcze używa się końskiego włosia?
Nie wiem.
Zastanów się.
No już.
W skrzypcach.
Smyczki są zrobione z naturalnego włosia.
Rozumiem.
Skoro smyczki do skrzypiec i szczotki do butów pochodzą z dupy konia,
obie czynności są sztuką.
Kim…
Kim ty jesteś?
Wstrzymać ogień!
Synu, to my!
Dowództwo, wstrzymać ogień!
Wstrzymać ogień!
Zdaj mi raport.
Sprawdź rannych.
Staniecie przed sądem wojennym!
- Będziecie cierpieć! - Kapitanie.
Mogliście nas skosić!
- Tak było! - Kapitanie, zajmę się tym.
- Dwunastka do dziesiątki, bez strat. - Trzynastka do dziesiątki, bez strat.
Jedenastka do dziesiątki, bez strat.
Szeregowy! Z jakiej odległości traficie do celu?
Jakieś 25 metrów.
Jakieś 25 metrów?
Było nas tu 50.
Nie trafiliście ani jednego, ale ustrzeliliście mój nóż?
Wstydźcie się!
To był nóż robiony na zamówienie.
Wiecie, ile kosztuje?
Co teraz zrobimy?
Właśnie, co teraz zrobimy?
Wracamy go szukać?
Nie ma potrzeby.
Chodźmy, Kerimoğlu. Na litość boską!
Umieram z głodu.
Ja też.
Kim ty jesteś?
Chodźmy.
Dzień dobry.
W czym mogę pomóc?
Skończyło nam się paliwo.
- Napełnisz? - Jasne.
- Masz pozwolenie? - Pozwolenie?
Bez pozwolenia nie napełnię.
Co za kretyn.
- Czemu? - Takie prawo.
A jeśli podpalisz las?
Wyglądam jak podpalacz?
- Skąd mam wiedzieć? - Idioto!
Nie wtrącaj się.
Bracie, posłuchaj.
Pół godziny idę na protezie.
Jestem wykończony. Jestem weteranem. Kapitanem wojska.
Nie wierzysz? To moje dokumenty.
On jest podporucznikiem.
To bez znaczenia.
Nie mogę.
Przypierdolę ci!
- Jebać to pozwolenie! - Co jest?
- Skopię ci tyłek! - Ale…
- Rozjebię cię! - No już!
- Biegną! - Pierdol się!
Abonent jest czasowo niedostępny.
Proszę spróbować później.
Ma wyłączony telefon. Nie odbierze.
Dupek.
To przesada.
Rozumiem. To trudne.
Ale on cię torturuje.
Nie ma pojęcia. Gdyby wiedział…
Wszystko wie.
Nie jest ci łatwo.
Nie jest aż tak ciężko.
Co?
Ciężej było, gdy pracował.
Wieczne czekanie na telefon albo dzwonek u drzwi.
- Rozumiem, kochanie. - Wcale nie!
Ucieszyłam się, rozumiesz?
Naprawdę.
Byłam wdzięczna. Myślałam, że szkody są niewielkie.
Powiedziałam sobie: „To koniec. To wreszcie koniec”.
Mój mąż stracił kończynę,
a ja byłam wdzięczna.
Kto może cię za to winić?
Jestem w ciąży, tato.
Upuściłeś to, zajmując się głupkiem. Legitymacja weterana.
To tylko karta przejazdu.
Jak to, kapitanie?
Tak napisali, „darmowe przejazdy”.
Tyle w tym kraju znaczy być weteranem.
Właśnie tyle.
Nieważne, Gaffur.
Gadam bzdury.
Rozumiem, kapitanie.
Trzeba było zadzwonić. Taki kawał drogi w takim upale…
Ćwiczenie dobrze mi zrobi.
- Gaffur. - Co?
Ktoś przebił mu bak.
Poważnie? Napraw to od razu.
Dziwne. Kto by to zrobił?
Nie martw się. Chłopcy na pewno to naprawią.
Jesteś prawie na miejscu.
To na pewno nic wielkiego.
Na pewno walcząc w górach, miałeś większe problemy.
To dla ciebie nic.
Może się tak wydawać,
ale wcale nie.
Co masz na myśli?
Na pewno z zewnątrz wygląda to inaczej, ale…
Pewnego dnia…
nasz konwój ruszył w trasę.
Było dosyć spokojnie.
Nagle usłyszałem hałas.
Mały huk.
Opona pękła.
Jechaliśmy wielką ciężarówką.
Musiałem powiadomić konwój przez radio.
Ale byłem w szoku, nie mogłem się ruszyć.
Dzieciaki w ciężarówce też czekały na mój rozkaz.
Siedziałem w ciszy.
Nie mogłem myśleć.
Nagle ktoś otworzył drzwi i mnie wyciągnął.
Podporucznik Kerim.
Jechał w ciężarówce za nami.
Potrząsnął mną, żebym się pozbierał.
Zrozumiał, że to się nie uda, więc wyciągnął radiostację.
„Jestem z kapitanem. Tak jest.
Sprawdzimy teren, zabezpieczymy konwój
i natychmiast wymienimy oponę”.
Ogarnąłem się.
Gdy jesteś na misji,
zawsze jesteś gotowy do walki.
Ale wtedy…
zrozumiałem…
że nigdy nie pomyślałem o przebitej oponie.
Bo…
byłem gotowy na śmierć.
A co, jeśli nie umrę?
To był ten stan.
Stopień nic dla ciebie nie znaczy?
Miałeś nie zadawać się z podporucznikami!
Prawda?
Podcieraj dupę kamyczkiem, a ubrudzisz ręce gównem, kapitanie.
To nie była wina kapitana Saliha, majorze.
Czemu się odzywasz, gnoju?
Ktoś cię pytał?
Spierdalać! Wynocha!
Idźcie złożyć zeznania u kadrowego.
Oba mają być gotowe do końca dnia.
Zamykam go.
Niech się pakuje.
Tak jest.
Major Hayrettin Uzun.
- Pułkownik Şevket. - Słucham, pułkowniku.
Pamiętasz mnie, synu?
Wydział operacyjny.
Oczywiście, słucham.
- Szukam kapitana Saliha. - Jest tu, pułkowniku.
Rozmawialiśmy o jutrzejszej misji.
To dobrze.
To mój krewny.
Daj mu telefon.
Tak jest. Już się robi.
Pułkowniku, kapitan Salih.
Mówi pułkownik Şevket.
Słucham.
Tak jest.
Zajmę się tym.
Proszę pozdrowić generała.
Dziękuję, pułkowniku.
I co powiedział pułkownik Şevket?
Majorze…
SIERPIEŃ 2017 KÖYCEĞİZ
Krewny dowódcy sił zbrojnych
bierze ślub w Köyceğiz.
I czemu dzwonił do ciebie?
Wystarczyło zadzwonić do dowództwa w Muğli.
Nie rozumiem.
Sprawa osobista.
Jesteśmy dalekimi krewnymi, pułkownik nakazał mi milczenie.
Dobrze, rozumiem.
Jak możemy pomóc?
Ten gnojek. Oficer Kerim.
Jest z Köyceğiz. Wyślę go tam, wróci za kilka dni.
Bez obaw.
Czuję pomarańcze.
Co się stało?
Dość już, wychodź.
- Co jest grane? - Dość.
- Mam dość, pokaż. - Co robisz?
To moje rodzinne miasto. Jeśli ktoś nas zobaczy…
Nic tam nie ma. Wszystko jest w twojej głowie.
Wszystko w głowie.
Tęsknię za Elif, kapitanie.
I za zapachem pomarańczy.
Tęsknię nawet za pływaniem w trzcinach w Dalyan.
Już wkrótce.
Odeślę cię, gdy wrócimy.
To wyjątkowa misja.
Pułkownik Şevket powiedział mi, że w Köyceğiz ma ważne zadanie.
Takie na kilka dni.
Wkrótce ją zobaczysz.
Następną piosenkę dedykujemy kochanym słuchaczom.
Jestem gotowy na każdą misję.
Piosenka ludowa z okolic Morza Egejskiego.
„Kerimoğlu Zeybeği” Sümera Ezgü.
O rany!
Mustafa! Głośniej!
Zatańczę do tego na weselu.
Chciałabym cię zobaczyć w tej sukni.
Kurwa! Skurwysyn!
Kerim, Hasan! On ma PKM! Zdejmijcie go!
Ma PKM!
Kurwa!
Zdejmij go!
Elif? Co się stało?
Przestańcie się bawić.
Wystarczy.
Kapitanie, zdjąłem go!
Kerim, stój! Stójcie!
Nie wychylać się.
Lubią wzgórza. W pobliżu musi być duża grupa. Ostrożnie!
Dowództwo do dziesiątki. Strzały w waszej okolicy.
Doszło do starcia?
Dziesiątka do dowództwa. Zgadza się. Wesele się zaczęło.
Nie!
Nie zbliżaj się.
- Nie! - Przestańcie!
Cofnąć się.
Proszę, nie.
Proszę odłożyć broń.
- Jesteś ojcem Elif? - Tak.
To musiało być dzisiaj?
- Czy to właściwy dzień? - Nie wiedzieliśmy.
Odwołalibyśmy ślub.
Chciała się zabić. Bałem się zajrzeć do jej pokoju.
Zrobiłem to dla córki. Miałem dać się jej zabić?
- Zamknij się! - Nie rób tego.
Wezmę cię do Kerima.
Idźcie wszyscy!
Koniec wesela!
To nie była jej wina. Nie żal ci jej?
Ciebie też zastrzelę! Nie wtrącaj się.
Nie zbliżaj się. Ani kroku dalej.
- Nie zbliżać się. - Błagam.
Nie waż się. Chodźmy.
Nie zbliżać się.
Nie waż się.
Nie zbliżać się!
Dość już!
Stójcie.
Dobrze, chodźmy.
Elif, zaczekaj.
Proteza się wysunęła.
Spokojnie, pomogę ci.
Nie zbliżać się!
Proszę.
- Boli? - Jest w porządku.
Jesteście cali?
Za dobrze się bawiliście.
Chodźmy.
Chodź.
Wszystko przez ciebie.
Nie mogę, kapitanie. Czekanie jest zbyt nudne.
Jak nie umiesz łowić, stoisz i czekasz.
Wpadnij do Dalyan, kapitanie.
Wyskoczymy na ryby na Kerimoğlu.
Bardzo chętnie.
Weź dwóch ludzi i przynieś ciało.
Chłopcy sobie poradzą.
Podporuczniku, do roboty!
Tak jest, kapitanie!
Ahmet, Mustafa.
Uważajcie.
- Nie wyłączajcie radia. - Tak jest.
- Hikmet. - Tak?
- Daj to. - Tak jest, kapitanie.
Co tam macie?
Pytam o ryby.
Przy brzegu amarele, czasem leszcze, kapitanie.
Na co łowicie?
Na tektek. Takie małe krewetki.
Zaplanujmy coś, wpadnę na dwa dni urlopu.
Oczywiście, kapitanie. Chętnie.
Niech się chłopaki pospieszą.
Cholera.
Nie chciałam tego.
- Ale oni nie… - Cicho!
Mówiłam, że jestem zakochana.
Mówiłam im.
Nie słuchali.
Zamknij się!
- Stary… - Ty też się zamknij!
Patrz, do czego mnie zmusiliście!
Ucisz tę kuropatwę, zanim skręcę jej kark!
To Salih!
Tato!
Spowodujesz wypadek.
Mało ci wypadków?
Nikt nie pytał mnie o zdanie.
I tak miałam się zabić.
Wybrali datę ślubu.
Okazało się, że dzisiaj.
Nikt nie wiedział.
Nie mogli.
Jak twoja rodzina zginęła w tym aucie?
Pamiętasz?
Zamknij się!
Dowódca ze szkoły wezwał ich przez twoje oceny.
To przez ciebie.
Kazałeś mi po nią pojechać.
Zatrzymaj się.
Przyznaj się.
Kerim.
Elif…
zadzwoń do Elif.
Formacja!
Marsz!
POLEGŁY PODPORUCZNIK KERİM KERMOĞLU
Na miejsca!
Uwaga!
Podnieść poległego!
Szybko, marsz!
Uwaga!
Kapitanie…
Salih!
Salih.
Przytulę cię.
A potem wezmę broń.
Wrócimy do domu.
Razem.
Salih, proszę.
Zrozum, że nigdy cię nie zostawię.
Rób, co chcesz, ale musisz to wiedzieć.
Żyj i pozwól umrzeć.
Musisz być wśród żywych.
Pozwól mi…
odejść z nim.
On odszedł, Salih.
Ale spójrz.
Jest z nami tutaj.
Co tam, Kerim?
Hej, wujku. Jak się masz?
Popłyńmy na kraby.
Nie chcę.
- Przestań straszyć dzieciaka. - Dobra.
- Powodzenia. - Dzięki.
Synu, podasz mi wodę?
Nie ma się czego bać.
Jeśli chcesz, pokażę ci, jak łowić kraby.
- Dobra. - To proste.
Używasz udka kurczaka lub głowy ryby jako przynęty.
Krab je połknie.
Potem wyciągamy i dajemy do wiadra.
Nie jest w stanie cię ugryźć.
Chcesz iść jutro?
Jasne! Chodźmy dzisiaj.
Nie mamy przynęty.
Ale obiecuję, że jutro coś złapiemy.
Trzydziestu dwóch żołnierzy tureckich sił zbrojnych
poległo między 6 lipca 2021, czyli dniem pisania tego tekstu,
a 10 grudnia 2021, czyli początkiem zdjęć do filmu.
Film dedykowany naszym poległym i weteranom…
Napisy: Jędrzej Kogut