Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Wiosna 1940. Pół roku po rozpoczęciu II wojny światowej.
Machina wojenna Hitlera zmierza w kierunku Norwegii.
Niemcy chcą przejąć kontrolę nad:
norweskim wybrzeżem,
królem,
rządem
i norweskimi rezerwami złota.
To historia walki o złoto.
8 KWIETNIA 1940 NOC PRZED INWAZJĄ
Pięknie!
- Idziesz? - Już.
- Daj mi chwilę. - Zostaw i chodź już.
Prawie skończyłem.
Cześć.
- Wybaczcie spóźnienie. - Nie ma sprawy.
- Cześć, Chris. - Cześć, wujku.
Zaraz podamy tort.
O ile Fredrik będzie w stanie się z nim rozstać.
Cześć.
- Ślicznie. - Spójrzcie, kto przyszedł.
- Chodź już. - Jeszcze tylko zapalę świeczki.
Sto lat, sto lat Niech żyje, żyje nam
Jeszcze raz, jeszcze raz...
Musimy zejść do piwnicy.
- Wszyscy. - Tato, to tylko ćwiczenia.
- Gdzie jest Nils? - Nils?
- Nie wziąłeś go? - Nie.
Hej...
- Nils pilnuje mieszkania. - Musimy po niego pójść.
Nie możemy. Trwa alarm przeciwlotniczy.
Nie możemy iść na górę.
- Coś się stało? - Nils został w mieszkaniu.
Mam po niego pójść?
Nie trzeba.
Nieprawda.
Ciocia Nini pójdzie po Nilsa. Już dobrze.
Spójrzcie, co mam.
- Przyniosłam też tort. - Tak!
Nils!
Sto lat
Komunikat dowódcy:
niemieckie okręty pokonały dziś w nocy twierdzę Oscarsborg
mimo silnego ostrzału ze strony sił norweskich
i płyną dalej.
O 4.30 doszło do wymiany ognia
między niemieckimi okrętami wojennymi a twierdzą Oscarsborg.
Krążownik minął twierdzę,
a następnie został porzucony w Digerud.
Z pozostałych okrętów zbombardowano Horten.
Niemieckim okrętom udało się, mimo norweskiego ostrzału,
dotrzeć do Bergen. Miasto jest okupowane.
Dwa okręty dotarły do Trondheim.
Miasto zostało zajęte przez Niemców.
Jeden okręt dotarł do Narwiku,
najprawdopodobniej po stoczeniu bitwy z okrętami norweskimi.
DZIEŃ INWAZJI 9 KWIETNIA, WCZESNE GODZINY PORANNE
- Ile mamy czasu? - Już tu są.
- Czego potrzebujemy? - Cudu.
A ilu furgonetek?
Dwudziestu, może 25 oprócz tych, które mamy.
- Musisz je w takim razie znaleźć. - Nie wyczaruję ich w sekundę.
Chyba że mam je porwać.
Świetny pomysł. Do roboty.
Musimy zdobyć skądś ciężarówki, zrozumiano?
Tak, tylko...
To nie należy do moich obowiązków.
Masz teraz nowe obowiązki.
Przed nami wyjątkowy dzień.
OK...
TRANSPORT ZŁOTA
Irene, posłuchaj mnie. Kochanie...
Nie! Nie zamierzam siedzieć i czekać.
To potrwa tylko kilka godzin. Niedługo wrócę.
Słyszałam samoloty. Wiem, co to oznacza.
- Tak jak całe Oslo. - Dlatego muszę tam jechać.
Posiadamy poufne informacje, które nie mogą wpaść w ręce Niemców.
Veslemøy, błagam cię.
Nie może tego zrobić ktoś inny?
Nie jesteś kierownikiem, tylko sekretarzem.
Mam zadanie do wykonania. Muszę tam jechać.
Jak tylko wrócę, pojedziemy nad Myllę.
Tam będziemy bezpieczni. Za kilka godzin będę z powrotem.
Obiecuję.
DRØBAK 36 KM OD OSLO
- Do Oslo. - Jedziemy do Kolbotn.
Musicie mnie zawieźć do Oslo. To ważne.
Muszę się dostać do banku centralnego. To bardzo ważne.
Jest pan przemoczony.
Okręt zatonął.
- Nasz okręt zatonął. - Czy na pokładzie był ktoś jeszcze?
SIEDZIBA GŁÓWNA PARTII PRACY
Spalcie to.
- Wszystko. - Dobrze.
- Statystyki końcoworoczne. - Spalcie to.
To?
- Spalcie to. - Dobrze.
Nie wystawiaj tego na zewnątrz, nim nie przyjedzie transport.
Spal to.
Zaczekaj.
- Haslund? - Tak?
- Dzwonią z ministerstwa finansów. - Oddzwonię później.
- Spal to. - Haslund.
To sam minister finansów.
OK.
To spal, a to sprawdź.
Halo?
- Tak, słucham? - Oscar? Wszystko w porządku?
Fredriku, potrzebuję kierowcy.
Musimy się ewakuować.
Nie rozumiem. Potrzebujesz kierowcy?
Jezus Maria. Trwa inwazja.
Potrzebuję kogoś, komu mogę zaufać.
- Starego przyjaciela. - Rozumiem.
- Przyjadę tak szybko, jak się da. - Dziękuję.
Irene?
Drogi Fredriku. Dojedź do nas jak najszybciej.
Kochamy cię - twoje dziewczyny
Brytyjczycy zaminowali wybrzeże Norwegii.
Czy Niemcy przyjdą nam na pomoc?
Takich naziolskich gówniarzy jak wy powinno się kastrować!
Zmywajcie się stąd.
Co jest?
Hej!
Nie!
Nie jestem złodziejem. Nie próbuję ukraść pana furgonetki.
Jestem pracownikiem banku centralnego.
Tak, a ja Jezusem z Nazaretu.
Nie!
Jestem tu z ważną misją. Potrzebujemy samochodów.
Musimy jechać do Lillehammer.
Proszę to przeczytać.
Znikaj.
Znikaj, mówię!
Co przewozicie?
BANK CENTRALNY NORWEGII
Dalej!
Znalazłem furgonetkę z kierowcą.
- Dobrze. A to co? - Nie chcę o tym mówić.
- Słucham? - To było traumatyczne przeżycie.
Nie ruszać się!
- To nie on. - Owszem, tak.
Powinienem był odwołać wizyty.
- Wygląda na to, że świat... - Hej!
To on.
Tak.
Nie ma decyzji o mobilizacji?
Widzę Niemców przez okno.
Jak stoi sprawa furgonetek od Kristiania Transport?
Zawrócono je do banku centralnego.
Proszę o uwagę!
Rozmawiałem z komendantem Welhavenem.
Komisja ds. ewakuacji została rozwiązana
ze skutkiem natychmiastowym.
Ale to my mamy plan ewakuacji.
Rząd rozpoczął ewakuację bez naszego udziału.
Po to powołano tę jednostkę.
Mamy wszystko zniszczyć i uciekać.
Powinniśmy walczyć.
Możesz zgłosić się na ochotniczkę i poszukać broni,
ale ja stąd spadam...
Uciekamy.
- To ostatnia skrzynia? - Tak.
Tutaj.
Jedź prosto do Lillehammer. Nie zatrzymuj się, nie bierz nikogo.
- Wsiadaj. - Z tyłu?
- Będziesz pilnował ładunku. - Jestem urzędnikiem.
Pracujesz dla banku. Przed tobą najważniejsze zadanie.
Siedzenie z tyłu pędzącej furgonetki?
Czy muszę tłumaczyć jednemu z moich pracowników,
na czym polega system waluty złotej?
To podstawa naszej gospodarki.
Jeśli Niemcy przejmą nasze złoto, będzie po nas.
Wsiadaj!
- Do diaska! - Zatrzymajcie ją!
Nikomu ani słowa o tym, co przewozimy.
W razie gdybyśmy spotkali Niemców, on jest przynajmniej uzbrojony.
A niech mnie.
Wracaj do domu.
Najbliższe dni w pracy nie będą zbyt przyjemne.
Kristiansand ucierpiało na skutek nalotów.
Niemieckie siły zeszły na ląd w Egersund.
Tønsberg donosi, że o 5.30
niemieckie oddziały zeszły na ląd w Vallø
niedaleko Tønsberg, w liczbie 20 żołnierzy.
Mieszkańcy opuścili latarnię
i udali się w kierunku Tønsberg.
Norwegowie oddali strzał.
Strona niemiecka nie odpowiedziała ogniem.
Zaczekaj!
- Złoto? - W drodze do Lillehammer.
A gubernator banku centralnego?
Nie mogę się do niego dodzwonić, ale wie, co robić.
Dobra. Jedź.
My...
szukaliśmy, ale...
nie możemy znaleźć...
- Schlüssel? - Die? Der?
- Der Schlüssel. - Der Schlüssel.
Panie Rygg.
Musi pan zrozumieć,
że III Rzesza ma pokojowe zamiary.
Kochamy Norwegię.
Ja kocham Norwegię.
Klucz.
Proszę.
Światło.
Hej, ty!
Zamarznę na śmierć, jeśli będę tu siedział aż do Lillehammer.
- Masz. Dobrze. - Nie możesz.
- Przecież macie miejsce. - Nie zabieramy pasażerów.
- Żadnych? - Wybaczcie.
- Mieliście się tym zająć! - Próbujemy.
Nie!
Proszę.
Powiedziałem nie.
Nie możecie odjechać bez pasażerów.
Minister spraw zagranicznych powiedział, że dziś o 5.00
złożył mu wizytę ambasador Niemiec,
który zarówno na piśmie, jak i ustnie oznajmił,
że Norwegia nie powinna stawiać oporu
wobec sił niemieckich, które wylądowały
w kluczowych lokalizacjach w całej Norwegii.
Powiedział, że najlepszym rozwiązaniem
będzie całkowite poddanie się Niemcom.
Czy to...?
OBÓZ WOJSKOWY JØRSTADMOEN
Na to wygląda.
Mogę prosić o autograf?
Oczywiście.
Baczność!
Zgłaszam się do służby.
BANK CENTRALNY NORWEGII ODDZIAŁ W LILLEHAMMER
Jesteśmy. To była łatwizna.
Zamierzasz tak tu siedzieć?
Dziękuję wszystkim za pomoc.
Złoto jest tu bezpieczne.
Dziękuję. Wracajcie do domów. Zachowajcie ostrożność.
TAJNA SIEDZIBA RZĄDU OTTA
Przepraszam.
Macie drugi telefon?
Niestety nie, mamy tylko ten jeden.
Podwieźć gdzieś pana?
Wracamy do Oslo.
Z tyłu?
Nie, dziękuję. Nigdy więcej.
- Czas na nas. - Tak.
Dokąd jedziemy?
Gubernator banku Rygg myślał,
że rezerwy złota będą w Lillehammer bezpieczne.
To nieprawda.
Szukam kogoś, kto...
przejmie odpowiedzialność za złoto.
Musimy je wydostać z kraju.
Oscarze, takie zadanie należy powierzyć komuś
z sektora bankowego lub wojskowego.
Nie pytam jako przyjaciel.
Nie proszę o przysługę. To rozkaz.
Powierzam ci misję
wyprowadzenia z Norwegii transportu z rezerwami złota.
BANK CENTRALNY NORWEGII
Przepraszam, mam nadzieję, że rozumiesz.
Mamy jakiś plan?
Musimy je przetransportować na zachodnie wybrzeże, do Åndalsnes.
Otrzymamy wsparcie od brytyjskich okrętów i oddziałów.
Masz do dyspozycji całą firmę.
Potrzebujesz eskorty wojskowej.
Irene i Veslemøy są w chatce nad Myllą.
Muszą wyjechać z kraju.
Dlaczego?
Jeśli Niemcy dowiedzą się, że dowodzisz misją,
wydadzą na ciebie wyrok.
Gdzie reszta dokumentów?
Przepraszam, ale...
kim pan jest?
Jakie ma pan kwalifikacje?
Tak jak mówiłem, powierzono mi zadanie zabezpieczenia i...
transportu rezerw złota.
Proszę otworzyć skarbiec, bym mógł rozpocząć rejestrację.
Mówiłem, że nie mogę niczego zrobić
bez zgody pana Rygga.
Jeszcze raz.
Gubernator banku Rygg.
To wielkie zadanie
powierzył mi osobiście sam Führer.
Wie pan, co to oznacza?
Gdzie jest złoto?
Majorze, ma pan chwilę?
- Heil og sæl. - Heil Hitler.
- Powiedz mu. - Była jakaś kłótnia o furgonetkę.
Jeden z mężczyzn był z banku centralnego.
Wspomniał coś o Lillehammer.
Lillehammer.
Brawo, chłopcy. Bardzo dobrze.
Są w chatce niedaleko ciebie.
Nie mają telefonu, więc gdybyś...
Rozumiem. Tak, dziękuję.
Fredrik Haslund?
Oslo jest...
Wszędzie wiszą nazistowskie flagi.
Na parlamencie i pałacu również.
Zgłosiłam się na ochotniczkę.
Kristian również. Pojedzie za rządem?
Nie mogę dodzwonić się do Irene i Veslemøya.
Muszą jak najszybciej wyjechać z kraju.
Tak, ale...
Powierzono ci wielką misję.
Nie mam wyboru.
- Ile tam jest złota? - Nie wiem.
To całe norweskie rezerwy.
Mam je przetransportować do Åndalsnes
i załadować na brytyjski okręt.
- Rozmawiałeś z Brytyjczykami? - Nie.
Jeśli to ty dowodzisz, chcę pomóc.
Nie mogę rekrutować własnej siostry.
Dlaczego? Nie jestem tylko twoją siostrą. Mam umiejętności.
Mam doświadczenie w wojnie w Hiszpanii i mówię po angielsku.
Mogę jechać wcześniej i skontaktować się z Brytyjczykami.
LISTA NR:
Nowoczesna wojna wymaga życia wewnętrznego.
Rozwijając siebie, nie jesteśmy bezbronni
wobec nadciągającej katastrofy.
Naziści nigdy nie wygrają z nami w pojedynku jeden na jednego,
bo nasza ideologia jest lepsza niż ich.
Oddział, formować szyk!
Równaj!
Majorze, melduję gotowość.
Zapnijcie mundur, żołnierzu.
Może i jesteście upoważnieni,
ale niepotrzebnie przyjechałeś do Lillehammer.
Nie zapominaj, że mianował mnie
sam minister finansów.
Nie pracuję dla ministerstwa finansów.
Pracuję dla dyrektora banku centralnego.
Nie możemy go znaleźć. Dlatego tu przyjechałem.
Niemcy są już blisko.
Dla nich również nie otworzę skarbca.
Tu jesteś.
Cholera jasna.
Czekam tu cały dzień.
- O rany. - Gdzie się podziewałeś?
Dobre pytanie. Tu i tam.
To sprawa między mną a Panem Bogiem.
Cholera, muszę się wylać.
Czemu zaparkowaliście tutaj, a nie pod bankiem?
Czas załadować.
Zaparkujcie pod głównym wejściem.
Tak jest.
Mieliśmy...
Tak, ale najpierw muszę się odlać.
Przepraszam, szukam Fredrika Haslunda.
To ja.
Major Bjørn Sunde, dowódca eskorty wojskowej.
Pociąg czeka na stacji. Czemu nie ładujecie towaru?
Znaleźliśmy się w trudnym położeniu.
W czym problem?
Pan Lund ma dylemat.
Kim jest pan Lund?
Gdy przerwany zostaje łańcuch dowodzenia,
należy wykazać się własną inicjatywą. To oczywiste.
Może w wojsku tak jest, ale nie w bankowości.
Panie Lund, znalazł się pan w trudnej sytuacji.
Ale na tę chwilę ma pan podstawy prawne do odmowy.
Zabierzcie go stąd.
Proszę.
Niech otworzy go ktoś inny. Ty!
Tylko pan Lund zna szyfr.
Zawołajcie go z powrotem.
Panie Lund.
W przepisach na pewno jest jakiś wyjątek.
Panie Lund.
Wie pan, jakie są konsekwencje niesubordynacji?
Kto odmawia wykonania rozkazu
od generała dowodzącego w czasie wojny,
zostanie rozstrzelany.
Zostaniesz rozstrzelany!
Jeśli tak,
nie odbędzie się to z rozkazu norweskich władz.
Panowie wybaczą.
Dziękuję za pomoc.
Na przyszłość wolałbym takie sprawy załatwiać osobiście.
Nie, Haslund. To operacja wojskowa.
Podlegasz mnie.
To ja jestem tu najwyższy rangą, żeby nie było wątpliwości.
Przypominam, że to operacja cywilna
z eskortą wojskową.
Więc to ja tutaj dowodzę.
Wszystko w porządku?
Tak. Pomyliłem się o jedną cyfrę.
Zacznę od nowa. Proszę dać mi chwilę.
Lillehammer.
Oby był tam hotel z wanną.
I piwem pszenicznym.
Nienawidzę norweskiego piwa.
Nie rozumiem. Coś jest nie tak z drzwiami.
Lund, jesteś pewien, że nigdzie nie zapisałeś szyfru?
Tu mam instrukcje, resztę mam w głowie.
Niewiarygodne. stawką jest przyszłość finansowa całego kraju,
a kierownik banku nie może otworzyć skarbca.
Robię, co mogę.
Pan Lund utrudnia nam prowadzenie operacji.
To pewnie kolaborant.
Robi, co w jego mocy.
Jest pan gotów zaryzykować?
A mamy inne wyjście?
UWAGA MATERIAŁY WYBUCHOWE
- Kryć się! - Dalej!
Sunde nie idzie.
Jego wybór.
Niemcy są już za Hamar.
Niedługo tu dotrą. Haslund! Wysadzamy!
Haslund! Za chwilę będą tu Niemcy.
Hej!
Zazwyczaj zjadam oliwkę, gdy mam do zrobienia coś ważnego
lub gdy mierzę się z jakimś wyzwaniem.
Panie Lund...
Na zewnątrz czeka major, który chce wysadzić drzwi do skarbca.
Niedługo dotrą tu niemieckie oddziały. Oni zrobią to samo.
Panie Lund?
Proszę głęboko oddychać.
Nie, dziękuję. Nie chcę mieć lepkich palców.
Rozumiem.
- Musimy powiadomić Sunde. - Oczywiście.
Sunde!
Urzędnicy państwowi i pracownicy służb,
a zwłaszcza wojskowi,
mają obowiązek wykonywania rozkazów nowego rządu.
Wszelkie odstępstwa będą skutkować poważnymi...
Śliskie rączki. Wsiadaj. Jedziemy na stację.
Dalej!
Niemieckich spadochroniarzy widziano w Dombåsie.
Siły z Åndalsnes i Jørstadmoen wkraczają do gry.
Dziękuję, Sunde.
Następny.
Sześćdziesiąt sześć.
LICZBA DUŻYCH SKRZYŃ
Muszę zapytać: zamierzasz policzyć je wszystkie?
- Nie mamy wyjścia. - 402.
Następna.
- Ile mamy skrzyń? - Właśnie liczymy.
- Ile ci to zajmie? - Ile trzeba.
To dla mnie zaszczyt móc służyć Norwegii
w tak trudnym dla naszego kraju okresie.
- Czy to...? - Tak, to on.
- Nordahl Grieg? - Tak, to ja.
Widziałem Vår ære og vår makt w Teatrze Narodowym.
Chciałem tylko powiedzieć, że ta sztuka mnie wzruszyła.
- Zamierzasz tam tak stać? - Nie...
Dziękuję.
- Chodź. - OK.
Sunde, co mamy zrobić z niemieckimi spadochroniarzami?
Widzę, że się obijasz. Mam dla ciebie zadanie.
Potrzebujemy kogoś do zgłaszania przypadków sabotażu.
Mam pytanie. Jestem z banku centralnego w Oslo.
Zapomnij o Oslo.
Jeśli Niemcy zatrzymają ten pociąg, wszyscy zginiemy.
Użyj tego.
To flara. Wystrzel ją, jeśli coś zauważysz.
Mamy jechać furgonetką?
To twoja wina.
Wiesz?
Mógłbym być już w domu.
Musiałeś wyjść, żeby się zabawić.
Rozumiem, ale teraz jesteśmy tutaj,
więc zamknij pysk i użyj latarki.
Gówno widać.
Policzyliśmy wszystko. Mamy 1503 skrzynie pełne sztabek,
39 beczek z monetami,
podzielone na pięć wagonów towarowych.
Łącznie 52 tony złota. Proszę podpisać.
Już tu są.
- Dziękuję za pomoc. - Powodzenia.
Proszę. Wszystko załadowane.
Wreszcie.
Kierownik banku Andreas Lund.
Siadać!
Siadaj.
Rozumiesz po niemiecku?
Tak.
Gdzie jest złoto?
Nie wiem.
Mogłem być już w domu, w ciepłym łóżku, popijać gorące kakao.
- Przestań jęczeć. - Odmroziło mi palce.
Obluzował mi się jeden ząb. To wszystko twoja wina.
Odezwał się ten, co próbował mi ukraść podwózkę.
Jesteśmy w tej samej sytuacji, a jakoś ja nie jęczę.
Gdzieś indziej mógłbym się bardziej przydać.
- Gdzieś, gdzie jest cieplej. - Jasne.
Może to cię rozgrzeje.
Chodź.
Gaz do dechy.
Już się zmęczyłeś?
Co to?
Chyba jakiś człowiek.
- Ruszaj się. - Cicho!
- Może powinniśmy ich ostrzec? - Nie, damy sobie radę.
Uważaj. Może być uzbrojony.
Jest tylko jeden sposób, by się o tym przekonać.
Kto to?
Martwy Niemiec.
- Co mówisz? - Martwy Niemiec.
Zamierzasz tak siedzieć, czy mi pomożesz?
Granat!
Henry?
Henry!
Nie strzelać!
Oddział, przygotować broń!
Nie strzelać! Jesteśmy Norwegami!
Sunde, to Norwedzy.
OK.
Ktoś nam powie, co się tu dzieje? Ci dwaj milczą jak zaklęci.
No tak. To tajna operacja.
Jak na tajną operację narobili sporo hałasu.
Kto strzelał?
Otworzyliśmy ogień, gdy usłyszeliśmy niemiecki.
Na szczęście nikomu nic się nie stało.
- Coś wiadomo w sprawie Niemców? - Jest ich dużo.
Mamy tych dwóch. Nie zdążyli wyciągnąć broni.
Dobra robota, żołnierzu.
Zbieraj się. Jeszcze jasno, a tę okolicę patrolują samoloty.
- Tu nie jest bezpiecznie. - Racja.
Rozmawialiśmy o tym w pociągu.
Mamy załatwiać się w tunelu
czy w krzakach?
Jesteś największym norweskim poetą.
Szkoda, byś marnował swój talent w kamaszach
Jak to mówią:
"Wojna jest sprawą zbyt poważną, by zostawiać ją w rękach żołnierzy".
By pisać...
potrzeba wiedzy.
Trzeba samemu doświadczyć pewnych rzeczy.
A ty, Haslund?
Jesteś sekretarzem
grupy parlamentarnej Partii Pracy.
Nie zastanawia cię, czemu to ciebie wybrano do tej misji?
To ogromna odpowiedzialność.
Grieg, toaletę należy załatwiać w tunelu.
Norwegowie będą próbowali przemycić złoto za granicę.
Złoto jest w pociągu, zrozumiano?
Czy misja jest zbyt trudna?
Nie,
ale potrzebujemy dodatkowych samolotów.
- Nie wiecie, gdzie jest pociąg? - Nie chodzi o to, gdzie jest,
a dokąd zmierza.
Wybrzeże Møre jest pod kontrolą Brytyjczyków.
Jeśli dostaną się tam przed nami, mogą załadować złoto na statki.
Trzeba będzie je zbombardować.
Nie możemy ich zatopić, jeśli zależy nam na złocie.
Niedługo trzeba będzie zatankować.
Ciemniej już nie będzie.
Chodźmy.
Żołnierze! Niemcy!
Oddział, przygotuj broń. Cel!
- Ilu? - Trudno powiedzieć.
Na mój rozkaz!
Idzie cywil!
Nieuzbrojony.
Majorze, to kobieta.
To moja siostra.
Opuścić broń.
Jedźcie.
Cześć.
- Major Bjørn Sunde. - Nini Gleditsch.
- Miło mi. - Mnie również.
Przyjechałaś z Brytyjczykami?
Tak. Stąd do Åndalsnes wybrzeże jest czyste.
Pływa tam krążownik Galatea.
Zmieści się na nim nasz ciężki bagaż.
Słyszeliście? Stąd do Åndalsnes droga jest bezpieczna.
Jeszcze się nie cieszcie.
Najpierw musimy przenieść złoto na statek.
To nic. Jeszcze chwila i wracamy do domu.
Może dzień konstytucji będziemy świętować już w Oslo.
Nordahl!
Kogo my tu mamy.
- Mamy to powtórzyć? - Obawiam się, że tak.
Jedziemy stąd dotąd.
Nie możemy się za każdym razem kłócić.
Muszę dostarczyć listy kontrolne
do banku centralnego i ministerstwa finansów.
Wagony zapieczętowano.
Skrzynie są w środku. Możemy je policzyć.
Co zrobiłbyś z niesubordynowanym żołnierzem?
Skrzynie zostaną przeniesione z pociągu na statek
gdy tylko zostaną zarejestrowane.
Dziękuję.
- Siedemdziesiąt sześć. - Dziękuję.
Dziewięćset dwadzieścia trzy.
LICZBA MAŁYCH SKRZYNEK
- Siedemset pięćdziesiąt sześć. - Sto jedenaście.
- Trzydzieści dziewięć. - Siedemset dziewięćdziesiąt jeden.
Dobrze.
Idźcie na koniec.
Major Stoltmann do Luftwaffe.
Pociąg z towarem należącym do III Rzeszy
dojechał do Åndalsnes.
Musimy ich powstrzymać. Zbombardować pociąg!
Przyjąłem. Ruszamy.
Dalej.
Przygotować się do odwrotu.
Admirale, proszę podpisać.
Fredrik!
Dalej!
Wsiadać!
Wszyscy wsiadać!
Dalej!
Na ziemię!
Zakryjcie uszy!
Posłuchajcie mnie. Zatkajcie uszy.
Na ziemię!
Muszę się stąd wydostać.
Na ziemię!
Chodź.
Będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze. Oddychaj.
Oddychaj.
Zabierzcie go!
Dalej, pospieszcie się.
Wody! Potrzebujemy wody!
Dalej!
Ile chcesz mieć jeszcze krwi na rękach?
Jesteśmy łatwym celem.
Ile jeszcze będziesz zajmował się tylko liczbami?
Tylko to cię obchodzi. Nie ludzie, a liczby.
Twoja drobiazgowość wpędzi nas wszystkich do grobu.
Rozumiesz?
Trwa wojna,
a nami dowodzi jakiś sekretarzyna.
Jesteś marnym urzędasem. Nic nie znaczysz!
Całe życie spędziłem w wojsku. Wojnę mam we krwi.
Fredriku.
Nie słuchaj go.
Nic ci nie jest?
Nigdy dotąd nie wysyłali bombowców w góry.
Chodźcie.
Dajcie więcej wody.
Przyjęłam.
Mamy problem.
Fredriku.
Telegraf w Åndalsnes utracił łączność z Brytyjczykami.
Przenieśli się, ale nikt nie zawiadomił centrali, dokąd.
Muszę wracać do Åndalsnes i ich odnaleźć.
Nie ma mowy.
Zaczekamy na koniec bombardowania.
Dobrze.
Fredriku, musisz wziąć się w garść.
Nie mogą widzieć, że jesteś na skraju załamania nerwowego.
Ja...
Nini...
Mogliśmy zginąć. Wszyscy.
Mogliśmy zginąć.
I...
Nie umiem rozmawiać z żołnierzami.
To jakieś szaleństwo.
Gdy postanowiłam adoptować Chris...
i sprowadzić ją do Norwegii, chciałam zapewnić jej lepsze życie.
Żeby nie musiała dorastać w faszystowskim kraju.
Teraz Niemcy dotarli i tutaj.
Jeśli mam dotrzymać obietnicy,
muszę walczyć.
Walczyć dla niej i za nią.
Jeśli wojna czegoś mnie nauczyła,
to tego, że nie wygrywają ich ludzie wybitni,
lecz zupełnie zwyczajni.
- Ty jesteś niezwykła. - Ty również.
- Nie jesteśmy zwyczajni. - Nie.
- Nie poddawaj się. - Dobrze.
Nie możemy się poddać.
- Nie poddamy się. - Nie.
Ja na pewno się nie poddam.
Spójrz.
Irene i Veslemøy tam byli.
Nie mogę zagwarantować, że wciąż tam są, ale...
Numer jest sprzed kilku dni.
Twój brat zawsze jest taki pewny siebie?
Wątpisz, że mu się uda?
Fredrik zawsze był drobiazgowy i dokładny.
To nie przypadek, że wybrano właśnie jego.
W dzieciństwie nie można było zjeść winogron,
póki nie pogrupował ich według rozmiaru,
koloru i konsystencji.
Każdy musiał dostać tę samą ilość.
Trochę to zawsze trwało.
Ta.
Dobra robota, panowie.
- Gdzie jest Nini? - Idzie.
FURGONETKA JØRGENA AARØ
Przywiozłem ryby, żebyśmy nie dostali wola.
- Jak poszło? - Dwie sprawy.
Skontaktowaliśmy się z Brytyjczykami.
Będą dzwonić. Ktoś musi czuwać przy telefonie.
Po drugie...
mam nową misję.
Rząd ucieka z kraju. Potrzebują pieniędzy.
Spotkam się z nimi w Molde z gotówką?
Furgonetka na ryby nie powinna wzbudzić podejrzeń.
Mamy osiem skrzynek z pieniędzmi.
Uważaj na siebie.
Ty też.
Znałeś Nini już wcześniej?
Z wojny domowej w Hiszpanii. Widzieliśmy już wszystko.
Tak...
Pokażę im, jak się przygotowuje dorsza.
Nie pamiętam, co się stało.
Nic dziwnego.
W wagonie pasażerskim zrobiło się gorąco.
Podczas gdy ja o mało nie zginąłem w płomieniach z tym poetą,
ty wylądowałeś na kolanach jakiejś panienki,
która ma więcej jaj, niż ty kiedykolwiek będziesz mieć.
Jestem wdzięczny Hitlerowi za to, że dentysta nie wyrwał mi tego zęba.
Lepiej siedzieć tu z bólem zęba
i zajadać się z wami dorszem.
Fantastycznie.
Haslund?
Mój angielski nie jest najlepszy, ale to oni.
Brytyjczycy.
Haslund, tak słucham?
Rozumiem.
Tak.
Dziękuję.
Wycofują się.
- Kto? - Brytyjczycy.
Ostatni okręt, HMSGlasgow,
płynie w kierunku Molde, by ewakuować rząd i króla.
Zmieści się na nim całe złoto.
Pytanie brzmi, kiedy dotrze tu król.
Oddział, formować szyk!
Pociąg nie jest już naszym celem.
Te tory nie zaprowadzą nas tam, dokąd zmierzamy.
Naszym nowym celem są samochody.
Wykorzystamy wszystko, czym da się przetransportować złoto.
Musimy jak najszybciej dotrzeć do Molde.
Dalej!
Majorze Stoltmann, czekamy na wyniki.
Czy jest problem z lokalizacją transportu złota?
Nie, proszę się o to nie martwić.
Macie moje słowo.
Złoto niebawem będzie w naszych rękach. Bez odbioru.
Heil Hitler.
Szybciej!
Duże skrzynie zapisuj tutaj,
małe tutaj, a tu numer każdej z nich.
Skrzynie zostaną przeniesione prosto z pociągu do furgonetek.
Tak jest.
Nie mamy czasu ich rejestrować.
Proszę, wysłuchajcie mnie.
Ta operacja nie powiedzie się,
jeśli nie zarejestrujemy każdej skrzyni.
Nie mamy kontroli nad tym, kiedy dotrą tu Niemcy.
Mamy kontrolę tylko nad sobą.
Dziękuję za współpracę.
Skrzynie trafią prosto do furgonetek.
Panowie, nie traćcie nadziei.
Pamiętaj, że to wielki i rzadki zaszczyt.
Ile razy w życiu
ma się szansę znalezienia się w samym centrum wydarzeń,
i jako zwykły obywatel
mieć bezpośredni wpływ na losy swego kraju?
Podnieście głowy. Piszecie nowy rozdział historii.
Piękne słowa, Grieg.
Dziękuję.
Następna. Dalej.
Następna.
- Sto osiemdziesiąt dziewięć. - Dziękuję. Następna.
Tak. Następna.
- Trzysta dziewięćdziesiąt osiem. - Dziękuję.
Czterdzieści trzy.
Dalej. Następna.
Dalej!
Jedź!
Sunde, kolejny wagon.
Kolejna furgonetka. Ruszaj.
Następna.
- Następna furgonetka. - Dziękuję.
Dziękuję.
Właśnie dzwonili.
To ostatnia skrzynia.
Dziękuję.
Haslund.
- Wszystko gotowe. - Niemcy są już blisko.
Potrzebujemy promu.
Musimy ruszać.
Wszyscy do furgonetek! Ruszamy!
To cisza przed burzą.
Mam złe przeczucia.
Brytyjczycy się wycofują.
Zostaliśmy sami, a Niemcy depczą nam po piętach.
W Molde nie ma żadnych okrętów.
Jak nie masz nic pozytywnego do powiedzenia, to się nie odzywaj.
- Może nas nie widzieli. - To ma być pozytyw?
Widzicie konwój furgonetek? Odbiór.
Nie, tylko jedną. Kontynuować misję?
Tak. Szukamy więcej niż jednej furgonetki.
Daleko nie zajechali.
Bez odbioru.
Dalej!
Gotowe!
Dalej!
Niech to szlag!
Tam będzie jakiś ciągnik.
Poszukajcie gałęzi.
Raz, dwa, trzy.
Ciągnijcie!
Mówiłeś o ciągniku.
Koń też da radę, a do tego jest o wiele ładniejszy.
Raz, dwa, trzy, teraz!
Prom już w drodze. Konwój jest po drugiej stronie.
- Ile furgonetek zostało? - Brakuje już tylko jednej.
Niedługo tu dotrze.
Mamy problem. Poszedł pas klinowy.
OK.
Co teraz?
Muszą być tu jakieś narzędzia.
Myślisz, że w schowku znajdziesz zapasowy?
Głupek.
Dalej!
Ostatnia furgonetka pewnie padła. Nie możemy już dłużej czekać.
Słyszysz mnie? Musimy ruszać.
Posłuchajcie.
Musimy ściągnąć autobus z promu.
Blokuje miejsce dla furgonetki, którą musimy wziąć na pokład.
- Wyciągnijcie skrzynie z autobusu. - Słyszeliście.
Przytrzymaj, a ja poprawię.
Silnik jest gorący. Dymi się.
Dalej.
Wsiadajcie. Spróbujemy ruszyć.
Dolej paliwa. Dalej.
- Stoisz na nim? - Tak.
Tak!
Świetnie, Ingvar!
Wspaniale.
Musimy ruszać.
Musimy już jechać. Siadaj po tej stronie.
Dobrze, że od jakiegoś czasu nie widzieliśmy żadnego samolotu.
Lepiej nie zapeszajmy.
Jeszcze znowu coś nam się przydarzy.
Haslund! Już tu są! Musimy ruszać.
- Ruszaj. - Czekamy na ostatnią furgonetkę.
Ruszaj. Ślepy jesteś? To rozkaz.
Tu nie chodzi o złoto, tylko o naszych ludzi.
Musimy ich poświęcić, by uratować resztę.
Ruszać!
Haslund, cofnij się!
Cofnij się!
Oddział, przygotuj broń. Cel!
Na mój rozkaz! Ognia!
Kryć się!
Niedługo spotkam się z mym stwórcą.
A niech mnie.
Cholera! Bez odbioru!
Koniec drogi.
Dosyć tego.
Poddajemy się?
Nigdy, poruczniku.
Wiemy, że płyną do Molde.
Jeśli będzie trzeba, Luftwaffe zrówna całe miasto z ziemią.
Musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy,
by Norwegom nie udało się dotrzeć do Brytyjczyków.
Potrzebuję samolotu.
Muszę się tam dostać.
Muszę przekonać się na własne oczy, jak to się skończy.
- Ponownie zapieczętować skrzynie. - Dobrze.
To nie sprawka przyjaciół.
Musimy dopłynąć do przystani.
Chodźcie!
Fredriku!
- Nini! - Musisz się pospieszyć.
Okręt czeka tylko na króla i rząd.
- Król jest już w drodze. - Ta sama procedura, co ostatnio.
Skrzynie.
Pospieszcie się!
Nie wiem, co robić.
Gotówka jest w skarbcu.
- W Molde? - Tak.
Nie możemy otworzyć drzwi. Musimy coś zrobić.
Po kolei.
Musimy najpierw załadować złoto na statek.
- Pospieszcie się. - Wszystkie skrzynie na pokład.
Następna.
Proszę.
Następna.
Pospieszcie się!
Dziękuję.
Następna.
Ruchy!
Dalej!
Słyszałem, że tu jesteś. Dobra robota.
Cholera, król już tu jest.
- Torp, potrzebujemy więcej czasu. - Nic nie mogę zrobić.
A co ze złotem? To 18 ton.
Musisz je jakoś przetransportować.
Powodzenia.
Gdzie jest Nini?
Sunde, znajdź łódź. Zajmiesz się rejestracją.
Ty!
Chodź.
Nie poddawaj się.
Spróbujcie wyważyć drzwi.
Nini!
Co?
Nie zaniedbasz swojego obowiązku, a ja nie zaniedbam mojego.
Nie wyjadę bez gotówki.
Rozumiesz?
Nie!
- Damy radę. - Dalej!
Dziękuję.
Ruchy!
Nigdzie nie jest bezpiecznie. Po prostu dokończ zadanie.
- Damy radę. - Niedługo będziemy w domu.
Dalej.
Nie poddamy się.
Nigdy.
Dalej!
Dziękuję.
Postaw ją na przedzie.
Z tyłu.
Dalej!
Jeszcze raz!
Przeładuj.
W przystani!
Bomby poszły! Zmiećcie ich!
Kryć się!
Ingvar! Uciekaj!
Nie możemy tu zostać.
Musimy wstać.
Nie podnoś się, zaraz tu będą.
Chodź.
Dalej.
Ingvar.
Zostaw mnie.
- Ingvar. - Grieg, wracaj!
Co z tobą?
Przechojraczyłeś?
Resztę tej podróży będziesz musiał odbyć sam.
Myśl pozytywnie.
Dalej!
Musimy przesunąć tę furgonetkę.
Dalej!
- To ostatnia. - Pospieszcie się!
BENZYNA
Zrobiliśmy, co w naszej mocy.
Musimy jechać dalej.
Załadujmy złoto z powrotem na furgonetki.
Dzień dobry.
Przybywamy z Oslo.
Nie wiedzą, kim jesteśmy.
Myślą, że jesteśmy Niemcami.
Fredrik Haslund. Jesteśmy tu w imieniu rządu.
I norweskiego banku centralnego. Transportujemy...
norweskie rezerwy złota.
Musimy dostać się na północ.
Niemcy depczą nam po piętach.
Potrzebujemy pomocy.
Dobrze.
Pomożemy wam.
Dziękuję.
Pod pokład!
Przegraliśmy.
- Lećmy do domu. - Do domu?
Tak. Prosto do domu.
- Jest bezpiecznie. - Dobrze.
Dobrze, przekażę mu. Dziękuję.
Irene i Veslemøy dotarli bezpiecznie do Szwecji.
Napisałem coś, co chciałbym wam przeczytać.
"Choć maszt nad Eidsvoll stoi pusty
Pośród tutejszych pól i kniei
Wybiła dziś wreszcie godzina, by zwrócić się ku nadziei
Nad naszą krainą pieśń rozbrzmiewa
W swych pełnych triumfu słowach
Wyszeptanych przez zaciśnięte wargi
Gdy otaczała nas niewola
Pojęliśmy wtedy właśnie
Że wolności nie oddamy za bezcen
Jest nam tak niezbędna, tak ważna jak życiodajny tlen
Gdy groziła nam niewola
Nasze płuca powietrza łaknęły lecz
Niczym tonący U-boot takiej śmierci powiedzieliśmy precz!
Teraz walczymy o każdy oddech
Lecz gdy nowy świt zawita wszak
Norwegowie zjednoczą się By wspólnie poczuć wolności smak
Rodakom na południu powiedzieliśmy adieu
Mężczyznom bladym, zmęczonym na wskroś
Składamy obietnicę
Że tej niewoli już dość
Nie zapomnimy o zmarłych
Którzy walcząc o pokój, nie złożyli broni
Ni śniegu splamionego krwią naszych żołnierzy
Ni żeglarzy, którzy spoczęli w morskiej toni
Tak mało nas w tym kraju, że z każdym łączą nas więzy krwi
Zmarli staną przy naszym boku
Gdy powrotu nadejdą dni".
Nieźle, Grieg.
Ostatnie 18 ton złota dotarło do Tromsø 9 maja 1940 roku,
miesiąc od rozpoczęcia inwazji.
Do Anglii przetransportowano je na pokładzie HMS Enterprise.
a następnie do USA i Kanady.
Norweskie rezerwy złota odegrały ważną rolę
w oporze norweskiego rządu na uchodźstwie wobec inwazji
i odbudowaniu kraju po wojnie.
W transporcie złota wzięły udział setki osób,
w tym wielu ochotników rekrutowanych po drodze.
Ich wysiłki były wielką inspiracją dla norweskiego ruchu oporu.
Fredrik Haslund popłynął ze złotem aż do Ameryki,
gdzie przebywał do końca wojny,
kierując pracą społeczną dla norweskich żeglarzy.
Z Irene i Veslemøyem spotkał się ponownie w Nowym Jorku,
cztery miesiące po "szybkim wypadzie do biura".
Zmarł w 1969 roku w wieku 62 lat.
Nini Gleditsch wyjechała do Londynu,
gdzie do końca wojny pracowała
w ministerstwie zaopatrzenia i ministerstwie spraw zagranicznych.
W 1991 roku otrzymała nagrodę Humanist
za działalność na rzecz pokoju, solidarności i równości.
Nini zmarła w 1996 roku w wieku 88 lat.
Nordahl Grieg popłynął ze złotem do Londynu.
Został kapitanem
i kontynuował walkę o niepodległość Norwegii
jako norweski korespondent wojenny dla BBC.
Wiersz, który napisał podczas transportu złota
zatytułowano 17 maja 1940.
W grudniu 1943 roku brał udział w bombardowaniu Berlina.
Jego samolot zestrzelono. Zginęła cała załoga.
Nordahl miał 41 lat.
W oficjalnym sprawozdaniu do ministra finansów
Fredrik Haslund wnioskował
o przyznanie specjalnej złotej monety z banku centralnego
dla wszystkich uczestników transportu złota.
Jego życzenie nie zostało nigdy spełnione.
Napisy: Karolina Łebek plint.com