Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ตอนแรกมันไม่มีอะไรเลย
ไม่มีแนวคิดเรื่องหุ่นยนต์นักสำรวจ
เตร็ดเตร่ไปทั่วพื้นผิวของดาวดวงอื่น
แล้วคุณก็ค่อยๆ เริ่มคิด
เริ่มลงมือทำ เริ่มสร้าง
และเครื่องจักรเหล่านั้นก็มีชีวิต
ปี 2003 หุ่นยนต์แฝดหญิงชื่ออ็อปเพอร์ทูนิที และสปิริตถูกส่งไปดาวอังคาร
คาดกันว่าพวกมันจะอยู่ได้ 90 วัน
คนส่วนใหญ่คงจะพูดว่า "พวกมันเป็นแค่หุ่นยนต์"
แต่ตอนที่เราเปิดเครื่องเป็นครั้งแรก
พวกมันเป็นมากกว่าแค่หุ่นยนต์ บนดาวดวงอื่น
อ็อปเพอร์ทูนิที - แฮซแคม ระบบปกติ -40 องศาเซลเซียส
สายเรียกเข้า
กำลังเล่นเพลงปลุก
นาซา: อรุณสวัสดิ์ อ็อปเพอร์ทูนิที ได้เวลาตื่นแล้ว
พ่อดาวพุธ
ปะทุไปทุกองศา
สาวน้อยกำลังเต้นรำ
บนเส้นทางวิบากฝุ่นฟุ้ง
ตะลอนไปตามใจอยาก
ตะลอนไปรอบโลก
ตะลอนไปตามใจอยาก
ไม่ต้องใช้เครื่องบิน ไม่ต้องใช้รถ
ตะลอนไปตามใจอยาก
เมื่อโรเวอร์อยู่บนดาวอังคาร มันมีชีวิตของตัวเอง
มีพลังงานสูบฉีดผ่านสายไฟของมัน
และมันต้องการความรัก
ดังนั้นเราพยายามทำให้ มันปลอดภัยเท่าที่จะทำได้
แต่บางครั้ง มันก็มีความคิดของตัวเอง
อ็อปปี้: ไดรฟ์หยุดทำงาน ตรวจพบอันตราย
นาซา: เธอปลอดภัยดี
นั่นมันแค่เงาของเธอ
และใช่ มันก็แค่หุ่นยนต์
แต่เราได้ผจญภัยที่น่าทึ่งด้วยกัน ผ่านหุ่นยนต์ตัวนี้
และมันกลายเป็นสมาชิกครอบครัว
ฝันดีนะ อ็อปปี้
ศูนย์ปฏิบัติการขับเคลื่อนไอพ่น (เจพีแอล) แพซาดีนา แคลิฟอร์เนีย
ห้องควบคุมภารกิจ โครงการดาวอังคารของนาซา
นาซา
เจนนิเฟอร์ ทรอสเปอร์ ผู้ดูแลภารกิจ
ฉันคิดว่าเราทุกคนต่างก็สงสัย
เมื่อเราเงยหน้ามองท้องฟ้าตอนกลางคืน
ว่าเราอยู่ตามลำพังในจักรวาลนี้จริงเหรอ
และการพยายามทำความเข้าใจสิ่งนั้น คือหนึ่งในปริศนาลึกลับอันยิ่งใหญ่ที่เรามี
ตลอดหลายศตวรรษ
ดาวอังคารเป็น จุดลึกลับสีแดงเล็กๆ บนท้องฟ้า
ร็อบ แมนนิ่ง หัวหน้าวิศวกรระบบ
มันเสริมสร้างจินตนาการของคนนับล้าน
มีเกิดอะไรขึ้นบ้าง บนดินแดนที่ห่างไกลขนาดนั้น
เป้าหมายโดยรวมของ โครงการดาวอังคาร
คือคำถามที่ว่า "ดาวอังคารเคยมีสิ่งมีชีวิตหรือไม่"
โดยเฉพาะในตอนต้น ของภารกิจดาวอังคาร
แอชลีย์ สตรูป ผู้บังคับโรเวอร์
เราตามน้ำไป
เพราะอย่างน้อยบนโลก ที่ใดก็ตามที่เราเจอน้ำ
เราเจอชีวิต
ดังนั้นคำถามคือ "บนดาวอังคารมีน้ำรึเปล่า
"และเป็นน้ำชนิดไหน
"และมันช่วยให้ชีวิตดำรงอยู่ได้ไหม"
ดังนั้นช่วงกลางยุค 70 ภารกิจไวกิ้งทั้งสองลำ
เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของการสำรวจ ในเวลานั้น
นาซาส่งยานสำรวจสองลำ และแลนเดอร์สองตัวขึ้นไป
ซึ่งทำให้เราเห็นมุมมองใหม่ของดาวอังคาร
มันเยี่ยมไปเลย
สตีฟ สไควร์ส หัวหน้านักวิทยาศาสตร์
มันแปลกดีที่มีความทรงจำที่ชัดเจน
เกี่ยวกับกองรูปพิกเซลอายุ 40 ปี
แต่ผมจำได้นะ
ผมจำครั้งแรกที่เห็นมันได้
ตอนช่วงภารกิจไวกิ้ง
ผมเป็นนักธรณีวิทยาที่ชอบลงมือทำ
ผมจะออกไปยังพื้นที่ ผมทำงานภาคสนามธรณีวิทยา
มันเป็นวิทยาศาสตร์ที่น่าหลงใหล
แต่สิ่งที่ผมพบว่ามันน่าผิดหวัง
คือไม่มีสถานที่ใหม่ให้ค้นหาอีกแล้ว
แล้วผมก็เริ่มทำงานกับรูปภาพ จากยานสำรวจไวกิ้ง
และผมมองดูดาวอังคาร โดยใช้รูปภาพเหล่านี้
และผมไม่รู้ว่ากำลังมองอะไรอยู่
แต่ข้อดีก็คือไม่มีใครรู้เหมือนกัน
มันคือการมองเห็นสิ่งต่างๆ ที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน
และผมรู้เลยว่าผมจะสำรวจอวกาศ
ด้วยยานสำรวจไวกิ้งสองลำ ตอนที่พวกเขามองลงไปที่ดาวอังคาร
พวกเขาพูดว่า "นั่นประหลาดมาก
"มันอาจเป็นสัญญาณว่าเคยมีน้ำไหลผ่าน
"ครั้งหนึ่งดาวอังคารเคยเป็นโลกสีเขียว ที่มีสิ่งมีชีวิตและทะเลสีฟ้าเหรอ"
ร็อบ แมนนิ่ง หัวหน้าวิศวกรระบบ
เราคงไปที่นั่นด้วยตัวเอง ถ้าทำได้ แต่เราทำไม่ได้
และผมรู้จากการฝึกฝน ในฐานะนักธรณีวิทยา
ถ้าเราสามารถเอาโรเวอร์ ลงไปบนพื้นผิวของดาวอังคาร
และมันเคลื่อนที่ไปรอบๆ และเดินทาง
และมองก้อนหินแบบใกล้ชิดจริงๆ ได้
เราอาจพบความจริงเกี่ยวกับ ประวัติศาสตร์ของดาวอังคาร
เราเริ่มต้นช่วงกลางยุค 80
ผมใช้เวลาสิบปีเขียนข้อเสนอให้นาซา
แต่ข้อเสนอทุกชิ้นล้มเหลวหมด
ผมเจอกับความเป็นไปได้ที่ไม่น่าพอใจ
ว่าผมเสียเวลาทั้งทศวรรษ ในการทำงานไปเปล่าๆ
โดยไม่ได้อะไรคืนมาเลย
แต่แล้วเราก็รวมทีมกันที่เจพีแอล
เราสามารถใส่โรเวอร์ ที่สตีฟ สไควร์สจินตนาการขึ้น
และใช้ระบบลงจอด ที่เราออกแบบไว้แล้วได้ไหม
ตัวอย่างแลนเดอร์
เราเขียนข้อเสนอและนำเสนอมันกับนาซา
ในที่สุดเราก็ได้รับสาย
ซึ่งทำให้ความฝันของเราเป็นจริง
ผมมีความสุขมากจริงๆ ครับ ที่เราประกาศได้ว่า
เราจะกลับไปที่ดาวอังคาร ซึ่งคราวนี้เราจะใช้
สก็อตต์ ฮับบาร์ด ผอ.โครงการดาวอังคาร นาซา
โดยมีฝาแฝด โรเวอร์ดาวอังคารแฝด
สปิริต อ็อปเพอร์ทูนิที
เราตั้งชื่อพวกมันว่า สปิริต กับ อ็อปเพอร์ทูนิที
ผมใช้เวลาเขียนข้อเสนอเป็นเวลาสิบปี
ในที่สุดก็ได้ผลลัพธ์ที่ผมฝันไว้
แต่ผมคิดว่าถ้าผมรู้ตั้งแต่ตอนนั้น
ว่าเส้นทางมันจะยากลำบากนับจากจุดนั้น
ในการได้ไปที่พื้นผิวดาวอังคารจริงๆ
ผมคงจะไม่ยินดีแบบนั้น
เชิญนั่งเลยครับ เราจะได้เริ่มกันเลย
โรเวอร์สำรวจดาวอังคาร ตรวจสอบการออกแบบระบบภารกิจสำคัญ
โอเค ฉันเข้ามาในฐานะวิศวกรโครงการ
เพื่อทำให้มั่นใจว่าภาพรวมเข้ากันได้
ระหว่างการบินและระบบภารกิจ
ฉันจะพูดย่อๆ เรื่องการปล่อยตัว นำทาง และขั้นตอนลงจอด
เป้าหมายทั้งหมดของเราคือการสร้าง
โรเวอร์ขับเคลื่อนพลังงานแสงอาทิตย์ อัตโนมัติสองตัว
ที่อยู่รอดได้ 90 วัน สามเดือนบนดาวอังคาร
และเราหวังอย่างยิ่งว่า อย่างน้อยพวกมันตัวหนึ่งจะทำงาน
แต่เรารู้ว่าถ้าเราทำไม่ถูกต้อง เราจะพลาดวันปล่อยยาน
กำหนดการสำหรับภารกิจไปดาวอังคาร
แรงผลักดันที่แท้จริงคือ การวางตำแหน่งของดาวเคราะห์
ถ้าคุณพลาดช่วงเวลาปล่อยยาน
โอกาสครั้งต่อไปรออีกประมาณ 26 เดือน
โลก ดาวอังคาร
ไม่มีเวลาออกแบบ พัฒนา และทดสอบโรเวอร์สองตัว
และใส่พวกมันบนจรวดสองลำ
ความกดดันในทีมสูงเป็นอย่างมาก
ดังนั้นเราต้องสร้างทีมที่น่าทึ่งขึ้นมา...
สองปีก่อนปล่อยตัว
ทำงานทั้งวันทั้งคืนเพื่อให้งานสำเร็จ
ผมชอบดู สตาร์ เทรค ตั้งแต่เด็กแล้ว
ผมอยากเป็นจอร์ดี้ ลา ฟอร์จ
ระบบวิศวกรรม นี่ลา ฟอร์จ
ดับเครื่องยนต์ยานขนส่งทุกลำ ผมกำลังไป
ผมไม่รู้ว่ามันเป็นงานอะไร
ผมรู้ว่าพวกเขาเป็นวิศวกร แต่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ผมรู้แค่ว่าอยากเป็นคนที่คอยซ่อมสิ่งต่างๆ
การสร้าง สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที เริ่มต้นขึ้นบนกระดานขาว
"โอเค เราอยากได้ภารกิจ 90 วัน
"และเราอยากหาหลักฐานของน้ำในอดีต
"เอาละ เราต้องทำยังไงบ้าง"
จากนั้นทีมวิศวกรแต่ละคน
ต้องทำให้โรเวอร์มีชีวิต
มันเป็นภารกิจแรกของผม
และมันน่าตื่นเต้นมากๆ เลย
ที่ได้ทำสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำมาก่อน
ผมโตมาในกานา
ตอนที่ผมเป็นเด็ก ผมหลงใหลวิทยุมาก
และผมสงสัยว่า "มีคนอยู่ในวิทยุรึเปล่า"
วันหนึ่งผมแงะวิทยุออกมาดู ผมผิดหวังที่ไม่เจอใครเลย
อาชิเตย์ เทรบิ-ออลเลนนู วิศวกรหุ่นยนต์
เพราะแบบนั้นผมเลยหลงใหลวิศวกรรม
สำหรับการออกแบบโรเวอร์
มันเป็นการตัดสินใจอย่างรอบคอบ เพื่อทำให้มีลักษณะเหมือนมนุษย์
เวลาคุณเป็นนักธรณีวิทยาที่ทำงานภาคสนาม
ปกติแล้วคุณจะเก็บก้อนหิน จากนั้นก็ทุบมันและดูด้านใน
ดังนั้นหุ่นยนต์ต้องมีแขนกล
ที่มีอุปกรณ์หลายชนิดในการวัดขนาด
และถ่ายภาพไมโครสโคป เหมือนมีดพับสวิส
ความละเอียดของกล้องโรเวอร์
เทียบเท่ากับระดับการมองเห็น ในคนที่มีค่าสายตาปกติ
คาสซินี วิมส์
จู่ๆ มันก็เริ่มดูเหมือนลูกตาคนขนาดใหญ่
และความสูงของโรเวอร์ คือ 157.48 ซม.
ซึ่งเป็นความสูงของมนุษย์โดยเฉลี่ย
มันจะเหมือนว่า ตอนที่โรเวอร์เคลื่อนที่และถ่ายรูปพวกนี้
ก็เหมือนมนุษย์คนหนึ่งเดินอยู่บนพื้นผิว
มันเป็นแค่กล่องสายไฟใช่ไหม
แต่สุดท้ายคุณได้หุ่นยนต์ที่ดูน่ารักนี้...
ดั๊ก เอลลิสัน วิศวกรควบคุมกล้อง
ที่มีหน้าตา
เรามีอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ ที่น่าอัศจรรย์เหล่านี้
แต่พอคุณใส่ของพวกนี้ลงบนโรเวอร์
ขนาดจะใหญ่ขึ้น
สิบแปดเดือนก่อนการปล่อยตัว
งั้นมันจะเป็นปัญหาใหญ่ สำหรับการลงจอดบนดาวอังคาร
แต่สิ่งที่ผมพยายามดูคือการใช้
สายบันจี้เล็กๆ หกเส้นติดไปกับถุงลมนิรภัย
และความท้าทายคือมันมีวิธีทำหลากหลายวิธี
เราไม่รู้ว่าอันไหนดีที่สุด และเรามีโอกาสลองแค่ครั้งเดียว
ระบบลงจอดของเรามีถุงลมนิรภัย ขนาดใหญ่ที่พองตัวได้
และพวกมันจะกระเด้งไปทั่วพื้นผิว
ปัญหาใหญ่ที่สุดตั้งแต่เริ่มต้นคือ
เราเริ่มคำนวณว่า สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที หนักเท่าไหร่
และถุงลมเหล่านั้นจะรับน้ำหนักได้รึเปล่า
เราจึงเริ่มทำการทดสอบ
- อะไรเนี่ย - มันเยี่ยมไปเลย
- นั่นไม่ใช่ปัญหา - ก้อนหินนี่ดีนะ
- ใช่ - ผมชอบก้อนหินนี้
ใช่
เราทดลองใช้ถุงลมนิรภัย
ด้วยหินต่างๆ ที่เราอาจพบบนดาวอังคาร
เราทำการปล่อยตัวครั้งแรก
มีรูขนาดใหญ่ตรงถุงลมนิรภัยเหล่านี้
เพราะโดนก้อนหินบาด เราแบบว่า "แบบนี้ไม่ดีแล้ว
"ไม่ดีเลย"
ร่มชูชีพเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
หนึ่งปีก่อนปล่อยตัว
สาม สอง หนึ่ง
ตอนที่เราทำการทดสอบ ด้วยน้ำหนักถ่วงรูปร่างคล้ายจรวด
และทิ้งมันลงมาจากท้องฟ้า จากเฮลิคอปเตอร์
ครั้งแรก ร่มชูชีพฉีกออกเป็นชิ้นๆ
ครั้งที่สอง...
ฉีกออกเป็นชิ้นๆ
และเราตระหนักว่า เราไม่มีร่มชูชีพที่ทำงานได้
โชคร้ายที่ร่มชูชีพอันที่เพิ่งระเบิดไป
เป็นร่มชูชีพที่เราวางแผนใช้บนดาวอังคาร
ข้ามไปเรื่องสำคัญ
คุณเจอปัญหาร้ายแรงมาก
อะไรเป็นแรงกระตุ้นให้คุณทำต่อไป
คุณกังวลเรื่องไหน
ผมมีรายการอันตรายที่คนพวกนี้บอกมา
และผมได้เพิ่มอันตรายเข้าไปอีก
พวกมันมีหมวดหมู่ของทุกอย่าง ที่เราคิดว่ามันอาจผิดพลาดได้
ผมเข้าใจความกังวลของคุณ
ลึกๆ ในใจคุณคิดว่า "มันเป็นทรัพย์สินพันล้านเหรียญของชาติ
"มันอาจเป็นความพินาศเต็มรูปแบบ"
สิบเดือนก่อนการปล่อยตัว
โอเค เราพร้อมแล้ว
ทดสอบการสั่น
เริ่มได้เลย
การทดสอบสปิริต
เราสร้าง สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที ขึ้น
ด้วยความตั้งใจให้พวกมัน เป็นฝาแฝดเหมือน
พวกมันเริ่มจากตรงนั้น แต่ทุกอย่างผิดแผกไปเร็วมาก
เต็มระดับ
โอเค ผ่านเรียบร้อย
ตลอดระยะเวลาการประกอบและทดสอบ
สปิริต จะเป็นตัวทดสอบก่อนเสมอ และมันจะล้มเหลว
- ถอยไป ลองอีกที - ประกับเพลาหายไป
ประกับเพลาหายเหรอ
ลองดูด้านบน
และพอถึงตาของ อ็อปเพอร์ทูนิที
การทดสอบอ็อปเพอร์ทูนิที การทดสอบสปิริต
สนุกหรือยัง โอเค
การทดสอบอ็อปเพอร์ทูนิที
สาม สอง หนึ่ง
หยุด
ขอบคุณ
และในการทดสอบทุกครั้ง อ็อปเพอร์ทูนิที จะผ่านได้อย่างสวยงาม
ดังนั้นแม้แต่ก่อนที่จะออกไปจากโลก สปิริต ก็มีปัญหาแล้ว
อ็อปเพอร์ทูนิที เป็นเด็กสมบูรณ์แบบตัวน้อย
เจ็ดเดือนก่อนการปล่อยตัว
หลังจากที่ใช้เวลาทดสอบ และสร้างโรเวอร์ของเรามานาน
ตอนนี้ได้เวลาปล่อย อ็อปปี้ ลงพื้นแล้ว
นี่เป็นครั้งแรก
เราถ่ายทอดชีวิตเข้าไปในโรเวอร์
เคลื่อนที่
ก้าวแรกของมัน
ผมตื่นเต้นมาก
เพราะเหมือนกับว่า "มันมีชีวิต"
มันเกือบจะเป็นสิ่งที่มีชีวิตสำหรับคุณ
หุ่นยนต์มีชีวิตของจริงที่คุณจินตนาการได้ว่า มันกำลังจะไปดาวอังคาร
และทำสิ่งที่คุณฝันว่าจะไปทำที่นั่น
การบอกว่ามันเหมือนลูกที่คลอดออกมา อาจดูเหมือนล้อความเป็นพ่อแม่
แต่มันรู้สึกแบบนั้น
แต่คุณรู้สึกว่ามันยังไม่ชัดเจน
ลูกของคุณพร้อมสำหรับ โลกที่ตื่นตาและอันตรายแล้วจริงๆ เหรอ
เราทดสอบตามที่ต้องการครบรึยัง
ไม่ครบแน่ๆ
แต่ท้ายที่สุดคุณก็แค่หมดเวลา
และมันถึงเวลาเดินทาง
เช้าวันปล่อยตัว ศูนย์อวกาศเคนเนดี้
เรามาตรงนี้ตอนตีห้าครึ่ง
แต่สำหรับเรา มันเป็นเวลานานแสนนาน
เวลาหลายชั่วโมง คืนที่อดนอนหลายคืนรวมๆ กัน
มันเหลือเชื่อ ไม่รู้สิ มันจะเกิดขึ้นจริงเหรอ
มันรู้สึกมวนท้องไปหมดเลยครับ
แพลนเตอร์ส
ถั่วนำโชค
สปิริตจะปล่อยตัวก่อน
ปล่อยตัวสปิริต วันที่ 10 มิ.ย. 2003
และ อ็อปเพอร์ทูนิที ในสามสัปดาห์ต่อมา
ปล่อยตัวอ็อปเพอร์ทูนิที วันที่ 7 ก.ค. 2003
นี่คือศูนย์ควบคุมการปล่อยตัวเดลต้า นับถอยหลัง แปดนาที 40 วินาที
ฉันอยู่ในห้องควบคุม ตอน สปิริต ปล่อยตัวที่เจพีแอล
ฉันชอบจริงๆ เลยตอนที่มีงานให้ทำ
เพราะฉันจะได้มีสมาธิ
และมันยากขึ้นนิดหน่อยที่จะหวั่นไหว
เพราะคุณต้องมีสมาธิกับบางอย่าง
นี่คือการตรวจครั้งสุดท้าย ของยานอวกาศ สปิริต เมอร์เอ
ฉันเป็นเด็กชาวไร่จากโอไฮโอ
ฉันโตมากับการเลี้ยงแกะ หมู วัว
พ่อฉันทำงานในกองวิศวกรรมกองทัพบก
กับจรวดลำแรกๆ
และพ่อจะเล่าเรื่อง น่าอัศจรรย์เหล่านี้ให้ฟัง
แต่วิศวกรรมอวกาศไม่ใช่ สิ่งที่เด็กผู้หญิงรอบๆ ตัวฉันทำ
ฉันจึงจินตนาการไม่ออกเลย
ว่าฉันจะมีโอกาสส่งโรเวอร์ไปดาวอังคาร
- เมอร์ทูกำลังจะปล่อยตัว - รับทราบ
นับถอยหลังสิบนาที คุณเริ่มสติแตก
เก้า แปด เจ็ด หก ห้า สี่
- สาม สอง หนึ่ง - สาม สอง หนึ่ง
ติดเครื่องและปล่อยตัว
อ็อปเพอร์ทูนิที สปิริต
คุณได้ยินเสียงจรวดลำนั้น
อย่าระเบิดนะ อย่าระเบิดนะ อย่าระเบิดนะ
อย่าระเบิดนะ อย่าระเบิด อย่าระเบิดนะ
ระบบโหลดแรงดันทำงาน ยานตอบสนอง
ยานคืนสภาพได้ดีมาก จากขั้นตอนการปล่อยตัว
ผมไม่รู้ว่าผมร้องไห้รึเปล่า แต่ผมคิดว่า
จรวดลำนี้แบกความหวังและความฝันของผม
และมันก็อธิบายได้ยากมากๆ เลย
แต่คุณรู้สึกว่างานทั้งชีวิตของคุณ อยู่ในจรวดลำนั้น
ผมเลี้ยงเด็กคนนี้มา
เย่
มันรู้สึกแบบนั้นเลย
และตอนนี้ได้เวลาที่เด็กคนนั้นจะเฉิดฉาย
แต่การบอกลาเป็นเรื่องยาก
ผมอุทิศเวลา 16 ปีในชีวิต เพื่อโรเวอร์เหล่านี้
และคุณเอาพวกมันไว้ด้านบนของจรวด และยิงพวกมันขึ้นไปบนอวกาศ
และคุณจะไม่ได้เห็นพวกมันอีกแล้ว
ตอนที่ อ็อปเพอร์ทูนิที ปล่อยตัว ฉันไปดูพร้อมครอบครัว
และเรามองมันจากฐานยิงเดียวกัน
กับฐานที่พ่อปล่อยจรวดของเขา
และเขาตายตั้งแต่ตอนนั้น
และเขาเป็นพ่อที่น่าภาคภูมิใจที่สุด ที่ใครจะมีได้
มันสะเทือนใจมากๆ สำหรับฉัน แม่ฉัน และครอบครัวของฉัน
ที่ได้เห็นว่าเขาเป็นกำลังใจ และแรงบันดาลใจให้ฉันสำรวจอวกาศ
เวลาเดินทางไปดาวอังคาร สำหรับโรเวอร์ทั้งสองตัวคือหกเดือนครึ่ง
สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที ตามหลังกันไปแค่สามสัปดาห์
พวกมันไม่ได้อยู่ห่างกันมาก ในแง่เวลาอวกาศ
เรามีเส้นทางโคจรไปดาวอังคาร และเราอยากมั่นใจว่า
เราตามเส้นทางไปดาวอังคาร ในขณะที่เราเคลื่อนที่ไป
โลก ดาวอังคาร
มันเหมือนคุณอยู่ในลอสแอนเจลิส และคุณอยากหวดลูกกอล์ฟ
ให้ไปโดนลูกบิดประตูวังบักกิงแฮม และนั่นคือสิ่งที่เราพยายามทำอยู่
อ็อปเพอร์ทูนิที สปิริต
มันเรียกว่าช่วงเวลาที่เงียบสงบ หกเดือนครึ่งแห่งความเงียบเชียบ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มันก็ไม่จริงเท่าไหร่
เราโดนเปลวสุริยะที่ใหญ่ที่สุดปะทะ อย่างที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน
และเราเห็นการปล่อยพลัง และอนุภาค ครั้งใหญ่ ของดวงอาทิตย์
พุ่งเข้าหายานอวกาศของเรา
ช่วงผ่านเปลวสุริยะ
ดวงอาทิตย์ปล่อยแก๊สพลาสมาออกมา
พลาสมาเป็นหมอกอิเล็กตอนประจุสูง
และอนุภาคที่มีพลังขนาดฆ่ามนุษย์ได้เลย
พวกมันกระแทกโรเวอร์ของเราโดยตรง
ผ่านมาถึงคอมพิวเตอร์
มันแย่มากๆ สำหรับยานอวกาศ
ตอนนี้ซอฟต์แวร์ที่เราติดไว้ ได้รับความเสียหาย
เราต้องรีบูตโรเวอร์ท้้งสองตัวใหม่
เราจึงสั่งหุ่นยนต์ของเราให้ไปนอน
มันน่ากลัวมากจริงๆ
คุณโหลดซอฟต์แวร์รุ่นใหม่บนยาน
และส่งผ่านให้มัน เหมือนเรากดปุ่มรีบูตเครื่อง
หวังว่ามันจะได้ผล
มันได้ผล
พวกมันรีบูต
และเราใช้เวลาสองสามสัปดาห์ ในการแก้ไขคอมพิวเตอร์
จากนั้นดวงอาทิตย์ก็สงบลง
ซอฟต์แวร์โหลดเรียบร้อย และเราพร้อมลงจอดบนดาวอังคาร
แต่ในช่วงนั้น ภารกิจไปดาวอังคาร สองในสามครั้งล้มเหลว
ดาวอังคารเป็นสุสานของยานอวกาศ
ตอนที่เราบินไป
สี่ปีก่อนหน้านี้
เมื่อไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ นาซามีภารกิจไปดาวอังคารสองครั้ง
มาร์สโพลาร์แลนเดอร์ มาร์สไคลเมตออร์บิเตอร์
ล้มเหลวทั้งคู่
ลำหนึ่งไหม้ในชั้นบรรยากาศ
ส่วนอีกลำชนกับพื้นผิว
มาร์สไคลเมตออร์บิเตอร์ ผิดพลาดทางการสื่อสาร
เราเปลี่ยนสิ่งที่ได้รับมาในภาษาอังกฤษ
แต่เราคิดว่ามันส่งให้เราเป็นหน่วยเมตริก
มันเป็นเรื่องน่าอับอายอย่างมาก
ข่าวใหญ่จากอวกาศ ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
นักวิทยาศาสตร์อ้างว่า ไม่มีสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาที่นาซา
ใช่
และทุกสายตาคอยจับจ้องเรา
ทีมของเรารู้สึกว่า สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที
ต้องเป็นภารกิจกู้ชื่อเสียง
ในฐานะส่วนหนึ่งของทีม เรารู้สึกว่า
ถ้าการลงจอดไม่สำเร็จ
นี่อาจเป็นจุดจบของนาซา
นาซา ศูนย์ปฏิบัติการขับเคลื่อนไอพ่น สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย
สวัสดีค่ะ ทุกท่าน ขอต้อนรับสู่เรื่องที่สัญญาไว้
ว่าเป็นคืนที่ทั้งน่าตื่นเต้น และมีความสำคัญที่เจพีแอล
นี่คือการรายงานข่าวสด การลงจอดบนดาวอังคารของ สปิริต
การลงจอดบนดาวอังคาร ของ อ็อปเพอร์ทูนิที
อ็อปเพอร์ทูนิทีลงจอด 24 ม.ค. 2004 สปิริตลงจอด 3 ม.ค. 2004
คืนนี้ทีมนำทางบอกว่า "ระบบทุกอย่างพร้อม"
สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิทีจะลงจอด คนละฝั่งของดาวอังคาร
ห่างกันสามสัปดาห์
เรากังวลกันสุดๆ
ฉันไม่รู้ว่าฉันเริ่มกิน ยาลดความดันตอนไหน
ค่ำคืนที่น่ายินดีจากศูนย์ควบคุมการบิน
ความเร็วปัจจุบันคือ 11,320 ไมล์ต่อชั่วโมงซึ่งเร็วพอ
ระยะทางเท่ากับการเดินทาง ข้ามอเมริกาใน 12 นาที
ขอแนะนำให้คุณนั่งให้สบาย และสนุกกับการลงจอด
ผู้อำนวยการ เจพีแอล - ผู้บริหารนาซา
ขั้นตอนการลดระดับเพื่อลงจอด
มีเหตุการณ์ประมาณ 86 เรื่อง ซึ่งถ้ามีเรื่องหนึ่งผิดพลาด
เราจะเสียโรเวอร์ไป
มันเป็นเรื่องน่ากลัวที่สุดที่คุณจะนึกออก
เพราะช่วงเวลาการสื่อสาร ที่โรเวอร์บอกว่า
"ฉันจะลงมือแล้ว" กลับมายังโลกนั้นใช้เวลาสิบนาที
คุณทำอะไรไม่ได้แล้ว
นอกจากหวังว่าพวกมันจะรอด
เราเรียกมันว่าหกนาทีแห่งความผวา
มันคือช่วงเวลาตั้งแต่ยานเข้าสู่ชั้นบนสุด ของชั้นบรรยากาศดาวอังคาร
จนกระทั่งมันทำทุกอย่างตามอัตโนมัติเอง ทุกกิจกรรมที่มันต้องทำ
ในการลงจอดบนพื้นอย่างปลอดภัย
เข้าสู่ชั้นบรรยากาศในสาม สอง หนึ่ง
ทุกอย่างมีความเสี่ยงอย่างมาก ในหกนาทีแห่งความผวา
ตอนนี้ยานอยู่ชั้นบนสุดของ ชั้นบรรยากาศดาวอังคาร
เป็นช่วงที่อุณหภูมิสูงสุด
อ็อปเพอร์ทูนิที สปิริต
โล่กันความร้อนจะร้อนขึ้นไปจนถึง 1,600 องศาเซลเซียส
ร่มชูชีพกางออก
ทำให้ช้าลง
ความเร็วปัจจุบัน 446 ไมล์ต่อชั่วโมง
ตอนนี้คาดว่ายานเคลื่อนที่ ต่ำกว่าความเร็วเสียง
คุณมีสิ่งที่เรียกว่าโล่กันความร้อน ซึ่งมันร้อนมาก
และคุณต้องกำจัดมันทิ้ง
ส่วนที่ยากเริ่มต้นขึ้นแล้ว
แลนเดอร์ต้องดีดออกไป ด้วยเชือกยาว 20 เมตร
ตอนนี้คุณมีร่มชูชีพ ฝาด้านหลัง และแลนเดอร์
อ็อปเพอร์ทูนิที สปิริต
ถุงลมนิรภัยพองตัว
ที่ความสูง 12.19 เมตร ฝาด้านหลังยิงจรวดย้อนศร
ลดความเร็วของโรเวอร์ ลงเป็นศูนย์ไมล์ต่อชั่วโมง
จากนั้นตัดเชือกเส้นสุดท้าย
ในตอนนี้เราไม่เห็นสัญญาณ
เราเห็นสัญญาณเป็นช่วงๆ ที่บ่งชี้ว่าเรากำลังกระเด้ง
แต่ตอนนี้เรายังไม่ได้สัญญาณจากยาน
เตรียมตัวไว้
สปิริต หายไป
สัญญาณหายไป
หายไปเลย
จากนั้นก็ "มันอาจจะชน"
เงียบกริบ
ทุกคนรอสัญญาณอยู่
ทุกคนรอบางอย่างอยู่
ตอนนั้นผมคิดว่าทุกอย่างที่ทำไปสูญเปล่า
และเราอาจสูญเสียภารกิจนี้
- คุณเห็นมันไหม - เราเห็นอะไร
เห็นมันไหม
มันอยู่ตรงนั้น
เราได้สัญญาณที่แรงมาก ในช่องโพลาไรเซชันทางซ้ายมือ
แสดงให้เห็นว่า...
เราอยู่บนดาวอังคารแล้ว ทุกคน
คุณเห็นเรากระโดดขึ้นลง ไม่ใช่กระโดดเพราะความสุข
เรากระโดดเพราะโล่งอก
โรเวอร์ทั้งสองตัวลงจอด บนผิวดาวอังคารอย่างปลอดภัย
ซอลที่ 1 วันที่ 4 มกราคม 2004
บันทึกโรเวอร์ สปิริต วันที่ 4 มกราคม 2004
ซอลที่ 1
สปิริต เป็นจอมดราม่าตัวแม่
แต่หลังจากช่วงสิบนาที ที่เครียดและเงียบงัน
โรเวอร์ของเราลงจอด บนพื้นผิวของดาวอังคารอย่างปลอดภัย
ทุกท่านครับ คุณโชคดีที่ได้อยู่
ในห้องที่น่าตื่นเต้นที่สุดบนโลกขณะนี้
ฉันเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ตอนที่ อ็อปเพอร์ทูนิที ลงจอด
อบิเกล เฟรแมน ตัวแทนนักวิทยาศาสตร์ของโครงการ
ฉันได้รับเลือกเป็นหนึ่งในนักเรียน สิบหกคนจากทั่วโลก
ให้อยู่ในห้องควบคุมภารกิจ กับทีมนักวิทยาศาสตร์
ตอนที่ อ็อปปี้ ส่งภาพแรกของมันมา
แนฟแคมทั้งหมดกำลังส่งมา แนฟแคมทั้งหมด
เราอยู่บนดาวอังคาร
ตอนที่ภาพแรกพวกนั้นมาถึง
มันโล่งอก โล่งอก นึกออกไหม
ความดันของฉันลดลงแล้ว
พวกเรามีความสุขสุดๆ
ลูกของผมไปถึงแล้ว
มัน...
ขอต้อนรับสู่ดาวอังคาร
บันทึกโรเวอร์ อ็อปเพอร์ทูนิที ซอลที่ 1
สัญญาณจากโรเวอร์แรงและชัดเจนมาก
อ็อปเพอร์ทูนิที อยู่บนดาวอังคาร
อ็อปเพอร์ทูนิที ลงจอดในแอ่งเล็กๆ
ในที่ราบเมอริเดียนี
และมันเป็นการตีโฮลอินวัน จากระยะ 300 ล้านไมล์
แฮนด์แคม แนฟแคม และแฮซแคม ต่างส่งภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจกลับมา
นี่เราดูอะไรอยู่เนี่ย
ผมจะไม่พยายาม วิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์
เพราะมันไม่เหมือนสิ่งที่ผมเคยเห็นมาก่อน
อย่างที่เราคาดกันไว้
ให้ตายสิ ผมขอโทษ ผมแค่...
ผมนึกคำพูดไม่ออก
มีหาดทรายสีดำอยู่ทุกที่
แล้วก็มีหินสีอ่อนพวกนี้โผล่ขึ้นมา ในระยะไกล
พวกเขากระโดดโลดเต้นและพูดว่า
"พระเจ้า นั่นหินดาน ทุกคน ฉันเห็นหินดาน"
ก็แน่ละ ฉันไม่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงสำคัญขนาดนั้น
คืนนั้นฉันนอนไม่หลับเลยค่ะ มันน่าตื่นเต้นมาก
บันทึกโรเวอร์ อ็อปเพอร์ทูนิที
หินดานเป็นความจริงทางธรณีวิทยา
มันเป็นสิ่งที่บอกคุณได้ว่า เกิดอะไรขึ้นตรงนี้
ในตำแหน่งนี้เป๊ะๆ เมื่อนานมาแล้ว
มีผู้คนหลายร้อยคนจากทั่วโลก
ทำงานในโครงการนี้
และทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ เพื่อให้ช่วงเวลานี้เกิดขึ้น
สปิริต ยังอยู่
อ็อปเพอร์ทูนิที ลงจอดอย่างปลอดภัย
และเราเห็นหินดานของจริง อยู่ตรงหน้าเราที่เมอริเดียนี
ตอนนี้ได้เวลานอนแล้ว
นาซา: ฝันดีนะ อ็อปเพอร์ทูนิที ฝันดีนะ สปิริต
นาซา - ศูนย์ปฏิบัติการขับเคลื่อนไอพ่น สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย
สวัสดีค่ะ ทุกคน วันนี้เป็นวันสำคัญของโรเวอร์บนดาวอังคาร
มันพร้อมทำทุกอย่างตามที่ออกแบบมา เพื่อเป็นหุ่นยนต์ธรณีวิทยา
โปรดทราบ เพลงปลุกตอนเช้าของเรากำลังจะเล่นแล้ว
ติดเครื่องให้พร้อม
อ็อปปี้: อรุณสวัสดิ์
เริ่มทำงาน
มุ่งตรงไปทางหลวง
ประเพณีของการบินสู่อวกาศของมนุษย์
คือการปลุกลูกเรือให้ตื่น
เพลงปลุกลูกเรือ ซึ่งพวกเขาจะเปิดเพลง
แบบว่า "ตื่นได้แล้วพวก ได้เวลาทำงานแล้ว"
คนมันเกิดมาซ่า
วันบนดาวอังคาร เราเรียกมันว่าซอล
มันยาวนานกว่าวันบนโลก ประมาณ 40 นาที
ดังนั้นตารางงานของเราจะเลื่อน ออกไปราวหนึ่งชั่วโมงทุกวัน
พวกเราใช้ชีวิตตามเวลาของดาวอังคาร
และเป็นการใช้ชีวิตที่ยากมาก
เพราะการประชุมแผนงานประจำวัน จะเริ่มตอนเที่ยง
และอีกสองสัปดาห์ครึ่งต่อมา เราจะเริ่มวันกันตอนเที่ยงคืน
เราเลยเหนื่อย เจ็ตแล็ก
และเราต้องตื่นด้วย
และตอนนี้เราแข่งกับเวลา 90 ซอล
เพื่อหาคำตอบเกี่ยวกับดาวอังคาร ให้ได้มากที่สุด
เราเลือกแอ่งกูเซฟ เป็นจุดลงจอดของ สปิริต
ซึ่งดูเหมือนแม่น้ำขนาดใหญ่ ที่แห้งเหือดไปแล้วเคยไหลผ่านตรงนี้
และเราตั้งความหวังว่าจะเจอ
หลักฐานของน้ำในอดีต และแหล่งที่อยู่อาศัยในอดีต
แอ่งกูเซฟ
ครั้งหนึ่งต้องเคยมีทะเลสาบที่แอ่งกูเซฟ
สปิริต: หินภูเขาไฟ
สปิริต: เจอหินภูเขาไฟเพิ่ม
แต่ สปิริต เจอแค่หินลาวาพวกนี้
สปิริต: เจอหินภูเขาไฟเพิ่มขึ้น
ไม่มีหลักฐานของการมีปฏิสัมพันธ์ ระหว่างน้ำกับหินพวกนี้
สปิริต
อีกด้านหนึ่งของดาวอังคาร
จุดลงจอดของ อ็อปเพอร์ทูนิที ไม่เหมือนสิ่งที่เราเคยเห็นมาก่อน
อ็อปเพอร์ทูนิที
อ็อปเพอร์ทูนิที ซอลที่ 8
เราได้รูปถ่ายชุดแรกของดิน ที่อยู่ตรงหน้าโรเวอร์
มันเป็นสิ่งที่มีรูปร่างประหลาดที่สุด ที่เราเคยเห็นบนดาวอังคาร
ปรากฏว่าพื้นผิวของดาวอังคารในบริเวณนี้
ปกคลุมด้วย วัตถุทรงกลมลูกเล็กๆ นับไม่ถ้วน
และเมื่อคุณมองผ่านชั้นหินที่โผล่ขึ้นมา...
อ็อปเพอร์ทูนิที ภาพไมโครสโคป ระบบปกติ -15 องศาเซลเซียส
วัตถุทรงกลมเล็กๆ พวกนี้ ถูกฝังอยู่ในก้อนหิน
เหมือนลูกบลูเบอร์รีบนมัฟฟิน
ตรวจจับองค์ประกอบของวัตถุ
และกลายเป็นว่าองค์ประกอบ ของบลูเบอร์รีเล็กๆ พวกนี้
คือแร่ที่มีชื่อว่าฮีมาไทต์
ระบุว่าเป็นฮีมาไทด์
ซึ่งเป็นแร่ที่มักจะก่อตัวขึ้นในจุดที่มีน้ำ
จากแร่วิทยา จากธรณีเคมี
ทุกอย่างที่เราต้องการ เพื่อการสรุปที่สมเหตุสมผล
ว่าครั้งหนึ่งเคยมีน้ำบนดาวอังคาร
มันอยู่ตรงนั้น ตรงผนังของแอ่งอีเกิล
แต่มันเป็นสภาพแวดล้อมที่เป็นกรดสูง
ไม่ใช่สถานที่ที่สิ่งมีชีวิตจะพัฒนาได้
ใช่ค่ะ มันเคยมีน้ำที่เป็นของเหลว
แต่มันไม่ใช่น้ำที่คุณหรือฉันอยากดื่ม
หลักๆ คือมันเหมือนน้ำกรดแบตเตอรี่
คุณคงไม่แหย่นิ้วเท้าลงไปในนั้น
คุณอาจไม่เหลือนิ้วเท้าเลยถ้าทำแบบนั้น
สิ่งที่คุณต้องการคือน้ำใต้ดิน ที่มีค่าพีเอชเป็นกลาง ไหลเวียนดี
การออกไปหาเรื่องราวของถิ่นอยู่อาศัย
คุณต้องออกเดินทางไกลกันหน่อย
ซอลที่ 57
แต่ปัญหาคือโรเวอร์พวกนี้มีอายุแค่ 90 วัน
แวนดี เวอร์ม่า ผู้บังคับโรเวอร์
ผู้บังคับโรเวอร์คือคนที่ทำหน้าที่ บังคับโรเวอร์บนดาวอังคาร
มันเป็นงานที่สนุก
แต่ใช้แค่หมุนพวงมาลัยเพื่อขับมันไม่ได้
ทีมวางแผนโรเวอร์
เพราะมันใช้เวลา ตั้งแต่สี่นาทีจนถึง 20 นาที
ในการส่งสัญญาณไปดาวอังคาร
ดังนั้นเราส่งคำสั่งออกไป
แล้วเราก็กลับไปนอน
โรเวอร์จะดำเนินการขับขี่ในวันนั้น
และเมื่อการขับขี่เสร็จสิ้นแล้ว
เราจะกลับมาดูผลลัพธ์ และเริ่มการวางแผนอีกครั้ง
ฉันเติบโตในอินเดีย
และพอฉันอายุประมาณเจ็ดขวบ
มีคนให้หนังสือเล่มนี้กับฉัน มันเกี่ยวกับการสำรวจอวกาศ
และฉันประทับใจมาก
คุณเห็นไหมว่าเราเข้าใกล้หินก้อนนั้น แค่ไหนในตอนแรก
ระหว่างภารกิจ ฉันตั้งท้องลูกแฝด
ดังนั้นความสัมพันธ์ระหว่างฉัน กับโรเวอร์ฝาแฝดจึงไม่เหมือนคนอื่น
ความคิดของสองสิ่งนี้เชื่อมโยงกัน และคล้ายคลึงกัน
แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง
โรเวอร์มีบุคลิกของตัวเอง
และฉันเลือกไม่ถูกว่าโรเวอร์คันไหน เป็นคันโปรดของฉัน
ฉันเลือกไม่ได้จริงๆ
มันเป็นเรื่องของฝาแฝด
ที่แอ่งกูเซฟ สปิริต อยู่ในด้านที่เย็นกว่า
อ็อปเพอร์ทูนิที อยู่ที่เส้นศูนย์สูตร เหมือนเป็นจุดพักร้อนบนดาวอังคาร
ดังนั้น สปิริต มีภารกิจที่หนักกว่ารอมันอยู่
สปิริต เจอหินก้อนนี้ และเราตั้งชื่อมันว่า "อะดิรอนแด็ก"
สปิริต แนฟแคม ระบบปกติ -60 องศาเซลเซียส
มันแตะก้อนหิน
และมันไม่โทรกลับห้องควบคุม
สปิริต (เมอร์เอ) แสดงตามเวลาที่โลกได้รับสัญญาณ
สถานี 43 เมอร์ทูเอ ออนไลน์
ใช่ครับ ผมไม่เห็นอะไรบนจอของเราเลย
เราไม่เห็นสัญญาณอะไรเลยในตอนนี้
ไม่มีสัญญาณครับ
รับทราบ
ฉันเป็นหนึ่งในผู้ดูแลภารกิจของ สปิริต
และฉันไม่ได้กลับบ้านอยู่หลายวัน
พวกเราต่างก็มึนๆ ในพื้นที่สนับสนุนภารกิจ
ที่ที่พวกเราสื่อสารกับ สปิริต และพยายามรับข้อมูลจากมัน
แน่นอนว่าเราพยายามปรับค่า...
และมาร์ค แอดเลอร์ เลือกเพลงปลุกสำหรับวัน
มาร์ค แอดเลอร์ ผู้ดูแลภารกิจ
ฉันแบบว่า "พระเจ้า เราต้องเล่นเพลงปลุกด้วยเหรอ"
ฉันแค่เป็นห่วง สปิริต
ตอนนั้นฉันไม่ได้สนใจ ความสนุกของเพลงปลุก
ถึงทุกสถานี นี่คือภารกิจ
ผมคิดว่าวันนี้ ไม่ใช่วันที่ต้องยกเลิกธรรมเนียม
ดังนั้นเราจะเปิดเพลง
วันแสนสุขหายไปไหน
มันช่างหายากเหลือเกิน
ฉันพยายามเข้าถึงคุณ แต่คุณกลับปิดใจ
เกิดอะไรขึ้นกับรักของเรา
ฉันอยากเข้าใจนะ
มันเคยสวยงาม มันเคยดีเหลือเกิน
เมื่อคุณอยู่ใกล้ฉัน ที่รัก ไม่ได้ยินฉันเหรอ ช่วยฉันที
ความรักที่คุณให้ฉันมา
อย่างอื่นก็ช่วยฉันไม่ได้ ช่วยฉันที
เมื่อคุณจากไป
ถึงจะพยายาม แต่ฉันจะมีชีวิตต่อไปได้ยังไง
ฉันคิดว่า "เพลงนี้เหมาะสุดๆ"
แอ็บบ้า "เอสโอเอส"
เราได้เสียงปิ๊ปกลับมา แต่ สปิริต อาการหนักมากๆ
หน่วยความจำแฟลชของมัน เสียหายจากสาเหตุอะไรสักอย่าง
มันจึงตื่นตลอดสองเดือนที่ผ่านมา
ปิดและเปิดเครื่องใหม่ซ้ำไปซ้ำมา
มันตื่นตลอดทั้งคืน มันเหมือนเด็กวัยรุ่น
ที่ไม่ยอมเลิกเล่นวิดีโอเกม
คือมันไปต่อเรื่อยๆ ไม่หยุด
จนกระทั่งแบตเตอรี่ของมันเกือบหมด
เราเลยบอกว่า "มาลองปิดเครื่องมันกันเถอะ"
แต่เราให้คำสั่งปิดเครื่องที่นุ่มนวลกับมัน
และมันไม่ยอมปิดเครื่อง
เราจึงเริ่มตื่นตระหนกเล็กน้อย เพราะตอนนี้
ต้องส่งคำสั่งถึง สปิริต ว่า "ปิดเครื่องสิโว้ย"
มันเป็นคำสั่งที่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
มันจะทำให้โรเวอร์ปิดเครื่อง
รหัส 142 ทศนิยมอัลฟา
มันจะทำให้เครื่องปิดลงไป 24 ชั่วโมง
เราพร้อมที่จะบอกชาวโลกว่า เราเสีย สปิริต ไปแล้ว
ดีซี 05 ดีซี
แต่ทันใดนั้นเอง...
ว่ามาเลย เทเลคอม ยืนยันได้ว่ามีการส่งข้อมูล
อ็อปเพอร์ทูนิที (เมอร์บี) จอรับสัญญาณ
หลังจากที่นอนไม่หลับอยู่หลายคืน
ตอนนี้โรเวอร์หลับอย่างสบายได้แล้ว
สปิริต กลับมาแล้ว
เหมือนเครื่องยนต์ที่ทำงานอย่างดี
ซอลที่ 78
มันเป็นการประมาณ
สิ่งที่จะจำกัดอายุการใช้งาน ของโรเวอร์พวกนี้
คือการจับตัวของฝุ่นที่อยู่บนแผงโซลาร์
อาจคิดได้ว่า 90 ซอล เป็นเหมือนตอนหมดอายุประกัน
นั่นคือระยะเวลาที่คาดไว้ ของการดำเนินภารกิจ
เราคาดว่าจะใช้เวลาได้ทั้ง 90 ซอล
จะได้เพิ่มอีกเท่าไหร่ ขึ้นอยู่ที่ว่าดาวอังคารให้อะไรกับเรา
เรากังวลว่า หลังจาก 90 ซอลบนดาวอังคาร
สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที จะมีพลังงานไม่พอ
และนั่นจะทำให้โรเวอร์ตาย
แล้วเราก็เห็นฝุ่นปีศาจพวกนี้ ซึ่งเราเป็นห่วง
ว่ามันจะทำอะไรกับ สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที บ้าง
เราถ่ายภาพนี้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน มันเริ่มเป็นสีแดงและมีฝุ่นมากขึ้น
คุณแทบจะมองไม่เห็นแผงโซลาร์เซลล์แล้ว
แต่เช้าวันรุ่งหลังจากฝุ่นปีศาจ
มันเหมือนมีคนเอาน้ำยาเช็ดกระจกมาถู
และแผงโซลาร์ก็สะอาด เหมือนวันที่เราลงจอด
กลายเป็นว่าฝุ่นปีศาจพวกนี้ คือเพื่อนที่ดีที่สุดของโรเวอร์
มันเป็นเครื่องกู้ชีพของเราอย่างแท้จริง
มันมาถูกเวลา
เพื่อปั๊มออกซิเจนให้เรา และเราก็ได้พลังงานกลับคืนมา
ขอดื่มให้เรา
ซอลที่ 91
เราทำตามภารกิจหลักสำเร็จ 90 ซอล
ทีมสปิริต สุขสันต์ซอลที่ 91
และเราเริ่มคิดว่าโรเวอร์พวกนี้ อาจอยู่ไปได้ยาวนานไม่จำกัด
เพราะฝุ่นปีศาจช่วยเราไว้มากๆ
งั้นลุยเลย ออกเดินทาง เหยียบคันเร่ง และสำรวจดาวอังคาร
อ็อปเพอร์ทูนิที สปิริต
โรเวอร์ทั้งสองคันอยู่ได้ถึง 90 ซอล และพวกเราสนุก
เราก็เลยเอาโรเวอร์มาแข่งกัน
โรเวอร์ทั้งสองคันแข่งขันกันเอง
เพื่อดูใครไปได้ไกลที่สุด ตามเวลาซอลที่ตั้งไว้
ซอลที่ 99 ของ สปิริต มุ่งหน้าไปที่เนินเขา
บันทึกโรเวอร์ สปิริต
กับ สปิริต พวกเราผิดหวัง
จุดลงจอดนี้ไม่เหมือนกับที่พวกเราคิดไว้
แต่ สปิริต มองออกไป และมีเนินเขาพวกนี้อยู่ในระยะไกล
เราตั้งชื่อมันว่าเนินโคลัมเบีย
ดังนั้นถ้าจะมีโอกาส เจอหลักฐานของน้ำที่ดื่มได้
เราอาจเจอพวกมันตรงเนินนั้น
และอีกทางด้านหนึ่งของดาว
โรเวอร์ดวงดีของเรา อ็อปเพอร์ทูนิที มีการผจญภัยอีกแบบ
บันทึกโรเวอร์ อ็อปเพอร์ทูนิที
สิ่งที่เราต้องการจริงๆ คือการเจอหินดาน ลึกลงไปในพื้นดินเพิ่มอีก
สิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดคือแอ่งขนาดใหญ่ ทางตะวันออกชื่อเอ็นดูแรนซ์
เรื่องดีเกี่ยวกับแอ่งคือ
มันเป็นการสั่งสมเวลาของเหตุการณ์
ซึ่งหินเก่าจะอยู่ที่ก้น
และหินที่อายุน้อยกว่าจะกองทับอยู่ด้านบน
มีข้อมูลสำคัญอยู่ข้างล่างนั่น
แต่เราไม่เคยตั้งใจขับโรเวอร์ ลงทางลาดชันแบบนั้น
มันง่ายมากที่จะฆ่าหุ่นยนต์บนดาวดวงอื่น
เมื่อคุณอยู่ในสถานที่อย่างเอ็นดูแรนซ์
ผมวางแผนขับมันลงไปให้ไกลเท่าที่จำเป็น
ความตึงเครียดระหว่าง นักวิทยาศาสตร์และวิศวกร
คือนักวิทยาศาสตร์อยากทำเรื่องบ้าๆ
"ฉันอยากขับลงไปที่ทางลาด 35 องศา เพราะก้อนหินก้อนนั้นน่าสนใจ"
และวิศวกรบอกว่า "ไม่ มันไม่ปลอดภัย คุณทำงั้นไม่ได้
"เรื่องที่คุณอยากทำมันบ้าสุดขั้วเลย"
พูดตามตรง ถ้าเราปีนขึ้นหินพวกนี้แบบเสถียรไม่ได้
เราก็ลงไปที่แอ่งไม่ได้
เราจึงสร้างพื้นที่ทดสอบ ด้วยโรเวอร์ขนาดเท่าของจริง
มันลื่นนิดหน่อย
เราพยายามจำลองพื้นที่และชนิดของดิน
โอเค ครั้งแรกที่คุณไปที่พื้นที่ทดสอบ
และคุณขับตรงขึ้นไป
มันตกลงมาเลย
เราจึงเลื่อนลงมาเล็กน้อย
เราควรใช้เมตริก เราขยับลงมานิดหน่อย
วางแผนการขับอย่างระมัดระวัง
เพื่อป้องกัน อ็อปเพอร์ทูนิที ไม่ให้เจอปัญหาที่หนักเกินไป
เรากลับมาในเช้าวันต่อมา และมองที่รูปพวกนี้
และเราได้ยินเสียงอื้ออึง จากส่วนต่างๆ ของห้อง
พื้นผิวรอบๆ ด้านข้างของแอ่ง
ไม่ได้ยึดเกาะดีเหมือนที่เราหวังให้มันเป็น
และมันเริ่มไถลลงไปด้านล่างเนิน
เข้าไปหาก้อนหินยักษ์นี้
อ็อปเพอร์ทูนิที แฮซแคม ระบบปกติ -30 องศาเซลเซียส
แต่เรามีสิ่งที่เรียกว่า "ระบบออโต้" ในโรเวอร์
เราอนุญาตให้โรเวอร์คิดด้วยตัวมันเอง
เพราะโรเวอร์รู้ดีกว่าพวกเราเยอะ
เกี่ยวกับสถานการณ์บนดาวอังคาร
ดังนั้นเมื่อ อ็อปเพอร์ทูนิที ลงไปในแอ่ง
มันสังเกตได้ว่า มันกำลังไถลลงเนินมากเกินไป
มันจึงหยุด ห่างแค่ไม่กี่เซนติเมตร จากปลายแผงโซลาร์ของมัน
มันเกือบชนกับหินก้อนใหญ่นี้
ซึ่งอาจเป็นการปิดฉาก ภารกิจของ อ็อปเพอร์ทูนิที
พวกเราแทบหัวใจวาย แต่ระบบออโต้ของมันช่วยเราไว้
และเราภูมิใจกับโรเวอร์ดวงดีของเรา
กับ อ็อปเพอร์ทูนิที
เราได้รูปภาพใหญ่มากๆ
มันเป็นแถบด้านเหนือจรดใต้ ที่ได้มาจากวงโคจร
และมันแสดงให้เห็นแอ่งอีเกิล จุดที่เราลงจอด
แอ่งเอ็นดูแรนซ์ แอ่งอีเกิล
แอ่งเอ็นดูแรนซ์ บริเวณที่ อ็อปเพอร์ทูนิที อยู่
และเราเอาภาพมาวางบนโต๊ะ
ตรงปลายสุดด้านล่าง
มันเป็นแอ่งใหญ่ ที่อยู่ห่างไปหลายกิโลเมตรทางใต้
เราตั้งชื่อมันว่าแอ่งวิกตอเรีย
แอ่งวิกตอเรีย
ผมรู้ว่ามันบ้าไปแล้ว
พวกเขาบอกว่า "ภารกิจที่ควรใช้เวลาสามเดือน"
แต่แบบว่า "อ้อ เราเจอแอ่งนี่
"มันอาจใช้เวลาสองปี กว่าจะไปถึงตรงนั้น"
แต่เราก็ทำอยู่ดี
ก่อนอื่นเลย...
ซอลที่ 445
หนึ่งปีครึ่งในการทำภารกิจ
แอ่งวิกตอเรียอยู่ห่างออกไปหลายไมล์
แต่มันเป็นทางโล่งมาก ไม่มีเนินหรือว่าภูเขาขวางทางอยู่
อ็อปเพอร์ทูนิที แนฟแคม ระบบปกติ -15 องศาเซลเซียส
มีแค่ละอองฝุ่นพวกนี้
ดังนั้นเราทำสิ่งที่เราเรียกว่า "การหลับตาขับรถ"
เราโทรหา อ็อปเพอร์ทูนิที
"เรามองไม่เห็นอะไร เชื่อฉันเถอะ เดินหน้าไปเรื่อยๆ"
และเรา ขับไปแบบไม่เห็นอะไร
วิธีที่เรานับความคืบหน้าคือ จำนวนรอบที่ล้อหมุน
ล้อต้องหมุนเพื่อเคลื่อนที่
แต่ที่พวกเราตกใจคือ
อ็อปปี้ ไม่ได้ขยับสักนิด
ปัญหา: ล้อติดหล่ม
วิ่งไปตรงจุดที่มันติดหล่ม
มันไม่ได้คืบหน้าเท่าไหร่หลังจากจุดนี้
แต่โรเวอร์คิดว่ามันกำลังทำตามแผน
และคิดว่ามันกำลังมุ่งตรงไปที่นี่
อ็อปเพอร์ทูนิที แค่หมุนล้ออยู่กับที่ทั้งวัน
และขุดให้ตัวเองจมลึกลงไปเรื่อยๆ
นาซา: หยุดการขับเคลื่อน
อ็อปปี้: โอเค ยุติการขับเคลื่อน
ไม่มีตำราเล่มไหนที่บอกว่า
"บทที่สี่ การนำโรเวอร์ดาวอังคาร ออกจากเนินทราย"
เราจึงสร้างเนินทรายจำลองขึ้นที่เจพีแอล
ฝังโรเวอร์เข้าไป
จากมุมมองทางวิศวกรรม
มันน่าตื่นเต้น เพราะเราชอบความท้าทาย
มันเกือบจะเหมือนทรายดูด
เราใช้เวลาหกสัปดาห์พยายามเรียนรู้ วิธีทำให้ อ็อปเพอร์ทูนิที เป็นอิสระ
แต่ทางลาดชันนั้น ไม่มีแรงเสียดทานแม้แต่น้อย
เหมือนพยายามขับผ่านแป้งทำเค้ก
วิศวกรตัดสินใจว่าโอกาสเดียว คือให้มันถอยหลังและเร่งความเร็ว
นาซา: ไปทิศตรงกันข้าม ความเร็วสูงสุด
อ็อปปี้: โอเค ล้อหมุน
แต่บนดาวอังคาร สถานการณ์เริ่มแย่ลง
ดูเหมือนเราจะจมลึกลงไปเรื่อยๆ
มันอาจทำให้ต้องยุติภารกิจ
ซอลที่ 483
พลังงานลดลงอย่างมาก
ในตอนนี้เราทำได้แค่ประคองตัวไว้
อ็อปปี้: ความคืบหน้าสองเมตร
ฉันหลุดแล้ว
ซอลที่ 484
ตัวเลือกการขับระยะไกลกลับมาแล้ว
เราบอกว่า "โอเค
"จากนี้ไปเราจะขับอย่างระวังมากขึ้น"
เราค่อยๆ ขับไปทางใต้
ในที่สุดเราก็ไปถึงแอ่งวิกตอเรีย
สองปีครึ่งในการทำภารกิจ
กลุ่มของเรานั่งกันอยู่รอบๆ โต๊ะ
ดื่มมาร์การิตาในงานปาร์ตี้
และมีบางคนออกไอเดียว่า "มาพนันกันเถอะ"
เราหยิบกระดาษเช็ดปาก และเขียนชื่อของเราลงไป
และทุกคนต้องวางเดิมพัน 20 เหรียญ
สมาคมสร้างอาณานิคมต่างดาว เมอร์ 2003
และเราบอกว่า "โอเค
"ใครบ้างเชื่อว่าโรเวอร์หมายเลขหนึ่ง หรือสองจะอยู่รอดในปีหน้า"
สุขสันต์การเริ่มต้น สปิริต อ็อปเพอร์ทูนิที
เราเก็บผ้าเช็ดปากอันนั้นไว้
และเราทำแบบนี้ปีแล้วปีเล่า ต่อเนื่องทุกปี
ในทุกๆ ปี สตีฟ สไควร์ส หัวหน้านักวิทยาศาสตร์ของโครงการ
โหวตว่าโรเวอร์ทั้งสองคันจะตายในปีหน้า
เหตุผลของผมก็คือสักวันผมต้องชนะ
และเมื่อผมชนะ มันจะทำให้ผมร่าเริงขึ้น ในตอนที่ผมกำลังเศร้า
ผมโหวตตรงกันข้าม
ว่าโรเวอร์ทั้งสองคันจะยังอยู่
ที่จริงแล้วผมทำได้ค่อนข้างดีในการเดิมพัน ช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ในจุดนี้ สปิริต เป็นเหมือน โรเวอร์คนงานที่ทำงานหนัก
ที่กำลังสำรวจเนินโคลัมบัส
แต่มันมีปัญหาทางด้านกลไก
และแล้วล้อหน้าข้างขวาของมันก็พัง
บางคนบอกว่า "มันเหมือนรถเข็นในร้านขายของชำ
"เวลาที่ล้อไม่หมุน การดึงมันง่ายกว่าผลักเยอะเลย"
เราแบบ "ดึงเหรอ งั้นมาวิ่งถอยหลังกัน"
สปิริต จึงขับถอยหลังช้าๆ ผ่านเนินโคลัมเบีย
ลากล้อที่พังของมันไปด้วย
และมันเริ่มเลวร้าย เพราะหน้าหนาวใกล้เข้ามา
หน้าหนาวของดาวอังคาร ยาวนานกว่าบนโลกเป็นเท่าตัว
มันหนาวมากจริงๆ
มันหนาวมากจนต้องใช้พลังงานเยอะมาก
เพื่อทำให้ฮาร์ดแวร์ทั้งหมด ร้อนกว่าอุณหภูมิที่กำหนดไว้
ไม่งั้นมันอาจจะพัง
ที่จุดของ สปิริต เราพยายามทุกทางเพื่อหาวิธี
เพื่อเอียงแผงโซลาร์เข้าหาดวงอาทิตย์
แต่ทางเดียวที่ทำได้คือการเอียงยานทั้งคัน
สปิริต ต้องปีนถอยหลัง
ขึ้นพื้นที่ที่เป็นหินขรุขระ
เพื่อให้อยู่รอดตลอดช่วงหน้าหนาว
มันไม่ใช่แค่เรื่องฤดูกาล คุณยังเจอเรื่องอย่างพายุฝุ่น
ซอลที่ 1220
บางครั้งพายุฝุ่นจะเร่งกำลัง เป็นพายุหมุนเขตร้อน
สามปีครึ่งในการทำภารกิจ
พายุลูกนี้พัดใส่ อ็อปเพอร์ทูนิที แรงที่สุด
ซอลที่ 1226
อ็อปเพอร์ทูนิที ต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด
ดาวอังคารเริ่มเอาจริง และกระหน่ำจุดที่ อ็อปเพอร์ทูนิที อยู่
ด้วยระดับฝุ่นในท้องฟ้าที่สูงเป็นสถิติ
เราจึงต้องปรับแต่งให้โรเวอร์ ตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง
เมื่อพลังงานเริ่มลดต่ำเกินไป
อ็อปเพอร์ทูนิที จะปิดตัวเองลง เพื่อรักษาแบตเตอรี่
อ็อปปี้: ปิดระบบทั้งหมด
ไม่มีใครอยากพูดออกมาดังๆ ว่า
เราคิดว่าภารกิจอาจจบลงตอนไหนก็ได้
เราอาจเห็นพายุฝุ่น เราอาจแกะรอยมันได้จากวงโคจร
มันใช้เวลาหลายสัปดาห์ ก่อนที่มันจะเริ่มชัดเจน
เวลาดั้งเดิมที่เราทำนายไว้ว่า ข้อมูลจะส่งมา
คือ 20.40 น. เวลามาตรฐานโลก แต่เราเครียดนิดหน่อย
วันนี้มีคนแนะนำเพลงปลุกตอนเช้า มาเยอะมาก
ฉันคิดว่าฉันจะเปิดเพลงต่อไปเรื่อยๆ ขณะที่เราได้รับข้อมูล
จากนั้นเราก็แค่ต้องรอดูว่าเราจะรอดไหม
พระอาทิตย์โผล่มาแล้ว
ฉันขอบอกว่าทุกอย่างไม่เป็นไรแล้ว
ที่รัก มันช่างเป็นฤดูหนาว ที่ยาวนานและโดดเดี่ยว
ที่รัก มันรู้สึกเหมือนยาวนานหลายปี
พระอาทิตย์โผล่มาแล้ว
ฉันขอบอกว่าทุกอย่างไม่เป็นไรแล้ว
ที่รัก รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอีกครั้ง
ที่รัก ดูเหมือน...
ผมคิดว่าไม่มีใครคาดว่า โรเวอร์จะรอดจากภัยพิบัติเหล่านี้
พระอาทิตย์โผล่มาแล้ว
คุณรู้สึกว่า "ตอนนี้ดาวอังคาร ทำอะไรเราไม่ได้แล้ว"
เรารอดมาได้ทุกอย่าง เรียกง่ายๆ ว่าเราอยู่ยงคงกระพัน
แต่ภารกิจยังไม่จบ
เรายังคงหวังว่าเราจะเจอแหล่ง
ที่สิ่งมีชีวิตอาจเคยถือกำเนิด
ด้วยน้ำที่มีค่าพีเอชเป็นกลาง อาจเป็นน้ำที่คุณดื่มได้ด้วยซ้ำ
- สไควร์ส - ดีใจที่มาครับ
- ขอบคุณที่มาครับ - ครับ
นี่คือแบบจำลองของโรเวอร์คันหนึ่ง ที่อยู่บนดาวอังคารตอนนี้
- ใช่ครับ - คันนี้ สปิริต หรือ อ็อปเพอร์ทูนิที
พวกมันเป็นฝาแฝด หน้าตาเลยเหมือนกัน
งั้นคุณก็แยกลูกสองคนไม่ออกสินะ
คุณเป็นพ่อที่แย่มาก
ภารกิจของ สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที
กลายเป็นเรื่องที่สาธารณชนสนใจ
ภารกิจดาวอังคาร ซีเอ็นเอ็นทูเดย์ - ไมลส์ โอไบรอัน
การจราจรบนดาวอังคารหนาแน่นอีกครั้ง
โรเวอร์ สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที ยังอยู่ที่นั่น
ตอนนี้พวกมันเดินทางไป 9.25 ไมล์
ลงจอดอย่างมีชัยบนดาวอังคาร
และเก็บภาพมากกว่า 156,000 รูป
เปิดโรเวอร์ เปิดแนวทาง การสำรวจดาวอังคารแบบใหม่
นาซาทำเรื่องวิเศษหลายอย่าง ในวิทยาศาสตร์อวกาศ
นักวิทยาศาสตร์เริ่มศึกษารูปดาวอังคาร การลงจอดจุดประกายการค้นหาชีวิต
การอธิบายสเปกโตรสโกปีรังสีแกมมา ให้เด็กแปดขวบฟังเป็นเรื่องยาก
แต่หุ่นยนต์นักธรณีวิทยา
ใครๆ ก็เข้าใจว่ามันเกี่ยวกับอะไร
และตอนนี้การสำรวจและการผจญภัย
กลายเป็นประสบการณ์ร่วม ที่ยิ่งใหญ่ ของมนุษย์ ได้
มันทำอะไรอยู่
โรเวอร์กลายเป็นปรากฏการณ์
ไฮเนเก้น
พวกมันเป็นตัวแทนของการสำรวจ ความใคร่รู้ และความสนใจของโลก
อวยพรให้โรเวอร์ดาวอังคาร ไม่ว่าแกจะอยู่ตรงไหน
และยิ่งโรเวอร์พวกนี้อยู่นานแค่ไหน โอกาสค้นพบในอนาคตก็มากขึ้นด้วย
มีข้อศอก มีข้อมือ
ผู้คนทั่วโลกเริ่มผูกพันกับโรเวอร์พวกนี้
แต่ฉันว่าไม่มีพวกเราคนไหนรู้
ถึงผลกระทบที่พวกเรามีต่อสาธารณชน จนกระทั่ง สปิริต ติดหล่ม
ผู้ดูแลภารกิจ
สปิริต อีกตัวตนของฉันมีปัญหา
ซอลที่ 1900
ล้อของมันพังไปข้างหนึ่งแล้ว
ห้าปีในการทำภารกิจ
และมันติดหล่มนิดหน่อย
จากนั้นล้ออีกข้างก็พัง
และมันใกล้จะถึงหน้าหนาวแล้ว
แต่ฉันรู้จัก สปิริต ดี มันน่าจะหาทางออกได้
เนินหินนี้
ตรงนี้อาจจะเป็นจุดที่รั้งเราไว้
ทั้งบนดาวอังคารและพื้นที่ทดสอบ พอเราเคลื่อนที่ มันจะจม
สไลด์แรกเป็นแค่ภาพรวมของ พลังงานที่ สปิริต ต้องใช้
ตัวเลขสีแดงคืออันที่
เรามีพลังงานไม่พอในการอยู่รอด สำหรับระยะเวลาที่ยืดออกไป
ตอนนี้มันเป็นการแข่งกับเวลา
เราดำเนินการไปอย่างช้ามากๆ แต่เราพยายามอยู่ให้รอดผ่านหน้าหนาว
เราเริ่มได้รับจดหมาย และสายจากสาธารณชน
มันทำให้รู้สึกจริงๆ ว่า
เราต้องทำทุกอย่างเพื่อช่วย สปิริต
ช่วยสปิริต
และสาธารณชนเรียกแคมเปญนี้ว่า "ช่วยสปิริต"
และมันทำให้เราเห็นว่า
มนุษย์สร้างความเชื่อมโยง และความผูกพันกับหุ่นยนต์ได้
ซอลที่ 2196
สปิริต เตรียมพร้อมเพื่อจำศีลในหน้าหนาว
มันซุกตัวอยู่บนเตียง
ตอนนี้เราดูอย่างใจจดใจจ่อ เพื่อมองหาสัญญาณ
หรือการขาดหาย
เมื่ออุณหภูมิโรเวอร์เริ่มลดลง มันสื่อสารไม่ได้อีกต่อไป
จากนั้นมันจะตื่นในเช้าวันต่อมา
หรือไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น
เราฟัง เราพยายามฟัง
เสียงกระซิบ เสียงสัญญาณ อะไรก็ได้
และเราไม่ได้ยิน
มันรู้สึกเหมือนเรา
กำลังเห็นเพื่อนจากไป ทำนองนั้นเลย
ฉันรู้ว่าคนอื่นอาจคิดว่ามันแปลก เพราะฉันพูดเหมือนกำลังพูดถึงคน
แต่ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่คน
มันก็ยังเป็นส่วนสำคัญของชีวิตพวกเรา
สปิริต เป็นโรเวอร์นักผจญภัย จอมห้าวหาญของเรา
แต่สภาพแวดล้อมเกินกำลังของมัน
อาจเป็นเพราะฉัน เป็นผู้ดูแลภารกิจของ สปิริต
และฉันอยากให้มันเหมือนฉัน แต่...
ฉันรู้สึกว่า ฉันเชื่อมโยงกับ สปิริต ในแง่นั้น
มันอาจจะเหนื่อยนิดหน่อย
หลังจากผ่านงานหนักมา
สปิริต ยุติภารกิจ วันที่ 3 ม.ค. 2004 - 25 พ.ค. 2011
ต่ำหน่อยดีกว่า...
จะยังไง ถ้าเราได้บางอย่าง เช่น วันนี้ขับได้ 100 เมตร
แค่ฉายเส้นที่คุณเห็น...
ในตอนนั้นมีอยู่เพียงไม่กี่คน ที่ทำงานออกแบบดั้งเดิม
ยังคงเหลืออยู่ในทีม
เรามีวิศวกรอีกรุ่นหนึ่งที่เป็น ผู้ควบคุม อ็อปเพอร์ทูนิที
ฉันไม่เคยคิดเคยฝันเลยว่า ฉันจะได้ทำงานกับ อ็อปเพอร์ทูนิที
ตอนที่ฉันอยู่ ม.2
ฉันดูข่าวการลงจอดของ สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที
ฉันเป็นเด็กสาวจากเมืองเล็กๆ ในชนบทของเท็กซัส
เบกาห์ โซสแลนด์-ซิกฟรีด ผู้อำนวยการการบิน
แต่ฉันรู้ว่าฉันอยากทำอะไร
ฉันอยากช่วยค้นหาชีวิตบนดาวดวงอื่น
เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์
ตอนที่ฉันอายุประมาณ 17
มีการประกวดการตั้งชื่อให้ สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที
มูเจก้า คูเปอร์ วิศวกรพิทักษ์ดาวเคราะห์
ฉันตัดสินใจส่งชื่อโรมูลัสกับเรมัส
พ่อของพวกเขาคือเทพมาร์ส เทพแห่งสงคราม
ฉันไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
แต่ตอนนั้นในหัวฉันคิดแต่เรื่องดาวอังคาร
และการสำรวจอวกาศ
และในที่สุดก็นำฉันไปสู่ โครงการดาวอังคารของนาซา
ตอนแรกที่ฉันเริ่มงานที่เจพีแอล
อ็อปเพอร์ทูนิที เป็นโรเวอร์รุ่นเก่าแล้ว
ซึ่งการอยู่ต่อของมัน ขยายเวลาในภารกิจเป็นพันเท่า
แต่มันคือเหตุผลที่ทำให้ ฉันเริ่มเรียนวิศวกรรมการบิน
ฉันรู้ว่า อ็อปเพอร์ทูนิที คือจุดที่ฉันอยากเริ่มต้นอาชีพ
ทุกสถานี นี่คือทีดีแอลของคุณ
เราจะเริ่มการสรุปประจำวัน ในอีกราวห้านาที
ตอนนี้ สปิริต หยุดทำงานแล้ว
แล้วเราจะทำยังไงต่อกับ อ็อปเพอร์ทูนิที
เราจะขับไปรอบๆ จนกระทั่งล้อมันหลุดเหรอ
หรือเราจะเหยียบคันเร่ง และไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ทำได้
และพยายามไปถึงแอ่งใหญ่ต่อไป
แอ่งวิกตอเรีย
ห่างออกไปหลายไมล์ มีแอ่งขนาดใหญ่ชื่อเอ็นเดเวอร์
มันน่าจะมีก้อนหินที่เก่าแก่ที่สุดที่
อ็อปเพอร์ทูนิที เคยเห็นจนถึงตอนนี้
แอ่งเอ็นเดเวอร์
แต่มันกินเวลาหลายปี
และเราอาจทำไม่สำเร็จ
แต่มันอาจเป็นจุดที่มีเรื่องดีๆ อยู่ ดังนั้นเราจะลองดู
ซอลที่ 1784 ห้าปีในการทำภารกิจ
ห้าปีในการทำภารกิจ
อ็อปเพอร์ทูนิที กำลังเดินทางไปหา แอ่งเอ็นเดเวอร์
เคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ และนานที่สุดเท่าที่จะทำได้
สัปดาห์นี้มันชนะลอตเตอรี่คนซวย ของกาแล็กซี
มันโดนฟ้าผ่า อะไรประมาณนั้น
มันโดนรังสีคอสมิก และทำให้เสียเวลาไปหลายวัน
แต่มันไม่เป็นไรและกลับมาวิ่งได้
ซอลที่ 2042 หกปีในการทำภารกิจ
หกปีในการทำภารกิจ
ดูเหมือน อ็อปเพอร์ทูนิที จะกลายเป็นนักล่าอุกกาบาต
จนถึงตอนนี้มันเจออุกกาบาตสามลูก ในการเดินทางไปเอ็นเดเวอร์
อ็อปเพอร์ทูนิที แฮซแคม ระบบปกติ -20 องศาเซลเซียส
ซอลที่ 2213
อ็อปปี้ เจอหน้าหนาวบนดาวอังคาร เป็นครั้งที่สี่และมันหนาวที่สุด
เพื่อประหยัดพลังงาน โรเวอร์ต้องหลับให้มากขึ้น
เพื่อทำให้อุปกรณ์ไฟฟ้าของมันอุ่น
แอ่งเอ็นเดเวอร์
เราเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
บางวันทำระยะทางได้ดี บางวันแทบไม่ได้เคลื่อนที่
แต่เราไปเรื่อยๆ
เจ็ดปีในการทำภารกิจ
อ็อปเพอร์ทูนิที อยู่ห่างไป อีกแค่ราวสองกิโลเมตร
จากแอ่งเอ็นเดเวอร์
มันจะไปถึงจุดสปิริตพอยต์
ซึ่งตั้งชื่อเพื่อเป็นเกียรติ แด่น้องสาวผู้สิ้นอายุของ อ็อปปี้
เส้นชัย
ยินดีต้อนรับสู่การแข่งมาราธอนดาวอังคาร ครั้งแรกที่ศูนย์ปฏิบัติการขับเคลื่อนไอพ่น
อ็อปเพอร์ทูนิที ประสบความสำเร็จ ในการเดินทางทางไกลบนดาวอังคาร
เมื่อสิบกว่าวันก่อน
ยินดีด้วย ทุกคน
ณ จุดนี้เรามาเกินกว่าช่วงประกันแล้ว
ผ่านช่วงขยายการรับประกัน และมีโทรศัพท์บอกว่า
"เราจะขยายประกันให้คุณเพิ่ม" เราผ่านนั่นมาแล้วเหมือนกัน
และ อ็อปปี้ เริ่มแสดง สัญญาณของความชรา
ผมหงอกของมันคือการสะสมของฝุ่น
ในรอยแยกระหว่างสายเคเบิล
บริเวณหนึ่งในข้อต่อไหล่
แขนของ อ็อปเพอร์ทูนิที เริ่มเป็นโรคไขข้อ
เราตระหนักได้ว่า ถ้าเราพยายามขยับมันต่อ
มันจะไปจบลง ในจุดที่เราไม่อยากให้มันเป็น
เราเลยยืดแขนออกไปด้านหน้าโรเวอร์
ตลอดภารกิจที่เหลืออยู่
และเมื่อเริ่มเป็นโรคไขข้อ
อ็อปเพอร์ทูนิที ก็เริ่มมีปัญหา กับล้อหน้าข้างขวา
ตอนที่คุณขับมัน คุณต้องคิดเผื่อว่ามันจะไปผิดทาง
และคุณจะแก้ไขให้ถูกต้องยังไง
เมื่อมันเริ่มอายุมากขึ้นเรื่อยๆ
อ็อปปี้ เริ่มเสียความทรงจำ
มันจะไปนอน
และมันจะลืมข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ทั้งหมด
และสิ่งที่มันทำก่อนที่จะตื่นขึ้นมา
และในช่วงเดียวกับที่ อ็อปเพอร์ทูนิที เริ่มสูญเสียความจำ
ย่าของฉันได้รับการวินิจฉัยว่า เป็นอัลไซเมอร์
และการได้เห็นย่า ไม่เป็นคนเดิมอีกต่อไป...
จักรยาน
หนึ่งคัน
มันเป็นหนึ่งในเรื่องยากที่สุดที่ต้องเจอ
เมื่อฉันเริ่มเห็นว่า อ็อปเพอร์ทูนิที เริ่มสูญเสียการทำงาน
เราต้องหาทางปฏิบัติการ ในกระบวนทัศน์ใหม่
เมื่อมันความจำเสื่อม
และเราทำได้สำเร็จโดยการบังคับให้มันตื่น
นาซา: วันนี้ห้ามงีบหลับ
ตื่นเพื่อส่งข้อมูล
มันจะได้ส่งข้อมูลกลับมาที่โลก ก่อนที่มันจะไปนอน
และลืมทุกอย่างที่มันทำ
อ็อปปี้: กำลังส่งข้อมูล
แต่ฉันคิดว่า อ็อปเพอร์ทูนิที ทำให้ฉันรับมือได้ดีขึ้น
กับสถานการณ์ของย่า
และเข้าใจว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
แต่มันยังเป็นลูกที่สมบูรณ์แบบ
และมันพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ
เพื่อหาน้ำที่เป็นกลาง ที่ทำให้ชีวิตดำรงได้บนดาวอังคาร
หลังจากการเดินทางหลายปี
ในที่สุดเราก็เริ่มเห็นขอบ ของแอ่งเอ็นเดเวอร์จากระยะไกล
เราไม่รู้ว่าสิ่งนี้มันกว้างกว่าสิบไมล์
จนกระทั่งเราขึ้นไปตรงขอบ และทันใดนั้นเอง...
เมื่อ อ็อปปี้ ไปถึงขอบของเอ็นเดเวอร์ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
มันเกือบจะรู้สึกเหมือน การเริ่มภารกิจใหม่ทั้งหมด
มันคือสภาพแวดล้อมใหม่รอให้สำรวจ
ย้อนหลังกลับไปหลายสิบ หรือว่าหลายร้อยล้านปี
ฉันรักส่วนนี้ของภารกิจ
เก้าปีในการทำภารกิจ
ซอลที่ 3300 เก้าปีในการทำภารกิจ
อ็อปเพอร์ทูนิที ทำงานด้วยตวามตื่นเต้น ในการวิเคราะห์
ก้อนหิน "เอสเพอรานซ์" ให้สำเร็จ
ซึ่งอาจกุมเบาะแสของ สภาพแวดล้อมของถิ่นอาศัยโบราณ
วิเคราะห์ เอพีเอกซ์เอส
มันเป็นดินเหนียวที่หนาแน่นขึ้น โดยผลของน้ำที่มีค่าพีเอชเป็นกลาง
วิเคราะห์พบ แร่ดิน
เป็นตัวแทนของสภาพที่เหมาะสมที่สุด สำหรับชีววิทยา
ซึ่ง อ็อปเพอร์ทูนิที หาเจอแล้ว
มันเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่
อ็อปเพอร์ทูนิที แพนแคม ระบบปกติ -27 องศาเซลเซียส
น้ำ
ครั้งหนึ่งเคยมีน้ำเป็นกลางที่ดื่มได้ บนพื้นผิวของดาวอังคาร
และไม่ได้มีแค่น้ำ
แต่มันอาจมีจุลินทรีย์โบราณอยู่ด้วย
ดังนั้นนี่เป็นการปฏิวัติ
มันทำให้เราเห็นว่าที่จริงแล้ว ดาวอังคารสมัยโบราณ
เหมาะสมกว่าสำหรับต้นกำเนิดของชีวิต
นี่คือความใฝ่ฝันสูงสุด
นี่คือเหคุผลที่เราไปดาวอังคาร
อ็อปปี้ พบว่าดาวอังคารเคยเป็นโลกที่มีน้ำ
คล้ายกับโลกมาก
มันมีมหาสมุทร
น้ำมีบทบาทอย่างมาก ในประวัติศาสตร์ยุคแรก
มันปรับเปลี่ยนดาวอย่างสิ้นเชิง
สิบปีในการทำภารกิจ
สิบเอ็ดปีในการทำภารกิจ
และ อ็อปเพอร์ทูนิที ใช้เวลาหลายปี ในการสำรวจแอ่งเอ็นเดเวอร์
สิบสองปีในการทำภารกิจ
มีการค้นพบอันน่าทึ่งที่บอกเรื่องราวของน้ำ
สิบสามปีในการทำภารกิจ
เราจะได้ย้อนกลับไปถึง ตอนที่อาจมีสิ่งมีชีวิตจริงๆ อยู่บนดาว
มีหลายคนถามผมว่า การสำรวจดาวอังคารสำคัญตรงไหน
และผมคิดว่าสิ่งหนึ่งที่จะได้จาก
มรดกของ สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที
คือส่วนหนึ่งของคำตอบว่าทำไม
ดาวอังคารเคยมีน้ำ
เกิดอะไรขึ้นกับน้ำพวกนั้น
เรานำข้อมูลนั้นมา
และทำความเข้าใจว่า สิ่งนั้นอาจเกิดขึ้นบนโลกได้ไหม
เราเข้าใจส่วนหนึ่งของมันได้รึเปล่า
เรากำลังทำบางอย่างที่เร่ง
การเปลี่ยนแปลงนั้นบนโลกอยู่ไหม
เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่ฟื้นฟูได้
สิบสี่ปีในการทำภารกิจ
เราทำภารกิจมา 14 ปี
และซอลที่ 5000 มีเพียงครั้งเดียว
มันเหมือนจุดบ่งชี้สำคัญ
เรามีโรเวอร์อายุมาก มันหลงลืม มันเป็นโรคไขข้อ
กล้องยังทำงานอยู่ เราทำอะไรได้บ้าง
ผมเคยพูดติดตลกก่อนจะถึง ซอลที่ 5000 ไม่กี่วัน
"เราต้องถ่ายเซลฟี่กัน"
ที่ผ่านมาเราได้เห็นดาวอังคาร ผ่านดวงตาของ อ็อปปี้
แต่เราไม่เห็น อ็อปปี้ ทั้งตัว
ไม่เห็นตั้งแต่มันออกจากโลกไปในปี 2003
เราวิเคราะห์ข้อมูลล่วงหน้านิดหน่อย
ดังนั้นมีการวางแผนสำหรับซอลที่ 5000
หัวหน้านักวิทยาศาสตร์พูดขึ้นว่า
"ทีมวิศวกรเรียกร้องมา
"พวกเขาอยากถ่ายเซลฟี่"
และมันเงียบกริบเลย
เพราะทีมวิทยาศาสตร์ทั้งหมดเหมือนกับ
"ว่าไงนะ"
เราอาจใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ของแขนกล
ในการทำเรื่องไร้สาระครั้งนี้
เราพยายามขายไอเดียนี้ ให้ทีมวิทยาศาสตร์
แต่มันลำบากเพราะไหล่ของมันหัก
เราต้องหาทางให้ได้มุมที่แตกต่างกัน ทั้งหมดของโรเวอร์
โดยที่ไม่ต้องขยับไหล่
ไม่ถึงกับเยี่ยม แต่ก็ดีที่สุดเท่าที่ทำได้
และผมคิดว่ามันคล้ายเป็นวิธีบอก "ขอบคุณ" ของทีมวิทยาศาสตร์
ให้กับทีมวิศวกร "เราจัดการให้เอง
"ใช้เวลาถ่ายเซลฟี่ตามสบาย คุณควรจะได้รูป
"มาดูหุ่นยนต์ตัวนี้ คุณสร้างตามที่เราขอกันเถอะ"
ทีมวิศวกรถ่ายรูปจากมุมต่างกัน 17 รูป
ยึดตามรูปตัวอย่างเล็กๆ
ของสิ่งที่กล้องจุลทรรศน์จะเห็น
เพราะคอมพิวเตอร์ของ อ็อปเพอร์ทูนิที ทั้งเก่าและช้า
มันใช้เวลาประมาณหนึ่งนาที ในการถ่ายแค่หนึ่งรูป
เราแบบว่า "รีเฟรช ตรงนี้ไม่มีอะไร
"รีเฟรช ยังไม่เห็นอะไรเลย รีเฟรช"
บูม ภาพขนาดย่อทั้งหมดปรากฏขึ้น
ภาพขนาดย่อ 64 พิกเซลเล็กจิ๋ว
แต่ภาพมันดูไม่ชัดและกลับหัว
แต่เราก็ประกอบมันได้
และได้รูปถ่ายของ อ็อปเพอร์ทูนิที
มันเป็นภาพขาวดำเล็กๆ และหลุดโฟกัสนิดหน่อย
แต่มันเป็นครั้งแรกในรอบ 14 ปีกว่าๆ
ที่เราได้เห็นโรเวอร์ของเรา
ซอลที่ 5000
ศูนย์ควบคุมภารกิจชาร์ลส์ เอลาชี
ทุกคนที่ทำงานกับ อ็อปเพอร์ทูนิที
เราได้รับอีเมลพร้อมกับ ข้อมูลสภาพอากาศดาวอังคารประจำวัน
วันหนึ่งฉันเห็นว่า มันเริ่มมีฝุ่นเยอะและเมฆหนา
ในตำแหน่งของ อ็อปเพอร์ทูนิที
รูปนี้ถ่ายในซอลที่ 5106
และคุณจะเห็นดวงอาทิตย์ เป็นจุดสว่างขนาดใหญ่
แต่คุณจะเห็นว่าแค่สามซอลต่อมา ดวงอาทิตย์ก็หายไปเลย
ค่ะ
มันน่ากลัวมากจริงๆ
พายุฝุ่นลูกนี้พัดเข้าหา อ็อปปี้
เรารอดพายุฝุ่นลูกอื่นบนดาวอังคารมาแล้ว
อ็อปเพอร์ทูนิที รอดมาได้
แต่ไม่กี่วันต่อจากนั้น ผมคิดว่าทุกคนเริ่มตระหนักว่า
มันแตกต่างจากทุกอย่างที่เราเคยเจอ
ซอลที่ 5111
พายุฝุ่นมีผลกระทบ กับ อ็อปเพอร์ทูนิที อย่างรุนแรง
มีการประกาศระบบฉุกเฉิน คาดว่ามีความผิดพลาดจากพลังงานต่ำ
แบตเตอรี่ของฉันต่ำ
และมันเริ่มมืด
อ็อปเพอร์ทูนิที แพนแคม ระบบผิดปกติ -28 องศาเซลเซียส
และมันก็ดับไป
แต่เราพูดกันว่า "เรารู้ว่าต้องทำยังไง เรามีคู่มือพายุฝุ่นเล่มเล็ก
"และเราจะลองทุกอย่างที่ทำได้
"เพื่อติดต่อกับ อ็อปเพอร์ทูนิที ใหม่"
อ็อปเพอร์ทูนิทีคนเก่ง
ถึงตอนนี้เราไม่ได้ใช้เพลงปลุกแล้ว
แต่เรานำธรรมเนียมนั้นกลับมาใช้ใหม่ หวังว่าเพลงจะช่วยได้
และเราจะเปิดเพลงทุกครั้ง ที่เราพยายามปลุกโรเวอร์
ซอลที่ 5176
มันเกิน 60 ซอลแล้ว นับแต่เราขาดการติดต่อกับ อ็อปเพอร์ทูนิที
มันอาจใช้เวลาหลายสัปดาห์ก่อนฟ้าจะเปิด
ศูนย์ควบคุมข้อมูล
โกลด์สโตน 14 ความเร็วลม 2.47 กม.ต่อชม.
ซอลที่ 5210
หลังจากผ่านไปเกือบ 100 ซอล โดยไม่มีการติดต่อ
ทีมรอด้วยความหวังว่า จะได้รับการติดต่อจาก อ็อปเพอร์ทูนิที
ซอลที่ 5292
ตอนนี้มันนานกว่าหกเดือน ตั้งแต่ติดต่อครั้งล่าสุดกับ อ็อปเพอร์ทูนิที
ในที่สุดพายุฝุ่นก็จบลง
ผมหวังว่ามันจะตื่นขึ้นมา
และพูดว่า "ยังไม่ตาย"
แต่มันไม่เกิดขึ้น
มันมีระบบออโต้ในตัวที่ตื่นขึ้นมาบางช่วง
และเรารู้ตอนที่สัญญาณเตือนดับลง
พวกเราที่โลกพยายามสื่อสารกับมัน
ดังนั้นทุกวันในเวลานั้น เราจะลองแล้วลองอีก
บันทึกโรเวอร์ อ็อปเพอร์ทูนิที
เมื่อเวลาใกล้หมดลง และฤดูใบไม้ร่วงใกล้เข้ามา
เราเริ่มป้อนคำสั่งที่จริงจังมากขึ้น
เราคอยฟังทุกวัน ให้ อ็อปเพอร์ทูนิที คุยกับเรา
นาซาประกาศว่า เราจะพยายามเป็นครั้งสุดท้าย...
ศูนย์ควบคุมการบิน อาคาร 230
เพื่อพยายามสื่อสารกับ อ็อปเพอร์ทูนิที และปลุกมันขึ้นมา
ซอลที่ 5352 วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2019
เราแค่จ้องมอง พื้นของสิ่งที่เราเรียกว่าห้องมืด
มันเป็นที่ที่เราอยู่มาหนึ่งทศวรรษครึ่ง
คำสั่งทั้งหมดถูกส่งไปให้โรเวอร์ทั้งสองตัว
มันเหมือน "แค่ตื่นมาก็พอ เราจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น
"และเราจะกลับไปสำรวจต่อ"
หลายวินาทีผ่านไป หนึ่งนาทีผ่านไป ถึงจุดนั้น เรารู้ว่า...
และฉันเห็นภาพในอดีตที่ชัดเจน
ของคืนที่ลงจอด
ฉันยืนอยู่ตรงนั้นตอนอายุ16 ในห้องเดียวกันนั้น
และเพิ่งรู้ตัวว่าฉันอยากทำอะไรในชีวิต
แต่การเดินทางจบลงแล้ว
และจู่ๆ ฉันก็เข้าใจ
ทีมปฏิบัติการพูดว่า
"เราอยากให้โอกาสคุณ
"เลือกเพลงปลุกโรเวอร์เพลงสุดท้าย"
ผมไม่เคยเลือกเพลงปลุกโรเวอร์
และผมอยากเลือกเพลงที่รู้สึกว่ามันใช่
และสุดท้ายเพลงที่ผมเลือก
มันเกี่ยวกับการสิ้นสุดความสัมพันธ์
และมัน...
มันเป็นความรู้สึกขอบคุณ ในความสัมพันธ์ที่เรามี
โครงการเมอร์จบลงแล้ว
ไว้เจอกันใหม่
ในสถานที่เดิมๆ ที่คุ้นเคย
ผมคงไม่ต้องบอกพวกคุณว่า
เราผูกพันกับโรเวอร์พวกนี้รึเปล่า
คือเราต้องคิดให้ดีก่อนใช้คำว่า "รัก"
แต่เรารักโรเวอร์พวกนั้น
ในฐานะพ่อแม่ ผมภูมิใจ
เราเขียนประวัติศาสตร์ขึ้นใหม่
แต่ในฐานะมนุษย์ ผมเสียใจจริงๆ
เพราะมันเป็นเพื่อน
โครงการทั้งหมดทำมาด้วยกันด้วยความรัก
เรารักโรเวอร์
และรักผู้คนที่สร้างมันขึ้นมา
และรักคนที่เราทำงานด้วย
และอยู่ร่วมกับเรามาด้วยความรัก นานหลายปี
แด่พวกเราแต่ละคน
ที่เคยได้มีโอกาสสุดพิเศษครั้งหนึ่งในชีวิต
เราไม่มีโอกาสผจญภัยแบบนี้สองครั้งหรอก
ไว้เจอกันใหม่
ซอลที่ 5352 สิบห้าปีในการทำภารกิจ
ตั้งแต่วันแรกๆ
เมื่อมันลงจอด ที่แอ่งอีเกิลแบบโฮลอินวัน
อ็อปเพอร์ทูนิที ถูกเรียกอย่างเอ็นดูว่า "โรเวอร์ดวงดี"
และตอนนี้หลังจากที่ได้รับ ไฟล์คำสั่ง 13,744 ครั้ง
และอยู่ได้มาถึงซอลที่ 5262
ผ่านอายุเกษียณดั้งเดิมของมันที่ 90 ซอล
การเดินทางอันน่าทึ่งของ อ็อปเพอร์ทูนิที มาถึงจุดสิ้นสุด
ฝันดีนะ อ็อปเพอร์ทูนิที เก่งมาก
ฉันกำลังมองพระจันทร์
แต่จริงๆ แล้วฉันนั้น
มองคุณอยู่
นับถอยหลังสู่ดาวอังคาร
การสำรวจครั้งนี้
ซึ่งมีรากฐานมาจาก สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที
ได้นำไปสู่โรเวอร์ตัวต่อไป
เพอร์เซอเวียแรนซ์ จะเป็นหลานสาวของ สปิริต และ อ็อปเพอร์ทูนิที
ส่วนสำคัญของมันสร้างขึ้นจาก แกนหลักของโรเวอร์ตัวก่อนหน้า
- ไมโล ลูกพร้อมปล่อยจรวดรึยัง - พร้อมครับ
ฉันตั้งท้องลูกคนที่สอง ตอนที่ เพอร์เซอเวียแรนซ์ ถูกสร้างขึ้นมา
แทบจะเหมือนว่าโรเวอร์อยู่ใน ตู้อบเด็กคลอดก่อนกำหนด
และเราต่างดูแลมัน ลูกคนต่อไปของเรา
ช่างเป็นเช้าที่งดงามในสเปซโคสต์
- ผมแดริล นีล - ฉันมูเจก้า คูเปอร์
กรกฎาคม ปี 2020 ปล่อยตัวเพอร์เซอเวียแรนซ์
ในอีก 50 นาทีก่อนปล่อยตัว เราจะทำให้คุณเห็นว่าภารกิจครั้งนี้
จะเข้าถึงและค้นหาสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก บนดาวอังคารได้ยังไง
และทดสอบเทคโนโลยีใหม่สำหรับ ภารกิจของมนุษย์ไปดาวอังคารในอนาคต
มันเป็นส่วนหนึ่งของธรรมเนียมเรา การเปิดซองถั่ว
เอาหน่อยไหม
บางคนคิดว่าการสำรวจดาวเคราะห์ เป็นเรื่องประหลาดมาก
แต่ผมมักจะเตือนพวกเขาเสมอ เมื่อบรรพบุรุษของคุณเดินอยู่บนโลก
สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือเงยหน้ามองสวรรค์
แล้วพวกเขาเห็นอะไร
หมู่ดาว ดวงดาว และสิ่งมหัศจรรย์
แล้วพวกเขาทำอะไรกับมันล่ะ
พวกเขาใช้ท้องฟ้า มาเป็นต้นไอเดียเรื่องปฏิทิน
เพื่อให้รู้ว่าจะปลูกพืชเมื่อไหร่ จะเก็บเกี่ยวเมื่อไหร่
ออกเดินทาง รับทราบภารกิจ ได้เวลาแล้ว
พวกเขาสร้างมันจากขอบเขตของโลก
ดังนั้นมนุษย์เราน่ะ สำรวจดาวเคราะห์มาตั้งแต่เริ่มต้น
เราออกสำรวจด้วยเหตุผลเดียวกับ ที่บรรพบุรุษเราทำมาหลายชั่วคน
เพื่อทำให้ชีวิตบนโลกดีขึ้น
สอง หนึ่ง ศูนย์
และปล่อยตัว
ไมโล ดูสิ นั่นอะไร
- จรวด - ใช่แล้วจ้ะ
โรเวอร์ด้วย
โรเวอร์ ใช่แล้วจ้ะ มีโรเวอร์อยู่ในนั้น
คำบรรยายโดย มีคม วรรณรัตน์
ผู้ตรวจสอบการแปล วิภาพร หมู่ศิริเลิศ