Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
EBANGHELYO
Sabi nila, may dalawang uri ng kuwentong unibersal.
'Yong mga karaniwang karakter na mayroong di karaniwang kuwento,
at 'yong mga di karaniwang karakter na mayroong karaniwang kuwento.
Ang kuwentong ibabahagi ko sa inyo…
Hindi ko alam kung saan siya iuuri.
Ang mga karakter nito ay parehong hindi maituturing na karaniwan at di karaniwan,
at ang nangyari sa amin, di rin pambihira.
Subalit,
hindi rin iyon maituturing na…
normal.
Buweno, ma'am.
Matagal-tagal ko nang kilala si Jose Vicente.
Tingnan mo.
Noon pa man, hilig na niya ang hair salon.
Hindi! Ang pangit…
Ang masaklap lang, wala siyang…
matatawag na talento.
Wala nang paraan para matuloy ang Vicente's Style.
Oo, desperado talaga ako, maniwala ka…
sawa na ako.
Lucre?
di ko alam kung ano'ng magiging reaksiyon niya…
Honey?
Nagpasya na ako at sasabihin ko sa kanya ngayon.
Isipin mo. Sabi ni Rodrigo, dapat magsama tayo.
Sinabi ko na sa 'yo, di ko na matatagalan ang relasyong 'to.
Hindi. Kilala mo si Vicente. Wala siyang silbi, talunan siya.
Walang magawa si Vicente
kundi isalba ang natitira niyang dignidad,
mag-impake sa maliit na maleta, at umalis sa bahay niya.
At saan siya napunta?
Sa bahay ko.
Di ako makatangging kupkupin siya.
Kaibigan ko ang bumagsak na anghel na ito.
"Gaano… katanda…"
Richard Gómez.
Dalawang taon siyang tumira sa US,
sinubukang magtagumpay sa bansa ng mga oportunidad,
hanggang sa ma-deport siya
dahil sa ilegal na pagtatrabaho sa isang restawran sa Atlanta.
Dahil sa tagal niya sa Amerika,
natuto siyang mag-Ingles.
Ako ay…
animnapu't limang taon.
Walang problema, walang problema.
At ikaw, Ms. Granados?
Ako, ikaw, masaya.
Naku po. Kaya mo iyan, binibini.
Naiintindihan n'yo ba ang mga salitang lumalabas sa bibig ko?
Magsasalita ako sa Espanyol para makuha n'yo.
Hindi kayo matututong mag-Ingles.
Imposible na iyon sa edad n'yo.
Ma, alam kong mga kaibigan mo sila, pero sa sandaling iyon,
kailangan kong sabihin ang totoo.
Mahusay ang ginawa mo.
Oo, mga tanga ang matatandang iyon.
Di mo puwedeng sayangin ang oras at enerhiya mo.
Para na silang poste sa bingi.
Salamat po sa pag-unawa.
Richard.
Kailan mo gagamitin ang kaguwapuhan mo?
Ito na naman. Ma, pakiusap, 'wag kang magsimula.
Iyon ang totoo, napakaguwapo mo.
Sa halip na magturo ng Ingles, dapat nasa harap ka ng mga kamera,
sumisikat bilang aktor. O kaya, dapat nasa Hollywood ka.
Balang-araw, aalis ako sa hukay na 'to.
Magpapalaki ako ng katawan
para sa libo-libong kababaihan doon.
Naghihintay sila ng masarap na Itim
para paluin sila sa pagiging pasaway…
at paligayahin sila.
Ang guwapo at kayumangging Adonis na ito,
Vico ang pangalan ng ginoong ito.
Mga dalawang taon siyang nakulong dahil sa pagnanakaw at panloloko.
Habang nakakulong, iginugol niya ang kanyang oras
sa paghulma ng mala-Hercules niyang katawan, ayon sa kanya.
Nasabi na sa 'yong ang sarap at ligaya sa kulungang ito
ay may kapalit, hindi ba?
At kapag di ka nagbayad,
magkakaroon ka ng ilang mga seryosong problema.
Pero nagkaroon ako ng problema sa pera.
Bigyan mo ako ng panahon, pangako, babayaran kita.
Okey?
Iyon ang isa pang problema. Di na kita mabibigyan ng panahon.
Nakakalungkot 'to. Naaawa rin ako sa 'yo.
-Pipingasan ko ang mukha mo. -Pero bakit?
Kasi ganoon dito.
May mga kapalit ang hindi pagbayad. Malinaw ba ako?
-Hindi. -Ano'ng nangyayari dito?
Masuwerte si Vico.
Nagamit na niya sa araw na iyon ang isa sa pitong buhay niya.
Noong araw na iyon, salamat sa kakulangan ng sistemang hudikatura
na nagkamali sa sentensiya niya,
pinalaya si Vico.
Wala siyang pera nang lumabas siya.
Wala siyang ideya kung saan pupunta.
Pero lagi siyang may ngiti at di mababaling positibong pananaw.
Ang ginagawa ko lang ay maghanap
Ng mga kilalang tanawin
Sa mga kakaibang lugar Kung saan kita hindi
Mahahanap
Si Janet.
Isang single mom.
Magaling siyang singer, pero may maliit siyang problema.
-Hoy. -Lasinggera siya.
-Kumusta? -Mabuti.
-Gusto ko ang pagkanta mo. -Salamat.
Isa akong talent agent. Gusto kitang makausap.
Ngayon na? Kita mo naman…
'Wag kang mag-alala. Iiwan ko sa 'yo ang calling card ko para matawagan mo ako.
Ayos ba iyon?
-Salamat. -Cheers.
Cheers.
Paki-charge na lang sa akin.
Humberto Sánchez.
Isang tanong. Isang tanong lang.
Ano'ng pangalan mo?
Janet!
-Ano'ng nangyayari? -Gising!
-Ano'ng oras na? -Alas-otso y medya.
-Lintik, ang anak ko. -Hinatid ko na siya sa school.
Di tumunog ang alarm ko.
Iyon ay dahil ninakaw iyon,
kasama ng blender, stereo, at ang perang iniwan ko…
para pambayad ng bills!
Janet, hindi ko alam kung sino ang dinala mong lalaki kagabi,
pero isipin mo naman ang anak mo. Nakatira din siya rito.
Masyado pa siyang bata para maunawaan ang pamumuhay ng ina niya.
At kapatid mo ako.
Tingnan mo ako! Kapatid mo ako.
Hindi mo ako ina.
Mahiya ka nga.
Napakaespesyal na araw nito.
Nang magtakda tayo ng mga layunin para sa taong ito,
maraming nagduda.
Kaya ngayon,
narito tayo para ipagdiwang
ang magagandang resulta nito.
Ang magagawa ko lang ay pasalamatan ang aking team,
ang team natin, ang board of directors,
na labis akong sinuportahan.
Salamat sa aking asawa.
Gusto kong malaman mong
hindi ko magagawa 'to nang ako lang.
Bunga ito ng lahat ng ating paghihirap,
ng maraming tao…
Ito dapat ang pinakamasayang araw ni Rosario.
Ang araw kung kailan makikilala ang lahat ng mga pinaghirapan niya.
Ito dapat ay gabi ng pagdiriwang.
Pero hindi.
At kung magpapakatotoo ako,
noong nasa harap ako ng mga taong iyon,
nakaramdam ako ng nostalgia.
Naalala ko noong empleyado pa lang akong
nagtatrabaho nang 9:00 A.M. hanggang 5:00 P.M. at may boss,
at lalabas tuwing Biyernes ng gabi kasama ng mga katrabaho.
Tandang-tanda ko.
Ngayon, nalulula ako sa paglayang pinaghirapan kong ipaglaban.
Kailangang nakadikit sa akin 'yong lintik na phone at kompyuter nang 24 oras.
Alam mo kung gaano katagal na akong nagtatanghalian mag-isa?
Napakatagal na.
Alam mo kung bakit?
Kasi wala na akong mga kasama sa trabaho, mga tagasunod na lang.
Mga taong di ako ginagalang pero kinatatakutan ako,
dahil nakadepende ang trabaho nila sa akin.
Nakakatawa.
Labis-labis na oras, salapi, at enerhiya ang iginugol ko para makarating dito,
at hindi ko napagtantong nagiging biktima na ako
ng pinakamalaki at tanging kalaban ko, na hindi ko matakasan,
ang sarili ko.
Paano kung sabihin ko sa 'yong may ideya ako?
'Wag mo akong tingnan nang ganyan.
Tinawagan kasi tayo ng kompanya
para magbigay ng legal na payo sa kontrata para sa bagong show,
at hindi ko sila kilala.
Hindi ka nila kilala, at di nila kailangang makilala ka.
Ano ang ideya?
May kinalaman sa akin ang ideya.
Ako si Humberto Sánchez Guerrero,
at meron akong talent agency.
Ang totoo, pangarap iyon ng asawa kong si Milena.
Parang pagpupugay sa kanya ang araw na ito,
sinusubukan kong pulutin ang mga piraso ng aming kompanya.
Hindi madali, hindi magiging madali, pero ang mahalaga,
sinusubukan namin.
Salamat sa pagpunta rito.
Sa pagsagot sa tawag.
Uy, brad, ano'ng tipo ng palabas ang gagawin namin?
Walang nakalagay sa email.
Ngayon, di kayo magtatrabaho bilang mga extra sa TV show.
Sa halip, manggagaya kayo ng gospel choir para sa isang show ni Andres Cepeda.
Manggagaya?
Ibig sabihin, di kami kakanta.
Hindi.
Nakarekord na ang boses ng choir.
Magli-lipsynch kayong lahat.
Bakit di kayo kumuha ng totoong choir?
Dahil interesado ang mga producer
sa hitsura ng grupo sa stage.
Gusto nila ng may impact.
Ano'ng oras ang rehearsals?
Araw-araw kada hapon.
Puwedeng sa gabi?
Sekretarya ako sa isang opisina.
Pero gabi ang trabaho ko. Ayos lang sa akin ang hapon.
Ako rin. Mas maigi rin para sa nanay ko kung hindi siya mapupuyat.
Richard, kaya kong magsalita.
Ma, hindi maganda sa 'yo ang pagpupuyat.
Relaks, manghihingi ako ng off.
Salamat.
Brad, bakit… Bakit may puti sa grupo?
Pero Ma… Tingnan mo kami at tingnan mo siya.
Tingin ko, mapapansin siya agad dahil iba siya, kaya inclusive.
Inclusive? Ethnic? Mapapansin?
Hindi ako kumbinsido.
Oo. Narito ako dahil kaibigan ako ni Humberto.
Gaya ng sabi niya, nagkatrabaho na kami dati,
at dahil iniwan ako ng asawa ko…
dahil iniisip niyang walang silbi ako,
at dahil nasa lusak ako ng buhay ko ngayon.
At kung wala akong gagawin…
baka barilin ko ang sarili ko.
Wala akong problema na kasali ka sa grupo. Welcome.
Salamat po, ma'am.
Mga gospel singer sina Nina at Andres.
Sila ang in charage sa pagsasanay at sa direksiyon, para ang lahat ay…
maging kapani-paniwala.
Tama.
Una sa lahat, dapat mapagtanto nating ang gospel ay musikang may mensahe,
musika ng kaligayahan, pagkakasundo, at pagkakaisa.
Musika itong sinasayawan ninyo gamit ang inyong katawan, boses, at mga kamay.
Habang pumapadyak sa sahig, gumagalaw ang balakang nang masaya.
Hello!
Alas-tres ang miting.
Oo, hindi ko mahanap ang address, pero nandito na ako ngayon.
Magnanakaw iyan.
Kailangan nating isuplong ang magnanakaw na ito.
Mahiya ka, brad. Kapatid mo siya.
Kahihiyan ka sa lahi natin.
Ngayong iniisip ko, dapat bugbugin muna natin siya
bago tumawag sa pulisya.
Totoo. Iyon lang ang paraan para matuto ang mga ganito.
Una, ibalik mo ang pera ko at ang mga gamit ko.
Ang problema… Nabenta ko na lahat, at 'yong pera…
Kita n'yo? Iyan ang sinasabi ko…
Makinig ka sa akin. Alam kong wala kang pakialam,
pero may pinagdaraanan talaga akong…
May pinagdaraanan akong desperadong sitwasyon. Kaya…
Kaya ko nagawa iyon. Pero narito ako para humanap ng bagong pagkakataon.
Sinungaling. Dapat ka naming bugbugin.
-Tama na. -Naniniwala ako sa kanya.
Ma, utang na loob.
-Naku po, ma'am. -Puwedeng magmungkahi?
Baka may solusyong uubra para sa lahat.
Ang masasabi ko, hayaan natin siya rito.
Sa ganoon, mananatili ang perpektong grupong nabuo mo,
mabibigyan ang binatang ito ng pagkakataong nais niya,
at sa perang kikitain niya, mababayaran niya ang babae para sa mga gamit niya.
At tataglayin natin ang ispirito ng gospel na sinasabi ng lalaking ito.
-Tama. -Paano ako?
Kailangang maging bukas ng isip mo.
Amen.
Five, six, seven…
Sandali…
-Ikaw, kaibigan. -Ano iyon?
Tigilan mo ang pag-iisip.
Hayaan mo ang isip mong kalimutan ang choreography at hayaan ang katawan mo.
Sige, oo. Mahirap iyon para sa akin, pero sige.
-Kaya mo iyan. -Pasensya na.
Gagabihin na tayo rito dahil sa puting ito.
Ang kailangan ng lalaking 'to ay melanin.
Pasensya.
-Pasensya? -Pasensya.
Sandali lang.
Humberto,
'yong ritmo at timpla, nasa dugo na 'yon ng tao.
Kung wala ka n'on, wala ka na talaga n'on.
Walang ganoon ang puting ito.
Tama siya.
Ulitin natin sa umpisa.
Five, six, seven, and…
Kung hindi uubra ang pagsasayaw, huwag kang mag-alala.
Kailangan ko pa ng aktor.
At ikaw ang pinakamagaling doon.
Hindi, di mo ako kailangan at alam natin iyon.
Sapat na ang nagawa mo sa pagpapatuloy sa akin.
-Hindi. -Ayos na iyon.
-Mr. Humberto, puwede kitang makausap? -Ano iyon, Ms. Lorenza?
Tingin ko, may solusyon ako sa problema mo.
Tungkol sa pagsasayaw.
Five minus two?
Kukunin natin 'yong five tapos isu-subtract ang one, two, kaya ang sagot…
-Three. -Tama.
Puwedeng makahingi ng pabor?
Layuan mo ang anak ko.
Ma, tinuruan po ako ni Vico na mag-add at subtract, at ang saya po.
Talaga, anak?
-Paano? -Masaya lang.
Baliw ka na talaga, Ma.
Pero tamang-tama iyon.
Tuturuan natin ang pobreng Christian na itong magsayaw, tuturuan ka niyang umarte.
Pero tingnan mo siya, Ma.
Parehong kaliwa ang mga paa niya't tingin ko, wala siyang maituturo sa akin.
Richard, 'wag kang manghusga agad.
Bigyan mo siya ng tsansa, walang mawawala sa 'yo.
Oras, Ma. Oras.
May pinagkakaabalahan ka ba, o ano?
Ang sakit n'on, ah.
Paano mo nagawang dalhin ulit dito ang kriminal na iyan sa bahay natin?
Lola, may itatanong ako sa 'yo.
Nagawa mo bang turuan ang anak ko na mag-add at mag-subtract?
-Hindi, paano mo… -Ako rin.
Hindi ko alam, pero parang wizard ang lalaking iyan sa pagtuturo.
Wizard?
Magnanakaw siya, Janet. Magnanakaw.
-Magkatrabaho na kami ngayon. -Hindi.
Kung matutulungan niya ako sa bata, ayos lang sa akin.
Talaga? Hindi mo ba naisip na maaaring mapanganib ito?
Sige.
Babantayan ko siya. Pangako.
Sigurado ako riyan.
Mas mabilis. One, two. One, two. One, two. Richard!
Kita mo, Ma? Parehong kaliwa ang mga paa ng tangang ito.
Salamat po, ma'am. Pero mas maigi nang umalis ako…
Hindi, halika, Vicente. Huwag kang umalis. Relaks, hinga ka lang.
Richard, magpokus ka sa ginagawa mo.
-Gagawin mo ang ginagawa ni Richard. -Sige po.
-Kung kaya niya, kaya ng lahat. -Ma!
And one, two, three.
One, two, three. One, two, three.
One.
Kalakasan!
Vicente, bantayan mo 'yong timing ng musika.
Marunong ka bang magbilang, brad?
-Richard. -Vicente, mas okey iyan.
Magandang hapon. Pasensiya na't huli ako, grabe ang trapiko.
Sige, magsimula ulit tayo.
Dapat mas maaga kang umalis sa inyo. Mahalaga ang pagiging maaga rito.
-Para din iyon sa lahat. -Opo, pasensya na. Hindi na mauulit.
Five, six, seven, go.
Nawa'y makarating sa 'yo ang mensahe
Iyon na.
Na nagsisisi ako
Ganyan nga, lakas.
Na humihingi ako ng kapatawaran
Na hindi kita malimutan
Lakas!
Araw-araw akong nangungulila sa 'yo
Kailangan bang ngayon?
Higit limang taon na akong walang bakasyon, Marcelo.
Isa pa, tinawagan na ako ng HR. Ayaw nilang nag-iipon tayo ng leaves.
Oo, nauunawaan ko.
Pero ngayon, kailangan kita sa opisina nang 24 oras.
Lagi mo akong kailangan sa opisina nang 24 oras. Pero iba kasi ito…
Ayokong sabihin sa 'yo dati, dahil kinumpirma ito kagabi,
pero nakinig na ako sa 'yo sa wakas.
Tatlong araw mula ngayon, darating na ang mga kinuha ko mula sa consulting firm.
Tutulungan nila tayong ayusin ang kompanya.
Ano'ng klaseng pag-ayos?
Babawasan natin ang operasyon.
Tinitingnan ko ang bilang at tama ka.
Masyadong marami ang tauhan natin.
At, masakit man para sa 'yo, sa akin, at sa lahat,
kailangan nating aksiyunan iyon.
Ng layoffs?
At iyon mismo ang dahilan kung bakit kailangan kita at ang consultants 24 oras
sa susunod na tatlong buwan.
One, two, three…
-Mas maganda nang pakinggan. -Salamat.
Pasensya na, wala ba ako sa bilang?
Ma, hindi umaayos 'to.
May nakita akong malaking pagbabago.
Magpatuloy lang kayo habang nagtitimpla ako ng kape.
Matagal talaga iyan. May asukal o wala, Vicente?
Walang asukal. Sinusubukan kong maging healthy. Salamat.
-Ma, sa akin… -Wala para sa 'yo
hanggang matutunan mong maging mabuting kasama, okey?
Pare, ganito na lang,
gawan mo kami at ang sarili mo ng pabor at sumuko ka na.
Kita kong sinusubukan mo, pero hindi ka makakasabay.
Marami ka pang aaralin.
Pero sabi ng mama mo, bumubuti na ako.
Ano ba? Ang nanay ko, muling pagkabuhay iyan ng Black Madonna.
Ayaw ka niyang saktan.
Pero ikaw… hindi ka nababagay sa pagsasayaw.
Halika, prinsesa, lalamig na ang tsaa.
Puwede kaming maglaro kaunti?
Ang tsaa mo, okey?
Iha, matagal na pala kayong naglalaro.
Nagkasundo tayong babalik ka sa paggawa ng assignment mo.
Pero ang tsaa…
Ano'ng kailangan mo?
Mag-usap tayo.
Wala tayong dapat pag-usapan, Alex.
Hihingin ko ang kustodiya ng bata.
Halatang hindi magandang lugar ito para kay Lily.
Nagtatrabaho ka sa gabi at natutulog sa umaga.
Nag-iinom ka pa rin at di tinitigil ang kakaiba mong pamumuhay.
Paano kung sabihin ko sa 'yong mali ang nakalap mo?
Di na ako nagtatrabaho sa gabi. Kumakanta na ako kay Andres Cepeda.
Gagawa kami ng album at magtu-tour.
Isaksak mo na lang sa baga mo 'yang mga pagbabanta mo.
Sino ang binata?
Wala ka nang pakialam.
Kumuha ka nang abogado. Kakailanganin mo n'on.
Pasabi kay Lily, hi.
Cepeda?
Kaibigan, baka makahanap ng mga rason ang opisina ng District Attorney
para mag-isyu na naman ng warrant para maaresto ka, at lagot ka na talaga.
Kaya ang payo ko, umalis ka na. Mas maaga, mas maganda.
Paano mo nasasabi iyan?
-Ikaw ang abogado ko. -Kaya nga.
Sinasabi ko ang totoo.
Tandaan mo, nakalabas ka dahil sa pag-expire ng mga termino,
hindi dahil napatunayang inosente ka.
Cheers.
Sir, kasi…
-Hindi ako makakatakbo ngayon. -Bakit hindi?
Buweno… may trabaho ako.
Trabaho o friend with benefits?
Ganoon din.
Ang lupit ng karakter mo. Cheers.
Nga pala, sir…
Si Janet, iyon ang pangalan niya…
May mga problema siya sa dati niyang asawa.
Gusto n'ong kunin ang anak niya.
Ewan ko… Matutulungan mo ba siya?
Puwede mo ba siyang bigyan ng legal na payo o kung ano man?
Desperado ako
Araw-araw akong nangungulila sa 'yo
-Tigil. -four, at…
Teka! Magsimula kayong lahat. Tara.
Five, six, seven, and…
Para sabihin sa 'yong
Nagsisisi ako
Na humihingi ako ng kapatawaran
Na hindi kita malimutan…
Come on. Come on, come on. Ngiti.
Pasensya na roon. Hindi ko alam ang nangyari.
Madalas ay napakaaga ni Rosario at ngayon…
Buweno…
Magsimula na tayo ng miting ngayon.
Pasensya na. Grabe ang trapiko.
Masaya akong makilala kayo, ako si Rosario Ibarguen.
Nagsimula na ba kayo?
Oo.
Tara.
-Magandang araw. -Hanggang sa muli.
Salamat.
Puwede mo bang sabihin kung ano'ng nangyayari sa 'yo?
Unang beses mong ma-late, at napakahalagang meeting nito.
Isa pa, ano 'yong asta mo roon? Parang kaaway mo ang mga consultant.
Sinabi ko nang grabe ang trapiko.
Rosario, utang na loob, galingan mo naman.
Nagsasabi ako ng totoo.
Bakit napakaagresibo mo sa kanila?
Binigay ko lang ang opinyon ko, Marcelo.
Hindi iyon ang opinyon mo dalawang buwan ang nakararaan.
Ipapaalala ko sa 'yong narito sila dahil sa ulat mo
at mga rekomendasyong nakatala roon.
Paano kung sabihin ko sa 'yong minadali ko ang mga kongklusyon ko?
Ang una nating gagawin ay kumuha ng full-time na trabaho para sa babaeng ito.
'Yong trabaho sa choir. Puwede ba iyon?
Oo, puwede iyon. Pero mas epektibo ang stable na trabaho.
Tandaan mo, 'yong kasinungalingang sinabi mo sa ex mo tungkol kay Andres Cepeda
ay di makatutulong sa 'yo.
Hindi ko mahayaan ang sarili kong ipahiya ng tangang iyon.
Ngayon, iha. Doon pinakamakabubuti ang pagtitimpi.
Samakatuwid, may tsansa ba kaming talunin siya o wala?
Nakakatuwang "kami" ang sinabi niya.
Lalaban tayo nang tama.
May kaibigan akong may call center at may utang siya sa aking pabor.
Makikiusap ako sa kanyang bigyan ka ng trabaho roon.
Pero aalis ako sa choir.
Buweno…
Maganda iyon, pero ikaw ang bahala.
Nagulat si Marcelo.
Ano naman?
Magiging mahabang sagupaan ito laban sa kanya at sa consultants.
Handa na siyang bawasan ang mga staff.
At kung kukumbinsihin ko siyang magbago ng isip, kailangang may alternatibo ako.
Meron ba?
Wala pa.
Pero maghahanap ako.
At kailangan ko ng oras para doon.
Bukas… bago ang rehearsal sa teatro,
aalis na ako sa choir.
Hindi, 'wag mong gawin sa akin ito. Pakiusap.
May emergency sa pamilya ko, Mr. Humberto,
at kailangan kong mangibang-bayan.
Sumali ka muna sa rehearsal at mag-usap tayo mamaya. Ayos ba iyon?
Handa na ba tayo?
-Hindi, di pa tayo handa. Okey. -Mr. Mario… Guys, pakiusap.
Apat na bagay ang gusto kong itatak sa mga kukote n'yo, kung meron man.
Una, gusto ko ng mga totoong singer. Mga totoong artist.
Gusto ng mga producer ng mga ekstra, kaya narito kayong mga ekstra.
Kaya mamatyagan ko kayo. Hindi ko kayo lulubayan ng tingin.
Ikalawa, ayoko ng sinasagot-sagot. Utos ng Diyos ang sinasabi ko.
Ikatlo, ayoko ng may nagkakamali.
Ikaapat, dalawa lang ang hindi mapapalitan sa proyektong ito,
si Cepeda at ang Panginoon. Sino ang Panginoon? Ako. Malinaw ba?
Sino ang lalaking iyon?
Ang direktor. Mag-rehearse tayo.
Gospel choir, pasok. Pasok na.
-Tara na, takbo. -Pasok, pasok, pasok.
Hindi, hindi, hindi! Cut, cut!
Humberto!
-Humberto! -Ano po iyon, sir?
Ano'ng parte ng, "Ayoko ng nagkakamali" ang hindi malinaw?
Ano'ng parte?
May problema sa balakang ang babae, hirap siyang maglakad.
Ano'ng gusto mong gawin ko?
Tumawag ng doktor para ipa-hip transplant siya?
Tanggalin mo 'yang huklubang 'yan. Nakakasagabal siya, tanggalin mo siya.
Ang hirap na sitwasyon nito.
-Guys, halikayo… -Buweno, Humberto.
Aalis ba ang nanay ko?
Sa kasamaang-palad, mahalaga ang timing sa choreography…
Nagbibiro ka ba, brad?
Kung ganoon iyon, aalis na rin ako. Hindi ko ba sinabi ko sa 'yo, Ma?
Ibabagsak din tayo ng mga taong ito.
Humberto?
Ayokong gawin sa 'yo ito, pero kung wala na si Ms. Lorenza, ayoko na rin.
Sige, guys, 'wag tayong maging radikal dito.
-Kung umalis tayong lahat? -Ano?
Pabor sa atin ang oras. Malapit na ang show. Di sila makakakuha ng iba.
Sabi ng direktor, walang hindi napapalitan dito.
Maliban kay Cepeda at sa sarili niya. Di n'yo ba siya narinig?
Nanawagan ako sa kanya.
Humberto, guys! Kumusta na?
Mr. Andres.
Sakto lang, Mr. Cepeda.
Bakit? Ano'ng nangyari?
-Sinesermonan siya sa pagiging abusado. -Mahusay.
Ikinatatakot kong magiging kalaban na tayo ng Herr Direktor.
Ng Panginoon.
Babagalan natin ang pasok ng choir sa entablado.
-Opo, sir. Salamat. -Hindi, 'wag n'yo akong pasalamatan.
Kung ako lang, tatanggalin ko na kayo.
Ano'ng tinatawa-tawa mo?
Pero dahil nagreklamo kayo kay Cepeda, kailangan ko kayong pagtiyagaan.
Pero hindi iyon habambuhay dahil hawak ko kayo rito. Dito.
Sisipain ko rin kayo palabas na parang mga aso.
Hindi magtatagal ito.
Ano kayo? Mga talunan.
Mga karaniwang taong nagpipilit na magmukhang mga artist.
Nandito lang kayo dahil mabuti ang puso ni Cepeda.
Nang higit sa dapat.
Nagkamali kayong lahat. Kinalaban n'yo ang Panginoon.
At ayaw ng Panginoon na hinahamon ng maliliit na taong gaya n'yo.
Gusto n'yo ng digmaan? Ibibigay ko iyon sa inyo. At matatalo kayo.
Isa pa. Titiyaking kong
bawat pinto ay magsasara para sa inyo kahit saan.
Magsasara sila sa inyo gaya nito, direkta sa mukha.
Dahil ba iyon sa mga Itim kami?
Hindi. Bibigyan ko siya ng…
Kumalma kayong lahat. Pakiusap, kalma.
Nagdeklara ng digmaan ang tangang iyon sa atin, at bibigyan ko siya ng digmaan.
Hindi kami basta-basta mapapatalsik sa show.
Kung gayon, di ka umalis.
Hindi.
Hindi ako umalis.
Di ko alam kung paano ko kakayanin
na pumasok sa kompanya at sa teatro nang sabay, pero hindi na mahalaga.
Di namin siya hahayaang talunin kami, ako si Rosario Ibarguen Casien.
Wala nang lalamang pa sa iisang kalaban para mapag-isa ang grupo
at maibalik ang tiwala nila sa teamwork.
Kailangan nating ipakita sa puting iyon
na 171 taon nang nagtapos ang pang-aalipin sa Colombia.
Kailangan nating ipakita sa kanya ang tibay at tiyaga ng lahi natin.
Oo.
-Dapat igalang ang mga Itim. -Oo.
At ikaw, Vicente, opisyal na kitang idinedeklarang Itim.
Tama, ang lahi ko.
Ayos!
Vicente, kumalma ka muna, brad.
Ngayon pinakakailangang makaraos ng choir.
Ipapakita natin sa matapobreng iyon ang kakayahan natin.
Ano, di ka naniniwala sa akin?
Oo,
naniniwala ako.
Ano lang kasi…
Gustong-gusto kita, Janet.
Natutuwa ako sa 'yo, ikaw…
Huwag kang malito.
Sa kabila ng nangyari kay Lily, at ngayong magkatrabaho na tayo,
hindi ko nakakalimutan ang ginawa mo sa akin.
Isa pa, hindi ako naghahanap ng romansa ngayon.
Kaya pakiusap, magpokus tayo sa importante.
Ikaw ang boss.
PATAHIAN
-Sa 'yo ba ito? -Oo, sa akin.
-Sinubukan mo na ba iyan? -Oo.
Maraming salamat.
Tingnan natin.
Ah, ang ganda.
-Nasaan ang iyo? -Gusto kong subukan 'to.
Maraming salamat.
Marcelo, makinig ka sa akin, okey?
May trip ako sa date na iyan kasama si Antonio…
Hindi. Di mo ako naintindihan.
May mga isyu ako sa asawa ko.
At kung wala tayong gagawin ngayon, malilintikan na ako.
Oo.
Iiwan ko sa 'yo… Iiwan ko sa 'yo ang mga proposal paper
para maaral at marebyu mo.
Gusto lang kitang hingan ng pabor.
Huwag kang magdedesisyon hangga't di pa ako bumabalik.
Sige, salamat.
-Hello, Janet. -Kumusta?
Pasensya sa pang-aabala, pero may dumating na liham.
Liham mula kanino?
Mula sa Family Court number 23, Janet.
At ano'ng sabi?
Sabi rito, tatlong araw mula ngayon, kailangan mong pumunta sa unang hearing
hinggil sa kustodiya ng bata.
Paano mo nakuha ang number na 'to?
May number mo kami, kaibigan.
Napakahusay namin. Alam namin kung saan ka nakatira,
at ang ginagawa mo. Oo nga pala, handa ka na ba para sa opening night?
Baka panoorin kita.
Bakit mo ako tinatawagan?
Bakit?
Para ipaalala sa 'yong may utang ka sa aming pera.
At balaan kang kapag di ka nagbayad sa loob ng isang buwan,
kakailanganin ng choir
na maglaro ng mga manika, o ewan ko…
Basta pag-isipan mo lang, pare.
Kailan ka titigil sa paggamit niyan?
-Taas ang kamay. -Taas. Tingnan mo 'yong tanga, mabagal.
-Taas lang, kaliwa! -Mas mabilis pa 'yong matandang babae.
Damhin n'yo ang liwanag.
-At dahan-dahang ibaba. -Damhin ang liwanag.
-Dahan-dahan. -Di iyon dahan-dahan.
Ulitin natin.
Ito na naman?
Mahirap na hearing iyon. Malupit ang abogado ng ex ni Janet.
Inakusahan siya nitong iresponsable.
Ng pagiging wala para sa anak niya, ng labis-labis na paglalasing,
ng pag-uuwi ng mga lalaki…
at ng pagiging sinungaling.
Nalaman niya agad na ilan sa sinabi niyang trabaho kay Cepeda
ay hindi totoo.
Na ekstra lang siya.
Matinding hagupit iyon.
Ano'ng ibig mong sabihing tulog siya?
Ang totoo, lasing na lasing siya.
Alam niyang ngayon ang opening.
Oo, alam ko.
May appointment siya ngayon sa Family Court
at masamang balita ang inihatid sa kanya, kaya nalunod siya sa krisis.
Hindi puwede ito. Hindi ngayong gabi.
Narito si Marcelo.
At kasama niya ang mga investor.
Baby, kailangan mong kumalma, okey?
Ang problema, iniisip niyang nasa trip tayo.
Pero kung makita niya tayo, mapapahamak ako.
Hindi, baby, di niya mapapansing nandito ako. 'Wag kang mag-alala.
Kailangang gawin mo ang sasabihin ko.
Nasa entablado na dapat ang lahat sa loob ng limang minuto.
Lahat. Okey?
-Limang minuto. -Opo, sir.
Vicente.
Kumusta na? Nakausap mo ba si Janet?
Nasa bahay siya. Lasing na lasing.
Lintik. Ano'ng gagawin natin?
May kalahating oras tayo para dalhin siya rito.
-Sige. -Apat na minuto na lang.
Opo, sir.
Buweno?
Marunong ka bang magmotor?
Magandang gabi, Bogota.
Dama ko ito
May oras ako At sanlibong awiting iaawit sa 'yo
May mga kuwento ako Mga bagay na sasabihin sa 'yo
At ngayon, darating ka na At sa aking kamay
Ibibigay ko sa 'yo
Janet, naririnig mo ba ako?
Iniisip kong dama mo siguro ngayon ang nararamdaman ko ilang linggo ang nakaraan.
May bahay ako, negosyo,
babaeng mahal ko…
Babaeng nagsawa na sa pamumuhay kasama ng isang talunan.
At dumating sa puntong naramdaman kong hindi na ako kailangan sa bahay,
na paulit-ulit lang ako,
isang taong sagabal sa kanya.
Napahiya ko pa siya.
Miserable ang naramdaman ko.
Maniwala ka, napakasahol n'on.
Ewan ko…
Dahil sa inertia, o sa pagtitiyaga ni Humberto,
sumali ako sa choir na wala gaanong inaasahan.
Pero ngayon, pakiramdam ko, parte na ako ng isang bagay,
na kailangan ako.
Natagpuan ko ang lugar na iyon sa mundo.
Alam kong hindi magtatagal ito, pero habang nandito ito,
gagawin ko lahat para maprotektahan ito.
Kaya ako nandito.
Dahil bahagi ka ng bagay na bumubuhay sa akin.
Kailangang-kailangan ko nito ngayon.
Di ko kailangan ng higit pa roon.
O ng mas mababa roon.
Tulungan mo ako, pakiusap.
At tulungan mo ang sarili mo.
'Wag mong isipin ang malungkot na nakaraan
'Wag mong tanggihan, kung nararapat ka sa pag-ibig
Umupo ka sa aking tabi Masdan ang araw
Iyan ang simula
Dama ko ito
May oras ako At sanlibong awiting aawitin sa 'yo
May mga kuwento ako Mga bagay na sasabihin sa 'yo
At ngayon, darating ka na At sa aking kamay
Ibibigay ko sa 'yo
Dama ko
Boss, ano'ng nangyayari?
Di pa tumatawag si Vicente.
-Dapat papunta na sila. -Sina Andres at Nina?
Sa tingin n'yo, bakit wala sila rito ngayon?
Pumunta sila sa Cali para sa isang performance.
Magtiwala tayo sa Diyos.
Bahala na.
Tangan ko ang lahat ng ibinigay ko sa 'yo
Iiwan ko ang buhay ko rito
Vicente, pasensya na, pero sa takbong ito, di na tayo aabot.
Bakit hindi ako ang magmaneho?
Relaks. Sa dami ng kapeng nainom ko at mga sinabi mo sa akin,
gising na gising na ako.
Okey, sige.
'Wag kang mag-alala, marunong akong magmaneho kaya ligtas ka sa akin.
-Humberto, oras na. -Okey.
Guys… Sa wakas.
Bilisan natin.
Tara na. Dali.
Itodo n'yo na. Good luck.
Gospel choir, pasok.
Naglalakbay ang mga awitin ko
Sa kalawakan ng hangin
Damdami'y naging hinagpis
Mga pahaging
Na hindi mo tinutugunan
Ngunit di ako susuko hanggang sa iyong pagbabalik
Padadalhan kita ng mensahe sa bote
Na mananatili sa karagatan Ng iyong pagwawalang-bahala
Alam kong kasalanan kong hindi mo ako mahal
Ano'ng magagawa ko upang maunawaan mo?
Nawa'y makarating sa 'yo ang mensahe
Na ako'y nagsisisi
Na ako'y humihingi ng kapatawaran Na hindi kita makalimutan
Nawa'y mapaisip ka sa mensahe
At makumbinsi kang bumalik
Ako ay desperado Araw-araw akong nangungulila sa 'yo
Kung makakausap kita sa isip
Mararamdaman mo kung gaano kita kamahal
Kung maaabot ka ng mga damdamin ko
Mas madali mo akong mapapatawad
Nawa'y makarating sa 'yo ang mensahe
Na ako ay nagsisisi
Na ako'y humihingi ng kapatawaran Na hindi kita malimutan
Nawa'y mapaisip ka sa mensahe
At makumbinsi kang bumalik
Ako ay desperado Araw-araw akong nangungulila sa 'yo
Winasak mo ang puso ko
Ngayo'y tinatapalan ang sugat
Pinaalis mo ako sa iyong pamamaalam
Nawa'y makarating sa 'yo ang mensahe
Na ako ay nagsisisi
Na ako ay nanghihingi ng kapatawaran
Na hindi kita malimutan
Nawa'y mapaisip ka sa mensahe
At makumbinsi kang magbalik
Ako ay desperado
Araw-araw akong nangungulila sa 'yo
Na hindi kita makalimutan
Nawa'y makarating sa 'yo ang mensahe
Na ako ay nagsisisi
Na ako'y humihingi ng kapatawaran
Na hindi kita malimutan
Nagawa natin!
Nagawa natin, Ma. Nagawa natin.
-Nagawa natin! -Emosyunal ako.
Kita n'yo, kaya naman. Magaling.
Pahinging pabor.
Puwedeng ipaliwanag n'yo kung bakit kayo nagdiriwang?
Hindi ko talaga maintindihan.
Ano'ng ipinagdiriwang n'yo? Napakapangit ng performance n'yo.
Pangit ang tempo n'yo, huli kayong pumasok, at OA ang lahat.
Ang pangit!
Binabati ko kayo, guys! Ang huhusay n'yo! Gustong-gusto ko iyon.
Mahal ko kayong lahat.
Mahal ko kayong lahat at nagpapasalamat ako.
Salamat, Maestro.
Binabati ko kayo.
-Salamat. -Maraming salamat sa pagtanggap.
Naniniwala ka sa kanya?
-Siya ang artist. -Alam n'yo kung bakit niya sinabi iyon?
Dahil excited siya sa show. At dahil nakakaramdam siya ng awa.
Pero hindi iyon uubra sa akin.
'Wag muna kayong magdiwang.
Hindi ako tatanggap ng isa pang pagkakamali.
Hindi ako nagbibigay ng ikalawang pagkakataon, at wala akong awa.
Hindi. Wala akong ganoon.
Makikita n'yo kung sino ako.
"Makikita n'yo kung sino ako."
-Kumusta? -Mabuti naman, salamat.
-Kumusta ang trip n'yo? -Mabuti rin.
Magkakaayos ba kayo ni Antonio?
Maayos naman kami.
Maayos naman kayo, maganda iyon.
Maniniwala ka ba sa nakita ko sa show?
At 'yong salamin at kulot na buhok na iyon, bagay na bagay sa 'yo.
Hindi ko sinabi sa 'yo dahil di ko alam kung paano ka magre-react.
Hindi ko alam kung may mararating iyon.
Pero kung gusto mo akong maging tapat sa 'yo,
masaya ako sa choir.
Masayang-masaya, na kung papipiliin ako kung choir o ang kompanyang ito,
na marami na akong nagawa, pipiliin ko ang choir.
Kaya mauunawaan ko kung pagagawin mo na ako ng resignation letter.
Gusto ko lang pahintulutan mo akong i-present ang proposal na ipinadala ko.
Iyon na lang ang huling hiling ko.
Utang ko ito sa mga kasamahan ko.
Hindi, gusto lang kitang batiin.
Nagustuhan ko ang palabas.
Isa pa, Rosario, wala kang kailangang i-present.
Nabasa ko ang proposal mo at nagustuhan ko iyon.
Aalis ang mga consultant mamayang hapon
at aayusin natin ito nang hindi nagsesesante.
Tingin ko, minsan… Hindi, hindi minsan. Lagi kang tama.
Marami tayong utang sa mga tao.
At tingin ko, gagawin natin silang bahagi ng solusyon.
Salamat.
Ang sasabihin ko sa 'yo, dapat sa ating dalawa lang.
Balita ko, mag-tour tayo sa buong bansa para sa palabas.
Nagbibiro ka.
May mga imbitasyo pang pumunta sa US, kumusta naman iyon?
Hindi ako naniniwala sa 'yo.
Ano'ng nangyayari?
Humberto?
Masaya akong makilala ka.
Sigurado akong alam ninyong ang poging ito
ay nakulong nang dalawang taon
dahil sa pagnanakaw at panloloko.
At nakalabas siya dahil walang silbi ang sistema ng hudikatura.
Pero ang pinakamahalaga, sa pananatili niya sa "unibersidad,"
maraming naipong utang ang magaling.
Mga utang na nagpasarap ng buhay niya.
Mga utang na hindi niya binayaran, at kung hindi niya babayaran, buhay ang kapalit.
Ngayon,
may dalawang pagpipilian.
Una,
bayaran n'yong lahat
ang utang ng isang 'to,
o maghahanap kayo ng isa pang Itim para sa choir.
Dahil buburahin na namin sa mapa ang isang ito.
Anong tingin niyo?
Di ko alam kung paano, pero babayaran kita, okey?
Sumpa man kay San Pacho.
Ang kailangan mong gawin, bayaran ang utang mo.
Madaragdagan ang oras mo sa binigay ko, pero di malulutas ang problema.
Puwede akong magpatuloy sa choir?
Kapag tapos na ang bayad, tapos na rin ang season.
Titingnan ko ang magagawa ko.
Ang sama, pare.
Vico,
alam mo ang underworld?
Kasi kailangan ko ng gagawa ng pabor para sa akin
at handa akong magbayad.
Sawa na ako sa pagtrato sa aking tanga.
Kagagaling ko lang sa istasyon ng pulis.
Inaresto sila sa salang physical assault.
Bakit?
Binugbog nila ang lalaking nakikipag-date sa asawa ni Vicente.
Sabi na nga ba.
Sabi na, problema lang ang dala ng puting iyon sa atin.
Ang mga taong gaya niya, laging nagkakamali. At nagkamali nga siya.
Hindi, Richard. Di kita hahayaang pagsalitaan nang ganyan si Vicente.
Nakalimutan mong ikaw mismo ang nagdeklara sa kanyang opisyal na Itim.
Ma, walang kinalaman iyon dito.
Tama na ang pagdadahilan. Pag-uusapan natin iyan mamaya.
Ganito. Di ganito ang edukasyong ibinigay ko sa kanya.
-Ma, pero alam mong… -Tama na. Kalma.
Sina Nina at Andres ang papalit kina Vico at Vicente mamaya
habang inaayos natin ito.
Pasensya na sa pagbuka ng bibig ko.
Perpektong dahilan ito para sa puting Mario na iyon
na alisin tayo sa choir.
Bakit?
Kailangan niya ng choir at choir ang makukuha niya.
-'Wag mong sabihing di ko sinabi. -Magpraktis na tayo, pakiusap.
Humberto, halika.
Sabihin mo sa akin.
-Tanga ang tingin mo sa akin, ano? -Hindi po, sir.
Tingin mo, di ko napansing kulang kayo ng dalawang tao?
May mga isyu sila sa pamilya at di sila makapupunta.
Ano?
May mga isyu sila sa pamilya at di sila makapupunta.
Mga isyu sa pamilya.
Kung ang tatay ng isa ay sumabit sa lambat,
o kung lumubog ang bangka ng nanay ng isa, problema ko iyon, ano? Hindi iyo.
At ang solusyon ay sirain ang palabas at magsimulang mag-improvise.
Mr. Mario, sina Andres at Nina ay mga totoong gospel singer.
Kasama na rin naman sila mula umpisa. Alam nila ang palabas.
-Mga propesyunal sila… -Tama na.
Makinig ka sa akin, Humberto.
Kung kailangan ng mga producer ng mga propesyunal na singer,
mga propesyunal na singer sana ang narito. Pero mga ekstra ang kailangan natin.
At iyon ang mga taong ito, mga ekstra. Kaya ka nandito.
Kailangan ko 'yong parehong choir
o ito na ang huling pagkakataong makakasampa kayo sa entablado.
-Maliwanag ba? -Opo, sir.
Maliwanag, Mr. Mario.
Kumusta? Oo, ano 'yong…
Tapos, dumating ang pulis at sinabing piniyansahan kami ng abogado.
-Ang proseso ay… -Pending pa rin.
Pero puwede na kaming tumuloy.
Abogado?
At saan kayo nakakuha ng abogado?
Iyon ang pinakawirdong parte. Wala kaming tinawagan.
Kaibigan n'yo?
-Di namin alam. -Ang Espiritu Santo.
Tinawagan ko siya kagabi kaya nangyari iyon.
Napakabuti n'on, Ms. Lorenza. Masaya akong ligtas kayo.
-Salamat. -Ano'ng iniisip n'yo?
Bakit kayo nagkunwaring mga gangster?
Hindi n'yo ba kami naisip?
Puwede n'yong gawin ang gusto n'yo sa buhay n'yo, wala akong pakialam doon.
Pero, sa kasamaang-palad, kailangan sa show na ito ang parehong grupo.
Hihilingin ko sa inyo hanggang matapos ang season,
sikapin n'yong magkaroon ng responsibilidad.
Pagkatapos, pumunta na kayo sa impiyerno. At sana di ko na kayo makita ulit.
Maayos ang kinalabasan, siyempre.
Oo, galit na galit si Humberto kina Vicente at Vico.
Muntik na silang di makarating.
Nga pala, di pa kita napapasalamatan para sa ginawa mo.
Niligtas mo ang mga buhay namin.
Walang anuman, mahal.
Sige, pero ano'ng sinabi nila sa 'yo?
Na gawa iyon ng Espiritu Santo. Kumusta naman iyon?
Talaga? Iyon na ba ang bago kong kuwalipikasyon?
Gusto ko iyon. Babawasan ko ang presyo ng mga legal kong serbisyo,
pero may utang ka sa aking piyansa.
Babayaran kita pag-uwi ko.
May mga ideya akong magugustuhan mo.
Mukhang maganda iyan.
-Ingat ka. -Sige, baby.
Kita tayo mamaya, paborito kong abogado.
Mamaya na lang ulit.
Pirmahan mo. Pirma ka riyan. Ganyan.
-Kasihan ka nawa ng Panginoon. -Salamat.
-Maraming salamat. -Hindi, salamat.
-Salamat. -Salamat.
At hindi maliit iyan.
Pasensya na, wala akong mabibigay sa 'yo.
Kailangan kong ibawas ang utang mo kay Janet at sa akin.
Gusto mo ba siyang kausapin?
Hindi, ayos na iyon. Salamat.
Vico.
Kinakailangang ginhawa sa oras ng pangangailangan.
Isipin mo 'yan bilang bonus.
At 'wag mong sabihin sa iba.
Salamat.
Mga ginoo't binibini.
Salamat sa inyong lahat, ang palabas na ito
ay hindi lang realidad, kundi isang tagumpay.
Gusto kong bigyan n'yo ang sarili n'yo ng masigabong palakpakan.
May balita akong magugustuhan n'yo.
Kakapirma lang namin sa Municipal Theatre of Meddelin
at gusto nila tayong kunin sa siyudad ng walang-hanggang tagsibol nang isang buwan.
Isa pa, gusto kong…
bigyan n'yo ng masigabong palakpakan ang ating gospel choir,
na magpapaalam na ngayon. Ito na ang huling palabas nila.
Palakpakan ng pamamaalam.
Mr. Mario.
Sabihin mo… Hindi kami magtatanghal sa Medellin?
Mismo. Hindi kayo sasama.
Unawain n'yong hindi namin kayang gumastos
sa pamasahe,
hotel, pagkain, dahil ang dami n'yo kumain,
allowance, samantalang puwede kaming humanap ng mga tao roon sa Medellin,
na kayang gawin ang parehong trabaho.
Pakiusap, intindihin n'yo naman ito.
Hindi kayo choir.
Mga ekstra lang kayo.
At mahahanap kahit saan ang mga ekstra.
Gandahan n'yo ang huling pagtatanghal n'yo.
Masakit din para sa akin, dito… paalam.
Susuntukin ko siya…
-Ano iyon? -Wala, Mr. Mario.
Sabihin mo kung makatutulong ako.
Pag-uusapan natin 'to nang tayo-tayo lang.
Hintayin nating makaalis ang lahat.
'Wag mong gagawin iyon.
Mr. Humberto, kailangang may gawin tayo. Hahayaan ba nating mangyari 'to?
Bahagi tayo ng show na ito.
Mahalaga ang parte natin, ikaw na mismo ang nagsabi.
Hahayaan lang ba natin ang tangang ito na maltratuhin tayo?
Gusto niyang isipin nating walang kuwenta tayo.
May responsibilidad tayo kay Mr. Cepeda, na isang mabuting tao.
Di natin siya puwedeng abandunahin.
-Ano'ng magagawa natin? Ayaw nila sa atin. -Kausapin natin siya.
Ms. Lorenza, ang problema ngayon
ay hindi kabutihan, badyet.
Ano na? Hahayaan na lang natin at wala tayong gagawin?
Pupunta tayo sa Medellin.
Pupunta tayo sa Medellin nang naka-donkey, nakakotse, nakabangka, kahit ano.
May pinsan ako roong puwedeng kumupkop sa apat sa atin at…
May tiyuhin ako sa Jardin. Hindi sa Medellin mismo, pero malapit.
At may sakahan siya. Marami tayong malalagay na mga tao roon. Puwede roon.
-Talaga? -Oo.
Ano ba? Sandali lang.
Kahit magbus tayo, wala tayong pera para sa tiket.
At paano ang pagkain?
Puwede tayong manghingi ng pondo. Puwedeng sa raffle, bazaar, fair.
Laro ng bingo. Puwede akong maggupit nang libre.
Puwede akong kumanta.
Ewan ko kung paano ako makatutulong, pero gagawin ko kung anong kailangan.
Iyan ang tapang.
-Buweno? -Humberto?
Sige.
Hindi tayo mahirap.
At hindi tayo patay, kaya Medellin, hintayin mo kami.
-Okey? -Mabuti.
-Ms. Lorenza, sumama ka sa akin. -Oo, napakadiplomatiko mo.
Sige, ano?
-napakagaling niya. Kapag… -Mr. Andres.
Maaari ba kitang makausap?
Hindi. Palabas na kami.
Mr. Andres, pasensya na…
Nauunawaan naming dahil sa badyet, sa mga pagtatanghal sa Medellin,
mahihirapan kayong isama kami.
Imposible. Oo, sayang nga.
May proposal kami.
Puwede kaming pumunta sa Medellin para sa mga pagtatanghal
sa parehong halaga ng pasahod n'yo rito sa Bogota.
Hindi.
Ayaw naming magtunog-mayabang. Pero kailangan kami ng show
at ayaw ka naming abandunahin ngayon.
Buweno… tingin ko, magandang ideya iyan! Mahusay, Mario. Naisip mo iyon?
At matutulungan natin silang magbayad sa trip kaya puwede kayo sa amin sa Medellin.
-Salamat. -Siyempre.
Salamat, Mr. Mario. Maraming salamat.
-Mario. -Maraming salamat talaga, Mr. Andres.
Salamat, pagpalain ka nawa.
Guys, pupunta tayo sa Medellin.
Pupunta tayo sa Medellin!
Mga ginoo't binibini.
Napakaganda ng kinalabasan nito.
Malaking tagumpay. Pupunta tayo sa Medellin.
Ulit.
Ulit. Kailangan kong matutunan ang kanta pagdating natin sa Medellin.
-Gusto n'yo ba ng makakain? -Oo.
Sige, malapit na ang stopover natin.
-Ayos! -Okey?
Okey, pero di tayo puwedeng magtagal, ha?
Pasakit ay natangay na ng tubig-alat
Ayos lahat, ayos lahat
Pasakit ay natangay na ng tubig-alat
Ayos lahat, ayos lahat
Pasakit ay natangay na ng tubig-alat
Humberto, ano'ng magagawa natin?
Malapit ang mga iyon.
Wala rito, boss.
-Ano? -Wala akong nakita.
Alam mo ba kung nasaan ang pera?
Dali na! Nasaan ang pera?
Sinabi ko na sa inyo.
Kinuha ni Vico ang pera.
Manghihingi ako ng paumanhin, lalo na sa mga kababaihan,
para sa napakasamang sitwasyon na ito.
Hindi ako ang nagpapasya. May mga utos akong sinusunod, kuha n'yo?
Dapat kong malaman kung nasaan ang kaibigan n'yong si Vico.
May nakakaalam ba kung saan siya nagpunta?
Alam n'yo ba kung ano'ng mangyayari kung hindi ko nadala si Vico?
Alam n'yo ang mangyayari?
Baka magretiro na ako.
Baka magretiro ako sa kabaong.
Diyos ko.
Kawawa naman.
Wala kayong alam tungkol sa akin, may asawa akong tao.
Dalawa ang anak kong nasa kolehiyo.
Ang mga anak kong babae, 'pag wala ako, sino'ng magbabayad sa pag-aaral nila?
Gusto kong maunawaan n'yo kung gaano kasakit 'to para sa akin.
Di makapagtrabaho ang asawa ko, at kapag di ako nagtrabaho, sino'ng magpapaaral?
Ah, ang sakit.
Tahan na, boss.
Hihingi ako ng pabor sa inyong lahat.
-Hindi, hindi. -Hindi, hindi, hindi.
-Sandali. -Ayoko talagang gawin ito.
Kung hindi n'yo sasabihin kung nasaan si Vico, isa-isa ko kayong papatayin.
Ano pa bang magagawa ko?
-Ibaba mo iyan. -Pakiusap, sabihin n'yo…
Ayoko talagang gawin ito, pero kapag di n'yo sinabi, kailangan kong…
Huwag, nasa Palmira siya!
Nasa Palmira siya. Sabi niya, bibisitahin niya ang pamilya niya.
Pero saan sa Palmira? Malaki ang Palmira.
Hanapin mo ang mga Guerra, kilala sila.
Sabi niya, may sakit ang nanay niya, kaya binisita niya.
-Ginamit niya… -Kung nagsisinungaling ka sa akin…
O kung isa sa inyo ang nagsisinungaling.
Sumpa man sa asawa ko, Mr. Gus.
May pamilya rin ako. May kotse kayo.
Kung magmamadali kayo, mahuhuli n'yo siya.
Sumpa man sa Diyos at sa mga anak ko,
-kung nagsisinungaling ka… -Hindi, hindi.
'Wag mong hayaang patayin ko ang isa sa inyo para patunayang seryoso ako.
-Hindi, hindi. -Bakit di mo patayin ang isa?
Hindi, hindi.
-Mr. Gus! -Di mo kailangang pumatay, pare.
Guys, tara na. Bilisan n'yo.
Pambihira naman ito.
Nag-aalala ako kay Vico. Mukhang masasamang tao talaga sila.
Masasama?
Vicente, bakit mo siya ipinagkanulo nang ganoon?
Nawala na naman siya.
Pero di natin siya kailangang ipatugis.
Kaya isa sa atin ang magbabayad ng kapalit?
-Richard, 'wag ka ngang tanga. -Kalma.
-Kalma! -Tama na, kalma.
Hindi pupunta si Vico sa Palmira o sa istasyon ng bus, o kahit saan.
Ayos lang siya.
Gusto n'yong makita ang mensahe niya sa atin?
Sasabihin sa inyo nina Humberto at Vicente kung bakit ko kayo iniwang lahat.
Pero kung pinapanood n'yo ang video na 'to, siguradong…
Nakadaupang-palad n'yo ang mga humahabol sa akin.
Una, gusto kong manghingi ng tawad sa lahat ng gulo,
at gusto kong sabihin sa inyo na para sa gaya ko,
na hindi pa nagkaroon ng kahit sino o kahit ano sa buhay, kayo…
ang pinakamasayang nangyari sa buhay ko.
Hindi ko alam…
Hindi ko alam ang pakiramdam na magmahal o mahalin,
at binigay n'yo sa akin ang pagkakataong iyon.
Sana magkrus ulit ang landas natin.
Pero ngayon, maiging lumayo muna ako.
Alam ni Vicente kung nasaan ang pera, kaya…
'Wag n'yo nang alalahanin iyon.
Good luck kay Mr. Mario at alam kong hahanap ng solusyon si Humberto
sa pagkawala ko riyan.
Janet…
Payakap na lang sa anak mo.
At alagaan mo siya.
Alagaan mo siyang maigi. Alagaan n'yo ang isa't isa.
Lagi kayong nasa puso ko.
Mag-ingat kayo, ha?
Hello?
Oo, ako nga.
Hindi ba dapat lolokohin natin ang mga taong iyon?
Dapat.
Pero sinabi nila sa aking nasa kanila si Vico.
At kapag di natin dinala ang pera, papatayin nila siya.
-Ewan ko. Baka bitag lang ito. -Hindi.
Sinubukan ko siyang tawagan pero di siya sumasagot.
Tumawag tayo ng pulis. Iyon lang ang solusyon.
Binalaan nila akong 'wag gawin iyon.
Di natin puwedeng gawin iyon. Baka masaktan ang bata.
Kailangan nating alamin ang gusto nila.
Naku, Ms. Lorenza.
Kailangan ba nating pumunta?
Oo. Di ka namin hahayaang mag-isa rito. O hindi ba?
Puwede nating iwan ang iba, pero sasama kami sa 'yo.
Hindi ito ang perang inasahan ko. Nagi-guilty ako sa panggugulo sa inyo.
At may magagawa ako sa trak mong iyan.
Nasaan si Vico?
Kunin mo 'yong Itim.
Gusto ko kayong pasalamatan,
sa ngalan ko at ng mga anak ko sa inyong pakikiisa.
Totoo, niligtas n'yo ang buhay namin.
Ano'ng inaaral ng mga bata?
Ang panganay ko, abogasya. Gusto niyang sumali sa Kongreso.
Ang bunso ko, criminology.
Gusto niyang maging district attorney balang-araw.
Proud ka siguro.
Sobrang proud, siya ang nangunguna sa klase niya.
Tinakot mo ako.
Patawarin n'yo ako, pero ang masasayang wakas…
Nagiging emosyunal ako sa ganoon.
Buweno? Ano'ng gagawin natin?
Pupunta tayo sa Medellin at gagawin ang trabaho natin.
Ma, alam mo bang wala na tayong pera? Wala tayong sasakyan, pati oras.
Baka nagsisimula na sila ng rehearsal ngayon.
Wala tayong masasakyan papunta roon.
Sigurado kang makakaabot ka?
Hindi.
Mahal kita.
-Oo. Diyan. -Mario.
-Sir. -Kumusta ang lahat?
Maayos ang lahat sa parte ko, sir. Pero hindi nagpakita ang choir.
Ang lintik na choir, di nagpakita. Binalaan na kita, sir.
Ni hindi man lang sila tumawag.
Hindi sila sumasagot sa mga text ko. Wala.
-May nangyari kaya sa kanila? -Siyempre.
May nakuha silang ibang trabaho na mas mataas ang sahod.
Ganoon sila. Binalaan na kita, sir.
Sayang, gusto ko talaga sila. Magagaling sila.
'Wag kang mag-alala, Maestro. Meron na akong nakuhang grupo sa Medellin.
Mas mahusay at sa parehong presyo. At mas malulusog.
Napakarami nilang bisyo.
Masasamang tao sila, di mo ba nakita ang tattoo nila?
Mga lalaking may hikaw, ang buhok…
Sige na, Mario. Okey.
Guys, may ipagtatapat ako.
Hindi ako sekretarya.
Executive ako sa isang multinational na kompanya,
at kasal ako sa isang napakatagumpay na abogado, na siyang…
naglabas kina Vico at Vicente sa kulungan.
Firm niya ang nagbibigay ng legal na payo sa show na pinagtatanghalan natin.
Hindi kayo naniniwala?
Oo, naniniwala kami. Alam na namin.
Narinig ka namin noong gabi ng kalokohan nina Vicente at Vico.
At sinabi ko sa kanila ang lahat.
-Bakit wala kayong sinabi sa akin? -Naisip naming di naman mahalaga.
Kasi, ganito…
Sa grupong ito, hindi mahalaga ang pinanggalingan mo.
Wala na kaming pakialam sa pera,
at sa mga kababawang mahalaga sa karamihan.
Ang nagtipon sa atin ay ang saya ng pagsasama-sama.
Kita n'yo? Alam nating di natin mababago ang mundo, pero…
Lahat tayo, nagbago na.
At iyon lang ang kailangan natin.
Iyan ang Lorenza ko!
Nagawa ko silang paalisin dito.
Hindi, hindi.
Hindi, hindi, hindi.
Hindi. May kasunduan tayo, at hindi kayo nagpakita. Umalis na kayo.
Pumunta kayo rito para sa wala. Balik.
Nag-rehearse na kami kasama ng ibang grupo. Maganda iyon.
Mr. Mario, nauunawaan namin ang sinabi mo,
pero nagsikap kaming makapunta rito.
Impiyerno ang sinuong namin.
At kung magpapasya kang di kami makapagtatanghal
dahil wala kami sa rehearsal,
tatanggapin namin dahil ikaw ang boss.
Panginoon ka.
Pero kung ganoon man ang mangyayari, bago kami umalis,
personal kong pahahalikin at paiikutin ang mukha mo
sa mesa na parang lumang vinyl record.
Para di mo malimutang igalang ang mga ekstra.
-Guard. -Mapaniil!
-Security! -Sardanapalus.
-Guys! Nakarating kayo. -Mr. Andres.
-Iyon ang kasunduan, Mr. Andres. -Mabuti. Salamat.
Maestro, pinagbabantaan nila ako.
Kung ano-anong masasama ang sinasabi nila sa akin.
-Nasaktan ako, sir. -Alam n'yo?
Tingin ko, mabuting narito kayo. Mas okey sa akin kung kayo ang kasama ko.
Maraming salamat. Magpakasaya kayo. Masaya akong nandito kayo.
-Salamat, Mr. Andres. -Tara na.
-Tama na. -Nasaktan ako, sir.
Guys, puwesto na. Tara na.
Tabi.
Baba. Wag n'yo akong hawakan.
Maraming salamat, Medellin. Gagawin namin ito para sa inyo.
Ang susunod na kanta ay may mensahe ng pagmamahal at pagpapatawad,
at pinamagatan itong The Message.
Isa, dalawa, tatlo, apat.
Ano'ng nangyari?
-Ano'ng nangyari? -Ano'ng nangyari?
Mario. Ano'ng nangyari?
Ano'ng nangyari?
Ano'ng ginagawa mo?
Ano'ng nangyayari? Ano'ng ginagawa ng choir--
-Sundan natin siya. -Sige.
Walong takot
Diyos ko.
Talagang nagawa na nila ngayon.
Kaya ko
Salamat sa 'yo
Natuklasan ko
Na kaya kong mabuhay
Nang walang takot
Ipinadarama mo sa akin Na kahit madilim ang langit
Kaya ko
Pangarap, pangarap, pangarap Ang bumubuo sa mga dakila
Ang bumubuo sa mga mabubuti
Ng mga tagumpay Ng mga paang sayad sa lupa
Ang kilala nating mundo Lipas na pagkahumaling
Pero ang oras na mayroon ako Kailangan kong magmahal at sabihin sa 'yo
Salamat sa 'yo Natuklasan ko na
Na kaya kong mabuhay Nang walang takot
Oo, naipararamdam mo sa akin
Na kahit madilim ang kalangitan Kaya kong
-Ayos lahat -Gaya ng araw sa kinabukasan
-Pasakit ay natangay na -Na nagmumula sa bintana
-Ng tubig-alat -Na tumatama sa aking mukha
Mga patak ng ulan Sa aking bintana
Tubig-alat
Ayos lahat, ayos lahat Pasakit ay natangay na
Ng tubig-alat
Wala
-Ayos lahat -Pasakit ay natangay na
-Ng tubig-alat
Ayos lahat, ayos lahat
Pasakit ay natangay na ng tubig-alat
Ayos lahat, ayos lahat
Pasakit ay natangay na ng tubig-alat
Ayos lahat, ayos lahat
Pasakit ay natangay na ng tubig-alat
Ayos lahat, ayos lahat
Pasakit ay natangay na ng tubig-alat
Paninindigan mo ba talaga ako na gaya ng isang seryosong lalaki?
Mamahalin mo pa rin ba at tatanggapin si Lily?
Aayusin mo ba ang mga problemang legal mo at kukuha ng maayos na trabaho?
Higit sa lahat,
makakaya mo ba akong mahalin kung sino ako?
Magulo,
medyo mainitin ang ulo.
Medyo.
Kung gusto mong magkatsansa sa akin, umoo ka sa lahat ng tanong.
Walang exceptions.
Puwede ko munang pag-isipan?
Hindi.
Uy.
Oo.
Oo sa lahat.
-Buwisit. -Ikaw ang boss.
Huling tsansa mo na 'to.
-Huwag mong sayangin. -Hindi talaga. Pangako.
Ang ganda nilang pares, ano?
-Nagbibiro ka yata, Ma. -Ano?
Kunwari lang iyan. Maraming kailangang ayusin ang mga iyan.
Lalo na siya.
Oo nga. Sigurado akong mauuwi rin iyan sa kulungan.
Hindi naman.
Binabasa ng asawa ko ang file niya
at iniisip niyang may posibilidad
na makakuha ng parole kung mangangako siyang magtitino.
At kakausapin namin ang eksperto sa family rights sa firm niya
para makuha niya ang custody case ng anak ni Janet.
Sa tingin ko, mataas ang tsansang manalo siya.
Alam ba nila ito?
Sa tingin n'yo, bakit ang saya-saya nila? Kasasabi ko lang sa kanila.
-Isa kang anghel. -Hindi.
Kasal ako sa pinakamagaling na abogado at pinakamabuting tao sa mundo.
Isang taong nagpaalala sa aking para maging masaya sa buhay,
di mo kailangang makipagkompetensiya sa tagumpay.
At dapat ipaalala sa atin ng mga simpleng bagay na di natin kailangang mauna,
pero kailangan nating makarating.
Kapatid, salamat.
Salamat sa inyong lahat, lalo na sa 'yo,
ang unang sumama sa akin, hindi ko binigo si Milena.
Nasaan man siya ngayon,
alam kong proud siya sa choir at sa nagawa natin.
Tama ka. Baka siya ang anghel na nag-aalaga sa atin.
Tiyak ako roon.
At ako ang kailangang magpasalamat sa 'yo.
Dahil buong buhay ko, sinusubukan kong magpasaya ng ibang tao.
At pagkatapos ng adventure na ito, alam mo ang naiisip ko?
Ayoko nang maging pinakamahusay na hairstylist,
o mananayaw, o aktor.
Ayoko nang subukang maging artist. Alam mo ang gusto ko?
Gusto kong gumawa ng gusto ko, ng sinasabi ng puso ko.
Hindi na mahalaga kung ako ang pinakamahusay o hindi. Salamat sa 'yo.
Salamat.
Natutuwa ang audience kay Cepeda, sa mga musikero, sa palabas,
at sa choir.
May announcement din ako. May nakausap kaming mga negosyanteng Amerikano
na gusto tayong magtanghal sa Miami at sa New York.
Sa pagkakataong ito, ang choir…
Maging malinaw tayo.
Sasabihin ko 'to sa lengguwahe n'yo.
Paalam
Ayos lahat, ayos lahat
Ang pasakit ay natangay na ng tubig-alat
Iyon na.
Maraming salamat para sa napakahalagang impormasyon.
Kailangan naming makumpirma agad ang mga petsa.
Dahil mas mahirap pumunta sa Miami at sa New York kompara sa Medellin.
Aba Ginoong Maria, tanga.
Pero darating pa rin kami roon… anuman ang mangyari.
Ayos lahat, ayos lahat Ang pasakit ay natangay na ng tubig-alat
Ayos lahat, ayos lahat
Ang pasakit ay natangay na ng tubig-alat
At hindi umaalis si Mario
Ayos lahat, ayos lahat
Ang pasakit ay natangay na ng tubig-alat
Ayos lahat, ayos lahat
-Ang pasakit ay natangay na ng tubig-alat -Sayaw, Mario!
Ano'ng nangyari? Sino'ng nasa control room?
Napakadilim. Napapalibutan ako.
Guard! Sino'ng nanghipo sa akin?
Babae o lalaki? Sino iyon?
Guard, pakiusap.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor Reyselle Revita