Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ponoć są dwa rodzaje uniwersalnych opowieści.
O zwykłych osobach w niezwykłych okolicznościach
oraz o niezwykłych osobach w zwykłych okolicznościach.
Historię, którą wam opowiem...
ciężko zaszufladkować.
Postacie nie są ani zwykłe, ani niezwykłe,
a sama historia nie jest niewiarygodna.
Mimo to
nie da się jej nazwać...
normalną.
No dobrze.
José Vicentego znam od jakiegoś czasu.
Proszę.
Zawsze ubóstwiał swój salon.
Katastrofa!
Tragiczny był tylko fakt,
że brakowało mu talentu.
Salon Vicente's Style musiał upaść.
VICENTE'S STYLE – SALON URODY
Jestem zdesperowany.
Mam dość.
Lucre?
Nie wiem, jak zareaguje...
Słonko?
Podjęłam decyzję, dziś mu powiem.
Pomyśl tylko. Rodrigo mówi, że powinniśmy razem mieszkać.
Mówiłam, nie zniosę tego małżeństwa ani sekundy dłużej.
Nie. Znasz Vicentego. Jest bezużyteczny, ofiara jedna.
Vicente nie miał wyboru.
Musiał zebrać w sobie resztki godności,
spakować swoje rzeczy do małej walizki i opuścić dom.
Gdzie trafił?
Do mnie.
Nie mogłem mu odmówić.
Ten upadły anioł to mój kumpel.
„How old”...
Richard Gómez.
Mieszkał dwa lata w USA,
chcąc ułożyć sobie życie w krainie możliwości.
Aż go deportowano
za nielegalną pracę w restauracji w Atlancie.
Podczas pobytu w USA
nauczył się angielskiego.
I am...
sixty-five.
No problem.
Pani Granada?
I, you, happy.
No dalej, droga pani.
Rozumie pani w ogóle, jak mówię po angielsku?
No dobra, będę mówił po hiszpańsku.
Panie się nigdy nie nauczą.
Nie w tym wieku.
Mamo, wiem, że to twoje koleżanki,
ale nie mogłem kłamać.
Słusznie zrobiłeś.
Wiem, to przygłupie baby.
Szkoda twojego czasu i energii.
Są głuche jak pień.
Dzięki za zrozumienie.
Richard.
Kiedy zrobisz użytek z urody?
W kółko to samo. Nie zaczynaj.
To prawda, jesteś bardzo przystojny.
Zamiast uczyć angielskiego, powinieneś brylować przed kamerami,
zostać aktorem. Podbić Hollywood.
Prędzej czy później wyrwę się z tego rynsztoka.
Będę w formie,
gotów na tysiące panienek.
Czekają na czarnego przystojniaka,
który da im klapsa...
i je uszczęśliwi.
Ten cudny, hebanowy Adonis
nazywa się Vico.
Przesiedział dwa lata za kradzież i oszustwo.
W tym czasie poświęcił się,
jak mówi, herkulesowej sylwetce.
Słyszałeś, że komfort i dobrobyt w pudle
mają swoją cenę.
Kto jej nie zapłaci,
będzie miał spore problemy.
Mam kłopoty finansowe.
Dajcie mi czas, zapłacę.
Dobrze?
To nie jedyny problem. Ja już nie mam czasu.
Stary, słabo. Aż mi ciebie żal.
-Muszę ci pociąć mordę. -Dlaczego?
Takie mamy zasady.
Takie są konsekwencje niepłacenia. Czy wyrażam się jasno?
-Nie. -Co tu się dzieje?
Vico miał szczęście.
Wtedy wykorzystał jedno ze swoich siedmiu istnień.
Tego dnia, dzięki dziurawemu systemowi sądownictwa,
który pozwolił sobie na błąd w wyroku,
Vico wyszedł na wolność.
Był bez grosza, kiedy wyszedł.
Nie wiedział, dokąd iść.
Ale ten optymista zawsze miał na twarzy szeroki uśmiech.
Szukam wciąż
Widoków znajomych
W dziwnych miejscach W których brak
Ciebie
Janet.
Samotna matka.
Świetna wokalistka, ale ma mały problem.
-Cześć. -Wódkę pije na litry.
-Jak leci? -Wspaniale.
-Kocham twój głos. -Dziękuję.
Jestem agentem. Możemy pogadać?
Teraz? Widzisz...
Bez obaw, zostawię wizytówkę.
Może być?
-Dzięki. -Na zdrowie.
Zdrowie.
Zapłacę za panią.
Humberto Sánchez.
Jedno pytanko. Jedno.
Jak masz na imię?
Janet!
-Co jest? -Wstawaj!
-Która godzina? -Już 8.30.
-Szlag, córka. -Zawiozłam ją do szkoły.
Budzik nie zadzwonił.
Bo go ukradli.
Razem z blenderem, wieżą i kasą, którą ci dałam
na rachunki!
Nie wiem, kogo sobie przygruchałaś,
ale pomyśl o córce. Ona też tu mieszka.
Jest za młoda, żeby zrozumieć taki styl życia.
Jestem twoją siostrą.
Spójrz na mnie! Jestem twoją siostrą.
Nie twoją matką.
Wstydź się.
Dziś wyjątkowy dzień.
Gdy ustaliliśmy cele na ten rok,
wiele osób wątpiło.
Dlatego dziś
będziemy świętować
wspaniałe rezultaty.
Mogę tylko podziękować mojemu zespołowi,
naszemu zespołowi, zarządowi,
którzy bardzo mnie wspierali.
Dziękuję mężowi.
Wiedz,
że bez ciebie nie dałabym rady.
Oto owoc naszych wysiłków,
wielu ludzi...
To miał być najlepszy dzień Rosario.
Dzień, w którym wszystkie jej wysiłki zostaną docenione.
Mieliśmy tego wieczoru świętować.
Niestety.
Szczerze mówiąc,
stojąc przed tymi ludźmi,
czułam nostalgię.
Kiedyś byłam tylko pracownikiem,
pracowałam osiem godzin dla szefa,
a w piątki wychodziłam na miasto z zespołem.
Doskonale pamiętam.
Teraz przytłacza mnie autonomia, o którą tak bardzo walczyłam.
Siedzę z nosem w ekranie w dzień i w nocy.
Wiesz, kiedy ostatnio jadłam z kimś lunch?
Wieki temu.
Wiesz dlaczego?
Bo nie mam już współpracowników, tylko podwładnych.
Ludzi, którzy mnie nie szanują, ale się mnie boją,
bo ich praca zależy ode mnie.
Absurd.
Poświęciłam tyle czasu, pieniędzy i energii, żeby tu dotrzeć.
Nie wiedziałam, że staję się ofiarą
największego i jedynego wroga, któremu nie umknę.
Siebie.
A jeśli mam rozwiązanie?
Nie patrz tak na mnie.
Firma nas zatrudniła,
bo potrzebuje porady prawnej w sprawie nowego serialu.
Nie znam tych ludzi.
Oni nie znają ciebie i nie muszą.
Co to za pomysł?
Pomysł dotyczy mnie.
Nazywam się Humberto Sánchez Guerrero,
mam agencję talentów.
To było marzenie mojej żony Mileny.
Dziś składam jej hołd,
próbując wskrzesić naszą firmę.
Nie było i nie będzie łatwo, ale przynajmniej
próbujemy.
Dziękuję za przyjście.
Za odpowiedź.
Kolego, co to w ogóle za program?
W e-mailu nic nie było.
Tym razem nie będziecie statystami.
Będziecie udawać chór gospel podczas występu Andrésa Cepedy.
Udawać?
Nie będziemy śpiewać?
Nie.
Śpiew poleci z playbacku.
Będziecie tylko ruszać ustami.
Nie lepiej zatrudnić chórzystów?
Producentom bardziej zależy
na wizerunku aktorów na scenie.
Chcą czegoś mocnego.
O której są próby?
Codziennie po południu.
Może być w nocy?
Pracuję jako sekretarka.
Ja pracuję w nocy. Popołudnia mi leżą.
Mnie też. I wolę, żeby mama nie zarywała nocek.
Richard, umiem mówić za siebie.
Siedzenie do późna ci szkodzi.
Spokojnie, wezmę urlop.
Dziękuję.
A co w grupie robi biały?
Mamo... Spójrz na niego, ale się nie gap.
Wyróżni nas. Świadczy o akceptacji.
Ale etnicznie? Ma nas wyróżnić?
No nie wiem.
Jestem tu, bo jestem przyjacielem Humberta.
Już razem pracowaliśmy.
Gdy moja żona odeszła...
Uważa, że jestem bezużyteczny.
No i przechodzę najgorsze chwile w życiu.
Jeśli czegoś nie zrobię...
palnę sobie w łeb.
Witaj w grupie. Bardzo mi miło.
Dziękuję.
Nina i Andrés śpiewają gospel.
Zajmą się szkoleniem i reżyserią, żebyście wypadli...
wiarygodnie.
Zgadza się.
Należy pamiętać, że gospel to muzyka z przesłaniem,
muzyka szczęścia, pojednania i harmonii.
Muzyka, do której tańczy się ciałem, głosem, rękami.
Tupiemy, ruszamy biodrami, angażujemy ducha.
Czołem!
Spotkanie było o trzeciej.
Nie mogłem znaleźć adresu, ale dotarłem.
To złodziej.
Musimy go wydać policji.
Zgrzeszyłeś. Przeciwko siostrze.
Przynosisz hańbę rasie.
W sumie powinniśmy spuścić mu manto,
zanim wezwiemy policję.
Tacy inaczej się nie nauczą.
Najpierw oddaj mi pieniądze i rzeczy.
Wszystko już sprzedałem. A kasa...
O tym właśnie mówię.
Zaczekaj. Wiem, że cię to nie obchodzi,
ale mam teraz ciężki...
Jestem zdesperowany. Dlatego...
Dlatego to zrobiłem. Chcę coś zmienić.
Kłamiesz. Powinieneś oberwać.
-Dość. -Ja mu wierzę.
Mamo, proszę cię.
-Proszę pani. -Mam sugestię.
Być może istnieje kompromis.
Pozwólmy mu zostać.
Zachowasz swoją idealną grupkę,
a ten młody człowiek dostanie szansę
i za zarobione pieniądze odkupi to, co ukradł.
My z kolei poczujemy tego ducha.
-Dobra myśl. -A ja?
Musisz być bardziej tolerancyjny.
Amen.
Pięć, sześć, siedem...
Moment.
-Przyjacielu. -Tak?
Przestań myśleć.
Zapomnij o choreografii. Płyń z prądem.
Dobrze. To niełatwe, ale spróbuję.
-Dasz radę. -Przepraszam.
Dzięki białasowi spędzimy tu cały dzień.
Brakuje mu melaniny.
Cierpliwości.
-Co? -Cierpliwości.
Przepraszam.
Humberto.
Rytm i to coś trzeba mieć we krwi.
Albo się to ma, albo nie.
Białas akurat nie ma.
Ma rację.
Od początku.
Pięć, sześć, siedem i...
Tańcem się nie przejmuj.
Nadal potrzebuję aktora.
A lepszego niż ty nie mam.
Obaj wiemy, że mnie nie potrzebujesz.
Dość mi pomogłeś, pozwalając mi u siebie spać.
-Nie. -Wystarczy.
-Panie Humberto, mogę na słówko? -Słucham, pani Lorenza.
Mam rozwiązanie pańskiego problemu.
Z tańcem.
Pięć minus dwa?
Weźmy pięć, odejmijmy jeden, dwa, co daje nam...
-Trzy. -Doskonale.
Zrób coś dla mnie.
Zostaw moją córkę.
Mamo, Vico nauczył mnie dodawać i odejmować. Jest fajnie.
Naprawdę?
-Jak to? -Fajnie i już.
Oszalałaś, mamo.
Plan idealny.
Nauczysz biedaka tańczyć, a on ciebie grać.
Spójrz na niego, mamo.
Ma dwie lewe nogi. Nie sądzę, żeby mógł mnie czegoś nauczyć.
Nie oceniaj książki po okładce.
Daj mu szansę. Nie masz nic do stracenia.
Czas, mamusiu. Czas.
Nagle ci czasu brakuje?
Zabolało.
Jak możesz sprowadzać tu tego bandziora?
Lola, jedno pytanko.
Nauczyłaś ją dodawania i odejmowania?
-Nie, skąd... -Ja też nie.
Ale ten koleś to jakiś czarodziej.
Czarodziej?
Złodziej, Janet. Złodziej.
-Pracujemy razem. -Nie.
Jak pomoże młodej, to mu wybaczę.
Serio? To może być niebezpieczne.
Dobra.
Będę mieć na niego oko. Obiecuję.
W to akurat nie wątpię.
Szybciej. Raz, dwa. Richard!
Widzisz, mamo? Baran ma dwie lewe nogi.
Dziękuję pani. Lepiej już pójdę.
Zaczekaj. Rozluźnij się, odetchnij.
Richard, skup się na tym, co robisz.
-Powtarzaj za Richardem. -Tak jest.
-Jak on może, to każdy da radę. -Mamo!
Raz, dwa, trzy.
Raz.
Mocno!
Vicente, uważaj na metrum.
Umiesz liczyć, bracie?
-Richard. -Vicente, tak lepiej.
Dzień dobry. Przepraszam za spóźnienie, straszne korki.
Zacznijmy od nowa.
No to wychodź wcześniej. Cenimy sobie punktualność.
-To dotyczy wszystkich. -Przepraszam. To się nie powtórzy.
Pięć, sześć, siedem, dalej.
Niech morze wyrzuci list
Tak jest.
Powie ci, że żałuję
Tak jest, mocno.
Proszę o przebaczenie
Nie mogę cię zapomnieć
Mocno!
Każdego dnia bardziej mi ciebie brak
To musi być teraz?
Nie miałam urlopu od ponad pięciu lat, Marcelo.
No i kadry nie chcą, żeby mi się nazbierało.
Rozumiem.
Ale teraz potrzebuję cię w biurze całą dobę.
Jak zawsze. Tym razem to co innego.
Nie chciałem ci mówić, bo wczoraj to potwierdziliśmy.
W końcu cię wysłuchałem.
Za trzy dni zjawią się ludzie z firmy konsultingowej.
Pomogą nam z restrukturyzacją.
Jaką restrukturyzacją?
Ograniczymy rozmach.
Sprawdziłem liczby, masz rację.
Nie potrzebujemy tylu pracowników.
Choć to boli i ciebie, i mnie, i wszystkich,
musimy coś z tym zrobić.
Zwolnienia?
Dlatego całą dobę musisz pilnować konsultantów
przez następne trzy miesiące.
Raz, dwa, trzy...
-Już brzmi o wiele lepiej. -Dziękuję.
Nie trafiłem w rytm?
Mamo, nic z tego nie będzie.
Ja tam widzę poprawę.
Wy ćwiczcie, a ja zaparzę kawę.
To jeszcze potrwa. Z cukrem, Vicente?
Bez. Dbam o zdrowie. Dziękuję.
-Mamo, dla mnie... -Dla ciebie nic,
dopóki nie zaczniesz być miły.
Stary, ujmę to tak.
Zrób sobie i nam przysługę i zrezygnuj.
Widzę, że się starasz, ale nie nadążysz.
Przed tobą długa droga.
Twoja mama widzi poprawę.
Daj spokój. Mama jest wcieleniem Czarnej Madonny.
Nie chce cię zranić.
Nie nadajesz się do tańca.
Chodź, księżniczko, herbata wystygnie.
Możemy się trochę pobawić?
Twoja herbatka.
Już dość długo się bawisz, młoda damo.
Miałaś się wziąć za lekcje.
Ale herbatka...
Czego chcesz?
Musimy porozmawiać.
Nie mamy o czym rozmawiać, Alex.
Wniosę o przyznanie opieki.
To nie jest dobre miejsce dla Lily.
Pracujesz nocami i śpisz w ciągu dnia.
Nadal pijesz i nie zmieniłaś trybu życia.
A jeśli masz złe informacje?
Nie pracuję w nocy. Śpiewam u Andrésa Cepedy.
Nagrywamy album i ruszamy w trasę.
Wsadź sobie te czcze groźby.
Co to za chłopak?
Nie twój interes.
Lepiej poszukaj sobie prawnika.
Pozdrów Lily.
Cepeda.
Przyjacielu, jak prokuratura znajdzie powód,
żeby cię aresztować, będziesz miał przesrane.
Radzę ci wiać. Im szybciej, tym lepiej.
Jak może pan tak mówić?
-Jest pan moim prawnikiem. -Właśnie.
Mówię, jak jest.
Wyszedłeś, bo ważność warunków wygasła,
nie dlatego, że udowodniłeś niewinność.
Na zdrowie.
Proszę pana...
-Nie mogę teraz wyjechać. -Dlaczego?
Mam pracę.
Pracę czy jakiś sponsoring?
W sumie też.
Co za gość. Brawo.
A właśnie.
Bo ta moja Janet...
ma problemy z byłym mężem.
Chce odebrać jej córkę.
Byłby pan w stanie pomóc?
Doradzić jakoś czy coś?
To już desperacja
Każdego dnia bardziej mi cię brak
-Krótko. -...cztery i...
Moment. Zacznijcie pierwsi. Dalej.
Pięć, sześć, siedem i...
Powie ci
Że żałuję
Proszę o przebaczenie
Nie mogę cię zapomnieć
Dalej, z uśmiechem.
Wybaczcie. Nie wiem, co się stało.
Rosario jest zazwyczaj bardzo punktualna.
No cóż.
Jesteśmy gotowi do rozpoczęcia spotkania.
Wybaczcie, straszne korki.
Miło mi, jestem Rosario Ibarguen.
Zaczęliście już?
Tak.
Chodźmy.
-Miłego dnia. -Do zobaczenia.
Dziękuję.
Co się z tobą dzieje?
To twoje pierwsze spóźnienie, i to na ważne spotkanie.
A konsultantów traktowałaś jak wrogów.
Mówiłam, straszne korki.
Chociaż się postaraj.
Mówię prawdę.
A skąd ta agresja?
Wyraziłam tylko opinię.
Dwa miesiące temu miałaś inną.
Przypomnę, że konsultanci są tutaj przez twój raport
i zawarte w nim zalecenia.
A jeśli zbyt szybko wyciągnęłam wnioski?
Przede wszystkim musi mieć pracę na pełen etat.
A w chórze się nie liczy?
Liczy, ale stała praca lepiej wygląda.
Pamiętaj, że kłamstwo w sprawie Andrésa Cepedy
może ci zaszkodzić.
Nie pozwolę mu się poniżać.
W takich chwilach musisz być opanowana.
To mamy w ogóle szansę go pokonać?
To urocze, powiedział „my”.
Damy z siebie wszystko.
Znajomy prowadzi call center i jest mi winien przysługę.
Poproszę, żeby załatwił ci tam pracę.
Musiałabym odejść z chóru.
Cóż.
Byłoby idealnie, ale to zależy od ciebie.
Marcelo był w szoku.
To co?
Przede mną długa walka z nim i z konsultantami.
Chce zwalniać ludzi.
Jeśli mam go przekonać, muszę zaprezentować inną opcję.
Masz jakąś?
Jeszcze nie.
Ale pomyślę.
Tylko potrzebuję czasu.
Jutro przed próbą w teatrze
odejdę z chóru.
Nie, nie rób mi tego. Proszę.
To nagła sytuacja rodzinna.
Muszę wyjechać z miasta.
Zostań na próbie, porozmawiamy później.
Gotowi?
-Nie jesteśmy gotowi. Dobrze. -Panie Mario. Chłopaki.
Wbijcie sobie do tych łbów cztery rzeczy.
Chciałem prawdziwych wokalistów. Artystów.
Producenci chcieli statystów, więc jesteście.
Nie spuszczę was z oka.
Dwa, nie pyskować. Moje słowo jest święte.
Trzy, nie dopuszczam błędów.
Cztery, tylko dwie osoby są niezastąpione.
Cepeda i Bóg. Kto jest Bogiem? Ja. Czy to jasne?
Co to za gość?
Reżyser. Zaczynajmy.
Wchodzi chór. Wejść.
-Szybko. -Wchodźcie.
Nie! Cięcie!
Humberto!
Tak?
Mówiłem, żadnych błędów.
Nie zrozumiałeś?
Pani ma problem z biodrem, porusza się powoli.
Co mam zrobić?
Zafundować przeszczep?
Zabrać stąd tę wiedźmę. Przeszkadza.
No to mamy kaszanę.
-Chłopaki... -Humberto.
Mama naprawdę musi odejść?
Szybkość jest kluczowa.
Żartujesz sobie?
W takim razie ja też odchodzę. Mówiłem ci, mamo.
I tak nas zawiodą.
Humberto?
Przykro mi, ale jeśli pani Lorenza wyleci, to ja także.
Po co te radykalne kroki?
-Może wszyscy odejdźmy? -Co?
Występ już niedługo. Nie zdążą znaleźć zastępstwa.
Reżyser mówił, że nikt nie jest niezastąpiony.
Poza nim i Cepedą. Nie słyszeliście?
O wilku mowa.
Humberto! Jak tam?
Pan Andrés.
Tak sobie, panie Cepeda.
A co się stało?
-Ochrzania go za zachowanie. -Brawo.
No i Herr Direktor został naszym wrogiem.
Sam Bóg.
Chór wyjdzie na scenę wolniej.
-Dziękuję. -Nie dziękuj mnie.
Ja bym was wywalił na pysk.
Czego rżysz?
Poszliście z płaczem do Cepedy, więc muszę was znosić.
Do czasu, bo mam was na oku. O tutaj.
I wyrzucę was na bruk jak psy.
To nie będzie trwać wiecznie.
Kim jesteście? Bandą frajerów.
Leszczy zgrywających artystów.
Jesteście tu dlatego, że Cepeda ma dobre serce.
Choć nie powinien.
Popełniliście błąd. Zadarliście z Bogiem.
A Bóg nie lubi, gdy malutcy rzucają mu wyzwanie.
Chcecie wojny? Będziecie ją mieli. I przegracie.
Jeszcze coś. Zadbam o to,
żeby nigdzie was już nie przyjęli.
Wszystkie drzwi zamkną wam przed nosem.
Bo jesteśmy czarni?
Nie. Zaraz mu...
Uspokójcie się. Proszę.
Ten idiota wypowiedział nam wojnę. Dostanie ją.
Nie damy się tak łatwo wyrzucić.
Nie odeszłaś.
Nie.
Nie odeszłam.
Nie wiem, jak pogodzę
pracę w firmie i w teatrze, ale to bez znaczenia.
Nie pokona nas albo nie jestem Rosario Ibarguen Casien.
Tylko wspólny wróg potrafi tak zjednoczyć
i przywrócić wiarę w zespół.
Musimy pokazać temu wieśniakowi,
że niewolnictwo w Kolumbii zakończyło się ponad 171 lat temu.
Pokażemy mu wolę i wytrwałość czarnych.
Tak.
-Musi nas szanować. -Tak.
Vicente, oficjalnie ogłaszam cię czarnym.
Tak jest, moja rasa.
Hura!
Wyluzuj, brachu.
Teraz chór naprawdę musi się postarać.
Pokażemy temu snobowi, co potrafimy.
Nie wierzysz mi?
Tak.
Wierzę ci.
Tylko...
Naprawdę cię lubię.
Fascynujesz mnie.
Nie rób sobie nadziei.
Pomogłeś Lily i pracujemy razem,
ale pamiętam, co mi zrobiłeś.
No i nie szukam teraz związku.
Proszę, skupmy się na tym, co ważne.
Ty tu rządzisz.
ZAKŁAD KRAWIECKI
-To twoje? -Tak moje.
-Przymierzone? -Tak.
Dziękuję.
Zobaczmy.
Wspaniałe.
-Gdzie twoje? -Spróbujmy z tym.
Dziękuję.
Marcelo, posłuchaj mnie.
Tego dnia jadę z Antoniem w podróż.
Nie rozumiesz.
Mam problemy w małżeństwie.
Jeśli teraz czegoś nie zrobimy, wszystko się posypie.
Tak.
Zostawię ci wszystkie dokumenty
do przejrzenia.
Chcę cię prosić o przysługę.
Nic nie rób, dopóki nie wrócę.
Dzięki.
-Cześć, Janet. -Co słychać?
Przyszedł list.
Od kogo?
Z Sądu Rodzinnego nr 23.
Co w nim napisano?
Za trzy dni masz przesłuchanie
w sprawie opieki nad małą.
Skąd masz ten numer?
Mamy twój numer, przyjacielu.
Jesteśmy skuteczni. Wiemy, gdzie mieszkasz
i co robisz. Gotów na premierę?
Może wpadniemy.
Po co dzwonisz?
Po co?
Wisisz nam hajsik.
Ostrzegam, jeśli nie zapłacisz w ciągu miesiąca,
chór będzie musiał
pobawić się lalkami czy coś.
Zastanów się, mordeczko.
Kiedy przestaniesz jarać ten syf?
-Ręce do góry. -Co za powolny idiota.
-Trzymać, w lewo, w górę! -Ta staruszka jest żwawsza niż on.
Poczujcie światło.
-Powoli w dół. -Poczujcie światło.
-Powoli. -Nie tak.
Jeszcze raz.
Znowu muszę to znosić?
To była trudna rozprawa. Prawnik byłego Janet nie ma hamulców.
Oskarżył ją o nieodpowiedzialność.
Mówi, że nie spędza czasu z córką, przesadza z piciem,
sprowadza sobie facetów...
i kłamie.
Bez trudu odkrył, że praca z Cepedą
to bujda.
Że była tylko statystką.
Nie było lekko.
Jak to śpi?
Nawalona jak stodoła, szczerze mówiąc.
Wiedziała, że dzisiaj premiera.
Wiem.
Miała dziś rozprawę.
Usłyszała złe wieści i się załamała.
Niemożliwe. Nie dziś.
Marcelo tu jest.
Z inwestorami.
Skarbie, uspokój się, dobrze?
Myśli, że wyjechaliśmy.
Jeśli nas zobaczy, będę mieć kłopoty.
Nie zorientuje się, że tu jestem. Nie martw się.
Rób, co mówię.
Wszyscy na scenie za pięć minut.
Wszyscy, jasne?
-Pięć minut. -Tak jest.
Vicente.
Rozmawiałeś z Janet?
Jest w domu. Bardzo pijana.
Szlag. Co teraz?
Mamy pół godziny, żeby ją sprowadzić.
-Jasne. -Cztery minuty.
Tak jest.
To jak?
Umiesz jeździć motocyklem?
Dobry wieczór, Bogoto.
Mam ochotę
I czas By zaśpiewać ci tysiąc ballad
Mam historie Które musisz znać
Bo już wkrótce Będziesz tu
Dam ci
Janet, słyszysz mnie?
Pewnie czujesz się teraz tak, jak ja kilka tygodni temu.
Miałem dom, zakład,
ukochaną kobietę.
Kobietę, która miała dość życia z nieudacznikiem.
Poczułem, że w domu jestem zbędny,
wręcz przeszkadzam,
wchodzę jej w drogę.
Przynosiłem jej wstyd.
Byłem nieszczęśliwy.
Uwierz mi, to najgorsze.
Nie wiem...
Przez tę bezsilność czy upór Humberta
nie miałem oczekiwań wobec chóru.
Ale teraz czuję, że jestem czegoś częścią,
że jestem w jakiś sposób potrzebny.
Znalazłem swoje miejsce na świecie.
Wiem, że to nie będzie trwać wiecznie, ale dopóki trwa,
będę tego bronić.
Dlatego tu jestem.
Jesteś częścią tego, co trzyma mnie przy życiu.
Bardzo tego potrzebuję.
Nie trzeba mi niczego więcej.
Ani mniej, Janet.
Pomóż mi.
I sobie.
Nie myśl o smutnej przeszłości
Nie odrzucaj jej Jeśli zasługujesz na miłość
Usiądź przy mnie Spójrz na ten dzień
To początek
Mam ochotę
I czas By zaśpiewać ci tysiąc ballad
Mam historie Które musisz znać
Bo już wkrótce Będziesz tu
Dam ci
Mam ochotę
Szefie, co się dzieje?
Vicente nie dzwoni.
-Powinni być w drodze. -Co z Andrésem i Niną?
A jak myślisz?
Pojechali do Cali na występ.
Musimy zaufać Bogu.
Niech tak będzie.
Zabieram wszystko, co ci dałem
Życie swe zostawiam tu
Przykro mi, ale w tym tempie nie dojedziemy.
Ja poprowadzę.
Spokojnie. Po tylu kawach i takiej przemowie
jestem trzeźwiusieńka.
Dobra, siadaj.
Umiem jeździć, nic ci nie grozi.
-Humberto, już czas. -Dobra.
Ekipa. Nareszcie.
Szybko.
Ruchy.
Dajcie z siebie wszystko. Połamania nóg.
Wchodzi chór gospel.
Me pieśni podróżują
Niesie je wiatr
Emocje zamienione w lament
Znaki dymne
Mówią, że nie odpowiadasz
Będę nalegać, dopóki nie wrócisz
Wysłałem wiadomość w butelce
Niech przemierza morza Twej obojętności
To moja wina Że mnie nie kochasz
Jak wyjaśnić to mam?
Niech morze wyrzuci list
Powie ci, że żałuję
Proszę o przebaczenie Nie mogę cię zapomnieć
Niech da ci do myślenia
Przekona do powrotu
To już desperacja Każdego dnia bardziej mi cię brak
Gdybym telepatą był
Wiedziałabyś, jak potrafię kochać
Gdybyś znała me uczucia
Mogłabyś wybaczyć mi
Niech morze wyrzuci list
Powie ci, że żałuję
Proszę o przebaczenie Nie mogę cię zapomnieć
Niech da ci do myślenia
Przekona do powrotu
To już desperacja Każdego dnia bardziej mi cię brak
Złamałaś mi serce
Uciskając ranę
Pożegnałaś mnie
Niech morze wyrzuci list
Powie ci, że żałuję
Proszę o przebaczenie
Nie mogę cię zapomnieć
Niech da ci do myślenia
Przekona do powrotu
To już desperacja
Każdego dnia bardziej mi cię brak
Nie mogę cię zapomnieć
Niech morze wyrzuci list
Powie ci, że żałuję
Proszę o przebaczenie
Nie mogę cię zapomnieć
Udało się!
Udało się, mamo.
-Zrobiliśmy to! -Co za emocje.
Widzicie? Da się. Cudownie. Bosko.
Powiedzcie mi coś.
Z czego wy się cieszycie?
Naprawdę nie rozumiem.
Co świętujecie? To był gówniany występ.
Złe tempo, późne wejście, wczuliście się jak dzieci.
Masakra!
Gratulacje, byliście fantastyczni! Cudo.
Kocham was.
Kocham was i dziękuję.
Dziękuję, maestro.
Gratulacje.
-Dziękujemy. -Dziękujemy za docenienie.
Wierzysz mu?
-Jest artystą. -Wiesz, dlaczego tak mówi?
Jest podekscytowany występem. I przez litość.
Na mnie to nie działa.
Nie ma co świętować.
Jeden błąd i koniec.
U mnie nie ma drugich szans ani współczucia.
To obce mi koncepcje.
Przekonacie się.
„Przekonacie się”.
-Jak leci? -Dobrze, dzięki.
-Jak podróż? -Bardzo dobrze.
Dogadaliście się?
Jesteśmy na dobrej drodze.
No to świetnie.
Uwierzysz, że widziałem występ?
Pasują ci te ciemne okulary i loki.
Bałam się, jak zareagujesz.
Nie wiedziałam, czy to wypali.
Jeśli mam być szczera,
cieszy mnie udział w chórze.
Gdybym miała wybierać między chórem a firmą,
dla której tyle zrobiłam, wybrałabym chór.
Zrozumiem, jeśli mam złożyć rezygnację.
Pozwól mi tylko zaprezentować przesłaną propozycję.
To ostatnia prośba.
Jestem to winna współpracownikom.
Chcę ci tylko pogratulować.
Wspaniały występ.
I nie musisz niczego prezentować.
Rozwiązanie mi pasuje.
Konsultanci są tu dziś ostatni dzień.
Naprawimy wszystko bez redukcji etatów.
Czasami... Nie czasami. Zawsze masz rację.
Wiele zawdzięczamy tym ludziom.
Uczynimy ich częścią rozwiązania.
Dziękuję.
To, co ci powiem, musi zostać między nami.
Występ może się przerodzić w międzynarodowe show.
Żartujesz.
Naprawdę. Mamy już zaproszenia do USA.
Nie wierzę.
Co się dzieje?
Humberto?
Miło cię poznać.
Wiesz zapewne, że ten milusiński
przesiedział dwa lata
za kradzież i oszustwa.
Wyszedł, bo system jest dziurawy.
Ważne, że podczas „turnusu”
zdążył sobie narobić długów.
Pozwoliły mu tam dobrze żyć.
Nie spłacił ich jednak, więc mogą go kosztować życie.
Teraz
istnieją dwie opcje.
Pierwsza.
Albo wszyscy zapłacicie
za misiaczka,
albo poszukacie sobie nowego czarnego do chóru.
Bo my typa skasujemy.
To jak?
Nie wiem jak, ale oddam mu pieniądze.
Jak babcię kocham.
Musisz zdobyć te pieniądze.
To, co ci dałem, kupi ci trochę czasu, ale nie rozwiąże problemu.
Mogę dalej być w chórze?
Gdy zapłacisz, będzie po sezonie.
Zobaczę, co da się zrobić.
Ale syf.
Vico,
siedzisz w półświatku?
Potrzebuję kogoś, kto wyświadczy mi przysługę.
Zapłacę.
Nie dam się dłużej poniżać.
Właśnie byłem na policji.
Zatrzymali ich za napaść.
Dlaczego?
Pobili gościa, który umawiał się z żoną Vicentego.
Wiedziałem.
Mówiłem, że białas narobi nam problemów.
Tacy jak on zawsze nawalają. A on nawalił.
Nie pozwolę ci tak mówić o Vicencie.
Sam mianowałeś go czarnym.
To nie ma z tym nic wspólnego.
Dość wymówek. Wrócimy do tego.
Nie tak go wychowałam.
-Mamo, ale wiesz... -Dość już. Uspokój się.
Nina i Andrés zastąpią dziś Vico i Vicentego,
jakoś to załatwimy.
Przepraszam, że się odzywam.
Ten białas Mario będzie miał wymówkę,
żeby wyrzucić nas z chóru.
Dlaczego?
Potrzebuje chóru i go dostanie.
-Ostrzegałem. -Zaczynajmy próbę.
Humberto, chodź.
Powiedz mi.
-Masz mnie za idiotę? -Skądże.
Mam nie zauważyć, że brakuje dwóch osób?
Mieli problemy rodzinne.
Co?
Mieli problemy rodzinne i nie mogli przyjść.
Problemy rodzinne.
Jak czyjś ojciec zaplącze się w sieci rybackiej
albo czyjejś mamie zatonie kajak, to ma być mój problem? Nie twój?
Dlatego trzeba zepsuć show i improwizować?
Panie Mario, Andrés i Nina to prawdziwi chórzyści gospel.
Są z nami od początku, znają materiał.
-To zawodowcy... -Dość.
Posłuchaj mnie, Humberto.
Gdyby producenci potrzebowali profesjonalnych śpiewaków,
mielibyśmy profesjonalnych śpiewaków. Ale potrzebujemy statystów.
A to są statyści. Od tego mamy ciebie.
Przyprowadź tu stały skład
albo widzimy się na scenie ostatni raz.
-Czy to jasne? -Tak jest.
Jak słońce, panie Mario.
Co? Tak. Jestem z tym bezguściem.
Policjanci powiedzieli, że prawnik wpłacił kaucję.
-Sprawa jest wciąż... -W toku.
Ale nas puścili.
Prawnik?
Skąd wzięliście prawnika?
No właśnie nie wzięliśmy.
No to jak?
-Nie mam pojęcia. -Duch Święty.
Modliłam się wczoraj wieczorem i pomógł.
To miłe. Cieszę się, że nic wam nie jest.
-Dzięki. -Co wy sobie myśleliście?
Bandziorów zgrywać?
Nie pomyśleliście o reszcie?
Róbcie ze swoim życiem, co chcecie. Mam to gdzieś.
Ale ta grupa musi pozostać niezmienna.
Chociaż do końca sezonu
miejcie jakieś poczucie odpowiedzialności.
A potem idźcie do diabła i żebym was więcej nie widział.
Jak zawsze poszło świetnie.
Humberto był wściekły na Vicentego i Vico.
Ledwo im się udało.
Nie miałam okazji podziękować.
Uratowałeś nam życie.
Do usług, kochanie.
Co ci powiedzieli?
Że to Duch Święty. Co ty na to?
Tak? Wpiszę sobie do CV.
Fajnie. Dam zniżkę na usługi,
ale za kaucję mi oddasz.
Oddam, jak wrócę do domu.
Mam parę dobrych pomysłów.
Brzmi nieźle.
-Całusy. -Dobra, słonko.
Na razie, mój ulubiony prawniku.
Do później.
Podpisz tutaj. O właśnie.
-Bóg zapłać. -Dzięki.
-Dziękuję bardzo. -To ja dziękuję.
-Dziękuję. -Dzięki.
To niemało.
Niestety nic dla ciebie nie mam.
Odliczyłem to, co jesteś winien Janet i mnie.
Chcesz z nią porozmawiać?
Nie, niech będzie. Dziękuję.
Vico.
To dla ciebie teraz spora ulga.
Potraktuj to jako premię.
I nikomu nie mów.
Dziękuję.
Chłopaki, dziewczyny.
Dzięki wam ten show
to nie tylko rzeczywistość, ale i sukces.
Jesteście sobie winni wielkie brawa.
Mam też wspaniałe wieści.
Podpisaliśmy kontrakt z teatrem miejskim w Medellín.
Mamy spędzić cały miesiąc w mieście wiecznej wiosny.
Jeszcze jedno.
Wielkie brawa dla naszego chóru gospel,
z którym się żegnamy. To ich ostatni występ.
Pożegnalne brawa.
Panie Mario.
Nie będziemy występować w Medellín?
Tak. Nie jedziecie.
Nie możemy wydać fortuny
na transport,
hotele i jedzenie, bo żrecie na tony,
skoro możemy znaleźć statystów w Medellín,
którzy mogą robić to samo.
Zrozumcie jedną rzecz.
Nie jesteście chórem.
Jesteście statystami.
Statystów można znaleźć wszędzie.
Miłego ostatniego występu.
Aż mnie boli tutaj. Ciao.
Przywalę mu.
-Co takiego? -Nic, nic.
Mogę jakoś pomóc?
Omówimy to między sobą.
Zaczekajmy, aż wszyscy wyjdą.
Tak nie wolno.
Panie Humberto, musimy coś zrobić. Pozwolimy na to?
Jesteśmy częścią programu.
Ważną częścią, sam pan mówił.
Pozwolimy temu durniowi sobą pomiatać?
Mamy się czuć jak robactwo?
Jesteśmy to winni panu Cepedzie, a to dobry człowiek.
Nie możemy go porzucić.
-Co zrobić? Nie chcą nas. -Porozmawiajmy z nim.
Pani Lorenza, problem leży
nie w dobrej woli, ale w budżecie.
No i co? Opuścimy gardę i odpuścimy?
Jedziemy do Medellín.
Na osiołku, samochodem, kajakiem, jak będzie trzeba.
Mam tam kuzyna, czwórkę przenocuje.
Ja mam wujka w Jardín. To nie Medellín, ale blisko.
Ma farmę, zmieści sporo osób.
-Naprawdę? -Tak.
Ludziska, moment.
Nie mamy kasy nawet na bilety.
A wyżywienie?
Możemy zrobić zbiórkę. Nie wiem, loterię, kiermasz, festyn.
Grę w bingo. Mogę strzyc za darmo.
Ja mogę śpiewać.
Nie wiem, jak mogę pomóc, ale zrobię, co trzeba.
O to chodzi.
-To jak? -Humberto?
Dobra.
Nie jesteśmy biedni.
I żyjemy. Medellín, drżyj.
-Dobra? -Super.
-Proszę ze mną. -Dyplomatycznie.
Oczywiście.
-...jest dobra. Jeśli chodzi... -Panie Andrés.
Można na słówko?
Nie. Właśnie wychodzimy.
Przepraszam.
Wiemy, że ze względu na niewielki budżet
nie może nas pan ze sobą zabrać.
Nie mogę. Wielka szkoda.
Mamy propozycję.
Wystąpimy w Medellín
za tę samą stawkę co tutaj.
Nie.
Nie chcemy być pretensjonalni. Ale jesteśmy potrzebni
i nie chcemy was teraz opuszczać.
To przecież świetny pomysł. Pomyśl tylko, Mario.
Dorzucimy trochę, żeby pojechali z nami.
-Dziękuję. -Do usług.
Dziękuję, panie Mario. Dziękuję bardzo.
-Mario. -Dziękuję, panie Andrés.
Bóg z wami.
Jedziemy do Medellín.
Jedziemy do Medellín!
NAPOJE
WITAMY W KASYNIE
Panie i panowie.
Nie mogło być lepiej.
To był ogromny sukces. Jedziemy do Medellín.
Jeszcze raz.
Muszę się nauczyć tej piosenki, zanim dotrzemy do Medellín.
-Głodni? -Tak.
Niedługo zrobimy postój.
-Świetnie! -Dobrze?
Tylko się pospieszcie.
Woda morska Zmywa ból
To nic
Woda morska Zmywa ból
To nic
Woda morska Zmywa ból
Humberto, co robimy?
Jadą bardzo blisko.
Nic nie ma, szefie.
-Co? -Nic nie znalazłem.
Wiesz, gdzie są pieniądze?
Dalej, gdzie hajs?
Już mówiłem.
Vico wziął pieniądze.
Przepraszam zwłaszcza panie
za tę niezręczną sytuację.
To nie zależy ode mnie. Mam rozkazy.
Muszę wiedzieć, gdzie jest wasz kumpel Vico.
Wiecie, dokąd poszedł?
Wiecie, co się stanie, jeśli go nie znajdę?
Wiecie?
Czeka mnie emerytura.
W trumnie.
Mój Boże.
Biedactwo.
Nic o mnie nie wiecie, jestem żonaty.
Mam dwie córki na studiach.
Kto za nie zapłaci, jeśli mnie zabraknie?
Zrozumcie, jak mi ciężko.
Żona nie może pracować. Kto zapłaci za studia jak nie ja?
Co za ból.
Szef nie beczy.
Poproszę was wszystkich o przysługę.
-Nie. -O nie.
-Moment. -Źle mi z tym.
Jeśli mi nie powiedzie, gdzie jest Vico, będę was musiał pozabijać.
No bo co mam zrobić?
-Odłóż to. -Powiedzcie.
Nie chcę, ale muszę.
Nie! Jest w Palmirze!
W Palmirze. U krewnych.
Gdzie dokładnie? Palmira jest duża.
Guerrów wszyscy tam znają.
Pojechał do chorej matki.
-Wykorzystaj... -Jeśli mnie okłamujesz...
On albo jedno z was.
Przysięgam na żonę, panie Gus.
Też mam rodzinę. Macie wóz.
Dorwiecie go. Przysięgam.
Przysięgam na Boga i moje córki,
-jeśli kłamiesz... -Nie.
Nie chcę was wytłuc na potwierdzenie swoich słów.
-Nie. -Weź któregoś odpal.
Nie.
-Panie Gus! -Nie musisz nikogo zabijać.
Jedziemy. Szybko.
To się nie dzieje.
Martwię się o Vico. Wyglądają na złych ludzi.
Złych?
Vicente, dlaczego go tak wydałeś?
I tak straciliśmy kumpla.
Nie chcieliśmy go wydać zabójcom.
Jeden z nas musi ponieść konsekwencje?
-Richard, bez głupot. -Uspokój się.
-Uspokój się! -Spokojnie, rodzino.
Vico nie jedzie ani do Palmiry, ani na dworzec.
Wszystko gra.
Zostawił nam wiadomość.
Humberto i Vicente wiedzą, dlaczego muszę was zostawić.
Jeśli oglądacie to nagranie,
to spotkaliście ludzi, którzy mnie ścigają.
Przepraszam za wszystkie kłopoty.
Wiedzcie, że dla mnie, kogoś,
kto nigdy w życiu nikogo ani niczego nie miał,
jesteście czymś wspaniałym.
Nie wiedziałem...
Nie wiedziałem, co znaczy kochać kogoś lub być kochanym.
Pokazaliście mi to.
Obyśmy znów się spotkali.
Na razie lepiej się ukryję.
Vicente wie, gdzie są pieniądze.
Nie martwcie się.
Powodzenia z Mariem. Oby Humberto wymyślił wymówkę
na moją nieobecność.
Janet.
Uściskaj ode mnie córkę.
Dbaj o nią.
Dbajcie o siebie nawzajem.
Wszystkich was będę nosił w sercu.
Trzymajcie się.
Halo?
Tak, to ja.
Ponoć ich oszukaliśmy.
Ponoć.
Właśnie powiedzieli, że mają Vico.
Jeśli nie przyniesiemy im pieniędzy, zabiją go.
-Nie wiem. To może być pułapka. -Nie.
Dzwoniłem, nie odbiera.
Wezwijmy policję. To jedyne rozwiązanie.
Wyraźnie mi zabronili.
Nie możemy ryzykować. Mogą skrzywdzić chłopaka.
Musimy sprawdzić, czego chcą.
Pani Lorenza.
My?
Nie puścimy was samych. Prawda?
Resztę możemy gdzieś zostawić, ale my jedziemy.
Miało być więcej. Ale musiałem was postraszyć.
No i ten wóz by mi się przydał.
Gdzie Vico?
Przyprowadź czarnego.
Dziękuję wam
w imieniu swoim i moich córek.
Ocaliliście nam życie.
Co studiują?
Najstarsza prawo, chce być w Kongresie.
Najmłodsza kryminologię.
Chce zostać prokuratorem okręgowym.
Musisz być dumny.
Bardzo. Jest najlepsza na roku.
Wystraszyłeś mnie na śmierć.
Wybaczcie. Szczęśliwe zakończenia...
mnie rozczulają.
To co robimy?
Pojedziemy do Medellín i zrobimy swoje.
Mamo, nie mamy ani pieniędzy, ani czasu.
Pewnie już zaczynają próbę.
Nie dostaniemy się tam.
Na pewno się uda?
Nigdy.
Kocham cię.
-Tak. Tam. -Mario.
-Szefie. -Jak idzie?
U mnie dobrze, tylko chóru nie ma.
Nie zjawili się. Ostrzegałem.
Nawet nie zadzwonili.
Nie odpisują ani nic.
-Coś im się stało? -Oczywiście.
Znaleźli inną, lepiej płatną pracę.
Tacy już są. Ostrzegałem.
Szkoda, polubiłem ich. Byli nieźli.
Bez obaw, maestro. Znalazłem już inną, lokalną grupę.
Lepsze kwalifikacje, cena ta sama. I mniej nerwów.
Tam był margines.
Źli ludzie, nie widziałeś tatuaży?
Kolczyki, fryzury...
Dobrze, Mario.
Muszę wam coś wyznać.
Nie jestem sekretarką.
Jestem dyrektorką w korporacji.
Moim mężem jest świetny prawnik,
który wyciągnął Vico i Vicentego z więzienia.
Jego kancelaria obsługuje nasze show.
Nie wierzycie?
Wierzymy. Wiedzieliśmy wcześniej.
Podsłuchałam cię, jak zamknęli Vicentego i Vico.
Powiedziałam im.
-Czemu nie mówiliście? -Nie sądziliśmy, że to ważne.
No bo...
Tu status nie ma znaczenia.
Nie obchodzą nas pieniądze
czy głupoty, o które dbają ludzie.
Łączy nas radość z bycia razem.
Wiemy, że nie zmienimy świata.
Wszyscy się zmieniliśmy.
I tylko tego nam trzeba.
Moja Lorenza!
Udało mi się ich wydostać.
Nie.
O nie.
Mieliśmy umowę. Wynocha stąd.
Nie potrzebujemy was. Sio.
Już zrobiliśmy próbę z innymi. Było świetnie.
Wiemy, co pan mówił,
ale wiele poświęciliśmy, by tu dotrzeć.
Przeszliśmy przez piekło.
Jeśli nie pozwoli nam pan wystąpić,
bo ominęliśmy próbę,
to trudno, pan tu rządzi.
Jest pan Bogiem.
Ale jeśli tak ma być, to zanim odejdziemy,
osobiście przywalę pańskim rybim pyskiem
o stół jak plackiem.
Żeby nauczył się pan szanować statystów.
-Ochrona! -Satrapa!
-Ochrona! -Sardanapal!
-Jesteście! -Panie Andrés.
-Taka była umowa. -Super, dziękuję.
Grozili, że mnie pobiją, maestro.
Wyzywali mnie.
-Źle się czuję. -Wiecie co?
Dobrze, że jesteście. Przy was czuję się lepiej.
Dziękuję bardzo. Cieszę się, że jesteście.
-Dziękuję panu. -Chodźmy.
-Dość. -Jestem zły.
Na miejsca. Idziemy.
Z drogi.
Sio. Nie dotykaj mnie.
Dziękuję, Medellín. Kochamy was.
Przed wami utwór o miłości i przebaczeniu
pod tytułem List w butelce.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Co się stało?
-Co się stało? -Co jest?
Mario. Co się stało?
Co jest?
Co robisz?
Co się dzieje? Co ten chór wyprawia?
-Róbmy to, co ona. -Tak.
Bez strachu
O Boże.
Tym razem naprawdę to zrobili.
Jeśli mogę
Dzięki tobie
Odkryłem
Że mogę żyć
Bez strachu
Sprawiasz, że Choć niebo szare jest
Że mogę
To marzenia Tworzą wielkich ludzi
Tworzą dobrych ludzi
Sny o sukcesach O stąpaniu po ziemi
Świat, który znamy Miniona obsesja
Jednak czas, który mam Muszę kochać i rzec
Dzięki tobie odkryłem
Że mogę żyć Bez strachu
Jeśli sprawisz, że poczuję
Że choć niebo jest szare Mogę
-To nic -Jak jutrzejsze słońce
-Co uderza zza szyby -Zmywa ból
-Morska woda -Co obmywa mi twarz
Krople deszczu na szybie
Morska woda
To nic Znika ból
Woda morska
To nic
-To nic -Znika ból
-Zmywa ból -Woda morska
To nic
Zmywa ból woda morska
To nic
Zmywa ból woda morska
To nic
Zmywa ból woda morska
To nic
Zmywa ból woda morska
Naprawdę potrafisz żyć w poważnym związku?
Pokochasz i zaakceptujesz Lily?
Rozwiążesz problemy z prawem i znajdziesz stałą pracę?
I coś jeszcze.
Pokochasz mnie taką, jaka jestem?
Nieogarniętą,
z lekkim temperamentem.
Maleńkim.
Jeśli chcesz dostać szansę, potwierdź komplet.
Bez wyjątku.
Mogę to przemyśleć?
Nie.
Hej.
Tak.
Na wszystko.
-Głupek. -Ty tu rządzisz.
To ostatnia szansa.
-Nie zmarnuj jej. -Nie zmarnuję. Obiecuję.
Pasują do siebie, co?
-Chyba żartujesz, mamo. -Co?
To pozory. Mają swoje problemy.
Zwłaszcza on.
I tak skończy w więzieniu.
Niekoniecznie.
Mąż przyjrzał się jego sprawie.
Uważa, że jest w stanie
załatwić mu warunkowe.
Ekspert od spraw rodzinnych
zajmie się sprawą opieki nad córką Janet.
Ma sporą szansę na wygraną.
Wiedzą o tym?
A czemu się tak cieszą? Właśnie im powiedziałam.
-Jesteś aniołem. -Nie.
Jestem żoną najlepszego prawnika i faceta na świecie.
Przypomniał mi, że szczęście w życiu
nie zawsze oznacza pogoń za sukcesem.
Proste rzeczy powinny nam przypominać, że nie musimy być pierwsi.
Czasem wystarczy być.
Bracie, dziękuję.
Dziękuję zwłaszcza tobie.
Byłeś pierwszy. Nie zawiodłem Mileny.
Gdziekolwiek jest,
zawsze będzie dumna z chóru i z tego, czego dokonaliśmy.
Racja. Może to ona jest aniołem, który się nami opiekuje.
Z pewnością.
I to ja muszę podziękować tobie.
Całe życie starałem się uszczęśliwiać innych.
Wiesz, co myślę teraz?
Już nie chcę być najlepszym fryzjerem,
najlepszym tancerzem czy najlepszym aktorem.
Nie chcę próbować być artystą. Wiesz, czego chcę?
Robić to, na co mam ochotę. Co mówi mi serce.
Nie muszę być najlepszy. A to dzięki tobie.
Dziękuję.
Publiczność była zadowolona z Cepedy, muzyków, show,
nawet z chóru.
Chcę coś ogłosić. Rozmawialiśmy z impresario w USA.
Zaprasza nas na występ w Miami i w Nowym Jorku.
Tym razem chór...
Postawmy sprawę jasno.
Waszym językiem.
Do widzenia
To nic
Woda morska zmywa ból
Tak jest.
Dziękuję za te cenne informacje.
Prosimy o jak najszybsze potwierdzenie dat.
Dotrzeć do Miami i Nowego Jorku będzie nieco trudniej.
Ave Maria, baranie.
Dotrzemy tam. Tak czy inaczej.
To nic Woda morska zmywa ból
To nic
Woda morska zmywa ból
Mario nie odejdzie
To nic
Woda morska zmywa ból
To nic
-Woda morska zmywa ból -Tańcz, Mario!
Co się stało? Kto jest w sterowni?
Jest ciemno. Otoczyli mnie.
Ochrona! Kto mnie dotknął?
Mężczyzna czy kobieta? Kto to?
Ochrona, proszę.
To marzenia, marzenia, marzenia
Tworzą wielkich ludzi Tworzą dobrych ludzi
Pozwalają na triumf Od stóp do głów
Świat, który znamy Może kiedyś skończyć się
Ale mam czas By kochać cię i tulić
Dzięki tobie odkryłem
Że mogę żyć bez strachu
Sprawiasz, że
Choć niebo szare jest
Że mogę
-To nic -Jak jutrzejsze słońce
To nic
-Co uderza zza szyby -Zmywa ból
-Woda morska -Czysta woda
Co obmywa mi twarz
-To nic -Krople deszczu
-To nic -Na szybie
Zmywa ból
Woda morska
To nic
Zmywa ból Woda morska
To nic
Zmywa ból woda morska
-Znika ból -Woda morska
Mija ból
To nic
Zmywa ból woda morska
To nic
Zmywa ból woda morska
To nic
Zmywa ból woda morska
To nic
Zmywa ból woda morska
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel