Downloaded from YTS.MX
Ang animation, sa isipan ng mga consumer, ay naging isang genre.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Pero anyo rin ito ng sining.
At sa lahat ng sining ng animation,
sa 'kin, ang pinakasagrado at mahiwaga
ay ang stop-motion
kasi ugnayan 'to ng animator at ng puppet.
At karaniwan, nakukuha ng pelikula ang katotohanan.
Ginagawa ito ng animation at kailangang gayahin ang pagkuha.
Binibigyan mo 'to ng buhay, at 'yon ang pinakamataas na anyo ng sining.
Magiging kakaiba 'to dahil sa live-action ni Guillermo sa pelikulang 'to.
May sopistikasyon sa filmmaking
na pag inilapat sa stop-motion, na gawa sa kamay,
meron kang napakalakas na kombinasyon.
Pelikulang may puso ang Pinocchio.
Tungkol sa kung sino ka, sa pagiging tapat mo sa sarili,
at di kailangang magbago para matanggap.
Tungkol din ito sa pagiging tatay at pagiging anak,
matutong mahalin ang pamilya mo
sa kung sino sila at kung ano sila.
Nakakasorpresa talaga ang Pinocchio ni Guillermo.
Kaya niyang i-Trojan horse 'yong mabibigat na talakayan na 'to
sa isang nakakaaliw na pelikulang pampamilya.
Lagi niyang tinitingnan kung paano maging tao
at kung paano sumali sa isang lipunan.
'Yan ang balwarte niya, at tungkol doon lahat ang Pinocchio.
Muling pagsasalaysay ng kwentong akala mo, alam mo na,
pero di pa pala.
Ang panlabas na aspeto ng Pinocchio ang nakaakit sa 'kin sa kwento.
Tiningnan ko 'yong mga ibang karakter
gaya ni Frankenstein o Pinocchio
at kailangang alamin ang mundo ng mag-isa,
na 'yong mga sinabi sa 'yo ay kulang.
At malaman kung bakit tama 'to, kung bakit mali 'to,
kung mali sa pakiramdam at tama 'to sa pakiramdam.
Para sa 'kin, may sensitibo sa pagiging kakaiba ni Pinocchio
at sa di nakikita ng mga tao na tunay na bata siya
kasi di niya kamukha ang alam nila na itsura ng tunay na bata.
"Totoong bata ako!"
Demonyo 'yan!
Kulam!
'Yong magic ay 'yong ideya ni Guillermo sa Pinocchio,
kaya mukhang pelikula ni Guillermo ang itsura nito.
Naglagay siya ng mga nilalang dito
na gugustuhin mong ilagay ni Guillermo sa Pinocchio.
Pero may totoong taos-pusong,
parang emosyonal na bahagi din sa istorya.
Pinocchio!
Masakit magmahal.
Inabot nang higit 15 taon ang Pinocchio,
at kinailangan naming bumuo ng pinakamahusay na team sa stop-motion.
Tinawag ko kayo dahil sa miniature buttons.
-Oo. -Ang ganda nila.
Ang ganda nga, di ba?
Gumawa kami ng talong link sa London, Portland, at Guadalajara.
Sinusuportahan ko ang Mexican animation mula n'ong '80s,
at gusto naming magkaroon sila ng link sa Mexico.
Gusto ko ng Mexican animators na gawin si Pinocchio at kuliglig.
Mga pangunahing karakter, nagpapakita 'to ng mahusay na sining at technical capacity
na meron ang Mexican studio sa animation.
Nakuha namin ang ilan sa best animators sa mundo,
lahat sa patnubay ng Shadowmachine.
Dumaan kami sa pambihirang proseso para bumuo ng stop-motion team
na katumbas ng pananaw ni Guillermo.
'Yong lalim ng karanasan sa proyekto, maganda talaga.
Sobrang nakaka-excite kasi,
alam mo 'yon, mangunguna kami.
'Yong naghihintay ako sa script na parang magiging
isang bagay na gusto mong gawin, ito 'yong karanasan na 'yon.
'Yong kumuha ng atensyon ko
ay 'yong di ito mukhang kung anumang animated film lang
na napanood mo dati.
Halos bawat frame ng pelikulang ito ay aesthetic ni Guillermo.
May malaking pagkakaiba sa stop-motion bilang art form at digital.
Nakita natin ang kaibahan ng stop-motion no'ng unang panahon
kung saan meron kang moiré at pilantik ng fur at fabric,
kahit 'yong mga alikabok sa sets,
at 'yong imperfection nito, napakagandang tingnan
kasi pinapakita nito kung paano 'to ginawa.
Gusto ko talagang gawin ang pelikulang 'to sa paraan
na may pagka gawang-kamay na animation,
isang artisanal, magandang pag-ukit, painting, sculpting,
pero may sopistikadong paggalaw
dahil sa research sa rigs at puppetry making.
'Yong tungkulin ko bilang puppet fabrication supervisor,
ito talaga 'yong himukin ang direktor, gaya ni Guillermo
na magtiwala sa 'kin sa imahe niya sa pelikula niya,
saka praktikal na elemento 'to
kung paano gagawin mga walang buhay na bagay
para maging animatable na puppet.
Marami tayong dapat pag-isipan kung paano 'to gagalaw,
kung ano'ng kailangan nitong gawin sa loob ng kwento nito.
Kung ano 'yong kailangan niya para kumapit,
at gaano 'to kabigat?
Dapat naming isaalang-alang 'yon.
Mahirap balansehin, lalo na sa creatures,
na mas mahirap kaysa sa human character.
Napakaraming fantastical, kamangha-manghang mga elemento
na bawat isa, mahirap gawin.
Pero dapat pagsama-samahin at pagtulungang gawin.
Napakahabang proseso para maihanda ang isang puppet.
Alam mo, baka umabot ng isang taon
para matapos ang isang puppet
na ikatutuwa ng lahat at pwedeng ilabas sa stage,
na mabibigyang-buhay mo.
Gusto talaga ni Guillermo na mekanikal 'to kaysa maglagay ng replacement.
May puppet din kami sa pelikulang ito.
Replacement 'yong bawat hugis ng bibig, bawat expression
na isinusuot.
Bawat hugis ng bibig nito, ibang face mask
na nakasuot sa mukha ng puppet.
Si Pinocchio ay may replacement kasi batang kahoy siya.
Ginawa namin 'yong arte niya na parang gawa siya sa kahoy.
Pareho ang sukat ng mukha niya lagi. Wala siyang matatabang pisngi.
Di gumagalaw 'yong texture ng kahoy sa mukha niya.
Bumubukas lang 'to.
Parang pag gumamit ka ng chisel para ibuka ang bibig.
Isang "pak" lang. May konting suporta sa likod.
Pak! Bukas.
Tingin ko, ang husay n'ong naisip naming lahat 'yon.
Sabi ko, "Ayos!"
Sa usapang teknikal, mahirap talaga gawin ang puppet na 'to.
Kailangang maghanap ng bagong diskarte para makita ang karakter
sa lahat ng anyo nito pati 'yong magaspang na joints nito.
Gusto namin 'tong maging praktikal at matibay
na kailangan ng feature film sa puppet na gan'on ang sukat.
Si Pinocchio ang kauna-unahang puppet
na nai-print nang buo sa 3D printer.
Pero mechanical sina Volpe at Geppetto.
Pag mechanical animation, may silicone na balat
na nasa mga mekanismo ng Swiss watch.
Dahil d'on, naililipat ng animator, kada frame
'yong bawat elemento sa labas sa balat.
Mahabang proseso ang trabaho sa animation
para malaman kung paano bubuuin ang techniques sa karakter.
Alam mo 'yon, tamang-tama kay Geppetto
kasi malaki ang bigote niya, malago ang balbas, makapal ang kilay.
At lahat ng mga 'to, dahil sa mechanical faces.
Nang gumawa ang animator ng unang puppet na Carlo,
kalbaryo talaga 'to.
Pag mas makinis ang mukha,
mas mahirap baguhin ang mga expression.
Kaya umaasa ang mga animator sa ibabang talukap ng mata,
sa kilay, sa galaw ng katawan.
At lalo na kay Carlo,
isa sa mga gusto naming gawin
ay gumawa ng iba pang kilos sa animation.
Ito 'yong naging modelo n'on
kasi bata lang ang gagawa ng sobrang pagkilos.
Isa sa mga unang istilo ni Guillermo ay siguraduhin na di ka lalayo
sa katotohanan at texture ng stop-motion
at 'yong ideya na binibigyang-buhay mo ang mga pagkakamali.
Binibigyang-diin niya ang pagiging totoo ng mga pagganap
gaya ng maliliit na pagkakamaling nagagawa ng mga tao.
Kung kukuha sila ng plato sa hapunan, pwedeng maiwanan nila
at kunin uli.
Sa live-action, may mga magkakamali,
may line reading na di mo inaasahan.
'Yong pagsasabuhay nito, napakahirap sa stop-motion
kasi binibigyang-buhay mo 'to, kaya kailangan mong gayahin 'yon.
Itaas ang binti.
Dahil live-action director siya,
naiintindihan niya 'yong oras na gugugulin para maproseso ng mga tao
ang mga mukha at mga bagay sa screen.
Sa pelikulang ito, sabi ni Guillermo, kailangang pabagalin.
Dapat nating makita si Pinocchio na iniisip 'yon.
Sabi ko, "Kung nag-iisip ang karakter,
dapat makita mga mata na iniisip ang impormasyon.
Gusto kong makakita ng mabagal na paglipat."
Kung ina-animate mo ang pangkaraniwan, may magagawa kang pambihira.
Kasama ko sa direksyon si Mark Gustafson, na, para sa 'kin,
isang maalamat na direktor at animator.
Nakakamanghang makatrabaho si Guillermo
kasi isa siya sa mga pinakamahusay na artist ngayon.
Kaya kailangan mo pang galingan.
Ang galing ni Guillermo kasi pinagtiwalaan niya ang mga animator niya,
gaya ng pagtitiwala sa mga artista niya.
Sa pangkalahatan, pag live-action sa pagitan ng action at cut,
aktor ang may-ari ng shot.
At nakikipag-ugnayan ka sa mga animator,
binibigyan n'on sila ng tiyansang mag-isip sa pamamagitan ng puppet,
para di gumawa ng action, para maiwasan ang pantomime,
at bigyan tayo ng tunay na pag-arte.
Ang mga animator ang mga artista namin.
Napakadetalyadong proseso ng animation,
at gusto naming angkinin ng mga animator ang mga pagganap.
Isa sa mga pangunahing prinsipyo
na naisip namin ni Guillermo n'ong nagsimula kami nito
ay ibigay ang pagganap sa mga animator hangga't pwede.
Parte nito 'yong pag-shoot nila na tinatawag na LAV, live-action videos.
"'Wag kang magsinungaling, o hahaba nang hahaba ang ilong mo."
Madalas bago gumawa ng shot bilang animator,
mag-iimbestiga ka
kung ano'ng magiging itsura ng shot, kung anong klaseng galaw, bilis.
Ang maganda at mabilis na paraan para gawin 'yon ay kunan ang sarili mo.
Kaya 'yong animator, gagawa
ng video ng sarili nila na ginagawa 'yong action.
Gustung-gusto 'yon ni Guillermo.
Tuwing makikita niya sila, ngingiti siya at sasabihing, "Oo!
Ganyan nga! Ang galing!"
Spazzatura.
Si Gris Grimley ang nagdisenyo ng napakagandang Pinocchio.
Para sa 'kin, pinakamagandang Pinocchio na nakita ko, napakasimple at napakaganda.
N'ong sinimulan kong iguhit si Pinocchio, gusto ko lang, payat at saliwa
na parang puppet na walang string.
Sa pagdi-disenyo kay Pinocchio, karakter 'to na gusto naming unahin.
May magandang ideya si Guillermo na parang kay Frankenstein
na kalahati lang ang tapos, kalahati, hindi pa.
Ginawa naming di pantay-pantay
kasi inuukit siya ni Geppetto n'ong lasing siya.
At isa sa mga ideya, nagsisimula siya sa tenga at sa buhok nito,
talagang maingat siya r'on, tapos sinabi niya, "Ah."
At tinapos niya nang mabilis.
Si Geppetto 'yong karakter na pinagtuunan namin ng pansin.
Sinuotan namin siya ng damit.
Sinigurado naming nanlilimahid lahat ng suot niya.
Alam mo 'yon, di niya kayang bumili ng maraming pantalon.
Ang anak ko.
Kailangan namin siyang dalhin sa lugar na di siya maayos tingnan.
Ibig kong sabihin, umiinom siya. Nagagalit siya.
Di niya maintindihan si Pinocchio.
Ang tagal bago niya naisip
na mas importante ang pagmamahal niya sa batang 'to
kaysa gawin ang katanggap-tanggap sa lipunan.
Kahit patay na siya pwede ko siyang i-book.
Ang lakas ng loob mo, sir! Konting respeto naman.
Ang pangunahing kontrabida sa mga kwento nito ay si Mangiafuoco,
napakalaki na karakter,
di maganda ang pakiramdam ko d'on. Di ko gusto. Naisip ko, nakakasawa 'yon.
Tinawag ni Guillermo ang mga nagtatrabaho n'ong oras na 'yon,
tumingin siya, sabi niya, "Guys,
di bagay ang pangunahing kontrabida, gusto kong baguhin."
Sabi ko, "Tingin ko, dapat ito ang kontrabida.
Pwede ba natin siyang gawing pangunahing kontrabida?"
Sabi ko na lang, "Okay. Sige. Nagawa na namin 'yong kontrabida."
Ano'ng gagawin namin?
Ano'ng sagot mo sa tanong niya?
Isa 'yon sa mga pagkakataon na pag nakita mo, di mo na maaalis,
at makikipagtulungan ka sa magaling na team para ayusin.
Maraming oras ang ginugol sa pagdi-disenyo kay Mangiafuoco,
may malagong balbas, at ang puppet na 'to,
natapos namin siya, at isa na siyang background character sa circus.
Umalis kayo! Hindi 'to palabas.
'Yan pala!
Isa si Volpe sa mga nangingibabaw sa mga karakter.
Ang saya kasi para siyang diyablo.
Napaka-transactional.
Bagay siya sa karakter niya.
Meron lang kaming ipapagawa sa 'yo.
N'ong iniisip namin ang cricket,
iniisip ko 'yong cricket na naglakbay sa buong mundo,
at tumira kasama ng iskultor at abogado.
At naisip ko ang pangalang
Sebastian J. Cricket.
Parang napaka-sopistikado n'on.
Impluwensya talaga ni Guillermo 'yong cricket.
Ginawa niya ang karakter na 'to na medyo mayabang,
at magugustuhan mo siya, gugustuhin mong sundan.
Napakasimple ng itsura ng animation sa cricket.
pero ibig sabihin n'on, kailangan mong maging matalino.
Gumagamit siya ng kamay madalas
para magpaliwanag, para…
Alam mo, napakamatuwid niya.
Ginagamit niya ang mga kamay para humingi ng paliwanag,
para akusahan ang isang tao,
para sumenyas.
Ginagamit niya ang buong katawan bilang mukha.
Di ako yaya, madam.
Tapos, alam mo 'yon, creature siya, na ibang-iba naman,
at d'on mahusay si Guillermo.
'Yong dogfish, Kamatayan, Diwata ng Gubat,
'yong cricket, 'yong mga kuneho,
lahat sila, pare-parehong blue-violet ang balat
kasi magkakaugnay sila.
Dinala ng mga kuneho ang patay sa kabila.
At karugtong sila ng Kamatayan, na kapatid ng buhay,
na Diwata ng Gubat.
Ang concept, di dapat malinis, di inayusan.
Di masyadong maayos sa panlabas… para sa isang karakter.
May mga dumi sila sa mga kuko.
May mga dungis sila,
gusto niyang makita na bawat karakter, nararamdamang nabuhay 'to
dati sa pelikula.
Gagawa kami ng karakter,
gagawa ng magandang costume para kay Geppetto
o isa sa iba pang mga karakter, at makakatanggap ka ng mensahe.
Nakita ni Guillermo.
Dapat mukha 'tong madumi.
Maganda ang ginawa mong puppet,
pero parang galing 'to sa shop n'ong natapos mo.
Di 'to mukhang karakter sa isang kwento.
Di mo kailangang maniwala na totoong tao sila.
Dapat kang maniwala na karakter sila,
at gusto naming pagsamahin ang form at karakter sa isa.
Gusto namin silang pagsamahin.
Si Volpe na may mala-demonyo at mala-sungay na pakpak sa buhok.
Ang kainosentihan ni Pinocchio, kasimplehan.
'Yong earthiness at matandang kilos ni Geppetto.
Gusto naming gumawa ng disenyo na nagkwento ng istorya.
Mga Huni ng Aking Kabataan ni Sebastian J. Cricket.
Sa sukat naman,
may iba't-ibang laki ng mga puppet para sa iba't-ibang pangangailangan.
Ito ang Pinocchio namin para kumausap sa cricket, na ganito kataas,
si Sebastian J. Cricket.
At para maging tama ang laki niya sa iba pang konting shots,
kailangan namin ang cricket at balikat ni Pinocchio
na kinakausap siya, bumubulong sa kanya.
Kaya ginagamit namin 'tong malaking Pinocchio.
Tapos sa ibang shots, ginagamit namin 'tong maliit na Pinocchio.
Tapos meron kami nitong
maliliit na crickets
para sa iba pang shots,
lalo n'ong nadurog siya.
Aray.
Makakagawa ka ng puppet na gan'on kaliit
at mako-kontrol pa rin nang maayos sa animation.
Kaya gumawa kami ng Pinocchio na sobrang liit
pero mako-kontrol pa rin nang maayos.
Tapos, 'yong sukat ng iba, nakadepende d'on.
Pati na 'yong set.
Kailangang itayo ang lahat.
'Yan ang biyaya at sumpa ng stop-motion.
Pwede mo silang gawin sa itsura na sakto sa kailangan mo.
Exciting 'yon.
Kasi lumilikha ka ng mundo
at isang mundo na di kagaya ng iba o kahawig ng iba.
Powerful talaga 'yon.
Makakatulong 'to na maikwento nang maayos.
Nanood kami ng mga pelikula ni Guillermo at kumuha ng importanteng impormasyon.
Mga kulay, texture,
hugis ng bintana, at pangkalahatang kapaligiran.
Masasabi mo sa tatlong segundo na nanonood ka ng pelikula ni Guillermo,
gusto naming mangyari 'yon dito.
Nagpapasigla ang mga set
sa kagandahan ng maliliit na bayan ng Italy,
may alam akong mga ganitong lugar.
Napakarami namin ginawang research.
'Yong mga picture at mga poster, kinopya namin ang typography
kasi gusto kong maramdaman nila na totoo.
Lahat ng istruktura sa bayan,
may mga bakas ng pinagmulan nila
gaya ng medieval ruins, bukod d'on,
merong 18th-century carvings,
at meron kang mga mural n'ong 1500s, 1400s.
Para mukhang patung-patong.
Pag nagsasalin ka na ng script sa storyboard,
masasabi n'on kung gaano kalaki ang pwedeng maging vision,
at pwede kang pumili kung saan ilalagay ang camera,
gaano kalaki ang galaw nito.
Isa sa mga kakaibang hamon sa 'min ay 'yong makapasok talaga ang animator
at mapasigla ang mga puppet.
Kailangan naming idisenyo ang mga set
para magamit ang mga ito sa iba't ibang paraan.
Malaking teamwork lahat 'to at nakaupo kaming magkakasama lahat d'on,
pinag-uusapan ang magiging itsura nito.
May ibang dating ang pelikula
tapos kailangang umakma rin ng animation sa mundong 'yon.
N'ong una, kailangan mong alamin ang aesthetic,
kung ano talaga ito.
At ibabase namin ito sa napakasimpleng bagay.
Meron kaming pine cone sa pelikula na,
isang charming na maliit na bagay,
paulit-ulit namin tiningnan sa magkakaibang pagitan,
at titingnan namin ang iba pang bagay sa lens,
paano namin ginawa 'tong pine cone? Gusto namin na ganito.
Kung alam mo kung paano nangyayari ang mga linya ng simpleng pine cone,
natututunan mo na ang line language
at ang antas ng detalye, ang antas ng realidad
na inilalagay namin sa pelikulang ito.
Ramdam mo na kung ano'ng itsura ng mundong 'to.
Nag-iwan ang Death puppet ng lugar para tuklasin ang ibang aspeto.
Oo, palagay ko 'yong Kamatayan, merong buntot ng ahas,
at ikaw at si Toby
ang nakakita ng kaliskis bilang texture ng pine cone. At ang galing n'on.
Mahusay na paraan para iugnay 'to sa pine cone na kinakatawan ng Kamatayan
ang bawat may buhay.
May mga pantalon para kay Spazzatura. At ang linya sa pantalon…
-Dapat gawa sa kamay. -Dapat gawa sa kamay.
Pero ayoko 'tong maging sobra, alam mo.
Gusto kong maramdaman na totoo,
pero parang sumalamin 'to sa iba pa,
ang ideya nito na di perpekto.
May napapaloob na karakter dito.
Nakita namin ang sample. Galing sa Mackinnon and Saunders.
May swatch board kami. Kung pwede ang stripes sa siyam na itsura.
Ito 'yong gusto namin, lahat kami, "'Yon."
Nagtawanan kami. Parang, "Sang-ayon tayong lahat.
Ang galing. 'Yan na siguro."
Susunod naman, pag-uusapan na ang, bakit?
Kasi kung pag-uusapan kung bakit,
baka 'yong mga rules, pwedeng mag-inform ng iba pa.
May mga rules, kita mo.
Kinailangan naming intindihin ito,
kung gaano 'to ka-cartoony, kung gaano katotoo.
Tingin ko, may sweet spot kaming napuntahan.
Sa magical element gaya ni Pinocchio,
dapat meron kaming mas payak na mundo sa paligid niya.
Kung mahiwaga ang lahat, dapat walang mahiwaga.
Kailangang maging payak ang mundo. Kailangang tama ang mga proporsyon.
Dapat tama ang physics.
Nagbigay 'to ng emosyon sa kuwento at sa arc ni Pinocchio.
Napakagaling ni Guillermo d'on.
Napapansin niya pag may di babagay sa mundo.
Walang pinagkaiba 'to sa pagdi-disenyo
at pag-decorate ng full-size,
live-action na set.
'Yan ang kagandahan ng stop-motion animation.
Set dec, set design, decoration,
cinematography, para silang live-action na pelikula.
Importante kay Guillermo na mukhang totoo ang mga bagay.
Kaya nag-reference kami ng lumang images kung makakahanap kami.
Halimbawa, itong interior.
Kung naisip mo, ang source of energy ay uling
at kahoy, minantsahan namin ng uling lahat ng pader.
Dapat gawin 'to di sa pamamagitan ng design machine,
kundi sa realidad.
Naalala ko ang isa sa pagbisita niya. Nakatingin siya sa set ng simbahan
na medyo wala pa masyadong naaayos n'ong dumating siya,
sabi niya parang, "Oo. Dapat patandain pa natin 'to."
Nagsimula kami sa katotohanan na inaabot ng ilang dekada, kung di man ilang siglo,
bago matapos ang simbahan.
Mas magaan ang woodwork kaysa sa mga fresco sa dingding,
'yong mga stained-glass na bintana, magiging ibang dekada o siglo,
natagalan din ang pag-ukit kay Kristo.
Dapat parehong handiwork
ng iba pang mga gamit sa bahay ni Geppetto.
Dapat maramdaman mo 'yong pag-ukit ng kahoy, 'yong hugis,
na gusto kong iparehas kay Pinocchio na inukit sa kahoy
at nahihirapang maintindihan
kung bakit galit sa kanya ang taong-bayan
kung gawa sa kahoy at mahal nila Siya, gaya ng sabi niya, na gawa rin sa kahoy.
Sa simbahan lang magagawa ang puntong 'yon.
Ang inaalala ko lang sa pelikulang 'to
ay magkakaroon ba 'ko ng sapat na motion control kit
para sa lahat ng galaw ng camera na aasahan ni Guillermo sa pelikulang 'to.
Kasi sa mga huling pelikula ni Guillermo, di tumitigil ang camera.
Gusto naming ipakita 'yong mga tauhan na gumagalaw sa camera,
gumagalaw na parang mga artista sa isang set.
May pagkakataon na ginalaw namin ng konti 'yong camera.
Halimbawa, ang isang shot, inabot ng tatlong buwan.
May kuha kung saan babalik si Spazzatura sa carnival
na tumatakbo siya pababa, sinusundan ng camera,
binabagtas ang carnival
at napunta sa bagon ni Volpe.
'Yong shot na gan'on, maraming ibig sabihin
kasi nakikita mo talaga kung paano gumagalaw si Spazzatura.
May sinasabi 'to tungkol sa pagkatao niya.
Sinasabi rin nito 'yong kapaligirang pinanggalingan niya.
'Yong sa circus.
Makikilala din natin 'yong ilan sa iba pang mga karakter
sa likuran habang parang dumadaan siya.
Hyperreality ang karamihan sa pelikula ni Guillermo.
Ginagamit mo ang ilaw
para suportahan 'yong emosyonal na nilalaman ng eksena,
makakatulong ang cloud movement sa pagkukuwento.
Gaya ng kay Geppetto n'ong pinuputol niya ang puno.
Nakakatulong 'yon na ipakita ang paghihirap ni Geppetto,
para mas mapatindi natin ang drama.
Isa sa mga bagay na di pa namin nagawa dati
ay n'ong sinusunog ni Volpe si Pinocchio sa apoy.
May sulo kami, may LED lights sa loob ng sulo,
para habang inililipat ni Volpe 'yong sulo,
may hiwalay na passes para sa ilaw na 'yon,
para marami ring exposure.
Bigay mo sa 'kin 'yang sulo, Spazzatura!
Karaniwan, kailangan mong pekein 'yan
na may gumagalaw na ilaw o stage, pagkakataon 'to para sa 'min
na kontrolin 'yon sa post process.
Puwede naming paghiwalayin ang moonlight
tapos ilaw lang ng sulo lahat at apoy
sa hiwalay na passes.
Masusunog ka. Maliwanag na masusunog.
Parang bituin!
Aray! Tulong!
Nakakamangha kung paano 'yong character designs at mga artista
ang nag-iinform sa isa't isa, at gan'on din 'yong mga animator.
Sa oras na makuha na ng animator ang puppet,
may voice track na ang animator.
Ang gusto ko kay Pinocchio
ay 'yong ideya na kinakatawan nito
ang sinumang apat na taon, anim na taon na punong-puno ng sigla
na walang makakontrol. Pag malungkot, naiintindihan mong malungkot sila
at pwede silang umiyak agad sa isang iglap
at maging napakasaya naman pagtapos.
N'ong nalaman namin kay Gregory,
napakaikli lang ng oras sa recording session,
pero totoo lahat 'yon.
N'ong umpisa ko, sobra akong kinakabahan.
Di pa 'ko nakagawa
ng ganitong kalaking bahagi sa pelikula.
Parang shooting 'to ng isang dokumentaryo.
Tuwing magsisimula siyang umarte,
may ginagawa kami
para madaling mapalabas 'yong natural na pag-arte niya.
Sabi ko… tawagin niya akong dummy.
Sabi niya, pag sinabi kong "dummy" sa dulo ng line,
kahit na di namin isasama sa final cut,
lalo ko 'yong nabibigyang-diin, lalo na sa mga nakakatawang lines.
Sa tuwing medyo nagiging artista na siya,
sasabihin niya, "Tumahimik ka, dummy!"
Tapos tatawanan niya 'to, at itutuloy na niya.
Gawa ako sa laman, buto, at bits ng karne!
Totoong bata ako.
Magaling siya sa pagiging natural,
pero sobrang intimate niya kapag bumubulong siya
o kausap ang cricket o pag kausap si Candlewick.
Purong-puro ang emosyon doon.
Minsan nade-desperado ang mga tatay gaya ng iba.
May mga nasasabi sila na masasabi lang nila sa panahon na 'yon.
Pero 'yong totoo, mahal ka nila.
Pangatlong project ko na yata 'to na kasama si David Bradley,
kasi humahanga talaga ako sa kanya.
Madali kasing matukoy 'yong boses niya.
Walang nagsasalita ng ganyan sa Podestà.
Binasa ko 'yong script sa kalidad ng boses
na kapani-paniwala at totoo,
'yong nagkukwento at mas matingkad
at mas nakukuha ang diwa ng karakter na ito.
Tumataas ang boses niya, mabilis bumababa. "Ba't mo sinasabi 'yan?"
Alam mo, talagang…
Parang meron siyang musikal na tono.
Alam ng anak kung buhay pa ang tatay niya.
Hahanapin niya tayo. Kita mo.
Wala kang dapat ipag-alala.
Madaling sabihin para sa 'yo.
Di ako kumbinsido kay Cricket n'ong sinimulan namin ang pelikula.
Bilang karakter lang.
N'ong sinimulan na itong bosesan ni Ewan, sabi ko, "Okay. Kuha ko na."
Nagawa natin!
Di ako makapaniwala!
Fan na fan ako ni Ewan McGregor,
pag nagsasalita siya, napaka-relatable niya pero masigla.
Sabi ko, "Di tayo magsasawa sa boses na ito."
Sinubukan ko pa rin 'yong kaya ko, 'yon na ang pinakamagagawa ng kahit sino.
Tinuro 'yan ni Pinocchio.
Naisip ko, 'yon dapat ang pangunahing karakter ng pelikula,
'yong karakter ng narrator.
Sinulat ulit namin 'yong mga eksena, binibigyang-pansin ang cricket
kahit nanonood lang siya.
Tingin ko, 'yong session kasama si Ewan ang pinakamagandang voice session
sa buhay ko.
Ako si Count Volpe. Napili ka!
Sumama ka sa masaya, mapantasya, at malayang buhay sa carnival
bilang bida sa puppet show ko!
Alam namin na dapat kapansin-pansin, cosmopolitan, kaakit-akit,
parang alam na alam ang buhay.
Gusto naming magkaroon siya ng punto,
pero nabibigkas nang tuwid
ang salita sa French, sa Italian, sa German.
Ang mga puppet ang pinakamagagaling. Nasa itaas!
Itaas mo'ng braso mo.
Ginagalang ang puppet sa kahit anong panahon.
Isang boses lang ang pumasok sa isip ko, si Christoph Waltz.
'Yong taong kayang baguhin
ang ritmo at intensyon ng tunog sa mid-phrase.
Masasabi kong dramatic function 'yon.
Lagi akong naghahanap ng function sa kwento.
Marunong siyang mag-iba-iba,
tapos aatake sa tamang oras.
Ano 'yon? Ano'ng ginagawa mo rito?
Ang boses ni Spazzatura, na isang malaking sorpresa,
para siyang biyaya at aksidente na di ko inasahan.
May shooting kami ng Nightmare Alley.
Nagkakatuwaan kami ni Cate Blanchett,
sabi niya, "Bigyan mo ako ng parte sa Pinocchio."
Sabi ko, "Unggoy na lang ang natitirang parte."
Sabi ko, "Gagawin ko ang lahat.
Gaganap ako na lapis sa pelikula para sa 'yo."
Ipinakita ko sa kanya 'yong itsura ni Spazzatura, sabi niya,
"Palagay ko, ito ang spirit animal ko."
N'ong nabaril si Spazzatura sa langit,
gusto mo ba ng konting…
Parang pag sa malayo.
Palagay ko merong tawa ni Guillermo…
kay Spazzatura.
Pero tingin ko, lahat ng mga karakter sa mga pelikula niya,
lahat tayo, nararamdaman natin, may impluwensya tayo ni Guillermo.
Kaya tingin ko, merong mga katangian ni Guillermo
sa lahat ng mga karakter. At isa na d'on si Spazzatura.
Ciao, Papa mio papa…
Madalas, pag nanonood ka ng animation
na may musika, mararamdaman mo 'yong mga kanta na paparating.
Parang hudyat 'yong dialogue sa musika.
Di alam ang layo, at tagal
Kung saan 'yong mga kanta sa Pinocchio ni Guillermo, biglang lilitaw
bilang sorpresa.
Dahil sa mga puppet na 'to, parang ayoko nang
gumawa ng animation movie, gusto ko, live-action film na.
Parehas 'yon sa 'kin kasi mukhang buhay sila.
Mukha silang mga totoong tao.
Sinubukan kong patugtugin ang musika na parang sa totoong tao.
Gusto naming ilarawan 'to di bilang musical.
Pelikula 'to na may musical moments.
Di sila traditional musical songs o pop songs.
Parang maiisip mo sila, kung iisipin mo
sina Alexandre, Guillermo, at Mark.
Kakaiba na pagsama-samahin 'yong tatlong henyong 'to.
N'ong nag-uusap kami ni Alexandre, naisip ko, magiging interesante
na simulan ang pelikula sa mga karakter na kumakanta
pero naging…
'Yong pangalawang bahagi, may mga kanta at martsa n'ong panahon ng fascist.
Napakahabang proseso nito
kasi, siyempre, ang tagal gawin ng animation,
pero dahil din
sa gusto ni Guillermo na magsulat ako ng kanta para sa mga karakter,
at may kapasidad ang isang kanta
sa ilang segundo na ipaliwanag ang buhay ng isang karakter.
Nilagyan nila ito ng tono.
Saka, nagbibigay sila ng impormasyon sa kung sino sila, kung nasaan sila,
saan nanggaling, at saan pupunta.
Hinahangaan ko si Alexandre Desplat.
Mahusay na composer siya ng pelikula.
Gan'on din 'yong ginagawa ko sa mga parts.
Tinitingnan niya ang kwento.
Para sa buong pelikula, pinili kong gumamit ng wood instruments.
May mga gitara, mandolin,
may piano, harp, at lahat ng mga woodwind.
Ang mga bassoon, clarinet, oboe, flute. Gawa sa kahoy lahat 'to
na gumagawa ng kakaibang environment para kay Pinocchio.
Hindi!
Pwede mo 'tong panoorin ng double program
kasama ang Pan's at Devil's Backbone.
Marami itong elemento na sinusubok ang pagka-dalisay ng kalooban
tapos lumalabas sa kabilang panig na malakas.
Sa nakikita ko, natawag ka na pabigat.
Pelikula 'to tungkol sa kamatayan.
Wala kang pelikula sa buhay kung wala kang pelikula sa kamatayan.
Mahusay.
N'ong sinimulan namin 'tong Pinocchio,
alam kong gusto kong gumawa ng sarili kong bersyon.
Ayokong gumawa ng adaptation lang.
Gusto kong pag-usapan 'yong mga personal na malalim na nakakaapekto sa 'kin.
Karamihan sa mga pelikula ko, tungkol sa 'kin at sa papa ko,
at di 'to exception.
Pinapanood mo 'yong batang lalaki na 'to na di nagbago nang pisikal.
Pero kahit gan'on,
may realisasyon na higit pa'ng magagawa niya kaysa sa mga nakapaligid sa kanya.
Ngayon, sulitin mo na.
Karaniwan, ang Pinocchio ay tungkol sa natutunan ni Pinocchio sa mundo
tapos, nagiging mabuting bata, samakatuwid, nagiging tunay na bata,
di gan'on ang Pinocchio namin.
Binabago niya ang lahat dahil napakabusilak niya.
Binabago niya si Geppetto.
Binabago niya 'yong cricket.
Binabago niya si Spazzatura. Binabago niya silang lahat.
At natututunan niya kung sino siya bilang tao.
Para sa 'kin, nalampasan ng pelikula ang lahat ng gusto ko.
Pelikula 'to na gusto kong mapanood bilang bata.
Pelikula 'to na gusto kong mapanood bilang matanda.
Pelikula 'to na gusto kong talakayin kasama ang pamilya,
at 'yong posibilidad na mapanood ito sa unang pagkakataon,
nagbubuo ito ng matibay na ugnayan sa manonood at pelikula.
Tumatatak sa 'kin 'to sa bawat panonood,
at sana, ganoon din sa mga manonood.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Redelyn Teodoro Juan