Downloaded from YTS.MX
Οι ταινίες ανιμέισον,
Official YIFY movies site: YTS.MX
στο μυαλό του θεατή, έχουν γίνει ξεχωριστό είδος.
Αλλά είναι και μια μορφή τέχνης.
Απ' όλες τις μορφές τέχνης του ανιμέισον,
για μένα, η πιο πολύτιμη και μαγική
είναι το στοπ μόσιον.
Είναι ο δεσμός μεταξύ δημιουργού και κούκλας.
Συνήθως, οι ταινίες απαθανατίζουν την πραγματικότητα.
Το ανιμέισον τη δημιουργεί και προσομοιώνει την απαθανάτιση.
Της δίνεις ζωή, κι αυτό είναι η υψηλότερη μορφή τέχνης.
Μοναδικούς θα μας κάνει
το ότι η ταινία έχει την αισθητική ταινιών με ηθοποιούς του Γκιγιέρμο.
Μια κινηματογραφική φινέτσα
που, όταν εφαρμόζεται στο στοπ μόσιον, που είναι εγγενώς χειροποίητο,
ο συνδυασμός είναι πολύ δυνατός.
O Πινόκιο είναι μια συναισθηματική ταινία.
Ασχολείται με το ποιος είσαι, να μένεις πιστός σ' εσένα
και να μην αλλάζεις για να γίνεσαι αποδεκτός.
Έχει να κάνει και με το να είσαι πατέρας, να είσαι γιος,
να αγαπάς την οικογένεια
γι' αυτό που είναι και όπως είναι.
Ο Πινόκιο του Γκιγιέρμο είναι εντελώς αναπάντεχος.
Κρύβει επιδέξια πολύ σοβαρά ζητήματα
μέσα σε μια πολύ ψυχαγωγική, οικογενειακή ταινία.
Αναλογίζεται πάντα το τι εστί να είσαι άνθρωπος
και να 'σαι μέρος σε μια κοινωνία.
Αυτός είναι ο τομέας του. Κι ο Πινόκιο αφορά ακριβώς αυτό.
Είναι η επανάληψη μια ιστορίας που θαρρείς ότι ξέρεις,
μα δεν ξέρεις.
ΠΙΝΟΚΙΟ ΤΟΥ ΓΚΙΓΙΕΡΜΟ ΝΤΕΛ ΤΟΡΟ: ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
Αυτό που με τράβηξε στην ιστορία είναι το στοιχείο του αουτσάιντερ.
Ταυτίζομαι με τα αουτσάιντερ,
όπως ο Φρανκενστάιν κι ο Πινόκιο,
και με το να ανακαλύπτεις μόνος τον κόσμο,
να μην αρκούν όσα σου λένε.
Θες να μάθεις γιατί κάτι είναι σωστό και κάτι λάθος,
ενώ νιώθεις το σωστό λάθος και τούμπαλιν.
Εγώ βρίσκω κάτι το ευάλωτο το ότι ο Πινόκιο είναι από άλλον κόσμο
κι ο κόσμος δεν τον βλέπει ως αληθινό αγόρι,
επειδή δεν έχει την όψη που ο κόσμος θεωρεί αληθινού αγοριού.
Είμαι αληθινό αγόρι!
Δαίμονα!
Μαγεία!
Ο Γκιγιέρμο προσέγγισε την ταινία με βάση τη μαγεία.
Και το αποτέλεσμα είναι χαρακτηριστικό των ταινιών του.
Προσέδωσε στην ταινία την οπτική των πλασμάτων,
όπως θα ήλπιζε κανείς ότι θα έκανε στον Πινόκιο.
Αλλά υπάρχει ειλικρινής,
συναισθηματική πλευρά στην ιστορία.
Πινόκιο!
Η αγάπη πονάει.
Χρειάστηκαν 15 χρόνια για να γίνει η ταινία.
Συγκεντρώσαμε τους καλύτερους στο στοπ μόσιον.
Θέλω να δείτε τα μικροσκοπικά κουμπάκια.
-Ναι. -Είναι εκπληκτικά.
Δεν είναι;
Κάναμε τριπλή σύνδεση μεταξύ Λονδίνου, Πόρτλαντ και Γουαδαλαχάρας.
Στηρίζω το μεξικανικό ανιμέισον απ' τη δεκαετία του '80.
Θέλαμε να υπάρχει σύνδεση με το Μεξικό.
Ήθελα Μεξικανούς ανιμέιτορ για τον Πινόκιο και τον γρύλο.
Τους βασικούς χαρακτήρες. Γιατί εκεί φαίνεται η τεχνική ικανότητα
των μεξικανικών στούντιο στο ανιμέισον.
Έχουμε τους καλύτερους ανιμέιτορ στον κόσμο,
υπό την καθοδήγηση της ShadowMachine.
Ξεκινήσαμε μια τρομερή διαδικασία για να φτιάξουμε μια ομάδα στοπ μόσιον
αντάξια του οράματος του Γκιγιέρμο.
Στην ταινία δούλεψαν άτομα με μεγάλη εμπειρία.
Είναι απίστευτα συναρπαστικό,
γιατί είμαστε στα καλύτερά μας.
Περίμενα ένα σενάριο
που σε προκαλεί να θέλεις να το δουλέψεις,
κι ήταν μια τέτοια εμπειρία.
Αυτό που μου τράβηξε αμέσως την προσοχή
είναι ότι δεν έμοιαζε με άλλη ταινία ανιμέισον
που έχεις δει.
Η αισθητική του Γκιγιέρμο υπάρχει σχεδόν σε κάθε καρέ της ταινίας.
Υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ του στοπ μόσιον και του ψηφιακού.
Έχει αλλάξει πολύ το στοπ μόσιον απ' τις αρχές,
όπου φαινόταν το μουαρέ και το τρεμούλιασμα σε γούνες ή υφάσματα.
ακόμα κι η σκόνη που έδινε ατμόσφαιρα στα πλατό,
κι αυτή η ατέλεια ήταν τόσο υπέροχη,
γιατί έδειχνε πώς γίνονται τα πράγματα.
Αυτή η ταινία ήθελα να έχει
την υλική φύση ενός χειροποίητου ανιμέισον,
μια χειροποίητη, πανέμορφη άσκηση χαρακτικής, ζωγραφικής, γλυπτικής,
αλλά και τη φινέτσα της κίνησης
που η έρευνα στην προσαρμογή σκελετού και η δημιουργία κουκλών έχει επιτύχει.
Ο ρόλος μου, ως επικεφαλής κατασκευής των κουκλών,
είναι ένας σκηνοθέτης όπως ο Γκιγιέρμο
να μου εμπιστευτεί το όραμά του για την ταινία,
καθώς και το πρακτικό στοιχείο
του πώς θα μετατρέψουμε αυτά τα άψυχα αντικείμενα
σε ζωντανές κούκλες.
Πρέπει να σχεδιάσουμε το πώς θα κινηθεί,
τι πρέπει να κάνει στην εξέλιξη της ιστορίας του.
Πού θα πρέπει να στηθεί και πόσο θα ζυγίζει.
Πρέπει κι αυτό να ληφθεί υπόψη.
Δύσκολη αυτή η ισορροπία, ιδίως στα πλάσματα,
που είναι σίγουρα πιο δυσκίνητα από έναν ανθρώπινο χαρακτήρα.
Είναι πάρα πολλά τα φανταστικά, υπέροχα στοιχεία,
καθένα δύσκολο να δημιουργηθεί,
που πρέπει να συνδυαστούν και να ταιριάξουν.
Η δημιουργία μιας κούκλας είναι μια πολύ μακρά διαδικασία.
Μπορεί να πάρει έναν χρόνο
μέχρι να ολοκληρωθεί,
να αρέσει σ' όλους, να μπορεί να βγει στη σκηνή
και να πάρει ζωή.
Ο Γκιγιέρμο ήθελε αυτή να είναι μηχανική,
όχι με ανταλλακτικά.
Στην ταινία έχουμε κι απ' τα δύο.
Με ανταλλακτικά σημαίνει ότι κάθε μορφασμός κι έκφραση
ήταν μόσχευμα.
Οπότε, κάθε σχήμα στόματος είναι κι άλλη μάσκα
που φοράει η κούκλα.
Ο Πινόκιο έχει ανταλλακτικά, γιατί είναι ξύλινος.
Τον κάναμε να κινείται σαν να 'ναι φτιαγμένος από ξύλο.
Το πρόσωπό του δεν αλλάζει μέγεθος. Δεν έχει φουσκωτά μαγουλάκια.
Τα νερά του ξύλου στο πρόσωπό του δεν κουνιούνται καθόλου.
Απλώς ανοίγει το στόμα.
Είναι σαν να του ανοίγεις το στόμα με σκαρπέλο.
Το κάνεις με ένα χτύπημα. Και πίσω φαίνεται λίγο ξύλο.
Με ένα χτύπημα! Κι άνοιξε.
Το θεωρήσαμε ιδιοφυή ιδέα όταν το σκεφτήκαμε.
Καταχάρηκα.
Από τεχνικής άποψης, ήταν πολύ δύσκολη η δημιουργία.
Έπρεπε να επινοήσουμε νέες τεχνικές ώστε να φαίνεται ο χαρακτήρας
στην ξύλινη μορφή του με τις χοντροκομμένες αρθρώσεις.
Θέλαμε να είναι όσο πρακτική κι ανθεκτική
απαιτούνταν σε ταινία για κούκλα τέτοιους μεγέθους.
Ο Πινόκιο είναι η πρώτη κούκλα
που εκτυπώθηκε σε τρισδιάστατο εκτυπωτή.
Ο Βόλπε κι ο Τζεπέτο είναι μηχανικές κούκλες.
Εκεί έχουμε ένα δέρμα σιλικόνης
πάνω, ουσιαστικά, σε μηχανισμούς ελβετικού ρολογιού.
Έτσι, ο ανιμέιτορ κουνάει καρέ καρέ
κάθε στοιχείο απ' το ίδιο το δέρμα.
Πήρε πολύ χρόνο η συνεργασία με την ομάδα
για να βρεθούν οι τεχνικές που θα χρησιμοποιούνταν σε κάθε ήρωα.
Με τον Τζεπέτο πέτυχε πολύ,
γιατί έχει μεγάλο μουστάκι, μούσι και πλούσια φρύδια.
Όλα αυτά ευνοούν τα μηχανικά πρόσωπα.
Όταν ο ανιμέιτορ ξεκίνησε την πρώτη κούκλα του Κάρλο,
ήταν πάρα πολύ δύσκολο.
Όσο πιο λείο το πρόσωπο,
τόσο πιο δύσκολα αλλάζουν οι εκφράσεις.
Οι ανιμέιτορ βασίστηκαν στα κάτω βλέφαρα,
στα φρύδια, στη γλώσσα του σώματος.
Ιδίως με τον Κάρλο,
αυτό που θέλαμε να κάνουμε
ήταν οι περιττές κινήσεις.
Αυτός ήταν πρεσβευτής,
γιατί κανείς δεν κάνει πιο πολλές περιττές κινήσεις από ένα παιδί.
Ο Γκιγιέρμο ήθελε να παραμείνουμε πιστοί
στην αληθοφάνεια του στοπ μόσιον
και την ιδέα του ότι δίνεις ζωή σε λάθη.
Υπογράμμιζε τον ρεαλισμό των ερμηνειών,
όπως τα μικρά λάθη που οι άνθρωποι κάνουν συνεχώς.
Στην προσπάθεια να πιάσουν ένα πιάτο, μπορεί να τους ξεφύγει
και να ξαναπροσπαθήσουν.
Σε ταινίες με ηθοποιούς, παρακαλάς να συμβεί ένα λάθος,
παρακαλάς για μια απροσδόκητη ατάκα.
Αυτή η επίκληση στην πραγματικότητα είναι δύσκολη στο στοπ μόσιον,
γιατί εσύ δίνεις ζωή, οπότε πρέπει να προσομοιώσεις τα ατυχήματα.
Σήκωσε το πόδι.
Επειδή είναι σκηνοθέτης ταινιών με ηθοποιούς,
αντιλαμβάνεται τον χρόνο που χρειάζεται για να επεξεργαστούν οι άνθρωποι
πρόσωπα και πράγματα στην οθόνη.
Σ' αυτήν την ταινία, ο Γκιγιέρμο αφιέρωσε χρόνο
να επιβραδυνθεί αυτό.
Πρέπει να δούμε τον Πινόκιο να το σκέφτεται.
Είπα "Αν ο ήρωας σκέφτεται,
θέλω να βλέπω τα μάτια να παίρνουν τις πληροφορίες,
θέλω να βλέπω μια διακριτική αλλαγή".
Αν δώσεις ζωή στο συνηθισμένο, θα πετύχεις κάτι ασυνήθιστο.
Σκηνοθέτησα μαζί με τον Μαρκ Γκούσταφσον,
ο οποίος, κατ' εμέ, είναι θρυλικός σκηνοθέτης κι ανιμέιτορ.
Ήταν εκπληκτική η συνεργασία με τον Γκιγιέρμο,
γιατί είναι ένας καλλιτέχνης στο απόγειό του.
Αυτό σε κάνει να θες να ανεβάσεις κι εσύ τον πήχη.
Ήταν υπέροχο που ο Γκιγιέρμο εμπιστεύτηκε τον ανιμέιτορ
όπως εμπιστεύεται τους ηθοποιούς.
Στις ταινίες με ηθοποιούς, μεταξύ του "Πάμε" και του "Στοπ",
η λήψη ανήκει στον ηθοποιό.
Όταν έρχεσαι κοντά με τους ανιμέιτορ,
έχουν τη δύναμη να σκέφτονται μέσω της κούκλας,
να μην πράττουν απλώς, να αποφεύγουν την παντομίμα,
να μας προσφέρουν υποκριτική.
Οι ανιμέιτορ είναι οι ηθοποιοί μας.
Το ανιμέισον είναι περίτεχνη διαδικασία.
Θέλαμε οι ανιμέιτορ να ελέγχουν τις ερμηνείες.
Μια θεμελιώδης αρχή μας
με τον Γκιγιέρμο όταν ξεκινήσαμε
ήταν να αφήσουμε την ερμηνεία στους ανιμέιτορ.
Μέρος αυτού ήταν να γυρίζουν τις σκηνές οι ίδιοι.
"Μη λες ψέματα, αλλιώς η μύτη σου θα μεγαλώσει…"
Συνήθως, πριν γυρίσεις μια σκηνή ως ανιμέιτορ, κάνεις έρευνα
τι σχήμα θα έχει η σκηνή,
τι κίνηση και τι ταχύτητα.
Ένας γρήγορος τρόπος είναι να τη γυρίσουν οι ίδιοι.
Οπότε, έρχεται ο ανιμέιτορ
με ένα βίντεο όπου παίζει τη σκηνή.
Ο Γκιγιέρμο το λάτρεψε.
Κάθε φορά που τα βλέπει, χαμογελάει και φωνάζει "Ναι!
Έτσι ακριβώς! Υπέροχα!"
Σπατσατούρα.
Ο Γκρις Γκρίμλι σχεδίασε έναν υπέροχο Πινόκιο.
Ο καλύτερος που έχω δει εγώ, γιατί είναι πολύ απλός και πολύ όμορφος.
Όταν άρχισα να τον σχεδιάζω,
ήθελα μόνο να είναι ψηλόλιγνος κι άγαρμπος,
σαν μαριονέτα χωρίς σχοινιά.
Ο Πινόκιο ήταν ο βασικός χαρακτήρας,
θέλαμε να γίνει πρώτος.
Ο Γκιγιέρμο είχε την υπέροχη ιδέα να θυμίζει Φρανκενστάιν,
με τον μισό να είναι μισοτελειωμένος.
Τον φτιάξαμε ασύμμετρο,
γιατί ο Τζεπέτο τον σκάλισε μεθυσμένος.
Η ιδέα ήταν ότι ξεκινάει με το αυτί και τα μαλλιά,
δίνει πολλή προσοχή σ' αυτά, και μετά τα παρατάει.
Τον ολοκληρώνει βιαστικά.
Ο χαρακτήρας του Τζεπέτο είχε πολύ σχεδιασμό.
Του βάλαμε πολλά ρούχα.
Φροντίσαμε το ντύσιμό του να είναι πενιχρό.
Δεν είναι κάποιος που αντέχει οικονομικά να έχει πολλά παντελόνια.
Γιε μου.
Πρέπει να μπει σε μια δυσάρεστη κατάσταση.
Αυτός ο τύπος πίνει, θυμώνει,
δεν καταλαβαίνει τον Πινόκιο.
Αργεί να συνειδητοποιήσει
ότι η αγάπη του γι' αυτό το αγόρι είναι πιο σημαντική
απ' το να κάνει τα κοινωνικώς αποδεκτά.
Και νεκρό θα τον έκλεινα εγώ.
Πώς τολμάτε, κύριε; Δείξτε λίγο σεβασμό!
Ο κακός σε πολλές εκδοχές της ιστορίας
είναι ο θιασάρχης Φαγοφωτιάς,
ένας πολύ μεγαλόσωμος ήρωας.
Είχα ένα κακό προαίσθημα. Δεν μ' άρεσε.
Το θεώρησα κοινοτοπία.
Μας κάλεσε τότε ο Γκιγιέρμο,
μας κοίταξε και είπε "Ακούστε,
νομίζω ότι ο κακός μας είναι χάλια, θέλω να τον αλλάξω".
Κι είπα "Νομίζω ότι πρέπει να 'ναι αυτός.
Μπορούμε να τον κάνουμε τον βασικό ανταγωνιστή;"
Κι είπαμε "Μάλιστα, καλώς. Έχουμε φτιάξει ήδη τον κακό.
Τι κάνουμε;"
Τι του απάντησες;
Ήταν μια στιγμή συνειδητοποίησης για όλους,
και συνεργαστήκαμε για να βγάλουμε άκρη.
Είχε ξοδευτεί πάρα πολύς χρόνος στον σχεδιασμό του Φαγοφωτιά.
Είχε μια τεράστια γενειάδα…
Ολοκληρώσαμε αυτήν την κούκλα, που πλέον ήταν στο φόντο.
Φύγετε! Δεν είναι θέαμα.
Κι όμως!
Ο Βόλπε είναι ένας απ' τους πιο υπερβολικούς ήρωες.
Έχει πλάκα, γιατί είναι σαν διάβολος.
Είναι του πάρε δώσε.
Κοιτά μόνο το συμφέρον του.
Απομένει μια τελευταία λεπτομέρεια.
Όταν σκεφτόμασταν τον γρύλο,
εγώ σκεφτόμουν έναν κοσμογυρισμένο γρύλο
που 'χε ζήσει μ' έναν γλύπτη, έναν δικηγόρο.
Και σκέφτηκα το όνομα
"Σεμπάστιαν Τζέι Κρίκετ".
Μου ακουγόταν πολύ σοφιστικέ.
Ο γρύλος ήταν έμπνευση του Γκιγιέρμο.
Πήρε αυτόν τον ήρωα που είναι κάπως αλαζόνας,
και τον έκανε έτσι που να τον συμπαθείς πολύ.
Το ανιμέισον ενός γρύλου είναι απλό στην εμφάνιση,
αλλά αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται σύνεση.
Χρησιμοποιεί πολύ τα χέρια,
για να εξηγήσει, να…
Είναι πολύ ηθικολόγος.
Χρησιμοποιεί τα χέρια για να απαιτήσει εξηγήσεις,
για να κατηγορήσει κάποιον,
για να κάνει σινιάλο. Χρησιμοποιεί όλο του το σώμα ως πρόσωπο.
Δεν είμαι νταντά, κυρία μου.
Και βέβαια, είναι σχεδιασμός πλάσματος,
κάτι εντελώς διαφορετικό,
αλλά αυτό είναι το πραγματικό φόρτε του Γκιγιέρμο.
Το σκυλόψαρο, η Νεράιδα του Θανάτου, η Νεράιδα του Δάσους,
ο γρύλος, τα κουνέλια,
έχουν όλοι το ίδιο απόκοσμο, βιολετί δέρμα, γιατί συγγενεύουν όλοι.
Τα κουνέλια πάνε τους νεκρούς στην άλλη πλευρά.
Είναι προέκταση της Νεράιδας του Θανάτου,
που είναι η αδερφή της ζωής, της Νεράιδας του Δάσους.
Η δημιουργική σύλληψη δεν ήταν στιλιζαρισμένη.
Η όψη των ηρώων δεν ήταν ραφινάτη.
Θα είχαν βρομιές κάτω απ' τα νύχια. Θα είχαν σπυράκια.
Θα φαίνονταν σαν να είχαν ζήσει μια ζωή και πριν απ' την ταινία.
Φτιάχναμε έναν χαρακτήρα,
ένα υπέροχο κοστούμι για τον Τζεπέτο
ή για άλλον χαρακτήρα,
και μετά παίρναμε το μήνυμα.
Το είχε δει ο Γκιγιέρμο.
Πρέπει να φαίνεται βρόμικο.
Φτιάχνεις μια όμορφη κούκλα,
και φαίνεται σαν να αγοράστηκε μόλις.
Δεν φαίνεται σαν ήρωας μιας ιστορίας.
Δεν πρέπει να πιστέψουμε ότι είναι άνθρωποι,
αλλά να πιστέψουμε σ' αυτούς ως ήρωες.
Θέλαμε μορφή και χαρακτήρας να γίνουν ένα,
να συγχωνευτούν.
Ο Βόλπε, με τα δαιμονικά τσουλούφια, σαν κέρατα.
Η αθωότητα του Πινόκιο, η απλότητά του.
Η προσγειωμένη υπέροχη χάρη παλιάς εποχής του Τζεπέτο.
Θέλαμε ένα σχέδιο που να αφηγείται την ιστορία.
Τερετίσματα της Νιότης μου του Σεμπάστιαν Τζέι Κρίκετ.
Όσον αφορά την κλίμακα,
χρησιμοποιούμε διαφορετικά μεγέθη αναλόγως των αναγκών.
Αυτός είναι ο Πινόκιο που επικοινωνεί με τον γρύλο,
ο οποίος έχει αυτό το ύψος.
Ο Σεμπάστιαν Τζέι Κρίκετ.
Για να έχει το κατάλληλο μέγεθος, σε πολύ λίγες λήψεις
θέλουμε τον γρύλο στον ώμο του Πινόκιο να του μιλά, να του ψιθυρίζει στο αυτί.
Εκεί χρησιμοποιούμε τον μεγάλο Πινόκιο.
Σε άλλες λήψεις, χρησιμοποιούμε αυτόν τον μικρό Πινόκιο.
Έχουμε κι αυτούς
τους μικρούς γρύλους
για άλλες λήψεις.
Ιδίως, όταν συνθλίβεται.
Τι πόνος!
Η κούκλα δεν μπορεί να είναι πάρα πολύ μικρή,
πρέπει να μπορείς να την ελέγχεις στο ανιμέισον.
Οπότε, φτιάξαμε τον Πινόκιο όσο μικρότερο μπορούσαμε,
αλλά είχαμε τον έλεγχο.
Κι η κλίμακα όλων των άλλων είναι ανάλογη μ' αυτό.
Το ίδιο και τα σκηνικά.
Πρέπει να κατασκευαστούν όλα.
Αυτό είναι το καλό και το κακό με το στοπ μόσιον.
Μπορείς να τα φτιάξεις ακριβώς όπως θέλεις να είναι.
Είναι συναρπαστικό,
γιατί δημιουργείς ολόκληρο κόσμο
που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον ή είναι ίδιος.
Κι αυτό είναι πολύ δυνατό.
Σε βοηθάει στην αφήγηση της ιστορίας.
Είδαμε πολλές ταινίες του Γκιγιέρμο και πήραμε βασικά στοιχεία.
Χρώματα, υφές,
σχήματα παραθύρων και τη γενική ατμόσφαιρα.
Φαίνεται αμέσως ότι πρόκειται για ταινία του Γκιγιέρμο
κι ότι θέλαμε να 'ναι ανάλογη.
Τα σκηνικά θυμίζουν
την ομορφιά των μικρών ιταλικών χωριών.
Γνωρίζω μέρη που είναι έτσι.
Κάναμε πάρα πολλή έρευνα.
Φωτογραφίες, αφίσες, αντιγράψαμε τυπογραφία…
Ήθελα να φαίνεται αληθινός ο κόσμος.
Όλες οι κατασκευές στο χωριό
είχαν κατάλοιπα της προέλευσης,
όπως μεσαιωνικά ερείπια.
Επίσης, υπήρχαν γλυπτά του 18ου αιώνα,
τοιχογραφίες και νωπογραφίες απ' το 1500 και το 1400.
Είναι πολυεπίπεδο.
Όταν το σενάριο γίνεται στόριμπορντ,
οι αποφάσεις καθορίζουν το μέγεθος του οράματος.
Αποφασίζεις πού θα τοποθετηθεί η κάμερα
και πόσο θα κουνηθεί.
Μια απ' τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε
είναι ότι ο ανιμέιτορ πρέπει να μπορεί να μπει και να πιάσει τις κούκλες.
Τα σκηνικά πρέπει να σχεδιαστούν έτσι
ώστε να μπορούν να διαλυθούν με διάφορους τρόπους.
Είναι ομαδική δουλειά.
Συζητάμε όλοι μαζί πώς θα είναι.
Η ταινία είναι κάπως,
και το ανιμέισον πρέπει να ταιριάξει σ' αυτόν τον κόσμο.
Πρέπει να αποφασίσεις από πολύ νωρίς ποια ακριβώς θα είναι η αισθητική.
Θα τη βασίσουμε σε κάτι πολύ απλό.
Έχουμε ένα κουκουνάρι στην ταινία.
Είναι ένα χαριτωμένο αντικείμενο.
Το εξετάσαμε πολλάκις σε διάφορες χρονικές στιγμές.
Και κοιτάζαμε κι άλλα πράγματα υπό το πρίσμα του πώς το φτιάξαμε.
Μας άρεσε.
Αν καταλάβεις τις γραμμές ενός απλού κουκουναριού,
καταλαβαίνεις τη γλώσσα των γραμμών
και το επίπεδο της λεπτομέρειας και του ρεαλισμού
που θέλαμε να έχει η ταινία.
Αντιλαμβάνεσαι πώς είναι αυτός ο κόσμος.
Η κούκλα της Νεράιδας του Θανάτου άφηνε περιθώρια πειραματισμού.
Ναι, γιατί αρχικά είχε ουρά φιδιού,
κι εσύ κι ο Τόμπι
είδατε την ομοιότητα με το κουκουνάρι. Κι αυτό ήταν υπέροχο.
Συνδυάστηκαν ιδανικά το κουκουνάρι με το ότι ο θάνατος αφορά καθετί ζωντανό.
Ο Σπατσατούρα φορούσε ένα παντελόνι. Οι ρίγες του…
-Έπρεπε να είναι χειροποίητες. -Ακριβώς.
Χωρίς να είναι απροκάλυπτο.
Έπρεπε να φαίνονται αληθινές.
Αλλά, όπως κι όλα τα άλλα, έπρεπε να φαίνονται ατελείς.
Έχουν κάτι ξεχωριστό.
Η Mackinnon and Saunders μας είχε στείλει δείγμα.
Μας έδωσαν εννιά διαφορετικά δείγματα.
Και σε όλους άρεσε ένα.
Γελάσαμε. Είπαμε "Συμφωνούμε όλοι,
τέλεια. Αυτό θα 'ναι".
Έπειτα έπρεπε να αναλύσουμε το γιατί.
Αν το βρούμε,
θα εφαρμόσουμε τους ίδιους κανόνες αλλού.
Υπάρχουν κανόνες, βλέπεις.
Έπρεπε να βρούμε τη γλώσσα.
Πόσο καρτουνίστικο ή αληθινό θα 'ναι.
Και καταλήξαμε στο ιδανικό.
Ένα μαγικό στοιχείο, όπως ο Πινόκιο,
απαιτούσε ένα πιο προσγειωμένο περιβάλλον.
Αν όλα είναι μαγικά, τίποτα δεν μαγεύει.
Ο κόσμος έπρεπε να 'ναι προσγειωμένος. Οι αναλογίες, σωστές.
Να τηρούνται οι φυσικοί νόμοι.
Έτσι υπήρχαν σταθερές για τη συναισθηματική εξέλιξη του Πινόκιο.
Ο Γκιγιέρμο έχει καλό μάτι σ' αυτά.
Το παρατηρεί όταν κάτι δεν θα ταιριάξει στον κόσμο.
Δεν διαφέρει απ' τον σχεδιασμό
και τη διακόσμηση
ενός κανονικού πλατό ταινίας με ηθοποιούς.
Αυτή είναι η ομορφιά του στοπ μόσιον ανιμέισον.
Ο σχεδιασμός κι η διακόσμηση του σκηνικού
κι η κινηματογραφία είναι όπως στις ταινίες με ηθοποιούς.
Ο Γκιγιέρμο θέλει όλα να φαίνονται αληθινά.
Οπότε, συμβουλευόμαστε εικόνες της εποχής, ει δυνατόν.
Αυτό το εσωτερικό, ας πούμε.
Σκεφτείτε ότι ο άνθρακας και το ξύλο ήταν η βασική πηγή ενέργειας.
Γι' αυτό λερώσαμε τους τοίχους με κάρβουνο.
Οπότε, η βάση δεν είναι τόσο ο σχεδιασμός,
όσο ο ρεαλισμός.
Σε μια απ' τις πρώτες επισκέψεις,
κοιτούσε την εκκλησία που μόλις είχαμε ολοκληρώσει
κι είπε "Ναι, τώρα πρέπει να την παλαιώσουμε".
Ξεκινήσαμε απ' το γεγονός ότι οι εκκλησίες ήθελαν δεκαετίες,
αν όχι αιώνες, για να ολοκληρωθούν.
Οπότε, τα ξύλα θα ήταν πιο ανοιχτόχρωμα απ' τις νωπογραφίες στους τοίχους
και τα βιτρό θα ήταν άλλης δεκαετίας ή άλλου αιώνα.
Και το γλυπτό του Εσταυρωμένου πήρε αρκετό χρόνο.
Έπρεπε να μοιάζει φτιαγμένο
όπως όλα τα άλλα έργα στο σπίτι του Τζεπέτο.
Έπρεπε να νιώθεις το ροκάνισμα του ξύλου, το σχήμα.
Ήθελα να αποτελεί παραλληλισμό με το ότι ο Πινόκιο ήταν ξύλινος,
κι ο ίδιος δυσκολευόταν να καταλάβει
γιατί οι χωριανοί τον μισούσαν
που είναι ξύλινος, και λάτρευαν Εκείνον, όπως λέει, που επίσης ήταν ξύλινος.
Αυτό μπορούσε να γίνει μόνο στην εκκλησία.
Η μόνη μου ανησυχία στην ταινία
ήταν το αν θα είχα αρκετό έλεγχο κίνησης
για να κινηθεί η κάμερα όσο περίμενε ο Γκιγιέρμο.
Γιατί στις πρόσφατες ταινίες του η κάμερα δεν σταματά ποτέ.
Θέλαμε να κινούνται τόσο οι ηθοποιοί όσο και η κάμερα,
όπως και σε ταινία με ηθοποιούς.
Σε κάποιες περιπτώσεις, κουνάμε πολύ την κάμερα.
Για παράδειγμα, για ένα μονοπλάνο χρειάστηκαν τρεις μήνες.
Σε μια σκηνή, ο Σπατσατούρα γυρνά στο τσίρκο.
Εκείνος κουτρουβαλάει κι η κάμερα τον ακολουθεί,
ενώ διασχίζει το τσίρκο
και καταλήγει στο βαγόνι του Βόλπε.
Μια τέτοια λήψη δείχνει πολλά,
γιατί καταλαβαίνεις πώς κινείται ο Σπατσατούρα.
Καταλαβαίνεις κάτι για τον χαρακτήρα.
Καταλαβαίνεις κι από τι περιβάλλον είναι.
Καταλαβαίνεις το τσίρκο.
Ταυτόχρονα, γνωρίζεις κι άλλους ήρωες
που είναι στο παρασκήνιο ενώ περνάει εκείνος.
Πολλές ταινίες του Γκιγιέρμο αφορούν τον υπερρεαλισμό.
Με το φως, λοιπόν,
δίνεις έμφαση στο συναισθηματικό περιεχόμενο της σκηνής.
Η κίνηση των σύννεφων, ας πούμε, βοηθά στην αφήγηση της ιστορίας.
Όπως όταν ο Τζεπέτο κόβει το δέντρο.
Αντικατοπτρίζει την ταραγμένη κατάστασή του.
Έτσι ενισχύσαμε την ένταση.
Κάτι που δεν είχαμε ξανακάνει
ήταν εκεί που ο Βόλπε καίει τον Πινόκιο στη φωτιά.
Είχαμε μια δάδα με λάμπες LED μέσα,
ώστε καθώς ο Βόλπε κουνά τη δάδα,
γράψαμε χώρια το φως και προσθέσαμε πολλαπλές εκθέσεις.
Φέρε τη δάδα, Σπατσατούρα.
Συνήθως, αυτό θα γινόταν με τέχνασμα,
κουνώντας φώτα ή σκηνικό.
Ήταν μια ευκαιρία για μας
να ελέγξουμε τη διαδικασία στη μεταπαραγωγή.
Γράψαμε ξεχωριστά το φεγγαρόφωτο,
ενώ το φως της δάδας και της φωτιάς γράφτηκαν επίσης ξεχωριστά.
Κι εσύ θα καείς! Θα καείς και θα λάμψεις!
Σαν αστέρι!
Βοήθεια!
Είναι υπέροχο που οι σχεδιαστές χαρακτήρων και οι ηθοποιοί
αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, το ίδιο και ο ανιμέιτορ.
Όταν παίρνει την κούκλα ο ανιμέιτορ,
έχει ήδη τον ήχο.
Αυτό που μου αρέσει στον Πινόκιο
είναι ότι αντιπροσωπεύει
κάθε τετράχρονο ή εξάχρονο,
που είναι μες στη ζωντάνια και ανεξέλεγκτα.
Όταν είναι λυπημένα, φαίνεται.
Τη μια στιγμή μπορεί να 'ναι έτοιμα να κλάψουν
και την επόμενη μες στην τρελή χαρά.
Όπως μάθαμε με τον Γκρέγκορι,
αυτές οι στιγμές διαρκούσαν λίγο στις ηχογραφήσεις,
μα ήταν αληθινές.
Στην αρχή ήμουν πολύ αγχωμένος. Δεν είχα ξανακάνει
τόσο μεγάλο ρόλο σε μια ταινία.
Ήταν σαν να γυρνάμε ντοκιμαντέρ.
Όταν άρχιζε να παίζει,
κάναμε κάτι
που τον διευκόλυνε να μην υποκρίνεται.
Του έλεγα να με πει "χαζούλη".
Είπε ότι αν έλεγα "χαζούλη" στο τέλος κάθε ατάκας,
ακόμα κι αν δεν έμπαινε στο τελικό μοντάζ,
θα με ανάγκαζε να δώσω έμφαση,
ιδίως στις πιο αστείες ατάκες.
Και κάθε φορά που το παράκανε με την υποκριτική,
έλεγε "Σκάσε, χαζούλη!"
Μετά γελούσε και συνέχιζε.
Είμαι φτιαγμένος από σάρκα και οστά και κρεατάκια!
Είμαι αληθινό αγόρι.
Είναι καλός όταν παίζει φυσικά,
αλλά είναι ακόμα καλύτερος όταν ψιθυρίζει
ή μιλάει στον γρύλο
ή στον Φιτιλάκη.
Εκεί υπάρχει αγνό συναίσθημα.
Οι πατεράδες απελπίζονται, όπως όλοι.
Και λένε πράγματα που νομίζουν ότι τα εννοούν εκείνη τη στιγμή.
Αλλά σ' αγαπούν.
Νομίζω ότι είναι η τρίτη μου ταινία με τον Ντέιβιντ Μπράντλεϊ,
κι αυτό γιατί τον θαυμάζω πολύ.
Νομίζω ότι είναι ηθοποιός με εύκολα αναγνωρίσιμη φωνή.
Κανείς δεν μιλάει έτσι στον κυβερνήτη.
Η προσέγγισή μου στο σενάριο ήταν να πετύχω μια φωνή
που να είναι πιστευτή και αληθινή,
αλλά που να λέει την ιστορία με πιο ζωντανό τρόπο,
να συλλαμβάνει πιο καλά
την ουσία του ήρωα.
Η φωνή του φτάνει ψηλά και κατεβαίνει πολύ γρήγορα. "Γιατί το λες αυτό;"
Είναι πραγματικά…
Έχει κάτι σχεδόν μουσικό.
Ένας γιος ξέρει αν ζει ο πατέρας του.
Θα μας ψάξει, θα δεις.
Μην ανησυχείς για τίποτα.
Εύκολα το λέτε εσείς.
Δεν με είχε πείσει ο Κρίκετ όταν ξεκινήσαμε.
Ως ήρωας.
Όταν του έδωσε φωνή ο Γιούαν, πείστηκα.
Τι στο… Τα καταφέραμε!
Δεν το πιστεύω!
Θαυμάζω πολύ τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ.
Όταν μιλάει, είναι προσιτός και ζεστός.
Είπα "Δεν χορταίνεται αυτή η φωνή".
Έκανα ό,τι μπορούσα, κι αυτό ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσα να κάνω.
Μου το έμαθε ο Πινόκιο αυτό.
Σκέφτηκα ότι έπρεπε να είναι βασικός ήρωας στην ταινία,
ο αφηγητής.
Ξαναγράψαμε τις σκηνές με έμφαση στον γρύλο,
ακόμα κι αν ήταν απλώς θεατής.
Νομίζω ότι οι ηχογραφήσεις με τον Γιούαν ήταν οι καλύτερες της ζωής μου.
Είμαι ο κόμης Βόλπε. Εσύ επιλέχτηκες!
Έλα στη διασκεδαστική, φανταστική, ανέμελη ζωή του τσίρκου
ως πρωταγωνιστής στο κουκλοθέατρό μου.
Θέλαμε ο Βόλπε να είναι φανταχτερός, κοσμοπολίτης, ελκυστικός,
να ακούγεται πολυταξιδεμένος.
Θέλαμε να έχει προφορά,
αλλά να έχει και μια φωνή που να προφέρει άψογα
γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά.
Οι μαριονέτες είναι le meilleur qui soit! Οι καλύτερες!
Σήκωσε το χέρι σου.
Όλα τα κοινωνικά στρώματα σέβονται τις μαριονέτες.
Η μόνη φωνή που σκέφτηκα ήταν του Κρίστοφ Βαλτς.
Μιλάμε για κάποιον που μπορεί να αλλάξει
τον ρυθμό ενός ήχου στα μισά μιας φράσης.
Είναι μια δραματική λειτουργία.
Κι εγώ πάντα αναζητώ τη λειτουργία στην ιστορία.
Ξέρει να διαφοροποιείται και να δίνει ένταση την κατάλληλη στιγμή.
Τι είναι; Τι θες εσύ εδώ;
Η φωνή του Σπατσατούρα, που θα είναι μεγάλη έκπληξη,
ήταν μια απροσδόκητη ευλογία, εντελώς τυχαίο.
Γυρίζαμε Το Μονοπάτι των Χαμένων Ψυχών.
Με την Κέιτ Μπλάνσετ περνούσαμε υπέροχα.
Μου είπε "Δώσε μου έναν ρόλο στον Πινόκιο".
Είπα "Μόνο μια μαϊμού έχει απομείνει".
Είπα "Θα έκανα τα πάντα.
Θα έπαιζα το μολύβι για σένα σε ταινία".
Της έδειξα το σχέδιο του Σπατσατούρα
κι είπε "Νομίζω ότι είναι το ζώο-οδηγός μου".
Όταν πέφτει απ' τον ουρανό,
θες ένα…
Από μακριά.
Νομίζω ότι λίγο απ' το γέλιο του Γκιγιέρμο
υπάρχει στον Σπατσατούρα.
Αλλά όλους τους ήρωες στις ταινίες του
τους βλέπουμε όλοι μέσα από το δικό του βλέμμα.
Πιστεύω ότι υπάρχουν στοιχεία του Γκιγιέρμο
σε όλους τους ήρωες. Και στον Σπατσατούρα.
Γεια σου, μπαμπά Καλέ μου μπαμπά
Συνήθως, όταν βλέπεις ταινία ανιμέισον με μουσική,
νιώθεις ότι έπεται τραγούδι.
Είναι λες κι ο διάλογος οδηγεί στη μουσική.
Κανείς δεν ξέρει, κανείς δεν μαρτυρά
Ενώ τα τραγούδια στον Πινόκιο του Γκιγιέρμο
εκπλήσσουν.
Οι κούκλες δεν με έκαναν να νιώθω
ότι είναι ταινία ανιμέισον, αλλά ταινία με ηθοποιούς.
Φαίνονται ζωντανές.
Φαίνονται σαν άνθρωποι.
Επέλεξα να ταιριάζει κι η μουσική σ' αυτό.
Δεν θεωρούμε την ταινία μιούζικαλ.
Είναι ταινία με μουσικές στιγμές.
Δεν είναι κλασικά τραγούδια μιούζικαλ.
Είναι ό,τι θα σου ερχόταν στο μυαλό αν σκεφτόσουν
τον Αλεξάντρ, τον Γκιγιέρμο και τον Μαρκ.
Τόσα ιδιοφυή μυαλά μαζί είναι κάτι το μοναδικό.
Όταν συζητούσα με τον Αλεξάντρ, σκεφτόμουν ότι θα είχε ενδιαφέρον
να αρχίζει η ταινία με τους ήρωες να τραγουδούν,
αλλά το δεύτερο μισό της ταινίας κατέληξε
με τραγούδια κι εμβατήρια της φασιστικής εποχής.
Η ταινία πήρε πολύ καιρό,
γιατί, φυσικά, το ανιμέισον είναι χρονοβόρο,
αλλά κι επειδή ο Γκιγιέρμο ήθελε να γράψω τραγούδια για τους ήρωες.
Κι ένα τραγούδι μπορεί
σε λίγα δεύτερα να εξηγήσει τη ζωή ενός ήρωα.
Δίνουν τον τόνο μουσικά.
Μα δίνουν και πληροφορίες για το ποιοι είναι, πού είναι,
από πού έρχονται και πού πηγαίνουν.
Θαυμάζω τον Αλεξάντρ Ντεσπλά.
Είναι ένας επιδέξιος συνθέτης κινηματογράφου.
Κάνει ό,τι κάνω εγώ με τους ρόλους.
Εστιάζει στην ιστορία.
Σε όλη την ταινία, επέλεξα τη χρήση μόνο ξύλινων οργάνων.
Υπάρχουν κιθάρες, μαντολίνο,
πιάνο, άρπα και όλα τα ξύλινα πνευστά.
Φαγκότα, κλαρινέτα, όμποε, φλάουτα.
Είναι όλα ξύλινα.
Δημιουργούν ένα περίεργο περιβάλλον που ανήκει στον Πινόκιο.
Όχι!
Αυτή η ταινία βλέπεται εύκολα μετά τον Λαβύρινθο του Πάνα
ή το Στη Ράχη του Διαβόλου.
Έχει πολλά στοιχεία μιας αγνής ψυχής που δοκιμάζεται
και βγαίνει δυνατότερη απ' αυτό.
Έτσι όπως το βλέπω εγώ, φορτώθηκες μεγάλο βάρος.
Η ταινία αφορά τον θάνατο.
Δεν γίνεται να αφορά τη ζωή αν δεν αφορά τον θάνατο.
Πολύ καλά.
Όταν ξεκινήσαμε,
ήξερα ότι ήθελα τη δική μου εκδοχή.
Δεν ήθελα να κάνω απλώς μια διασκευή.
Ήθελα να μιλήσω για πράγματα που με άγγιξαν πολύ βαθιά.
Οι ταινίες μου έχουν να κάνουν μ' εμένα και τον πατέρα μου,
κι αυτή δεν αποτελεί εξαίρεση.
Βλέπεις το αγόρι να ωριμάζει, χωρίς να αλλάζει εμφανισιακά,
αλλά και να συνειδητοποιεί ότι μπορεί να κάνει πιο πολλά απ' τους άλλους.
Αξιοποίησέ το.
Συνήθως οι ταινίες έχουν να κάνουν με το τι μαθαίνει ο Πινόκιο,
και μετά γίνεται καλό παιδί κι αληθινό αγόρι.
Ο δικός μας δεν είναι έτσι.
Αλλάζει εκείνος τους άλλους, γιατί είναι πολύ αγνός.
Αλλάζει τον Τζεπέτο.
Αλλάζει τον γρύλο.
Αλλάζει τον Σπατσατούρα. Τους αλλάζει όλους.
Και μαθαίνει ποιος είναι ο ίδιος ως άνθρωπος.
Η ταινία ξεπέρασε τις προσδοκίες μου.
Θα ήθελα να την έχω δει ως παιδί.
Χαίρομαι που τη βλέπω ως ενήλικας.
Θα μ' άρεσε πολύ να τη συζητήσω με την οικογένεια.
Το ότι θα μπορεί κανείς να τη βλέπει όποτε θέλει,
αφότου τη δει για πρώτη φορά,
είναι κάτι που δημιουργεί έναν δεσμό
μεταξύ θεατή και ταινίας.
Για μένα ο δεσμός μεγαλώνει κάθε φορά που τη βλέπω,
το ίδιο ελπίζω και για το κοινό.
Υποτιτλισμός: Νότα Μουζάκη