Downloaded from YTS.MX
‎ในสายตาของผู้บริโภค
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎แอนิเมชั่นกลายเป็นหนังประเภทหนึ่งไปแล้ว
‎แต่มันก็เป็นศิลปะด้วย
‎และในบรรดาศิลปะแอนิเมชั่นทุกรูปแบบ
‎แบบที่ศักดิ์สิทธิ์และเปี่ยมมนตร์ขลังที่สุดสำหรับผม
‎คือการทำสต็อปโมชั่น
‎เพราะความผูกพันระหว่างแอนิเมเตอร์กับหุ่น
‎ปกติแล้ว ภาพยนตร์จะจับภาพความเป็นจริง
‎แต่แอนิเมชั่นต้องสร้างความจริงขึ้นมา ‎และเลียนแบบการจับความจริงนั้น
‎เรามอบชีวิตให้มัน ‎นั่นจึงเป็นศิลปะรูปแบบที่สูงส่งที่สุด
‎สิ่งที่จะทำให้งานของเราไม่เหมือนใคร
‎คือการนำลักษณะงานศิลป์จากหนังของกีเยร์โม ‎มาใส่ไว้ในหนังเรื่องนี้ให้ได้
‎การสร้างภาพยนตร์มีศาสตร์ที่ละเอียดลออ
‎เมื่อนำมาใช้ร่วมกับเทคนิคสต็อปโมชั่น ‎ซึ่งทุกอย่างแทบจะเป็นงานทำมือ
‎เราจะได้ส่วนผสมที่ทรงพลังมาก
‎พิน็อกคิโอเป็นหนังที่มีหัวใจยิ่งใหญ่มาก
‎เป็นเรื่องของตัวตน ‎การรักษาตัวตนที่แท้จริงของเรา
‎โดยไม่ต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้คนอื่นยอมรับ
‎มันยังเป็นเรื่องของการเป็นพ่อ ‎และการเป็นลูกชาย
‎การเรียนรู้ที่จะรักครอบครัว
‎รักในแบบที่เขาเป็น ด้วยตัวตนอย่างที่เขาเป็น
‎พิน็อกคิโอของกีเยร์โม ‎เป็นเรื่องที่ชวนให้ประหลาดใจสุดๆ
‎เขาสามารถแทรกประเด็นสำคัญโดยที่เราไม่รู้ตัว
‎เข้าไปในหนังครอบครัวที่สนุกมากด้วย
‎เขาคอยมองหานิยามของการเป็นมนุษย์
‎และความหมายในการเข้าสังคม
‎นั่นเป็นงานถนัดของเขา ‎พิน็อกคิโอก็เกี่ยวกับหัวข้อพวกนั้น
‎เป็นการเล่าเรื่องที่คุณคิดว่าคุณรู้อยู่แล้ว
‎แต่ที่จริงไม่รู้
‎(พิน็อกคิโอ หุ่นน้อยผจญภัย ‎โดยกีเยร์โม เดล โตโร: หัตถศิลป์ภาพยนตร์)
‎การเป็นคนนอกเป็นแง่มุม ‎ที่ดึงดูดผมให้สนใจเรื่องพิน็อกคิโอ
‎ผมเข้าอกเข้าใจตัวละครที่เป็นคนนอก
‎พวกอสูรตัวประหลาด ‎อย่างแฟรงเกนสไตน์หรือพิน็อกคิโอ
‎และการต้องทำความเข้าใจโลกด้วยตัวเอง
‎โดยสิ่งที่คนบอกหรือสอนมานั้นไม่พอ
‎เราอยากรู้ว่าทำไมเรื่องนี้ถึงถูก ‎ทำไมเรื่องนั้นถึงผิด
‎ทั้งที่แบบนี้รู้สึกผิดและแบบนั้นรู้สึกว่าถูก
‎ผมมองว่าพิน็อกคิโอมีความเปราะบาง ‎เพราะอยู่เหนือธรรมชาติ
‎และคนไม่สามารถมองเขา ‎เป็นเด็กชายที่มีชีวิตจริงๆ ได้
‎เพราะเขาไม่ได้ดูเหมือนเด็กที่มีชีวิตจริงๆ ‎ในสายตาของใครต่อใคร
‎ผมเป็นเด็กจริงๆ นะ
‎ปีศาจ!
‎ไสยศาสตร์!
‎มนตร์ขลังของเรื่องนี้คือ ‎การตีความพิน็อกคิโอโดยกีเยร์โม
‎งานภาพก็เลยสมกับเป็นหนังของกีเยร์โมมาก
‎เขาใส่แง่มุมของสัตว์ประหลาดเข้ามา
‎แบบที่เราคาดหวังได้เลยว่า ‎กีเยร์โมจะใส่มาในเรื่องพิน็อกคิโอ
‎แต่ก็ยังมีอีกด้านของเรื่องราว
‎ที่กระตุกหัวใจ เร้าอารมณ์จับใจมากด้วย
‎พิน็อกคิโอ!
‎ความรักช่างเจ็บปวด
‎เราใช้เวลาสร้างพิน็อกคิโอเกือบ 15 ปี
‎และต้องรวบรวมมือดีที่สุดในงานสต็อปโมชั่น
‎อยากให้ทุกคนสนใจกระดุมจิ๋ว
‎- ครับ ‎- มันสวยมาก
‎ละเอียดมากเลยนะ
‎เราทำกองสามจุด จากลอนดอน ‎พอร์ทแลนด์ และกัวดาลาฮารา
‎ผมสนับสนุนวงการแอนิเมชั่นเม็กซิโก ‎มาตั้งแต่สมัยยุค 80
‎และเราอยากให้มีส่วนร่วมกับทางเม็กซิโก
‎ผมอยากให้แอนิเมเตอร์ชาวเม็กซิโก ‎เป็นคนจัดท่าของพิน็อกคิโอและคุณจิ้งหรีด
‎ให้จัดท่าตัวละครหลักเพราะจะโชว์ ‎ฝีมือเชิงศิลป์และความสามารถทางเทคนิค
‎ซึ่งสตูดิโอที่เม็กซิโกทำในงานแอนิเมชั่นได้
‎เรามีแอนิเมเตอร์ที่เก่งที่สุดในโลก
‎ทั้งหมดอยู่ภายใต้บริษัทแอนิเมชั่น ชาโดว์แมชชีน
‎เราร่วมกันทำเรื่องดีๆ ‎ด้วยการสร้างทีมสต็อปโมชั่น
‎ให้เข้ากับวิสัยทัศน์ของกีเยร์โม
‎ประสบการณ์ที่ได้จากโปรเจกต์นี้ ‎ลึกซึ้งยอดเยี่ยมมาก
‎มันน่าตื่นเต้นสุดๆ เพราะว่า
‎เราได้ทำงานกันสุดฝีมือ
‎ผมเคยรอให้มีบทภาพยนตร์ประเภทที่โผล่มา
‎ดีมากจนเราอยากเข้าไปช่วยทำ
‎นี่ก็เป็นหนึ่งในประสบการณ์แบบนั้น
‎สิ่งที่ทำให้ผมสนใจทันที
‎คือการที่มันไม่ได้ดูเหมือนภาพยนตร์แอนิเมชั่น
‎แบบที่เราเคยเห็นมาก่อน
‎ลักษณะเชิงศิลป์ของกีเยร์โม ‎ถักทออยู่ในแทบจะทุกเฟรมของหนังเรื่องนี้
‎มีความแตกต่างอย่างมีคุณค่า ‎ระหว่างงานศิลป์สต็อปโมชั่นกับงานดิจิทัล
‎เราเคยเห็นลักษณะการเคลื่อนไหว ‎จากภาพยนตร์สต็อปโมชั่นสมัยแรกๆ
‎ที่จะเห็นผ้ามัวเร เห็นขนสัตว์และผ้าสะบัดพลิ้ว
‎เห็นแม้กระทั่งฝุ่นที่ลอยอยู่ในบรรยากาศของฉาก
‎แต่ความไม่เนียนกริบจนไร้ที่ติแบบนั้นนั่นแหละ ‎เป็นสิ่งที่งดงามชวนดูมาก
‎เพราะมันทำให้เราเห็นว่าเรื่องนั้นต้องทำยังไง
‎ผมอยากให้หนังเรื่องนี้ปรากฏบนจอในแบบที่
‎มีคุณสมบัติงานภาพของแอนิเมชั่นทำมือ
‎มีงานศิลป์งดงามชั้นยอด ‎ในการแกะสลัก ลงสี ปั้นหุ่น
‎แต่ยังมีความเคลื่อนไหวที่ละเอียดลออ
‎ซึ่งมาพร้อมกับงานวิจัยยุคปัจจุบัน ‎เรื่องริกและการเชิดหุ่น
‎บทบาทของฉันในฐานะผู้ดูแลการผลิตหุ่น
‎ฉันต้องทำให้ผู้กำกับอย่างกีเยร์โม
‎ไว้ใจให้ฉันสร้างภาพหนังของเขา
‎แล้วก็มีด้านของการทำงานจริง
‎เราจะทำให้สิ่งที่เคลื่อนไหวไม่ได้เหล่านี้
‎กลายเป็นหุ่นที่จัดท่าทางได้เต็มที่ยังไง
‎เราต้องวางแผนกันมากมายว่า ‎จะให้หุ่นเคลื่อนไหวยังไง
‎มันต้องทำอะไรบ้างในแต่ละปมของเรื่อง
‎เราจะต้องทำกลไกแบบไหนบ้าง
‎และมันมีน้ำหนักเท่าไหร่
‎นั่นก็เป็นเรื่องที่เราต้องคิดเหมือนกัน
‎ต้องจัดความสมดุลนะครับ ยิ่งเวลาเป็นสรรพสัตว์
‎ซึ่งจะยุ่งยากกว่าตัวละครที่เป็นมนุษย์
‎เรามีส่วนประกอบมหัศจรรย์พันลึก
‎ซึ่งแต่ละส่วนก็ยากในตัวอยู่แล้ว
‎แต่ยังต้องเอามาประกอบกัน ‎แล้วทำให้เข้ากันได้ด้วย
‎หุ่นสักตัวกว่าจะพร้อม ‎ต้องเตรียมงานกันนานมาก
‎อาจต้องใช้เวลาถึงหนึ่งปี
‎กว่าหุ่นจะเสร็จเรียบร้อย
‎แบบที่ทุกคนพอใจและเอาไปถ่ายในฉากได้จริง
‎แล้วค่อยไปจัดท่าทางแอนิเมชั่น
‎กีเยร์โมอยากให้ส่วนนี้เป็นกลไก
‎แทนที่จะใช้อะไหล่เปลี่ยน
‎ในหนังเรื่องนี้มีหุ่นทั้งสองแบบ
‎อะไหล่เปลี่ยนหมายถึงรูปปากและสีหน้าทั้งหมด
‎เป็นชิ้นที่เราใส่เปลี่ยนเข้าไป
‎ดังนั้นรูปปากทุกคำคือหน้ากากแยกส่วน
‎เอาไปสวมทับบนหน้าของหุ่นอีกที
‎พิน็อกคิโอต้องใช้อะไหล่เปลี่ยน ‎เพราะเขาเป็นเด็กหุ่นไม้
‎เราจึงทำให้ท่าทางของเขา ‎เหมือนตัวทำจากไม้จริงๆ
‎หน้าของเขาจะมีแค่ขนาดเดียว
‎เขาไม่มีแก้มยุ้ยๆ
‎ลายไม้ที่หน้าของเขาไม่ขยับเลย
‎มันแค่เปิดออกได้
‎ผมชอบบรรยายว่า ‎เหมือนเอาสิ่วตอกเปิดปากเขา
‎เหมือนตอกโป้งเข้าไป ‎แล้วไม้ก็โป่งนิดๆ ตรงปลาย
‎โป้ง! ปากเปิด
‎ผมว่าจังหวะที่เราคิดได้นั่นมันอัจฉริยะแท้ๆ
‎ผมนี่แทบจะ "เย้!"
‎ถ้าพูดถึงเชิงเทคนิค ‎นั่นจะเป็นหุ่นที่สร้างยากมากๆ
‎เราต้องหาเทคนิคใหม่ๆ ‎เพื่อให้ผู้ชมสามารถเห็นบุคลิกตัวละคร
‎ทั้งที่เป็นไม้ทั้งร่าง ‎กับมีข้อต่อเป็นไม้หยาบๆ ทั้งหมด
‎เราอยากให้หุ่นใช้งานได้จริงและทนทาน
‎เท่าที่การถ่ายทำหนังแบบนั้นจะต้องใช้
‎พิน็อกคิโอเป็นหุ่นตัวแรก
‎ที่เราพิมพ์ออกมาจากเครื่องพรินต์สามมิติ
‎แต่ว่าโวลเปกับเจ็ปเพ็ตโต ‎เป็นหุ่นเชิดกลทั้งตัว
‎แอนิเมชั่นเชิดกลคือการทำหุ่นที่มีผิวซิลิโคน
‎คลุมบนตัวหุ่นที่กลไกละเอียดเหมือนนาฬิกาสวิส
‎วิธีนั้น แอนิเมเตอร์ ‎จะสามารถขยับส่วนประกอบทุกอย่าง
‎ตั้งแต่ด้านนอกไปจนถึงผิวหุ่นได้แบบเฟรมต่อเฟรม
‎เราคุยกับทีมแอนิเมชั่นนานมากเรื่องขั้นตอนนั้น
‎เพื่อตัดสินใจว่าเราจะพัฒนาเทคนิค ‎ที่ใช้ต่อหุ่นแต่ละตัวอย่างไร
‎หุ่นเจ็ปเพ็ตโตออกมาดูดีมาก
‎เพราะเขามีหนวดเฟิ้ม เคราครึ้มและคิ้วดกหนา
‎ส่วนประกอบเหล่านั้น ‎เหมาะกับการทำหน้าหุ่นแบบกลไก
‎ดังนั้นตอนที่แอนิเมเตอร์เริ่มพัฒนาหุ่นคาร์โล
‎พวกเขาเจออุปสรรคใหญ่
‎ยิ่งหน้าหุ่นเรียบเนียนแค่ไหน
‎ยิ่งทำให้สีหน้าเปลี่ยนยากเท่านั้น
‎แอนิเมเตอร์จึงต้องเริ่มใช้เปลือกตาล่าง
‎ขยับคิ้ว ใช้ภาษาท่าทาง
‎โดยเฉพาะในกรณีของคาร์โล
‎เรื่องหนึ่งที่เราอยากทำ
‎คือทำแอนิเมชั่นออกท่าทางที่เกินจำเป็น
‎เขาเป็นตัวแทนของท่าทางเกินจำเป็น
‎เพราะไม่มีใครออกท่าออกทางมากไปกว่าเด็กๆ
‎กลไกทางความคิดแรกเริ่มของกีเยร์โม ‎เขาอยากให้เรายึดมั่นกับ
‎ความสมจริงและจับต้องได้ของเทคนิคสต็อปโมชั่น
‎พร้อมกับให้คิดว่า ‎เราทำแอนิเมชั่นที่มีความผิดพลาด
‎เขาเน้นย้ำว่าการแสดงจะต้องสมจริง
‎อย่างเรื่องผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ‎แบบที่มนุษย์ทำกันตลอดเวลา
‎เช่นถ้าไปหยิบจานข้าว เขาอาจจะพลาด
‎จนต้องหยิบใหม่อีกครั้ง
‎ในหนังที่คนแสดง เราอยากได้ฉากที่คนทำพลาด
‎อยากได้การพูดบทแบบที่เราไม่ได้คาดคิด
‎การสร้างความสมจริงแบบนั้น ‎มันทำได้ยากมากในสต็อปโมชั่น
‎เพราะเราต้องทำแอนิเมชั่น ‎เท่ากับเราต้องเลียนแบบเหตุการณ์พวกนั้นขึ้น
‎ยกขาสิ
‎เพราะเขาเป็นผู้กำกับที่ทำหนังคนแสดงมา
‎เขาจึงเข้าใจจังหวะเวลา ‎ที่คนเราใช้ในการประมวลผล
‎สีหน้าหรือสิ่งที่เกิดขึ้นในภาพที่เห็น
‎ในหนังเรื่องนี้ กีเยร์โมตั้งใจใช้เวลาเพื่อบอกว่า
‎ทุกอย่างต้องช้าลงอีก
‎เราต้องเห็นว่าพิน็อกคิโอครุ่นคิดเรื่องนั้น
‎ผมบอกว่า "ถ้าตัวละครคิดอยู่
‎ผมอยากเห็นดวงตาของเขา ‎กำลังกรองข้อมูลเหล่านั้น
‎ผมอยากเห็นกิริยายิบย่อยที่เปลี่ยนไป"
‎ถ้าทำแอนิเมชั่นเรื่องปกติธรรมดา
‎ผลที่ได้มันจะพิเศษไม่ธรรมดาที่สุด
‎ผมได้ร่วมกำกับกับมาร์ค กุสตาฟสัน ‎ซึ่งในสายตาผม
‎เขาเป็นผู้กำกับและแอนิเมเตอร์ในตำนาน
‎เป็นประสบการณ์ชั้นเลิศที่ได้ร่วมงานกับกีเยร์โม
‎เขาเป็นศิลปินที่เป็นยอดฝีมือในวงการตอนนี้
‎นั่นแปลว่าเราก็ต้องยกระดับงานของเราเช่นกัน
‎กีเยร์โมยอดเยี่ยมมาก ‎เพราะเขาไว้ใจแอนิเมเตอร์เต็มที่
‎คล้ายๆ กับที่เขาไว้ใจนักแสดง
‎พูดง่ายๆ หนังคนแสดง ‎เราถ่ายกันระหว่างแอ็คชั่นกับคัท
‎นักแสดงเป็นเจ้าของช็อตนั้น
‎เรามอบความผูกพันแบบเดียวกัน ‎ให้กับแอนิเมเตอร์
‎นั่นจะทำให้เขามีอำนาจมากมาย ‎ในการคิดผ่านหุ่นตัวละคร
‎ทำให้ไม่ออกท่าทางโอเว่อร์ ‎เลี่ยงทำท่าเหมือนแสดงละครใบ้
‎และมอบการแสดงที่สมจริง
‎แอนิเมเตอร์ก็คือนักแสดงของเรา
‎แอนิเมชั่นเป็นกระบวนการที่สลับซับซ้อนมาก
‎เราอยากให้แอนิเมเตอร์ ‎เป็นเจ้าของการแสดงสีหน้าของหุ่น
‎หนึ่งในหลักพื้นฐาน
‎ที่ผมกับกีเยร์โมคิดขึ้นมา ‎ตั้งแต่ตอนเริ่มทำโปรเจกต์นี้คือ
‎มอบการแสดงคืนให้กับแอนิเมเตอร์ ‎ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎ส่วนหนึ่งเราให้พวกเขาถ่ายช็อต ‎ที่เราเรียกว่าแลฟ หรือไลฟ์แอ็คชั่นวิดีโอ
‎อย่าได้โกหก ‎ไม่อย่างนั้นจมูกของเจ้าจะงอกยาวขึ้นๆ
‎งานของแอนิเมเตอร์ส่วนใหญ่ก่อนจะถ่ายช็อตไหน
‎เราจะเข้าไปสำรวจเสาะหาก่อน
‎ดูว่าช็อตนี้จะออกมาหน้าตาเป็นยังไง
‎ท่าทางจะเป็นยังไง ใช้ความเร็วแบบไหน
‎วิธีที่เร็วที่สุดก็คือถ่ายคลิปตัวเอง
‎เท่ากับเหล่าแอนิเมเตอร์จะมาพร้อมกับ
‎คลิปวิดีโอระหว่างแสดงฉากนั้นๆ ด้วยตัวเอง
‎กีเยร์โมชอบมาก
‎ทุกครั้งที่ดูคลิปพวกนั้น ‎เขาจะยิ้มกว้าง แบบว่า "ใช่!
‎แบบนั้นแหละ ยอดเลย!"
‎สแปซซาทูร่า
‎กริส กริมลีย์ออกแบบพิน็อกคิโอได้อย่างน่าทึ่ง
‎ผมว่านี่เป็นพิน็อกคิโอที่ดีสุดที่เคยเห็นมา ‎เพราะมันเรียบง่ายแต่งดงามมาก
‎ตอนที่ผมเริ่มวาดแบบพิน็อกคิโอ
‎ผมอยากให้เขาแขนขาเก้งก้างเกะกะ
‎เหมือนหุ่นกระบอกที่ไม่มีสายโยง
‎การออกแบบพิน็อกคิโอเป็นตัวละครหลัก
‎เราอยากให้เรื่องนั้นเรียบร้อยก่อน
‎กีเยร์โมมีไอเดียแจ่มๆ ‎อยากให้ออกมาเกือบเหมือนแฟรงเกนสไตน์
‎แบบที่ด้านหนึ่งทำเสร็จเรียบร้อย ‎แต่อีกด้านทำยังไม่เสร็จ
‎เราทำให้เขาเป็นหุ่นที่ไม่สมมาตร
‎เพราะเจ็ปเพ็ตโตแกะสลักเขาตอนเมา
‎ครั้งหนึ่งเราคิดว่าเขาเริ่มแกะสลักหูและผมด้านนี้
‎เขาตั้งใจบรรจงมากก่อนที่จะ "เท"
‎แล้วรีบแกะๆ ให้เสร็จๆ ไป
‎เจ็ปเพ็ตโตเป็นตัวละครที่เราออกแบบกันนานที่สุด
‎เราจัดเสื้อผ้าให้เขาหลายชั้น
‎ตั้งใจทำให้ทุกอย่างที่เขาสวมใส่ ‎ดูเก่าคร่ำคร่าปุปะ
‎เขาไม่ใช่คนที่มีเงินพอซื้อกางเกงได้หลายๆ ตัว
‎ลูกฉัน
‎เราต้องนำเสนอตัวละครในจุดที่เขาไม่น่ารัก
‎แปลว่า เขาทั้งติดเหล้า ทั้งขี้โมโห
‎ทั้งไม่เข้าใจพิน็อกคิโอ
‎เขาต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะรู้ตัว
‎ความรักที่เขามีให้เด็กคนนั้นมันสำคัญกว่า
‎การทำสิ่งที่สังคมทั่วไปยอมรับ
‎ต่อให้ตายไปแล้วก็ยังเอาไปแสดงได้
‎กล้าดียังไง เคารพกันหน่อย
‎ตัวร้ายหลักในเรื่องราวส่วนใหญ่
‎เป็นตัวละครชื่อว่ามันเจียฟัวโก
‎เขาเป็นคนตัวใหญ่มาก
‎แต่ผมรู้สึกไม่ค่อยโดนใจ ผมไม่ชอบ
‎ผมว่าเขาเป็นตัวร้ายตามสูตรเกินไป
‎กีเยร์โมเรียกคนที่ทำโปรเจกต์นี้เข้าไปคุย
‎เขามองหน้าเราแล้วบอกว่า "นี่ ทุกคน
‎ผมว่าตัวร้ายหลักของเรามันห่วย ‎ผมอยากจะเปลี่ยน"
‎ผมบอกว่า "ตัวนี้ต่างหากที่เข้าท่า
‎ทำให้ตัวนี้เป็นตัวร้ายหลักแทนได้ไหม"
‎นั่นก็คือ "โอเค ก็ได้ ‎เราสร้างเจ้าตัวร้ายเก่ามาหมดแล้ว"
‎จะทำยังไงดี
‎งั้นคุณตอบคำถามเขายังไง
‎จังหวะนั้นเหมือนกับ ‎พอเห็นเข้าแล้วก็ลบจากสมองไม่ได้
‎เราต้องร่วมมือกับทีมเก่งๆ เพื่อคิดใหม่ให้ได้
‎เราใช้เวลาเยอะมาก ‎กับการออกแบบมันเจียฟัวโก
‎ใส่หนวดมหึมา ทำหุ่นตัวนั้น
‎คือเราทำเสร็จไปแล้ว ‎แต่เขากลายเป็นตัวประกอบในละครสัตว์
‎ถอยไป! ไม่มีอะไรน่าสนุก
‎แต่มันสนุก!
‎โวลเปเป็นตัวละครที่เว่อร์หลุดโลกกว่าตัวอื่น
‎สนุกมาก เพราะเขาเหมือนเป็นจอมปีศาจ
‎มองแต่ธุรกิจ
‎สนใจแต่ประโยชน์ที่ตัวเองจะได้
‎เหลือรายละเอียดต้องจัดการแค่เรื่องเดียว
‎ตอนที่เราคิดถึงตัวละครจิ้งหรีด
‎ผมคิดถึงจิ้งหรีดที่เดินทางมาแล้วทั่วโลก
‎และเคยอาศัยอยู่กับประติมากรและทนาย
‎ผมเลยคิดชื่อขึ้นมา
‎เซบาสเตียน จ. จิ้งหรีด
‎เป็นชื่อที่ฟังแล้วดูเจนโลกดี
‎คุณจิ้งหรีดเป็นความตั้งใจของกีเยร์โมเองจริงๆ
‎เขาเอาตัวละครซึ่งออกจะเย่อหยิ่งจองหองหน่อย
‎แต่ทำให้เราชอบเขา อยากจะติดตามเขาไป
‎การทำแอนิเมชั่นคุณจิ้งหรีด ‎ดูเผินๆ เหมือนจะง่าย
‎แต่นั่นแปลว่าเราต้องทำอย่างมีสติมากๆ
‎เขาจะใช้มือแสดงท่าทางเยอะมาก
‎เวลาอธิบาย เวลา…
‎คือเขาเป็นคนดีช่างสอน
‎เขาจึงโบกไม้โบกมือเวลายืนกรานขอคำอธิบาย
‎หรือเวลากล่าวหาคนอื่น
‎หรือเป็นสัญญาณ
‎เขาเป็นตัวละครที่แสดงอารมณ์ผ่านร่างกาย
‎กระผมไม่ใช่พี่เลี้ยงเด็กนะคุณนาย
‎จากนั้นก็เป็นการออกแบบตัวประหลาด
‎ซึ่งเป็นอีกเรื่องหนึ่งเลย
‎นั่นเป็นส่วนที่กีเยร์โมเชี่ยวชาญ
‎ปลาตกเบ็ด ยมทูต เทพยดาป่า
‎จิ้งหรีด กระต่าย
‎ทุกตัวล้วนมีผิวสีนำ้เงินม่วงเหนือธรรมชาติ
‎เพราะทุกตัวเกี่ยวข้องกันหมด
‎พวกกระต่ายพาคนตายไปยังภพหน้า
‎พวกนั้นเป็นส่วนขยายของยมทูต ‎ซึ่งเป็นพี่น้องของเทพแห่งชีวิต
‎หมายถึงเทพยดาป่าในเรื่องนี้
‎เราไม่เคยปรับภาพแนวคิดเบื้องต้นให้ดูสะอาด
‎ไม่ได้วาดเส้นตัวละครให้ดูเนี้ยบเรียบร้อย
‎พวกเขาจะต้องมีเศษดินอยู่ในซอกเล็บ
‎ต้องมีตำหนิตามผิวหนัง
‎เขาอยากให้ทุกตัวละคร ‎รู้สึกเหมือนเคยใช้ชีวิตมาแล้ว
‎ก่อนจะมาอยู่ในหนังนี้
‎บางทีเราจะสร้างตัวละครขึ้นมา
‎ตัดเสื้อผ้าสวยๆ ให้เจ็ปเพ็ตโต
‎หรือตัวละครอื่นๆ
‎แล้วเขาจะส่งข้อความกลับมาบอก
‎กีเยร์โมเห็นแล้ว
‎ต้องทำให้ดูมอซอ
‎คือเราทำหุ่นออกมาสวยเชียว
‎แต่มันเหมือนเพิ่งออกมาจากร้าน ‎ตอนทำเสร็จหมาดๆ
‎ไม่ได้ดูเหมือนเป็นตัวละครในเรื่อง
‎เราไม่จำเป็นต้องเชื่อว่าพวกนั้นเป็นคนจริงๆ
‎แต่ต้องเชื่อว่านั่นเป็นตัวละครในเรื่อง
‎และเราอยากผสมให้ทั้งรูปลักษณ์ ‎และบุคลิกของหุ่นกลายเป็นส่ิงเดียวกัน
‎เราอยากหลอมรวมมันเข้าด้วยกัน
‎โวลเปกับทรงผมชี้ตั้งเหมือนเขาซาตาน
‎ความไร้เดียงสาของพิน็อกคิโอ ‎ความเรียบง่ายในตัวเขา
‎ความติดดินคลุกฝุ่น ‎งดงามแบบโลกเก่าของเจ็ปเพ็ตโต
‎เราอยากทำงานออกแบบ ‎ในระดับที่ช่วยเล่าเรื่องได้ด้วย
‎เสียงหรีดหริ่งจากวัยเยาว์ ‎โดยเซบาสเตียน จ. จิ้งหรีด
‎ในแง่ของขนาด
‎เราใช้หุ่นหลายขนาดสำหรับสถานการณ์ต่างๆ กัน
‎นี่คือพิน็อกคิโอ ‎ขณะพูดคุยกับคุณจิ้งหรีดที่มีส่วนสูงเท่านี้
‎เซบาสเตียน จ. จิ้งหรีด
‎และเพื่อให้ขนาดเข้ากันได้ในบางช็อต
‎เราต้องใช้ทั้งหุ่นจิ้งหรีดและบ่าของพิน็อกคิโอ
‎ตอนที่คุยกับเขา กระซิบข้างหูเขา
‎เราก็ใช้พิน็อกคิโอตัวเบิ้มตรงนี้
‎แล้วในบางช็อต เราก็ใช้พิน็อกคิโอตัวจิ๋วแบบนี้
‎แล้วก็มีนี่
‎จิ้งหรีดตัวเล็ก
‎เอาไว้ถ่ายช็อตอื่น
‎โดยเฉพาะตอนที่เขาโดนบี้
‎เจ็บปวด
‎เราก็ทำหุ่นขนาดเล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้
‎โดยที่ยังสามารถควบคุมหุ่น ‎แล้วทำแอนิเมชั่นได้ต่อ
‎เราก็สร้างพิน็อกคิโอ ‎ตัวเล็กที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่ก็ยัง
‎คุมท่าอะไรได้ดีมาก
‎แล้วค่อยทำหุ่นตัวอื่นตามสัดส่วนนั้น
‎แล้วก็ทำฉากตามสัดส่วนขึ้นไปอีก
‎เราต้องสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่หมด
‎นั่นเป็นทั้งพรประทาน ‎และคำสาปของงานสต็อปโมชั่น
‎เราทำทุกอย่างให้ออกมา ‎เหมือนกับที่อยากให้เป็นได้เป๊ะๆ
‎ผมว่านั่นเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้น
‎เพราะเราสร้างโลกขึ้นมาทั้งใบ
‎โลกซึ่งจะไม่เหมือนโลกใบอื่น ‎หรือไม่ได้เหมือนมากนัก
‎นั่นก็ทรงพลังมากนะครับ
‎ช่วยให้เราเล่าเรื่องได้ดีที่สุด
‎เราเลยนั่งดูหนังของกีเยร์โมเยอะมาก ‎แล้วเก็บลักษณะสำคัญๆ ออกมา
‎การใช้สี เนื้องาน
‎ทรงหน้าต่างและบรรยากาศโดยรวม
‎ดูไปแค่สามวินาทีก็น่าจะบอกได้แล้วว่า ‎กำลังดูหนังของกีเยร์โม
‎เราก็อยากให้เรื่องนี้เป็นเหมือนกัน
‎ฉากทั้งหมดกระตุกใจ
‎ให้คิดถึงความงามของเมืองเล็กๆ ในอิตาลี
‎ผมรู้จักสถานที่แบบนี้เป๊ะๆ เลย
‎เราเก็บข้อมูลกันเยอะมาก
‎ทั้งข้อมูลภาพถ่าย โปสเตอร์ ‎เลียนแบบลักษณะตัวอักษร
‎เพราะผมอยากให้โลกนั้นให้ความรู้สึกสมจริง
‎อาคารทั้งหมดในตัวเมือง
‎จะมีส่วนที่คงค้างจากต้นกำเนิดอยู่
‎เช่นอาจเคยเป็นซากตึกยุคกลาง ‎แล้วที่สร้างทับขึ้นไป
‎จะมีภาพแกะสลักสมัยยุคศตวรรษที่ 18
‎แล้วก็มีจิตกรรมฝาผนังที่เป็นภาพปูนเปียกเฟรสโก ‎จากสมัยปี 1500 หรือ 1400
‎ทุกอย่างให้ความรู้สึกมีมิติหลายชั้น
‎เมื่อเราถ่ายทอดสคริปต์มาเป็นสตอรี่บอร์ดแล้ว
‎การตัดสินใจตรงนั้นจะกำหนด ‎ความยิ่งใหญ่ของวิสัยทัศน์ของหนัง
‎จากนั้นเราถึงเลือกได้ว่า ‎จะวางกล้องตรงไหนในเรื่อง
‎กล้องจะแพนแค่ไหนยังไง
‎มีเรื่องท้าทายแปลกใหม่ที่เราเจอเรื่องหนึ่ง
‎แอนิเมเตอร์จะต้องสามารถเข้าไปในฉาก
‎จับหุ่นและทำแอนิเมชั่นได้
‎เราจึงต้องออกแบบฉากเหล่านั้น
‎ให้สามารถถอดส่วนประกอบได้หลายทาง
‎ทุกอย่างเป็นการร่วมมือกันครั้งใหญ่ ‎เราทุกคนนั่งอยู่ตรงนั้นด้วยกัน
‎คุยกันว่าหนังจะออกมาเป็นยังไง
‎หนังเรื่องนี้จะมีหน้าตาเฉพาะ
‎การทำแอนิเมชั่นก็ต้องทำให้เข้ากับตัวหนังเช่นกัน
‎ช่วงต้นๆ เราต้องหาอารมณ์ศิลป์ของเรื่องให้ได้
‎ต้องตกลงกันว่ามันเป็นยังไงแน่
‎เราจะอ้างอิงจากสิ่งที่เรียบง่ายมากๆ
‎คือว่า เรามีลูกสนอยู่ในเรื่อง
‎เป็นของชิ้นเล็กๆ น่ารัก
‎พอเรามองมันซ้ำๆ หลายเดือนในช่วงต่างๆ กัน
‎เราก็ต้องมามองสิ่งอื่นๆ ผ่านแนวคิดที่ว่า
‎เราจะทำลักษณะลูกสนนี้ยังไง เราชอบลุคนี้
‎ถ้าเราดูออกว่าลูกสนตามธรรมชาติ ‎มันมีเส้นสายยังไง
‎เราจะเริ่มเรียนรู้ภาษาของเส้นสาย
‎และระดับรายละเอียด ระดับของความสมจริง
‎ที่เราพยายามใส่เข้าไปในหนังเรื่องนี้
‎แล้วก็เริ่มจับทางได้ว่าโลกในหนังมีหน้าตายังไง
‎หุ่นยมทูตเป็นตัวละคร ‎ที่ทำให้เราได้สำรวจการออกแบบบางมุม
‎ใช่ ตอนแรกเราออกแบบให้ยมทูตมีหางเป็นงู
‎แล้วคุณกับโทบี้
‎เห็นลายเกล็ดลูกสน นั่นฉลาดล้ำมาก
‎นั่นเป็นวิธีโยงเข้ากับลูกสนได้ดีเยี่ยม ‎ที่ว่ายมทูตเป็นตัวแทน
‎ของสรรพสิ่งที่มีชีวิต
‎มีส่วนกางเกงของสแปซซาทูร่า
‎ซึ่งลายทางของกางเกงนั้น…
‎- ต้องทำมือทั้งหมด ‎- ต้องทำมือขึ้นมาทั้งหมด
‎แต่ไม่อยากให้ออกมาชัดเจนเกิน นึกออกไหม
‎จะต้องรู้สึกสมจริงในแง่หนึ่ง
‎แต่ในขณะเดียวกันก็สะท้อนฉากแวดล้อมทุกอย่าง
‎ต้องดูว่ามันไม่ได้เนี้ยบกริบสมบูรณ์แบบ
‎ตัวกางเกงก็มีเอกลักษณ์ของมัน
‎เราเห็นตัวอย่างผ้าจากแมคคินนอนกับซอนเดอร์ส
‎เขาทำกระดานตัวอย่างมาให้ ‎เราเอาผ้าลายทางมาจัดได้เก้าแบบ
‎นี่คือแบบที่เราชอบ เราทุกคนบอกว่า "อันนั้น"
‎แล้วเราก็หัวเราะ แบบว่า "เห็นตรงกันหมด"
‎"เยี่ยมเลย งั้นต้องเป็นแบบนั้นแล้วล่ะ"
‎ขั้นต่อไปก็ต้องคุยกันว่า ทำไม
‎เพราะเมื่อคุยว่าทำไมถึงเป็นอันนั้น
‎เราอาจใช้กฎเดียวกันในการตัดสินเรื่องอื่นๆ ได้
‎โลกนี้มีกฎของมัน
‎เราต้องหาภาษาของหนัง
‎มันจะดูเป็นการ์ตูนแค่ไหน ดูสมจริงแค่ไหน
‎แล้วผมว่าเราก็สรุปได้ในจุดที่พอเหมาะพอดีที่สุด
‎การมีส่วนประกอบที่เหนือจริงอย่างพิน็อกคิโอ
‎ทำให้เราต้องสร้างโลกที่สมจริงไว้รอบพิน็อกคิโอ
‎ถ้าทุกอย่างพิเศษไปหมด ‎สุดท้ายจะไม่มีอะไรพิเศษเลย
‎เราต้องทำโลกที่สมจริง ‎สัดส่วนของทุกอย่างต้องพอดี
‎กฎฟิสิกส์ของโลกต้องถูกต้อง
‎นั่นจะช่วยให้มีที่ยึดเหนี่ยวเรื่องทางอารมณ์ ‎และปมเรื่องของพิน็อกคิโอ
‎เรื่องนั้นกีเยร์โมตาแหลมมากครับ
‎เขาจะสังเกตทุกอย่างที่ไม่เข้ากับโลกนั้น
‎มันก็ไม่ได้แตกต่างจากการออกแบบ
‎และตกแต่งฉากหนังคนแสดง
‎เต็มรูปแบบ
‎นั่นแหละความงดงาม ‎ของการทำแอนิเมชั่นสต็อปโมชั่น
‎ตกแต่งฉาก ออกแบบฉาก ตกแต่ง
‎การถ่ายภาพ ‎ทุกอย่างเหมือนหนังคนแสดงหมดเลย
‎กีเยร์โมใส่ใจกับการที่ ‎ทุกอย่างต้องให้ความรู้สึกและดูสมจริง
‎เราจึงต้องหาแหล่งอ้างอิงเป็นภาพเก่าๆ เท่าที่มี
‎เช่น การตกแต่งภายในตรงนี้
‎ถ้าจินตนาการว่าแหล่งพลังงานหลัก ‎ของยุคนั้นคือถ่านหิน
‎กับไม้ฟืน ‎เราก็ต้องทำให้ผนังทุกด้านเปื้อนรอยเขม่า
‎ดังนั้นต้องไม่คิดแต่ออกแบบอย่างเดียว
‎แต่ต้องอาศัยความเป็นจริง
‎จำได้ว่าตอนเขามาดูฉากครั้งแรกๆ ‎เขามองเข้าไปในฉากโบสถ์
‎ซึ่งเรารีบสร้างแทบไม่ทันก่อนที่เขาจะมา
‎เขาบอกว่า ‎"ฮื่อ น่าจะทำให้มันเก่าสุดๆ เลยนะ"
‎เราเริ่มจากความจริงที่ว่า ‎โบสถ์ในยุโรปใช้เวลาสิบปีหรือเป็นร้อยๆ ปี
‎กว่าจะสร้างเสร็จ
‎เท่ากับงานไม้จะต้องสีซีดกว่าภาพเฟรสโกที่ผนัง
‎หรือกระจกสีจะมาจากคนละทศวรรษหรือศตวรรษ
‎และรูปสลักพระเยซูจะต้องใช้เวลาทำนานมาก
‎ต้องให้ความรู้สึกเหมือนมันมาจากมือคนเดียวกัน
‎เทียบกับของที่อยู่ในบ้านของเจ็ปเพ็ตโต
‎เราต้องรับรู้ได้ถึงรอยแกะสลักไม้ รูปทรง
‎ที่ผมอยากให้มีความคู่ขนาน ‎กับพิน็อกคิโอซึ่งทำจากไม้เหมือนกัน
‎และพิน็อกคิโอก็ไม่เข้าใจว่า
‎ทำไมคนเมืองนี้ถึงเกลียดเขา
‎ถ้านั่นก็มาจากไม้ คนยังรักเลย
‎อย่างที่เขาบอกน่ะ เขาก็ทำจากไม้นี่นา
‎บทตรงนั้นจึงต้องไปถ่ายในโบสถ์
‎ผมเป็นห่วงแค่เรื่องเดียวตอนถ่ายเรื่องนี้
‎ผมไม่รู้ว่าจะมีชุดควบคุมการเคลื่อนไหวกล้อง
‎พอให้คุมกล้องทั้งหมด ‎อย่างที่กีเยร์โมจะต้องการในหนังรึเปล่า
‎เพราะหนังช่วงหลังๆ ของกีเยร์โม ‎กล้องมันแพนไม่มีหยุดเลย
‎เราอยากจัดฉากให้ตัวละครเคลื่อนที่ไป ‎พร้อมๆ กับกล้อง
‎เคลื่อนที่ไปเหมือนเวลามีนักแสดงจริงเข้าฉาก
‎ในบางฉาก เราแพนกล้องกันเยอะมาก
‎ตัวอย่างเช่น มีช็อตหนึ่ง ‎เราใช้เวลาถ่ายถึงสามเดือน
‎มีช็อตที่สแปซซาทูร่ากลับไปที่งานคาร์นิวัล
‎เขาวิ่งไปแล้วกล้องก็ไล่ตามไปติดๆ
‎ระหว่างที่ฝ่าบริเวณงานคาร์นิวัล
‎จนสุดท้ายไปหยุดที่รถของโวลเป
‎ช็อตแบบนั้นจะให้ข้อมูลกับคนดูเยอะมาก
‎เพราะเราเห็นการเคลื่อนไหวของสแปซซาทูร่า
‎ทำให้เห็นบุคลิกลักษณะตัวละครของเขา
‎และยังทำให้เห็นสภาพแวดล้อมที่เขาอยู่
‎ทำให้เราเห็นละครสัตว์
‎และเรายังได้พบกับตัวละครอื่นๆ
‎ซึ่งเป็นตัวละครประกอบฉากตอนที่เขาวิ่งผ่านไป
‎หนังส่วนใหญ่ของกีเยร์โมมีความเหนือจริง
‎เราจึงต้องใช้แสง
‎เพื่อเน้นอารมณ์ในฉาก
‎การจัดให้เมฆลอยเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ‎ช่วยในการเล่าเรื่องได้เยอะ
‎เหมือนตอนที่เจ็ปเพ็ตโตโค่นต้นสน
‎มันช่วยสะท้อนสภาพจิตที่เจ็บปวดของเจ็ปเพ็ตโต
‎ทำให้เราเค้นอารมณ์ออกมาได้อีก
‎หนึ่งในเรื่องที่เราไม่เคยทำมาก่อน
‎คือตอนที่โวลเปก่อไฟจะเผาพิน็อกคิโอ
‎เราทำคบเพลิงโดยใส่ไฟแอลอีดีไว้ในนั้น
‎เพื่อตอนที่โวลเปโบกคบเพลิงไปมา
‎เราก็ถ่ายแสงที่โบกไปโบกมาได้ด้วย
‎ถ่ายโดยเปิดรูรับแสงหลายๆ แบบ
‎ส่งคบไฟมา สแปซซาทูร่า
‎เพราะปกติแล้วเราต้องเลียนแบบขึ้นมาใหม่
‎ด้วยการจัดแสงหรือจัดมุมฉาก
‎แต่นี่เป็นโอกาสให้เรา
‎บังคับมันในช่วงโพสต์โปรดักชั่น
‎เราแยกแสงจันทร์ไว้ต่างหากได้
‎โดยใช้แค่แสงจากคบเพลิงและไฟ
‎ไว้ในอีกเลเยอร์หนึ่ง
‎แกได้แสงแน่ สว่างจ้าเลย
‎เหมือนดาราดาวเด่น!
‎โอ๊ย! ช่วยด้วย!
‎น่าทึ่งมากที่การออกแบบตัวละคร ‎และตัวนักแสดงที่มาพากย์
‎สะท้อนไปมาต่อกัน
‎แอนิเมเตอร์ที่จัดท่าหุ่นก็ได้ข้อมูลตรงนั้นเหมือนกัน
‎ถึงตอนที่แอนิเมเตอร์ได้จับหุ่น
‎แอนิเมเตอร์จะได้เสียงพากย์มาแล้ว
‎ส่วนหนึ่งของพิน็อกคิโอที่ผมชอบมาก
‎คือการที่เขาสามารถจับจิตวิญญาณ
‎ของเด็กสี่ขวบหรือเด็กหกขวบ ‎ซึ่งพลังงานล้นเหลือ
‎และไม่มีใครควบคุมได้
‎เวลาเขาเศร้า คนจะรู้เลยว่าเขาเศร้า
‎วินาทีหนึ่งเขาอาจจะน้ำตาปริ่ม
‎แต่อีกสองวินาทีต่อมาเขาอาจเริงร่ามากๆ ก็ได้
‎และเรื่องที่เราได้เรียนรู้จากเกรกอรี
‎เราอัดเสียงได้แค่เป็นช่วงจังหวะสั้นมากๆ
‎แต่ทุกอย่างจริงใจทั้งหมด
‎กระบวนการทำงานของผมตอนต้น ‎ผมตื่นเต้นมาก
‎ผมไม่เคยเล่น
‎อะไรที่เป็นบทสำคัญและยิ่งใหญ่ในหนังขนาดนี้
‎ก็เหมือนถ่ายสารคดี
‎ทุกครั้งที่เขาเริ่มแสดง
‎เราจะทำอะไรแบบที่
‎จะช่วยให้เขาสลัดความตั้งใจแสดงออกไปเลย
‎ผมจะบอกให้เขาเรียกผมว่าเจ้าโง่
‎เขาบอกว่า ถ้าผมต่อท้ายประโยคด้วย "เจ้าโง่"
‎ต่อให้คำนั้นจะไม่ได้เข้าไปอยู่ในเวอร์ชั่นสุดท้าย
‎ก็ยังช่วยให้ผมเน้นประโยคได้มากขึ้น
‎โดยเฉพาะในบทที่ตลกหน่อย
‎และทุกครั้งที่เขาตั้งใจแสดงมากเกินไป
‎เขาจะบอกว่า "หุบปาก เจ้าโง่"
‎แล้วเขาก็จะหัวเราะออกมาและพากย์ต่อได้เลย
‎ผมมีเลือดเนื้อ มีกระดูก มีหนังด้วย
‎ผมเป็นเด็กจริงๆ นะ
‎เขาเก่งเวลาที่แสดงเป็นธรรมชาติ
‎แต่เสียงของเขาจับใจมากเวลาที่พูดอะไรเบาๆ
‎ตอนคุยกับคุณจิ้งหรีด
‎หรือคุยกับแคนเดิลวิค
‎ตรงนั้นเขาแสดงอารมณ์บริสุทธิ์ออกมาได้เลย
‎คนเป็นพ่อก็รู้สึกสิ้นหวังเหมือนใครๆ นั่นแหละ
‎พ่ออาจพูดคำที่คิดว่าตอนนั้นตั้งใจ
‎แต่ลึกๆ แล้วเขารักเรา
‎ผมว่านี่เป็นเรื่องที่สามแล้ว ‎ที่ได้ร่วมงานกับเดวิด แบรดลีย์
‎และก็เป็นเพราะผมชื่นชมเขามาก
‎ผมว่าเขาเป็นนักแสดงซึ่งมีเสียงที่คนจำได้ง่ายๆ
‎ห้ามพูดกับท่านโพเดสตาแบบนั้น
‎ผมเริ่มอ่านบทโดยหาลักษณะเสียงที่เหมาะ
‎เสียงที่น่าเชื่อถือและจริงใจ
‎แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นเสียงที่ ‎จะเล่าเรื่องได้อย่างมีชีวิตชีวา
‎และจับใจคนดู
‎จับแก่นของตัวละครออกมา
‎เขาขึ้นเสียงสูงแล้วก็กดเสียงต่ำเร็วมาก ‎"ทำไมถึงพูดแบบนั้น"
‎คือจริงๆ แล้วเขา…
‎มีคุณสมบัติที่แทบจะเหมือนร้องเพลง
‎ลูกชายจะรู้เสมอว่าพ่อยังไม่ตาย
‎เขาต้องมาตามหาเรา เดี๋ยวเจ้าก็เห็น
‎ไม่มีอะไรต้องห่วงเลย
‎คุณก็พูดง่ายสิ
‎ตอนเพิ่งเริ่ม ผมยังไม่ค่อยมั่นใจกับคุณจิ้งหรีด
‎ในฐานะของตัวละคร
‎แต่ทันทีที่ยวนเริ่มพากย์ ‎ผมก็คิด "โอเค เอาด้วยเต็มตัว"
‎นี่มัน… เรารอดแล้ว
‎ไม่อยากจะเชื่อ!
‎ผมเป็นแฟนตัวยงของยวน แมคเกรเกอร์
‎เวลาเขาพูด ‎ใครๆ ก็เข้าอกเข้าใจและอบอุ่นมาก
‎ผมบอกเลยว่า "ใช้เสียงเขาให้มากที่สุด"
‎แต่ผมก็พยายามสุดตัวแล้ว
‎นั่นก็ดีสุดเท่าที่ใครสักคนจะทำได้
‎พิน็อกคิโอเป็นคนสอนผมเอง
‎ผมเลยคิดว่านั่นควรเป็นตัวละครหลักของเรื่อง
‎เป็นตัวเล่าเรื่องเลย
‎เราจึงเขียนหลายฉากใหม่ให้เน้นคุณจิ้งหรีด
‎ต่อให้เขาแค่ยืนมองอยู่เฉยๆ ก็ตาม
‎ผมว่าเซสชั่นที่อัดเสียงกับยวน ‎เป็นเซสชั่นอัดเสียงพากย์ที่ดีที่สุด
‎เท่าที่ผมเคยฟังมาในชีวิต
‎ฉันคือเคานต์โวลเป เจ้าคือผู้ได้รับเลือก!
‎มาร่วมชีวิตคาร์นิวัล ‎ที่แสนหรูหรา สนุกสบาย ไร้กังวล
‎ในฐานะดาวดวงเด่นของโชว์หุ่นของฉัน
‎เรารู้ว่าโวลเปจะต้องเป็นเสียงที่รื่นหู ‎ดูมีระดับ น่าฟัง
‎เหมือนเป็นคนที่รู้รอบเรื่องทั่วโลก
‎เราอยากให้เขาติดสำเนียงหน่อยๆ
‎แต่ยังสามารถออกเสียงได้อย่างไร้ที่ติ
‎ทั้งคำภาษาฝรั่งเศส คำภาษาอิตาเลียน ‎คำภาษาเยอรมัน
‎หุ่นเชิดคือ เลอ เมเยอร์ กิ ซัวต์ ‎ชั้นสูง!
‎ยกแขน
‎หุ่นเชิดได้รับความเคารพนับถือ ‎จากคนทุกระดับในชีวิต
‎เสียงเดียวที่ผมนึกได้ ‎คือเสียงของคริสตอฟ วอลซ์
‎พูดถึงคนที่สามารถ
‎เปลี่ยนจังหวะ ‎และการเน้นเสียงได้ในกลางประโยค
‎เปลี่ยนเสียงเพื่อเน้นดราม่า เรียกงั้นก็ได้
‎ผมมักจะมองหาจุดมุ่งหมายของเรื่อง
‎เขารู้ดีจริงๆ ว่าจะทำให้เสียงหลากหลายยังไง
‎และเน้นไม้ตายที่จังหวะที่ถูกเป๊ะ
‎มีอะไร มาทำอะไรตรงนี้
‎เสียงพากย์สแปซซาทูร่า ‎ซึ่งทุกคนจะต้องประหลาดใจมากๆ
‎เป็นทั้งความโชคดีและบังเอิญ ‎อย่างที่ผมไม่มีทางคาดการณ์ได้มาก่อน
‎เราถ่ายทำเรื่องทางฝันร้าย สายมายา
‎เคท แบลนเชตต์กับผมสนุกกันมาก
‎แล้วเธอก็บอกว่า ‎"คุณต้องหาบทในพิน็อกคิโอให้ฉันนะ"
‎ผมบอกว่า "เหลือแต่บทของลิงแล้ว"
‎ฉันบอกว่า "ฉันยอมเล่นทุกบท"
‎"ฉันเล่นเป็นดินสอให้ก็ได้ ถ้าเป็นหนังของคุณ"
‎ผมเอาภาพสแปซซาทูร่าที่ออกแบบไว้ให้ดู ‎แล้วเธอก็บอกว่า
‎"ฉันว่านี่เป็นสัตว์พิทักษ์ของฉันแน่เลย"
‎ตอนที่สแปซซาทูร่าโดนยิงตกจากฟ้า
‎อยากให้ทำเสียง…
‎แบบมาจากที่ไกลๆ ไหม
‎ฉันว่ามีเสียงหัวเราะของกีเยร์โม
‎อยู่ในเสียงของสแปซซาทูร่า
‎แต่ฉันว่าตัวละครทุกตัวในหนังของกีเยร์โม
‎เราทุกคนรู้สึกว่า ‎พวกเขาเป็นสมบัติส่วนตัวของกีเยร์โม
‎ฉันเลยคิดว่าคงมีลักษณะของกีเยร์โม
‎อยู่ในตัวละครทุกตัว ‎และสแปซซาทูร่าก็มีเหมือนกัน
‎หวัดดีฮะพ่อ ไปแล้วนะพ่อ…
‎ปกติแล้วเวลาดูงานแอนิเมชั่น
‎ที่มีเพลงด้วย
‎เราจะรู้เลยว่าเพลงกำลังจะมา
‎รู้สึกเหมือนบทพูดเป็นบทส่งเข้าเพลง
‎และวันไหนจะได้คืนมา…
‎แต่เพลงในพิน็อกคิโอของกีเยร์โม
‎โผล่มาโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว
‎เจ้าหุ่นพวกนี้ทำให้ผมปรารถนาสุดใจที่จะไม่
‎ทำเพลงหนังแอนิเมชั่น ‎แต่อยากให้เป็นเพลงหนังคนแสดงจริง
‎ผมทำเหมือนกันเลย เพราะมันดูมีชีวิตไม่ต่างกัน
‎ทุกตัวดูเหมือนคนจริงๆ
‎ผมจึงพยายามแต่งเพลง ‎ให้เหมือนเป็นเพลงของคนจริงๆ
‎เราชอบอธิบายว่างานแนวนี้ไม่ใช่หนังเพลง
‎แต่เป็นหนังที่มีจังหวะเพลง
‎ไม่ใช่เพลงที่พบในหนังเพลงทั่วไป ‎และไม่ใช่เพลงป๊อป
‎แต่เป็นเพลงที่เราจะคิดถึง หากนึกว่า
‎เป็นงานของอเล็กซองดร์กับกีเยร์โมและมาร์ค
‎สมองอัจฉริยะเหล่านั้นมาร่วมกัน ‎สร้างสรรค์สิ่งที่ไม่เหมือนใคร
‎ตอนที่ผมได้คุยกับอเล็กซองดร์ ‎ผมคิดว่าคงจะน่าสนใจดี
‎ถ้าเปิดเรื่องมาแบบมีตัวละครที่ร้องเพลง
‎แต่สุดท้าย…
‎ครึ่งหลังของหนังกลายเป็น ‎เพลงยุคฟาสซิสต์และเพลงสวนสนาม
‎หนังเรื่องนี้ใช้เวลาทำงานนานมาก
‎เพราะการทำแอนิเมชั่นต้องใช้เวลา
‎แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คือ
‎กีเยร์โมอยากให้ผม ‎แต่งเพลงให้ตัวละครต่างๆ ด้วย
‎เพลงมีความสามารถ
‎อธิบายชีวิตของตัวละครได้ในเวลาไม่กี่วินาที
‎เพลงจะช่วยบ่งบอกอารมณ์
‎และยังให้ข้อมูลว่า ‎พวกเขาเป็นใครหรืออยู่ตรงไหน
‎มาจากที่ใดและกำลังจะไปที่ไหน
‎ผมชื่นชมอเล็กซองดร์ เดสพลาต์มาก
‎เขาเป็นคีตกวีภาพยนตร์ที่หาตัวจับยาก
‎เขาทำแบบเดียวกับที่ผมทำกับบท
‎เขาดูเรื่องราวที่จะเล่าก่อน
‎สำหรับหนังทั้งเรื่องนี้ ผมเลือกมาแต่เครื่องไม้
‎เราจึงจะมีกีตาร์ แมนโดลิน
‎มีเปียโน ฮาร์ป และเครื่องเป่าไม้ทั้งหมด
‎บาสซูน แคลริเน็ต โอโบและขลุ่ยฟลุต
‎เครื่องดนตรีทำจากไม้ทั้งสิ้น
‎มันสร้างบรรยากาศแปลกประหลาด ‎ซึ่งเป็นของพิน็อกคิโอแท้ๆ
‎ไม่นะ!
‎ที่จริงคุณสามารถดูหนังเรื่องนี้ควบกับ
‎อัศจรรย์แดนฝัน มหัศจรรย์เขาวงกต ‎หรือเด็กผีวิญญาณพยาบาทได้เลย
‎มันมีองค์ประกอบคล้ายๆ กัน ‎กับเรื่องจิตวิญญาณบริสุทธิ์ที่ถูกทดสอบ
‎และผ่านอุปสรรคไปได้อย่างเข้มแข็ง
‎ข้ามองว่าเจ้ากลับต้องรับภาระหนักอึ้ง
‎นี่เป็นหนังเกี่ยวกับความตาย
‎ถ้าจะทำหนังเกี่ยวกับชีวิต ‎เราต้องทำหนังเกี่ยวกับความตายด้วย
‎ตกลง
‎ตอนที่เราเริ่มคิดจะทำพิน็อกคิโอ
‎ผมรู้ว่าอยากทำเวอร์ชั่นของตัวเอง
‎ผมไม่ได้อยากแค่ปรับบทจากต้นฉบับเดิม
‎ผมอยากพูดถึงเรื่องที่จับใจผมเป็นการส่วนตัว
‎หนังส่วนใหญ่ที่ผมทำ ไม่ทางใดทางหนึ่ง ‎ก็เป็นเรื่องของผมกับพ่อ
‎เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
‎เราได้ดูเด็กคนนี้เติบโตขึ้น ‎โดยที่ร่างกายไม่มีวันเปลี่ยนไป
‎แต่ถึงอย่างนั้น
‎เรากลับรู้ว่าเขาทำอะไร ‎ได้มากกว่าทุกคนรอบตัวเขา
‎ทีนี้ จงไปใช้เวลาให้คุ้มค่า
‎ปกติแล้วหนังพิน็อกคิโอ ‎ประเด็นหลักอยู่ที่พิน็อกคิโอเรียนรู้โลก
‎จนกระทั่งเขากลายเป็นเด็กดี ‎เมื่อนั้นจึงได้เป็นเด็กที่มีเลือดเนื้อจริงๆ
‎พิน็อกคิโอของเราไม่ใช่อย่างนั้น
‎เขาเปลี่ยนใจของทุกคน ‎เพราะหัวใจของเขาบริสุทธิ์เหลือเกิน
‎เขาเปลี่ยนเจ็ปเพ็ตโต
‎เขาเปลี่ยนคุณจิ้งหรีด
‎เขาเปลี่ยนสแปซซาทูร่า เขาเปลี่ยนทุกคนเลย
‎แล้วเขาก็ได้เรียนรู้ตัวตนของเขา ‎ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง
‎ผมว่าหนังเรื่องนี้ ‎เป็นมากกว่าที่ผมคาดหวังไว้ทุกทาง
‎เป็นหนังที่ผมอยากให้ตัวเองสมัยเด็กได้ดู
‎เป็นหนังที่ถึงเป็นผู้ใหญ่แล้วก็อยากดู
‎เป็นหนังที่ผมอยากเอาไปคุยกับคนในครอบครัว
‎และเมื่อเราสามารถดูซ้ำได้ทุกครั้งเมื่อต้องการ
‎หลังจากได้ดูครั้งแรกในโรงไปแล้ว
‎เป็นสิ่งที่จะสร้างความผูกพันอย่างที่สุด
‎ระหว่างผู้ชมกับหนังเรื่องนี้
‎ดูแต่ละครั้ง ผมยิ่งรักหนังเรื่องนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
‎ผมหวังว่าผู้ชมจะรู้สึกแบบเดียวกันครับ
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม