Downloaded from YTS.MX
Animasyon, izleyiciler nezdinde ayrı bir tür hâline geldi.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ama aynı zamanda bir sanat tarzı.
Animasyon sanatının alt türlerinden bana en kıymetli ve büyüleyici gelen
stop-motion tekniği.
Çünkü animatör ve kukla arasındaki bağla hayat buluyor.
Filmde gerçekte olanları çekersiniz.
Animasyonun, gerçeği yoktan var edip taklit etmesi gerekir.
Yaratınıza hayat verirsiniz. Bence en üstün sanat budur.
Bizi eşsiz kılan şey
Guillermo'nun filmlerindeki estetiği bu filme taşımamız.
Film başlı başına meşakkatli bir süreç.
Hele ki her şeyin elle yapıldığı stop-motion'la birleştiğinde
ortaya çok etkileyici bir sonuç çıkıyor.
Pinokyo kocaman kalbi olan bir film.
Kendinizi tanıyıp özünüze sadık kalmayı,
kabul görmek için değişmek gerekmediğini anlatıyor.
Ama aynı zamanda baba ve oğul olmayı,
aileni oldukları gibi sevmeyi öğrenmeyi anlatıyor.
Guillermo'nun Pinokyo'sunun hiç beklenmedik bir yaklaşımı var.
Hem hiç beklemediğiniz anlarda büyük ve önemli konulara giriyor
hem de aynı zamanda eğlenceli bir aile filmi.
İnsan olmanın ve toplumun parçası olmanın anlamına mercek tutuyor.
Bu Guillermo'nun alanı ve Pinokyo da tam olarak bununla ilgili.
Bildiğinizi sandığınız bir hikâyeyi yeniden ele alıyoruz.
ANİMASYON SANATININ PERDE ARKASI GUILLERMO DEL TORO SUNAR: PİNOKYO
Beni hikâyeye çeken şey Pinokyo'nun dışlanmışlığıydı.
Frankenstein'ın canavarı ve Pinokyo gibi aykırı karakterleri kendime yakın bulurum.
Dışarıdan aldıkları bilgi yetmez,
dünyayı bir başlarına anlamlandırmaları gerekir.
Bir şey size doğru ya da yanlış geldiğinde neden öyle geldiğini anlamak istersiniz.
Pinokyo'nun bu dünyaya ait olmaması ve gerçek bir çocuk gibi görülmemesi
bence ona bir kırılganlık katıyor.
Çünkü insanların "gerçek çocuk" algısına uymuyor.
Ben gerçek bir çocuğum.
-Bu bir iblis. -Bu bir büyü!
Bu Pinokyo filminin özelliği Guillermo'nun yorumu olması.
Film estetik olarak Guillermo'nun izlerini taşıyor.
Bir Pinokyo filmine yalnızca Guillermo'nun katabileceği
korkutucu bir hava katmayı başardı.
Ama hikâyenin aynı zamanda duygusal ve içten bir yanı da var.
Pinokyo!
Sevgi can yakıyormuş.
Pinokyo'yu hayata geçirmek 15 sene aldı.
Stop-motion bir film için olabilecek en iyi ekibi topladık.
Şu minyatür düğmelere bakın.
-Evet. -Çok güzeller.
Evet, kesinlikle.
Londra, Portland ve Guadalajara'da birbirine bağlı üç ekip kurduk.
80'lerden beri Meksika animasyonunu destekliyorum
ve Meksika'yla bir bağımız olmasını istedik.
Pinokyo ve cırcırböceğini Meksikalı animatörler oynatsın istedim.
Ana karakterleri.
Meksikalı bir animasyon stüdyosunun tüm teknik ve sanatsal hünerlerini
bu sayede gözler önüne serebildik.
ShadowMachine'in rehberliğinde dünyanın en iyi animatörlerini topladık.
Guillermo'nun vizyonunu hayata geçirebilmek adına
bir stop-motion ekibi toplamaya başladık.
Bu projede alanlarının duayenleriyle çalıştık.
Bu çok heyecan verici bir şeydi
çünkü çıtayı arşa çıkarıp tüm hünerlerimizi sergileyebildik.
Beklentilerini karşılamak isteyeceğim, efor gerektiren bir senaryo bekliyordum.
Bu da öyle bir tecrübeydi.
Dikkatimi çeken ilk şey
bu filmin gördüğümüz animasyonlara hiç benzememesiydi.
Bu filmin her karesinde Guillermo'nun tarzını görebilirsiniz.
Stop-motion ve dijital efekt çok farklı sanat kolları.
Stop-motion ilk günlerinden bu yana çok gelişti.
Eskiden kürk ve kumaşlar titreşir, optik yanılsamalar oluşurdu.
Setteki toz bile filme bir hava katardı.
Bu kusurlu görüntü öyle güzeldi ki…
Çünkü filmin nasıl çekildiğini gösteriyordu.
Benim bu filmden beklentim
animasyonun el yapımı doğasını taşımasıydı.
Oymacılık, boyama, heykeltıraşlıkta zanaatkârlığımızı konuşturmaktı.
Ama kamera düzenekleri ve kukla yapımı konusundaki gelişmelerle
daha fazla hareket serbestimiz de olacaktı.
Kukla yapım şefi olarak benim işim
Guillermo gibi bir yönetmenin
filminin estetiği konusunda bana güvenmesini sağlamaktı.
Sonra da bu hareketsiz objeleri
tamamen hareketli hâle getirecek pratik çözümler üretmekti.
Kuklaların nasıl hareket edeceğini,
hikâyenin gidişatında neler yapacaklarını planlamamız gerekti.
Nasıl bir düzeneğin üstünde duracak, ağırlığı ne kadar olacak…
Ağırlığı bile gözetmemiz gerek.
Hele ki canavarlarda bu dengeyi kurmak zor
çünkü insan karakterlerden çok daha külfetli oluyorlar.
Kuklaların kendilerine özgü türlü türlü fantastik özellikleri var.
Hepsi farklı zorluklar teşkil ediyor ama bir yolunu bulup yapmanız gerekiyor.
Tek bir kuklayı tamamlamak çok uzun bir süreç.
Bir kuklanın tamamen bitip herkesin içine sinmesi,
sahnede oynatılabilecek hâle gelmesi bir seneyi bulabiliyor.
Guillermo bunun protez yerine mekanik olmasını istedi.
Bu filmde iki tür kukla da mevcut.
Protez kuklalarda her ağız şekli ve her yüz ifadesi kuklaya takılır.
Ağzıyla yapabildiği her hareket başka bir maske şeklindedir
ve kuklanın yüzüne takılır.
Pinokyo tahtadan olduğu için protez bir kukla.
Pinokyo'nun hareketlerini tahtanın doğasıyla sınırladık.
Yüzünün boyutu asla değişmiyor. Yanakları dolgun değil.
Yüzündeki ahşap desenleri asla yer değiştirmiyor
ama ağzı açılıp kapanıyor.
Sanki kuklanın ağzı küçük bir keski darbesiyle açılmış gibi.
Tek vuruşta açılmış gibi ama arka tarafı hâlâ kapalı.
Bam! Ağzı açılıyor.
Bunu keşfettiğimiz an, dâhiyane bir andı. Havalara uçmuştum.
Pinokyo teknik açıdan yapması zor bir kukla olacaktı.
Karakterin, eklemlerine kadar tamamen tahta olduğunu göstermek için
yeni teknikler icat etmemiz gerekti.
Uzun metraj bir filmin gereksinimleri doğrultusunda
kuklanın hem pratik hem sağlam olmasını istedik.
Pinokyo, 3D bir yazıcıdan çıkarılmış ilk kukla olma özelliğini taşıyor.
Ama Volpe ve Geppetto mekanik kuklalar.
Mekanik animasyonda karakterin cildi silikondur.
İsviçre saatine benzer bir mekanizmanın üstüne geçirilir.
Bu şekilde kuklaya hayat veren animatör
her kare için yüz ifadesini dışarıdan değiştirebilir.
Animasyon ekibiyle beraber
her karakter için farklı teknikler geliştirmek zaman aldı.
Geppetto'yla işimiz çok kolaydı
çünkü bıyıklı, sakallı, kalın kaşlı bir karakter.
Bu tip özellikler mekanik kuklalarda işi kolaylaştırıyor.
Ama animatör ilk Carlo kuklasıyla çalışmaya başlayınca
gerçekten çok zorlandık.
Surat ne kadar pürüzsüzse ifadeyi değiştirmek de o kadar zor.
Bu yüzden animatörler
göz altlarına, kaşlara ve beden diline odaklandılar.
Carlo'yu oynatırken
karaktere özellikle gereksiz hareketler yaptırmak istedik.
Bu kukla gereksiz hareketin öncüsüydü
çünkü çocuklar sürekli gereksiz hareketler yapar.
Guillermo'nun başından beri yapmak istediği şeylerden biri
stop-motion'ın gerçekçiliğini muhafaza edip
karakterlerin hatalarını da hayata geçirmekti.
Performansların gerçekçi olmasını istiyordu.
İnsanlar sürekli ufak tefek hatalar yapar.
Örneğin biri bir tabak almaya gider
ama ilk ilkinde ulaşamayıp yeniden uzanır.
Canlı çekimlerde hata bir lütuftur.
Sizi şaşırtacak bir replik istersiniz.
Ama stop-motion'da bu gerçekçiliği ortaya çıkarmak daha zor.
Animasyona hayat veren sizsiniz, bu hataları bilerek yapmanız gerekiyor.
Bacağını kaldır.
Guillermo esasında canlı çekim yönettiği için
karakterlerin surat ifadelerine ve ekrandaki unsurlara verilen tepkinin
ne kadar sürdüğünü biliyor.
Guillermo bu filmde birçok şeyi yavaşlatmamızı istedi.
Pinokyo bir şey düşünüyorsa bunu göstermemizi istedi.
"Bir karakter bir şey düşünüyorsa
düşünme sürecini gözlerinde görmek istiyorum" dedim.
"O ufacık değişimi görmek istiyorum."
Sıradan bir şeyi animasyona dökünce olağanüstü bir sonuç ortaya çıkıyor.
Filmin yönetmenliğini Mark Gustafson'la beraber yaptık.
Kendisi efsanevi bir yönetmen ve animatör.
Guillermo'yla çalışmak muhteşem bir tecrübeydi
çünkü Guillermo şu an sanatının zirvesinde.
Bu yüzden sizin de çıtayı yükseltmeniz gerekiyor.
Guillermo'nun animatörlere olan güveni gerçekten muhteşemdi.
Onları oyuncuları gibi gördü.
Canlı çekimde kamera çekime başladığı an her şey oyuncunun elindedir.
Animatörlerle de benzer bir bağ kurunca
o kukla gibi düşünmeleri için onlara imkân tanımış oluyorsunuz.
Sadece bir eylemi gerçekleştirmek ya da pandomim oynamak yerine
gerçek oyunculuk gösteriyorlar.
Bizim oyuncularımız animatörlerimiz.
Animasyon o kadar ince bir süreç ki
işin performans kısmını animatörlerimize bırakmak istedik.
Guillermo'yla bu işe baş koyduğumuzda önümüzdeki ana hedeflerden biri
işin oyunculuk kısmını olabildiğince animatörlere bırakmaktı.
Buna yardımı dokunan şeylerden biri de canlı çekim videolar çekmek.
"Yalan söyleme" demiş.
"Yalan söylersen burnun büyüdükçe büyür…"
Bir animatör bir kareyi hayata geçirirken
nasıl bir sahne çekmek istediğini, hareketi, hızı çalışabilmek ister.
Bunun en kolay ve hızlı yolu kendinizi kameraya almaktır.
Animatör aynı eylemi yaparken kendini kameraya çeker.
Guillermo buna bayılırdı.
Her seferinde koca bir gülümsemeyle "Evet, işte aynı böyle! Harika!" diyordu.
Spazzatura.
Gris Grimly muhteşem bir Pinokyo tasarladı.
Bence gelmiş geçmiş en güzel Pinokyo oldu çünkü hem çok sade hem de güzel.
Pinokyo'yu kâğıda dökerken çırpı gibi ve tuhaf olmasını istedim.
Aynı ipleri olmayan bir kukla gibi.
Pinokyo ana karakter olduğu için önce onu tasarlamak istedik.
Guillermo, Pinokyo'nun Frankenstein'ı andırmasını istiyordu.
Henüz tam bitmemiş olacaktı.
Geppetto onu yaparken sarhoş olduğundan Pinokyo'yu asimetrik yaptık.
Geppetto bir kulağından ve saçından başlıyor.
O kısmı çok dikkatle yapıyor ama ondan sonra beziyor.
Hızlı hızlı bitiriveriyor.
Tasarımına en çok uğraştığımız karakter Geppetto oldu.
Kat kat giydirdik.
Giydiği her şeyin eski püskü olmasına özen gösterdik.
Sonuçta bir sürü pantolon alacak maddi durumu yok.
Oğlum…
Geppetto'nun nahoş yanını göstermemiz gerekiyordu.
Geppetto içki içiyor, tepesi atıyor,
Pinokyo'yu anlamıyor.
Bu çocuğa duyduğu sevginin
sosyal normlara uymaktan daha önemli olduğunu
anca belli bir süre geçtikten sonra anlıyor.
Ölmüş olsa da sahneye çıkarabilirim.
Bu ne cüret! Biraz saygı gösterin!
Pinokyo hikâyesinin asıl kötü karakteri genelde Mangiafuoco karakteridir.
Oldukça kalıplı bir adam.
Ama içimde kötü bir his vardı. Karakteri klişe buldum ve beğenmedim.
Guillermo projede çalışan herkesi topladı.
Bize dönüp "Bakın" dedi.
"Bence kötü karakterimiz çok saçma, onu değiştirmek istiyorum."
"Bence kötü karakter bu adam olmalı" dedim.
"Filmin antagonistini o yapsak?"
Her şey iyi hoştu ama kötü karakteri çoktan tasarlamıştık.
-Ne yapacağımızı şaşırdık. -Peki ne cevap verdiniz?
Bir kez fark edince bizim de kafamıza takıldı
ama neyse ki harika bir ekibimiz vardı.
Mangiafuoco'yu tasarlamak için çok zaman harcamıştık.
Kocaman bir sakal eklemiştik.
Ama bu kadar uğraşın ardından sirkteki figüranlardan biri oldu.
-Gidin buradan! Burada gösteri yapmıyoruz. -Evet, gösteri yapıyoruz.
Volpe diğerlerine göre biraz abartılı bir karakter.
Çok eğlenceli, biraz şeytanı andırıyor.
Hep çıkar odaklı, sadece kendini düşünüyor.
Halletmemiz gereken bir detay daha var.
Cırcırböceğini yaratırken dünyayı dolaşmış bir böcek hayal etmiştim.
Bir heykeltıraş ve avukatla yaşamıştı.
Aklıma Sebastian J. Cricket adı geldi.
Kulağa çok sofistike geliyordu.
Guillermo, cırcırböceğini baştan yarattı.
Bu ukala karakteri alıp
herkesin sevip izlemek isteyeceği birine dönüştürdü.
Cırcırböceğinin hareketleri başta basit görünse de
aslında daha dikkatli olmayı gerektiriyor.
Bir şeyleri açıklamak için sık sık ellerini kullanıyor.
Doğrucu bir karakter olarak
bir açıklama talep ederken, birini itham ederken
ve birini işaret ederken ellerini kullanıyor.
Surat ifadelerini tüm vücuduyla veriyor.
Ben dadı değilim hanımefendi.
Filmde doğaüstü yaratıklar da var. İnsan tasarlamaktan çok farklı.
Ama bu tam olarak Guillermo'nun uzmanlığı.
Köpekbalığı, Ölüm, orman perisi, cırcırböceği, tavşanlar…
Renkleri bu dünyaya ait olmayan bir laciverte çalıyor
çünkü hepsi birbirine bağlı.
Ölüleri öteki tarafa taşıyan tavşanlar Ölüm'ün birer uzantısı.
Ölüm ise orman perisinin, yani Yaşam'ın kardeşi.
Karakterleri hiçbir zaman tertemiz, şık ve muntazam tasarlamadık.
Tırnaklarının altı kirli. Suratlarında lekeler var.
Guillermo her karakterin filmden önce bir hayatı olduğunu göstermek istedi.
Bir karakter yaratırdık, üstüne güzel bir kostüm dikerdik.
Geppetto olsun, başka karakterler olsun…
Sonra bir mesaj gelirdi.
"Guillermo karaktere baktı, daha kirli olması lazım."
Güzel bir kuklayla işiniz bittiğinde mağazadan yeni alınmış gibi görünür.
Hikâyenin içine oturan bir karaktere benzemez.
Gerçek insana benzemeleri şart değil ama karakter olarak inandırıcı olmalılar.
Karakterlerin tiplerini ve kişiliklerini görünüşleriyle somutlaştırmak istedik.
Örneğin Volpe'nin saçı şeytanın boynuzlarını andırıyor.
Pinokyo'nun sadeliği masumiyetini temsil ediyor.
Geppetto olabildiğine doğal, eski dönem Avrupa'sını hatırlatıyor.
Hikâyeye eşlik eden tasarımlar yapmak istedik.
"Gençliğimin Cırıltıları."
Yazan, Sebastian J. Cricket.
Farklı ihtiyaçlar için farklı boyutlarda kuklalar kullandık.
Bu Pinokyo cırcırböceğiyle etkileşim için yapıldı.
Sebastian J. Cricket ise işte bu boyutta.
Cırcırböceğinin Pinokyo'nun omzunda olduğu birkaç sahnede
Pinokyo'yla konuşup kulağına fısıldarken doğru boyutta olabilmesi için
bu büyük Pinokyo'yu kullandık.
Bazı sahnelerde ise bu minnacık Pinokyo'yu kullanıyoruz.
Bir de başka sahneler için şu küçük cırcırböcekleri var.
Özellikle ezildiği sahne.
Acıdı.
Bir kuklayı işlevselliğini kaybetmeden anca belli bir ölçekte küçültebilirsiniz.
Pinokyo'yu kontrolden feragat etmeden küçültebileceğimiz kadar küçülttük.
Diğer tüm karakterlerin boyutunu ona göre ayarladık.
Setleri de karakterlere göre.
Her şey elle yapılıyor. Bu stop-motion'ın hem artısı hem eksisi.
Her şeyin tam istediğiniz gibi görünmesini sağlayabilirsiniz.
Bu çok heyecan verici.
İster yepyeni bir dünya yaratabilirsiniz, ister başka bir dünyanın bir kopyasını.
Bu da size büyük bir güç veriyor. Hikâyeyi daha iyi aktarmanızı sağlıyor.
Guillermo'nun diğer filmlerine bakıp bazı unsurlar seçtik.
Renkler, dokular, pencerelerin şekli, filmlerin genel atmosferi…
Bir Guillermo filmini muhtemelen üç saniyede tanırsınız.
Bunda da öyle olsun istedik.
Setler küçük İtalyan kasabalarının güzelliğini taşıyor.
Böyle yerler sahiden var.
Çok fazla araştırma yaptık.
Fotoğraflar, afişler…
Tipografiyi bile aynı kullandık çünkü gerçekçi olmasını istedim.
Kasabadaki tüm yapılar kökenlerinin izlerini taşıyor.
En altta Ortaçağ harabeleri, onun üstüne 18'inci yüzyıl oymaları,
1400'lü, 1500'lü yıllarda yapılmış duvar resimleri ve freskler…
Hepsi katman katman.
Senaryoyu resimli taslağa aktarırken
verdiğiniz kararlar vizyonunuzu daha da genişletebilir
ve kamerayı nereye koyacağınızı, ne kadar hareket edeceğinizi görürsünüz.
Karşılaştığımız ilginç zorluklardan biri de
çekimlerde animatörlerin kuklalara erişimini sağlamaktı.
Setleri öyle tasarlamalıydık ki
farklı şekillerde açılıp ayrılabilmeliydiler.
Bu tamamen bir ekip işi.
Hep beraber oturup filmin neye benzeyeceğini konuştuk.
Filmin belli bir estetiği var, animasyonun da buna uyması gerek.
Filmin estetiğiyle ilgili kararları çok önceden vermeniz gerekiyor.
Bu konuda sırtımızı basit bir şeye yasladık.
Filmde bir kozalak var. Çok tatlı, ufak bir nesne.
Aylar boyunca belli aralıklarla o kozalağa baktık
ve başka dekorlara o mercekten yaklaştık.
"Bu tarzı beğendik. Peki nasıl yapmıştık?" dedik.
Basit, organik bir çam kozalağının nasıl oluştuğunu bilirseniz
pulların nasıl dizildiğini, ne kadar detay gerektirdiğini,
bu filmde istediğimiz gerçekliğe ne kadar yakın olduğunu görüyoruz.
Bu dünyanın neye benzediğini anlıyoruz.
Ölüm'ün kuklasında bazı unsurların üstüne gitmek istedik.
Evet, başta Ölüm'ün kuyruğu bir yılan kuyruğunu andırıyordu
ama Toby ve sen o pullu dokunun kozalağa benzediğini fark ettiniz.
Muhteşem oldu.
Ölüm'ü kozalağa bağlayarak canlı her şeyi temsil ettiğini gösterdik.
Bir de Spazzatura'nın pantolonu vardı. Pantolondaki şeritler…
-El yapımı olacaktı. -El yapımı olacaktı.
Ama çok da abartılı olmamalıydı. Gerçekçiliğini korumalıydı.
Ama pantolona yaklaşımımız her şeye etki etti.
Kusursuz olmasa da bir karakteri olan bir şey seçtik.
Mackinnon & Saunders'ın numunelerine baktık.
Bize dokuz farklı desen sunup "Biz bunları beğendik" dediler.
Hepimiz "Bu olsun" dedik.
Gülmeye başladık. "Aynı fikirdeyiz, harika. Demek ki bu."
Sonra neden onu beğendiğimizi konuştuk.
Çünkü nedenini bulursanız bu nedenler başka şeylere ışık tutabilir.
Bu dünyanın bazı kuralları var.
Filmin dilini bulmamız gerekiyordu. Ne kadar çizgi, ne kadar gerçek olduğunu…
Ama sanırım güzel bir ayar yakaladık.
Pinokyo gibi büyülü bir karakter
etrafında daha gerçekçi bir dünya gerektiriyordu.
Her şey büyülüyse büyünün önemi kalmaz.
Dünyayı gerçekçi kılmalıydık. Her şey orantılı olmalıydı.
Fizik kanunları işlemeliydi.
Pinokyo'nun duygusal gelişimini gerçekçi kılmak için bu çok önemliydi.
Guillermo bu konuda çok dikkatli.
Bir şey dünyaya uymayacağı zaman anında fark ediyor.
Gerçek boyutlarda bir seti tasarlamak ve dekore etmekten farkı yok.
Stop-motion'ın güzelliği bu işte.
Set dekorasyonu, set tasarımı, dekor, sinematografi…
Canlı çekim filmden farkı yok.
Guillermo gerçekçiliğe çok önem veriyor.
Bu süreçte sık sık o döneme ait fotoğraflara başvurduk.
Mesela bu iç mekân.
O dönemde ana enerji kaynağı odun ve kömürdü.
O yüzden tüm duvarları is kapladık.
Fikri yalnızca tasarım çarkından değil, gerçeklik çarkından da geçirmek gerek.
Kilisenin montajını daha yeni tamamlamıştık ki
Guillermo sete ziyarete geldi.
"Bunu çok eskitmemiz lazım" dedi.
O zamanlar kiliselerin tamamlanması onlarca, hatta yüzlerce yıl sürüyordu.
O yüzden ahşap kısımları fresklerden daha açık renk yaptık.
Mozaik camlar başka bir zamanda tamamlanmış gibiydi.
İsa heykelini tasarlamak da oldukça zaman aldı.
Geppetto'nun evinde gördüğümüz eşyalarla aynı havayı taşıması gerekiyordu.
Ahşabın tıraşı, yontulma tarzı Geppetto'yu andırmalıydı.
Pinokyo'nun tahta oluşuyla aralarında bir paralellik kurmak istedim.
Pinokyo, kasaba halkının kendisinden böyle nefret ederken
kendisi gibi tahtadan yapılmış İsa'yı neden sevdiğini anlamakta zorlanıyor.
Bu bağı anca bir kilisede kurabilirdim.
Bu filme başlarken tek endişem
Guillermo'nun istediği
tüm kamera hareketlerini yapabilmek için
yeterli teçhizatım olup olmayacağıydı.
Guillermo'nun ileri dönem eserlerinde kamera durmak bilmiyor.
Karakterlerin ve kameranın sahnede hareket edebilmesini istedik.
Aynı canlı çekim filmlerdeki gibi.
Bazı sahnelerde kamera hep hareket hâlinde.
Örneğin tek bir planı çekmek üç ay aldı.
Spazzatura'nın karnavala döndüğü bir sahne var.
Koşarak ilerlerken kamera onu takip ediyor.
Karnaval alanından geçiyor ve Volpe'nin arabasına gidiyor.
Bu plan öyle çok şey anlatıyor ki…
Spazzatura'nın nasıl hareket ettiğini görüyorsunuz.
Karakteri hakkında bilgi ediniyorsunuz.
Nasıl bir çevreden geldiğini öğreniyorsunuz.
Sirki görüyorsunuz.
Spazzatura sirkten geçerken
arka planda görünen başka karakterlerle de tanışıyoruz.
Guillermo'nun çoğu filmi gerçeküstüdür.
Işığı, sahnenin duygusal yanını vurgulamak için kullanırsınız.
Bulutların hareketi bile hikâyenin aktarımına çok şey katabilir.
Mesela Geppetto'nun ağacı kestiği sahne.
Işık, Geppetto'nun çektiği ızdırabı ortaya koymamıza yardım ediyor
ve sahnenin dramatik yönünü artırıyor.
Bu filmde ilk kez denediğimiz bir teknik de
Volpe'nin Pinokyo'yu odunların üstünde yaktığı sahnedeydi.
Meşalenin içine LED ışıklar koyduk.
Volpe meşaleyi ileri geri salladığında
ışığı ayrıca kaydedip sahneyi çoklu pozlayabildik.
Meşaleyi ver Spazzatura.
Normalde bunu yapmak için sahnenin ışıklandırmasını değiştiririz
ama bu sayede ışığı post-prodüksiyonda ayarlayabildik.
Ay ışığını tamamen ayrı tutup
meşaleden ve odunlardan gelen ışığı çoklu pozlayabildik.
Alevler içinde yanacaksın.
Kor ateşlerde bir yıldız gibi parlayacaksın.
İmdat!
Karakter tasarımları ve oyuncular arasında muhteşem bir etkileşim var.
Sonrasında animatörler de bu etkileşime katılıyor.
Animatör kuklayı oynatmaya başladığında ses kayıtları çoktan elinde oluyor.
Pinokyo'nun en sevdiğim yanlarından biri
dört beş yaşlarındaki çocukların
ket vurulması imkânsız bir enerjiyle yüklü olduğunu göstermesi.
Çocukların duyguları kolay okunur.
Bir an ağlamak üzereyken iki saniye sonra neşe dolabilirler.
Gregory'nin seslendirdiği sahnelerde
kaydı çok uzun tutamıyorduk ama sonuç çok doğaldı.
En başlarda çok gergindim.
Daha önce hiçbir filmde bu kadar büyük bir rol oynamamıştım.
Belgesel çekmek gibiydi.
Ne zaman rol kesmeye başlasa ufak bir teknik kullandık.
Bu teknikle çok daha doğal olabiliyordu.
Bana "sersem" demesini söylerdim.
Bir repliğin sonuna "sersem" eklediğimde
o kısmı filme koymayacak olsak bile
özellikle komik repliklerde vurguyu daha yoğun verebiliyordum.
Ne zaman rol yaptığı belli olsa "Kapa çeneni sersem!" derdi.
Sonra gülüp kayda devam ederdi.
Ben de etten kemikten ve yağdanım!
Ben gerçek bir çocuğum.
Zaten oldukça doğal oynuyor
ama cırcırböceğiyle ve Candlewick'le konuşurken
ya da fısıldadığı zamanlarda sesi çok içli geliyor.
Sesin arkasındaki saf duyguyu hissediyorsunuz.
Bazen herkes gibi babalar da çaresizliğe kapılır.
O an için inandıklarını düşündükleri şeyler söylerler.
Ama içten içe çocuklarını severler.
Sanırım bu David Bradley'yle üçüncü projem.
Çünkü ona olan hayranlığım sonsuz.
Sesini duyduğunuz an tanıdığınız bir oyuncu.
Bir podestayla hiç öyle konuşulur mu?
Senaryoya yaklaşırken ilk yaptığım şey
inandırıcı ve içten bir ses tonu bulmaya çalışmak oldu.
Ama aynı zamanda bu karakterin özünü aktarabilmek için
insanı içine çeken, daha canlı bir ses olması gerekiyordu.
Sesiyle hızlı iniş çıkışlar yapabiliyor. "Niye öyle diyorsun?"
Konuşma sesinde bile âdeta müzikal bir tını var.
Bir oğul, babasının yaşadığını hisseder.
Bizi bulacak, görürsün. Endişeye mahal yok.
Söylemesi kolay tabii.
Filmin başlarında cırcırböceği konusunda bir karakter olarak şüphelerim vardı.
Ama Ewan seslendirmeye başladığı an "Tamam, şimdi ikna oldum" dedim.
Başardık!
İnanamıyorum.
Ewan McGregor'ın büyük bir hayranıyım.
Ses tonu hem samimi hem sıcak.
"Bu sesi ne kadar duysak doyamayız" dedim.
Ama ben elimden geleni yaptım ve gelmeyeni yapamam ki!
Bana bunu Pinokyo öğretti.
Filmin ana karakteri olan anlatıcının o olması gerektiğine karar verdim.
Sadece gözlemci olarak dahi olsa cırcırböceğini her sahneye ekledik.
Ewan'la yaptığımız kayıtlar
muhtemelen hayatımın en iyi seslendirme seansları oldu.
Benim adım Kont Volpe. Seni özel olarak seçtim.
Gırgır ve şamata dolu, gamsız kedersiz karnaval hayatına katıl
ve kukla gösterimin yeni yıldızı ol.
Volpe'nin fiyakalı, kozmopolit, çekici biri olması gerekiyordu.
Görmüş geçirmiş olmalıydı.
Bir aksanı olmasını istiyorduk
ama Fransızca, İtalyanca ve Almancayı da mükemmel telaffuz edebilmeliydi.
Le meilleur qui soit! Kıyas kabul etmez.
Kolunu kaldır.
Kuklalar hayatın her alanında saygı görür.
Aklımıza gelen tek isim Christoph Waltz'dı.
Bir cümlenin tam ortasında ritmi ve tonu değiştirmekte üstüne yok.
Bunu dramatik bir etki yaratmak için yapıyorum.
Ben hep repliğin hikâyede ne amaca hizmet ettiğine dikkat ederim.
Cümleye bir ahenk katıp doğru anda doğru etkiyi yaratmayı biliyor.
Ne var? Niye buradasın?
Spazzatura'nın sesine gelince…
Buna çok şaşıracaksınız
ama hiç beklemediğim, kazara gerçekleşen bir lütuf oldu.
Kâbus Sokağı'nı çekiyorduk.
Cate Blanchett'la o kadar iyi vakit geçiriyorduk ki
"Bana Pinokyo'da bir rol vermen lazım" dedi.
"Geriye sadece maymun rolü kaldı" dedim.
"Ne istersen yaparım" dedim. "Senin için bir kalem bile oynarım."
Spazzatura tasarımımızı gösterdiğimde "Bu hayvan ruh eşim olabilir" dedi.
Spazzatura havaya uçtuğunda şöyle bir ses ister misin?
Giderek uzaklaşabilir.
Guillermo'nun şu gülüşü…
…Spazzatura'ya da geçti.
Ama zaten Guillermo'nun filmlerinde
tüm karakterleri Guillermo'nun gözünden görüyoruz.
Bence tüm karakterlerde Guillermo'dan bir parça var.
Spazzatura da bunun bir örneği.
Çav babacığım Canım babacığım
Normalde müzikli animasyonlarda müziğin geleceğini hissedersiniz.
Replikler şarkılara zemin hazırlar.
Kimsecikler bilmez bu dünyada
Ama Guillermo'nun Pinokyo'sunda şarkılar en beklenmedik anlarda çıkıyor.
Kuklaları gördükten sonra içimde bu filme bir animasyondan ziyade
canlı çekim bir film muamelesi yapma arzusu uyandı.
Bence arada pek fark yok çünkü hepsi çok gerçekçi görünüyorlar.
Gerçek insanların söyleyeceği şarkılar yapmaya çalıştım.
Bunu müzikal bir film olarak değil, müzikli bir film olarak görüyoruz.
Şarkılar geleneksel ya da pop değil.
Alexandre, Guillermo ve Mark'ı yansıtan şarkılar.
Bu kadar dehayı toplayınca ortaya eşsiz bir şey çıkıyor.
Alexandre'la konuşurken
filme şarkı söyleyen karakterlerle başladıktan sonra
ikinci yarıda faşist dönem marş ve şarkılarına geçmek istedim.
Filmi çekmek uzun sürdü.
Sadece animasyon yapmak vakit aldığı için değil,
Guillermo filmde karakterlere özel şarkılar istediği için.
Şarkıların öyle bir gücü var ki
bir karakterin hayatını birkaç saniyede aktarabiliyorlar.
Tonu müzikal olarak veriyorlar.
Karakterin kimliğine, yaşadığı yere,
nereden gelip nereye gittiğine ışık tutuyorlar.
Alexandre Desplat'a hayranım.
Dört dörtlük bir film bestecisi.
Müziğe yaklaşımı, benim role yaklaşımıma benziyor.
Hikâyenin bütününe bakıyor.
Filmin müzikleri için yalnızca ahşap enstrümanlar kullandım.
Yani gitar, mandolin, piyano ve arpın yanı sıra
fagot, klarnet, obua, flüt gibi nefesli çalgılar vardı.
Tüm enstrümanların ahşap oluşu Pinokyo'ya ait özel bir dünya yarattı.
Hayır!
Pan'la ve Şeytanın Bel Kemiği'yle arka arkaya bile izleyebilirsiniz.
Ortak unsur, masum birinin sınanması ve bu sınavın ona güç vermesi.
Bana soracak olursan bu çok ağır bir yük.
Bu filmin konusu ölüm.
Ölümü konuşmadan yaşam hakkında bir film yapamazsınız.
Pekâlâ.
Pinokyo için bu yola çıktığımızda
kendi yorumumu katmak istediğimi biliyordum.
Bir adaptasyondan ibaret olmasını istemedim.
Beni derinden etkileyen şeylerden bahsetmek istedim.
Çektiğim çoğu film o veya bu şekilde babam ve benimle ilgili.
Bu da bir istisna değil.
Pinokyo'nun büyümesini izliyorsunuz ama fiziksel olarak hiç değişmiyor.
Yine de etrafındaki insanlardan çok daha fazlasını yapabiliyor.
Var olan vaktinin tadını çıkar.
Pinokyo esasında Pinokyo'nun dünyayı keşfetme hikâyesi.
İyi biri olmayı öğrenip gerçek bir çocuk oluyor.
Ama bizim Pinokyo'muz farklı.
Masumiyetiyle etrafındakileri değiştiriyor.
Geppetto'yu, cırcırböceğini, Spazzatura'yı, herkesi değiştiriyor.
Bir insan olarak nasıl biri olduğunu öğreniyor.
Sanırım bu film tüm beklentilerimi aştı.
Çocukluğumda böyle bir film çok hoşuma giderdi.
Yetişkinliğimde de öyle.
Üstüne ailemle konuşmak isterdim.
İlk kez izledikten sonra istedikçe dönüp açabilme lüksü ise
izleyici ve film arasında eşsiz bir bağ kurulmasını sağlıyor.
Her izlediğimde benim için yeni anlamlar kazanıyor.
Umarım izleyiciler de böyle hisseder.
Alt yazı çevirmeni: Doğa Uludağ