Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
ΖΩΝΤΑΝΑ
Να σας πω ένα μυστικό;
Ναι!
Τέσσερα χρόνια δεν μπορούσαμε να κάνουμε παιδί.
Κι έφταιγα εγώ.
Τέσσερα χρόνια! Τι βάρος κουβαλούσα.
Ήμουν στο Daily Show.
Κάθε μέρα, ο Τρέβορ Νόα ερχόταν, με τα λακκάκια του.
"Τι λέει, φιλαράκο;
Τι κάνει η Μπίνα;
Είστε σαν Ινδοί Μπάρμπι και Κεν".
"Το ξέρω", έλεγα.
Ούτε του Κεν δουλεύουν
ούτε και τα δικά μου.
Να είσαι άντρας και να μάθεις τέτοιο πράγμα;
Τι ταπείνωση!
Δηλαδή με κορόιδευαν σε όλη μου τη ζωή.
Όταν ήμουνα μικρός, μου έλεγαν ότι το σπέρμα μου είναι ραδιενεργό.
Θυμάστε τη σεξουαλική αγωγή;
Θυμάστε πώς φόβιζαν τα αγόρια;
Εκεί που καθόσουν ήσυχος, μπούκαρε η κα Λέτινγκτον.
"Αγόρια, προσέξτε!
Τα προσπερματικά υγρά οδηγούν σε εγκυμοσύνη!
Μην κοιτάξετε καμία!
Τα προσπερματικά υγρά οδηγούν σε εγκυμοσύνη!
Χασάν, πριν καν χύσεις μπορεί να συλληφθεί μια ζωή!"
"Κυρία, είμαι εννιά χρονών.
Με τρομάζετε".
"Ωραία!
Ας δούμε ένα βίντεο τοκετού".
"Όχι, μη!"
Γιατί συναίνεσαν οι γονείς μου σε αυτό το πράγμα;"
Αν έχεις αντιμετωπίσει υπογονιμότητα,
ξέρεις ότι επιβαρύνει τη σχέση
με τεράστια πίεση.
Η Μπίνα κι εγώ ξενυχτούσαμε συζητώντας.
"Θα τα καταφέρουμε;"
"Θα κάνουμε παιδιά;"
"Μήπως να υιοθετήσουμε;" είπα.
"Ένα λευκό μωρό, για να τους πουλήσουμε μούρη".
Να τους δείξουμε ότι είμαστε πετυχημένοι.
Να κάνουμε το αντίστροφο από την Αντζελίνα Τζολί.
Να το επιδεικνύουμε στα πάρτι, λευκό, παχουλό, με άσθμα.
Φαντάζεστε;
Να λέει "Γεια σας.
Με λένε Μπράντλι Μίνχαζ.
Είμαι ένας περήφανος Ινδο-Αμερικανός".
"Αυτός είναι ο γιος μου!"
Ο Μπράντλι.
Τον σώσαμε
από τον πόλεμο στην Αμερική.
Στο Ντιτρόιτ".
"Πω πω, φοβερό", θα λένε όλοι.
Η Μπίνα μού είπε "Δεν θέλω λευκό μωρό".
"Καλά, είσαι ρατσίστρια".
Όλες οι ζωές των Μπράντλι έχουν αξία".
"Χασάν, δεν θέλω λευκό μωρό, δεν το καταλαβαίνεις;"
Θέλω το δικό σου μωρό".
Το ξέρω!
Αυτή είναι, γι' αυτό την παντρεύτηκα.
Η οικογένεια είναι το παν για κείνη.
Είναι μια Πατέλ.
Έχει 961 ξαδέρφια… εδώ στο κοινό, απόψε.
Είναι από τους Πατέλ με τα μοτέλ.
Η οικογένεια είναι βαθιά ριζωμένη μέσα τους.
Έχετε παρατηρήσει ότι όλα τα μοτέλ
ανήκουν σε Ινδούς;
Το ταμπελάκι γράφει "Πατέλ".
Είναι όλοι από το ίδιο μέρος και συγγενείς.
Αν έχετε μείνει σε κάποιο γνωστό μοτέλ,
έχετε στηρίξει το καρτέλ των Πατέλ.
Εδώ και αιώνες αναρωτιόμαστε,
Ινδοί, Ασιάτες, Εβραίοι,
"Ποιος είναι ο πιο τσιγκούνης;"
Οι Ινδοί, ρε μαλάκα!
Μόνο οι Ινδοί Γκουτζαράτι θα κατοικούσαν στην οικογενειακή τους επιχείρηση.
Αυτό ήταν το βασίλειο της Μπίνα.
Το βασίλειο του La Quinta Inn.
Και τώρα ήθελε νέο βασίλειο μαζί μου.
Θα είμαι ειλικρινής.
Κατά βάθος χαιρόμουν με την υπογονιμότητά μας.
Δεν ήθελα παιδιά.
Έλεγα "Έλα, ρε μωρό μου, μόλις με αναγνώρισε το Instagram".
Άσε να χαρώ τη φήμη".
"Χέστηκα για τη φήμη σου", λέει.
"Δεν μπορούμε να συλλάβουμε
επειδή σου πήρε δέκα χρόνια να μου κάνεις πρόταση γάμου".
"Έτσι!"
"Πήγα στον γιατρό".
Δεν φταίνε οι ωοθήκες μου, καριόλη, τα παπάρια σου φταίνε.
Πήγαινέ τα για εξετάσεις".
"Μην ανακατεύεις τα παπάρια μου".
Είμαι σε ηλικία που δεν μου αρέσουν οι γιατροί.
Πολλοί γιατροί είναι στην ηλικία μου.
Είναι και Ινδοί, άρα μπορεί να τους ξέρω.
Είμαστε λοιπόν στην αίθουσα αναμονής.
Έρχεται μια νοσηλεύτρια.
"Ο δρ Γκούπτα θα σας δει τώρα".
Λέω "Ελπίζω να μην είναι ο Άρτζουν Γκούπτα από το Σακραμέντο".
Ακούω μια γνωστή φωνή. "Χασάν Μίνχαζ!"
Είναι ο Άρτζουν Γκούπτα από το Σακραμέντο!
Τον ξέρω, ένας ηλίθιος είναι!
Τον έκοψαν στην Ιατρική Σχολή.
Δύο φορές!
Του λέω "Άρτζουν, πώς πήρες άδεια;"
"Δεν ξέρω", μου λέει.
"Γι' αυτό είμαι χυσογιατρός σε ένα υπόγειο".
Ξεβρακώσου. Τι κάνει η θεία;"
"Μη μιλάς για τη μάνα μου, Άρτζουν".
"Μπίνα, δεν είναι καν γιατρός!"
Οστεοπαθητικός είναι!"
Κράξτε, οστεοπαθητικοί.
Εκεί στο βάθος.
Οι οστεοπαθητικοί σιχαίνονται αυτό το αστείο.
Οι γιατροί και οι οστεοπαθητικοί
είναι το ίδιο πράγμα, είναι καλοί γιατροί.
Απλώς το χιούμορ των οστεοπαθητικών
είναι κακό σαν τους βαθμούς τους.
Βλέπετε εκείνες τις θέσεις πίσω; Εκεί κάθονται.
Εδώ μπροστά κάθονται οι γιατροί. Ποια η διαφορά;
Καλύτεροι βαθμοί.
Ο τύπος πασπατεύει τα απαυτά μου. "Ξέρω τι τρέχει, μπρο".
"Μη με λες 'μπρο'".
Μου λέει "Παιδί μου…
Έχεις πολύ αίμα, μειώνει τα σπερματοζωάρια.
Θα κάνεις μια επικίνδυνη επέμβαση, αποκατάσταση κιρσοκήλης.
Αλλά μην ανησυχείς, θα σε χειρουργήσω εγώ".
Του λέω "Ανησυχώ πολύ.
Φοράς ιατρική μπλούζα και αθλητικά".
"Έλα να σε ξυρίσω τώρα", μου λέει.
"Έλα να το κάνουμε τώρα". Του λέω "Κάνε πίσω.
Δεν είμαι έτοιμος".
Μου λέει "Άκου, φίλε.
Αν δεν κάνεις την επέμβαση, δεν θα κάνεις παιδιά.
Ποτέ".
Του λέω "Σοβαρά μιλάς;
Δεν θα κάνουμε παιδιά;
Δεν θα κάνουμε οικογένεια; Αυτό μου λες;"
Αυτό είναι που δεν σου λένε για την ενηλικίωση.
Η ζωή είναι σκληρή όταν το "δεν θέλω" γίνεται "δεν μπορώ".
Έτσι, οστεοπαθητικοί;
Κάθομαι εκεί, γυμνός
και η Μπίνα με κοιτάει.
Γυρνάω από την άλλη, ο Άρτζουν με κοιτάει.
Βγάζει την ξυριστική.
Του λέω, "Καλά, πάρ' τα μου με σβήσιμο".
"Να ταιριάζουν με το κεφάλι μου".
Μου κάνει νάρκωση.
Ξυπνάω μετά από έξι ώρες, γυμνός
και φοράω μια τεράστια πάνα
με τέσσερις μεγάλες κηλίδες αίματος.
Βλέπω τον Άρτζουν
και του λέω "Άρτζουν, έχω μόνο δύο όρχεις.
Τις άλλες δύο φορές τι λάθος έκανες;"
Μου λέει "Μην ανησυχείς, τα καταφέραμε.
Περίμενε έξι βδομάδες".
Και, οστεοπαθητικοί, είχε δίκιο.
Είχε δίκιο.
Μετά από έξι βδομάδες, εγώ και η Μπίνα
κάνουμε καυτό, μονογαμικό σεξ.
Επιτέλους μένει έγκυος, μετά από τέσσερα χρόνια.
Έτσι!
Είμαι στην αίθουσα τοκετού. Βγαίνει το μωρό.
Δεν το ήξερα, αλλά το δίνουν κατευθείαν στον πατέρα.
"Θα το αγαπάς για πάντα;" Τους λέω "Είναι υγρό".
Μου λένε "Φίλησέ το". "Δεν είναι έτοιμο", λέω.
"Πρέπει να φουσκώσει το ζυμάρι".
Δεν είναι καν καφέ.
Το ξέρατε αυτό;
Τα μωρά γεννιούνται λευκά.
"Μοιάζει με Μπράντλι", λέω.
"Δεν δεχόμαστε επιστροφές", μου λένε.
Βάζουν το μωρό στο στήθος.
Και μετά πάνω μου.
Κρατάω το μωρό.
Η Μπίνα κρατάει εμένα.
Μου λέει "Το πιστεύεις;
Είμαστε επιτέλους οικογένεια.
Χασάν, υποσχέσου μου
ότι θα προστατεύεις πάντα αυτήν την οικογένεια".
"Βέβαια", της λέω.
"Σας χρειάζομαι.
Για υλικό.
Η κωμωδία δεν γράφεται μόνη της".
Τρεις μέρες αργότερα, το καρβέλι ήταν έτοιμο.
Είχε γίνει καφέ.
Κρατάω το μικρό, καφετί μπισκοτάκι.
Ξέρετε πώς κατάλαβα ότι η κόρη μου είναι Ινδή;
Δεν σταματούσε να με κοιτάει.
"Είσαι μία από μας", της είπα.
"Δεν σέβεσαι κανένα προσωπικό όριο.
Καλώς μας ήρθες".
Κοιταζόμαστε και τότε το νιώθω.
Γονείς, ξέρετε το συναίσθημα.
"Θεέ μου, δεν έχω ξανανιώσει έτσι.
Σε αγαπώ τόσο πολύ.
Σε ξέρω μόνο τρεις μέρες, αλλά θα έκανα τα πάντα για σένα.
Είναι απίστευτο το πόσο σε αγαπώ.
Το έχω πει και στην Μπίνα αυτό,
αλλά έλεγα ψέματα.
Έλεγα ψέματα!
Κι εκείνη έλεγε ψέματα σε μένα!
Πώς ξέρω ότι και οι δύο αγαπάμε την κόρη μας άνευ όρων;
Είναι τεσσάρων.
Δεν υιοθετήσαμε λευκό παιδί, η γυναίκα μου είναι ρατσίστρια.
Αλλά…
Αλλά ζούμε σε λευκή πολιτεία.
Στο Γκρίνουιτς του Κονέκτικατ.
Λες και είσαι στο Get Out.
Είναι όλοι χρηματιστές.
Το νιώθω ότι με κρίνεις, Μπρούκλιν.
Με κρίνετε.
"Σοβαρά τώρα;
Θα μεγαλώσεις την κόρη σου στο Γκρίνουιτς;
Να γίνει κακομαθημένη;"
Όχι.
Θέλω να δει πόσο σκληρός, βρόμικος και διεφθαρμένος είναι ο κόσμος.
Βλέπει τραπεζικούς και χρηματιστές
με ακριβά μπουφάν.
"Κοίτα, παιδί μου, εγκληματίες", της λέω.
"Εξαιτίας τους δεν θα πάρω σύνταξη.
Κοίταξέ τους".
Την πηγαίνω σχολείο με ένα Honda Odyssey.
Όχι να το παινευτώ, αλλά τα πάω περίφημα.
Κάποτε είχα ένα μαύρο Toyota Camry, αλλά το έδωσα
γιατί μου άνοιγαν την πόρτα κι έμπαιναν μέσα.
Πάμε στο σχολείο.
Όλοι οι πλούσιοι μπαμπάδες λένε "Καλώς ήρθες στη μέρα φωτογραφίας".
Λέω "Ακόμα το κάνουν αυτό;"
Έχω χιλιάδες φωτογραφίες της κόρης μου στο κινητό μου, μόνο από χτες.
Θα στηθούμε να βγάλουμε μία φωτογραφία; Στο 1800 είμαστε;
"Σήμερον! Θα βγάλουμε μία φωτογραφία
της κόρης σας!
Ελάτε να καθίσετε στο ξύλινο σκαμνί.
Γυρίστε στον φακό.
Ορίστε μια φωτογραφία του παιδιού με τα μάτια κλειστά. Δεν έχει άλλη".
"Μια χαρά", σκέφτομαι.
"89,99 δολάρια. Ευχαριστώ, Lifetouch.
Κοψοχρονιά!
Θα τη βάλω στο πορτοφόλι που δεν έχω".
Τη βάζω στο σκαμνί.
Βγάζει τη μάσκα.
Είναι πασαλειμμένη με μύξες.
Έτσι…
Οι πλούσιοι μπαμπάδες κοιτάζουν σοκαρισμένοι.
Τότε ακούω έναν.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το όνομά του.
Τον λένε Κόνορ.
Λέει λοιπόν ο Κόνορ, δυνατά:
"Μπλιαχ".
Και ξαφνικά το συνειδητοποιώ.
Ο εγκληματίας, ο χρηματιστής,
θεωρεί την κόρη μου ένα μικρό χαμίνι.
Δεν θα το επιτρέψω.
Πίνω παγωμένο καφέ.
Βγάζω το πράσινο καλαμάκι από το ποτήρι,
την πλησιάζω, της γέρνω το κεφάλι πίσω
και ρουφάω τις μύξες από τη μύτη της.
Και τις καταπίνω, σαν άντρας.
Για τη γυναίκα μου δεν θα το έκανα ποτέ.
Έχω χιλιάδες φωτογραφίες της κόρης μου
στο κινητό μου, από χτες μόνο.
Αλλά αυτή είναι η αγαπημένη μου.
Τέσσερα χρόνια πίστευα ότι δεν θα ήμουν ποτέ έτοιμος να γίνω μπαμπάς.
Αλλά εκείνη τη μέρα…
το γεύτηκα.
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ, Μπρούκλιν.
Συγγνώμη, ακούστε,
όταν βλέπω τη φωτογραφία με πιάνει μια συγκίνηση.
Δεν είναι σαν εμάς. Είναι το μέλλον.
Είναι δεύτερη γενιά.
Δεν κουβαλάει το δικό μας τραύμα.
Σας κοιτάζω απόψε και βλέπω τόσα προδομένα όνειρα.
Τόσους συμβούλους ΙΤ.
Τόσους φοιτητές ιατρικής.
Τόσους υπαλλήλους της Deloitte.
Η κόρη μου έχει κάτι που εμείς δεν είχαμε ποτέ.
Επιλογή.
Θα επιλέξει το άτομο που θα αγαπήσει.
Το αντικείμενο που θα σπουδάσει.
Αν θα πάει φροντιστήριο.
Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.
Έχει τον έλεγχο της ζωής της.
Το μόνο πράγμα που έδινε έλεγχο σε μένα ήταν η κωμωδία.
Ευτυχώς που έχω κι αυτήν. Δεν έχω κανένα άλλο ταλέντο.
Θυμάμαι πότε κατάλαβα ότι έχω χιούμορ.
Πήγαινα λύκειο.
Ήμουν 16 χρονών, το 2002. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Την τέταρτη ώρα, λοιπόν,
ο πατέρας μου με παίρνει και με πάει στην προσευχή.
Είμαι στο βάθος του τζαμιού
και στα μισά του κηρύγματος
εμφανίζεται στο τζαμί ένας πολύ γυμνασμένος λευκός.
Φαλακρός, χωρίς λαιμό, με τατουάζ αγκαθωτό σύρμα.
Τίγκα στα αναβολικά.
Ήταν κάπως έτσι…
"Γεια.
Είμαι ο Αδερφός Έρικ.
Ήρθα να ασπαστώ το Ισλάμ".
Μου λέει ο πατέρας μου "Το βλέπεις αυτό, Χασάν;
Είναι θαύμα.
Αυτή είναι η δύναμη του Ισλάμ.
Ο Έρικ.
Δυνατός, με μπλε μάτια.
Θέλει να γίνει μουσουλμάνος".
Του λέω "Μπαμπά,
ο Έρικ είναι πράκτορας της κυβέρνησης,
Ήρθε για να μας κατασκοπεύσει, όχι επειδή του αρέσουμε".
Μου λέει "Όχι, του αρέσουμε".
Ο Έρικ ασπάζεται το Ισλάμ. "Καλώς ήρθες", λέει ο μπαμπάς.
"Έλα για φαγητό".
Του λέω "Τρελάθηκες;"
Δεν ξέρω πώς τα περάσατε εσείς στο λύκειο,
αλλά έχετε φάει ποτέ με μυστικό πράκτορα;
Ο τύπος ήτανε χαφιές!
Και τον έχουμε στο σαλόνι, να τρώει ινδικό με μαχαιροπίρουνο.
"Φάε με τα χέρια, ρε καριόλη. Μπες στον ρόλο.
Πείσε με, Έρικ.
Αν σε λένε Έρικ, δηλαδή".
Ξέρει ότι δεν με πείθει.
Με πιάνει από τον ώμο και μου λέει "Τι λέει;
Πώς πάει, φιλαράκο;
Θες να κάνουμε γυμναστική;"
Που ακούγεται περίεργο.
Αλλά, αν με βλέπατε στα 16,
θα καταλαβαίνατε ότι η απάντηση είναι ένα βροντερό…
"Ναι.
Θέλω να κάνουμε γυμναστική".
Κάνε κοντινό. Εδώ σφίγγω όσο πιο δυνατά μπορώ.
Νόμιζα ότι είχα φοβερό τρικέφαλο.
Δεν είχα καθόλου.
Είμαι ακόμα ίδιος.
Να ο κολλητός μου, ο Γουίλ Μορόσκι.
Σήμερα είναι έτσι.
Τούμπανο.
Ο Γουίλ Μορόσκι φούσκωσε σαν Έλληνας θεός.
Θωρακικοί, κοιλιακοί, καβάλος.
Δεν μπορώ να σταματήσω να τον σκέφτομαι.
Καμιά φορά, αργά τη νύχτα, είμαι ξαπλωμένος.
Βγάζω το κινητό μου.
Κι αργά-αργά…
σκρολάρω στο προφίλ του Γουίλ.
Η Μπίνα ξυπνάει
και μου λέει "Τι κοιτάς;
Στο OnlyFans μπήκες;"
Της λέω "Όχι.
Τον Γουίλ κοιτάω.
Χαίρομαι πολύ για κείνον.
Αλλά με κάνει να νιώθω χάλια".
Αλλά όχι τόσο χάλια όσο αυτή η κωλοφωτογραφία
του Κουμάιλ Ναντζιάνι.
Να πάει να γαμηθεί αυτή η φωτογραφία.
Μην τη χειροκροτάτε.
Το εκλαμβάνω ως προσωπική επίθεση.
Όταν την ανέβασε,
είναι σαν να τάγκαρε κάθε Ινδό,
καταλαβαίνετε;
Μας τάγκαρε όλους. "Τι λέει, φίλε; Είμαι ο Κουμάιλ.
Είμαι από το Καράτσι. Εσύ τι κάνεις στη ζωή σου;"
"Άντε γαμήσου, Κουμάιλ!
Πώς τολμάς να δείχνεις πώς θα μπορούσαμε να είμαστε;"
Γι' αυτό λατρεύω τον Αζίζ.
Λατρεύω τον Αζίζ.
Έβαλε τον πήχη στη σωστή του θέση.
Είναι 1,58, σαν λουκουμάς, όλη μέρα τρώει μακαρόνια.
"Τι νόστιμα που είναι!
Ζυμαρικά! Ριγκατόνι!
Ναι!
Ριγκατόνι!"
Συνέχισε να τρως!
Να χλαπακιάζεις!
Πώς να φάω μακαρόνια όταν υπάρχει αυτό;
Είναι σαν να μας κάνει μπούλινγκ!
Να τον ακυρώσουμε!
Ακυρώστε τον.
Πάμε στο γυμναστήριο, λοιπόν.
Εγώ, ο Αδερφός Έρικ, οι φίλοι μου από το τζαμί.
Ο τύπος σηκώνει 200 κιλά για πλάκα.
Εγώ κάνω βαράκια.
"Για πάμε, αργά και σταθερά.
Κάνουμε πρόοδο.
Έλα, Χασάν, μπορείς! Πάμε, το 'χεις!"
Μου λέει "Σταμάτα, έλα δω".
Του λέω "Έχεις κάνα αναβολικό; Καμιά κρεατίνη;"
"Σκάσε", μου λέει.
"Όλοι από το τζαμί, ελάτε εδώ".
Έρχονται οι πιτσιρικάδες με τα σορτς.
"Τι λέει, Έρικ;"
"Ελάτε εδώ, παιδιά.
Να σας ρωτήσω κάτι.
Έχετε σκεφτεί ποτέ…
την τζιχάντ;"
"Ορίστε;" λέω.
"Δεν θα μας κακοποιήσεις;"
Ο φίλος μου, ο Ιμαράν, φοβάται και τρέχει.
"Τι έγινε;" του λέω. "Φίλε, είναι τρελό αυτό!
Χασάν, είναι τρελό!
Χασάν!
Ριζοσπαστικοποιήθηκε ο Έρικ;"
"Ιμαράν, ο Έρικ είναι μπάτσος!
Προσπαθεί να μας παγιδεύσει. Τι βλακείες λες;"
"Να πάρουμε την αστυνομία".
"Όχι", του λέω, "να μην την πάρουμε. Πάμε να τον δουλέψουμε".
Βγαίνουμε έξω, πιάνω τα δεκάκιλα.
"Έρικ" του λέω. "Τι;" μου λέει.
"Έρικ, ξέρεις τι θέλω να κάνω αυτόν τον καιρό;"
"Τι θέλεις;"
"Να πάρω δίπλωμα πιλότου".
Ακούω μια σειρήνα περιπολικού.
Κοιτάω έξω και βλέπω 15 περιπολικά στο πάρκινγκ.
Ο Ιμαράν πήρε τους μπάτσους. Μπουκάρουν στο γυμναστήριο.
Προσπερνούν τον Έρικ κι αρπάζουν εμένα!
Με σέρνουν έξω, με πετάνε στο καπό ενός αυτοκινήτου.
Ξαφνικά δεν έχει πλάκα.
Δεν έχω δύναμη, είμαι μικρόσωμος.
Μου πατάνε το κεφάλι στο καπό και βλέπω
τους φίλους μου από το τζαμί στημένους στο πεζοδρόμιο.
Ακούω τους ασυρμάτους να μιλάνε.
Θέλουν να με πάνε για ανάκριση.
Έχει γίνει ολόκληρο θέαμα. Ακούω μια πόρτα αυτοκινήτου.
Είναι μια συμμαθήτριά μου, η Ελένα, με βλέπει.
Είναι πολύ μοδάτη.
"Χασάν;" μου λέει.
Είναι δύσκολο να μιλήσεις με το κεφάλι στο καπό.
"Ελένα", της λέω.
"Τι γίνεται;
Πώς από δω;"
Μου λέει "Πουλάς…
ναρκωτικά;"
"Όχι", της λέω.
"Τρομοκρατία".
Βάζει τα γέλια.
Όλο το πάρκινγκ αρχίζει να γελάει.
Οι μπάτσοι δεν γελάνε.
Αυτό ήταν το πρώτο μου πετυχημένο αστείο.
Ένιωσα καταπληκτικά.
Ποτέ δεν είχα τον έλεγχο της ζωής μου.
Τη στιγμή που πέτυχε το αστείο, είχα τον έλεγχο.
Ο Έρικ ένιωθε ότι όλοι γελούσαν εις βάρος του.
"Γαμώτο", σκεφτόταν.
"Δεν είναι Αλ Κάιντα.
Μαλακισμένο είναι".
Έτσι κατάλαβε πόσο Αμερικανός ήμουν.
Ήμουν μαλακισμένο.
Περνάνε κάποια χρόνια.
Είμαι σπίτι με τον μπαμπά μου. Κάνει αυτό το πράγμα
που κάνουν οι συνταξιούχοι.
Βλέπει ειδήσεις και βρίζει.
Έτσι δεν είναι;
Εκείνο το βράδυ βλέπει
ένα ερευνητικό ρεπορτάζ
για το πώς, μετά την 11η Σεπτεμβρίου,
το FBI διείσδυε νόμιμα στη μουσουλμανική κοινότητα
μέσω του Πατριωτικού Νόμου.
Μερικές φορές, αποσπούσαν ψευδείς ομολογίες από τα παιδιά.
Εκείνη η εκπομπή είχε θέμα έναν μυστικό πράκτορα,
στο Ιρβάιν της Καλιφόρνια.
Του λέω "Μπαμπά,
τι τρελή ιστορία μυστηρίου είναι αυτή.
Πώς σου φαίνεται;"
Μου λέει "Χασάν, ποιος ηλίθιος θα έβαζε
έναν μυστικό πράκτορα σπίτι του;"
Ο Κρεγκ Μοντέιγ είναι ένας χαμαιλέοντας, καταδικασμένος για απάτες.
Έκανε ότι ασπάστηκε το Ισλάμ, ενώ δούλευε στο FBI,
ενάντια στην τρομοκρατία.
Ήταν γυμναστής, πίεζε τους ανθρώπους
μέχρι να ανοιχτούν.
"Βρε, βρε, ποιος είναι αυτός, μπαμπά;
Ο φιλαράκος μας, ο Αδερφός Έρικ".
"Χασάν, δεν ακούς τι λέει;
Δεν τον λένε Έρικ.
Κρεγκ τον λένε".
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, η υποψία μου επιβεβαιώθηκε.
Οι πράκτορες μάς παρακολουθούσαν.
Πίεζαν τα παιδιά για ψευδείς ομολογίες.
Στο Μίσιγκαν.
Στο Σικάγο.
Στη Νέα Υόρκη.
Έμαθα ότι στο Λόνταϊ, στην διπλανή από μένα πόλη,
ζούσε ένας 16χρονος, ο Χαμίντ Χαγιάτ.
Έδωσε ψευδή ομολογία.
Έκανε 20 χρόνια φυλακή.
Βγήκε τον περασμένο Ιούνιο.
Είναι στην ηλικία μου, 36 χρονών.
Τον σκέφτομαι συνέχεια.
Φαντάζεσαι εκείνο το βράδυ να είχα συνεργαστεί;
Σώθηκα επειδή ήμουνα εξυπνάκιας.
Γι' αυτό και όταν είχα την ευκαιρία
για δικό μου σόου στο Netflix,
το ονόμασα Πατριωτικός Νόμος.
Για να κάνω κωλοδάχτυλο στον Αδερφό Έρικ.
Θα δώσω στο σόου μου το όνομα του νόμου με τον οποίο μας κατασκόπευες.
Στον Πατριωτικό Νόμο, είχα τον έλεγχο.
Αποφάσισα να τους περιλάβω όλους.
Δικό μου είναι το σόου.
Δικτάτορες, δυνάστες, θρησκείες.
Ο δημοσιογράφος Τζαμάλ Κασόγκι, της Washington Post,
που δολοφονήθηκε στο Προξενείο,
θα ήταν το πρώτο μας επεισόδιο.
Και είπα κάτι τρελό.
Το θυμάστε;
"Άκου, Σαουδική Αραβία. Χασάν εδώ".
Θα πω κάτι τρελό!
Ο φόνος είναι κακό πράγμα.
"Το παράκανες, Μίνχαζ".
Το Netflix δέχεται επικρίσεις για την απόφαση
να αποσύρει ένα επεισόδιο που ασκούσε κριτική
στον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν.
Οι Σαουδάραβες επικαλέστηκαν το Άρθρο 6 για το ηλεκτρονικό έγκλημα.
Ποιον νόμο παραβίασα;
Ήταν στα αραβικά, τον έβαλα στο Google Translate.
Το Άρθρο 6 του νόμου ενάντια στο ηλεκτρονικό έγκλημα
με καταδίκαζε σε πέντε χρόνια σε φυλακή της Σαουδικής Αραβίας.
Ξέρω.
Το CNN τα είχε πει σωστά.
Ακούγεται ήδη τρελό, αλλά γίνεται και χειρότερο.
Τα είχα ξαναβάλει με τους Σαουδάραβες.
Δεν το έχω πει ποτέ δημόσια,
αλλά πολύ πριν την ιστορία με το Netflix,
προσπάθησα να πάρω συνέντευξη από τον Πρίγκιπα.
Σοβαρά μιλάω. Ήρθε στη Νέα Υόρκη.
Είχε κάτι περίεργες συναντήσεις.
Συνάντησε τον Μάικλ Μπλούμπεργκ
στα Starbucks της Τάιμς Σκουέαρ.
Κοίτα τον ατσούμπαλο τον Μπλούμπεργκ.
"Καλώς ήρθατε στα Starbucks, Μεγαλειότατε.
Αν θελήσετε να χέσετε, ο κωδικός της τουαλέτας είναι 2-3-3-2".
Μάλιστα.
Ο Πρίγκιπας στη Νέα Υόρκη.
Ο δικός σας, στη Νέα Υόρκη.
Ας κάνω μια προσπάθεια.
Ας χωθώ, πλάκα θα έχει.
Η Μπίνα έχει άλλη άποψη,
επειδή έχει διδακτορικό.
Εγώ κάνω εύκολο χιουμοράκι.
"Χασάν, μην τα βάζεις με τους Σαουδάραβες.
Κινδυνεύεις".
"Το ξέρω", της λέω.
Μου λέει "Σοβαρά μιλάω.
Μην κάνεις τη συνέντευξη".
"Δεν θα την κάνω".
Και το εννοούσα.
Αλλά μετά έφυγε από το δωμάτιο.
Και αποφάσισα να γράψω ένα γράμμα στον Άη Βασίλη.
"Αγαπητή Σαουδική Αραβία.
Θα ήθελα να πάρω συνέντευξη από τον Πρίγκιπα".
Εστάλη. Μου απάντησαν αμέσως.
"Αγαπητέ Χασάν, διαβάσαμε το γράμμα σου.
Έλα στην πρεσβεία".
"Μπα!", λέω.
Ευγενέστατοι φαίνονται.
Δεν είμαι ηλίθιος, δεν το είπα στην Μπίνα.
Βλάκας είμαι, να το πω στη γυναίκα μου;
Το είπα στον παραγωγό μας.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα
σε πρεσβεία και προξενείο, αλλά, ακούστε να γελάσετε,
σε κανένα από τα δύο μέρη δεν πρέπει να δολοφονηθείς.
Πάμε με τον Τζιμ στην Ουάσινγκτον, από τη Νέα Υόρκη.
Απέχουμε τρία τετράγωνα από την πρεσβεία της Σαουδικής Αραβίας.
Ετοιμαζόμαστε να μπούμε μέσα. "Πάμε, Τζιμ!" λέω.
"Πάμε, γαμώτο!
Πάμε να τους πάρουμε συνέντευξη!
Αυτοί καθορίζουν την τιμή του πετρελαίου, πάμε να τους τσιγκλήσουμε!"
"Σταμάτα να χορεύεις, ρε ηλίθιε!
Μπαίνουμε σε άλλη χώρα, μαλάκα!
Δείξε λίγο σεβασμό".
Του λέω "Τζιμ,
εσύ να δείξεις σεβασμό.
Είμαστε στις ΗΠΑ, Τζιμ.
Δεν πρόκειται να με πειράξουν, Τζιμ.
Είμαι πολίτης των ΗΠΑ".
"Σταμάτα να πιάνεις τα παπάρια σου!
Είναι άλλη χώρα.
Είναι σαν να μπαίνεις
σε πράσινο τούνελ από το Super Mario.
Καταλαβαίνεις;
Είμαστε στην Αμερική.
Μόλις μπούμε, Σαουδική Αραβία.
Αμερική… Σαουδική Αραβία".
Και όντως έτσι ήταν.
Ήταν…
Σ. Αραβία.
Σαν να μπήκαμε στη Σαουδική Αραβία.
Χρυσάφια, πολυέλαιοι, μάρμαρα.
Ινδοί υπηρέτες.
Σκέφτομαι "Ουάου!
Το κάνατε!
Ινδοί υπηρέτες".
Τι αυθεντικότητα.
Ξέρετε, στη Μέση Ανατολή,
Ινδοί, Πακιστανοί, Μπενγκάλι, είμαστε το προσωπικό.
Οι Μεξικανοί της Μέσης Ανατολής.
Έχουν κι εκείνοι τέτοιους.
Έτσι χτίστηκαν εκείνα τα κτίρια.
Οι μόνοι που φέρονται χειρότερα στους Ινδούς
είναι οι Βρετανοί.
Αλλά αυτοί γουστάρουμε όταν μας φέρονται άσχημα.
Υπάρχουν εδώ απόψε Ινδοί θείοι που ακούνε "Λονδίνο" και λένε
"Λονδίνο, ρε φίλε!
Ο ξάδερφός μου ζει εκεί! Κοίτα τη βασίλισσα".
Να πάει να γαμηθεί η βασίλισσα, τι λέτε;
Είναι τρελό!
Η μαμά μου, στην κρεβατοκάμαρά της, αλήθεια σας λέω, έχει φωτογραφία
του γάμου μου με την Μπίνα.
Ακριβώς δίπλα έχει μια φωτογραφία της πριγκίπισσας Νταϊάνα.
"Μαμά", της λέω,
"έχει πεθάνει από το 1997.
Εγώ είμαι ο γιος σου.
Πώς μας έχεις ίσα και όμοια;"
Μου λέει "Χασάν, δεν την ξέρεις την Νταϊάνα".
"Εσύ την ξέρεις, μαμά;"
"Ήταν τόσο όμορφη.
Και η πεθερά της, μια κακίστρω.
Κι ο άντρας της ήταν ψυχρός".
"Μαμά, μήπως περιγράφεις τον δικό σου γάμο;"
Καθόμαστε με τον Τζιμ στην πρεσβεία.
Μπαίνει μέσα μια αντιπροσωπεία.
Δεκαπέντε εκπρόσωποι της βασιλικής οικογένειας.
Αυτοί ελέγχουν το πετρέλαιο.
Ο επικεφαλής κάθεται απέναντί μου.
"Κύριε Μίνχαζ.
Ευχαριστούμε πολύ
για την επιστολή σας.
Γιατί θέλετε να πάρετε συνέντευξη από τον πρίγκιπα;"
Έχετε πάει στον Κόλπο;"
Ο Τζιμ λέει "Μην κάνεις χιούμορ".
"Γιατί να κάνω χιούμορ;"
"Και που λέτε…
Μια φορά μου είπαν να πάω στο Ντουμπάι
και μόλις προσγειώθηκα μου έδωσαν μια σφουγγαρίστρα".
"Σας αρέσουν τα αστεία;
Είστε πολύ παρατηρητικός.
Ακούστε τι παρατήρησα εγώ, κύριε Μίνχαζ.
Η χώρα σας είναι διαφορετική από τη δική μας.
Εμάς τους Σαουδάραβες
δεν μας κυβέρνησαν ποτέ οι Βρετανοί".
"Όχι, όχι" του λέω.
"Έχει γίνει παρεξήγηση.
Οι γονείς μου είναι από την Ινδία.
Αλλά εγώ…
είμαι Αμερικανός".
"Όπως προείπα, κύριε Μίνχαζ,
δεν μας κυβέρνησαν οι Βρετανοί.
Δεν δεχόμαστε υποδείξεις ή εξευτελισμό
από κανέναν.
Καλή επιτυχία με το σόου σας.
Θα το παρακολουθούμε".
Μας συνοδεύουν έξω από την πρεσβεία.
Είμαστε στο τρένο.
Δεν μιλάμε.
Επιστρέφουμε στη Νέα Υόρκη. Ανοίγω το κινητό.
Όλοι στο γραφείο αναρωτιούνται αν είμαι καλά.
"Βλέπεις ειδήσεις;" "Τι σκατά δείχνουν;" λέω.
"Έκτακτο δελτίο.
Ο δημοσιογράφος Τζαμάλ Κασόγκι
δολοφονήθηκε στο προξενείο της Σαουδικής Αραβίας".
Και μόλις ήμουν μέσα σε ένα τέτοιο!
Γυρνάω σπίτι, κλείνω την πόρτα και βάζω τον σύρτη.
"Τώρα δεν θα μπουν".
Γυρνάω, βλέπω την Μπίνα. Με κοιτάει.
"Χασάν, είδες ειδήσεις;
Ο Κασόγκι δολοφονήθηκε σε ένα προξενείο της Σαουδικής Αραβίας.
Ευτυχώς που δεν συναντήθηκες με τους Σαουδάραβες".
"Βέβαια" της λέω.
"Αυτό θα ήταν σκέτη τρέλα".
Τώρα νιώθω χάλια, έχω τρομερές ενοχές.
Πώς να το διαχειριστώ; Ξέρω.
Όταν κάνεις κάτι κακό,
πρέπει να κάνεις αμέσως κάτι καλό.
Αυτό ακυρώνει το κακό.
Βλέπω τα άπλυτα πιάτα, λέω "Ωραία.
Θα τρίψω δυνατά τα πιάτα για να εξιλεωθώ για το ψέμα".
Και τους αλλάζω τα φώτα.
"Δεν είσαι κακός άνθρωπος, βοηθάς".
Με βλέπει η Μπίνα και γουστάρει.
"Να σου πω", μου λέει.
"Τι;"
Μου σφίγγει το μπράτσο, μου λέει "Χασάν… να σου πω…"
"Τι!" της λέω.
Με σφίγγει ακόμα πιο πολύ.
"Χασάν, δεν βλέπεις ότι θέλω 'να σου πω';
Να σου πω κάτι καλό".
Με γδύνει και με σπρώχνει στον καναπέ.
Είμαι τσίτσιδος στον καναπέ.
Με τον πισινό έξω.
Κι όλα αυτά για τα πιάτα, τόσο χαμηλά είναι ο πήχης.
Αλλά όλα αυτά είναι βασισμένα σε ένα ψέμα.
Τι να κάνω τώρα; Να της πω να σταματήσει;
"Δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε.
Είμαι ένας ελεεινός ψεύτης".
Όχι!
Πρέπει να αρπάζεις τις ευκαιρίες στη ζωή.
Ακόμα κι αν βασίζονται σε ένα ψέμα.
Το κάνουμε, λοιπόν.
Καυτό,
μονογαμικό
σεξ!
Την επόμενη εβδομάδα, τους λέω να ανεβάσουν το επεισόδιο.
Αργότερα,
το βλέπουν οι Σαουδάραβες.
Το απαγορεύουν.
Το πρωί ξυπνάω δίπλα στην Μπίνα.
Ανοίγω το τηλέφωνο και τα νέα είναι παντού.
Μπαίνω στο Twitter και λέω "Γαμώτο.
Θα έχω πρόβλημα".
Ανεβαίνει στα trend.
Λέω "Γαμώτο!
Θα με απολύσουν".
Ανεβαίνω ψηλότερα κι από τους BTS. Λέω "Γαμώτο!
Νομίζω ότι θα γίνω…
διάσημος".
Likes, σχόλια, retweets.
Τα θέλω όλα!
Κόσμε, ασχολήσου μαζί μου
χωρίς ιδιαίτερο λόγο.
Για μία μέρα, ένιωσα πώς είναι να είσαι
ο Πιτ Ντέιβιντσον.
Μαλάκα!
Θεέ μου!
Κάηκα τόσο με τα social που δεν με ένοιαζαν οι απειλές.
Ανοίγω το κινητό. "Μην πατήσεις ποτέ στη Σαουδική Αραβία".
Τρία σπαθιά.
Ροδάκινο.
"Καλίντ, θέλεις 'να μου πεις';
Αν βάλεις το σπαθί σου στο ροδάκινό μου θα μας φάνε".
Για πρώτη φορά είχα φήμη.
Το όνειρό μου.
Όταν έχεις φήμη, όλοι σε θέλουν για φίλο τους.
Την επομένη, με πήραν από το Time.
"Είμαι η αρχισυντάκτρια του Time, είσαι ο Χασάν Μίνχαζ;"
"Ο ίδιος".
"Θες να μπεις στους 100 πιο Επιδραστικούς Ανθρώπους;"
"Λατρεύω τις λίστες".
Πάμε με την Μπίνα στο δείπνο.
Η αρχισυντάκτρια φοράει κάτι γελοίο.
"Ευχαριστώ, γλυκέ μου.
Ευχαριστώ που ήρθατε
στο καθόλου δήθεν δείπνο μας.
Έχουμε 100 θέσεις για influencers,
είσαι ένας από αυτούς".
"Ωραία", λέω.
"Η θέση εδώ είναι κενή;"
"Είναι για τη Λουτζέιν, γλυκέ μου".
"Για ποια;"
"Για τη Λουτζέιν, είναι ακτιβίστρια από τη Σαουδική Αραβία
που υφίσταται βασανιστήρια επειδή οδήγησε.
Προφανώς δεν μπορεί να έρθει.
Θα τιμήσουμε λοιπόν το δικό σου θάρρος".
"Το δικό μου;"
"Μίλα μετά τον Ντουέιν".
"Ποιον;" "Τον The Rock". Σηκώνεται.
"Πίνω στην υγειά της τεκίλας Teremara και των τραπεζοειδών μου".
"Ναι!" λένε όλοι.
"Ο επόμενος Πρόεδρος!"
"Χειροκροτήστε τον Χασάν".
"Γεια σας", λέω.
"Χαίρομαι που ήρθα στο δείπνο των Ιλουμινάτι.
Έκανα ένα επεισόδιο για τη Σ. Αραβία.
Αλλά πρέπει να τιμήσουμε εκείνη που δεν είναι εδώ.
Τη λένε Λουτζέιν. Θα έπρεπε να κάθεται εκεί".
Η πλαϊνή πόρτα ανοίγει.
Ένα άτομο αναδύεται από τις σκιές.
Και μπαίνει στην αίθουσα…
ο Τζάρεντ Κούσνερ.
Ο οποίος είναι φίλος στο WhatsApp
με τον πρίγκιπα της Σαουδικής Αραβίας.
Βλέπει την άδεια θέση.
Τη συμβολική θέση της Λουτζέιν.
Πάει και κάθεται στην καρέκλα της.
Ξαφνικά, μου τα σκάει το Adderall.
"Θα τα κάνω όλα λίμπα", σκέφτομαι.
Η Μπίνα βλέπει το μάτι μου που γυαλίζει. "Μην ξεπεράσεις τα όρια".
"Πολύ αργά, Μπίνα".
"Κυρίες και κύριοι, μεγάλη ανατροπή!
Ξέρετε…
μιλάμε για τη Λουτζέιν, αλλά αν υποθέσουμε
ότι κάποιος εδώ μέσα ξέρει τον Πρίγκιπα
και μπορεί να τη βγάλει από τη φυλακή;"
Κοιτάζω κατευθείαν τον Τζάρεντ Κούσνερ.
Υπάρχουν πολλοί ισχυροί άνθρωποι εδώ.
Πόσο τρελό θα ήταν αν κάποιος,
ένας υψηλόβαθμος του Λευκού Οίκου, ας πούμε,
μπορούσε να στείλει ένα μήνυμα στον Πρίγκιπα
"Θα τη βγάλεις από τη φυλακή όπου κρατείται άδικα;"
"Και το πιο τρελό, υποθετικέ άνθρωπε,
είναι ότι θα τη γλίτωνες,
γιατί το WhatsApp έχει κρυπτογράφηση.
Δεν θα το μάθαινε ποτέ κανείς.
Καληνύχτα σας".
Κάθομαι στη θέση μου. Δεν γελάει κανείς.
Φεύγουμε, η Μπίνα είναι έξαλλη.
"Χασάν, είσαι εκτός ελέγχου".
Της λέω "Μωρό μου…
άνοιξε το κινητό σου!
Likes, σχόλια, retweets!
Είμαι πάλι κορυφαίο trend!"
Βλέπω τα σχόλια να έρχονται.
"Έλα στον μπαμπάκα, έλα!
Δοξάστε με!
Γεμίστε το κενό που άφησαν οι γονείς μου!
Τρελαίνομαι.
Τι νόστιμο που είναι!"
Μου λέει "Δηλαδή το έκανες για τους ακτιβιστές".
"Ναι", της λέω.
"Το feed μου δεν έχει ησυχία".
"Μ' αρέσει που ασχολείσαι με αυτά μόνο για τις κάμερες".
"Έτσι!" της λέω.
"Αν δεν ανέβει, δεν συνέβη".
Μη με κρίνεις, Μπρούκλιν.
Είστε όλοι σαν κι εμένα.
Σας παρακολουθώ όλο το βράδυ.
Έχετε τρελαθεί χωρίς τα κινητά σας.
Σας πήρα τα κινητά.
Σου μιλάω αυτή τη στιγμή.
Δεν μπορεί να το καταγράψει. Συνέβη όντως;
Θα το θυμάσαι μόνο με το μυαλό σου, λες και είσαι κανένας ηλίθιος;
Πόσα είναι τα περισσότερα like που έχεις;
Ογδόντα έξι.
Ογδόντα έξι;
Ογδόντα έξι.
Αν έπαιρνα μόνο 86 like, θα αυτοκτονούσα.
Ξέρετε πόσα like πήρε ο μπαμπάκας για το σκηνικό με τον Κούσνερ;
Πήρε 347.391.
Όταν γευτείς την κόκα της φήμης,
την πρέζα των social media,
το όπιο του Facebook…
Έπρεπε να προσπαθήσω κι άλλο. Θα πέθαινα για τα like!
Ξέρω τι θα κάνω, θα επιτεθώ σε όλους τους δικτάτορες του κόσμου.
Στον Μπολσονάρο, της Βραζιλίας.
Στον Ντουτέρτε, των Φιλιππίνων.
Πήγα στην πορεία του Μόντι, για να νευριάσω τους Ινδούς.
Πιστεύεις ότι έχουμε πετύχει;
Πιστεύω πως ναι.
Χασάν!
Είσαι εναντίον των Ινδών.
Έλα τώρα.
Δεν σέβεσαι την Ινδία μας, Χασάν!
Ζήτω ο Μόντι!
Είσαι από το Σακραμέντο!
Είμαι!
Ντρέπομαι που είσαι από το Σακραμέντο.
Να σέβεσαι τον Μόντι, την Ινδία και τους Ινδουιστές!
Έλα να βγάλουμε φωτογραφία.
Όλοι θέλουν φήμη!
Ακόμα και οι Ινδοί θείοι.
Το ανεβάζω στο Instagram, γίνεται χαμός!
Γυρνάω στη Νέα Υόρκη.
Πάω βόλτα το μωρό με το καρότσι.
Όλοι με αναγνωρίζουν.
Γυρνάω σπίτι μου, με βλέπει ο θυρωρός
και μου λέει "Χασάν, σταμάτα!
Πρέπει να σέβεσαι τον Μόντι,
την Ινδία
και τους Ινδουιστές!"
"Κάρλος, είσαι Πορτορικανός".
"Το ξέρω, αλλά είδα το Instagram.
Ήταν πολύ αστείο.
Έχεις γράμματα από θαυμαστές".
"Δώσ' τα μου, Κάρλος".
Μου δίνει έναν πάκο επιστολές, τις ανοίγω.
Μια λευκή σκόνη πέφτει μέσα στο καρότσι.
Πάνω στον ώμο της κόρης μου.
Στον λαιμό, στα μάγουλα.
Εκείνη με κοιτάζει.
Τρέχω πάνω, το λέω στην Μπίνα.
Δεν μπορώ να πω ψέματα.
Τρέχουμε στο νοσοκομείο.
Περνάμε από τα Επείγοντα.
Μόλις βλέπουν το μωρό, της σκίζουν τα ρούχα
και την παίρνουν.
Περιμένουμε ώρες στην αίθουσα αναμονής,
χωρίς να μιλάμε.
Τα μεσάνυχτα, τη φέρνει μια νοσηλεύτρια.
Είναι με έναν αστυνομικό.
Εκείνος βάζει το χέρι στην τσέπη
και βγάζει ένα σακουλάκι
με μια λευκή σκόνη.
"Κύριε Μίνχαζ, είστε πολύ τυχεροί.
Δεν είναι πραγματικός άνθρακας.
Αλλά από την εμπειρία μου ξέρω
ότι αυτά δεν γίνονται από το πουθενά.
Θα σε ρωτήσω κάτι, νεαρέ μου:
Με ποιον τα έχεις βάλει;"
"Με όλους".
"Είναι απαραίτητο;"
"Δεν ξέρω.
Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό".
Δίνουν το μωρό στην Μπίνα.
Κάνω να την κρατήσω.
Η Μπίνα δεν με αφήνει.
Κι αυτό με σκοτώνει.
Πάμε σπίτι, κοιμίζει το μωρό και μου μιλάει.
"Θα το συζητήσουμε μία φορά
και θα είναι η τελευταία.
Εδώ που είμαστε απόψε,
φτάσαμε επειδή έβαλες τη φήμη πάνω από τα παιδιά μας".
"Παιδιά;" της λέω.
"Είπες 'παιδιά';"
"Είμαι έγκυος", μου λέει.
"Μέρος δεύτερο;" της λέω.
"Είχε δίκιο ο Άρτζουν;
Ένας οστεοπαθητικός είναι".
"Εσύ λες ό,τι σου κατέβει στη σκηνή
κι εμείς ζούμε με τις συνέπειες.
Χασάν, έχεις όριο;
Είναι τρελό αυτό που συμβαίνει.
Χέστηκα αν το Time σε θεωρεί influencer.
Αν ξαναβάλεις σε κίνδυνο τα παιδιά μου, θα σε χωρίσω αμέσως".
Η ξαδέρφη της ήταν αυτή.
Σκούρα τα πράγματα.
Η Μπίνα έχει δίκιο.
Είναι τρελό γιατί, το πρώτο αστείο που είπα, μου έσωσε τη ζωή.
Και τώρα τα αστεία μου έβαλαν σε κίνδυνο το μωρό μου.
Γάμησέ το, το πράγμα έχει ξεφύγει.
Δεν θα γίνω ο Τουπάκ της κωμωδίας.
Σοβαρά, θέλω να ζήσω για να βλέπω τα retweet.
Θέλω να είμαι ο Πάφι της κωμωδίας.
Να ζω, ενώ γύρω μου θα πεθαίνουν πιο ταλαντούχοι άνθρωποι.
Αυτό είναι το όνειρο!
"Ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο, Χασάν;
Όλοι σε ξέρουν. Είσαι ο δεν-με-νοιάζει τύπος.
Τάχα δεν σε νοιάζει η γνώμη των άλλων.
Εγώ όμως σε ξέρω, καριόλη.
Σε νοιάζει και σε παρανοιάζει".
"Πώς να μη με νοιάζει;"
Κάθε φορά που ανοίγω το κινητό, βλέπω ό,τι λέτε για μένα.
Κάθε φορά, το βλέπω:
"Ο Χασάν Μίνχαζ γιατί είναι σαν μαστουρωμένο ρακούν;"
Το βλέπω!
"Αυτό το καρτούν μοιάζει με τον Χασάν Μίνχαζ".
Το βλέπω!
"Οι Ινδές μαλώνουν για τον Χασάν με τις δίαιτες".
Το βλέπω!
Με πληγώνει!
Επειδή ισχύει, μαλάκες!
Όντως μοιάζω με μαστουρωμένο ρακούν.
Ξέρετε τι σημαίνει αυτό;
Αν εγώ βλέπω τι λέτε για μένα,
τα βλέπουν και οι βασιλιάδες.
Σκεφτείτε το.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν.
Ο Ναρέντρα Μόντι.
Ο Αδερφός Έρικ.
Ο Πρίγκιπας.
Ο Πρίγκιπας του Μπελ Αιρ.
Δεν τους αρέσει να τους σατιρίζουν.
Γι' αυτό μ' αρέσει να είμαι κωμικός.
Όσα λεφτά, δύναμη ή φήμη κι αν έχεις,
δεν μπορείς να αποφύγεις τη σάτιρα.
Μα η Μπίνα έχει δίκιο.
Πρέπει να βάλω όριο.
Της λέω "Άσε με να επανορθώσω
όπως κάθε κακός πατέρας.
Να εξαγοράσω την αγάπη της".
Μπαίνουμε και οι τρεις στο αυτοκίνητο.
Πάμε στο σχολείο.
Ξέρετε τι μέρα είναι;
Όχι Φωτογραφίας.
Είναι η Μέρα του Βιβλίου.
Θυμάστε τη Μέρα του Βιβλίου,
αυτό το ετήσιο καπιταλιστικό πανηγύρι;
Έβγαινε ο βιβλιοπώλης της Scholastic
κι έλεγε "Παιδάκια, πόσο σας αγαπάνε οι γονείς σας;
Κάποιοι θα πάρετε βιβλία, οι περισσότεροι θα πάρετε χάρακες".
Και λέγαμε όλοι "Όχι!"
Της λέω "Μωρό μου, ο μπαμπάς θα ξηλωθεί.
Θα πάρουμε όλα τα βιβλία.
Όλα τα Κλαμπ των Μπέιμπι-σίτερ, όλες τις Ανατριχίλες,
όλα του Δρα Σους, ακόμα και τα ρατσιστικά.
Τα πιάνω, "Εδώ κοίτα!"
"Κόνορ, κοίτα".
"Μπράβο σου, Χασάν".
"Τι πρόβλημα έχεις, Κόνορ;
Όλη τη χρονιά προσπαθώ να σε πλησιάσω και δεν με αφήνεις.
Τι δουλειά κάνεις;"
"Σε αντίθεση με σένα, κύριε Κωμικέ, εγώ έχω κανονική δουλειά.
Δουλεύω για την Alden Global Capital.
Κάνω στρατηγικές εξαγορές και εξαγορές μέσω μόχλευσης.
Δεν ξέρω αν έχεις δει το LinkedIn μου".
"Κόνορ, είμαι κωμικός.
Δεν έχουμε LinkedIn.
Τι ακριβώς κάνετε;"
"Αγοράζουμε εταιρείες με χρέος.
Τους απολύουμε όλους.
Και μετά τις κάνουμε κερδοφόρες,
χάρη σε μένα".
"Κλέβεις, δηλαδή".
"Θα μου πεις εσύ για κλοπές;
Στην κόρη σας να τα πείτε.
Η κόρη σας είναι κλέφτρα".
Γυρνάω και βλέπω τη μικρή να βάζει βιβλία στην τσάντα της.
Και φεύγει με τα βιβλία.
Αλλά δεν του επιτρέπω.
"Μπίνα, τι κάνουμε;"
"Χασάν, κάν' τα όλα λίμπα".
Του λέω "Όχι, Κόνορ, δεν κλέβει.
Κάνει 'στρατηγική εξαγορά' των βιβλίων.
Θέλουμε να βγάλουμε κέρδος".
Την επομένη, μαζεύω όλους τους παραγωγούς στο γραφείο μου.
"Πείτε μου τα πάντα για την Alden Global Capital.
Θα κάνω ένα επεισόδιο για την οικογένειά μου".
"Η Alden Global Capital κάνει στρατηγικές…"
"Εξαγορές;" "Πού το ξέρεις;"
"Το έμαθα στη Μέρα του Βιβλίου".
"Μάλιστα, εντάξει".
Ο Κόνορ και το αφεντικό του, ο Ράνταλ Σμιθ,
εξαγοράζουν τοπικά κανάλια παντού.
Τους απολύουν όλους, πουλάνε τα κτίρια
και βγάζουν κέρδος,
με το οποίο ο Ράνταλ Σμιθ έχει αγοράσει 16 βίλες.
Η μία είναι στη γειτονιά
του Τζέφρι Έπσταϊν.
Σας τα σκάει το Adderall.
"Παραγωγοί!
Ιδέα για αστείο.
Να βάλουμε αφίσες σε κάθε αγορά
που διαλύει η Alden Capital,
που να λένε 'Ο Ράνταλ Σμιθ αγαπάει τους παιδόφιλους'.
Στο Σολτ Λέικ Σίτι, στη Γιούτα. Στο Ράλι, στη Βόρεια Καρολίνα.
Στο Μαϊάμι, στη Φλόριντα.
Βάλτε αφίσες!"
Την επομένη, ο Σαμ, δικηγόρος του Netflix,
μου τηλεφωνεί χεσμένος.
"Χασάν, έχεις τρελαθεί;
Ακύρωσε τις αφίσες, δεν είναι αστείο.
Είναι συκοφαντική δυσφήμηση".
"Σαμ, ηρέμησε.
Είσαι ψεύτης.
Δεν ξέρεις καν τι είναι αστείο".
Τρελαίνεται. Μου λέει "Κι έτσι να είναι,
δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.
Μην ξεπεράσεις το όριο!"
"Γιατί όχι, Σαμ;"
"Καλή ερώτηση, Χασάν.
Ο Νόμος περί Αδικοπραξίας
μιλάει για το 'Πρότυπο του Λογικού Ατόμου'.
Ένα αστείο δεν είναι δυσφήμηση
αν φανεί αστείο σε ένα λογικό άτομο.
Το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε
ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί είναι λογικοί και με αντίληψη".
"Σαμ, δεν ξέρω τα νούμερα,
αλλά ο μέσος Αμερικανός
έχει νοημοσύνη κάτω του μετρίου".
"Το δικαστήριο διαφωνεί.
Εκτιμά περισσότερο τους ανθρώπους.
Το ίδιο πρέπει να κάνεις κι εσύ".
"Μακάρι να ζούσαμε σε τέτοιον κόσμο.
Σε τέτοιον κόσμο θα ήθελα να ζω".
Να παίζω μπροστά σε λογικά άτομα.
Να εναλλάσσω τη σάτιρα με την ειλικρίνεια
και να καταλαβαίνετε τη διαφορά.
Να ξέρω ότι δεν θα παρεξηγηθώ.
Όλα βασίζονται στην εμπιστοσύνη.
Γιατί νομίζετε ότι παίζω σε σκεϊτάδικο;
Μοιάζω γελοίος.
Όλα βασίζονται στην εμπιστοσύνη.
Με εμπιστεύεστε, σας εμπιστεύομαι.
Γι' αυτό σας πήρα τα κινητά.
Έπρεπε να το κάνω!
Δεν σας ξέρω!
Αλλά σας ξέρω.
Υπάρχουν τόσα που πιστεύω, αλλά φοβάμαι να πω.
Αλλά πρέπει να σας εμπιστευτώ.
Να σε εμπιστευτώ, Μπρούκλιν;
Μπορώ, στ' αλήθεια;
Ωραία, ακούστε. Θα το πω.
Ξέρω ότι σε όλους αρέσουν τα Starbucks,
αλλά μου τη δίνει που έχουν ρόφημα που λέγεται "Chai Tea".
Το τσάι είναι τσάι.
Αν το πεις "τσάι-τσάι", είσαι χαζός-χαζός.
"Φίλε, θέλεις λίγη πίτα ναάν;"
"Άντε γαμήσου!"
Γαμώτο…
Ο γάμος της Πριγιάνκα ήταν ψεύτικος.
Γιατί να μην το πούμε;
Ποιος παντρεύεται στα σοβαρά τον Νικ Τζόνας;
Η Μαλάλα με ακολουθεί στο Instagram.
Αλλά εγώ δεν την ακολουθώ.
Πριν από δύο χρόνια με ρώτησαν τι αντωνυμίες χρησιμοποιώ για μένα,
σε μια συνάντηση.
Φοβήθηκα.
Είπα "εγώ".
Συγγνώμη!
Αφού εγώ είμαι εγώ!
Κι εσείς είστε εσείς!
Κι εμείς είμαστε εμείς!
Το πιστεύω αυτό.
Πιστεύω ότι είναι ανήθικο
με λεφτά που δεν είναι δικά σου
να αγοράζεις κάτι από άλλον,
να το κάνεις να βγάζει λεφτά για σένα
και στην πορεία να γαμάς τους φτωχούς.
"Εντάξει, Σαμ", του λέω.
"Θα κατεβάσω τις αφίσες.
Να κάνω ένα μισάωρο αφιέρωμα για τα φρικτά χαρτοφυλάκια-γύπες
και να πω το αστείο έτσι;"
Δεν λέω σε καμία περίπτωση
ότι ο Ρ. Σμιθ είναι παιδόφιλος
ή ότι προστατεύει παιδόφιλους.
Το βλέπετε αυτό;
Δεν είναι αλήθεια.
"Ναι…" μου λέει.
"Αυτό είναι εντάξει".
Ανεβάστε το επεισόδιο.
Την επόμενη βδομάδα, πάω βόλτα το μωρό με το καρότσι.
Με βλέπει ο Κάρλος, μου λέει "Έχεις αλληλογραφία".
Λέω "Άντε γαμήσου, άνοιξέ την εσύ".
Την ανοίγει και μου λέει "Σου έκαναν μήνυση".
"Εκ μέρους του πελάτη μας, Ράνταλ Σμιθ,
σχετικά με την 'κωμωδία' σας Πατριωτικός Νόμος".
Η μήνυση δεν με προσβάλλει.
Με προσβάλλουν τα εισαγωγικά στο "κωμωδία".
Λες και δεν είμαι κωμικός.
"Από δω ο γιος μου, είναι DJ".
"Το 'σόου' σας…" Είναι πραγματικό σόου!
"…λέει τον κ. Σμιθ παιδόφιλο".
Δεν το είπα αυτό.
"Παρακαλούμε όπως αποσύρετε τις ψευδείς συκοφαντίες.
Αναμένουμε την απάντησή σας".
Λέω "Σαμ, μου είπες ότι οι Αμερικανοί είναι λογικοί.
Να τους εμπιστευτώ. Τώρα τι κάνω;"
Μου λέει "Χασάν, ηρέμησε. Έλα στο γραφείο μου.
Για κάτι τέτοιες στιγμές ζω".
Πάω στο γραφείο του, του τα σκάει το Adderall.
Η κοκαΐνη δηλαδή.
"Αγαπητοί συνήγοροι του Ράνταλ Σμιθ.
Είμαστε οι δικηγόροι του κωμικού Χ. Μίνχαζ.
Και χωρίς εισαγωγικά. Μπράβο, Σαμ!
"Οι κατηγορίες για συκοφαντική δυσφήμηση θα καταπέσουν.
Επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω
τη νομολογία
των αστείων.
Ο Πατριωτικός Νόμος είναι κωμωδία.
Οι λογικοί θεατές καταλαβαίνουν ότι είναι αστεία,
σάτιρα, παρωδία.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι δεν καταλαβαίνετε το πλαίσιο.
Ο κ. Μίνχαζ λέει τα αστεία με γκριμάτσες και χειρονομίες.
Πολλοί έχουν πει ότι μοιάζει
με 'μαστουρωμένο ρακούν'".
Να είστε λογικοί.
"Το δικαστήριο είπε ότι το κοινό…"
δηλαδή εσείς…
δεν είστε ηλίθιοι.
Καταλαβαίνετε τη διαφορά μεταξύ σάτιρας και ειλικρίνειας.
Ξέρετε πότε αστειεύομαι και πότε μιλάω σοβαρά.
Οστεοπαθητικοί,
ξέρω ότι είστε καλοί γιατροί.
Αλλά τα 86 like είναι χάλια.
"Σας προτείνουμε να ξαναδείτε το επεισόδιο.
Αν θέλετε ο κ. Μίνχαζ να αποσύρει τη δήλωση και να πει
'Σε καμία περίπτωση δεν είπα ότι ο Ρ. Σμιθ δεν γουστάρει παιδόφιλους',
παρακαλούμε ενημερώστε μας.
Αναμένουμε την απάντησή σας".
Του λέω "Σαμ,
στείλ' το, το γαμημένο!"
Μαντέψτε τι έγινε.
Δεν μας ξαναενόχλησαν ποτέ.
Γυρνάω στην Μπίνα κρατώντας το γράμμα.
"Μπίνα, έκανα λάθος.
Ο Σαμ έχει πλάκα, παρότι δικηγόρος.
Κάνε την επιστολή κορνίζα".
Την κοιτάζει και λέει
"Πολύ καλή επιστολή.
Αλλά δεν φοβάμαι τις καλές.
Φοβάμαι την επόμενη κακή.
Και την επόμενη.
Γι' αυτό ανησυχώ".
"Δεν χρειάζεται να ανησυχείς πια.
Κάποια στιγμή με ρώτησες
αν έχω όριο.
Ξέρω πια το όριό μου".
"Και ποιο είναι αυτό;"
"Θα τραβήξω το αστείο
μέχρι εκεί που με παίρνει,
νομικά,
μέχρι εκεί που δεν
απειλείται η οικογένειά μας".
Αυτό είναι το όριό μου.
Έχω χάσει πολλά στη ζωή, δεν θα χάσω και την οικογένειά μου.
Κι αρχίζει να χαμογελάει.
Μου σφίγγει το μπράτσο.
"Να σου πω…"
Ευχαριστώ πολύ, Μπρούκλιν.
Ευχαριστώ.
Το εκτιμώ πολύ. Ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Μάνια Τσοχαταρίδου