Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX – PROGRAM KOMEDIOWY
NA ŻYWO Z BROOKLYNU
Zdradzić wam sekret?
Tak!
Moja żona cztery lata nie mogła zajść w ciążę.
I to przeze mnie.
Tyle lat! Musiałem to z siebie wyrzucić.
Byłem w The Daily Show.
Trevor Noah każdy dzień zaczynał od przymilnych bzdetów:
„Co słychać, przyjacielu?”
„Co u ciebie i Beeny?”
„Jesteście jak indyjscy Barbie i Ken”.
Ja na to: „No wiem”.
Zupełnie jak Ken…
mam niedziałające elementy.
Wiecie, co czuje mężczyzna z popsutymi jajami?
Upokorzenie!
Jakby moje życie było jednym wielkim kłamstwem.
Gdy dorastałem, wmawiali mi, że moja sperma jest radioaktywna.
Pamiętacie wychowanie seksualne? Jakie to było przerażające dla chłopców?
Z rana do klasy wkracza pani Lettington.
„Uważajcie, chłopcy.
Od preejakulatu też można zajść w ciążę.
Nie dajcie sobie wmówić inaczej!
Od preejakulatu można zajść w ciążę.
Hasan, sperma przed spermą może dać początek nowemu życiu!”
„Proszę pani, ja mam dziewięć lat.
To straszne”.
„I dobrze!
A teraz obejrzymy poród na żywo”.
„Nie!
Dlaczego rodzice mnie na to zapisali?”
Każda para borykająca się
z problemami z płodnością
znajduje się pod dużą presją.
Razem z Beeną do późna w nocy prowadziliśmy te trudne rozmowy:
„Czy nam się uda? Czy będziemy mogli mieć dzieci?”.
Spytałem: „A może adoptujemy?
Może adoptujemy białe dziecko, żeby pokazać tym skurwielom?”.
Żeby zobaczyli, że dajemy radę.
Lustrzane odbicie posunięcia Angeliny Jolie.
Biały grubasek z astmą będzie gwiazdą każdej imprezy.
Mam rację?
Będzie mówił: „Cześć.
To ja, Bradley Minhaj.
Członek społeczności indyjsko-amerykańskiej”.
„To mój syn.
Bradley.
Ocaliliśmy go
z targanej wojną części Ameryki.
Z Detroit”.
Wszyscy będą pod wrażeniem.
Beena na to: „Nie chcę białego dziecka”.
„No tak. Jesteś rasistką.
Każdy Bradley jest ważny”.
„Hasan, ja nie chcę białego dziecka, nie rozumiesz?
Chcę mieć dziecko z tobą”.
Wiem!
Właśnie dlatego ożeniłem się z Beeną.
Rodzina to dla niej priorytet.
Bo jest z Patelów.
Ma 961 kuzynów… na tym występie.
Z tych Patelów od moteli.
Są konkretnie zarobieni.
Zauważyliście, że każdy motel, w którym śpicie,
należy do Hindusów?
Zwróćcie uwagę na szyld Patel.
Wszyscy pochodzą z tego samego regionu i są spokrewnieni.
Hampton Inn, La Quinta Inn, Quality Inn,
Comfort Inn, Super 8… Wspieracie kartel Patelów.
Od wieków toczymy spory.
Hindusi, Azjaci, Żydzi:
„Kto jest najtańszy?”.
Kurwa, jasne, że Hindusi.
Tylko ci z Gudźaratu mogli wybrać biznes, który jednocześnie zapewnia mieszkanie.
To było królestwo Beeny.
Królestwo La Quinta Inn.
A teraz postanowiła zbudować je ze mną.
Będę z wami szczery.
Nawet się ucieszyłem, że mamy problemy z płodnością.
Nie chciałem mieć dzieci.
„Skarbie, dopiero co zweryfikowali mnie na Instagramie.
Daj mi się nacieszyć”.
„W dupie to mam.
Tylko dlatego nie mogę zajść w ciążę,
bo dziesięć lat zwlekałeś z oświadczynami.
Tak!
Byłam u lekarza.
Moje jajniki są w porządku, za to twoje jajca, kurwa, nie.
Idź je sobie zbadać”.
„Moich jaj w to nie mieszaj”.
Jestem w takim wieku, że nie lubię chodzić do lekarza.
Bo wielu z nich jest moimi rówieśnikami.
A do tego są Hindusami, więc mogę ich znać.
Siedzimy sobie w poczekalni szpitala.
Drzwi się otwierają, wychodzi siostra:
„Doktor Gupta pana przyjmie”.
Ja na to: „Mam nadzieję, że to nie Arjun Gupta z Sacramento”.
Po czym słyszę znajomy głos: „Hasan Minhaj!”.
„To Arjun Gupta z Sacramento!
Znam tego młodego, kompletny cymbał!”
Wyleciał nawet ze szkoły medycznej na Karaibach.
Dwukrotnie!
„Arjun, jak ty dostałeś licencję?”
Odpowiada: „Sam nie wiem.
Dlatego leczę jaja i mam gabinet w piwnicy.
Zdejmuj portki. Co u cioci?”.
„Nie mów teraz o mojej mamie!
Beena, on nawet nie jest lekarzem!
Tylko cholernym osteopatą!”
Możecie sobie buczeć, osteopaci.
Siedzący z tyłu.
Specjaliści od osteopatii nie znoszą tego żartu.
Zatem lekarze i osteopaci
zbytnio się od siebie nie różnią. Jedni i drudzy dobrze leczą.
Z tą małą różnicą, że poczucie humoru osteopatów
kończy się na egzaminie wstępnym.
Widzicie te miejsca z tyłu? Są przeznaczone dla osteopatów.
A tutaj siedzą lekarze. Co was różni?
Pięć punktów na egzaminie MCAT.
Ubrany w ciuchy z moją podobizną: „Wiem, co ci jest, brachu”.
„Nie mów do mnie »brachu«”.
On na to: „Son…
gromadząca się krew obniża liczebność plemników.
Konieczna jest ryzykowna operacja żylaków powrózka nasiennego.
Bez obaw, przeprowadzę ją osobiście”.
„Arjun, mam poważne obawy.
Masz na sobie kitel i jordany”.
Wyciąga trymer: „Muszę cię tam ogolić.
Zróbmy to od ręki”. Odpowiadam: „Arjun, odsuń się.
Nie jestem gotowy”.
„Posłuchaj, chłopie.
Jeśli nie zrobimy tego zabiegu, nie będziesz mógł mieć dzieci.
Nigdy”.
„Mówisz poważnie? Nie będę mógł mieć dzieci z Beeną?
Nie będziemy mogli założyć rodziny?”
Tej prawdy o byciu dorosłym nikt wam nie powie.
Życie zaczyna się na poważnie, gdy „nie chcę” zamienia się w „nie mogę”.
Nieprawdaż, osteopaci?
Siedzę tam sobie nagusieńki,
Beena wbija we mnie wzrok.
Obracam się i Arjun też na mnie patrzy.
Wyciąga przyrząd do depilacji.
Stwierdzam: „Jebać to, jedź z tym koksem.
Niech dół pasuje do góry”.
Zakłada mi maskę Vadera.
Budzę się po sześciu godzinach.
Jestem nagi i mam na sobie wielką pieluchę
z czterema olbrzymimi plamami krwi.
Podnoszę głowę i widzę Arjuna:
„Arjun, ja mam tylko dwa jądra.
Jak ci się udało schrzanić to dwukrotnie?”.
„Nie przejmuj się, brachu, załatwione.
Musisz odczekać sześć tygodni”.
I, osteopaci, miał rację.
Miał rację.
Sześć tygodni później przeprowadziliśmy z Beeną
gorącą, monogamiczną akcję.
Beena nareszcie, po czterech latach, zaszła w ciążę.
Wiem!
Jestem w sali porodowej, ona prze.
Nie wiedziałem, że teraz rzucają dziecko na ojca:
„Będziesz je zawsze kochał?”. „Jest całe mokre”.
„Pocałuj je”. „Jeszcze nie doszło”.
„Niech urośnie jak na drożdżach.
Skóra nie jest brązowa”. Wiedzieliście to?
Brązowe dzieci rodzą się białe.
„Wygląda jak Bradley, zwracam”.
„Nie przyjmujemy, to nie hipermarket”.
Kładą dziecko na cycku.
Potem kładą dziecko na mnie.
Trzymam je w ramionach.
Beena trzyma mnie.
Pyta: „Uwierzyłbyś w to?
Nareszcie jesteśmy rodziną.
Obiecaj mi coś, Hasan.
Obiecaj, że zawsze będziesz chronił swoją rodzinę”.
Odpowiedziałem, że oczywiście.
„Potrzebuję was.
Żeby mieć materiał.
Stand-up sam się nie napisze”.
Trzy dni później chlebek się zakwasił.
Dziecko zbrązowiało.
Trzymam tę gulab jamun, moją małą kuleczkę.
Już wiedziałem, że moja córka jest Hinduską.
Wciąż się we mnie wpatrywała.
„Jesteś jedną z nas.
Nie respektujesz ludzkiej prywatności.
Witaj w plemieniu”.
Nasze spojrzenia się spotkały i serce szybciej mi zabiło.
Rodzice, znacie to uczucie.
„W życiu czegoś takiego nie czułem.
Tak bardzo cię kocham.
Znamy się dopiero od trzech dni, a zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Nie do wiary, jak bardzo cię kocham”.
Wiem, mówiłem to wcześniej Beenie, ale…
Kłamałem.
Kłamałem!
A ona okłamywała mnie!
Stąd wiem, że kochamy naszą córkę bezwarunkowo.
Ma już cztery lata.
Nie mogliśmy adoptować białego dziecka, bo żona jest rasistką.
Ale…
teraz mieszkamy w białym stanie.
W Connecticut, w mieście Greenwich.
Białym jak z filmu Uciekaj!
Wszyscy pracują w funduszu hedgingowym.
Wiem, że mnie oceniacie, brooklyńczycy.
Oceniacie mnie.
„Serio?
Zamierzasz wychowywać córkę w Greenwich?
Chcesz ją rozpuścić?”
Nie.
Chcę jej pokazać, jak brutalny, brudny i skorumpowany naprawdę jest świat.
Każdego ranka widzi bankierów i handlarzy
w puchowych kurtkach Patagonia.
„Spójrz skarbie, to kryminaliści!
Przez nich tatuś nie ma emerytury.
Spójrz na nich!”
Podwożę ją pod szkołę hondą odyssey.
Nie chcę się chwalić, ale się powodzi.
Miałem czarną toyotę camry, ale musiałem ją pogonić,
bo ludzie na światłach pchali mi się do środka.
Parkujemy pod szkołą.
Tatusiowie od funduszy wołają: „Witamy na Dniu Fotografii, tato”.
Pytam: „Nadal się je organizuje?”.
W kieszeni mam tysiące zdjęć mojej córki z wczoraj.
Będziemy robić jedno zdjęcie jak w XIX wieku?
„Dziś wykonamy jedną fotografię
pańskiej córki!
Chodźże, usiądź na tym drewnianym stołku.
Obrót i patrzymy w tę stronę.
Fotografia pańskiej pierworodnej. Mrugała, ale dubli nie będzie”.
Odpowiadam: „Może być.
Oto 89 dolarów i 99 centów. Dzięki, Lifetouch.
Co za okazja.
Włożę je do portfela, którego już nie noszę”.
Sadzam ją na stołku.
Zdejmuje maskę.
Jej twarz jest cała zasmarkana.
O tak…
Tatusiowie od funduszy są zniesmaczeni.
Jeden z nich się odzywa. Nie zapomnę imienia tego sukinsyna.
Na imię mu Connor.
Connor głośno stwierdza:
„Ble”.
Nagle sobie coś uświadamiam:
„Ten kryminalista z funduszu
uważa moją córkę za dziewczynę z getta?
Nie mogę na to pozwolić”.
Piję sobie mrożoną kawę.
Wyciągam z niej zieloną słomkę.
Podchodzę do córki… odchylam jej głowę i…
wysysam wszystkie gile z nosa.
I połykam je jak prawdziwy mężczyzna.
Żonie w życiu bym tak nie zrobił.
Słuchajcie, mam w kieszeni
tysiące zdjęć mojej córki z wczoraj.
Ale ta fotka jest moją ulubioną.
Przez cztery lata nie sądziłem, że będę gotowy na ojcostwo.
Ale tamtego dnia…
poczułem jego smak.
Dziękuję.
Dziękuję, Brooklyn.
Wybaczcie mi.
Gdy widzę zdjęcie córeczki, budzą się we mnie emocje.
Nie przypomina nas, jest przyszłością.
Następnym pokoleniem.
Nie będzie musiała doświadczać naszych traum.
Rozglądając się po sali, widzę tak wiele niespełnionych marzeń.
Tak wielu konsultantów IT.
Niedoszłych studentów medycyny.
Tak wielu księgowych pracujących w Deloitte.
Moja córka ma coś, czego nam brakowało.
Wybór.
Może wybrać, kogo pokocha.
Co będzie studiować.
Zdecydować, czy zapisze się na zajęcia pozalekcyjne.
Wszystko jest możliwe.
Ma kontrolę nad swoim życiem.
Mnie poczucie kontroli daje tylko bycie komikiem.
Dzięki ci, Boże, bo nie posiadam innych zauważalnych zdolności.
Pamiętam, jak odkryłem, że jestem zabawny.
To było w gimnazjum.
Był rok 2002, a ja miałem 16 lat. Nigdy tego nie zapomnę.
Siedzę sobie na czwartej lekcji,
aż tu pojawia się ojciec i zabiera mnie na piątkowe modlitwy.
Zajmuję miejsce z tyłu meczetu.
W samym środku nabożeństwa
w meczecie pojawia się mocno przypakowany biały.
Łysy, wielkie bary, brak szyi, tatuaż z drutem kolczastym.
Pewnie nasterydowany.
Tak to wyglądało:
„Witam.
Jestem brat Eric.
Chciałbym nawrócić się na islam”.
Mój tata na to: „Widzisz, Hasan?”
To cud!
Taka jest potęga islamu!
Eric!
Taki silny, niebieskooki.
Chce zostać muzułmaninem”.
Na co ja: „Tato,
Eric jest agentem federalnym.
Szpieguje nas. Przykro mi. Wcale cię nie lubi”.
„Właśnie że lubi”.
Mój tata nawraca Erica: „Shabash, witaj bracie w wierze.
Zapraszamy na kolację”.
„Czyś ty oszalał?”
Nie wiem, co porabialiście w gimnazjum,
ale czy ktoś z was jadł biryani z agentem?
To był agent narkotykowy!
Wsuwał w naszym salonie indyjskie potrawy nożem i widelcem.
„Skurwielu, jedz rękami. Wczuj się w rolę.
Przekonaj mnie, Eric.
O ile to twoje prawdziwe imię”. Wie, że mu nie ufam.
Kładzie mi dłoń na ramieniu: „Co tam, brachu?”.
Co słychać, koleżko?
Chcesz poćwiczyć?”.
To zabrzmiało dziwnie.
Gdybyście widzieli mnie w wieku 16 lat, odpowiedź jednoznacznie brzmiałaby:
„Tak.
Chcę poćwiczyć, Eric”.
Przybliżenie. Mocniej nie potrafiłem napiąć.
Myślałem, że mam zrobiony triceps.
A tricepsa w ogóle nie ma.
Oddalenie. Teraz wyglądam tak samo.
To mój najlepszy kumpel, Will Moroski.
Tak Will Moroski wygląda dzisiaj.
Jest moc!
Will Moroski jest zbudowany niczym grecki bóg.
Klata, brzuch, krocze.
Nie mogę przestać myśleć o Willu Moroskim.
Czasami do późna w nocy nie mogę spać.
Wyciągam telefon.
I powolutku…
przeglądam profil Willa.
Beena się budzi
i pyta mnie: „Czy ty oglądasz…
OnlyFans?”.
Odpowiadam: „Nie, to…
tylko Will.
Cieszę się jego sukcesem.
Ale jednocześnie mnie to przygnębia.
Choć nie aż tak jak to cholerne zdjęcie
Kumaila Nanjianiego.
Jebać tę fotkę.
Nie ważcie się jej oklaskiwać.
To będzie atak na moją osobę!
Gdy wrzucał to zdjęcie,
oznaczył wszystkich brązowych facetów na tej sali.
Oznaczył nas wszystkich: „Co słychać? Jestem Kumail.
Pochodzę z Karachi. A ty co robisz ze swoim życiem?”.
Pierdol się, Kumail!
Jakim prawem pokazujesz białym, jak moglibyśmy wyglądać?
Z tego powodu kocham Aziza.
Kocham Aziza!
Umieścił poprzeczkę na właściwej wysokości.
Metr sześćdziesiąt, sylwetka laddu, objada się makaronem:
„Ale to pyszne!
Och, makaronik. Och, rigatoni”.
Tak!
Rigatoni!
Żryj dalej, grubasie!
Zapchaj się!
Czy ja mogę jeść makaron w obliczu tego?
Toż to cyberprzemoc!
Unieważnić Kumaila.
Wykluczmy go.
Poszliśmy razem na siłownię.
Ja, brat Eric i wszyscy znajomi z meczetu.
Ziomek podrzuca dwieście kilogramów.
Ja macham siódemkami: „Powoli i systematycznie do celu.
Robisz postępy.
Dasz radę, Hasan. Dajesz radę!”.
Eric: „Skończ to i podejdź tu”.
„Co tam, Eric? Masz kreatynę? Glutaminę?”
„Zamknij się!
Wszyscy z meczetu, do mnie”.
Na co dzieciaki w krótkich portkach:
„Co jest, Eric?”.
„Sza! Chłopaki, podejdźcie tu.
Mam do was pytanie.
Rozmyślacie czasami…
o dżihadzie?”
„A już myślałem…
że będziesz nas molestować”.
Mój kumpel Imaran biegnie do łazienki.
„Imaran, co jest?” „Chłopie, to jakieś szaleństwo!”
„Hasan, co tu się dzieje!
Hasan!
Czy Eric się zradykalizował?”
„Imaran, Eric to glina.
Świr, kamala, chce nas sprowokować. Co ty gadasz?”
„Musimy zadzwonić na policję”.
„Nie dzwońmy na policję. Zróbmy Erica w chuja”.
Wracam, tym razem z dziesiątkami w dłoniach:
„Hej, Eric”. „Co?”
„Wiesz, co chciałbym kiedyś zrobić?”
„Co?”
„Zdobyć licencję pilota”.
Po chwili słyszę policyjne syreny.
Wyglądam przez okno, na zewnątrz 15 radiowozów.
Imaran ich wezwał. Wjeżdżają do 24 Hour Fitness.
Nie zważając na brata Erica, łapią mnie!
Wywlekają mnie na dwór, rzucają na maskę wozu.
Przesrana sytuacja.
Jestem za mały na takie akcje.
Rozglądam się, na ile mogę z przygniecioną głową,
i widzę kumpli z meczetu ustawionych w rządku przy krawężniku.
Słyszę rozmowę przez krótkofalówkę.
Chcą mnie zabrać na przesłuchanie.
Tak to wygląda. Słyszę, że drzwi auta się otwierają.
Zauważa mnie koleżanka ze szkoły, Elena Cervantes.
Super laska.
„Hasan?”
Wiecie, jak ciężko wołać do dziewczyny z gębą na masce?
Wyduszam z siebie: „Elena.
Co słychać?
Co ty tu robisz?”.
Ona na to: „Zatrzymali cię…
za narkotyki?”.
„Nie!
Za terroryzm”.
Zaczyna się śmiać.
Wszyscy na parkingu się śmieją.
Gliniarze się nie śmieją.
To był mój pierwszy udany gag.
Cudowne uczucie!
Nie miałem kontroli nad swoim życiem.
Ale po tym zdarzeniu ją uzyskałem.
Eric czuł, że wszyscy śmieją się z niego.
„Kurwa! Ten dzieciak nie jest z Al-Kaidy.
To zwykły gnojek”.
Poczułem, że jestem Amerykaninem.
I gnojkiem.
Kilka lat później…
Siedzę w domu z moim tatą, który robi to,
co wszyscy ojcowie na emeryturze.
Ogląda wiadomości i psioczy.
Tamtego wieczoru oglądał
program śledczy dotyczący tego,
jak po jedenastym września
FBI legalnie przenikało do społeczności muzułmańskich
na mocy ustawy zwanej Patriot Act.
Bywało, że zmuszano młodzież do składania nieprawdziwych zeznań.
Tego dnia emitowali reportaż o działającym pod przykrywką agencie
w mieście Irvine w Kalifornii.
Mówię mu: „Tatku…
to ci dopiero szalona historia.
Co o tym myślisz?”.
Odpowiada: „Kto byłby na tyle głupi…
żeby wpuścić agenta federalnego do swojego domu?”.
Craig Monteilh to człowiek-kameleon, skazany prawomocnym wyrokiem oszust.
Udawał, że nawraca się na islam, by pomagać FBI rozpracowywać terrorystów.
Jako trener personalny osaczał ludzi, aby wydobyć z nich informacje.
„Tatku, zobacz, kto to.
Nasz dobry znajomy, brat Eric!”
„Hasan, czy ty oglądasz ze zrozumieniem?
On nie ma na imię Eric.
Tylko Craig!”
Teraz, po wielu latach, przekonałem się, że przeczucie mnie nie myliło.
Dzięki specustawie fedzie nas obserwowali.
Zmuszali dzieciaki do składania fałszywych zeznań.
W Dearborn w Michigan.
W Chicago.
Na Uniwersytecie Nowojorskim.
Dowiedziałem się, że w Lodi, sąsiednim miasteczku,
mieszkał szesnastolatek Hamid Hayat.
Złożył nieprawdziwe zeznania.
Odsiedział 20 lat w więzieniu.
Wyszedł z niego zeszłego czerwca.
Ma teraz tyle lat, co ja, 36.
Nie mogę przestać o nim myśleć.
Co by było, gdybym wtedy się przyznał, jak Hamid?
Byłem cwaniakiem i to mnie uratowało.
Gdy wreszcie dostałem szansę, żeby mój show pojawił się na Netfliksie,
nadałem mu tytuł Być patriotą.
Tym sposobem pokazałem środkowy palec bratu Ericowi.
Zatytułuję swój show tak jak program, który miał za zadanie nas szpiegować.
W Być patriotą to ja mogłem sterować wydarzeniami:
„A gdyby tak rozprawić się w nim z wszystkimi?”.
Przecież to mój show.
Z dyktatorami, autokratami, religią.
Gdy w konsulacie Arabii Saudyjskiej został zamordowany Jamal Khashoggi,
dziennikarz Washington Post, uznałem, że to będzie pierwszy odcinek.
Wpadłem na szalony pomysł.
Pamiętacie?
„Posłuchajcie, Saudyjczycy, to ja, Hasan”.
Mocne!
Mordowanie ludzi jest złe.
Królestwo uznało, że Minhaj posunął się za daleko.
Netflix znalazł się pod ostrzałem po tym,
jak opublikował stand-up krytycznie odnoszący się
do księcia Mohammeda bin Salmana.
Saudyjczycy powołali się na swoją ustawę o zapobieganiu cyberprzestępstwom.
Jakież to prawo złamałem?
To było po arabsku, więc użyłem translatora Google
i okazało się, że złamałem ich prawo o cyberprzestępczości,
za co groziło mi pięć lat saudyjskiego więzienia.
Wiem.
CNN dobrze to przedstawiło.
Ta szalona historia stanie się jeszcze bardziej zwariowana.
Nie po raz pierwszy zadarłem z Saudami.
Nie mówiłem o tym publicznie,
ale na długo przed tą kołomyją z Netfliksem
próbowałem zrobić wywiad z saudyjskim następcą tronu.
Mówię poważnie. Przybył do Nowego Jorku
na jakieś dziwaczne spotkania.
Spotkał się z Michaelem Bloombergiem
w Starbucksie na Times Square.
Pamiętacie? Spójrzcie na tego gamonia Bloomberga:
„Witamy w Starbucks, panie.
Jeśli wasza miłość chce się odesrać, kod dostępu to 2-3-3-2”.
Następca tronu w Nowym Jorku.
Wasz chłopak w Nowym Jorku.
Wykorzystam szansę.
Napiszę do kogo trzeba, będzie zabawnie.
Beena wyznaje nieco inne zasady,
bo ma tytuł doktora.
A ja robię skecze w PowerPoincie.
„Hasan, nie zadzieraj z Saudami.
To niebezpieczne”.
„No wiem”.
„Mówię poważnie.
Nie idź na ten wywiad”.
„Nie pójdę”.
Mówiłem prawdę.
Ale ona wyszła z pokoju.
Stwierdziłem, że napiszę do świętego mikołaja:
„Szanowne Królestwo!
Nazywam się Hasan Minhaj i chcę przeprowadzić…”.
Wysłane! Odpowiedzieli od razu:
„Zapoznaliśmy się z pańskim listem.
Zapraszamy do naszej ambasady”.
Ach, tak!
Zabrzmiało uprzejmie.
Nie jestem idiotą i nic nie powiedziałem Beenie.
Żaden ze mnie głupek, żeby się przyznać.
Powiadomiłem Jima, producenta.
Szczerze wam się przyznam, że istnieje subtelna różnica
między ambasadą a konsulatem,
ale uwaga, ani tu, ani tu nie wolno nikogo mordować.
Razem z Jimem wybraliśmy się z Nowego Jorku aż do Waszyngtonu.
Minęliśmy trzy przecznice i ujrzeliśmy ambasadę Arabii Saudyjskiej.
Gdy mieliśmy już wejść do środka, mówię: „Kurwa, idziemy.
Jim, kurwa, idziemy!
Zróbmy ten wywiad z Saudyjczykami.
Manipulują cenami paliwa, dojedźmy ich”.
Jim na to: „Przestań pajacować!
Za chwilę wejdziemy na teren obcego kraju, baranie!
Miej odrobinę respektu”.
Odpowiadam: „Jim…
ty miej trochę respektu.
Jesteśmy w cholernych Stanach Zjednoczonych Ameryki.
Nie ośmielą się lecieć ze mną w chuja.
Jestem obywatelem USA”.
Jim na to: „Puść te jaja.
To zupełnie inny kraj.
Po drugiej stronie jest zielony tunel, jak w Super Mario Bros.
Rozumiesz?”.
„Tu jest Ameryka.
A tam Arabia Saudyjska.
Ameryka… Arabia Saudyjska”.
I faktycznie tak było.
O tak…
Arabia Saudyjska.
Wchodzimy, a tam Saudyjczycy.
Złoto, żyrandole, marmury.
Hinduscy słudzy.
Boowah.
„Udało wam się.
Hinduscy słudzy”.
Autentyk…
Bo na Bliskim Wschodzie
Hindusi, Pakistańczycy, Bengalczycy, Lankijczycy to siła robocza.
Jesteśmy Meksykanami Bliskiego Wschodu.
Nawet brązowi mają swoich brązowych. Bo jak zbudowaliby te wieżowce?
Jedynymi, którzy srają na Hindusów bardziej niż Saudyjczycy,
są Brytyjczycy.
Z tą różnicą, że my cieszymy się, gdy ci ostatni to robią.
Wujaszkowie z dalekich Indii mówią: „O rany, Londyn, dēkhō.
To jest Londyn, człowieku!
Mój kuzyn mieszka w Londynie. Tam jest królowa”.
Ja na to: „Jebać królową, co ty bredzisz?”.
To jakiś obłęd.
W sypialni mojej mamy stoi nasze ślubne zdjęcie z Beeną.
A tuż obok niego fotka księżnej Diany!
„Mamo!
Ona nie żyje od 1997 roku.
A ja jestem twoim synem.
Dostrzegasz różnicę?”
„Hasan, co ty wiesz o księżnej Di?”
„A co ty o niej wiesz, mamo?”
„Była taka piękna.
A jej teściowa wredna!
A mąż oziębły”.
„Mamo, czy ty opisujesz swoje małżeństwo?”
Siedzimy z Jimem w saudyjskiej ambasadzie.
Wchodzi ichnia delegacja.
Piętnastu ludzi, przedstawicieli rodziny królewskiej.
Ci, co manipulują cenami paliwa.
Szef delegacji okrąża mnie i siada naprzeciwko nas.
„Panie Minhaj.
Dziękuję bardzo
za pański list.
Dlaczego chce pan przeprowadzić wywiad z następcą tronu?
Był pan kiedyś w Zatoce Perskiej?”
Jim na to: „Nie rób sobie żartów”.
„Jim, ja miałbym robić sobie żarty?”
„No więc…
raz dostałem propozycję pracy w Dubaju
i kiedy już tam trafiłem, wręczyli mi do ręki mopa”.
„Lubi pan pożartować?
Bardzo pan spostrzegawczy.
Powiem panu, co mnie się rzuciło w oczy.
Kraj, z którego pan pochodzi, nie przypomina mojego kraju.
Nami, Saudyjczykami…
nigdy nie władali Brytyjczycy”.
Stanowczo protestuję:
„To nieporozumienie.
Z Indii pochodzą moi rodzice.
Natomiast ja…
jestem Amerykaninem”.
„Jak wspomniałem, panie Minhaj,
nami Brytyjczycy nigdy nie władali.
Nikt nas nie będzie pouczał
ani z nas szydził.
Powodzenia z pańskim występem.
Obejrzymy go”.
Odprowadzili mnie i Jima do wyjścia.
Teraz jedziemy pociągiem.
Bez słowa.
Po powrocie do Nowego Jorku przeglądam telefon.
A tam wiadomości z biura: „Nic ci nie jest?
Widziałeś wiadomości?”. „Jakie, kurwa, wiadomości?”
Pilne w CNN:
„W konsulacie Arabii Saudyjskiej
zamordowano dziennikarza Washington Post Jamala Khashoggiego”.
„O kurwa, dopiero co stamtąd wróciłem!”
Wracam szybko do mieszkania, zamykam i rygluję drzwi.
„To ich powstrzyma”.
Odwracam się i widzę Beenę, ona widzi mnie:
„Hasan, oglądałeś wiadomości?
Jamal Khashoggi został zamordowany w saudyjskim konsulacie.
Dzięki Bogu się z nimi nie spotkałeś”.
Przytakuję.
„To by było szaleństwo”.
Gównianie się czuję. Pierś gniecie mi ciężar winy.
Co zrobić z tym uczuciem? Już wiem.
Gdy zrobisz coś złego,
należy natychmiast zrobić coś dobrego.
Dzięki temu kasujesz to złe.
Widzę stertę naczyń: „Super.
Szorując mocniej, zmniejszę wagę mojego kłamstwa”.
Zmywam jak natchniony.
„Nie jesteś zły, przecież pomagasz!”
Beena to widzi i jej się podoba.
Rzuca do mnie: „Hej…”.
Odpowiadam: „Hej”.
Ściska mi ramię, mówiąc: „Hasan… Hej”.
Odpowiadam: „Hej”.
Ściska jeszcze mocniej:
„Hasan, powiedziałam: »Heeej«.
Wiesz, o jakie »Hej« chodzi”.
Zrywa mi ubranie i rzuca mnie na sofę.
Leżę na niej nunga putunga.
Rozebrany do rosołu na kanapie.
Zasłużyłem sobie na to zmywaniem. Tak nisko wisi poprzeczka.
Ale u podstaw całej tej sytuacji leży kłamstwo.
Ale co mam teraz począć? Kazać mojej pani przestać?
„Nie możemy skonsumować tego aktu.
Bowiem posiadam język żmii”.
Nie!
Trzeba wykorzystywać szanse, które dostajesz.
Nawet jeśli wynikają one z kłamstwa.
Kontynuujemy to, jasny gwint.
Gorącą,
monogamiczną
akcję!
Następnego dnia wrzucam odcinek o Saudyjczykach.
Nieco później
Saudyjczycy go oglądają.
I blokują.
Nazajutrz budzę się obok Beeny,
włączam telefon i widzę, że jestem popularny na całym świecie.
Potem uruchamiam Twittera: „O cholera.
Mam kłopoty”.
Pnę się w rankingach.
„O cholera!
Zwolnią mnie”.
Po prześcignięciu Bangtan Boys stwierdzam: „O cholera.
Chyba stałem się…
sławny”.
Polubienia, komentarze, retweety.
Dajcie mi je!
Wszyscy na świecie się mną interesują,
bez szczególnego powodu.
Choć przez jeden dzień będzie mi dane poczuć się
jak Pete Davidson!
O kurwa!
O mój Boże!
Social media zryły mi czachę tak, że olałem groźby:
„Nie przyjeżdżaj do Arabii Saudyjskiej”.
Emotki miecza.
Brzoskwinka.
„Khaled, czy ty chcesz…
Jak włożysz swój miecz w moją brzoskwinkę, zabiją nas!”
Po raz pierwszy w życiu zostałem influencerem.
Spełniło się moje marzenie.
Gdy tak się dzieje, wszyscy chcą się z tobą zaprzyjaźnić.
Nazajutrz dzwoni do mnie redaktorka Time:
„Dzień dobry, czy rozmawiam z panem Hasanem Minhajem?”.
Odpowiadam: „Tak to on”.
„Chce pan trafić na listę stu najbardziej wpływowych ludzi?”
„Uwielbiam listy”.
Jesteśmy z Beeną na gali Time 100. Redaktorka ubrana w śmieszną suknię:
„Skarbie, serdeczne dzięki.
Dziękuję, że przyjąłeś zaproszenie
na naszą bezpretensjonalną kolację.
Mamy tu 100 krzeseł dla 100 influencerów.
Jesteś jednym z nich”.
„No to ekstra… ale czemu to krzesło jest puste?”
„To krzesło zarezerwowano dla Loujain”.
„Dla kogo?”
„Loujain, saudyjskiej aktywistki na rzecz kobiet…
poddanej w swoim kraju torturom za prowadzenie auta.
Co oczywiste, nie może być tu z nami.
W zamian chcielibyśmy uhonorować twoją odwagę”.
„Moją odwagę?
Lepiej wznieście toast z Dwayne'em”.
„Z kim?”. The Rock na scenie:
„Chciałbym wznieść toast za moją tequilę Teremana i barki”.
Wszyscy wiwatują:
„Na prezydenta!”.
„Powitajmy brawami Hasana!”
„Dobry wieczór państwu.
Dziękuję za zaproszenie na tę wieczerzę iluminatów.
To ja nagrałem ten odcinek o Arabii,
ale dziś uhonorujemy osobę, która nie może tu być.
To Loujain powinna siedzieć na tym krześle”.
Otwierają się drzwi z boku.
Z ciemności wyłania się postać.
Do sali wchodzi…
Jared Kushner.
Który, notabene, wśród znajomych na WhatsAppie
ma następcę tronu Arabii Saudyjskiej.
Dostrzega puste krzesło.
Symboliczne siedzenie Loujain.
Podchodzi i siada na tym właśnie krześle.
Czuję, jak uaktywnia się mój stymulant:
„Ustawię tego skurwiela do pionu”.
Beena widzi moje szkliste oczy: „Hasan, nie przeginaj”.
„Za późno, Beena”.
„Panie i panowie, co za wieczór.
Rozmawiamy o Loujain, ale gdyby, hipotetycznie,
ktoś na sali znał następcę tronu
i mógłby wyciągnąć Loujain z więzienia…”
Kieruję wzrok na Jareda Kushnera.
Wiem, że jest tu wielu ludzi, którzy dużo mogą
i byłoby wspaniale, gdyby wśród nich
znajdował się wysoki przedstawiciel Białego Domu,
który mógłby napisać do MBS na WhatsAppie:
„Uwolnij tę panią z więzienia, bo na nie nie zasługuje”.
„Co najciekawsze, hipotetyczna osobo…
niczym nie ryzykujesz,
bo WhatsApp stosuje szyfrowanie end-to-end.
Nikt by się nie dowiedział.
Dobrej nocy”.
Siadam i nikt się nie śmieje.
W samochodzie Beena się wścieka:
„Hasan, straciłeś nad sobą panowanie”.
Odpowiadam: „Kochanie…
włącz swój telefon!
Polubienia, komentarze, retweety!
Znowu jestem najpopularniejszy!”.
Pozwalam komentarzom płynąć:
„Chodźcie do tatusia!
Chcę się napawać chwałą!
Dajcie mi to, czego nie dostałem od rodziców!
Mniam, mniam.
Pyszności!”.
Żona na to: „A więc zrobiłeś to dla aktywistek?”.
„Tak.
Kanał jest aktywny”.
„Przejmujesz się tymi sprawami tylko w świetle kamer”.
„No wiem.
Nie ma fotki, nie ma wydarzenia”.
Nie oceniajcie, brooklyńczycy.
Jesteśmy do siebie podobni.
Obserwuję was cały wieczór.
Bez telefonów dostajecie jebanego delirium.
Fajny macie sprzęt.
Do ciebie mówię.
Nie może nagrać tej chwili. Czy to się w ogóle wydarzyło?
Muszę to po prostu zapamiętać jak ostatni przegryw?
Jaki jest rekord polubień dla twojego zdjęcia?
Osiemdziesiąt sześć.
Osiemdziesiąt sześć?
Osiemdziesiąt sześć.
Gdyby tyle dostało moje zdjęcie, popełniłbym samobójstwo.
Wiecie, ile lajków dostał tatuś za dowalenie Kushnerowi?
Tatuś dostał 347 391 lajków.
A jak już poczujecie kokainowy influence,
metamfetaminę social mediów…
Facebookowy fentanyl.
Musiałem pójść za ciosem, na całość. Za te lajki oddałbym życie!
Wiem! Weźmy się za każdego dyktatora na świecie.
Bolsonaro w Brazylii. Dorwijmy go.
Duterte na Filipinach. Dorwijmy go.
Żeby podkurwić indyjskie rodziny, wybrałem się na wiec Trumpa i Modiego.
Czy czujemy się tu jak w domu?
Chyba tak. Tak sądzę.
Hasan!
Działasz na szkodę Indii!
No nie.
Nie szanujesz naszej ojczyzny!
Naprzód, Modi!
Wiem, że jesteś z Sacramento!
Jestem!
Wstydzę się, że jesteś z Sacramento!
Okaż szacunek Modiemu, Indiom i Hindusom!
Zróbmy sobie razem zdjęcie.
Wszyscy chcą zaistnieć!
Nawet wujaszkowie z Indii chcą zaistnieć!
Wrzucam to na Instagrama i znowu platyna!
Wracam do Nowego Jorku.
Idę na spacer z wózkiem.
Wszyscy znają waszego chłopaka.
Wracam do mieszkania, zaczepia mnie dozorca:
„Hasan, stój!
Okaż szacunek Modiemu,
Indiom
i Hindusom!”.
„Carlos, ty jesteś Portorykańczykiem”.
„No wiem, ale widziałem to, co wrzuciłeś na Instagrama.
Śmieszne.
Masz tu listy od fanów”.
„Oddaj mi moje listy od fanów”.
Wręcza mi stos listów, otwieram jedną z kopert.
Gdy ją obracam, do wózka wysypuje się biały proszek.
Opada na ramię mojej córki.
Na jej szyję i policzki.
Wpatruje się we mnie.
Biegnę na górę do Beeny.
Teraz nie mogę skłamać.
Natychmiast jedziemy do szpitala.
Tym razem trafiamy na izbę przyjęć.
Widzą córkę, od razu zdejmują jej ubranie i gdzieś ją zabierają.
Godzinami siedzimy z Beeną w poczekalni,
nie zamieniając ani słowa.
Około północy siostra przynosi nasze dziecko.
Towarzyszy jej policjant.
Śledczy sięga do kieszeni
i wyciąga plastikowy woreczek
wypełniony białym proszkiem:
„Panie Minhaj, ma pan wielkie szczęście.
To nie jest prawdziwy wąglik.
Ale pracuję w wydziale już tyle, by wiedzieć, że to nie bierze się znikąd.
O coś cię zapytam, młody człowieku:
Z kim ty, do diaska, zadarłeś?”.
„Z wszystkimi”.
„To było konieczne?”
„Boże, nie wiem.
Nie wiem, dlaczego to robię”.
Oddają córeczkę Beenie.
Chcę ją przytulić.
Ale Beena nie pozwala mi jej dotknąć.
To jest najgorsze.
Po powrocie kładzie małą spać i wreszcie się odzywa:
„Porozmawiamy o tym teraz
i nigdy już do tego nie wrócimy.
To wszystko by się nie wydarzyło,
gdybyś nie przedkładał sławy nad nasze dzieci”.
„Dzieci?
Powiedziałaś »dzieci«?”
„Jestem w ciąży”.
„Będzie sequel?
Arjun miał rację?
Przecież jest tylko osteopatą”.
„To, co wypowiadasz na scenie, ma konsekwencje dla nas wszystkich.
Hasan, czy ty masz jakieś granice?
Bo to jest czyste szaleństwo.
Mam w dupie to, że Time uznaje cię za influencera.
Jeśli jeszcze raz narazisz moje dzieci, bez wahania cię zostawię”.
To była jej kuzynka.
To nie przelewki.
Beena ma rację.
Jak na ironię mój pierwszy żart uratował mi życie.
A teraz te wygłupy prawie kosztowały życie mojego dziecka.
Pierdolę to, sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Nie chcę zostać Tupakiem komedii.
Serio, chciałbym dożyć do tych retweetów.
W razie czego mogę być Puff Daddym komedii.
Chciałbym żyć, podczas gdy wokół mnie umierają bardziej utalentowani.
Takie mam marzenie!
Beena: „Wiesz, co jest w tym najsmutniejsze?
Wszyscy kojarzą cię z bon motem Log Kia Kahenge:
Nie obchodzi cię, co myślą o tobie inni.
Ale ja cię, kurwa, znam.
Bardzo przejmujesz się tym, co o tobie myślą”.
„Jak miałbym się nie przejmować?”
Wystarczy, że wyjmę telefon, i od razu widzę, co o mnie mówicie.
Ciągle widzę takie rzeczy:
„Czemu Hasan Minhaj wygląda jak szop na dopalaczach?”.
Cały czas!
„Czemu ta postać z kreskówki jest podobna do Hasana Minhaja?”
Cały czas!
„Brązowe dziewczyny będą się zabijać o dietetycznego Hasana Minhaja”.
Cały czas!
To rani moje uczucia!
Bo to wszystko prawda, dupki!
Wyglądam jak szop na dopalaczach.
Ale wiecie, co to oznacza?
Skoro wiem, co o mnie mówicie,
wiedzą to też królowie.
Pomyślcie tylko.
Władimir Putin.
Narendra Modi.
Brat Eric.
Następca tronu.
Will Smith z Bel-Air.
Ci ludzie nie lubią być ośmieszani.
Dlatego ja uwielbiam rolę błazna.
Bo nieważne, jakie pieniądze, władzę czy sławę posiadasz,
od śmieszności nigdy nie uciekniesz.
Ale Beena miała rację.
Muszę znać granice.
„Skarbie, pozwól, że to jej wynagrodzę
jak każdy tatuś od siedmiu boleści.
Na powrót wkupię się w jej łaski”.
Razem z Beeną i córeczką wsiadamy do hondy odyssey.
Parkujemy pod szkołą.
Wiecie, jaki dziś dzień?
To nie Dzień Fotografii! Tylko Dzień Czytelnika!
Pamiętacie to doroczne, sponsorowane święto kapitalizmu, Scholastic Book Fair?
Do sali wchodzi przedstawiciel wydawcy:
„Dzieci, jak bardzo rodzice was kochają?
Niektóre z was dostaną książki, ale większość linijki”.
„O nie!”
Deklaruję: „Kochanie, tatuś wykupuje wszystko.
Cały nakład”.
Wszystkie egzemplarze Klubu opiekunek i Gęsiej skórki.
Wszystkie książki dr Seussa, nawet te rasistowskie.
Biorę je do ręki: „Spójrz na to.
No patrz, Connor”.
Odpowiada: „Brawo, Hasan”.
Dopytuję: „O co ci chodzi?
Cały rok próbuję się z tobą zakolegować, a ty mnie odtrącasz.
Czym ty się w ogóle zajmujesz?”.
„Panie komediant, w odróżnieniu od ciebie ja mam prawdziwą pracę.
Dla Alden Global Capital.
Odpowiadam za pozyskania strategiczne i wykupy kredytowane.
Widziałeś mój profil na LinkedIn?”
„Connor, ja jestem komikiem. My nie mamy profili na LinkedInie.
Czym się zajmujesz?”
„Wykupujemy zadłużone przedsiębiorstwa.
Patroszymy je, zwalniamy całą załogę.
A potem sprzedajemy ich aktywa z zyskiem,
wszystko dzięki moi”.
„Super, a więc kradniecie?”
„Ty pouczasz mnie na temat kradzieży?
Lepiej porozmawiajcie ze swoją córką.
To ona jest złodziejką”.
Odwracam się i widzę, że mała pakuje książki do plecaczka.
Wychodzi sobie z nimi. Ale jemu nie wolno tak mówić.
Pytam Beeny, co robimy. „Hasan, ustaw tego skurwiela do pionu”.
Stwierdzam: „Nie, Connor, ona nie kradnie.
Dokonuje pozyskania strategicznego tych książek.
Wszyscy chcą zarobić, ja też”.
Następnego dnia wpadam do biura: „Producenci, wszyscy do mnie!
Chcę wiedzieć wszystko o Alden Global Capital.
Ten odcinek będzie dla mojej rodziny”.
„Alden Global Capital zajmuje się wykupami…”
„Kredytowanymi?”. „Skąd to wiesz?”
„Dowiedziałem się na Dniu Czytelnika”.
„Jasne, spoko”.
Okazało się, że Connor i jego szef, Randall Smith,
drenują lokalne gazety w całym kraju.
Zwalniają niemal wszystkich, sprzedają nieruchomości
z dużym zyskiem,
z którego Randall Smith sfinansował zakup już 16 posiadłości.
Jedna z nich znajduje się nieopodal
rezydencji Jeffreya Epsteina.
Czujecie te dopalacze.
„Producenci!
Pomysł na dowcip.
Wykupmy billboardy na wszystkich rynkach,
które łupi Alden Capital.
Umieśćmy na nich zdanie: »Randall Smith kocha pedofili«.
W Salt Lake City w stanie Utah, w Raleigh w Karolinie Północnej,
w Miami na Florydzie.
Zróbmy to!”
Nazajutrz Sam, naczelny prawnik Netfliksa, srając w gacie, dzwoni do mnie:
„Hasan, czyś ty oszalał?
Zdejmijcie te billboardy. To nie jest śmieszne!
To zniesławienie”.
„Sam, uspokój się.
Jesteś prawnikiem.
Nie masz pojęcia, co jest zabawne”.
To zbija go z tropu: „Może i masz rację,
ale nie wolno ci tego zrobić. Nie przekraczaj tej granicy!”.
„Dlaczego nie, Sam?”
„To dobre pytanie, Hasan.
W amerykańskim prawie deliktów
funkcjonuje pojęcie tak zwanej rozsądnej osoby.
Stanowi ono, że dowcip nie jest zniesławieniem,
jeśli został skierowany do rozsądnej osoby.
Sąd Najwyższy wielokrotnie orzekał,
że większość Amerykanów jest rozsądna i dysponuje przeciętną inteligencją”.
„Sam, nie wiem, kto to obliczył,
ale sądzę, że przeciętny Amerykanin
ma inteligencję poniżej przeciętnej”.
„Sąd tak nie uważa.
Ma dobre mniemanie o ludziach.
Szczerze mówiąc, ty też powinieneś”.
„Byłoby dobrze, gdyby taki był świat.
Bardzo bym chciał żyć w takim świecie”.
Chcę występować dla rozsądnych ludzi.
Chcę przechodzić od satyry do faktów i z powrotem,
ufając, że dostrzeżecie różnicę.
Ufać, że zrozumiecie kontekst.
Dzisiejszy show opiera się na zaufaniu. Dlaczego występuję w tym skate parku?
Wyglądam niedorzecznie!
Wszystko opiera się na zaufaniu.
Wy ufacie mnie, ja ufam wam.
Dlatego pochowałem wam telefony.
Musiałem!
Nie znamy się!
Ale ja was znam.
Mam w głowie tyle rzeczy, o których boję się opowiedzieć.
Jednak muszę wam zaufać.
Mogę wam zaufać, brooklyńczycy?
Tak na poważnie?
Posłuchajcie. Powiem to.
Wiem, że każdy lubi Starbucksa,
ale nie pasuje mi to, że oferują herbatę chai!
Chai to herbata!
Mówisz herbata-herbata, ciołku-ciołku.
„Hej, chcesz chlebka naan?”
„Wal się!”
Kurwa”.
Ślub Priyanki Chopry to była ściema.
Nie możemy tego powiedzieć?
Kto bez cienia ironii wychodzi za Nicka Jonasa?
Malala obserwuje mnie na Instagramie.
Ale ja nie obserwuję jej!
Dwa lata temu na spotkaniu zapytali mnie, jakiego zaimka płciowego używam.
Przestraszyłem się.
Odpowiedziałem: „Ja”.
Przepraszam!
Ale ja to ja!
A wy to wy!
A to jesteśmy my!
I w to wierzę.
Wierzę, że nieetycznym jest
używać nieswoich pieniędzy,
żeby kupić coś nieswojego,
by w końcu zarobić na tym pieniądze dla siebie…
opierdalając po drodze biednych ludzi.
Stwierdziłem: „Dobra, Sam.
Zdejmę te billboardy.
Ale chciałbym nagrać materiał o tym, że drapieżny hedging to zło,
prezentując wszystko w formie skeczu”.
Zdecydowanie nie twierdzę,
że Randall Smith to pedofil
ani że chroni on pedofili.
Widzicie?
To nieprawda.
Sam na to: „No dobra…
Tak może być”.
Wrzucamy odcinek!
Tydzień później jestem na spacerze z wózkiem.
Widzi mnie Carlos: „Siemasz, jest do ciebie poczta”.
„Pierdol się, Carlos, ty ją otwórz”.
Otwiera i mówi: „Kurde, dostałeś pozew”.
„Szanowny Panie! Piszemy w imieniu naszego klienta, Randalla Smitha
w związku z programem »komediowym« Być patriotą”.
Nie obraziłem się za ten pozew.
Ale za to, że umieścili „komediowy” w cudzysłowie.
Jakbym nie był komikiem:
„To mój syn, jest DJ-em”.
„W swoim »występie«…” To prawdziwy występ!
„…fałszywie zarzuca pan pedofilię…” Takie coś nie padło!
„Niniejszym żądamy odwołania tych zniesławiających twierdzeń.
Oczekujemy na pańską odpowiedź”.
„Sam, mówiłeś, że wszyscy Amerykanie są rozsądni.
Że mam im zaufać. Kurwa, co tu zrobić?”
„Hasan, uspokój się i przyjdź do mojego gabinetu.
Dla takich chwil warto żyć”.
Wchodzę do gabinetu i czuję przypływ stymulacji.
Tym razem to kokaina.
Zobaczcie: „Szanowni Państwo, pełnomocnicy Pana Randalla Smitha!
Reprezentujemy prawnie komika Hasana Minhaja”.
„Bez cudzysłowu, brawo Sam!”
„Każda skarga o zniesławienie wniesiona przez pana Smitha
pozostanie bezskuteczna. Proszę pozwolić, że wyjaśnię,
czym w świetle prawoznawstwa
są dowcipy.
Być patriotą to program komediowy.
Rozsądni widzowie rozumieją, że Minhaj okrasza swój występ
żartami, satyrą, parodią.
Drugą poważną wadą państwa stanowiska jest nieumiejętność odczytania kontekstu.
Pan Minhaj ilustruje skecze, wybałuszając oczy, machając rękami.
Jak wiecie, wielu stwierdziło, że wygląda…
niczym szop na dopalaczach”.
Bądźcie rozsądni.
„Sąd Najwyższy stwierdził, że widzowie…”
Czyli wy…
nie jesteście cymbałami.
Potraficie odróżnić satyrę od faktów.
Wiecie, kiedy żartuję, wiecie, kiedy mówię serio.
Osteopaci…
Wiem, że dobrzy z was lekarze.
Ale 86 lajków to żenada!
„Proponuję ponownie obejrzeć odcinek, do którego są zastrzeżenia.
Jeśli pan Minhaj miałby wycofać swoje słowa i stwierdzić,
że nie twierdzi, że nie mówił, że pan Randall Smith kocha pedofili,
prosimy nas powiadomić.
W oczekiwaniu na Państwa odpowiedź”.
Mówię: „Sam,
ślij to gówno!”.
I wiecie co?
Te dupki nigdy więcej już się do nas nie odezwały.
Lecę do Beeny, trzymając list w dłoni:
„Kochanie, myliłem się.
Pomimo tego, że Sam jest prawnikiem, to ma poczucie humoru.
Opraw ten list w ramkę”.
Patrzy na niego i stwierdza:
„To dobry list.
Ale takich się nie obawiam.
Obawiam się kolejnego złego listu.
I każdego następnego.
To mnie martwi”.
„Nie musisz się już martwić, skarbie.
Dawno temu zapytałaś mnie,
czy mam jakieś granice.
Znam swoją granicę”.
„A gdzie ona przebiega?”
„W żartach posunę się tak daleko,
jak to tylko możliwe
od strony prawnej…
oraz do momentu, w którym…
żart mógłby zaszkodzić nam”.
To moja granica.
W życiu przepadło mi wiele rzeczy, ale rodziny stracić nie mogę.
Uśmiecha się.
Ściska mi ramię.
Mówiąc: „Heeej”.
Brooklyn, dziękuję bardzo.
Dziękuję.
Doceniam, że tu przyszliście.
Napisy: Marcin Mituniewicz