Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎(สดจากบรูกลิน)
‎พวกคุณอยากรู้ความลับไหม
‎อยาก
‎ตลอดสี่ปีภรรยาที่ผมไม่ท้องสักที
‎เป็นความผิดของผมเอง
‎ความลับนี้ฆ่าผมทั้งเป็นมาหลายปี
‎ผมทำรายการเดอะเดลี่ โชว์
‎ทุกวันเทรเวอร์ โนอาห์ ‎จะเดินมาพร้อมลักยิ้มที่น่ารัก
‎"ไงเพื่อน เป็นไงบ้าง"
‎"นายกับบีน่าเป็นไง"
‎"พวกนายเหมือน ‎บาร์บี้กับเคนฉบับอินเดีย"
‎ผมตอบว่า "ฉันรู้"
‎และเช่นเดียวกับเคน
‎ชิ้นส่วนของผมใช้งานไม่ได้
‎รู้ไหมว่ารู้สึกยังไง ‎ที่เป็นผู้ชายที่ไข่ใช้การไม่ได้
‎มันน่าอายมาก
‎ผมรู้สึกเหมือนโดนโกหกมาทั้งชีวิต
‎ตอนกำลังโตพวกเขาบอกว่า ‎อสุจิของผมมีกัมมันตรังสี
‎จำเพศศึกษาได้ไหม
‎จำได้ไหมว่า ‎พวกเขาทำให้เด็กหนุ่มๆ อย่างเรากลัว
‎ผมนั่งๆ อยู่เช้าวันหนึ่ง ‎ครูเลตติงตันพุ่งตัวเข้ามา
‎"ระวังนะหนุ่มๆ"
‎"น้ำหล่อลื่นของพวกเธอ ‎จะทำให้ผู้หญิงท้อง"
‎"อย่ามองหน้าใคร"
‎"น้ำหล่อลื่นของพวกเธอ ‎จะทำให้ผู้หญิงท้อง"
‎"ฮาซัน น้ำที่หลั่งก่อนอสุจิ ‎สร้างชีวิตได้นะ"
‎ผมตอบว่า "ครูเลตติงตัน ผมเก้าขวบ"
‎"น่ากลัวมากเลย"
‎"ดี"
‎"เราดูวิธีการคลอดลูกกันเถอะ"
‎คุณตอบว่า "ไม่นะ"
‎"พ่อแม่ฉันเซ็นอนุญาต ‎ให้ดูได้ไงเนี่ย"
‎คนที่กำลังเผชิญกับปัญหาการตั้งครรภ์
‎คุณรู้ว่ามันทำให้ความสัมพันธ์
‎ตึงเครียดอย่างมากใช่ไหม
‎ผมกับบีน่า เราคุย ‎เรื่องหนักๆ นี่กันจนดึกดื่น
‎แบบว่า "มันจะเกิดขึ้นกับเราใช่ไหม"
‎"เราจะมีลูกกันได้ไหม"
‎แล้วผมก็ว่า "รับเด็กมาเลี้ยงไหม"
‎"เรารับเด็กผิวขาว ‎มาเบ่งใส่พวกมันดีไหม"
‎ทำให้ทุกคนเห็นว่าเราทำได้ นึกออกไหม
‎ทำแบบแอนเจลีนา โจลีแต่กลับขั้ว
‎เราจะพาลูกไปอวดที่งาน ‎เด็กอ้วนผิวขาวที่เป็นโรคหอบ
‎นึกออกไหม
‎ลูกจะตอบว่า "ไงครับ"
‎"ผมแบรดลีย์ มินฮาจญ์"
‎"ผมเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของชุมชนอินเดียอเมริกัน"
‎"นี่ลูกชายผม"
‎"แบรดลีย์"
‎"เราช่วยเขา
‎มาจากย่าน ‎ที่โดนสงครามถล่มในอเมริกา"
‎"ดีทรอยต์"
‎ทุกคนแบบว่า "โอ้ ว้าว"
‎บีน่าตอบว่า ‎"ฉันไม่อยากได้เด็กผิวขาว"
‎ผมบอกว่า "ก็ได้ คุณเหยียดสีผิวนะ"
‎"แบรดลีย์ทุกคนมีความสำคัญ"
‎เธอตอบว่า "ฮาซัน ‎ฉันไม่อยากได้เด็กผิวขาว เข้าใจไหม"
‎"ฉันอยากมีลูกกับคุณ"
‎ผมรู้
‎นั่นแหละบีน่า ผมเลยแต่งงานกับเธอไง
‎ครอบครัวมีความสำคัญกับเธอที่สุด
‎เธอมาจากครอบครัวพาเทล
‎เธอมีญาติ 961 คน… ที่มาคืนนี้
‎เธอเป็นพาเทลที่ทำโมเทล
‎เรื่องครอบครัวสำคัญมาก
‎คุณเคยสังเกตไหม ‎โมเทลทุกที่ที่คุณเคยไป
‎มีเจ้าของเป็นคนอินเดีย
‎ดูป้ายชื่อได้เลย "พาเทล"
‎พวกเขามาจากย่านเดียวกันในอินเดีย ‎และทุกคนเกี่ยวข้องกัน
‎ถ้าเคยพักที่แฮมป์ตัน อินน์ ‎ลา ควินตา อินน์หรือควอลิตี้ อินน์
‎คอมฟอร์ต อินน์ ซูเปอร์ 8 ‎คุณเคยสนับสนุนก๊วนพาเทล
‎เราโต้เถียงกันมาหลายร้อยปีว่า
‎คนอินเดีย คนเอเชียหรือคนยิว
‎"ใครงกที่สุดกันแน่"
‎ให้ตายเถอะ คนอินเดียไงล่ะ
‎มีแค่คนอินเดียจากคุชราตที่จะเลือก ‎ธุรกิจครอบครัวที่เป็นบ้านได้ด้วย
‎นั่นคืออาณาจักรของบีน่า
‎อาณาจักรแห่งลา ควินตา อินน์
‎แล้วเธออยากจะสร้างอาณาจักรกับผม
‎ผมจะพูดกับพวกคุณตรงๆ นะ
‎ผมก็แอบดีใจนะที่เธอไม่ท้องสักที
‎ผมไม่อยากมีลูก
‎ผมแบบว่า "ไม่เอาน่า ‎ผมเพิ่งได้ติ๊กสีฟ้าบนไอจีนะ"
‎"ขอดีใจกับกระแสหน่อย"
‎เธอตอบว่า "ฉันไม่สนใจกระแสนั่น"
‎"สาเหตุเดียวที่ฉันไม่ท้อง
‎ก็เพราะคุณรอสิบปี ‎กว่าจะขอฉันแต่งงาน"
‎"ใช่"
‎"ฉันไปหาหมอมา"
‎"ปัญหาไม่ใช่รังไข่ฉัน ‎โธ่เอ๊ย มันคือไข่คุณ"
‎"ไปตรวจไข่ด้วยนะ"
‎ผมตอบว่า "นี่ อย่ามาว่าไข่ผมนะ"
‎เพราะประเด็นคือ ‎ผมถึงวัยที่ผมไม่ชอบไปหาหมอ
‎เพราะหมอส่วนมากอายุเท่าผม
‎พวกเขาเป็นคนอินเดีย ‎แปลว่าอาจเป็นคนรู้จักผม
‎เรานั่งอยู่ในห้องรอที่เอ็นวายยู
‎ประตูเปิด นางพยาบาลเดินออกมา
‎เธอบอกว่า "เชิญพบหมอกุปตาค่ะ"
‎ผมตอบว่า "อย่าบอกนะว่า ‎อาจุน กุปตาที่อยู่ซาคราเมนโต"
‎แล้วผมก็ได้ยินเสียงคุ้นๆ ‎เขาพูดว่า "ฮาซัน มินฮาจญ์"
‎ผมพูดว่า "นี่มันอาจุน กุปตา ‎ที่อยู่ซาคราเมนโต"
‎"ผมรู้จักเขา เขาโง่มาก"
‎เขาซิ่วโรงเรียนแพทย์แคริบเบียน
‎สองรอบ
‎ผมพูดว่า ‎"อาจุน นายได้ใบอนุญาตได้ไง"
‎เขาตอบว่า "ฉันไม่รู้สิ"
‎"ฉันเลยได้เป็นหมออสุจิ ‎ที่ห้องอยู่ใต้ดินไง"
‎"ถอดกางเกงเลย ป้าเป็นไงบ้าง"
‎ผมตอบว่า "อย่าพูดถึงแม่ฉัน อาจุน"
‎"บี่น่า ‎เขาไม่ใช่แพทย์จริงๆ ด้วยซ้ำ"
‎"เขาเป็นแพทย์แผนออสทีโอพาธี"
‎"โธ่ โห่ไปเถอะ หมอดีโอ"
‎พวกอยู่ด้านหลัง
‎แพทย์แผนออสทีโอพาธีเกลียดมุกนี้
‎แพทย์จริงๆ กับแพทย์แผนออสทีโอพาธี
‎พวกเขาก็เหมือนกันแหละ ‎เป็นหมอที่ดีเหมือนกัน
‎ต่างกันที่อารมณ์ขัน ‎ของแพทย์แผนออสทีโอพาธี
‎สูงเท่าคะแนนสอบแพทย์ของพวกเขา
‎เห็นที่นั่งด้านหลังไหม ‎นั่นแหละที่ของแพทย์แผนออสทีโอพาธี
‎บริเวณนี้คือที่นั่งแพทย์จริงๆ ‎รู้ไหมต่างกันแค่ไหน
‎ห้าคะแนนจากข้อสอบนั้น
‎แล้วไอ้นี่ก็จ้องน้องชายผม ‎เขาพูดว่า "น้องชาย รู้แล้วว่าทำไม"
‎ผมว่า "เลิกเรียกฉันน้องชาย"
‎เขาบอกว่า "ลูกชาย"
‎"เลือดไหลไปตรงนั้นเยอะไป ‎ทำให้อสุจิน้อยลง"
‎ต้องผ่าตัดรักษาภาวะ ‎หลอดเลือดอัณฑะขอดซึ่งอันตรายมาก"
‎"แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะทำการผ่าเอง"
‎ผมบอกว่า "อาจุน ฉันกังวลมาก"
‎"นายใส่เสื้อกาวน์กับจอร์แดนส์"
‎เขาหยิบที่โกนและพูดว่า ‎"เดี๋ยวโกนขนให้"
‎"จัดการกันเลยตอนนี้ตรงนี้" ‎ผมพูดว่า "อาจุน เดี๋ยวก่อน"
‎"ฉันยังไม่พร้อม"
‎เขาพูดว่า "ฟังนะ"
‎"ถ้านายไม่ผ่าตัด นายจะมีลูกไม่ได้"
‎"อีกเลย"
‎ผมตอบว่า "พูดจริงเหรอ"
‎"ฉันกับบีน่าจะมีลูกไม่ได้เหรอ"
‎"นายกำลังบอกว่า ‎เราสร้างครอบครัวไม่ได้เหรอ"
‎นี่คือเรื่องบ้าๆ ที่คนไม่บอก ‎เกี่ยวกับการเป็นผู้ใหญ่
‎ชีวิตจะเริ่มจริงจังเวลาสิ่งที่ ‎ไม่อยากได้กลายเป็นสิ่งที่มีไม่ได้
‎ใช่ไหมครับแพทย์ดีโอ
‎ผมนั่งแก้ผ้าอยู่
‎บีน่ามองหน้าผม
‎ผมหันไป อาจุนกำลังมองหน้าผม
‎เขาหยิบเครื่องโกนขนออกมา
‎ผมพูดว่า "เอาวะ โกนให้เกลี้ยง"
‎"เอาให้ด้านล่างเหมือนด้านบน"
‎เขาวางยาสลบผม
‎หกชั่วโมงผ่านไปผมตื่นขึ้นมาโป๊
‎ผมมองลงไป ผมใส่ผ้าอ้อมใหญ่ๆ
‎มีรอยเลือดสี่จุดบนผ้าอ้อม
‎ผมมองขึ้นไปและเห็นอาจุน
‎ผมพูดว่า ‎"อาจุน ฉันมีอัณฑะแค่สองลูก"
‎"นายทำพลาดอีกสองรอบได้ไง"
‎เขาตอบว่า "ไม่ต้องห่วง เราทำสำเร็จ"
‎"ขอเวลาหกอาทิตย์"
‎แล้วแพทย์ดีโอครับ เขาพูดถูก
‎เขาพูดถูก
‎หกอาทิตย์หลังจากนั้น ผมกับบีน่า
‎เราทำภารกิจร้อนแรงกัน
‎ในที่สุดบีน่าท้อง ‎หลังจากพยายามกันมาสี่ปี
‎ผมรู้
‎ผมอยู่ในห้องคลอดและเธอคลอดเด็กออกมา
‎ผมไม่เคยรู้มาก่อน ‎พวกเขาโยนเด็กมาให้พ่อเลย
‎พวกเขาถาม "จะรักลูกไปตลอดไหม" ‎ผมว่า "ลูกเปียก"
‎พวกเขาบอกว่า "จูบสิ" ‎ผมตอบว่า "มันยังไม่สุกมั้ง"
‎"เอาให้สุกอีกหน่อย"
‎"ยังไม่เป็นสีน้ำตาลเลย"
‎คุณรู้ไหม
‎เด็กผิวสีน้ำตาลคลอดออกมาขาวนะ
‎ผมว่า "หน้าเหมือนแบรดลีย์เลย ขอคืน"
‎พวกเขาตอบว่า ‎"คืนไม่ได้ ไม่ใช่คอสต์โก"
‎พวกเขาเอาลูกเข้าเต้า
‎แล้วก็อุ้มลูกมาให้ผม
‎ผมอุ้มลูกอยู่
‎บีน่ากอดผม
‎เธอบอกว่า "ไม่อยากจะเชื่อเลย"
‎"ในที่สุดเราก็เป็นครอบครัว"
‎"สัญญากับฉัน ฮาซัน"
‎"สัญญากับฉัน ‎ว่าคุณจะปกป้องครอบครัวเรา"
‎ผมตอบว่า "แน่นอน"
‎"ผมต้องการคุณ"
‎"้เพื่อเนื้อหา"
‎"เดี่ยวไมค์เขียนบทเองไม่ได้นะ"
‎สามวันต่อมา ขนมปังก้อนนั้นสุกแล้ว
‎เป็นสีน้ำตาลแล้ว
‎ผมอุ้มก้อนกลมๆ สีน้ำตาล ‎เหมือนกุหลาบจามุน
‎นี่คือสาเหตุที่ผมรู้ว่า ‎ลูกสาวของผมเป็นอินเดียแน่ๆ
‎เธอจ้องผมไม่หยุดเลย
‎ผมพูดว่า "ลูกเป็นคนอินเดียแน่ๆ"
‎"ลูกไม่เกรงใจพื้นที่ส่วนตัวพ่อเลย"
‎"ยินดีต้อนรับสู่ชุมชน"
‎"เราสบตากัน ‎แล้วผมก็รู้สึกตรงนั้นเลย"
‎พ่อแม่ คุณรู้ความรู้สึกนี้ดี
‎ผมคิดว่า "พระเจ้า ‎ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย"
‎"แต่พ่อรักลูกมากเลย"
‎"พ่อรู้จักลูกมาแค่สามวัน ‎แต่พ่อยอมทำทุกอย่างเพื่อลูก"
‎"ไม่อยากเชื่อว่าจะรักลูกได้ขนาดนี้"
‎ผมรู้ว่าผมเคยพูดแบบนั้นกับบีน่า
‎แต่ผมโกหก
‎ผมโกหก
‎เธอก็โกหกผม
‎เราเลยรู้ว่า ‎เรารักลูกแบบไม่มีเงื่อนไข
‎ตอนนี้เธอสี่ขวบ
‎คือเรารับเด็กผิวขาว ‎มาเลี้ยงไม่ได้เพราะบีน่าเหยียดสีผิว
‎แต่…
‎แต่ตอนนี้เราอยู่ในรัฐคนขาว
‎เราอยู่ที่กรีนิช คอนเนตทิคัต
‎ใช่ ขาวแบบหนังเรื่องลวงร่างจิตหลอน
‎ทุกคนที่นั่นทำงานกองทุน
‎เห็นนะว่ามองแรงผม บรูกลิน
‎ตำหนิผมอยู่ล่ะสิ
‎คุณคิดว่า "จริงเหรอ"
‎"คุณจะเลี้ยงลูกสาวที่กรีนิชเหรอ"
‎"ลูกได้เสียคนพอดี"
‎ไม่
‎ผมอยากให้เห็นว่าโลกที่แท้จริง ‎สกปรกและเสื่อมทรามแค่ไหน
‎ทุกเช้าเธอตื่นมา ‎เห็นนายธนาคารและนักธุรกิจ
‎ในเสื้อกันหนาวขนเป็ดพาตาโกเนีย
‎ผมพูดว่า "ดูสิลูก อาชญากร"
‎"พวกเขาคือสาเหตุที่พ่อไม่มีบำนาญ"
‎"ดูพวกเขาสิ"
‎ผมพาเธอไปโรงเรียน ‎ในรถฮอนด้า โอดิสซี่
‎ผมไม่ได้จะอวดนะ ‎แต่ผมประสบความสำเร็จพอตัว
‎ฟังนะ ผมเคยขับโตโยต้า แคมรี ‎แต่ผมต้องขายมันทิ้ง
‎เพราะคนชอบขึ้นรถผมตรงสี่แยก
‎เราเลี้ยวเข้าโรงเรียน
‎คุณพ่อกองทุนทุกคนพูดว่า ‎"นี่ วันนี้วันถ่ายรูปนะคุณพ่อ"
‎ผมตอบว่า "ยังมีวันถ่ายรูปอีกเหรอ"
‎ผมมีรูปลูกสาวเป็นพันๆ รูป ‎ในกระเป๋าจากเมื่อวาน
‎เรายังถ่ายรูปหนึ่งรูป ‎เหมือนศตวรรษที่ 18 อยู่เหรอ
‎"วันนี้ เราจะถ่ายรูปลูกสาวคุณ
‎หนึ่งรูป"
‎"มานั่งบนเก้าอี้ไม้"
‎"หันหลังมา"
‎"นี่คือรูปของลูกคนแรกคุณ ‎กำลังกะพริบตาอยู่ ห้ามถ่ายใหม่"
‎ผมพูดว่า "ก็ใช้ได้นะ"
‎"89.99 เหรียญ ขอบคุณไลฟ์ทัช"
‎"คุ้มมากเลย"
‎"ฉันจะเอาใส่กระเป๋าตังค์ ‎ที่ฉันไม่ถือแล้ว"
‎ผมวางเธอบนเก้าอี้
‎เธอถอดหน้ากาก
‎น้ำมูกไหลยืดเต็มหน้า
‎แบบ…
‎คุณพ่อกองทุนทุกคนแบบว่า "อะไรเนี่ย"
‎ผมได้ยินเสียงพ่อคนหนึ่ง
‎ผมจะไม่มีวันลืมชื่อไอ้หมอนี่
‎เขาชื่อคอนนอร์
‎คอนนอร์พูดเสียงดังฟังชัดว่า
‎"อี๋"
‎แล้วจู่ๆ มันก็กระทบใจผม
‎ผมคิดว่า "ไอ้อาชญากรกองทุนนี่
‎คิดว่าลูกฉัน ‎เป็นเด็กอินเดียสกปรกสินะ"
‎"ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ"
‎ผมดื่มกาแฟเย็นอยู่
‎ผมดึงหลอดสีเขียวออกจากแก้วกาแฟ
‎ผมเดินไปและจับลูกแหงนหน้า
‎และดูดน้ำมูกจากจมูกของเธอ
‎ผมกลืนมันแบบชายสุดแมน
‎ผมจะไม่มีวันทำแบบนั้นให้ภรรยาผม
‎ฟังนะ ผมมีรูปหลายพันรูป
‎ของลูกสาวผมในกระเป๋าที่ถ่ายเมื่อวาน
‎แต่รูปนี้คือรูปโปรดของผม
‎เพราะตลอดสี่ปี ‎ผมไม่เคยคิดว่าผมจะพร้อมเป็นพ่อ
‎แต่ในวันนั้น
‎ผมได้ลิ้มรสมันเลยล่ะ
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณบรูกลิน
‎ผมขอโทษ ฟังนะ
‎เวลาผมเห็นรูปลูกสาวผม ‎ผมรู้สึกตื้นตัน
‎เธอไม่เหมือนเหมือนเรา เธอคืออนาคต
‎เธอคือรุ่นที่สอง
‎เธอไม่ได้แบกความเจ็บปวดของเรา ‎คุณเข้าใจไหม
‎ผมมองพวกคุณในค่ำคืนนี้ ‎ผมเห็นความฝันที่พังทลายมากมาย
‎ที่ปรึกษาด้านไอทีหลายคน
‎นักศึกษาเตรียมแพทย์หลายคน
‎ผู้ชายหลายคนที่ทำงานที่ดีลอยท์
‎ลูกสาวผมมีสิ่งที่พวกเราไม่เคยมี
‎ทางเลือก
‎เธอสามารถเลือกคนรัก
‎เธอสามารถเลือกคณะเรียน
‎เธอสามารถเลือก ‎ว่าจะเรียนคุมองหรือเปล่า
‎ทุกอย่างเป็นไปได้หมด
‎เธอควบคุมชีวิตของตัวเองได้
‎สิ่งเดียวที่ผมควบคุมได้ ‎คือการเดี่ยวไมค์
‎ขอบคุณพระเจ้าที่ผมได้เดี่ยวไมค์ ‎ผมไม่มีทักษะอื่นที่โดดเด่น
‎ผมจำครั้งแรก ‎ที่ผมรู้ตัวว่าผมเป็นคนตลก
‎ผมเรียนอยู่ม.ห้า
‎ผมอายุ 16 ปี ตอนนั้นปี 2002 ‎ผมจะไม่มีวันลืมเลย
‎ผมอยู่ม.ห้าและตอนคาบที่สี่
‎พ่อผมมารับผมจากโรงเรียน ‎และพ่อพาผมไปสวดมนต์วันศุกร์
‎ผมอยู่ที่ด้านหลังของมัสยิด
‎การสวดผ่านไปครึ่งเดียว
‎มีชายผิวขาวหุ่นล่ำมาที่มัสยิด
‎เขาหัวล้าน กล้ามโต ‎ไม่มีคอและรอยสักเต็มตัว
‎เขาดูเหมือนคนใช้สเตอรอยด์หนักๆ
‎เขาแบบว่า…
‎"ไง"
‎"ผมชื่อพี่เอริค"
‎"ผมมาเข้าศาสนาอิสลาม"
‎พ่อผมพูดว่า "ฮาซัน ลูกเห็นไหม"
‎"นี่คือเรื่องมหัศจรรย์"
‎"นี่คือพลังแห่งศาสนาอิสลาม"
‎"เอริค"
‎"ตาสีฟ้า แข็งแรง"
‎"เขาอยากเป็นคนมุสลิม"
‎ผมบอกว่า "พ่อครับ
‎เอริคเป็นเจ้าหน้าที่รัฐ"
‎"เขาเป็นสายลับ ผมขอโทษครับ ‎เขาไม่ได้ชอบพ่อขนาดนั้น"
‎พ่อตอบว่า "ไม่ เขาชอบพ่อนะ"
‎เอริคเปลี่ยนศาสนาและพ่อพูดว่า ‎"ยินดีด้วยนะ ยินดีต้อนรับ"
‎"มากินข้าวเย็นกับเราสิ"
‎ผมบอกว่า "พ่อจะบ้าเหรอ"
‎ผมไม่รู้ว่าตอนคุณเรียนม.ห้า ‎มันเป็นยังไงนะ
‎แต่คุณเคยกินบริยานีไก่กับสายลับไหม
‎เขาเป็นสายลับแน่ๆ
‎เขาอยู่ในห้องนั่งเล่นเรา ‎และกินอาหารอินเดียด้วยมีดกับส้อม
‎ผมคิดว่า "ให้ตายเถอะ ‎ใช้มือสิ เล่นให้สมจริงหน่อย"
‎"ทำให้ฉันเชื่อสิเอริค"
‎"ชื่อปลอมหรือเปล่าเนี่ย"
‎เขารู้ว่าผมไม่เชื่อใจเขา
‎เขาเลยเอามือวางบนไหล่ผม ‎พูดว่า "เป็นไงน้อง"
‎"เป็นไงบ้างเพื่อน"
‎"อยากออกกำลังกายไหม"
‎ซึ่งฟังดูแปลกมาก
‎แต่ถ้าคุณเห็นผมตอน 16
‎คุณจะรู้ว่าคำตอบผมชัดเจนมาก
‎"อยาก"
‎"ผมอยากออกกำลังกายเอริค"
‎ดูใกล้ๆ นี่คือผมที่พยายาม ‎เบ่งกล้ามอย่างสุดฝีมือ
‎ผมนึกว่ากล้ามแขนผมนี่สุดยอดเลยนะ
‎ผมไม่มีกล้ามแขน
‎โอเค ซูมกลับออกมา ‎ผมดูเหมือนเดิมเลยใช่ไหม
‎นี่คือเพื่อนสนิทผม ‎วิล มอรอสกี โอเคนะ
‎นี่คือวิล มอรอสกีตอนนี้
‎ตัวโตเลย
‎วิล มอรอสกีเหมือนเทพเจ้ากรีกเลย
‎กล้ามหน้าอก หน้าท้อง เป้า
‎ผมหยุดคิดถึงวิล มอรอสกีไม่ได้
‎บางครั้งตอนดึกๆ ‎และผมนอนอยู่บนเตียง
‎ผมจะหยิบมือถือออกมา
‎ผมจะค่อยๆ
‎เลื่อนดูไอจีของ… วิล
‎แล้วบีน่าก็จะตื่น
‎เธอจะพูดว่า "นี่คุณกำลังดู…
‎โอนลีแฟนส์เหรอ"
‎ผมตอบว่า "ไม่ใช่
‎แค่วิล"
‎"ผมดีใจกับเขามาก"
‎"แต่นี่มันน่าหดหู่มากเลย"
‎แต่มันยังไม่น่าหดหู่เท่ารูปของ
‎คูเมล นานจิเอนี
‎ช่างหัวรูปนี้สิ
‎อย่าตบมือ อย่าตบมือให้รูปนี้เชียวนะ
‎นี่เป็นการโจมตีผมโดยตรงนะ
‎ตอนที่เขาลงรูปนี้
‎เขาแอบแท็กหนุ่มอินเดียทุกคนที่นี่
‎นึกออกไหม
‎เขาแท็กเราทุกคน แบบว่า ‎"ว่าไง ฉันคูเมล"
‎"เป็นไงบ้าง ฉันมาจากคาราชิ ‎พวกนายทำอะไรกับชีวิตอยู่"
‎ผมแบบว่า "ไปตายซะ คูเมล"
‎"กล้าดียังไงถึงไปบอกคนขาว ‎ว่าเราสามารถรูปร่างแบบนี้ได้"
‎ผมเลยรักอาซิส
‎ผมรักอาซิส
‎เขาสร้างมาตรฐานให้อยู่ในจุดที่ควร ‎นึกออกไหม
‎สูง 160 ซม. หุ่นเหมือนขนมลาดู ‎เขากินพาสต้าทั้งวัน
‎เขาแบบว่า "โอ้ อร่อยมาก"
‎"โอ้ พาสต้า โอ้ ริกาโตนี"
‎"ใช่เลย"
‎"ริกาโตนี"
‎กินให้อ้วนไปเรื่อยๆ
‎ยัดเข้าปากซะ
‎คิดว่าผมกินพาสต้าได้เหรอ ‎หลังเห็นรูปนี้
‎นี่เป็นการระรานทางไซเบอร์
‎เราแขวนคูเมลกัน
‎แขวนไปเลย
‎เราไปยิมที่เปิด 24 ชั่วโมง
‎มีผม พี่เอริคกับเพื่อนๆ ผมที่มัสยิด
‎หมอนี่ยกน้ำหนักเกือบ 200 กิโลกรัม ‎เขาแบบว่า…
‎ผมยกเจ็ดกิโลกรัม
‎ผมแบบว่า "โอเค ‎ค่อยเป็นค่อยไปจะทำให้เราชนะ"
‎"การฝึกย่อมมีอุปสรรค"
‎"นายทำได้ นายทำได้ ‎เร็วเข้าฮาซัน เอาเลย"
‎เขาพูดว่า "หยุด มานี่เลย"
‎ผมตอบว่า "ไงเอริค ‎มีครีเอทีน กลูตามีนไหม ขอหน่อย"
‎เขาตอบว่า "หุบปากซะ"
‎"ทุกคนในมัสยิด มานี่เดี๋ยวนี้"
‎เด็กๆ ผิวสีน้ำตาล ‎ที่ใส่กางเกงบาสเดินมา
‎"ว่าไงเอริค"
‎เขาบอกว่า "เงียบ มานี่หนุ่มๆ มานี่"
‎"ฉันขอถามอะไรหน่อยนะ"
‎"พวกนายเคยคิดเรื่อง
‎ญิฮาดไหม"
‎ผมแบบว่า "อะไรนะ"
‎"ฉันนึกว่านายจะลวนลามเรา"
‎เพื่อนผมคนนึง อิมาราน ‎เสียสติวิ่งไปห้องน้ำ
‎ผมถามว่า "อิมาราน เป็นไร" ‎เขาบอกว่า "นี่ มันบ้ามาก"
‎"ฮาซัน มันบ้ามาก"
‎"ฮาซัน ฮาซัน"
‎"เอริคคลั่งอิสลามเหรอ"
‎"อิมาราน เอริคเป็นตำรวจ"
‎"เขาเป็นคนบ้าที่ล่อลวงเราอยู่ ‎นายพูดเรื่องอะไร"
‎"ไม่ เราควรแจ้งตำรวจ"
‎ผมตอบว่า "อย่า อย่าแจ้งตำรวจ ‎ไปปั่นหัวเอริคกัน"
‎ผมวิ่งกลับไป ‎ครั้งนี้ผมหยิบน้ำหนักสิบกิโลกรัม
‎ผมพูดว่า "นี่ เอริค" ‎เขาตอบว่า "ว่าไง"
‎ผมบอกว่า "เอริค ‎นายรู้ไหมช่วงนี้ฉันอยากทำอะไร"
‎เขาตอบว่า "ทำอะไร"
‎ผมพูดว่า "ฉันอยากสอบใบอนุญาตนักบิน"
‎แล้วผมก็ได้ยินเสียงหวอตำรวจ
‎ผมมองไปข้างนอก ‎มีรถตำรวจ 15 คันอยู่ที่ลานจอดรถ
‎อิมารานโทรแจ้งตำรวจ ‎พวกเขารีบบุกฟิตเนส
‎พวกเขาวิ่งข้ามเอริคแล้วมาจับตัวผม
‎พวกเขาลากผมไปข้างนอก ‎กดหัวผมลงกับกระโปรงรถ ตู้ม
‎มันเริ่มน่ากลัวแล้ว
‎ร่างกายผมไม่พร้อม ผมตัวค่อนข้างเล็ก
‎หัวผมอยู่บนกระโปรงรถแล้วผมมองออกไป
‎และเห็นเพื่อนๆ ผมจากมัสยิด ‎ยืนเรียงกันที่ทางเดิน
‎ผมได้ยินเสียงวิทยุสื่อสาร
‎พวกเขาอยากพาตัวผมไปสอบปากคำ
‎มันเป็นเรื่องใหญ่มาก ‎และผมได้ยินเสียงเปิดประตูรถ
‎สาวจากโรงเรียนเห็นผม ‎เธอชื่อเอเลนา เซอร์วันเตส
‎เธอเท่มาก
‎เธอถามว่า "ฮาซันเหรอ"
‎รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหน ‎ที่จะตะโกนหาสาวเมื่อหัวอยู่บนรถ
‎ผมพูดว่า "เอเลนา"
‎"เป็นไงบ้าง"
‎"มาทำอะไรที่นี่"
‎เธอถามว่า "นายขาย…
‎ยาเหรอ"
‎ผมตอบว่า "ไม่นะ"
‎"ก่อการร้าย"
‎เธอเริ่มหัวเราะ
‎ทุกคนในลานจอดรถเริ่มหัวเราะ
‎ตำรวจไม่ขำด้วย
‎และนั่นคือมุกแรกของผมเลย
‎ผมรู้สึกเจ๋งมาก
‎ผมไม่เคยควบคุมอะไร ‎ในชีวิตได้เท่านั้นเลย
‎ตอนที่ผมเล่นมุกนั้น ‎ผมรู้สึกว่าควบคุมสถานการณ์ได้
‎เอริครู้สึกว่าทุกคนหัวเราะเยอะเขา
‎เขาพูดว่า "ให้ตายเถอะ"
‎"ไอ้เด็กนี่ไม่ใช่อัลกออิดะฮ์"
‎"มันแค่งี่เง่า"
‎นั่นคือตอนที่เขารู้ว่า ‎ผมเป็นอเมริกัน
‎เพราะผมงี่เง่า
‎ไม่กี่ปีหลังจากนั้น
‎ผมกลับมาบ้าน ผมอยู่กับพ่อ ‎พ่อผมกำลัง
‎ทำสิ่งที่พ่อวัยเกษียณทุกคนทำ
‎เขาดูข่าวไปบ่นไป
‎นึกออกไหม
‎คืนนั้นเขากำลังดู
‎ข่าวเชิงสืบสวน
‎ว่าหลังเหตุการณ์ 9-11
‎เอฟบีไอแทรกตัวเข้ามา ‎ในชุมชนมุสลิมอย่างผิดกฎหมาย
‎ภายใต้กฎหมายที่เรียกว่า ‎"รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิ"
‎บางครั้งพวกเขาบังคับให้เด็ก ‎ให้คำสารภาพปลอม
‎คืนนั้นพวกเขากำลังถ่ายทอด ‎เรื่องราวของสายลับ
‎ในเออร์ไวน์ แคลิฟอร์เนีย
‎ผมพูดว่า "พ่อครับ…
‎เป็นเรื่องราวที่ลึกลับและตลกสิ้นดี"
‎"พ่อมีความเห็นว่าไงครับ"
‎พ่อตอบว่า "ฮาซัน ใครมันจะไปโง่พอ
‎ปล่อยให้สายลับเข้ามาในบ้านล่ะ"
‎เครก มอนเทห์เป็นกิ้งก่ามนุษย์ ‎และเป็นนักต้มตุ๋นต้องโทษ
‎เขาแกล้งเปลี่ยนศาสนา ‎เป็นอิสลามเพื่อเอฟบีไอ
‎เพื่อทำงานต่อต้านการก่อการร้าย
‎ในฐานะเทรนเนอร์ส่วนตัว ‎เขาจะซ้อมคนจนน่วม
‎เพื่อให้พวกเขาเปิดปาก
‎ผมพูดว่า "ดูสิพ่อ ดูสิว่าใคร"
‎"เพื่อนคนดีของเราไง พี่เอริค"
‎พ่อพูดว่า "ฮาซัน ‎ลูกไม่ได้ตั้งใจฟังเลยเหรอ"
‎"เขาไม่ได้ชื่อเอริค"
‎"เขาชื่อเครก"
‎พอผ่านไปหลายปี ‎ผมมารู้ตัวว่าลางสังหรณ์ผมถูกต้อง
‎เอฟบีไอจับตาดูเรา ‎โดยใช้รัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิ
‎พวกเขาบังคับให้เด็กให้คำสารภาพปลอม
‎ที่เดียร์บอร์น มิชิแกน
‎ที่ชิคาโก
‎ที่นครนิวยอร์กในเอ็นวายยู
‎แล้วผมมารู้ว่าที่โลดิ แคลิฟอร์เนีย ‎เมืองติดกับเมืองผม
‎มีเด็กอายุ 16 ปีชื่อฮามิด ฮายัท
‎เขาให้คำสารภาพปลอม
‎เด็กคนนี้ติดคุก 20 ปี
‎เขาเพิ่งออกจากคุก ‎เมื่อเดือนมิถุนายนที่ผ่านมา
‎ให้ตาย เขาอายุเท่าผม เขาอายุ 36 ปี
‎ผมคิดถึงฮามิดตลอดเลย
‎ผมคิดว่า "แล้วถ้าฉันยอม ‎เหมือนฮามิดในคืนนั้นล่ะ"
‎การเป็นคนหัวไวช่วยชีวิตผมไว้
‎นั่นคือสาเหตุที่ตอนผมได้โอกาส
‎ทำรายการของตัวเองในเน็ตฟลิกซ์
‎ผมตั้งชื่อรายการว่าเกาะติดชิดเทรนด์
‎มันเหมือนการชูนิ้วกลาง ‎ให้กับพี่เอริค เข้าใจไหม
‎ผมจะตั้งชื่อรายการของผม ‎ตามชื่อโครงการที่คุณใช้สืบเรื่องเรา
‎ในรายการเกาะติดชิดเทรนด์ ‎ผมควบคุมมันได้
‎ผมเลยคิดว่า ‎"ทำไมเราไม่เล่นทุกคนเลยล่ะ"
‎มันคือรายการผมไง ใช่ไหม
‎เผด็จการ ผู้มีอำนาจ ศาสนา
‎นั่นคือสาเหตุที่ตอนจามาล คาชอกกี ‎นักข่าววอชิงตัน โพสต์
‎โดนฆ่าในสถานกงสุลซาอุดีอาระเบีย
‎ผมคิดว่า ‎"นี่เป็นตอนแรกของเราได้เลย"
‎ผมนำเสนอด้านที่บ้าระห่ำ
‎คุณจำนี่ได้ไหม
‎ผมพูดว่า "ซาอุดีอาระเบีย ฟังผมนะ ‎นี่ผมเอง ฮาซัน"
‎ไม่น่าแปลกใจ
‎ผมคิดว่าการฆาตกรรมไม่ดี
‎แล้วประเทศนั้นก็แบบว่า ‎"นายทำเกินไปแล้ว มินฮาจญ์"
‎เน็ตฟลิกซ์กำลังโดนโจมตี ‎หลังจากการตัดสินใจ
‎ที่จะถอนตอนหนึ่งของ ‎รายการคอมเมดี้ที่วิจารณ์
‎มกุฎราชกุมารโมฮัมเหม็ด บิน ซัลมาน
‎ทางซาอุดีอาระเบียอ้างอิงมาตราหก ‎ของกฎหมายต่อต้านอาชญากรรมไซเบอร์
‎ผมแบบว่า "หา ผิดกฎอะไร"
‎มันเป็นภาษาอาหรับ ‎ผมเลยต้องลอกมาให้กูเกิลแปล
‎ปรากฏว่าผมทำผิดมาตราหก ‎ของกฎหมายต่อต้านอาชญากรรมไซเบอร์
‎ตัดสินให้ผมติดคุกซาอุดีฯ ห้าปี
‎ผมรู้
‎บางทีซีเอ็นเอ็นก็นำเสนอข่าวถูกต้อง
‎นี่ก็บ้ามากแล้วนะ ‎แต่จากนี้จะบ้าขึ้นไปอีก
‎นั่นไม่ใช่ครั้งแรก ‎ที่ผมแหย่ชาวซาอุดีฯ
‎ผมไม่เคยพูดในสาธารณะมาก่อนเลย
‎แต่ก่อนจะมีเรื่องราวอลหม่าน ‎กับทางเน็ตฟลิกซ์
‎ผมเคยพยายามไปสัมภาษณ์ ‎มกุฎราชกุมารของซาอุดีอาระเบีย
‎ผมพูดจริงๆ เขาเคยมาที่นครนิวยอร์ก
‎เขาเข้าประชุมแปลกๆ เต็มไปหมด
‎เขาไปเจอกับไมเคิล บลูมเบิร์ก
‎ที่สตาร์บัคส์ในไทม์สแควร์
‎คุณจำได้ไหม ‎ดูหน้าตากวนตีนของบลูมเบิร์กสิ
‎เขาแบบ "ยินดีต้อนรับ ‎สู่สตาร์บัคส์ครับฝ่าบาท"
‎"ถ้าฝ่าบาทต้องการไปขี้ ‎รหัสคือ 2-3-3-2 ขอรับ"
‎โอเค
‎เจ้าชายอยู่นิวยอร์ก
‎ผมก็อยู่นิวยอร์ก
‎ขอผมลองหน่อยเถอะ
‎ขอผมลองส่งดีเอ็มไป มันน่าจะตลกดี
‎แต่บีน่ามีมุมมอง ‎ที่แตกต่างกับผมหน่อย
‎เพราะเธอจบปริญญาเอก
‎ผมเป็นตลกที่ฉายพาวเวอร์พอยต์
‎เธอพูดว่า ‎"ฮาซัน อย่าแหย่พวกซาอุดีฯ"
‎"มันอันตราย"
‎ผมบอกว่า "ผมรู้"
‎เธอบอกว่า "ฉันพูดจริงๆ"
‎"อย่าไปสัมภาษณ์นะ"
‎ผมบอกว่า "ไม่ไปหรอก"
‎ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ
‎แต่แล้วเธอก็ออกจากห้องไป
‎ผมแบบว่า "ขอเขียนจดหมาย ‎หาซานต้าหน่อยเหอะ"
‎"ถึงอาณาจักรซาอุดีอาระเบีย"
‎"ผมฮาซัน มินฮาจญ์ ‎ผมอยากสัมภาษณ์มกุฎราชกุมาร"
‎ส่ง พวกเขาตอบผมกลับมาทันที
‎"ถึงฮาซัน มินฮาจญ์ ‎เราอ่านจดหมายของคุณแล้ว"
‎"ได้โปรดมาที่สถานทูต"
‎ผมแบบว่า "หา"
‎ดูเป็นกันเองดีจัง
‎ฟังนะ ผมไม่ได้โง่ ‎ผมไม่ได้บอกบีน่า โอเคนะ
‎ผมไม่ได้โง่ ผมไม่บอกเมียผมหรอก
‎ผมบอกจิม ผู้ผลิตรายการของเรา
‎ผมต้องขอพูดตรงๆ กับพวกคุณ ‎มันมีความแตกต่างเล็กน้อย
‎ระหว่างสถานทูตกับสถานกงสุล ‎แต่เรื่องตลกก็คือ
‎คุณไม่ควรถูกฆ่าทั้งสองที่
‎ผมกับจิม เราเดินทางจากนครนิวยอร์ก ‎ไปถึงวอชิงตัน ดี.ซี.
‎เดินไปสามซอย ‎ก็ถึงสถานทูตซาอุดีอาระเบีย
‎ผมกับจิม เรากำลังจะเดินเข้าไป ‎ผมพูดว่า "จิม ไปกันเว้ย"
‎"ไปกันเว้ยจิม"
‎"ไปสัมภาษณ์พวกซาอุดีฯ กันเหอะ"
‎"พวกเขาตั้งราคาน้ำมัน ‎ไปป่วนพวกเขากัน"
‎เขาพูดว่า "หยุดเต้นได้แล้ว ไอ้โง่"
‎"เรากำลังจะเดินเข้าประเทศใหม่ ‎ไอ้งั่ง"
‎"แสดงความเคารพหน่อย"
‎ผมพูดว่า "จิม
‎นายนั่นแหละแสดงความเคารพหน่อย"
‎"นี่คือประเทศสหรัฐอเมริกานะเว้ยจิม"
‎"พวกเขาไม่เล่นงานฉันหรอกจิม"
‎"ฉันเป็นพลเมืองอเมริกานะ"
‎เขาพูดว่า "หยุดจับไข่ตัวเองได้แล้ว"
‎"นี่คือประเทศใหม่จริงๆ"
‎"พอเราเดินผ่านประตูบานนั้น
‎มันจะเหมือนท่อสีเขียวในเกมมาริโอ"
‎"นายเข้าใจไหม"
‎"เราอยู่ที่อเมริกา"
‎"พอเดินเข้าไป ซาอุดีอาระเบีย"
‎"อเมริกา ซาอุดีอาระเบีย"
‎มันก็รู้สึกอย่างนั้นจริง
‎มันแบบว่า…
‎ซาอุดีอาระเบีย
‎เราเดินเข้าไป ซาอุดีอาระเบีย
‎ทอง โคมไฟระย้า หินอ่อน
‎คนรับใช้ชาวอินเดีย
‎ผมแบบ "ว้าว"
‎"ทำสำเร็จแล้ว"
‎"คนรับใช้อินเดีย"
‎ช่างกล้าดียังไง
‎เพราะที่ตะวันออกกลาง
‎ชาวอินเดีย ปากีสถาน บังกลาเทศ ‎ศรีลังกา เราเป็นได้แค่คนใช้
‎เราเป็นคนเม็กซิกัน ‎ในฝั่งตะวันออกกลาง
‎แม้แต่คนผิวน้ำตาล ‎ก็มีคนผิวน้ำตาลเช่นกัน
‎พวกเขาเลยสร้างตึกได้ไงล่ะ
‎คนที่ชอบพูดจาดูถูกคนอินเดีย ‎มากกว่าคนซาอุดีฯ
‎คือคนอังกฤษ
‎สิ่งที่แตกต่างคือ ‎เราชอบเวลาคนอังกฤษด่าเรา
‎มีลุงๆ ชาวอินเดียที่มาคืนนี้ ‎และพูดว่า "ว้าว ลอนดอน ดูสิ"
‎"ดูลอนดอนสิ"
‎"ญาติผมอยู่ที่ลอนดอน ดูพระราชินีสิ"
‎ผมแบบว่า ‎"ไปตายซะ พูดเรื่องอะไรเนี่ย"
‎มันบ้าบอมาก
‎ในห้องนอนแม่ผม นี่เรื่องจริงนะ ‎แม่เก็บรูปแต่งงาน
‎ของผมกับบีน่าไว้
‎ข้างๆ รูปนั้น ‎คือรูปของเจ้าหญิงไดอาน่า
‎ผมพูดว่า "แม่"
‎"เธอตายตั้งแต่ปี 1997 แล้ว"
‎"ผมลูกแม่นะ"
‎"เราอยู่ระดับเดียวกันได้ไง"
‎แม่ตอบว่า ‎"ฮาซัน ลูกไม่รู้จักเจ้าหญิงได"
‎ผมแบบว่า "แล้วแม่รู้จักเหรอ"
‎"เธอสวยมาก"
‎"แม่สามีเธอใจร้ายมาก"
‎"สามีของเธอช่างเย็นชา"
‎ผมบอกว่า"แม่ นี่พูดถึง ‎ชีวิตแต่งงานตัวเองหรือเปล่า"
‎เราอยู่ที่สถานทูตซาอุดีฯ ‎ผมกับจิมนั่งลง
‎คณะผู้แทนซาอุดีฯ เดินเข้ามา
‎มีคน 15 คน ‎พวกเขาเป็นตัวแทนราชวงศ์ซาอุดีฯ
‎พวกเขาเป็นคนตั้งราคาน้ำมัน
‎หัวหน้าคณะเดินรอบตัวผม ‎และมานั่งตรงข้ามเรา
‎"คุณมินฮาจญ์"
‎"ขอบคุณมาก
‎ที่เขียนจดหมายหาเรา"
‎"ทำไมคุณถึงอยากสัมภาษณ์ ‎มกุฎราชกุมาร"
‎"คุณเคยไปที่อ่าวหรือเปล่าเนี่ย"
‎จิมตอบว่า "อย่าทำตัวตลกนะ"
‎ผมตอบว่า "จิม ฉันจะตลกทำไม"
‎"ใช่ คือ…
‎เคยมีคนชวนผมไปทำงานที่ดูไบ
‎พอผมไปถึง พวกเขายื่นไม้ถูพื้นให้ผม"
‎"อ๋อ คุณชอบเล่นมุกใช่ไหม"
‎"คุณชอบสังเกตสิ่งรอบตัว"
‎"นี่คือสิ่งที่ผมสังเกต คุณมินฮาจญ์"
‎"ประเทศบ้านเกิดของคุณ ‎ต่างจากประเทศบ้านเกิดของผม"
‎"คืองี้นะ ชาวซาอุดีฯ
‎เราไม่เคยโดนชาวอังกฤษปกครอง"
‎ผมตอบว่า "ไม่ๆ"
‎"ไม่ๆ เข้าใจผิดใหญ่แล้ว"
‎"พ่อแม่ผมมาจากอินเดีย โอเคนะ"
‎"แต่ผม…
‎ผมเป็นคนอเมริกัน"
‎"อย่างที่ผมบอก คุณมินฮาจญ์
‎เราไม่เคยโดนชาวอังกฤษปกครอง"
‎"ไม่มีใครอบรมหรือล้อเลียน
‎เราได้ทั้งนั้น"
‎"ขอให้โชคดีกับรายการคุณนะ ‎คุณมินฮาจญ์"
‎"เราจะคอยดู"
‎พวกเขาพาผมกับจิมออกจากสถานทูต
‎เรานั่งอยู่บนรถไฟ
‎เราไม่คุยกัน
‎เรากลับไปนิวยอร์ก ผมเปิดมือถือของผม
‎ทุกคนที่ออฟฟิศส่งข้อความมาว่า ‎"นายโอเคไหม"
‎"นายดูข่าวหรือเปล่า" ‎"ในข่าวนี่เรื่องอะไรกัน"
‎"ข่าวซีเอ็นเอ็น"
‎"จามาล คาชอกกี ‎นักข่าววอชิงตัน โพสต์
‎โดนฆ่าในสถานกงสุลซาอุดีอาระเบีย"
‎ผมแบบว่า "โอ้ ตายแล้ว ‎ผมเพิ่งไปมาเอง"
‎ผมวิ่งกลับอะพาร์ตเมนต์ ‎ผมปิดประตู ผมปิดกุญแจลิ้นตาย
‎"ดี หยุดพวกมันได้แน่"
‎ผมหันไปเห็นบีน่า บีน่ามองผม
‎เธอบอกว่า "พระเจ้า ฮาซัน ‎คุณได้ดูข่าวหรือเปล่า"
‎"จามาล คาชอกกีโดนฆ่า ‎ในสถานกงสุลซาอุดีอาระเบีย"
‎"ขอบคุณพระเจ้า ‎คุณไม่ได้ไปเจอพวกซาอุดีฯ ใช่ไหม"
‎ผมตอบว่า "ใช่"
‎ไปก็บ้าแล้ว
‎ผมรู้สึกแย่มากๆ ผมรู้สึกผิดอย่างมาก
‎ผมต้องทำยังไง ‎กับความรู้สึกนี้ รู้แล้ว
‎พอคุณทำอะไรไม่ดี
‎คุณก็แค่ต้องทำอะไรดีๆ ทันที
‎แล้วมันจะกำจัดสิ่งไม่ดีไป
‎ผมเห็นจานกองอยู่ ‎ผมแบบว่า "เยี่ยมเลย"
‎"ยิ่งผมขัดจานแรง ‎การโกหกของผมก็จะแย่น้อยลง"
‎ผมล้างจานอย่างจัดเต็ม
‎ผมแบบว่า "ฉันไม่ใช่คนเลวนะ ‎ฉันกำลังช่วยอยู่"
‎บีน่าเห็นแล้วเธอก็ชอบใจมาก
‎เธอบอกว่า "นี่…"
‎ผมตอบว่า "ว่าไง"
‎เธอบีบแขนผมแล้วบอกว่า "ฮาซัน… นี่"
‎ผมตอบว่า "ว่าไง"
‎แล้วเธอก็บีบแรงขึ้น
‎เธอบอกว่า ‎"ฮาซัน ฉันกำลังพูดว่า 'นี่'"
‎"แบบว่าสนใจไหม"
‎เธอถอดเสื้อผมออกและผลักผมไปที่โซฟา
‎ผมนอนแก้ผ้าอยู่บนโซฟา
‎ผมนอนเปลือยอยู่บนนั้น
‎ผมแค่ล้างจานเอง ‎ความคาดหวังของเธอต่ำขนาดนั้นเลย
‎แต่เรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้น ‎เพราะการสร้างภาพและโกหก
‎แล้วผมควรทำอะไรในจังหวะนี้ ‎หยุดภรรยาแล้วบอกว่า "หยุดเถอะ" เหรอ
‎"เราทำแบบนี้ไม่ได้นะ"
‎"เพราะผมได้พูดปดกับคุณ"
‎ไม่
‎คุณต้องคว้าโอกาสที่ได้มาในชีวิต
‎แม้มันจะเกิดขึ้นเพราะการโกหกก็ตาม
‎เราเลยนอนด้วยกัน
‎ร้อนแรง
‎คู่เดียว
‎เข้าจังหวะ
‎อาทิตย์ต่อมา ผมบอกว่า ‎"ลงตอนที่เกี่ยวกับซาอุดีฯ ได้เลย"
‎หลังจากนั้น
‎คนซาอุดีฯ ได้ดู
‎พวกเขาแบนมัน
‎เช้าวันต่อมา ผมตื่นนอนข้างๆ บีน่า
‎ผมเปิดมือถือและมันดังไปทั่วโลก
‎ผมเปิดทวิตเตอร์แล้วพูดว่า "ฉิบหาย"
‎"กูซวยแล้ว"
‎แล้วมันก็เริ่มไต่ขึ้นอันดับ
‎ผมพูดว่า "ตายแล้ว"
‎"ผมโดนไล่ออกแน่"
‎แล้วผมก็ไต่อันดับแซงบีทีเอส ‎ผมบอกว่า "ตายแล้ว"
‎"ผมคิดว่าผมเริ่ม…
‎ดังแล้ว"
‎ทั้งไลก์ คอมเมนต์ รีทวิต
‎จัดมาเลย
‎ทุกคนบนโลกสนใจผม
‎โดยไร้เหตุผล
‎วันนั้นผมได้รู้ว่าแล้วว่า
‎พีท เดวิดสันรู้สึกยังไง
‎ให้ตายเถอะ
‎พระเจ้าช่วย
‎ในหัวผมมีแต่โซเชียลมีเดีย ‎ผมไม่สนใจคนที่ขู่ฆ่าผม
‎ผมเปิดมือถือ พวกเขาเขียนว่า ‎"อย่ามาซาอุดีอาระเบียเด็ดขาด"
‎พร้อมรูป ดาบ ดาบ ดาบ
‎ลูกพีช
‎"คาเลด นัดเจอกันหน่อยไหม"
‎"เพราะถ้านายแทงดาบใส่ลูกพีชของฉัน ‎เราตายคู่นะ"
‎นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมมีกระแส
‎ความฝันของผมเป็นจริง
‎เวลาคุณเป็นกระแส ‎ทุกคนอยากเป็นเพื่อนคุณ
‎วันต่อมาผมได้รับสาย ‎จากบก.นิตยสารไทม์
‎"ไง ฉันเป็นบรรณาธิการจากนิตยสารไทม์ ‎นี่ฮาซัน มินฮาจญ์หรือเปล่า"
‎ผมตอบว่า "พูดสายครับ"
‎"คุณอยากเป็นหนึ่งใน 100 บุคคล ‎ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกของไทม์ไหม"
‎ผมตอบว่า "ผมชอบรายชื่อ"
‎ผมกับบีน่าไปกินข้าวกับ 100 คนนั้น
‎บรรณาธิการเห็นผม ชุดเธอตลกมาก
‎เธอบอกว่า ‎"โอ้พระเจ้า ที่รัก ขอบคุณมาก"
‎"ขอบคุณมากที่มา
‎ร่วมงานที่ไม่โอ้อวดของเรา"
‎"เรามีเก้าอี้ 100 ตัว ‎สำหรับผู้ทรงอิทธิพล 100 คน"
‎"คุณคือหนึ่งในนั้น"
‎ผมตอบว่า "ใช่ เยี่ยม…
‎ทำไมเก้าอี้ตัวนี้ว่าง"
‎เธอตอบว่า "ที่รัก ‎ตัวนั้นสำหรับลุญัยน์"
‎ผมตอบว่า "ใครนะครับ"
‎"ลุญัยน์ เธอเป็นนักเคลื่อนไหว ‎เพื่อสิทธิสตรีชาวซาอุดีฯ
‎ที่กำลังถูกทรมาน ‎เพราะขับรถในซาอุดีอาระเบีย"
‎"แน่นอนว่าเธอมาร่วมงานไม่ได้"
‎"เราเลยคิดว่าจะยกย่อง ‎ความกล้าหาญของคุณ"
‎"ของผมเหรอ"
‎"นี่ คุณขึ้นพูดหลังจากดเวย์นสิ"
‎"ใครนะ" "เดอะร็อค" เขาขึ้นเวทีไป
‎"ไงครับ ผมอยากจะดื่มให้กับ ‎เตกีล่าเตเรมานาและกล้ามอกของผม"
‎ทุกคนแบบว่า "ใช่เลย"
‎"อนาคตประธานาธิบดี"
‎"ตบมือให้กับฮาซันหน่อยครับ"
‎ผมแบบว่า "ไงครับทุกคน"
‎"ขอบคุณมากที่ชวนผม ‎มากินข้าวเย็นอิลลูมินาติ"
‎"คุณคงไม่รู้จักผม แต่ผมทำรายการ ‎ตอนหนึ่งเกี่ยวกับซาอุดีฯ
‎แต่เราควรจะยกย่อง ‎คนที่ไม่สามารถมาที่นี่ได้"
‎"เธอชื่อลุญัยน์ ‎เธอควรนั่งเก้าอี้ตัวนั้น"
‎แล้วผมก็ได้ยินประตูข้างเปิด
‎แล้วคนคนหนึ่งก็เผยตัวจากเงามืด
‎และเดินเข้าห้องมา
‎จาเร็ด คุชเนอร์
‎ที่เป็นเพื่อนในวอตส์แอปป์
‎กับมกุฎราชกุมารซาอุดิอาระเบีย
‎เขาเห็นเก้าอี้ที่ว่าง
‎เก้าอี้ที่เป็นสัญลักษณ์ของลุญัยน์
‎เขาเดินไปและเขานั่งบนเก้าอี้ของเธอ
‎แอดเดอรอลเริ่มออกฤทธิ์แล้วสิ
‎ผมบอกว่า "ผมจะล้อ ‎ไอ้หมอนี่ให้หลอนเลย"
‎และบีน่าเห็นสายตาเมายาของผม ‎เธอพูดว่า "ฮาซัน อย่าข้ามเส้นนะ"
‎ผมตอบว่า "สายไปแล้วบีน่า"
‎"ท่านผู้มีเกียรติ ‎มีเรื่องไม่น่าเชื่อครับ"
‎"รู้อะไรไหม
‎ผมรู้ว่าเราคุยเรื่องลุญัยน์อยู่ ‎แต่สมมติว่า
‎มีคนที่นี่ที่รู้จักเจ้าชาย
‎และสามารถช่วยลุญัยน์ ‎ให้ออกจากคุกได้ล่ะ"
‎แล้วผมก็มองตรงไปที่จาเร็ด คุชเนอร์
‎ผมรู้ว่าที่นี่ ‎มีคนที่มีอำนาจจำนวนมาก
‎มันจะเพี้ยนไหม ไม่รู้สิ ถ้ามีคน
‎ที่เป็นเจ้าหน้าที่ชั้นสูง ‎ในทำเนียบขาว
‎ที่อาจจะส่งข้อความหาเจ้าชายซาอุดีฯ ‎แบบว่า "นี่ เป็นไปได้ไหม
‎ที่จะช่วยคนคนนั้นออกจากคุก ‎เพราะเธอไม่สมควรโดนเลย"
‎"และนี่คือส่วนที่เพี้ยนที่สุดนะ ‎คนมีอำนาจ"
‎"คุณสามารถรอดไปได้แน่ๆ
‎เพราะวอตส์แอปป์มีระบบเข้ารหัส ‎ตั้งแต่ต้นทางถึงปลายทาง"
‎"ไม่มีใครรู้แน่ๆ"
‎"ขอบคุณครับ"
‎แล้วผมก็นั่งลง ไม่มีใครหัวเราะเลย
‎เรากลับขึ้นรถ บีน่าโมโหมาก
‎เธอบอกว่า "ฮาซัน คุณบ้าไปแล้ว"
‎ผมตอบว่า "ที่รัก
‎เปิดมือถือดูสิ"
‎"ไลก์ คอมเมนต์ รีทวิต"
‎"ผมขึ้นอันดับหนึ่งอีกแล้ว"
‎ผมปล่อยให้คนคอมเมนต์มาเรื่อยๆ
‎ผมแบบว่า "มาหาพ่อมา มาหาพ่อเลย"
‎"ทำให้ฉันรุ่งเรือง"
‎"เติมเต็มช่องว่างที่พ่อแม่ ‎ไม่เคยเติมเต็มให้ได้"
‎"อร่อย อร่อย อร่อยสุดๆ"
‎"โอ้ อร่อยมาก"
‎เธอบอกว่า "อ๋อ เยี่ยม ‎คุณทำไปเพื่อนักเคลื่อนไหว"
‎ผมตอบว่า "ใช่"
‎"เคลื่อนไหวมากเลยตอนนี้"
‎"ฉันชอบที่คุณแคร์ปัญหาพวกนี้ ‎แค่ตอนที่มีกล้องจับอยู่"
‎ผมตอบว่า "ใช่ไหมล่ะ"
‎"ต้องมีรูป ไม่งั้นไม่ได้เกิดขึ้น"
‎อย่าตัดสินผมนะบรูกลิน
‎คุณก็เหมือนผม
‎ใช่ ผมจับตาดูคุณมาทั้งคืน
‎ไม่เล่นมือถือแล้วอยู่ไม่สุข
‎ผมชอบมือถือคุณนะ
‎ผมกำลังคุยกับคุณ
‎เขาบันทึกภาพตอนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ ‎มันเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า
‎คุณจะต้องจำภาพไว้ในสมอง ‎เหมือนไอ้คนขี้แพ้
‎คุณเคยได้ไลก์มากที่สุด ‎กี่ไลก์ในรูปๆ หนึ่ง
‎แปดสิบหก
‎แปดสิบหกเหรอ
‎แปดสิบหก
‎ถ้าผมได้แค่ 86 ไลก์ ผมคงฆ่าตัวตาย
‎รู้ไหมว่าผมได้กี่ไลก์ ‎ในโพสต์ที่เสียดสีจาเร็ด คุชเนอร์
‎โอ้ ผมได้ 347,391 ไลค์
‎แล้วพอได้ลิ้มรสกระแสแบบโคเคน
‎และความดังในโซเชียลแบบยาไอซ์
‎และเฟซบุ๊กแบบเฟนทิเนล
‎ผมต้องพยายามมากขึ้นกว่าเดิม ‎ผมจะต้องสู้ตายเพื่อไลก์
‎ผมรู้แล้ว ‎เล่นงานเผด็จการทุกคนในโลกดีกว่า
‎บอลโซนาโรในบราซิล ไปโจมตีเขากัน
‎ดูเตอร์เตในฟิลิปปินส์ ไปโจมตีเขากัน
‎เพื่อกวนประสาทครอบครัวอินเดียของผม ‎ผมไปแรลลี่ของทรัมป์-โมดี
‎คุณคิดว่าเราทำได้แล้วหรือยัง
‎ใช่ ฉันคิดว่าเราทำได้แล้ว
‎ฮาซัน
‎คุณแอนตี้อินเดีย
‎ไม่เอาน่า
‎คุณไม่เคารพอินเดียของเราฮาซัน
‎โมดี สู้เขาโมดี
‎ผมรู้ว่าคุณมาจากซาคราเมนโต
‎ใช่ครับ
‎ผมละอายที่บอกว่าคุณมาจากซาคราเมนโต
‎คุณควรเคารพโมดี อินเดียและคนฮินดู
‎- ผมแค่อยากถ่ายรูปด้วย ‎- โอเค
‎ทุกคนอยากได้กระแส
‎แม้แต่ลุงชาวอินเดียก็อยากได้
‎ผมลงรูปในไอจี ผมดังระเบิดอีกครั้ง
‎ผมกลับไปที่นิวยอร์ก
‎ผมเข็นลูกที่นั่งอยู่บนรถเข็นเด็ก
‎ทุกคนรู้จักผม
‎ผมเข้าตึกอะพาร์ตเมนต์ ‎แม้แต่คนเปิดประตูก็เห็นผม
‎และพูดว่า "ฮาซัน หยุดก่อน"
‎"คุณต้องเคารพโมดี
‎อินเดีย
‎และคนฮินดู"
‎ผมตอบว่า "คาร์ลอส ‎นายเป็นคนเปอร์โตริโก"
‎เขาบอกว่า "ผมรู้ แต่ผมดูมาจากไอจี"
‎"มันตลกมาก"
‎"นี่ คุณได้จดหมายจากแฟนๆ"
‎ผมตอบว่า "ขอผมดูหน่อย คาร์ลอส"
‎เขาเอาจดหมายให้ผมตั้งหนึ่ง ‎ผมแกะมันออก
‎ผมพลิกมัน ‎และผงสีขาวตกลงบนรถเข็นเด็ก
‎มันตกลงบนไหล่ของลูกสาวผม
‎ที่คอ ที่แก้ม
‎เธอมองหน้าผม
‎ผมวิ่งขึ้นชั้นบนและบอกบีน่า
‎ครั้งนี้ผมโกหกไม่ได้
‎เรารีบไปที่เอ็นวายยู
‎แต่ครั้งนี้เราไปที่ห้องฉุกเฉิน
‎ตอนที่พวกเขาเห็นลูก ‎พวกเขารีบฉีกเสื้อผ้าเธอออก
‎และพาเธอไป
‎ผมกับบีน่านั่งรอในห้องรอหลายชั่วโมง
‎เราไม่คุยกันเลย
‎ในที่สุดตอนเที่ยงคืน ‎พยาบาลเดินมาพร้อมลูกผม
‎แต่เธอมากับผู้สอบสวน
‎และเขาเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อ
‎และหยิบถุงพลาสติก
‎ที่เต็มไปด้วยผงสีขาว
‎เขาพูดว่า "คุณมินฮาจญ์ คุณโชคดีมาก"
‎"นี่ไม่ใช่แอนแทรกซ์จริงๆ"
‎"แต่ผมอยู่แผนกนี้นานพอที่จะรู้ว่า
‎มันไม่ได้โผล่มาเฉยๆ"
‎"ผมต้องถามอะไรคุณหน่อย
‎คุณไปสร้างศัตรูกับใครบ้าง"
‎"ทุกคนเลย"
‎"คุณจำเป็นต้องทำแบบนั้นไหม"
‎ผมตอบว่า "ผมไม่รู้"
‎"ผมไม่รู้ว่าผมทำแบบนี้ทำไม"
‎พวกเขาส่งลูกคืนให้กับบีน่า
‎ผมเอื้อมไปเพื่อจะอุ้มเธอ
‎บีน่าไม่ยอมให้ผมจับตัวเธอ
‎ผมใจสลาย
‎เรากลับบ้าน เธอพาลูกเข้านอน ‎แล้วเธอถึงยอมคุยกับผม
‎เธอบอกว่า "โอเค ‎เราจะคุยเรื่องนี้กันแค่ครั้งเดียว
‎แล้วเราจะไม่คุยเรื่องนี้อีกเลย"
‎"สาเหตุที่เรามาถึงจุดนี้ในคืนนี้
‎ก็เพราะคุณเลือกกระแส ‎ก่อนลูกๆ ของเรา"
‎ผมตอบว่า "ลูกๆ เหรอ"
‎"คุณพูดว่าลูกๆ เหรอ"
‎เธอพูดว่า "ฉันท้อง"
‎ผมตอบว่า "มีภาคต่อเหรอ"
‎"อาจุนพูดถูกเหรอ"
‎"เขาเป็นแค่แพทย์ดีโอเองนะ"
‎"คุณมีสิทธิ์พูดอะไรก็ได้บนเวที
‎และเราต้องเป็นคนที่รับผลกระทบ"
‎"คุณเคยขีดเส้นไว้บ้างหรือเปล่า"
‎"เพราะเรื่องนี้มันบ้ามาก"
‎"ฉันไม่สนว่านิตยสารไทม์ ‎คิดว่าคุณเป็นผู้ทรงอิทธิพล"
‎"ถ้าคุณทำให้ลูกๆ ของฉัน ‎เป็นอันตรายอีก ฉันจะทิ้งคุณทันที"
‎นั่นญาติเธอ
‎นี่เป็นเรื่องจริง
‎บีน่าพูดถูก
‎มันบ้ามากเพราะมุกแรกที่ผมเล่น ‎ช่วยชีวิตผมไว้
‎ตอนนี้มุกโง่ๆ ของผม ‎เกือบทำให้ผมต้องเสียลูกไป
‎ผมแบบ ช่างหัวมัน ‎นี่มันเกินเรื่องแล้ว
‎ผมไม่อยากเป็นทูพัคแห่งวงการตลก
‎ผมพูดจริงๆ ‎ผมอยากมีชีวิตเพื่อเห็นรีทวิตพวกนี้
‎ถ้าเลือกได้ ‎ผมอยากเป็นพัฟฟี่แห่งวงการตลก
‎ผมอยากมีชีวิต ‎ระหว่างที่คนเก่งกว่ารอบตัวผมตาย
‎นั่นคือความฝันของผม
‎บีน่าพูดว่า ‎"รู้ไหมอะไรน่าเศร้าที่สุด"
‎"ทุกคนรู้ว่าคุณเป็นไง ‎คุณมัน ล็อก เคีย เคเฮนเก'"
‎"ใช่ คุณไม่สนใจ ‎ว่าคนอื่นคิดยังไงกับคุณ"
‎"ขอร้องเถอะ ฉันรู้จักคุณดี"
‎"คุณสนใจว่าคนอื่นคิดยังไงกับคุณ"
‎ผมตอบว่า "จะไม่สนใจได้ไงล่ะ"
‎ทุกครั้งที่ผมหยิบมือถือออกมา ‎ผมได้ยินว่าทุกคนพูดอะไรเกี่ยวกับผม
‎ทุกครั้งที่ผมดูมือถือ ผมเห็นว่า
‎"นี่ ทำไมฮาซัน มินฮาจญ์ ‎หน้าตาเหมือนแรคคูนเมาแอดเดรอล"
‎ผมเห็นนะ
‎"ทำไมการ์ตูนตัวนี้ ‎เหมือนฮาซัน มินฮาจญ์เลย"
‎ผมเห็นนะ
‎"สาวอินเดียต่อสู้กัน ‎แย่งฮาซัน มินฮาจญ์สุดผอม"
‎ผมเห็นนะ
‎มันทำให้ผมเสียความรู้สึก
‎เพราะมันตรงมาก ไอ้สารเลว
‎ผมเหมือนแรคคูนที่กินยาแอดเดอรอล
‎แต่รู้ไหมว่ามันหมายความว่าอะไร
‎ถ้าผมได้ยินสิ่งที่คุณพูดเกี่ยวกับผม
‎กษัตริย์ก็ได้ยินเหมือนกัน
‎ลองคิดดูสิ
‎วลาดิเมียร์ ปูติน
‎นเรนทรา โมดี
‎พี่เอริค
‎แทรมป์-โมดี
‎เดอะเฟรชพรินซ์
‎พวกเขาไม่ชอบโดนล้อ
‎ผมเลยชอบเป็นตัวตลกไง
‎เพราะไม่ว่าจะมีเงิน ‎อำนาจหรือชื่อเสียงมากแค่ไหน
‎คุณก็หลุดพ้นจากการโดนล้อไม่ได้
‎แต่บีน่าพูดถูก
‎ผมต้องขีดเส้นบ้าง
‎ผมว่า "ที่รัก ‎ผมขอชดเชยสิ่งที่ทำกับลูก
‎ในแบบที่พ่อเฮงซวยทุกคนทำ"
‎"ผมจะเอาเงินซื้อใจเธอ"
‎ทุกคนขึ้นรถฮอนด้า โอดิสซี่ ‎ผม บีน่าและลูกขึ้นรถไป
‎เราขับมาโรงเรียนวันต่อมา
‎รู้ไหมว่ามันคือวันอะไร
‎ไม่ใช่วันถ่ายรูปนะ
‎งานหนังสือสกอลาสติก
‎ใช่ คุณจำงานหนังสือสกอลาสติกได้ไหม
‎เทศกาลแห่งระบบทุนนิยมที่มีปีละครั้ง
‎ประตูเปิดออก เจ้าหน้าที่จะเดินออกมา
‎และพูดว่า "นี่เด็กๆ ‎พ่อแม่หนูรักหนูมากแค่ไหนกัน"
‎"บางคนจะได้หนังสือ ‎แต่ส่วนใหญ่จะได้ไม้บรรทัดนะ"
‎ผมพูดว่า "ไม่นะ"
‎ผมบอกว่า "ลูกรัก พ่อจะเหมาหมดเอง"
‎"เอาหนังสือทุกเล่มเลย"
‎เรื่องเบบี้ซิตเตอร์คลับ ทุกเล่ม ‎ชมรมขนหัวลุก ทุกเล่ม
‎ดร.ซูสส์ เอาทุกเล่ม ‎แม้แต่เล่มที่เหยียดสีผิว
‎ผมหยิบมันและพูดว่า "ดูนี่สิ"
‎"คอนนอร์ ดูนี่สิ"
‎เขาพูดว่า "ดีแล้วฮาซัน"
‎ผมพูดว่า "คอนนอร์ คุณมีปัญหาอะไร"
‎"ผมพยายามคุยกับคุณทั้งปี ‎คุณไม่เปิดใจให้ผมเลย"
‎"คุณทำงานอะไรกันแน่"
‎"คุณตลก ผมไม่เหมือนคุณ ‎ผมมีงานทำจริงๆ"
‎"ผมทำงานที่แอลเดน โกลบอล แคปิตอล"
‎"ผมทำแผนกซื้อกิจการ ‎และการซื้อหุ่นบริษัทด้วยกลยุทธ์"
‎"ผมไม่รู้ว่า ‎คุณเคยเห็นลิงก์อินผมไหม"
‎ผมตอบว่า "คอนนอร์ ผมเป็นตลก"
‎"เราไม่ใช้ลิงก์อิน"
‎"คุณทำอะไร"
‎เอาซื้อกิจการจากยอดหนี้
‎"เรายึดมันมาและไล่เกือบทุกคนออก"
‎"แล้วเราก็นำทรัพย์สินนั้น ‎มาขายทำกำไร
‎เพราะผมเก่ง"
‎ผมตอบว่า "อ๋อ เจ๋ง ขโมยมาเหรอ"
‎"คุณจะมาสอนผมเรื่องการขโมยเหรอ"
‎"คุณกับบีน่าควรสอน ‎ลูกสาวตัวเองบ้างนะ"
‎"ลูกสาวคุณเป็นขโมย"
‎ผมหันกลับไป ‎ลูกสาวผมกำลังเอาหนังสือใส่กระเป๋า
‎แล้วเดินออกจากงานไปพร้อมหนังสือ
‎แต่เขาห้ามพูด ผมพูดได้คนเดียว
‎ผมว่า "บีน่า ทำไงดี"
‎เธอคว้าตัวผมและบอกว่า ‎"ล้อไอ้หมอนี่ให้หลอน"
‎ผมพูดว่า ‎"คอนนอร์ ไม่ เธอไม่ได้ขโมย"
‎"เธอใช้กลยุทธ์ ‎เพื่อเข้าครอบครองหนังสือ"
‎"แสวงหากำไร ตอนนี้ผมกำไรแล้ว"
‎วันต่อมาผมวิ่งไปที่ออฟฟิศและบอกว่า ‎"โปรดิวเซอร์ ทุกคนเข้าห้องผมหน่อย"
‎"บอกผมทุกอย่างที่ทำได้ ‎เกี่ยวกับแอลเดน โกลบอล แคปิตอล"
‎"ตอนนี้สำหรับครอบครัวผม"
‎โปรดิวเซอร์บอกว่า ‎"บริษัทนี้เกี่ยวโยงกับการซื้อ…"
‎"หุ้นบริษัท" พวกเขาว่า "รู้ได้ไง"
‎ผมบอกว่า ‎"ผมรู้ตอนไปงานหนังสือสกอลาสติก"
‎พวกเขาบอกว่า "ใช่ เยี่ยม…"
‎ปรากฎว่าคอนนอร์ ‎และเจ้านายของเขา แรนดัล สมิธ
‎พวกเขาเป็นข่าวไปทั่วประเทศ
‎พวกเขาไล่เกือบทุกคนออก ‎พวกเขาขายทรัพย์สิน
‎และทำกำไร
‎แรนดัล สมิธใช้กำไรนั้น ‎ซื้อแมนชั่น 16 ที่
‎หนึ่งในนั้นอยู่ไม่ไกลจากที่ของ
‎เจฟฟรีย์ เอปสตีน
‎ยาแอดเดอรอลออกฤทธิ์เลยสิ
‎ผมพูดว่า "โปรดิวเซอร์"
‎"ได้ไอเดียมุกใหม่"
‎"เราทำป้ายในทุกทุกที่
‎ที่แอลเดน แคปิตอลกำลังทำธุรกิจ
‎และเขียนว่า ‎'แรนดัล สมิธชอบคนใคร่เด็ก'"
‎"ที่ซอลต์เลกซิตี รัฐยูทาห์ ‎ที่ราลี รัฐนอร์ทแคโรไลนา
‎ที่ไมอามี รัฐฟลอริดา"
‎"จัดไป"
‎วันต่อมา แซม ‎หัวหน้าแผนกกฎหมายที่เน็ตฟลิกซ์
‎โทรหาผมด้วยความร้อนรน
‎"ฮาซัน นายบ้าไปแล้วเหรอ"
‎"เอาป้ายลงนะ มันไม่ตลกเลย"
‎"มันเป็นการหมิ่นประมาท"
‎ผมบอกว่า "แซม ใจเย็น"
‎"นายเป็นทนาย"
‎"นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรตลก"
‎โดนใจเขาเลย ‎เขาพูดว่า "เรื่องนั้นก็อาจจะจริง
‎แต่นายทำแบบนั้นไม่ได้"
‎"อย่าข้ามเส้น"
‎ผมตอบว่า "ทำไมล่ะแซม"
‎เขาบอกว่า "คำถามดีนะฮาซัน"
‎"ตามกฎหมายละเมิดของอเมริกา
‎มีสิ่งที่เรียกว่า 'มาตรฐานวิญญูชน'"
‎"ซึ่งกล่าวว่า ‎มุกไม่ใช่การหมิ่นประมาท
‎ถ้าเห็นได้ชัด ‎ว่ามันเป็นมุกต่อวิญญูชน"
‎"และศาลสูงสุดตัดสินหลายครั้ง
‎ว่าคนอเมริกาส่วนมากมีเหตุผล ‎และมีปัญญาระดับมาตรฐาน"
‎ผมบอกว่า ‎"แซม ฉันไม่รู้ว่ามันประเมินยังไง
‎แต่ฉันคิดว่าคนอเมริกาทั่วไป
‎มีปัญญาต่ำกว่ามาตรฐานนะ"
‎"นั่นไม่ใช่สิ่งที่ศาลคิดเห็น"
‎"พวกเขามองคนว่าฉลาดกว่านั้น"
‎"พูดตรงๆ นายก็ควรทำเช่นเดียวกัน"
‎ผมว่า "แซม คงดี ‎ถ้าได้อยู่ในโลกใบนั้น"
‎"เพราะมันคือโลกแบบที่ฉันอยากอยู่"
‎ผมอยากจะแสดงให้กับวิญญูชน
‎ผมอยากจะสลับไปมาระหว่าง ‎การเสียดสีกับความจริงใจ
‎และเชื่อว่าคุณจะแยกแยะออก
‎เชื่อว่าคุณจะไม่ตีความผมผิดเพี้ยนไป
‎ทุกอย่างที่นี่ ‎ขึ้นอยู่กับความเชื่อใจ
‎คุณคิดว่าทำไมผมถึงมาแสดง ‎ในลานสเก็ตแอลอีดีล่ะ
‎ผมดูไม่ดีเลย
‎ทุกอย่างที่นี่ ‎ขึ้นอยู่กับความเชื่อใจ
‎คุณเชื่อใจผม ผมเชื่อใจคุณ
‎นั่นคือสาเหตุที่ผมสั่งริบมือถือคุณ
‎ผมจำเป็นต้องทำ
‎ผมไม่รู้จักคุณ
‎แต่ผมรู้จักคุณ
‎มีหลายอย่างที่ผมคิดและเชื่อ ‎แต่ผมกลัวเกินกว่าที่จะพูด
‎แต่ผมต้องเชื่อใจคุณ
‎ผมเชื่อใจคุณได้ไหมบรูกลิน
‎ผมเชื่อใจคุณได้จริงๆ ไหม
‎โอเค ฟังผมนะ ได้ ผมจะพูดก็ได้
‎ผมรู้ว่าทุกคนชอบดื่มสตาร์บัคส์
‎แต่ผมเกลียดที่พวกเขาขาย ‎เครื่องดื่มชาไช
‎ไชแปลว่าชา
‎คุณกำลังพูดว่าชาชา ไอ้โง่
‎"นี่ เอาขนมปังนานหน่อยไหม"
‎"ไปตายซะ"
‎"ให้ตาย"
‎งานแต่งงานของปริยังกา โจปราปลอมมาก
‎ทำไมเราถึงพูดไม่ได้
‎ใครจะแต่งงานกับนิค โจนัสแบบจริงๆ
‎มาลาลาตามผมในไอจี
‎ผมไม่ได้ตามเธอกลับด้วยซ้ำ
‎สองปีก่อน มีคนถามว่า ‎ผมใช้สรรพนามทางเพศว่าอะไร
‎ตอนผมกำลังประชุมอยู่
‎ผมก็เลยกลัว
‎ผมเลยตอบว่า "ผม"
‎ผมขอโทษ
‎แต่ผมก็คือผม
‎คุณก็คือคุณ
‎นี่ก็คือเรา
‎ผมเชื่อแบบนั้น
‎ผมเชื่อว่ามันผิดศีลธรรม
‎ที่ใช้เงินที่ไม่ใช่ของคุณ
‎เพื่อซื้อสิ่งที่ไม่ใช่ของคุณ
‎จากนั้นเอาเงิน ‎ที่สุดท้ายกลายเป็นของคุณ…
‎มาเอาเปรียบคนจนในกระบวนการนั้น
‎ผมพูดว่า "แซม ก็ได้"
‎"ฉันจะเอาป้ายลง"
‎"แต่ถ้าฉันเจาะลึงความชั่ว ‎ของกองทุนแร้งสัก 30 นาที
‎แล้วเล่นมุกแบบนี้แทนล่ะ"
‎ผมไม่ได้บอกว่า
‎แรนดัล สมิธเป็นคนใคร่เด็ก
‎หรือว่าเขาอยากจะปกป้องคนใคร่เด็ก
‎เห็นไหม
‎มันไม่ใช่เรื่องจริง
‎เขาพูดว่า "ได้…"
‎"แบบนั้นได้"
‎เอาตอนนี้ขึ้นเลย
‎อาทิตย์ต่อมา ผมเข็นลูกสาวของผม
‎คอร์ลอสเห็นหน้าผมและพูดว่า ‎"นี่ มีจดหมายของคุณ"
‎ผมตอบว่า "ให้ตาย คอร์ลอส ‎เปิดให้หน่อย"
‎เขาฉีกมันและพูดว่า ‎"ตายแล้ว คุณโดนฟ้อง"
‎อะไรนะ "เรียนคุณมินฮาจญ์ ‎เราคือตัวแทนของแรนดัล สมิธ
‎เรื่องรายการ 'คอมเมดี้' ของคุณ ‎เกาะติดชิดเทรนด์กับฮาซัน มินาจญ์"
‎ผมไม่ได้เคืองที่ผมโดนฟ้อง
‎ผมเคืองที่พวกเขาใส่อัญประกาศ ‎ที่คำว่าคอมเมดี้
‎เหมือนผมไม่ใช่ตลกจริงๆ
‎แบบว่า "โอ้ นี่ลูกชายผม ‎เขาเป็น 'ดีเจ'"
‎"'โชว์' ของคุณ" มันเป็นโชว์จริงๆ นะ
‎"กล่าวหาว่าคุณสมิธเป็นคนใคร่เด็ก"
‎ผมไม่เคยพูดแบบนั้น
‎"จดหมายฉบับนี้เป็นการเรียกร้อง ‎ให้ถอนข้อกล่าวหาที่หมิ่นประมาท"
‎"เราจะรอให้คุณติดต่อมา"
‎ผมว่า "แซม นายสัญญากับฉัน ‎ว่าคนอเมริกาทุกคนมีเหตุผล"
‎"ฉันควรไว้ใจพวกเขา ‎ฉันจะทำยังไงดีวะ"
‎เขาบอกว่า "ฮาซัน ใจเย็นก่อน ‎มาหาฉันที่ออฟฟิศหน่อย"
‎"ฉันชอบช่วงเวลาแบบนี้มาก"
‎ผมไปที่ออฟฟิศ เขาว่า ‎"ยาแอดเดอรอลเริ่มออกฤทธิ์"
‎แต่มันมีชื่อว่าโคเคน
‎ลองดูสิ ‎"เรียนแรนดัล สมิธและทีมกฎหมาย"
‎"เราคือทีมกฎหมาย ‎ของฮาซัน มินฮาจญ์ ตลกเดี่ยวไมค์"
‎ผมบอกว่า "ไม่ใช่อัญประกาศ ดีมากแซม"
‎"ข้อหาหมิ่นประมาทที่คุณสมิธแจ้ง ‎จะล้มเหลวเนื่องด้วยกฎหมาย"
‎"ผมขออธิบาย
‎หลักการณ์
‎ของการเล่นมุก"
‎"ข้อแรก เกาะติดชิดเทรนด์ ‎เป็นรายการคอมเมดี้"
‎"ผู้ชมที่มีเหตุผลเข้าใจว่า ‎มินฮาจญ์เล่นมุก
‎พูดจาเสียดสี ล้อเลียน"
‎"ข้อบกพร่องที่สองในจดหมายของคุณ ‎คือการไม่เข้าใจเนื้อหา"
‎"คุณมินฮาจญ์เล่นมุกทุกมุก ‎ด้วยตาเบิกโพลนและแขนที่แกว่งไปมา"
‎"อย่างที่รู้ หลายคนบอกว่า ‎คุณมินฮาจญ์หน้าเหมือน
‎แรคคูนเมาแอดเดอรอล"
‎มีเหตุผลหน่อย
‎"อย่างที่รู้กัน ‎ศาลสูงสุดตัดสินว่าผู้ชม…"
‎คุณ
‎คุณไม่ใช่คนโง่
‎คุณแยกแยะออกระหว่าง ‎การเสียดสีและความจริงใจ
‎คุณรู้เวลาผมเล่นมุก ‎คุณรู้เวลาผมพูดเรื่องจริง
‎แพทย์แผนออสทีโอพาธี
‎ผมรู้ว่าคุณเป็นแพทย์ที่เก่ง
‎แต่แค่ 86 ไลก์นี้น้อยมากนะ
‎"ข้อสุดท้าย เราขอเสนอให้คุณ ‎ดูรายการที่คุณไม่พอใจอีกครั้ง"
‎"ถ้าคุณต้องการให้คุณมินฮาจญ์ ‎ถอนคำพูดและพูดว่า
‎'ผมไม่ได้พูดว่า ‎แรนดัลสมิธไม่ได้ชอบคนใคร่เด็ก'
‎รบกวนให้บอกเราด้วย"
‎"เราจะรอให้คุณติดต่อมา"
‎ผมพูดว่า "แซม
‎ส่งไปเลย"
‎แล้วรู้อะไรไหม
‎พวกทึ่มนั่นไม่ติดต่อมาอีกเลย
‎ผมวิ่งกลับบ้านไปหาบีน่า ‎และถือจดหมายฉบับนั้น
‎ผมพูดว่า "บีน่าที่รัก ผมผิดไปแล้ว"
‎"แม้ว่าแซมจะเป็นทนาย แต่เขาตลกมาก"
‎"เอาจดหมายฉบับนี้ใส่กรอบเลย"
‎เธออ่านมันและพูดว่า
‎"จดหมายนี้ดีนะ"
‎"แต่ฉันไม่ได้กลัวจดหมายที่ดีนะ"
‎"ฉันกลัวจดหมายที่ไม่ดีฉบับต่อไป"
‎"และฉบับหลังจากนั้น"
‎"นั่นคือสาเหตุที่ฉันกังวล"
‎ผมตอบว่า "ผมไม่คิดว่า ‎คุณต้องกังวลอีกต่อไปนะ"
‎"คุณเคยถามผมเมื่อนานมาแล้ว
‎ว่าผมขีดเส้นหรือเปล่า"
‎"ผมรู้เส้นของผม'
‎เธอตอบว่า "งั้นเหรอ เส้นอะไร"
‎ผมตอบว่า "ผมจะยอมเล่นมุก
‎ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่ทำได้
‎ทางกฎหมาย
‎จนถึงจุด
‎ที่มันจะทำร้ายครอบครัวเรา"
‎นั่นคือเส้นของผม
‎ผมสูญเสียหลายอย่างในชีวิตของผม ‎ผมสูญเสียครอบครัวผมไม่ได้
‎แล้วเธอก็เริ่มยิ้ม
‎เธอบีบแขนของผม
‎และเธอก็พูดว่า "นี่"
‎บรูกลิน ขอบคุณมากครับ
‎ขอบคุณ
‎ขอบคุณมากครับ ขอบคุณ
‎คำบรรยายโดย ภาริดา คิม