Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
BROOKLYN'DEN CANLI
Size bir sır vereyim mi?
Evet!
Dört yıldır eşim hamile kalamıyordu.
Meğerse sorun bendeymiş.
Yıllar boyunca! Bu sır beni bezdirmişti!
Daily Show'a çıkardım.
Her gün Trevor Noah o tatlı gamzeli suratıyla gelip
"Nasıl gidiyor dostum?" diyordu.
"Beena'yla nasılsınız? Hintli Barbie ve Ken gibisiniz."
"Aynen öyle" diyordum.
Aynı Ken gibi…
…benim de bozuk uzuvlarım var.
Taşakları sorunlu bir herif olmak berbat bir his.
Utanç verici!
Hayatım boyunca bana yalan söylenmişti sanki.
Çocukken radyoaktif spermlere sahip olduğumu söylerlerdi.
Cinsel eğitim dersi işte.
Ufacık erkek çocuklarını nasıl korkuturlardı hani.
Bir gün Lettington hoca içeri dalıp
"Dikkat edin çocuklar,
boşalmasanız bile hamilelik olabilir" derdi.
"Etrafınıza bakışmayı kesin!
Boşalmasanız bile kızlar hamile kalabilir.
Hasan, boşalma öncesi sıvın bile dünyaya bir bebek getirebilir!"
"Daha dokuz yaşındayım hocam" derdim.
"Korkuyorum!" dedim. "Güzel!" dedi.
"Şimdi bir doğum anı izleyelim."
"Olamaz!" diyorduk.
"Neden ailem cinsel eğitim dersi almama onay verdi ki?"
Çocuk yapmada sorun yaşıyorsanız
bu durum aranızdaki ilişkide büyük bir baskı oluşturuyor.
Beena'yla gecenin köründe oturup o zor konuşmaları yapıyorduk.
"Bu bize de kısmet olacak mı?"
"Hiç çocuğumuz olacak mı?"
"Evlat edinebiliriz" demiştim.
"Sırf milleti delirtmek için beyaz bir bebek evlat edinsek?
Sırf millete başarılarımızı sergilemek için!"
Tersten Angelina Jolie taktiği.
Astımlı dobiş beyaz çocuğumuzu partilerde sergileyeceğiz.
Anladınız mı?
Tip aynı şu: "Merhaba.
Ben Bradley Minhaj.
Hint asıllı Amerikalıların gururlu bir üyesiyim."
"İşte benim oğlum!
Bradley.
Onu kurtardık.
Tam bir yıkım bölgesinden çıkardık.
Detroit'ten."
Herkes "Vay be!" olurdu.
Beena "Beyaz bebek istemiyorum" dedi.
Ben de "Demek ırkçıymışsın" dedim.
"Bradley'leri yaşatalım!"
"Anlamıyor musun Hasan? Beyaz bir bebek istemiyorum.
Senden bebeğim olsun istiyorum."
Aynen öyle!
İşte bu yüzden Beena'yla evlendim.
Onun için aile her şeydir.
Kız Patel soyundan.
961 kuzeni var. Sırf bu gösteride hem de.
Otelcilik işindeki Patel'lerden.
Yani aile bağları oldukça köklü.
Kaldığınız tüm otellerin sahiplerinin Hintli olduğunu fark ettiniz mi?
Hepsinin sahipleri Patel'dir.
Hepsi Hindistan'ın belirli bir yerinden ve hepsi akraba.
Hampton, La Quinta, Quality, Comfort ve Super 8.
Oralarda kalmışsanız Patel karteline yataklık etmişsinizdir.
Yüzyıllardır Hintliler, Asyalılar ve Yahudiler olarak tartıştık.
"En ucuzumuz hangimiz?"
Hintliler tabii ki!
Ancak Gucarat'tan Hintliler, evle işi bir arada yapacak ucuzluğa erişebilirdi.
Beena'nın imparatorluğu işte. La Quinta Otelleri İmparatorluğu.
Şimdi sıra bizim imparatorluğumuzdaydı.
Hiç yalan söylemeyeceğim.
"İyi ki çocuk yapamıyormuşum" demeye başlamıştım.
Çocuk istemiyordum.
"Daha yeni Instagram'da onaylandım tatlım" diyordum.
"Şunun tadını çıkarsam?" dedim. "Sıçarım tadına" dedi.
"Hamile kalamamamın tek sebebi
senin evlilik teklifi etmenin 10 yıl sürmesiydi" dedi.
"Evet!
Doktora gittim.
Sorun benim yumurtalıklarım değil pislik, senin taşakların!
Git taşaklarına baktır."
"Onları karıştırma sakın" dedim.
Doktora gitmek istemediğim yaşlardaydım.
Çünkü doktorların çoğu yaşıtımdı.
Hintlilerdi. Onları tanıyor olabilirdim.
Hastanede bekleme odasındaydım.
Kapı açıldı ve bir hemşire geldi.
"Doktor Gupta sizi bekliyor" dedi.
"Bu herif umarım Sacramento'lu Arjun Gupta değildir" dedim.
Sonra o tanıdık ses "Hasan Minhaj!" dedi.
"Sacramento'lu Arjun Gupta'ymış!" dedim.
"Onu tanıyorum! Salağın tekiydi!"
Karayipler'deki tıp fakültesini bitiremeyip atılmıştı!
İki kez!
"Nasıl lisansını alabildin?" dedim.
"Ne bileyim?" dedi.
"Bu yüzden bodrumdaki ofisimde bir çük doktoruyum.
İndir donunu. Teyzem nasıl?"
"Annemi karıştırma sakın Arjun!"
"Beena, adam tıp doktoru bile değil!
Herif kahrolası bir osteopat!"
İstediğiniz kadar yuhalayın osteopatlar.
En arka sıralardaki osteopatlar bu şakadan nefret ederler.
Aslında ikisi de aynı şey.
İki meslektekiler de iyi doktorlar.
Sadece osteopatların mizah kapasitesi fakülteye giriş puanları kadar.
Şu en arka sıralar osteopatlar için ayrılmış mesela.
Burası ise tıp doktorları için. Neden mi?
Cevabı bilenin sınavına beş puan.
Benim teçhizatı tutmuş "Sorun ne buldum kardeşim" diyor.
"Kardeşim deme bari" diyorum. "Tamam oğlum" dedi.
"Buradaki kan fazlalığı spermleri öldürüyor.
Varikosel onarımı adlı tehlikeli bir operasyon yapacağız
ama hiç korkma, benim ellerime emanet olacaksın."
"Çok korkuyorum Arjun. Üstün önlük, altın spor ayakkabı zaten."
Makineyi çıkarıp "Tıraş vakti" dedi.
"Hemen şuracıkta yapalım" dedi. "Bekle Arjun" dedim.
"Hazır değilim."
"Beni iyi dinle" dedi.
"Bu ameliyatı olmazsan çocukların olmayacak.
Asla."
"Ciddi misin? Beena'yla çocuğum olamaz mı?" dedim.
"Aile olamayız mı yani?"
İşte yetişkinliğin bu yönünden hiç bahsedilmez.
Tercihlerin yerini kaçınılmazlar aldığında hayat birden ciddileşiyor.
Değil mi osteopatlar?
Orada çırılçıplak oturuyorum.
Beena bana bakıyor.
Döndüm, Arjun da bana bakıyor.
Çük tıraşlayıcısını aldı.
"Bari yanlardan biraz al" dedim.
"Altı üstü uyumlu olsun."
Dart Vader maskemi taktı.
Altı saat sonra çıplak uyandım.
Dev bir yetişkin bezi giyiyordum.
Üzerinde de dört tane kocaman kan lekesi vardı.
Bir baktım Arjun tepemde.
"Arjun, zaten iki tane vardı." dedim.
"Nasıl iki kez daha çuvalladın?"
"Merak etme dostum, iş bitti" dedi.
"Altı hafta sabret yeter."
Haklıydı da osteopatlar.
Haklıydı.
Tam altı hafta sonra
o ateşli günah gecelerinin ardından,
dört yılın sonunda Beena en nihayetinde hamileydi.
Evet!
Doğumhanedeyim, Beena ıkınıyordu.
Artık doğar doğmaz bebeği babanın eline tutuşturuyorlarmış.
"Onu hep sevecek misin?" dedi. "Ipıslak ama bu" dedim.
"Öp onu" dedi. "Bu daha tam pişmemiş ama!" dedim.
"Biraz daha kabarsaymış! Daha ten rengi bile beyaz."
Bunu biliyor muydunuz? Doğuştan esmer olmuyorlarmış.
"Bu Bradley'i iade edeceğim."
"İade almıyoruz. Perakendeci değiliz."
Bebeği önce Beena'nın kucağına
sonra da benim elime verdiler.
Ben bebeği tutuyorum
Beena da beni.
"Buna inanabiliyor musun?" dedi.
"Sonunda aile olduk."
"Bana söz ver Hasan.
Bu aileyi hep koruyacağına söz ver."
"Elbette" dedim.
"Sana ihtiyacım var.
Şaka malzemesi için.
Espriler ağaçta yetişmiyor."
Üç gün sonra ekmeğin mayası sonunda tutmuştu.
Esmerleşmişti.
Damla çikolata gibi bu ufaklık kucağımdaydı.
Kızımın gerçekten Hintli olduğunu nasıl mı anladım?
Dimdik bana bakmasından.
"Sen de bizdensin" dedim.
"Karşıdakine hiç saygın yok.
Ailemize hoş geldin."
Göz göze geldik ve işte o an bana bir şey oldu.
Anne babalar bunu iyi bilir.
"İlk defa böyle bir şey hissediyorum" demiştim.
"Seni çok seviyorum.
Daha üç gündür seni tanıyorum ama uğruna her şeyi yapabilirim.
Bu nasıl bir sevgi inanamıyorum."
Aynılarını önceden Beena'ya da söylemiştim
ama yalan söylüyordum.
Yalan söylüyordum!
O da bana yalan söylüyormuş!
İşte size kızımıza olan karşılıksız sevgimizin kanıtı.
Şimdi dört yaşında.
Eşim ırkçı olduğundan beyaz bir çocuk evlat edinememiştik
ama artık beyazların yoğun olduğu bir eyaletteydik.
Connecticut'ın Greenwich bölgesinde.
Evet! Kendimi Kapan filminde gibi hissetmiştim.
Etrafımdaki herkes beyaz yakaydı.
Yargılamanızı iliklerime dek hissettim.
"Cidden mi?" deyip beni yargılıyorsunuz.
"Kızını alıp Greenwich'lerde büyütüp onu şımartacak mısın?"
Hayır.
Ona madalyonun diğer yüzünü, dünyanın çirkin tarafını göstereceğim.
Her gün lüks şişme montlar giyen bankacı ve borsacıların arasında olacak.
Ben de şöyle diyeceğim: "Bak tatlım, işte asıl suçlular!
İşte babanın emekli olamama sebebi.
Şunlara bak!"
Okula gideceğiz. Honda Odyssey'ime binmişim.
Hava atmak gibi olmasın da yaptık bir şeyler.
Eski siyah Toyota Camry'mden artık kurtulmalıydım
çünkü herkes ışıklarda arabama atlıyordu.
Okula geldik.
Tüm beyaz yaka babalar "Fotoğraf gününe hoş geldiniz!" diyordu.
İçten içe "Fotoğraf günü mü kaldı?" diyordum.
Kızımın bin tane resmi cep telefonumda. Hepsi dün çekilmiş.
1800'lerdeymişiz gibi tek fotoğraf çekip gidecek miydik yani?
"Sadece ve sadece bugün,
kızının tek bir fotoğrafı çekilecek!
Hadi tahta tabureye otur.
Dön, başını kameraya çevir.
İşte ilk çocuğunuzun gözü kapalı resmi. İkinci çekimi yapmıyoruz."
"Ne güzel" dedim.
"Sadece 89,99 dolar. Çok teşekkürler!"
"Harika fiyat!
Artık taşımadığım cüzdanıma koyacağım."
Onu tabureye oturttum. Maskesini indirdi.
Tüm suratına sümük bulaştırmıştı.
Aynı şu…
Tüm beyaz yaka babalar "Bu da ne?" diyordu.
Sonra o adını hiç unutmayacağım adi herif bir şey söyledi.
Adı Connor'dı.
Connor sesli bir şekilde şöyle yaptı:
"Iyy!"
O an bana bir şeyler oldu.
"Bu suçlu beyaz yaka babalar onu kenar mahalle Hintlisi mi zannediyor?
Buna izin veremem."
Soğuk kahve içiyordum.
Kahvemden yeşil pipetimi çıkardım,
yaklaştım, kızımın kafasını arkaya eğip
burnundan sümüğünü çektim!
Delikanlı gibi hepsini içtim.
Böyle bir şeyi hayatta yapamazdım.
Cep telefonumda daha dün çektiğim,
bin tane fotoğrafı duruyor
ama en sevdiğim bu.
Çünkü dört yıl boyunca bir kere bile baba olmaya hazır olacağımı sanmamıştım
ama işte o gün…
…tadını damağımda hissettim.
Teşekkürler.
Teşekkürler Brooklyn.
Pardon, dinleyin.
Bu fotoğrafını ne zaman görsem duygusallaşıyorum.
O bizler gibi değil. O geleceğimiz.
İkinci nesil.
Bastırılmış travmalarımız onda yok.
Bu gece size baktığımda her yerde yıkılmış düşler görüyorum.
Her yer tekniker falan dolu.
Tıp fakültesine hazırlananlar.
Elini sallasan muhasebeciye çarpıyor.
Kızım, hiç sahip olamadığımız bir şeye sahip.
Tercihe.
Kimi seveceğini seçebilecek.
Okulunu seçebilecek.
Dershaneye gidip gitmeme seçeneği olacak.
Her şey mümkün.
Hayatının kontrolü onda olacak.
Bana kontrolü sağlayan tek şey komedi olmuştu.
İyi ki komedi vardı. Dişe dokunur tek becerim yok çünkü.
Komik olduğumu anladığım o anı hatırlıyorum.
Lise üçteydim.
16 yaşındaydım, 2002'ydi. Bunu hiç unutmuyorum.
Lise üçte dördüncü dönemdeyken
babam beni okuldan alıp cuma namazına götürdü.
Caminin arka taraflarındaydım.
Tam vaazın ortasında
kas yığını beyaz bir adam içeriye girmişti.
Kel, kastan boynu yok olmuş ve tel örgülü dövmesi vardı.
Steroid kazanına düşmüştü sanki. Şöyleydi…
"Merhaba.
Ben Eric.
Müslüman olmaya geldim."
Babam "Görüyor musun Hasan?" diyordu.
"İşte bir mucize!
İşte İslam'ın gücü!
Eric!
Mavi gözlü, güçlü
ve Müslüman olmak istiyor."
"Baba" dedim,
"Eric bir federal ajan.
Herif ajanlık yapıyor. Üzgünüm, bizi çok takmıyor."
"Hayır, takıyor" diyordu.
Eric Müslüman olduğu gibi babam kırmızı halıları serdi.
"Akşama yemeğe gel."
"Sıyırdın mı?" dedim.
Lise zamanınız nasıl geçti bilmem ama eminim hiçbiriniz
narkotikle tavuk büryani yememişsinizdir.
Herif narkotiktendi!
Herif evimizde, çatal kaşıkla Hint yemeği yiyordu.
Madem gizli ajansın, elinle ye de biraz rolüne bürün bari.
"Beni ikna etmelisin Eric.
Tabii gerçek adın buysa."
Ona güvenmediğimi biliyordu.
Elini omzuma atıp "Ne haber evlat?" diyordu.
"Nasıl gidiyor dostum?
Spora gidelim mi?"
Kulağa garip gelebilir
ama 16 yaşımda beni görseydiniz
kaçınılmaz cevabımı tahmin edebilirdiniz.
"Evet.
Spor yapalım Eric."
Yakınlaştır. Bakın kaslarımı nasıl var gücümle sıkıyorum.
Kol kaslarımla ortamın kralıyım sanıyordum ama kas falan yoktu.
Tamam, uzaklaştır. Hâlâ aynıyım, değil mi?
Bu, en iyi arkadaşım Will Moroski'ydi.
İşte Will Moroski'nin şimdiki hâli.
Uçtu gitti!
Will Moroski tam bir Yunan tanrısı gibi yapılı birisi.
Göğüs, karın ve kasıklar.
Will Moroski aklımdan hiç çıkmıyor.
Hatta bazen geceleri yataktayken
telefonumu çıkarıyorum
ve yavaş yavaş
Will'in profilini inceliyorum.
Beena uyanıyor ve şöyle diyor: "Yoksa baktığın şey…
…OnlyFans mi?"
"Hayır" diyorum.
"Will işte.
Onun adına öyle mutluyum ki."
Bu çok moral bozucu bir şey
ama hepsinden moral bozucu olan fotoğraf
Kumail Nanjiani'ninki.
Lanet olsun bu fotoğrafa.
Sakın onu alkışlamaya cüret etmeyin!
Bu resmen bana yapılmış bir saldırı.
Bunu paylaştığında artık tüm esmer tenliler hedefteydi.
Anlıyor musunuz?
Herkes hedefteydi. "Ne haber? Ben Kumail" diye takılıyordu.
"Ne haber dostum? Ben Karaçiliyim. Hayat nasıl?"
"Siktir git Kumail!" diyordum.
"Ne cüretle beyazlara asıl potansiyelimizi gösterirsin?"
İşte bu yüzden Aziz'i seviyorum.
Aziz'e bayılıyorum.
Çıtayı olması gereken yerde belirlemişti.
1,60 boy, yağlı bir vücut ve her gün makarna yiyor.
"Leziz!" diye takılıyor.
"Düdük makarna!"
"Evet!
Düdük makarna!"
Tıkınmaya devam dobiş!
Doldur ağzını!
Böyle bir şey aklımdan çıkmazken nasıl makarna yiyeyim?
Bu resmen siber zorbalık!
Kumail'i medyada linç etmeliyiz.
Linç edin onu.
Spor salonuna gitmiştik.
Ben, Eric ve camiden tüm arkadaşlarım.
Herif 180 kiloluk halteri çatır çatır kaldırıyordu.
Yedi kiloda ıkınarak
"Sabreden derviş muradına ermiş, geç olsun güç olmasın" diye takılıyorum.
"Başarabilirsin! Hadi Hasan, yap şunu!"
Eric "Durun, gelin buraya!" dedi.
"Kreatin, glutamin? Hepsine varım!" dedim.
"Kes sesini!" dedi.
"Camiden herkes buraya gelsin."
Sıla hasretindeki tüm esmer tenliler "Buyur Eric?" diye geliverdi.
"Sessiz olun. Gelin buraya" dedi.
"Size bir soru soracağım.
Daha önce hiç şeyi düşündünüz mü…
Cihadı?"
"Ne?" dedim.
"Taciz edilmeye razıydım."
Dostlarımdan Imaran korkup duşa gitti.
Imaran'a "Sorun ne?" dedim. "Dostum, bu çılgınlık!" dedi.
"Hasan, bu çılgınlık."
"Hasan.
Yoksa Eric radikalleşti mi?"
"Imaran, Eric bir polis" dedim.
"Herif kaçığın teki. Bu bir tuzak. Neden bahsediyorsun?"
"Yok, polisi arayalım" dedi.
"Hayır, polisi falan arama. Hadi Eric'le bir oyun oynayalım" dedim.
Geri dönüp dokuz kiloluk ağırlıklara geçtim.
"Baksana Eric" dedim, o da "Ne?" dedi.
"Eric, bugünlerde canım ne yapmak istiyor biliyor musun?" dedim.
"Ne?" dedi.
"Pilot lisansı almak istiyorum" dedim.
Sonra da sirenleri duydum.
Dışarı bir baktım 15 tane polis aracı park yerinde.
Imaran polisi aramış. Adamlar salonu bastılar.
Eric'in yanından geçtiler ve beni yakaladılar.
Dışarı sürükleyerek çıkarıp kafamı kaputa geçirdiler.
İşler çok ciddileşmişti.
Böyle bir tip değildim. Orta bedendim.
Kafam arabanın kaputundayken
camiden tüm arkadaşlarımın kaldırıma dizildiğini gördüm.
Telsiz konuşmalarını duyuyordum.
Beni sorguya almak istiyorlardı.
Olay çok ciddileşmişti ve bir kapı açılma sesi duydum.
Liseden Elena diye bir kız beni görmüştü.
Çok havalı bir kızdı.
"Hasan?" dedi.
Kafan kaputtayken kızlarla iletişim kurmak kolay olmuyor.
"Elena" dedim.
"Nasıl gidiyor?
Burada ne işin var?"
Şöyle dedi: "Yoksa sen…
…torbacı mısın?"
"Yok be" dedim.
"Terör."
Gülmeye başlamıştı.
Park yerindeki herkes gülüyordu.
Polisler hariç.
İşte bu, patlattığım ilk şakaydı.
Muhteşem hissettirmişti.
Kontrolü hiç böyle çok hissetmemiştim.
O şakayı patlattığım gibi kontrol bendeydi.
Eric, herkesin ona güldüğünü hissediyordu.
"Kahretsin" diyordu.
"El-Kaide'den değilmiş."
"Sadece götün tekiymiş."
Amerikalı olduğumu anlamıştı.
Çünkü tam bir göttüm.
Aradan birkaç yıl geçti.
Babamla evdeydim ve o, her emekli babanın bayıldığı o şeyi yapıyordu.
Öfkeyle haber izliyordu.
Değil mi?
O akşam da bir araştırma raporuna denk gelmişti.
11 Eylül'den sonra
"Vatanseverlik Kanunu" kullanılarak FBI'ın Müslümanların içine
devlet eliyle sızdırılmasıyla ilgili bir rapor.
Bazen de çocuklara zorla yalan itirafta bulundururlarmış.
O gece de programın konusu bir gizli ajandı.
Kaliforniya'da, Irvine'deki bir ajan.
"Baba" dedim.
"Bu ne muazzam bir gizem perdesiymiş böyle?
Buna ne diyorsun şimdi?" dedim.
Şöyle dedi: "Hasan, sence hangi geri zekâlı
gidip de evine bir gizli ajan sokar?"
Craig Monteilh bir kılık değiştirme ustası ve eski bir dolandırıcı.
Müslüman olma yalanıyla FBI için çalışarak
terörle mücadele için çalıştı.
İnsanları yorarak konuşmalarını sağlayan profesyonel bir koç.
"Bak baba! Kimler varmış burada!" dedim.
"Camiden aziz dostumuz Eric."
"Hasan, hâlâ anlamadın mı?" dedi.
"Adamın adı Eric değil!
Adamın adı Craig!"
Yıllar sonra şüphelerimin doğru olduğu ortaya çıkmıştı.
Vatanseverlik Kanunu'yla izleniyormuşuz.
Çocuklara zorla yalan itirafta bulunduruyorlarmış.
Michigan'da, Dearborn'da.
Şikago'da.
New York Üniversitesi'nde.
Hemen yanımızdaki Kaliforniya'nın Lodi şehrinde
16 yaşında Hamid Hayat diye bir çocuğu duymuştum.
Yalan itirafta bulundurulmuştu.
Bu çocuk hapiste 20 yıl yattı.
Daha geçen haziran çıktı.
Onunla aynı yaştayım. 36 yaşında.
Hamid aklımdan hiç çıkmıyor.
"Ya o gece Hamid gibi zorla konuşturulsaydım?"
Çok bilmiş olmak beni kurtarmıştı.
İşte bu yüzden en sonunda kendi stand-up komedimi
Netflix'te yapabildiğimde adını Vatanseverliğe Giriş 101 koydum.
Bu gösteri, Eric'e gönderdiğim bir orta parmaktı.
Bizi izlediğiniz yasayla aynı ismi programıma koydum.
Vatanseverliğe Giriş 101'de kontrol bendeydi.
"Neden herkesin peşine düşmüyoruz?" dedim.
Burası benim sonuçta.
Diktatörler, otokratlar, din.
İşte bu yüzden Washington Post gazetecisi Cemal Kaşıkçı
Arap konsolosluğunda öldürüldüğünde "Buradan başlamalıyım" demiştim.
Çılgınca şeyler demiştim.
Hatırladınız mı?
"Arabistan, dinle beni. Ben aziz dostunuz Hasan!
İşte çılgınca fikrim:
Cinayet kötüdür."
"İşte şimdi çok ileri gittin Minhaj" dediler.
Veliaht Prens Muhammed bin Selman'ı
eleştiren bir programından dolayı
okların hedefi Netflix oldu.
Arap yetkililer, siber suç kanunlarındaki altıncı maddeye dikkat çektiler.
Hangi kanunu çiğnemiştim?
Metin Arapça olduğundan Google Translate'e koydum.
Onların siber suç kanununun altıncı maddesini çiğnemişim.
Arabistan'da beş yıllık bir hapis cezasına çarptırılmışım.
Biliyorum.
Her nasılsa CNN doğru haber yapmış.
Kulağa delice gibi gelse de işin en çılgın yanı
bunun, onlarla ilk uğraşışım olmamasıydı.
Bunu önceden hiç söylememiştim
ama tüm bu Netflix çılgınlığından önce de
Prens'le röportaj yapmaya çalışmıştım.
Ciddiyim. Adam New York'a gelmişti.
Garip garip buluşmalar yapıyordu.
Michael Bloomberg'le bile buluşmuştu.
Hem de Times Meydanı'nda bir Starbucks'ta.
Bloomberg'ün suratındaki aptal gülümsemeye bakın.
"Starbucks'a hoş geldiniz majesteleri!
Sıçmak isterseniz tuvalet şifresi 2-3-3-2 ekselansları."
Evet.
Veliaht Prens New York'taydı.
Ben de öyle.
Şansımı denemeliydim.
DM kutularına sızmam çok eğlenceli olurdu.
Beena'nın bakış açısıysa biraz farklıydı.
Çünkü doktorası vardı.
Benimse gösterim için PowerPoint slaytlarım.
"Hasan, Suudileri kışkırtma sakın" dedi.
"Bu tehlikeli."
"Biliyorum" dedim.
"Ciddiyim" dedi.
"Onunla röportaj yapma."
"Tamam" dedim.
Yalan söylemiyordum
ama sonra odadan çıkmıştı.
"Hadi ama! Noel Baba'ya mektup yazsam ne olur?"
"Sevgili Suudi Arabistan, Ben Hasan Minhaj, Veliaht Prens'le…"
Gönderdim! Hemen yanıt geldi.
"Sevgili Hasan Minhaj. Mesajınızı okuduk.
Lütfen elçiliğimize gelin."
"İlginç" dedim.
"Ne kadar da sıcakkanlılar."
Aptal değilim tabii. Beena'ya söyler miyim hiç?
Salak mıyım? Eşime söyler miyim? Yapımcılarımızdan Jim'e demiştim.
Elçilikle konsolosluğun aynı şey olmadığını
elbette biliyorum ama size ilginç bir bilgi vereyim,
ikisinde de öldürülmemeniz gerekir.
Jim'le birlikte New York'tan Washington'a kadar gittik.
Üç blok ötede Suudi Arabistan Elçiliği bizi bekliyordu.
Jim'le içeriye girmek üzereyiz. "Hadi işe koyulalım!" diyorum.
"İşte başlıyoruz Jim!
Suudilerle röportaj yapalım.
Madem petrol fiyatını onlar belirliyor, hadi onları çıldırtalım."
"Dansı kes seni aptal!" dedi.
"Başka ülke topraklarına girmek üzereyiz seni sersem.
Biraz saygılı davran."
"Jim" dedim.
"Saygı mı bekliyorsun?
Amerika Birleşik Devletleri burası Jim.
Benimle oyun oynayamazlar dostum.
Ben bir ABD vatandaşıyım."
"Taşaklarını tutmayı kes! Orası gerçekten onların toprakları" dedi.
"Bu kapı, aynı Mario oyununda atladığın o yeşil boru gibi.
Anladın mı?
Burası Amerika,
burasıysa Suudi Arabistan.
Amerika, Suudi Arabistan."
Cidden de öyleydi.
Aynı şöyle…
Suudi Arabistan! Girdik, her yer Suudi tarzı döşeli.
Altınlar, avizeler, mermerler ve Hintli çalışanlar.
"Tanrım!" dedim.
"Cidden bunu yapmışlar.
Hintli çalışanlar."
Tüm o havaları birden yok olmuştu.
Orta Doğu'da hep Hintliler, Pakistanlılar, Bengalliler ve Sri Lankalılar bu iştedir.
Orta Doğu'nun Meksikalıları biziz.
Esmer tenlilerin hiyerarşisi de bu. O binalar böyle yapıldı.
Hintlileri ezmekten Suudilerden fazla keyif alan
tek İngilizler vardır.
Tek fark, İngilizler bizi ezdiğinde bunun çok hoşumuza gitmesi.
"Vay canına! İşte Londra!" diyen o Hintli amcalar bu gece aramızda.
"Londra'ya bak dostum!
Kuzenim Londra'da yaşıyor. Kraliçe'ye bak!"
"Sokayım kraliçesine, ne diyorsun sen?" diyorum.
Delirmişler.
Bu hikâye gerçek. Annemin yatak odasında Beena'yla düğün fotoğrafımız var.
Prenses Diana'nın fotoğrafının hemen yanında!
"Anne!" dedim.
"Kadın ta 1997'de öldü.
Ben oğlunum!
Değerimiz nasıl aynı olabilir?"
"Onu hiç tanımıyorsun ki ama Hasan" dedi.
"Ya sen anne?" dedim.
"Öyle güzeldi ki" dedi.
"Kaynanası korkunç biriydi,
kocası da çok acımasızdı" dedi.
"Kendi evliliğinden mi bahsediyorsun yoksa anne?" dedim.
Jim'le elçilikte oturuyoruz.
Suudi Arabistanlı görevliler geldi.
Kraliyet ailesini temsil eden 15 adam.
Petrol fiyatını belirleyenler.
Adamların başı, etrafımda bir tur atıp tam karşımıza oturdu.
"Bay Minhaj.
E-postanızı aldığımıza
çok sevindik.
Veliaht Prens'le neden röportaj yapmak istiyorsunuz?
Körfeze bir uğramışlığınız bile yoktur kesin."
Jim "Komiklik yapma sakın" dedi.
"Jim, hiç yapar mıyım öyle şey?" dedim.
"Aslına bakarsanız
bir kez Dubai'den iş teklifi almıştım
ama geldiğimde elime paspası tutuşturmuşlardı" dedim.
"Şakaları seviyorsunuz demek" dedi.
"Gözlem yapmayı da.
Ben de gözlemlediğim bir şeyi söyleyeyim Bay Minhaj.
Sizin vatanınızla benim vatanım hiç benzemiyor.
Biz Suudi Arabistanlılar…
…hiç İngiliz himayesinde bulunmadık."
"Büyük bir yanlış anlaşılma oldu" dedim.
"Ailem Hindistanlı
ama ben…
Ben Amerikalıyım."
"Söylediğim üzere, Bay Minhaj.
Biz hiç İngiliz himayesine girmedik.
Ne kimsenin lafını yedik ne de alay konusu olduk.
Gösterinizde bol şans Bay Minhaj.
Gözümüz üzerinizde."
Jim'le bana çıkışa kadar eşlik ettiler.
Trene bindik.
Ağzımızı bıçak açmıyor.
New York'a döndük ve telefonu açtım.
Ofisten herkes bana "İyi misin?" yazmış.
"Haberleri izledin mi?" "Haberlerde ne var be?" dedim.
CNN'den flaş haber:
"Washington Post gazetecisi Cemal Kaşıkçı Suudi Arabistan konsolosluğunda öldürüldü.
"Kahretsin! Daha yeni onlardan birindeydik!" dedim.
Eve dönüp kapıyı kapattım. Sürgüyü çektim.
"Artık güvendeyim."
Döndüm, Beena'yı gördüm. O da beni.
"Tanrım! Haberleri izledin mi?" dedi.
"Cemal Kaşıkçı Arabistan konsolosluğunda öldürülmüş.
İyi ki sen gitmekten vazgeçmiştin."
"Tabii ya" dedim.
"Bu delilik olurdu."
Bu suçluluk duygusundan berbat hissediyordum.
Ne yapacağımı çok iyi biliyordum.
Kötü bir şey yapmışsanız
tek yapmanız gereken iyi bir şeyler yapmaktır.
Böylece kötü şey yok olur. Yığılmış bulaşıkları görüp "Harika" dedim.
"Ne kadar iyi ovalarsam yalanım o kadar hafifler."
Bulaşıkların canına okuyorum. "Artık iyi birisin işte!" diyorum.
Beena da bunu görünce hoşuna gitti.
"Hey" dedi.
Ben de "Hey" dedim.
Sonra da kolumu tutup "Hasan, hey" dedi.
"Hey!" dedim.
Kolumu iyice sıkmaya başladı.
"Hasan, hey diyorum işte" dedi.
Şu dalgalı "hey"lerden.
Kıyafetlerimi çekip yırttı ve beni dal taşak kanepeye attı.
Kanepede çırılçıplağım.
Sırf bulaşıkları yıkadım diye. Çıta bu kadar düşük işte.
Hepsi bir yalan üzerine gelişiyordu ama.
Peki ya ne yapacaktım? Onu itip "Kes şunu!" mu demeliydim?
"Bunu yapamayız!
Çünkü dilimden yalanlar dökülüyor!"
Hayır!
Hayat bir fırsat sunmuşsa kullanmalısınız.
Yalan kaynaklı olsa bile.
İşimizi gördük.
Ateşli
ve tam bir
günah gecesi.
Ertesi hafta "Arabistan programını yükleyin!" dedim.
Sonrasında Suudi Arabistan bunu gördü.
Yasakladılar.
Ertesi sabah uyandım, Beena yanımda.
Telefona bir baktım, tüm dünyada konuşuluyorum.
Twitter'ı açtım ve "Şimdi sıçtık!" dedim.
"Başım belada."
Listede yükseliyordum.
"Kahretsin" dedim.
"Kovulacağım!"
BTS'den bile üstlere çıkınca "Ha siktir!" dedim.
"Korkarım artık…
…meşhurum."
Beğeniler, yorumlar, tweet'ler!
Hepsini verin!
Dünyanın dört bir yanından herkes
her nedense beni seviyor!
Artık bir günlüğüne de olsa
Pete Davidson gibi hissediyordum!
Kahretsin!
Tanrım!
Nasıl aklım gittiyse ölüm tehditlerini bile takmadım.
"Sakın Arabistan'a adım atma!" mesajlarını görüyordum.
Üç kılıç ve bir şeftali simgesi.
"Asılmak mı istiyorsun Khaled?
Çünkü kılıcını şeftalime sokarsan bizi öldürürler."
İlk defa meşhur olmuştum.
Düşlerim gerçekleşmişti.
Meşhur olduğunuzda da birden herkes dostunuz olmak istiyor.
Ertesi gün Time dergisinden aradılar.
"Merhaba, ben Time'ın editörüyüm. Hasan Minhaj'la mı görüşüyorum?"
"Ta kendisi!" dedim.
"Dünyayı en çok etkileyen 100 kişi listemizde olmak ister misiniz?"
"Listelere bayılırım" dedim.
Beena'yla yemeğe katıldık.
Abartılı gece giysisini giymiş editör
"Tanrım! Geldiğin için teşekkürler." dedi.
"Gösterişten son derece uzak bu gecemize
katıldığın için çok teşekkürler.
100 önemli kişi için 100 sandalyemiz var.
Sen de onlardan birisin."
"Tamam, güzel" dedim.
"Bu sandalye niye boş?"
"O sandalye Loujain'in" dedi.
"Kim?" dedim.
"Loujain işte. Suudi Arabistanlı kadın aktivist.
Araba kullandığı için işkence görüyor.
Bu yüzden bize katılamadı.
Yani onun yerine senin cesaretini takdir edeceğiz."
"Benim mi?" dedim.
"Dwayne'den sonra konuşma yapsana." Namıdiğer "Kaya" yani. O da oradaydı.
"Öncelikle trapezlerim ve yeni tekila markamla ilgili konuşmak istiyorum."
Millet "İşte bu! Geleceğin başkanı" hâllerinde.
Sonra "Hasan'ı alkışlayalım" dediler. "Selam millet" dedim.
"Illuminati akşamınıza çağırdığınız için teşekkürler.
Arabistan'a karşı bir program yapmıştım ama burada onurlandırmamız gereken kişi
burada oturması gereken Loujain" dedim.
Ardından yandaki kapı açıldı. Gölgelerin arasından biri çıktı.
İçeri gelen kişi
Jared Kushner'dı.
Bu arada kendisinin WhatsApp arkadaşı
Suudi Arabistan'ın Veliaht Prensi.
Boş sandalyeyi gördü.
Loujain'in sembolik sandalyesini.
Adam geldi ve onun sandalyesine oturdu.
Adderall etkisinde gibiydim.
"Bu herifin işini bitireceğim" demiştim.
Beena deli gibi bakan gözlerimi gördü ve "Sakın sınırı aşma" dedi.
"Çok geç Beena" dedim.
"Hanımlar ve beyler, ne kadar ilginç değil mi?
Aslına bakarsanız,
Loujain'den bahsettiğimizin farkındayım
ama ya aramızdan birisi Veliaht Prens'i tanıyor olsaydı
ve onu hapisten çıkarabilseydi?" dedim.
Sonra doğrudan Jared Kushner'a baktım.
Burada birçok nüfuzlu insanın olduğunu biliyorum
ama mesela Beyaz Saray gibi bir yerlerde yüksek mevkilerdeki biri
Prens'e WhatsApp'ten şöyle yazsa nasıl olurdu?
"Onu hapisten çıkartır mısın? Bunu hak etmiyor.
Bunu yazacak kişi için işin en güzel tarafı da…
…paçayı kolay sıyırabilmesi olurdu.
Çünkü WhatsApp'te uçtan uca şifreleme var.
Yani kimse bunu öğrenemezdi" deyip şöyle eklemiştim:
"İyi geceler."
Oturdum. Bir kişi bile gülmüyordu.
Arabaya döndük. Beena öfkeli.
"Hasan, kontrolden çıktın sen" dedi.
"Tatlım" dedim.
"Aç telefonunu!
Beğeniler, yorumlar, tweet'ler!
Tekrar ilk sıradayım!"
Yorumları da açıp
"Babacığa gelin, hadi bakalım!" diyordum.
"Bu şan şöhret benim!
Ailemin doldurmadığı o boşluğu doldurun!
Nefis!
Çok leziz!"
"Çok güzel, demek bunu o aktivistler için yaptın" dedi.
"Aynen öyle" dedim.
"Sosyal medyam oldukça aktif."
"Sadece ilgi odağındayken bunlarla ilgilenmen çok ilginç" dedi.
"Evet, değil mi?" dedim.
"Resim at yoksa inanmam."
Yargılamayı bırak Brooklyn.
Siz de benim gibisiniz.
Evet, gözüm üzerinizdeydi.
Telefonunuz olmasa kriz geçireceksiniz.
Telefonlarınızı sevdim.
Senden bahsediyorum.
Kayda almayınca bu olay yaşandı mı emin olamıyor sanki.
Bir de ezik gibi hafızanı mı kullanacaktın yani?
Fotoğrafların en çok kaç beğeni aldı?
Seksen altı.
Seksen altı mı?
Seksen altı.
Sadece 86 beğeni alsam intihar ederdim.
Kusher gönderime kaç beğeni aldım biliyor musunuz?
Babacığın 347.391 beğeni aldı.
O kokain etkisini bir aldınız mı bitti.
Sosyal medya metamfetamini.
Facebook fentanili.
Daha da sıkı çalışmalıydım. Beğeniler için canımı verirdim!
"Buldum! Hadi dünyadaki tüm diktatörlerin peşine düşelim" dedim.
Brezilya'da Bolsonaro'nun.
Filipinler'de Duterte'nin.
Sırf Hintlileri de delirtmek için Trump-Modi buluşmasına gittim.
Sizce başardık mı?
Bence evet.
Hasan!
Sen bir Hindistan düşmanısın!
Hadi ama.
Hindistan'a saygısızlık ediyorsun Hasan.
Yaşasın Modi!
Sacramento'lusun, biliyorum.
Öyleyim!
Sacramento'lu olduğunu söylemeye utanıyorum.
Modi'ye, Hindistan'a ve Hintlilere karşı saygılı olmalısın.
Bir resim çekilsek yeter.
Herkes ünlü olma peşinde!
O Hintli amcalar bile!
Bunu Instagram'a attım ve yine zirveye uçtum!
New York'a döndüm.
Bebeğimi arabasında gezdirirken bile herkes beni tanıyor.
Artık eve dönünce kapıcı bile beni fark ediyor.
"Hasan, yeter artık!" diyor.
"Modi'ye karşı saygılı olmalısın!
Hindistan'a da, Hintlilere de!"
"Carlos, sen Porto Rikolusun ama" dedim.
"Evet ama Instagram'a attığın o şeyi gördüm" dedi.
"Çok komikti.
Hayran mektubu bile geldi."
"Mektuplarımı ver Carlos" dedim.
Bir yığın mektup gelmişti, yırtıp açtım.
Mektubu bir açtım, içinden beyaz tozlar bebek arabasına döküldü.
Kızımın omzuna da geldi.
Boynuna, yanaklarına.
Öylece bana bakıyordu.
Koşup Beena'ya söyledim.
Yalan söyleyemezdim.
Bir kez daha New York'taydık
ama bu sefer acil serviste.
Onu gördükleri gibi kıyafetlerini çıkarıp hemen götürdüler.
Saatlerce bekleme odasında durduk.
Hiç konuşmadan.
Gece yarısı bir hemşire kızımla geldi.
Yanında bir müfettiş vardı.
Müfettiş elini cebine attı
ve plastik bir poşet çıkardı.
Beyaz tozla dolu bir poşet.
"Bay Minhaj, çok şanslısınız" dedi.
"Bu gerçek şarbon değilmiş.
Tecrübeme dayanarak diyeyim, sıradan insanlar böyle şeyler yaşamaz.
Sana bir şey soracağım delikanlı.
Kimlerle uğraştın sen?"
"Herkesle" dedim.
"Bunu yapman şart mı?" dedi. "Bilmiyorum" dedim.
"Nedenini bilmiyorum."
Bebeği Beena'ya verdiler.
Kızıma uzandım
ama Beena ona dokundurtmadı.
Bu beni yıkmıştı.
Eve döndük. Bebeği yatırdı ve sonunda konuştu.
"Pekâlâ, bunu tek bir kez konuşacağız ve bir daha bu konuyu açmayacağız" dedi.
"Bu gece hastanelere düşmemizin tek sebebi
çocuklarımız yerine şöhreti seçmen" dedi.
"Çocuklarımız mı? Çoğul mu konuştun sen?" dedim.
"Hamileyim" dedi.
"İkinci mi?" dedim.
"Arjun haklıymış.
Adam basit bir osteopattı."
"Ağzına geleni söylüyorsun ama sonuçlarını biz çekiyoruz" dedi.
"Duracağın bir çizgin yok mu?
Çünkü iş çığırından çıktı.
Time dergisinin seni ilk 100'e alması umurumda değil.
Çocuklarımı bir daha tehlikeye atarsan seni oracıkta terk ederim" dedi.
Bağıran kuzeniydi.
Mesele ciddileşmişti.
Beena haklıydı.
İlk yaptığım şaka hayatımı kurtarırken
şimdi o aptal şakalarım neredeyse bebeğimi öldürüyordu.
"Salla. İş çığırından çıktı" dedim. Komedinin Tupac'ı olmaya niyetim yok.
Ciddiyim. O tweet'leri göreceksem ölmemeliyim.
Olmak istediğim tek şey Komedi'nin Puffy'si.
Etrafımdaki yetenekli insanlar ölürken yaşamak istiyorum.
Hayalim bu işte.
Beena "İşin en üzücü yanı şu" dedi.
"Herkes seni tanıyor. O hiç kimseyi takmayan tiplerdensin.
Başkalarının, hakkında ne düşündüğü umurunda değil.
Seni iyi tanıyorum pislik.
Aslında bunu öyle umursuyorsun ki."
"Nasıl umursamayayım?" dedim.
Telefonu her açtığımda hakkımda dediklerinizi görüyorum.
Hep şöyle şeyler görüyorum:
"Hasan Minhaj neden Adderall almış bir rakuna benziyor?"
Bunları görüyorum!
"Bu neden bu kadar çok Hasan Minhaj'a benziyor?"
Bunu da görüyorum.
"Esmer tenli kızlar diyet Hasan Minhaj'ı paylaşamıyorlar."
Bunları görüyorum
ve çok üzülüyorum!
Çünkü o kadar doğrular ki sizi pislikler.
Adderall etkisindeki bir rakuna benziyorum.
Bu ne demek biliyor musunuz?
Bu dediklerinizi ben görebiliyorsam
yukarıdakiler de görüyor demek.
Bir düşünsenize.
Vladimir Putin.
Narendra Modi.
Camiden Eric.
Veliaht Prens.
Will Smith.
Onlar alay edilmeyi sevmiyorlar.
Bu yüzden kral değil soytarı olmayı seviyorum.
Çünkü her ne kadar paranız, gücünüz veya şöhretiniz olursa olsun
alay konusu olmaktan kaçamazsınız.
Beena haklıydı ama.
Çizgimi çekmeliydim.
"Kızım için bunu, her boktan babanın yaptığı gibi telafi edeceğim" dedim.
"Onun kalbini paramla satın alacağım."
Ben, Beena ve bebeğimiz Odyssey'imize atladık.
Ertesi gün, okuldayız.
Tahmin edin ne günüydü.
Fotoğraf günü değil,
Scholastic sponsorluğundaki kitap günüydü.
Evet. O zamanları hatırladınız mı?
Her yıl yapılan o kapitalizm fuarını?
Kapı açılır ve Scholastic'ten biri gelirdi.
"Çocuklar, anne babanız sizi ne kadar seviyor?" derdi.
"Kimileriniz kitaplar alırken kimileriniz cetvellerle yetinecek."
"Olamaz!" diyorsunuz.
"Babacık burayı kapatıyor tatlım!" dedim.
"Tüm kitapları alacağız."
Bebek Bakıcıları Kulübü, hepsi. Ürperti Dizisi, hepsi.
Doctor Seuss, hepsi! Irkçı olanları bile.
Hepsini elime alıp "Şunlara bakın" diyordum.
"Connor, şunlara iyi bak."
"Aman ne hoş" dedi.
"Connor, senin derdin ne?" dedim.
"Sizlerle bağ kurmaya çalıştım ama beni aranıza almadınız."
"Mesleğini bile çözemedim" dedim.
"Senin aksine benim gerçek bir işim var Bay Komedyen" dedi.
"Alden Global Capital'da çalışıyorum.
Stratejik ve borç karşılığı firma alımı bölümündeyim.
LinkedIn profilimi görmüş müydün?"
"Connor, ben komedyenim" dedim.
"Biz LinkedIn kullanmayız.
Düzgün açıklasana!"
"Borç karşılığında firma alıyoruz.
İçini boşaltıp herkesi kovuyoruz.
Sonra da kâr için onları satıyoruz.
Hepsi benim sayemde."
"Güzelmiş. Hırsızlık yani?" dedim.
"Bunu sen mi söylüyorsun?" dedi.
"Beena'yla kızınıza bir şeyler öğretseniz güzel olabilir.
Kızın bir hırsız."
Dönüp bir baktım, güzel kızım çantasına kitapları koyuyordu.
Kitapları almış gidiyordu ama bunu demek ona düşmezdi.
"Beena, ne yapacağız?" dedim. "Hasan, şu pisliğin işini bitir" dedi.
"Connor, o hırsızlık yapmıyor" dedim.
"Aslında kitapları götürerek 'stratejik bir alım' yapıyor" dedim.
"Kâr amaçlı yani" dedim.
Ertesi gün ofise gittim ve "Yapımcılar, herkes odama!" dedim.
"Alden Global Capital'la ilgili bildiğiniz ne varsa söyleyin!
Sıradaki programı ailem için yapacağım."
Şöyle dediler: "Alden Global Capital'ın yaptığı iş borç karşılığı…"
"Alım?" dedim. "Nasıl bildin?" dediler. "Scholastic Kitap Fuarı'ndan" dedim.
Devam ettiler: "Mesele şu ki,
Connor ve patronu Randall Smith
buldukları tüm firmaları alıp
herkesi kovuyorlar, gayrimenkulleri satıyorlar
ve kâr elde ediyorlarmış.
Randall Smith de bu paralarla kendine 16 tane malikâne almış.
Bu malikânelerden biri de
Jeffrey Epstein'in dibindeymiş" dediler.
Adderall kafası geldi mi?
"Yapımcılar!" dedim.
"İşte bir şaka fikri.
Alden Capital'ın içini boşalttığı
tüm büyük firmaların önündeki
reklam panolarını kiralayıp 'Randall pedofililere bayılıyor' yazalım.
Utah'ta Salt Lake'ten, Kuzey Karolina'da Raleigh'e
ve Florida'da Miami'ye.
Asın panoları!"
Ertesi gün Netflix'in baş avukatı Sam
altına sıçmış beni arıyor.
"Hasan, aklını mı kaçırdın sen?
Reklam panolarını kaldır. Bu hiç komik değil!
Yaptığın şey karalama!"
"Sam, sakin ol" dedim.
"Sen bir yalancısın.
Ne komik, ne değil bilmiyorsun bile."
Bu ona fena koymuştu. Şöyle dedi: "Olabilir ama yine de bunu yapamazsın.
O sınırı geçemezsin."
"Neden olmasın Sam?" dedim.
"Harika soru Hasan" dedi.
"Haksız muamele hukukunda
'makul kişi standardı' diye bir şey var.
Kanunda 'Makul bir kişice şaka olduğu net olan eylemler karalama sayılmaz' der.
Mahkeme kararlarında defalarca
çoğu Amerikalının makul ve ortalama zekâda olduğu kararı alındı."
"Sam, buralarda matematik nasıl işler bilmiyorum
ama bence ortalama bir Amerikalı
ortalamadan düşük zekâda" dedim.
"Mahkeme öyle düşünmüyor ama" dedi.
"İnsanları değerli görürler
ve sen de öyle görsen iyi olur dostum" dedi.
"O tozpembe dünyada yaşamak isterdim
çünkü bu, tam da yaşamak istediğim türden bir dünya" dedim.
Makul insanlar için sahne almalıyım.
Şaka yapmakla samimi sohbetler arasında geçişler yaparken
farkı anlayıp sözlerimi çarpıtmayacağınıza güvenmek istiyorum.
Burada bir güven ortamındayız.
Yoksa neden bu ekranlarla dolu kutuda olayım?
Komik görünüyorum!
Burada her şey güven temelli.
Siz bana güveniyorsunuz, ben de size.
Bu yüzden telefonları yasakladım.
Zorundaydım!
Sizi tanımıyorum ama sizi iyi biliyorum.
Doğru olduğuna inandığım ve söyleyemediğim öyle çok şey var ki
ama size güvenmem gerekiyor.
Güvenebilir miyim Brooklyn?
Cidden güvenebilir miyim? Dinleyin şimdi beni. Tamam, söyleyeceğim.
Starbucks'a bayılıyor olabilirsiniz
ama "Chai çayı" lafını duyunca sinir krizi geçiriyorum.
"Chai" zaten çay demek!
"Çay çayı" diyorsun aslında sersem!
"Naan ekmeği ister misin?"
"Defol git!
Kahretsin."
Priyanka Chopra'nın evliliği yalandı.
Neden bunu söyleyemiyoruz ki?
Hem zaten kim Nick Jonas'la gerçekten evlenir ki?
Malala Instagram'da beni takip ediyor
ama ben onu takip etmiyorum.
İki yıl önce bir toplantıdayken birisi bana cinsiyetimi sordu.
Korkmuştum.
Sadece "Ben" diyebildim.
Özür dilerim
ama ben benim!
Siz de sizsiniz.
İşte bu da biziz.
Buna inanıyorum.
Kendinize ait olmayan parayı harcayıp sizin olmayan bir şeyi almanın
doğru olmadığına inanıyorum.
Kendi kazandığınız paranın da yoksullar pahasına olmamasına inanıyorum.
"Tamam Sam" dedim.
"Panoları indireceğim
ama çöken firmaların içini boşaltmakla ilgili
şöyle bir şaka yapsam olur mu?" dedim.
Kesinlikle şunu demiyorum:
Randall Smith pedofilidir
ve bu firma onları koruyor.
Bunu görüyor musunuz? Bu kesinlikle doğru değil.
Şöyle dedi "Aslında…
Olabilir."
"Programı yayınlayın!"
Ertesi hafta kızımı bebek arabasında gezdiriyorum.
Carlos beni görüp "Mektubun var dostum" dedi.
"Bas git Carlos, sen açacaksın" dedim.
Açtı ve "Eyvah, dava edilmişsin" dedi.
"Sayın Minhaj, müvekkilimiz Randall Smith adına
Vatanseverliğe Giriş 101 adlı 'komedi' için size yazıyoruz."
Dava edilmem ağırıma gitmemişti.
Ağırıma giden şey komediyi tırnak içine almalarıydı.
Komedyen değilim sanki.
Şunun gibi: "İşte oğlum. Kendisi bir 'DJ'."
"Yaptığınız 'gösteri'…" Gösterim gerçek!
"Bay Smith'e pedofili dediniz."
Hayır, demedim.
"İşbu mektup, karalayıcı iddiaların çekilmesi talebidir.
Cevabınızı sabırsızlıkla bekliyoruz."
"Hani Amerikalılar makul ve güvenilirdi? Şimdi ne bok yiyeceğim Sam?"
"Sakin ol ve ofisime gel Hasan" dedi. "Bu krizler için biçilmiş kaftanım ben."
Ofisine gittim, Adderall kafası daha çok kokain gibi ona de gelmişti.
Şuna bakın: "Sevgili Randall Smith ve avukatı.
Biz komedyen Hasan Minhaj'ın avukatlarıyız."
"Tırnak yok, iyi iş Sam!" dedim.
"Öne sürülen karalama iddiaları mahkemede düşecektir.
Müsaadenizle, hukuk dilinde
şaka nedir…
…izah edelim.
Bu program bir komedi gösterisidir.
Makul seyirciler Bay Minhaj'ın yorumlarını şaka, hiciv ve parodiyle yaptığını bilir.
İkinci büyük hatanız ise içeriği anlayamamış olmanızdır.
Bay Minhaj şakalarını el ve göz jestleriyle yapar.
Birçok insanın da benzetmesine göre Bay Minhaj
Adderall etkisindeki bir rakundur."
Mantıklı olun!
"Üst mahkeme kararına göre seyirciler…"
Sizler!
Siz aptal değilsiniz.
Üst mahkemeye göre, alay etmeyle samimi yorum farkını biliyorsunuz.
Ne zaman şaka yaptığımı da ne zaman ciddi olduğumu da bilirsiniz.
Osteopatlar.
İyi doktorlar olduğunuzu biliyorum
ama 86 beğeniden bir bok olmaz.
"Gösteriyi tekrar izlemenizi öneririz.
Bay Minhaj'ın ifadesini geri çekip
'Randall pedofilileri seviyor demedim' demesini istiyorsanız
lütfen bize bildirin.
Cevabınızı sabırsızlıkla bekliyoruz."
"Sam" dedim.
"Yolla şunu!"
Tahmin edin ne oldu.
O adilerden bir daha ses gelmedi.
Elimde mektupla Beena'ya döndüm.
"Beena, tatlım. Yanılmışım.
Sam bir avukat bile olsa komik olabiliyormuş!" dedim.
"Çerçevele şu mektubu."
Mektuba baktı ve şöyle dedi…
"Güzel bir mektupmuş ama beni korkutan iyiler değil.
Sıradaki kötü mektuptan ve ondan sonrakilerden korkuyorum." dedi.
"Beni endişelendiren bu."
"Endişelenmene gerek kalmadı" dedim.
"Uzun zaman önce bir sınırım olup olmadığını sormuştun.
Sınırımı biliyorum" dedim.
"Öyle mi? Neymiş?" dedi.
"Şakalarımı mümkün olabildiğince
sakınmadan yapacağım.
Yasal çerçevede.
Geçtiğim sınırlar
bize zarar vermediği sürece.
Sınırım işte bu."
Hayatta çok şey kaybettim. Ailemi de kaybedemezdim.
Gülmeye başladı.
Kolumu tuttu.
"Hey!" dedi.
Brooklyn, çok teşekkürler.
Sağ olun.
Geldiğiniz için çok teşekkürler.
Alt yazı çevirmeni: Andaç Doruk Tikence