Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[optymistyczna muzyka]
[psotny warkot]
[poszczekiwanie i warczenie]
- [krzyk dziewczynki] - [chichot]
[zaciekły okrzyk psa]
- [krzyk dziewczynki] - [śmiech dzieci]
[dyszy]
[zaczyna grać „No Roots” Alice Merton]
Tak. Grot. Magda Grot.
Tak, zamówienie jest na mnie.
Dwunasta trzydzieści pięć.
Nie, to pani mnie nie rozumie. Co do minuty.
Nie, to pani musi mnie posłuchać. To ma być idealny dzień.
Wszystko zaplanowane co do minuty, żadnych opóźnień.
Ale co „dziesięć minut”?
Wie pani, co mogę zrobić przez dziesięć minut?
Proszę pani, ja jestem spokojna.
Dwunasta trzydzieści pięć i ani sekundy później.
I pani dopilnuje tego osobiście. Dziękuję bardzo.
[wzdycha]
[chrapanie]
Co się dzieje? Co się dzieje?
Wstawaj.
- Zaproszenia? - [kobiecy głos] Zatwierdzone.
Nagłośnienie?
Magda, wyluzuj, od czterech dni jest wszystko gotowe.
A Zula? Już panikuje?
Hmm… Jeszcze nie, ale pewnie zaraz zacznie.
- [Magda] Która kawa? - Trzecia.
Słuchaj, pamiętaj tylko, żeby…
- [szczeknięcie] - [Magda oddycha ze strachem]
[kobieta] Magda? Halo?
[pies warczy]
[Magda] Znowu te wstrętne psy. Zaraz będę.
[ujadanie]
Dzięki.
Ratujesz mi życie, jak zawsze.
[ochroniarz] Jasna sprawa. Czas to pieniądz.
[„No Roots” wycisza się]
- To prawda? - Co?
[ochroniarz] O szefowej. To naprawdę dzisiaj?
Ja nic nie wiem.
Trzymam kciuki.
[energiczna muzyka]
[w tle gwar przygotowań]
- [Magda] Cześć. - Cześć.
[Magda] Melduj.
Spokojnie, jesteś idealnie na czas, żeby nas uratować.
- [Magda] Co tym razem? - Mówię ci, wszystko.
[kobieta] Nic nie jest gotowe. A kto wymyślił te balony?
- [pracownicy] Pani. - Bzdura! To kinderbal? Jesteś!
Zula, masz absolutną rację. Proszę zabrać w tej chwili te balony stąd. Co to ma być?
- Daj to! - Moje!
Gdzie ty byłaś? Zapomnieliście o Toddzie. Nie ma go na liście VIP-ów.
Podwójne espresso z miodem dla pani dyrektor
i woda niegazowana z lodowca alpejskiego dla Todda.
Robi się!
Panowie. Przestrzeń.
Słyszałeś, idioto?
Specjalny harmonogram dla Todda wysłałam ci rano na maila.
Nie ma go na liście, ponieważ…
ma swoją własną listę.
- Widziałaś go dzisiaj? - Jest w świetnej formie.
Prawda, że nie wygląda na swój wiek?
A jak się rusza!
Poza dyskopatią, cukrzycą, nadciśnieniem, niewydolnością nerek i powiększoną wątrobą
absolutnie nic mu nie dolega.
Jest taki zgrabny.
- I przystojny. - [szczek]
- [Zula] Moje szczęście! - Woda z lodowca dla chłopczyka.
- [Zula] O tak. - Cześć.
Kto jest takim pięknym pieskiem? Przywitasz się ładnie?
O tak… O. No, idealnie. Ja nie wiem, co ja bym bez ciebie zrobiła.
Ja nawet nie chcę sobie tego wyobrażać. Magda, jesteś niezastąpiona.
Nikt tak dobrze nie radzi sobie z Toddem.
- Z Toddem? - Ze wszystkim.
Nic by tutaj nie działało, gdyby nie ty. Ja to wszystko widzę.
I Todd też widzi, prawda? Chodź tutaj, buziaczka daj.
Poplosię.
Tak. Jak patrzy piesek…
[spokojniejsza, ale energiczna muzyka]
Dobra.
Sikasz? No, sikaj!
[Todd piszczy]
- Tu? Czy tu? - Hej.
[Magda] Cześć.
[Magda] Pamiętasz plan?
Pączuś, wysłałaś mi go SMS-em, mailem, dołączyłaś do wspólnego kalendarza
i nakleiłaś na lodówce w kuchni.
Czyli pamiętasz czy nie?
Żartowałem. Wszystko pamiętam.
Czyli – jeżeli dziś nie będzie idealnie i tfu, tfu, tfu, nie dostaniesz awansu,
to wtedy nie zwiększysz oglądalności głównego kanału w ciągu dwóch lat o 8%,
nie wejdziesz do zarządu, co sprawi, że automatycznie nasz ślub
przełoży się o kilka lat,
nie mówiąc już o dziecku,
o które zaczniemy się starać równo 18 miesięcy po ślubie.
Widzisz? Znam twój cały plan na pamięć.
- Mój plan? - Przepraszam.
Nasz plan. A! No i najważniejsze.
Nigdy. Przenigdy.
- Żadnych improwizacji. - Tak.
- No. - [szczeknięcie i dyszenie Todda]
[gra „Hejnał mariacki”]
- Co tak wcześnie wstałeś? - Możemy iść do szkoły?
A język pokaż.
[przeczy] Nie tak. Jak u lekarza.
Co robisz?
Sprawdzam, czy cię ktoś nie podmienił.
Weź, tato.
Co się stało z „Jeszcze pięć minut, tato”?
„Tato, czy mogę zostać w domu, pobawić się z Puzonem”?
Mam swoje sprawy.
Od kiedy ty masz swoje sprawy?
Jak prawdziwy mężczyzna.
Uważaj, mężczyzno, żeby ci na wąsach nie zostało.
Robisz mi obciach. Znowu się będą ze mnie śmiali.
Musisz mnie odprowadzać do szkoły?
Nie muszę. Ale bardzo chcę.
[gwar dzieci]
Dalej idę sam.
[zaczyna grać spokojna, romantyczna muzyka]
- To dlatego chciałeś być wcześniej? - Cicho, tato!
Przedstawisz mnie?
[delikatne poszczekiwanie i popiskiwanie Puzona]
Puzon! Dobra, powodzenia.
[niesłyszalne rozmowy dziewczynek]
[dziewczynka] A to gdzie to jest?
[śmiechy dziewczynek]
[muzyka urywa się]
Co tam, młody?
[śmiech] Tata cię nie odprowadzi do klasy?
[wysoki łobuz] Frajer.
Serdecznie dziękujemy wszystkim przybyłym dzisiaj gościom:
członkom zarządu, dziennikarzom, partnerom oraz dyrektorom.
To na pewno wszyscy?
[gwar gości na gali]
- Oraz oczywiście naszym sponsorom. - No właśnie.
Nerwy.
[zająknięcie] Razem z panią dyrektor programową Zulą Kot
dziękujemy, że kolejny rok jesteście państwo razem z nami.
[wiwaty gości]
[Magda] Wszystko okej?
[fotograf] Tak, dobra, tutaj, do mnie. Tutaj! Jeszcze poproszę. Jeszcze.
- No i bomba! - [śmieszek Zuli]
Świetna robota, gratulacje.
Dziękuję.
Co z Toddem?
Wszystko pod kontrolą.
- Zapraszamy do zdjęcia. - [fotograf] Uśmiech! Piękny uśmiech!
- Pani Zulo, do mnie, proszę! - Jeszcze raz!
[energiczna muzyka]
[psotny śmieszek]
[pracownicy] Niespodzianka!
[oklaski i wiwaty]
Kochani!
Dla najwspanialszej szefowej. Są prawie tak piękne jak ty.
- [Magda] Zapracowałaś, zasłużyłaś. - Naprawdę, kochani moi.
No nie spodziewałam się.
Od kiedy wy?
No, od tygodnia najmniej.
Cóż mogę powiedzieć? No udało się.
Zrobiliśmy to. To była nasza wspólna praca.
Bez ciebie byśmy sobie nie poradzili, Zula.
No bo w tych okolicznościach i po tak spektakularnym otwarciu ramówki
muszę coś ogłosić.
- Będą łzy. - [Magda] Oczywiście.
- Ja to! - Puść.
- Daj to! - Uważaj.
Jak wiecie,
[emocjonalnie] telewizja to jest…
no, to jest właściwie całe moje życie.
Oddałam jej wszystko.
Ale nic nie trwa wiecznie.
I dlatego dzisiaj chcę powiedzieć, że pora…
zrobić miejsce młodszym.
- [reakcje zaskoczenia]. - [Zula] Pora…
Pora na krótką przerwę.
A pięćdziesiątka to najlepszy moment,
żeby pomyśleć w końcu o potomstwie!
[śmiechy]
- No i Todd potrzebuje rodzeństwa. - Tak! Todd!
Ale nie martwcie się, kochani.
Ja nie zostawię was samych.
Jest wśród nas ktoś, kto w pełni zasługuje na moje miejsce.
[pracownik] Jaa… Czekaj, czekaj, czekaj…
- Magda. - [okrzyki zaskoczenia, oklaski]
[Zula] Magda, Magda, Magda, tylko ty możesz mnie zastąpić.
[podśpiewuje] Magdaleno, Magdaleno…
[śmiechy]
Formalności.
O, o.
O nie!
Co się dzieje?
[zaniepokojone reakcje]
Co jest?
O mój Boże!
Todd! Todd?!
No co tak stoicie? Reanimujcie go! O mój Boże!
- Ty miałaś się nim opiekować? - Ja się nim opiekowałam.
Opiekowałaś? Opiekowałaś się? Wzywajcie karetkę!
- Już wzywam! - Trzymaj!
Zrobiłaś to specjalnie? Tak bardzo ci się spieszy na moje miejsce?
Wiedziałaś, że jeżeli coś mu się stanie, pęknie mi serce.
Zwalniam cię. Zabieraj rzeczy i zejdź mi z oczu!
Zula, ale…
Nie odzywaj się do mnie!
Osobiście zadbam o to, żebyś nie znalazła pracy w telewizji.
Moja droga, w tej branży jesteś skończona.
[kobieta] Tak, a tak w ogóle…
[medyk] Dobra, przepraszam.
[jęknięcie]
[oddycha ciężko]
[smutna muzyka]
Magda! Magda!
Co?
[wzdycha] Sorry, że tak wyszło.
- Sorry? - Mam na myśli tę sytuację z Zulą.
Szkoda, że ci się nie udało.
- Chyba teraz cały twój plan na nic? - Mój plan?
Chwila.
[wzdycha] Madzia, nie tylko ty masz swój harmonogram,
a w moim raczej nie ma miejsca dla niedoszłej dyrektor programowej.
Rozumiesz?
Sorki, Madzia.
[klika]
[łapie oddech]
Przykro mi.
Z powodu Todda.
Ale podobno oddychał, jak go wywozili, może się z tego wyliże.
Gdzie jest samochód?
[mruczy smutno] Niestety nie mogę.
Dzwonili z góry, auto zostaje w firmie.
[dzwony]
Dobra, to jak ma na imię?
Nieważne.
Karol.
Tosia.
Antonina, bardzo ładnie.
- I co, lubi cię? - Nawet nie wie, kim jestem.
Spokojnie, dowie się.
Niby jak?
Bo ty jesteś super gościu. Z super psem.
I co mam robić?
Nic. Daj jej trochę czasu.
A jak… A jak nie zauważy?
To znaczy, że nie była warta tego, żebyś czekał.
Jest, co jest, a będzie, co ma być.
- Jak zawsze. [słaby śmieszek] - [piśnięcie Puzona]
- Może pójdziemy na automaty? - Nie mam ochoty.
[melancholijna muzyka]
Nie martw się, przejdzie ci.
A tobie przeszło po śmierci mamy?
Ja to co innego.
Nigdy nikogo nie znalazłeś.
Bo nigdy nie było nikogo odpowiedniego. Ale ty jesteś jeszcze młody.
Tato, myślę, że potrzebujesz dziewczyny.
Dlaczego?
Nie możesz zostać sam, jak ja zamieszkam z Tosią.
Musimy ci kogoś znaleźć.
Kto pierwszy na dole!
Puzon wygrywa!
Puzon!
- [ojciec] No, do góry! Prawa, lewa! - [Karol] Prawa, lewa.
[koniec muzyki]
O, cześć, chłopaki. Ale miłe spotkanie.
Wpadniecie na obiad? Właśnie robię pieczeń z dzika.
Wiesz, jak ważne jest żywienie dla młodego mężczyzny?
- Wiem. - Tata bardzo dobrze gotuje.
Tatuś wszystko robi bardzo dobrze.
Ale czasem trzeba mieć chwilę czasu na…
inne sprawy.
[ojciec] Irena.
- Masz dużo obowiązków na głowie. - Radzę sobie.
Ja pomagam tacie.
Ja o innej pomocy mówię, dziecko.
Jak naprawdę chce pani pomóc, to niech pani wyprowadzi Puzona.
Cały dzień ma okropną biegunkę.
[szczeknięcie]
No.
[Puzon szczeka]
To może warto pomyśleć o weterynarzu?
[Puzon szczeka piskliwie]
[urwany krzyk]
[stłumiony krzyk]
[ojciec] Dzięki.
Naprawdę chcesz, żebym sobie kogoś znalazł?
[krzyk zza drzwi]
Tato, a ile metrów ma nasze mieszkanie?
137 i pół metra. Z balkonem, bez pracowni.
A ten pokój dla gości?
Dwadzieścia metrów kwadratowych. A po co ci to?
Na technikę.
Jedzenie na stole, kolego.
A Puzon lubi inne zwierzęta?
Nie lubi kotów. To też na technikę?
Dokończysz później.
[zamyślone stęknięcie Karola]
Skończyłem.
Co to?
Słynna zapiekanka à la Zygmunt.
[Magda] Co lubi Zula? Zula lubi mieć rację…
i Todda.
Ale Todda już nie ma.
Zaraz, wyleciałam przez Todda, więc może dzięki niemu mogłabym wrócić?
[tajemnicza muzyka]
Czekaj. Czekaj, chyba mam.
Mogę skorzystać z komputera?
Jasne. Tak. Tam, w recepcji.
[kobieta] Parada Jamników to coroczna impreza…
Parada jamników w Krakowie.
Todd kiedyś zdobył tam prawie nagrodę. Podobno przegrał o włos.
Od tamtej pory Zula chce zrobić materiał z organizacji,
by udowodnić wszystkim ich niekompetencję.
Ale oni nie dopuszczają do siebie żadnych mediów. To jakiś zamknięty krąg.
- [weterynarz] Ty chcesz wejść do środka? - No, niby wiesz, wszystko ściśle tajne.
Ale trochę pogrzebałam, poszperałam,
znalazłam fundację, która to organizuje i bingo.
[rozbawione mruknięcie] Dobrze się składa.
Na ten sam adres jest zarejestrowany pokój na jednym z portali couchsurfingowych.
„Tylko kobiety, ale nie z Warszawy”. [śmieszek]
- Coś dla ciebie. Brzmi jak wyzwanie. - [śmiech]
[gra na trąbce]
Czytaj.
„Gdybyś kiedyś we śnie poczuła,
że oczy moje już nie patrzą na ciebie z miłością,
wiedz, żem żyć przestał”.
Piękne. Tylko trochę długie.
A co to dla ciebie za długie?
A ty weź ty, licz te literki lepiej po swojemu
i tym razem możesz według najwyższej stawki.
[krótko trąbi, fałszując]
♪ Rzuć to wszystko, wszystko, co złe Co gnębi cię ♪
♪ Zostaw troski za sobą gdzieś I ze mną pędź ♪
♪ Właśnie ze mną ♪
♪ Ty ze mną obok, ja z tobą ♪
♪ Niech szampan strzeli nam na drogę ♪
♪ Zwyczajne w nadzwyczajne znów odmieńmy dni ♪
[„Rzuć to wszystko co złe” dalej instrumentalnie]
[Magda] Przepraszam bardzo!
Dzień dobry.
Eee… Panowie nie pracują?
Pracujemy teraz przy kawie, miła pani.
A mógłby mnie któryś z panów zawieźć pod ten adres?
Królowo, to chwila stąd.
Pani się przejdzie.
Taki piękny dzień dzisiaj.
[piosenka się kończy]
- [dzwonek do drzwi] - [Puzon szczeka]
Irenka?
[ojciec] Ćśś…
- [pukanie] - [szczeknięcie Puzona]
No, super.
[trębacz] Witojcie, gospodarzu!
Mahomet do góry ni cholery, to góra przyszła do Mahometa.
- Cześć, wujek! - Cześć.
- [Karol] To dla nas?
Nie ruszaj, to klienta, uważaj.
Popatrz, to jest dla nas na dzisiaj motyw przewodni.
- A tu jest dla ciebie coś. Proszę bardzo. - Co się mówi?
Dzień dobry.
Chłopaki, nie trzeba było…
- Nie ma za co. Od czego są przyjaciele? - Dla każdego coś smacznego.
- Czekaj. - [Karol] Puzon!
[dynamiczna, ale nie szybka muzyka]
- Puzon! - Gdzie ty tam wchodzisz?
Weźcie go! Trzymaj go mocno! Trzymaj go!
- [ojciec] Gdzie on tam włazi? - [stłumione krzyki]
Trzymaj go! Mocno go trzymaj!
- Pomocy! - [odgłosy szamotaniny]
Mocno go trzymaj!
- Ale no… - [Karol] Pomocy!
- Chodź, chodź. - Koniec zabawy!
[zawodzenie Puzona]
Dzień dobry. Pani do nas?
[przerażony oddech]
[ujadanie Puzona]
Psia mać!
Proszę pana! Przepraszam!
Moment. Znowu się pan zgubił, panie Albercie?
Czy ja pana znam?
- Musi pan ze mną iść natychmiast! - Nie widzi pani, że jesteśmy zajęci?
Ale tam jest dziecko w niebezpieczeństwie!
[niepewnie] I pies.
Weźże się nim zajmij.
Powoli. Pośpiech poniża.
Może pan troszeczkę szybciej?
No mów do obrazu, obraz ani razu.
[ojciec] To, że człowiek zaczyna drugie życie wtedy,
kiedy ustanowi sobie, że ma pierwsze.
[Irena] No…
O.
„W niebezpieczeństwie”, mówi pani?
- Cześć, chłopaki. - Cześć, Rajmund.
Dziewczyny też.
O. Dobry, przepraszam.
I co ja mam z panią zrobić?
Napijesz się soku fiołkowego? Zygmunt przywiózł z Francji.
- Cześć, Zygmuś. Nie. Służba. - Aha.
[zabawna muzyka]
A… tutaj… tutaj stał wieniec, tutaj…
No ale to był wieniec klienta, kochanie, bo my na cmentarzu pracujemy.
[Zygmunt] No a jak powiada Hezjod, żadna praca nie hańbi.
Chociaż w ujęciu transcendentalnym to zależy, jak i kiedy.
Podtrzymuje pani zarzuty?
No… Wiem, co widziałam.
[Zygmunt] Logika zaprowadzi panią zawsze z punktu A do punktu B,
a wyobraźnia, proszę pani, wszędzie.
Hezjod?
Nie, Einstein.
Proszę pani, pani z ogłoszenia?
Dlaczego pani od razu nie powiedziała, że to pani?
Proszę się nie gniewać, to tylko takie żarty.
Karol!
Zawsze na powitanie gości odstawiacie scenę z horroru?
- Gości? - [Karol] To moja wina.
Wczoraj włączyłem twoje stare konto na tej stronie, co można wynająć pokój.
A ja go wynajęłam. Ale jeżeli to problem…
Tato, przecież pani nie będzie spała na dworcu.
- Już pójdę. - Syn ma rację.
Nie zostawimy pani bez noclegu.
- Nie chcę się narzucać. - Będę nalegał.
- Ale naprawdę nie chcę robić kłopotu. - A ja naprawdę… zapraszam.
No to w takim razie nie mogę odmówić.
Nie może pani.
Skąd pani przyjechała?
- Z Warszawy. - Zapraszam, zapraszam. Proszę.
[dowcipna muzyka]
[w tle gra smooth jazz]
Lubi cię.
Myślisz?
Nasza specjalność domowa.
Sok fiołkowy, tak?
No, czymże tak naprawdę jest nazwa. Zygmuncie?
Nazwa nie ma się nijak do bytu samego w sobie.
Porfiriusz uważał,
że punktem wyjścia powinien być konkretny przedmiot.
Poprzez negację nazwy otrzymujemy…
Gatunek.
A poprzez negację gatunku…
- Rodzaj. - I tak dalej, i tak dalej.
Aż do najszerszego możliwego pojęcia.
To może spróbujemy jeszcze tego bytu samego w sobie?
Ja jestem Magda.
Wszystkiego dobrego.
Lubisz psy?
[zająknięcie] Tak, oczywiście. Bardzo.
- Jak się wabi? - Puzon.
[Puzon szczeka]
I nie wabi, tylko ma na imię. Jest członkiem rodziny.
[Puzon szczeka dwukrotnie]
Okej. Bardzo ładnie.
[Karol] Zostaniesz z nami do soboty? Mamy paradę.
Chyba nie tę słynną?
Tą samą. Wszyscy zajmujemy się organizacją.
Ja pomagam i Puzon. Prawda, Puzon?
Karolku, wydaje mi się, że to niezbyt interesuje naszego gościa.
[Magda] W pracy zajmowałam się takimi rzeczami.
Organizacją, strategią, planowaniem. Chętnie wam pomogę.
[Karol] Ale super!
[ojciec] Nie ma potrzeby.
Zresztą moja bardzo dobra znajoma i jej jamnik Todd
kiedyś prawie wygrali nagrodę dla najlepszej pary.
- Todd? Dobrze usłyszałem? - Tak.
[krótki szczek]
- Pamiętacie Todda? - Tak.
Bardzo się starał, biedaczysko.
Starał się, ale nic z tego nie wychodziło.
Aua!
- Wszystko w porządku? - Tak, tak, tak.
[Puzon ślini się i liże]
Dziękujemy za propozycję, ale pomoc nie jest nam potrzebna.
Jak nie jest nam potrzebna? Bardzo potrzebujemy pomocy.
Jesteśmy w tyle.
- [uderzenie] - Auaj!
Skoro jesteśmy w tym temacie, to…
chcieliśmy zaproponować nową kategorię.
[trębacz] O właśnie.
- Sztuka dedykowana zwierzętom. - Tak?
[trębacz] Można zgłaszać obrazy, kolaże,
ale najwyżej punktowana będzie rzeźba.
Nawet śmieszne.
Aha, tylko trzeba dokładnie przeczytać regulamin,
żeby ktoś nie myślał, że czeka go wielka wystawa w Warszawie,
a tymczasem potrzebna jest zwykła sztuka użytkowa.
Dla psów.
W Warszawie w każdym parku, praktycznie na każdym rogu stoi taki piesuar.
[dowcipna, ale pełna napięcia muzyka]
Ale to jest akurat wyjątkowo szkaradne.
[Puzon szczeka]
Można zerknąć?
- Faktycznie, paskudne. - No!
[niezręczny śmiech ojca]
No, to już wiemy, że zna się pani na sztuce.
Może rzeczywiście będziemy potrzebować pomocy.
Proponuję, żeby nasza nowa koleżanka
załatwiła pozwolenia od pani Basi.
O! [śmiech]
Ale od tej pani Basi?
Tak, tej pani Basi.
To jest doskonałe. Pani sama mówiła, że się zna na organizacji, załatwianiu.
Pewnie. Na kiedy?
- Na wczoraj. - O. [śmiech] Przepraszam.
[muzyka cichnie, zapada cisza]
[energiczna muzyka]
[uderzenie dzwonu]
[„Habanera” z opery Carmen gra w radiu]
Dzień dobry.
Chwileczkę.
Ale już po dziewiątej.
[pobłażliwy śmiech]
Proszę pani… Mm…
Pani chyba nie stąd?
- A co to ma do rzeczy? - No bo się pani spieszy.
A może tak herbatki?
Dziękuję.
„Dziękuję”. No a ciasteczko też nie?
Też dziękuję.
Potrzebuję pozwolenia na wjazd na rynek z okazji Parady Jamników.
Ee… Parady Jamników…
[odgłosy zamyślenia]
Ale przecież to dopiero za pięć dni.
[Basia wzdycha] No dobrze.
A więc tak: potrzebny jest formularz D…
[Magda] 125. Tak?
[dowcipna muzyka]
No tak, ale tutaj brakuje jeszcze…
Wniosku F45.
Czterdzieści…
No… [śmiech]
- A pozwolenie? - Właśnie po nie przyszłam.
[pobłażliwe burknięcie] Pozwolenie na przejazd drogami dojazdowymi.
Proszę pani, pani się musi jakoś tam dostać. Dojechać.
Na ten Rynek.
Prawda?
Ja bez tego to mam związane ręce.
No właśnie. Jeszcze mi się lakier popsuł.
Proszę pani, proszę wrócić, jak pani będzie miała pozwolenie, dobrze?
Dobrze, dziękuję bardzo.
[narzeka pod nosem]
Nie mam co robić, tylko jakieś takie wnioski wyciągać.
[energiczna muzyka]
[odgłosy starego modemu telefonicznego]
Długo jeszcze?
Pośpiech poniża.
A słyszał pan kiedyś o deadline’ach, terminach?
[spokojna, dowcipna muzyka]
Może napije się pani herbatki?
No mam.
No.
No niestety, nie mogę pani pomóc.
Słucham?
Musi pani zdobyć pozwolenie na przejazd przez krawężniki.
Bo to jest zabytek.
Najlepiej, jakby od razu udała się pani do archiwum miejskiego.
Ono się znajduje przy ulicy…
[Magda] Dobrze, znajdę.
[uprzejmie] Drzwi.
[głośno zatrzaskuje drzwi]
[muzyka się kończy, zapada cisza]
Przepraszam.
[tykanie zegara w tle]
Nie zajmę panu dużo czasu.
Słucham.
Pozwolenie na przejazd przez krawężniki w okolicach Rynku.
[wzdycha] Ale po co ten pośpiech? Może się pani napije herbatki?
- Nie chcę. - Czemu się pani denerwuje?
Ja się nie denerwuję. Czy możemy przejść do rzeczy?
A pozwolenie na wjazd na rynek jest?
Słucham?
Bez niego nie mogę pani wystawić pozwolenia na wjazd na krawężniki.
Stanowią one integralną część Rynku.
Chwila, czyli…
by wjechać na Rynek potrzebuję pozwolenia na przejazd drogami dojazdowymi,
a na to potrzebuję pozwolenia na przejazd przez krawężniki,
a na to potrzebuję pozwolenia na wjazd na Rynek?
W rzeczy samej. Czego pani nie rozumie?
Musi się pani udać do działu komunikacji, pokój numer 102, i tam znaleźć panią…
Bardzo dobrze wiem, kogo mam znaleźć.
[energiczna muzyka]
Przepraszam.
Widziałeś to?
[muzyka się kończy]
[z pełnymi ustami] Już? Tak szybko pani wróciła?
Poproszę o pozwolenie na wjazd na Rynek.
Proszę pani, jest mi strasznie przykro, ale ja mam naprawdę związane ręce.
Dobrze, w takim razie poproszę o pisemną odmowę wydania pozwolenia.
Słucham?
Proszę nie zapomnieć o podpisie i o pieczątce urzędu.
Jeszcze dzisiaj zaniosę to do pani przełożonej, a potem do mediów.
Lokalnych i krajowych.
Proszę pani.
[bierze wdech, potem wydech]
O.
Ja naprawdę nie wiem, dlaczego pani się tak spieszy.
Przecież ja dzisiaj rano dostałam telefon od was,
że to pozwolenie wcale nie musi być na już.
Kto dzwonił?
[odgłosy zastanowienia]
No jakaś taka kobieta.
- Ona miała na imię chyba… - Irenka?
Irenka. No, dokładnie, pani mi to z ust wyjęła. Irenka.
Kolor smyczy do identyfikatorów mamy z grubsza omówiony.
- Proponuję przejść do… - Załatwione.
Byłoby szybciej, ale napotkałam na drobne przeciwności.
[trębacz] No, brawo.
- Brawo. - Co mówiłaś, bo nie usłyszałam?
Cieszę się, że wszystko się udało.
[ojciec] Dobra robota.
Wiktorze,
co z zaproszeniami?
Około 20 rozmów telefonicznych, z dziesięć spotkań osobistych
i załatwione.
A co? Nie prościej wysłać maila?
My tutaj wolimy bardziej indywidualne podejście.
I wolicie marnować czas, jak widzę, tak?
Tak. Catering?
Załatwiony.
Prawie.
[melancholijna muzyka]
[delikatne powarkiwanie]
[szczeka]
- Ej, ty! Zostaw to! Ej! Oddawaj! - [psotny śmieszek]
- [dyszenie, zająknięcie] - [mruknięcie Puzona]
Cześć.
[zaskoczony] Hej.
[Puzon mruczy z podziwem]
[niepewnie] Ładnie…
[normalnie] Ładny dzień mamy. Dziś. Um…
Masz ochotę na kanapkę, jajecznicę, owsiankę?
Na kawę. Ja raczej nie jem śniadań.
Ale one są najfajniejsze.
Karol, może nie dla każdego?
[popiskiwanie Puzona]
Yy… Myślałam o sponsorach.
Mogę?
Jasne.
I skoro żadnych nie macie, to pomyślałam,
że można by zrobić materiał promocyjny i potem nagłośnić sprawę w mediach.
Mogę coś takiego nagrać.
- Nie. - Dlaczego nie?
[ojciec] My nie mamy sponsorów, bo ich nie potrzebujemy.
Lubimy to, co robimy,
i dlatego robimy to za darmo. Nie chcemy tego zmieniać.
Dlatego żadnych kamer, żadnych mediów.
[burknięcie Puzona]
Chciałam tylko pomóc.
Doceniam.
- Chcesz jeszcze kakao? - Macie kakao?
A jak? Masz ochotę?
[niepewne mruknięcie] Nie.
Dobra.
To co mam dzisiaj robić?
O. Fajnie, że pytasz.
Bo dzisiaj do południa zależałoby mi,
żebyś nie robiła zupełnie nic.
To co? Może jednak kakao?
[tajemnicza, lekko melancholijna muzyka]
[dźwięk migawki]
[pisk, potem mruknięcie]
[Magda] O co ci chodzi?
[piski]
[niepewne mruknięcie] Mogę tam zajrzeć?
[ujada]
Mhm. Nie.
[niepewne mruknięcie] Chcesz coś do jedzenia?
[ujada]
Masz tu jakąś specjalną zabawkę?
- [szczeknięcie] - Nie?
Spacerek?
[zadowolone szczeknięcie]
[Puzon szczeka]
Hej! Puzon! Czekaj!
Nie za szybko!
Puzon! Proszę cię!
[energiczna muzyka]
Możemy wracać do domu? [dyszy]
- [Puzon szczeka] - [jęknięcie Magdy]
Chodź.
No chodź.
[wzdycha]
[strzyknięcie kości]
O nie, nie, nie, kolego! Nawet nie ma takiej opcji.
Fe!
[niezadowolona reakcja Puzona]
[piszczy żałośnie]
[szczeka]
[piszczy]
[wzdycha]
[Puzon piszczy]
[spokojna muzyka]
Aha.
No…
to wiele wyjaśnia.
[dźwięk migawki]
[dźwięk przychodzącej wiadomości]
Można się spóźnić pięć minut, dziesięć, ale…
Ale Krzysiu, jest, jak jest i będzie, co ma być.
A przestań już. Też…
[w tle gra bluesowa muzyka]
To jest wasze biuro?
Tak. Jak ci się podoba? Ładne, co?
Ładne.
Napijesz się winka, kochanie? My winko pijemy.
Nie, dla mnie chyba za wcześnie.
Będziemy mieli gościa. Się niestety spóźnia.
[Krzyś] O, jest. Dzień dobry, panie profesorze.
[profesor ze śmiechem] O! A jak sztuka, Krzysztof?
No, bywało lepiej.
Nie należy się poddawać.
Zawsze powtarzam: nie należy się poddawać.
Szanowna pani, sprawa jest bardzo poważna,
musimy przejść prosto do rzeczy.
- Czerwone wino, proszę. - Tak jest.
Rozmyślałem przez całą noc.
Musimy rozstrzygnąć, jaki przyjąć wskaźnik
przy osobnikach króliczych.
- Co to znaczy? - No, nie możemy pominąć ogonów.
Ja wiem, że to rzecz kontrowersyjna i szalenie nieszablonowa,
ale przecież musimy uwzględnić ogon.
Mierzenie jamników to jest rzecz bardzo skomplikowana i delikatna.
Jakie mierzenie jamników?
Pan profesor jest wybitnym specjalistą w dziedzinie kynologii.
Całuję rączki.
Magda Grot.
Przepraszam, mam informację z sanepidu, że mają jakieś zastrzeżenia.
Zaraz ktoś tu powinien być.
No to teraz już na pewno nie zdążę.
Magda, słuchaj, ja nie zdążę odebrać Karola ze szkoły.
Mogłabyś ewentualnie…
A co, mam teraz iść?
Wyślę ci adres SMS-em. Super, dziękuję.
[Magda] To ja niedługo wrócę.
[profesor] No…
Start!
Stop.
Odpadasz.
Trzy, dwa, jeden, start!
Stop.
Wymień pięć najgroźniejszych leśnych potworów.
[krótki śmiech] Odpadasz.
[śmiech]
Start.
Sss… Jeszcze jedno.
[śmiechy łobuzów]
Stop.
Wymień najlepsze moce superbohaterów.
E, ty, weź.
Daj mu prostsze. On jest za mały na filmy o superbohaterach.
- Stary mu puszcza bajki o księżniczkach. - [śmiech]
- Czas. - Latanie.
Superszybkość.
Sup…
Eee… Laserowe oczy!
Supersiła.
Czytanie w myślach.
[melancholijna muzyka]
Tym razem poszło ci nieźle.
Tylko tym razem.
To było super. Skąd wiedziałaś?
W mojej pracy… Znaczy, kiedyś pracowałam w takim miejscu,
że musiałam dużo wiedzieć o filmach w telewizji i w kinie.
A poza tym musiałam używać supermocy.
A dziewczynka, która się do ciebie uśmiechała, to kto to?
Uśmiechnęła się do mnie? Też to widziałaś?
No.
To Tosia. Kiedyś będziemy mieszkać razem.
Ty też uważasz, że jestem za młody?
Nie. Jeżeli w życiu chce się zdążyć ze wszystkim,
to trzeba zacząć planować wcześnie. Chodź.
Ale tata mówi, że muszę poczekać. Że takich rzeczy nie można przyspieszać.
No, to nic dziwnego, że jest sam.
Tata jest sam, bo mama zmarła, jak się urodziłem.
Znaczy…
- Chodziło o to, że jeżeli ta dziewczynka… - Tosia.
Tosia. Że jeżeli naprawdę ci się podoba,
musisz do niej zagadać, nie ma na co czekać.
Pomożesz mi?
Zastanowię się.
[Magda] Chodź.
[Magda] Wchodź.
W takim razie konieczne będą jeszcze dalsze konsultacje.
- Był człowiek z sanepidu? - Był, właśnie wyszedł.
Siadajże, dziecko.
- I co? Znalazł coś? - Nic, wszystko w porządku.
- Nic? - No nic. To chyba dobrze, nie?
Bardzo dobrze.
- [profesor] Skoncentruj się, Krzysztof. - Przepraszam.
Porozmawiam z profesorami Guzem i Guzmanem.
Myślę, że konieczne będzie ustalenie kwestii
pomiarów samych ogonów.
Mnie się też tak wydaje.
Co on robi?
Ma tutaj swój koncert.
Teraz? W pracy?
Przyda nam się przerwa.
- Poproszę wino. - Już podaję.
[„Nie przenoście nam stolicy do Krakowa” grane na gitarze]
♪ Złote nuty spadają na Rynek ♪
♪ I dokoła muzyki jest w bród ♪
♪ Po królewsku gotuje Wierzynek ♪
[Krzysztof cicho dołącza do śpiewania] ♪ A kwiaciarki czekają na cud ♪
♪ Czasem we śnie pojawi się poseł ♪
♪ Który rację ma zawsze i basta ♪
♪ I uczonym oznajmia mi głosem ♪
♪ Że najlepiej nam było za Piasta ♪
♪ Wielkie nieba, co ja słyszę ♪
♪ Wielkie nieba, co się śni ♪
♪ Wstaję rano, prędko piszę ♪
♪ Krótki refren, zdania trzy ♪
♪ Nie przenoście nam stolicy do Krakowa ♪
♪ Chociaż tak lubicie wracać do symboli ♪
♪ Bo się zaraz tutaj zjawią ♪
♪ Butne miny, święte słowa ♪
♪ I głupota, która aż naprawdę boli ♪
♪ U nas chodzi się z księżycem w butonierce ♪
♪ U nas wiosną wiersze rodzą się najlepsze ♪
♪ I odmiennym jakby rytmem ♪
♪ U nas ludziom bije serce ♪
♪ Choć dla serca nieszczególne tu powietrze ♪
- Profesorze, dziękujemy. - Dziękuję. Całuję rączki.
- Do widzenia. - Do widzenia.
- Jak było w szkole? - Spoko.
„Spoko”. Zapomniałem, że dorosłych mężczyzn się nie pyta o takie rzeczy.
A możemy już iść do domu?
Jak do domu? Zwariowałeś? Przecież dziś jest wtorek.
A co jest we wtorek?
We wtorek jest nasz dzień. Dzień ojca i syna.
- O. - Idziemy na zapiekanki na Plac Nowy.
- A potem śmierć. - Co?!
- Salon poezji. - Śmierć.
Chcesz iść z nami?
Daj spokój, Magda ma na pewno jakieś swoje plany. Telefon.
No, właściwie to mam,
ale następnym razem bardzo chętnie bym poszła.
O. Koniecznie. To co?
- Kto ostatni je bez keczupu? - Tato!
[śmiech]
Słoneczko moje złote,
przyjechałaś robić materiał, a coś czuję, zorganizujesz im tą całą paradę.
[ze śmiechem] Ty to mnie znasz.
Ktoś coś podejrzewa?
Słuchaj, ich pies. Naprawdę. On coś wie.
[Puzon piszczy słabo]
[Magda] O Boże.
Magda?
Anatol, on się nie rusza.
Spokojnie. Co się dzieje?
Puzon się nie rusza.
Nie wiem, on chyba nie żyje.
Włącz kamerkę.
Tak myślałem, to skurcz mięśni.
Za długo stał w słupka.
Musisz go rozmasować.
Ale jak?
Pokażę ci. Wszystko będzie dobrze.
Dotknij w tym miejscu. Przy kręgosłupie.
Nie dam rady.
Dasz radę. Skup się. Ma mało czasu.
- [Magda] Przecież ja mu zrobię krzywdę. - Dawaj, Magda, tu.
Nie mogę, nie dam rady!
Dawaj.
[Karol] Młoda Polska – śmierć. Ale Tosi nie mógłbym tam zabrać.
A jakie znasz lepsze miejsce, żeby zabrać dziewczynę? Proszę bardzo.
Na film o superbohaterach.
Żeby było latanie,
superszybkość, laserowe oczy, czytanie w myślach.
A nie jesteście na to trochę za młodzi?
Magda! Puzon!
[Krzyś] Magda!
- Wszystko dobrze? - Tak.
Puzon!
No właśnie, Puzon…
Byliśmy wcześniej z Puzonem na spacerze i tak wyszło, że…
[piśnięcie i mlaskanie Puzona]
To co z tym spacerem?
Było bardzo fajnie.
[rozbawione westchnienie]
No to fajnie, jak fajnie.
[gwar dzieci]
O, a patrz, kogo my tu mamy.
Co? Tatuś nadal obiera ci jabłuszko?
I czyta bajki o kucykach?
Nie przeszkadzaj, żeby mu skórka od jabłka w gardle nie stanęła. [śmiech]
A ty już swoje zjadłeś?
Nie musisz być złośliwy, bo tobie nikt nie robi kanapek.
Co?
Adam, powiesz jej coś?
I tak nie jestem głodny.
Dobra. Chodźmy.
[melancholijna muzyka]
[gwar bazaru, z głośnika gra „Chodź na piwko naprzeciwko”]
- Panie Krzysztofie! - Dzień dobry.
Śliwki świeże mam.
- O. - Idealne do ciasta.
Można próbować?
No pewnie, że można. To naturalne wszystko jest. [śmiech]
- A jak chcesz kupić bez próbowania? - No właśnie.
- No jak? - Pyszne, wrócę.
[Magda] Dobre.
Dzień dobry, pani Janko.
[Janka] A dzień dobry, panie Krzysiu.
Kilogram ziemniaków proszę.
[Janka] To będzie pięć pięćdziesiąt.
A na tamtym stoisku były za cztery pięćdziesiąt.
[Janka] Ale moje są najlepsze.
To jest prawda.
No… No to może za pięć?
- [Janka] A niech ci będzie. - Dziękuję.
- Dziękuję, miłego dnia. - Miłego.
Idziemy?
Jesteś bardzo bezpośrednia.
A to dobrze czy źle?
Nie wiem. To po prostu coś innego.
No, trochę dziwny komplement.
Powinienem był zacząć od głębokiego kasztanu twoich oczu
w blasku porannego słońca.
Nie zacząłem, bo nie wszyscy w tym mieście to poeci.
- Nie, pani Doroto? - No. Nie wszyscy.
- Co zrobić? [śmiech] Nie wszyscy! - No ale…
Ale artyści to już chyba tak, nie?
Myślałam o tym i wydaje mi się,
że nie masz się czego wstydzić w kwestii piesuaru.
- Przecież wiesz, jak to wygląda. - No i co z tego?
Każdy w Warszawie wie, o co chodzi.
Nie do końca o taki rozgłos mi chodziło.
Każdy musi jakoś zacząć, a bycie autorem najbardziej znanej rzeźby w stolicy
to chyba niezły start, nie?
- [romantyczna muzyka] - [stęknięcia i śmiechy Magdy i Krzysia]
Słuchaj, Magda, od kiedy przyjechałaś jest…
- Tak? - …jakoś… [zająknięcie]
…ja nie za bardzo umiem…
[Puzon szczeka]
Czy…?
- Tak? - Czy chciałabyś…
[niezręczny śmiech Krzysia]
Czy chciałabyś…
[szczeknięcie]
Yy… Tak?
Czy chciałabyś się zająć stoiskami?
[nagły niski ton]
Jakimi stoiskami?
- Na paradzie. - A, tak!
Oczywiście, stoiskami na paradzie, już się mogę zaraz zająć.
- To super. - No, to super.
- Bo nie miał kto się… - No, wiem…
Dobra, jasne, w ogóle nie ma sprawy.
Wiesz co, się bałem zapytać.
[niezręczny śmiech Magdy]
To super. To ustalone.
Aha.
Może rozplączę nas.
- A no tak. - Teraz.
Przepraszam. Chodź. Chodź, Puzonku. Chodź, kochany.
- [robotnik] Andrzej! - Co?
[robotnik] Cho no tutaj!
Ale te stoiska miały stać po obu stronach.
Kochanie,
zawsze tak było.
- Ale według nowych ustaleń… - Tak było zawsze. Tak było dobrze.
- To nie znaczy, że nie może być lepiej. - Madziu.
Czy ty się zawsze musisz wtrącać?
- Krzysio! Zaczekaj chwileczkę. - Tak?
Krzysio, pozwól, mój drogi, na chwileczkę.
Krzysio, bo pani Magda zmienia nasze zwyczaje.
Po prostu chodzi mi o to, że gdyby stoiska stały po dwóch stronach,
to będzie lepsza przepustowość i każdy mógłby swobodnie przejść i…
I nikt się nie zaplącze.
Na przykład w psa.
- Krzyś. - Tak?
Panowie, połowa stoisk na drugą stronę, dobrze?
- Michale, mogę cię prosić? Dziękuję. - Ale… Krzy…
[Karol] Puzon! Siad!
Wiktor, słuchaj. A jak Karol sobie radzi ze stresem?
Nie wiem, kochanie.
Strasznie dziwne pytania zadajesz.
No dlaczego? Występował kiedyś na scenie, nie wiem, przed publicznością?
Jakieś jasełka, konkurs recytatorski?
No nie wiem. Czemu pytasz?
- Mam pewien pomysł. - [dzwoni telefon]
Czekaj. Za chwilę, dobra?
Halo?
Cześć, Magda, tu Ola.
Czekaj, nie rozłączaj się. Chodzi o Zulę.
Magda, jesteś teraz w Krakowie, prawda?
Chodzi o materiał. Zula dała ci zielone światło.
Znasz ją, jest zbyt dumna, by do ciebie zadzwonić,
ale na szczęście dzwonię ja. Magda, wróciłaś do gry! Gratulacje!
Łuu! [śmiech]
- A co z Toddem? - Nie wiemy, co z nim.
Ale wiesz, opiekują się nim najlepsi specjaliści.
Wszystko będzie dobrze. Nie martw się.
Magda, skoro już rozmawiamy,
to ta cała sprawa z Dawidem… Pff…
[zaskoczona reakcja]
[Krzyś] Bo w zeszłym roku robiłeś bez zszywek. Dlatego tak się…
Przesuwało?
Mhm.
Zobacz.
- Au. - [robotnik] Oj! Ojoj!
[krzyk]
[zaniepokojone okrzyki]
Aha! Ty to wszystko nagrywasz!
- Nie. - Ty jesteś dziennikarką, tak?
Z warszawskiej gazety.
- Z brukowca. - Nie.
- Szukasz taniej sensacji? - Nie.
Ale o co chodzi?
Spokojnie, ja sobie z tatusiem porozmawiam. Krzysztof!
Ale tata wszystko wie.
- Słucham? - Sam chciał, żeby Magda nagrywała.
Tak. Dokumentację na przyszły rok na potrzeby własne.
Tata cały czas powtarza, że Magda tak dobrze wszystko planuje…
Nie chce niczego przegapić.
No.
[siorbie]
- Chcesz iść na spacer? - Pewnie. Gdzie idziecie?
- Tam. - To chodź.
- To na razie, cześć. - [Irena] Cześć.
Dzięki.
Po co ci ten materiał?
A, to nic takiego.
Wiem, że pracujesz w telewizji.
Sprawdziłem cię, jak wysłałaś zgłoszenie. Jesteś jakby szychą.
No właśnie już nie jestem.
Ale mogę znowu być.
Ten materiał to moja szansa. To jest teraz dla mnie najważniejsze.
Jak dla mnie Tosia?
No.
Nie powiem tacie, ale musisz pomóc mi z Tosią.
[Puzon powarkuje i szczeka]
- To mamy deal. - Deal.
[romantyczna piosenka jazzowa w tle]
Powiesz wreszcie, o co chodzi?
Wiem, co możesz zrobić, żeby zaimponować swojej dziewczynie.
- To nie jest moja dziewczyna. - Ale to będzie twoja dziewczyna.
Dasz mi trochę smaczków?
Proszę.
Dzięki. Stań tam.
Zrób tak: siad.
Siad.
Dobry pies, dobry.
Puść smycz.
- I zawołaj go. - Puzon, chodź!
Chodź! Chodź, chodź. Puzon!
Waruj!
Dobry pies.
Dobrze. Puzon!
Puzon!
Daj głos. Daj głos!
[śmiech] Proszę. Przywołaj go.
Chodź! Puzon!
[śmiech]
[melancholijna muzyka]
Wystąpisz na paradzie.
Dasz taki pokaz, że Tosia oszaleje.
Musisz tylko ją zaprosić.
- Tego się właśnie boję. [lekki śmiech] - [szczek]
[Krzyś] Co wy robicie? Puzon.
Tato, wystąpię na paradzie!
Chciałbyś ze mną poprowadzić rozpoczęcie? Tak?
Nie no, Puzon wystąpi z Karolem jako para.
- O co chodzi? Założyłeś się z kimś? - Chciałbym spróbować.
Wiesz, że nie musisz niczego nikomu udowadniać.
Tam będą ludzie, którzy pracują z psami wiele lat, a ty jesteś jeszcze mały i…
Dzięki, że we mnie wierzysz.
Puzon go słucha. Karol wie, co robi.
- Wiem? - Będzie świetnie.
Zobaczysz.
- Ale przecież on… - [zadziornie] Przecież co?
[dowcipna, tajemnicza muzyka]
[siorbie]
- To cześć. - Pa!
[mężczyzna mówi do siebie cicho]
- [mężczyzna] O, jaki fajny piesek. - [kobieta] Weź się! Puść!
- [śmiech mężczyzny] - No zostaw!
- Bingo! Puszczaj! On to zniszczy! - Spokojnie, proszę pani.
- Spokojnie. - Bingo!
- O rety! - O Jezu!
[stęka]
[szczekanie psów i pisk gumowych zabawek]
[zadowolone reakcje]
[siorbie]
- O rety! - O Jezu!
[Krzyś] Magda!
Nad czym jeszcze pracujesz? Parada prawie gotowa.
Upewniam się.
Cała ty.
Rzuciłabyś okiem na Puzona? Muszę zaprowadzić Karola do Wiktora.
Umówili się na koncert, a potem zostaje Karol u niego na noc.
Na noc czy na cały tydzień?
Tu jest tylko śniadanie i parę drobiazgów.
Śniadanie?
No, na jutro. [śmiech] To jak?
- Nie ma sprawy. - Dzięki. Karol?
- Mogę iść sam. - Nie, nie możesz.
Podusia!
- Co? - Podusia.
Karol, pośpiesz się! Wiktor nie będzie czekał wiecznie.
No… A, podusia jeszcze. No tak.
- No to… - [niepokojące nuty rodem z horroru]
Karol! Wolniej!
Karolku! Wolniej, proszę.
Chcesz się zabić?
[tajemnicza muzyka]
[Puzon dyszy i pomrukuje]
Magda?
Dlaczego zostawiłaś otwarte drzwi?
[niepokojąca, ale lekka muzyka]
Co?
Puzon!
Gdzie jest Puzon?
- Puzon! - Puzon!
Puzon!
Nie widzieli państwo pieska? Jamnik z bródką…
Nie. Nie widzieliśmy, sorry.
- Prosiłem, byś go pilnowała! - Pilnowałam.
- Nie zamknęłaś drzwi? - Ty nie zamknąłeś.
Jak można załatwić pozwolenia w jeden dzień
i zgubić psa w dziesięć minut?
- Odłóżże ten telefon, przydaj się! - Wrzucam ogłoszenia na fora, okej?!
Fora, srora!
- [Magda] Czekaj! - Puzon!
Puzon!
[Krzyś] Puzon!
[radio policyjne] Zrozumiałeś?
No zrozumiałem. Kolizja z udziałem psa na Reymonta.
- Przepraszam! - Wezwać karetkę, weterynarza?
- Gdzie? - Na Reymonta.
No co, panie Albercie? Znowu?
Czy ja pana znam?
[wzdycha z rezygnacją]
[sygnał syreny]
[poważna muzyka]
[pies dyszy radośnie]
- [Magda łapie oddech] - Magda, oddychaj. Siadaj.
Co się dzieje?
Psy mnie prześladują.
Od kiedy?
[płacze] Od zawsze.
Jak byłam mała, jamnik mnie ugryzł na oczach dzieci i się ze mnie śmiali,
i mi się wydaje, że psy chcą mi zrobić krzywdę.
A tak wychodzi, że ja im robię krzywdę.
Nie robisz, przecież to był wypadek.
Jednego zabiłam. Czy tam prawie zabiłam, nigdy nie wiadomo.
[szlocha]
A teraz Puzon. Przepraszam!
[łapie oddech]
Wydaje mi się, że po prostu za dużo na siebie bierzesz.
[Magda pociąga nosem]
Nie umiem inaczej.
Marne wytłumaczenie. Jestem samotnym ojcem.
Jakbym robił tak jak ty, już dawno bym zwariował.
To co mam robić?
Nie wiem, po prostu czasami można chyba zaakceptować to, co się dzieje
i przestać walczyć. Nie da się wszystkiego kontrolować.
I to wystarczy?
No nie. Niestety nie.
Musisz jeszcze wejść na most Dębnicki, wskoczyć do Wisły,
wyłowić złoty miecz, zabić smoka i za smokiem jest złota skrzynia,
i tam znajduje się rozwiązanie wszystkich twoich problemów.
Zapomnij, co przed chwilą powiedziałem.
Potrzebuję cię takiej… działającej.
- Musimy znaleźć Puzona. - [sygnał telefonu]
„W parku Jordana biega samotny jamnik”. Idziemy?
To jest park Jordana!
[emocjonalna muzyka]
[Krzyś] Puzon!
[Magda] Puzon!
- Nie widzieliście jamnika… - Nie, sorry.
[szczeknięcie]
Puzon!
[Krzyś] Puzonku!
Puzon, co ty tutaj…?
Gdzie ty poszedłeś? Boże mój!
Gdzie ty byłeś? Puzon!
Gdzie ty byłeś? Moja…
Nie ma się czego bać.
[Puzon zawodzi i niucha]
Śmiało, nie bój się.
Puzon?
Pokażemy Magdzie jedno miejsce?
Chodź.
[Krzyś] No już będzie piesek czysty. Kto był brudny, a jest czysty?
[optymistyczna muzyka]
Ej! [śmiech]
Jezus, uważaj! [śmiech]
I co? On lubi pływać? Co, nie utopi się?
Co tam, tak wchodzi, wychodzi… wchodzi, wychodzi.
Masz tu wodę.
[muzyka wzbiera]
- [muzyka się urywa] - [chrząka] Nie widzą państwo zakazu?
[zająknięcie] No ale przecież nie robimy nic złego.
[szczekanie]
Nie szkoda pani psa?
Wie pani, ile takich mandatów już wypisałem?
Za plucie i za inne rzeczy.
- Daj spokój. - Ale tutaj jest na zakazie człowiek.
A nie pies, prawda?
Zakaz to zakaz, nie ja ustalam zasady.
[Krzyś] Przepraszamy, nie zauważyliśmy. Proszę pisać tam mandat czy co tam,
a ja już zabieram pieska i już idziemy.
- Proszę cię. - Nie ma opcji, nic nie płacimy.
To wolą państwo jechać ze mną, tak?
- [szczeknięcie] - Puzon!
Wiesz, że nie powinieneś mu płacić, nie?
[wzdycha] Staram się unikać kłopotów.
Myślałem o tym, co mówiłaś o mojej rzeźbie.
To może rzeczywiście nie był najgorszy start.
No oczywiście, że nie.
Tylko na przyszłość, jeżeli będziesz brał udział w konkursie,
to przeczytaj najpierw regulamin, okej?
Oj, dobra, no, było mało czasu. Ktoś mnie polecił.
Ja od razu przystąpiłem do pracy.
Źle zrozumiałem.
No dobra, to po prostu następnym razem
w takiej sytuacji daj regulamin do przeczytania mnie.
Znaczy, następnym razem, jak się spotkamy, oczywiście.
- Oczywiście. - Bo ja jestem bardzo dobra w umowy.
No, nie wątpię.
[sentymentalna muzyka]
Dostałem propozycję wyjazdu na stypendium [razem z Magdą] do Wiednia.
Skąd wiesz?
Wiedeń, miasto artystów, CK monarchia.
Kurczę, super, gratuluję, świetnie. Kiedy jedziesz? Na co czekasz?
Chyba na znak, że jeszcze potrafię to robić.
Wiesz co?
Ktoś mi kiedyś powiedział,
że w życiu nie można wszystkiego kontrolować,
tylko pewne rzeczy trzeba odpuścić i przestać z nimi walczyć.
[Krzyś wzdycha z rozbawieniem]
- Jakiś mądrala. - No. Powiedzmy.
Pewnie z Krakowa.
Niestety tak.
[śmiech]
Ostatni akord.
[romantyczna muzyka jazzowa]
Jesteś współautorką kaczki po krakowsku.
- Piękna. - Zaraz będzie gotowe.
Ale jestem głodna.
Niecałe trzy godziny i jemy.
Wiesz, co jest sekretem dobrej kuchni?
Cierpliwość.
To nie dla mnie.
A masz jakiś przepis krakowskiej kuchni
do przygotowania w 15 sekund?
Przepraszam.
Wybierałaś je przez całe 15 sekund.
Z największą cierpliwością, jaką kiedykolwiek u ciebie widziałem.
To moja specjalność.
[muzyka się kończy, słychać tylko ciche odgłosy miasta]
No dobra.
Czasami,
ale tylko czasami…
fajnie jest się nie spieszyć.
Ty serio nigdy nie zwalniasz?
Nigdy nie byłaś na…
jodze w lesie bez telefonów?
Chyba „slow life” w Warszawie jest całkiem modne?
Wiesz co, jakoś się nigdy na to nie załapałam.
[z westchnieniem] No to zapraszam na kurs.
- Przyśpieszony. - Co? Nie.
Siedzisz na tarasie.
Pijesz łyk wina.
Patrzysz na Kraków.
[spokojna, sentymentalna muzyka]
No śmiejesz się ze mnie, ale…
naprawdę ta praca to całe moje życie. Nic więcej nie mam.
Jak nie mam celu, to…
to mi się wydaje, że mnie nie ma i…
nikt mnie nie potrzebuje.
Ale masz rację, czasami dobrze na wszystko popatrzeć z innej perspektywy.
Chodź ze mną.
Chodź.
Nie bój się.
[muzyka się kończy]
To już jest skończone?
Tak.
Chyba…
Chyba tak.
A co?
Mogę?
[delikatny śmiech]
[niezręczny śmiech]
To jest ciężkie, uważaj.
- Jak? - Tak.
Pasuje.
[romantyczna muzyka]
[zaskoczone jęknięcie, śmiechy]
[muzyka ucicha]
Wiedziałem.
Ja jestem po pracy.
O co ci chodzi, Zygmuncie?
Taki blask od ciebie bije.
Poświata wokół.
Zakochałeś się.
Słucham?
[Zygmunt] Słuchaj, możemy się spierać o samą ideę miłości.
Ale tego się nie da ukryć.
Co planujesz na dzisiaj?
A muszę coś planować?
Nieco obłąkania jest zawsze w miłości.
A w obłąkaniu jest nieco rozsądku.
Dlatego nie tracę nadziei.
Czekaj! Co mam planować?
Kwiaty chociaż kup!
Rzeźbiarzu ty!
- O, młody! - Młody!
Jak tam śniadanko?
[sentymentalna muzyka]
Lubisz psy?
- Tak. - A co robisz w sobotę?
[budzi się z westchnieniem]
[wzdycha]
[Wiktor] Magda!
Magda, Magda!
[lekka, zabawna muzyka]
Ładnie wyglądasz.
Fajna koszula nocna.
[niezręczne stęknięcie] Dzięki.
Karol bardzo chciałby iść na trening.
Wczoraj cały wieczór o tym mówił.
Dobra, to ja się pójdę ubrać.
Magda?
Musisz być ostrożna. On się dawno z nikim nie spotykał, a widać, że cię lubi.
Bo inaczej będziemy musieli poważnie porozmawiać.
[rozbawiona] Dobra. To będę za chwilę.
[gwar placu targowego]
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
[Dorota] Dzień dobry!
[Dorota odchrząkuje]
No. Podać coś?
Potrzebuję bukiet.
No. Jaki?
Taki właśnie…
warszawski.
Jaki?
[muzyka się kończy]
Puzon! Puzon!
Ale skup się! Jeszcze raz!
[szybko] Puzon! Puzon!
Puzon! Chodź.
Pies skacze na ciebie, bo się cieszy. Jeżeli odwrócisz się do niego tyłem,
pokażesz mu obojętność,
to będzie mu się łatwiej uspokoić.
[Karol] Puzon!
To bez sensu.
Dlaczego?
Wszyscy się będą na mnie patrzeć, Tosia tam będzie.
Zaprosiłeś ją?
I co? Stresujesz się?
Nie, tylko nigdy nie będę najlepszy z najlepszych.
No ale jeszcze masz na to czas.
A na występie będę z tobą. Pomogę ci.
Słowo?
Słowo.
To co? Jeszcze raz?
[sentymentalna muzyka]
To proszę, zawołaj go.
Puzon! Puzon!
O! Pięknie!
Dzień dobry.
Dzień dobry. Widzę, co, rozpoznał pan?
- Spokojnie, dzisiaj jestem prywatnie. - Proszę?
- [śmiech] Dawid. - Krzysztof. A pan?
Ja do Magdy.
W jakim sensie?
Ee… W sensie jestem jej narzeczonym.
- O. - Tak.
No to zapraszam.
[niepokojąca, ale lekka muzyka]
A co, nie chwaliła się mną?
[zaprzecza]
Aa… Cała Madzia.
[Krzyś] Mm.
[dowcipna, ale poważniejsza muzyka]
Żona?
Nie żyje.
Aha.
- Przykro mi. - [odgłos otwieranych drzwi]
Co ty tutaj robisz?
- Musiałem cię zobaczyć, pączuszku. - Nie mów tak do mnie.
- To my was zostawimy. Chodź, Karol. - Czekaj.
Dzięki, stary.
Tęskniłem za tobą.
Jak ty mnie znalazłeś?
Znam wszystkie twoje hasła.
Zobaczyłem, że zrobiłaś rezerwację, pyśku.
Nie mów tak do mnie.
[wzdycha] Ładnie tutaj. Ładnie, ładnie.
Wiesz, że znowu ci się udało, Madzia?
Wszyscy w telewizji o tobie gadają. Nawet Zula. Nie może przestać o tobie…
mówić, a ja nie mogę przestać o tobie myśleć.
Głupio zrobiłem.
Nie mówmy o tym.
O.
Dla ciebie.
Przestraszyłem się.
Przestraszyłem się swoich emocji do siebie.
[śmiech] Do ciebie. Tego, czy dam sobie radę sam w telewizji.
A ty… Ty, Madzia, zawsze za mną stałaś.
Pogubiłem się bez ciebie.
W twoim harmonogramie nie ma dla mnie miejsca.
No teraz już jest.
Znaczy… [wzdycha]
zawsze było.
Nie rezygnuj z nas tak łatwo, pysiek.
Dobra.
Słuchaj, Dawid.
Ja nie chcę z tobą być.
Nic mi się w tobie nie podoba.
Wracaj do Warszawy i swojego życia, w którym nie ma miejsca dla nikogo,
absolutnie nikogo,
oprócz ciebie samego.
[lekka muzyka]
Co ty, pączek?
Wyjdź. Nie mów do mnie „pączek”. Już.
Jesteś pewna?
[Magda] Mhm.
Okej.
To… To pan?
Tak.
Na żywo wygląda pan jeszcze lepiej niż w telewizji.
Zapraszam na herbatę. Niech pan da się zaprosić.
Myślę, że możemy sobie pomóc.
Jak oglądałam pana ostatni program, co się pan przebrał za kobietę i…
[sentymentalna muzyka]
[sygnał oczekiwania na połączenie]
Odbierz.
[Puzon popiskuje, wzdycha]
Idziemy na spacerek?
[sygnał oczekiwania na połączenie]
Chodź.
Tam.
[niepokojąca, ale lekka muzyka]
A skąd pani ma klucze?
Pan nigdy nie podlewał sąsiadom kwiatów?
- Nie. - Hm.
[pstryka palcami]
[Irena] Hm.
[zadowolony śmiech Dawida]
[wzdycha]
No i jak? Hm?
Naprawdę?
Tato, mogę?
- Możesz. - Jest!
[dzwonek telefonu]
Zobacz! Zobacz, kto dzwoni!
[odgłosy tłuczenia młotkiem]
On to powinien odebrać.
Ja bym się jeszcze zastanowił.
[sygnał oczekiwania na połączenie]
- [Puzon popiskuje niespokojnie] - [Magda ucisza go delikatnie]
[sygnał oczekiwania na połączenie]
[Puzon piszczy]
[odgłosy tłuczenia]
Karol!
[dzwonek telefonu]
Zaraz się rozłączy, no. Powinien odebrać.
Nie myślisz logicznie.
Dziewczyna go oszukała. Ergo, jest gotowa oszukać go ponownie.
Nie znamy wszystkich okoliczności,
ponieważ ktoś tutaj bał się odebrać ten telefon.
[Zygmunt] Już Epikur twierdził,
że szczęście to jest po prostu brak cierpienia.
Brak cierpienia, nie jakieś podążanie gdzieś…
Ślepe podążanie? A co stało się z twoją słynną filozofią nadziei?
On powinien za wszelką cenę unikać cierpienia.
A więc tym chcesz być? Istotą bez serca i rozumu?
I jeszcze przed śmiercią zaznać śmierci?
Nie wyjeżdżaj z tym Bukowskim, bo naprawdę mnie wkurzysz.
Zachowujecie się jak dzieci. Albo gorzej.
Przepraszam.
No. No i dobra.
Słuchaj, to wszystko nie ma żadnego znaczenia.
Dobrze wiemy, że Magda się tobie podoba i po prostu powinieneś o nią zawalczyć.
Zgadzam się. Ale musisz się postarać jak ja o Tosię.
Może gdyby była wolna.
„Jest jak jest, będzie, co ma być”.
Cała ta twoja filozofia „slow” jest bardzo sympatyczna,
ale w tym wypadku zupełnie nieskuteczna!
- Łatwo ci mówić! - Właśnie nie.
Wiesz, jak się kończy każdy mój związek? Bardzo bym chciał spotkać faceta,
który w końcu, wreszcie o mnie jakoś zawalczy.
A tymczasem, jak patrzę na ciebie,
to zdaję sobie sprawę, że tacy w ogóle nie istnieją.
Jeżeli nie chcesz o nią zawalczyć dla siebie,
to pomyśl o Karolu!
On ją bardzo lubi i jej potrzebuje.
Tak.
[melancholijna muzyka]
[sygnał oczekiwania na połączenie]
[dzwony]
Tato, na pewno miała swoje powody.
Przecież ją znasz.
Skąd ty możesz mieć takie informacje?
Irena, jeżeli to twój numer…
Cicho. Chodź.
Pozwólcie na chwilę.
Karolku, chodź.
[muzyka z telewizji]
Trzydzieści pięter wyżej, czyli najlepszy program śniadaniowy w Warszawie.
Piękne widoki, piękni ludzie, piękne tematy.
Piękne życie.
Choć nie zawsze proste. Olu.
[Ola] Dawidzie.
A teraz zapraszamy państwa na specjalny materiał z Krakowa.
Co tam słychać w tym pięknym mieście?
Kraków – miasto króli.
Królów.
Władców. I obwarzanków. Artystów i smoka wawelskiego.
To właśnie w tym mieście uniwersyteckim, ojczyźnie Piwnicy pod Baranami,
rokrocznie odbywa się Parada Jamników.
Chociaż słowo „odbywa” wydaje się nazbyt duże.
[spiker] Organizatorzy postawili sobie za punkt honoru sprawdzenie,
ile wytrzymają jej uczestnicy.
Gdyby to one, jamniki, same organizowały swoją paradę,
z pewnością zrobiłyby to lepiej.
[profesor] …uwzględnić ogon.
[spiker] Mówi się, że dla organizatorów parady
zostały zorganizowane testy sprawnościowe,
ale zapomniano o testach na inteligencję.
- Parada Jamników? - Chyba raczej „parada freaków”.
[śmiechy]
[Dawid] Biedne stworzenia. Powinni tego zabronić.
[muzyka z telewizji zaczyna się, potem urywa]
To nie tak miało wyglądać.
O. Nie?
A jak?
Chętnie posłuchamy.
Co nam teraz powiesz?
Że nie jesteś dziennikarką czy że to nie ty nagrałaś ten materiał?
- No ja nagrałam, ale… - Myślałem, że nas lubisz.
Przecież bardzo was lubię.
To jak nas tak lubisz, to spakuj rzeczy i wracaj do Warszawy.
Chodźcie, dokończymy śniadanie. Chcesz coś na drogę?
A.
Krzysztof!
O, tatuś nie je.
Dobrze, będzie więcej dla nas.
[smutna piosenka]
[sygnał przychodzącej wiadomości]
[niewyraźne głosy i śmiechy z laptopa]
[sygnał poczty przychodzącej]
[Puzon skamle]
Chodź tu.
Halo? Dobry wieczór, panie profesorze. To ja. Przepraszam za porę.
Tak.
Zdecydowałem się.
Dziękuję, dobranoc.
Puzon!
To było dla nas dwóch.
No i co teraz?
Smaczne było chociaż?
Chodź.
[piosenka się kończy]
- Cześć. - Cześć.
Wszyscy o tobie mówią.
Czekaj, czekaj. Inaczej wyglądasz.
Chyba coś się u ciebie pozmieniało.
No. I to sporo.
[gwar pełnego ruchu biura]
Proszę bardzo.
[gwar ustaje, zapada cisza]
[gwar zaczyna się od nowa]
To zaczynajcie. Kochani.
[wykonawca] Raz, dwa, raz, dwa, trzy.
[zespół zaczyna grać jazz]
Wiktor, weź to ogarnij, co to jest? Pam, pa, pam.
Kochani, poproszę! Fajne to było. Jeszcze jedną poproszę.
[gwar bawiących się ludzi]
Dobra.
[oklaski]
Spoko, będzie dobrze.
Puzon.
[Krzyś] Czyli tak…
Chodź, chodź.
Puzon…
[Wiktor szczeka]
Co się chowasz?
Wujek, nie dam rady.
Jak nie dasz rady? Wszystko będzie dobrze na pewno.
Zaraz moja kolej. Muszę się wycofać. Nikt nie zauważy.
Nie, z niczego nie możesz się wycofać. Już za późno.
Po prostu… Wszystko będzie dobrze, tylko potrzebujemy troszkę czasu. Okej?
- Mhm. - Puzon! [szczeka]
[odgłos otwieranych drzwi]
No jesteś. Świetnie, siadaj.
Dzień dobry.
Moi drodzy, punkt pierwszy.
Materiał z przygotowań do Parady Jamników.
Fantastyczna rzecz.
Oglądalność i wejścia na nasze profile
skoczyły prawie dwukrotnie.
- Dawid? - Dzięki.
Spakuj swoje rzeczy. Już tu nie pracujesz.
- [Dawid] Słucham? - To nie twój materiał.
- Wszyscy o tym wiemy. - No ale…
- Do widzenia. - A…
No okej.
[kaszlnięcie]
[zespół gra jazz]
Punkt drugi.
Magda!
Świetna robota.
Pojechałaś tam sama, bez żadnego wsparcia, dałaś radę.
A ja dałam się ponieść emocjom.
Nie ma lepszej osoby na to stanowisko niż ty.
Wracasz.
Na kolejnej ramówce ogłosimy, że mnie zastąpisz.
[odgłos wibracji telefonu]
Przepraszam.
Todd przeżył. Nie martw się. Wszystko z nim w porządku,
wysłałam go dla podreperowania zdrowia
do takiego psiego sanatorium w południowym Tyrolu.
Odbierz ten telefon, odbierz.
Halo, Magda, słyszysz mnie?
Wiktor, mów głośniej.
Ale ja nie mogę mówić głośniej, bo tu jest całe mnóstwo ludzi.
A chodzi o Karola. On chce zrezygnować.
Co?
No, próbowałem mu pomóc z tym konkursem, ale tylko pogorszyłem sytuację.
On mówi, że na pewno nie da rady i że to wszystko jest bez sensu.
Nawet Puzon się zachowuje dziwnie. Nie słucha niczyich poleceń, Magda!
A próbowałeś…?
Posłuchaj mnie, chodzi o to, że oni tutaj potrzebują ciebie. Ciebie!
I jest jeszcze jedna, dramatycznie poważna sprawa.
Magda, dołączysz do nas?
Posłuchaj.
Krzysztof dziś wieczorem wyjeżdża z Krakowa!
Czekamy wszyscy.
Halo? Słyszysz?
Okej.
Niepotrzebnie.
Ja rezygnuję.
Słucham?
Powodzenia.
[inspirująca muzyka]
[ryk silnika]
O, jest!
Buongiorno, moja słodka. No i gdzie ten pożar?
Krzysztof po paradzie jedzie do Wiednia.
Musimy się pośpieszyć.
[oklaski i wiwaty]
[motor zwiększa obroty]
Proszę państwa, za moimi plecami pojawiło się podium dla naszych pupili.
Znak to widomy, że zbliżamy się do końca. Za chwilę ogłosimy wyniki.
Drodzy państwo, zanim ogłoszenie wyników,
jeszcze krótka przerwa muzyczna.
♪ Złote nuty spadają na Rynek ♪
♪ I dokoła muzyki jest w bród ♪
♪ Po królewsku gotuje Wierzynek ♪
♪ A kwiaciarki czekają na cud ♪
♪ Czasem we śnie pojawi się poseł ♪
♪ Który rację ma zawsze i basta ♪
♪ I uczonym oznajmia mi głosem ♪
♪ Że najlepiej nam było za Piasta ♪
[tłum dołącza do śpiewu] ♪ Wielkie nieba ♪
♪ Co ja słyszę ♪
[wiwaty]
♪ Wielkie nieba, co się śni ♪
♪ Wstaję rano, prędko piszę ♪
♪ Krótki refren, zdania trzy ♪
♪ Nie przenoście nam stolicy do Krakowa ♪
♪ Chociaż tak lubicie wracać do symboli ♪
♪ Bo się zaraz tutaj zjawią Butne miny, święte słowa ♪
♪ I głupota, która aż naprawdę boli ♪
♪ U nas chodzi się z księżycem w butonierce ♪
♪ U nas wiosną wiersze rodzą się najlepsze ♪
♪ I odmiennym jakby rytmem U nas ludziom bije serce ♪
♪ Choć dla serca nieszczególne tu powietrze, heja! ♪
[solówka na gitarze elektrycznej]
[wiwaty i oklaski, piosenka się kończy]
Drodzy państwo! A na sam koniec jeszcze akcent lokalny
i występ Karola razem z Puzonem!
[oklaski i wiwaty]
Karol z Puzonem, zapraszam!
[zespół znów gra jazz]
[Wiktor] Chodź, chodź.
- Karol? - Musisz mu pozwolić.
[tłum się śmieje]
Puzon, chodź.
[śmiechy]
[śmiechy i pobłażliwe reakcje]
Już? Wystarczy tej kompromitacji?
Ściągam go.
Karol teraz walczy o swoje. Nie zepsujesz mu tego.
Siad.
[tłum się śmieje]
Karol!
Siad…
Dobrze.
[oklaski i wiwaty]
- Obiecałam, że będę. - Wiem.
Chodź, Puzon. Chodź, tak.
[oklaski i wiwaty]
- Głos! - [Puzon szczeka na komendę]
Łapa! Dobry pies!
Puzon.
[wiwaty i radosne śmiechy]
- Tadam! - [Puzon szczeka]
[gromkie brawa i wiwaty]
[jazzowa muzyka się kończy]
Fajnie wypadłeś. To twój jamnik?
Tak, to Puzon.
[Tosia] A to jest Tuba. Może nauczysz mnie kilku swoich sztuczek?
Umówimy się w szkole?
Jak tylko wrócę. Teraz mnie trochę nie będzie.
Spoko, poczekam.
To było super, hiper, ekstrazawodowe.
Magda miała rację. To nie było aż takie trudne.
Byłeś wspaniały. Gratuluję ci.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
I przepraszam, że wątpiłem.
[Krzyś] Mm…
- To może teraz mnie przedstawisz? - Tato!
Tosia jestem. Dzień dobry.
Krzysztof. Tata.
A to jest Wiktor.
- Tosia. - Dzień dobry pani.
Nie tata.
To jesteśmy umówieni.
Chodź, Tuba.
„Jesteśmy umówieni”.
Brawo.
Pięknie było.
Wiktorze.
Miałeś rację.
Dziękuję.
Lecimy na pociąg. Chodź.
Anatol?
- Tak. - Cześć.
- Jestem Wiktor. - Serwus.
Magda mówiła, żebym się tobą zaopiekował.
O. Fajnie.
Tak? Yy… Wiesz co? Ja gram teraz koncert na Kazimierzu. Może byś wpadł?
Poezja śpiewana.
A weźmiesz ze sobą gitarę elektryczną?
Poczekaj.
Zachowałam się jak idiotka.
Znaczy, zachowałam się jak zawsze.
Ale od kiedy tutaj przyjechałam, wszystko się zmieniło.
I…
moje życie naprawdę było do tej pory za szybkie.
[emocjonalnie] I…
strasznie puste.
Bez ciebie.
Przepraszam.
Nie wyjeżdżaj.
Może pojedziesz z nami?
Spędzimy ten weekend razem.
Jaki weekend?
Wiktor mówił, że jedziecie na rok.
[zaskoczony] Jaki rok?
[wzdycha ze zrozumieniem]
On chyba od początku miał taki plan.
Nie, jedziemy tylko na rozmowę. Na razie.
Potem zobaczymy.
To jak?
Spędzisz ze mną ten weekend?
A potem
każdy następny?
Myślałam, że lubisz, jak wszystko się dzieje powoli.
Nie wszystko.
Odwróć się.
[szczęśliwy, emocjonalny śmiech]
[szczeka]
Musimy już jechać. Yy…
- Gdzie masz rzeczy? - [śmiech] Nie mam.
Dobra, to jedziemy.
Możemy z psem? Super.
[„Rzuć to wszystko co złe” Zbigniewa Wodeckiego]
♪ Rzuć to wszystko, wszystko, co złe Co gnębi cię ♪
♪ Zostaw troski za sobą gdzieś I ze mną pędź ♪
♪ Właśnie ze mną ♪
♪ Ty ze mną obok, ja z tobą ♪
♪ Niech szampan strzeli nam na drogę ♪
♪ Zwyczajne w nadzwyczajne znów odmieńmy dni ♪
♪ Słuchaj, proszę ♪
♪ Niech inni w grudniu My w kwietniu ♪
♪ Niech inni w deszczu Lecz my słoneczni ♪
♪ I w kolorowe zmieńmy te bezbarwne sny ♪
♪ Uwierz nagle w różowy czas ♪
♪ Przecież mnie masz ♪
♪ Rzuć to wszystko, zostaw, co złe ♪
♪ Lepiej już mnie Mnie pokochaj ♪
♪ Niech inni w grudniu My w kwietniu ♪
♪ Niech inni w deszczu Lecz my słoneczni ♪
♪ I w kolorowe zmieńmy te bezbarwne sny ♪
♪ Słuchaj, proszę ♪
♪ Co było, przeszło, nie wróci ♪
♪ Wczorajszy smutek niech już nie smuci ♪
♪ Wiec zostaw, zostaw wszystko I zatrzymaj mnie ♪
[piosenka się kończy]