Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — FILM DOKUMENTALNY
Minuta.
Trzydzieści sekund.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Czas.
Odkąd tylko pamiętam,
lubiłam spędzać czas w wodzie.
HEINOLA FINLANDIA
Kiedy byłam mała, mieliśmy w mieście basen głęboki na pięć metrów.
Nurkowałam na dno tego basenu
i patrzyłam, jak pływają nade mną ludzie.
Ludzie widziani od dołu wyglądają jak zwierzęta.
Ogarnia cię poczucie akceptacji,
nie ma żadnych negatywnych emocji, nic cię nie drażni.
To takie naturalne, pozytywne uczucie.
Przerębla jest niczym brama
do pięknego, spokojnego miejsca,
gdzie czas stoi w miejscu.
Tam na dole jestem częścią natury.
Można by pomyśleć, że ogarnie cię panika i pragnienie powrotu na powierzchnię…
ale zamiast tego moje ciało się uspokaja, a serce bije wolniej.
Kiedy nurkuję, mój umysł odpoczywa.
Nie ma się czego bać.
Chciałam wiedzieć, ile mogę przepłynąć między przeręblami
na jednym oddechu.
Chciałam przepłynąć pod lodem dalej niż ktokolwiek inny.
Kobiecy rekord świata wynosi 50 metrów.
Minęły trzy lata i nikt go nie pobił.
Ale mogę przepłynąć więcej.
Może mogłabym pobić męski rekord świata, czyli 80 metrów.
Trzeba to podzielić. Ja dzielę na trzy części.
Trzy fazy nurkowania.
Tak jak kiedy byłaś mała i uczyłam cię pisać wypracowania.
Jestem starsza. To moja młodsza siostra.
Nazywaliśmy ją małpką.
Pamiętam, że zawsze robiła coś dziwnego.
Zawsze mówiła: „Dziewczyny mogą robić to, co mężczyźni”.
Myślałam, że muszę coś zrobić, bo jestem dziewczyną,
a ona pytała: „Jak to?”.
„Po prostu to zróbmy”.
Kajaki, motocykle, zjazdy rowerowe.
Zawsze przesuwała granice.
Nie dziwiliśmy się, kiedy coś szło źle.
Zjeżdżałam z góry na rowerze i złamałam nogę.
Niemal wdała się gangrena. Nacięli nogę, żeby opuchlizna zeszła.
To wywołało straszny nerwoból,
ciągle mnie bolało.
Po trzech latach wciąż mnie bolało.
To był nieznośny ból.
Nie mogłam spać,
a lekarze nie mogli mi pomóc.
Myślałam, że oszaleję.
Aż usłyszałam o leczeniu zimnem.
Podczas zabiegu moczysz stopę w lodowatej wodzie.
Na początku zabiegi były bolesne.
I to tak, że aż płakałam.
Ale kiedy przyzwyczaiłam się do zimnej wody,
zauważyłam, że nie tylko pomaga na kontuzję,
ale i rozluźnia całe moje ciało.
To uczucie może uzależniać.
Nerwoból zelżał, więc zaczęłam maczać drugą nogę.
W końcu zanurzyłam się cała.
Kontuzja otworzyła przede mną zupełnie nowy świat.
Jeśli chcę ustanowić nowy rekord, będę musiał intensywnie trenować.
Jeśli nie przygotuję się odpowiednio, ta próba może być niebezpieczna.
W najgorszym wypadku zimna woda może wywołać atak serca.
Jeśli nie wypłynę na powierzchnię na czas, mogę stracić przytomność.
Nigdy nie trenuję pod lodem bez mojej siostry Eliny.
- W porządku? - W porządku.
We freedivingu najgorsze błędy zaczynają się w głowie.
Zdenerwowana, mogę nie zrozumieć, co mi mówi ciało,
i nie zorientuję się, że powinnam wypłynąć.
Więc to kwestia treningu umysłowego.
Ale zimno! Przeciekam.
Gdzieś tutaj wlewa mi się woda.
- Gdzie dziura? - Tu jest.
Ten następny rekord, 80 metrów w lodowatej wodzie,
to duży dystans.
Gdyby to ode mnie zależało, powiedziałabym „nie rób tego”.
Ale ona postanowiła.
Obie się uczymy.
Muszę zmierzyć się ze swoimi lękami,
ale w tej samej chwili Elina zmierzy się ze swoimi.
Martwię się. Nie chcę, żeby miała kłopoty.
Nie chcę, żeby straciła przytomność.
Czasami myślę, że coś się stanie,
a ja wrócę do domu i jej tam nie będzie.
Rozmawiamy o najgorszej możliwości,
bo musimy wiedzieć, jaka ona jest.
Jestem na to przygotowana.
Nie chciałabym tego widzieć, ale będę tam.
Wolałabyś, żeby tego nie robiła?
O nie.
Zdecydowanie nie. Powinna to robić.
Uwielbia to i tyle.
STYCZEŃ 2020 OSIEM TYGODNI DO PRÓBY BICIA REKORDU
Rekord bije się tylko w kostiumie. Wiążą się z tym dwa wyzwania.
Czy zdołam wstrzymać oddech na całą odległość?
Czy pozostanę zrelaksowana przez cały ten czas?
Gdy jestem zrelaksowana, zimno jest po prostu zimne.
Nawet jeśli jest bardzo zimne, to nie boli.
Dobra.
Kiedy nie jestem zrelaksowana, zimno mrozi.
Zaczyna boleć mnie głowa, ból obejmuje mózg, nie mogę myśleć.
Tracę czucie w twarzy.
Ból przenika coraz głębiej przez moją skórę.
Każdy mięsień chce się napiąć.
Stawy chcą się chronić, zginając się.
I jak?
Jest bardzo zimna!
Nie mogę zaczerpnąć oddechu.
Skóra mnie szczypie,
boli i piecze na całym ciele.
Dobra.
Nurkowanie może potrwać do trzech minut.
Jedyne wyjście to zaakceptować, że woda jest zimna.
W porządku?
Tak. Czas?
Ponad dwie minuty.
Palce mi zamarzły.
Trening Johanny idzie dobrze.
Robi się coraz zimniej, mamy lód na wodzie,
ale mniej niż zwykle
o tej porze roku.
To niepokojące. Potrzebujemy dużo więcej lodu,
żeby próbować pobić rekord w marcu.
Ale miło było trenować z Johanną…
Lód do nas mówi.
Zawsze robiłam zdjęcia Johannie.
Zaczęłyśmy, mając jakieś dziesięć lat.
Kupiłam pierwszy aparat, a ona była moją modelką.
Mówiłam: „Chodźmy porobić zdjęcia, załóż to,
zrobimy ci makijaż”.
Zwykle robiłyśmy artystyczne zdjęcia.
Bo ona w sumie jest artystką, ja też,
więc jakoś tak mieszamy to wszystko razem.
Ona ciągle trenuje.
Mówi, że to trudniejsze od nurkowania w linii prostej.
- Robiłaś głupią minę. - Tak! Już nie powtórzysz zdjęcia.
To jest naprawdę ładne. Może…
Mamy dzieci, mamy rachunki do opłacenia,
obie pracujemy.
Żeby móc to robić,
musimy myśleć o tym wszystkim.
Ile miałam lat, kiedy pierwszy raz coś złamałam?
Pięć? Trzy?
Cztery, kiedy…
Odkąd byłem mały,
robiła bardzo ekstremalne rzeczy.
Nie stresuję się tym, nie martwi mnie to. Zawsze taka była.
Wolę ją od matki, która by nic nie robiła.
Będzie fajnie, jeśli pobije rekord.
Najważniejsze, żeby nic się jej nie stało.
LUTY 2020 CZTERY TYGODNIE DO PRÓBY BICIA REKORDU
Choćby pięć centymetrów lodu.
Jeśli przyjdzie mróz, może jeszcze zamarznąć.
Nie ma sensu próbować po nim chodzić, jest za cienki.
Tak, już się przebiłam.
Taki jest cienki?
Nie panikujmy.
Jesteśmy tu chyba od sześciu lat.
Nigdy tak nie było.
Zobaczmy, czy dam radę.
Ile macie lodu?
Mniej niż 10 cm. Jest bardzo elastyczny.
ANTERO JOKI KOORDYNATOR NURKOWANIA
- Ile wody jest na lodzie? - Od 10 do 12 centymetrów.
- Tak. - Dużo.
Może będziemy mieć lód, a może nie będziemy go mieć.
Dwieście kilometrów na północ mają już 30 centymetrów.
- Jasne. Czyli… - W najgorszym wypadku…
Możemy pod koniec lutego poszukać innego miejsca.
Jezioro Valkia może być dobrym miejscem.
Przynajmniej jest piękne.
Następne cztery tygodnie wyjaśnią sprawę.
- Tak. Będziemy w kontakcie. - Tak.
- Tak.
- Pa. - Pa.
Zwykle o tej porze roku jest już szron, śnieg i lód.
Ale nie w tym roku.
Nic, tylko pada.
Według zasad lód powinien mieć co najmniej 30 cm grubości.
Tutaj ich nie ma.
Kiepsko. Mamy tylko centymetr lodu.
To w ogóle był dziwny rok.
Zima była bardzo ciepła. Nie pamiętam takiej.
Możemy podjąć próbę pobicia rekordu gdzieś na północy,
ale cieplejszy klimat wpłynie nie tylko na moją próbę.
Moje problemy są nieistotne w porównaniu ze stanem środowiska.
Ponieważ woda nie zamarzła na południu,
wybrałyśmy miejsce w północnej Finlandii.
Padło na bardzo czyste jezioro w Parku Narodowym Hossa.
Nie chcę zmieniać miejsca.
Chcę nurkować w znanym mi miejscu.
Chcę wiedzieć, ile mam kroków do śniadania,
ile stamtąd do sauny, a z sauny do przerębli.
Chcę wiedzieć, jak długo mogę odkładać założenie kostiumu kąpielowego.
JEZIORO ÖLLÖRI, HOSSA PÓŁNOCNA FINLANDIA
Dla innych to tylko zmiana miejsca.
Dla mnie to zmienia wszystko.
- Cześć. - Miło cię widzieć!
Witam!
Miło cię poznać.
- Widziałam twoje zdjęcie. Johanna. - Elina.
- Tapsa. Witaj. - Cześć.
Oto jezioro Öllöri.
No tak.
Jest piękne.
Cudowne.
Dostałem szkice tego, czego potrzebujecie.
- Tak? - Tak?
Jestem Tapani Launonen.
Zwykle, kiedy pracujemy na zamarzniętym jeziorze,
mam zadanie dbać o bezpieczeństwo innych.
TAPANI LAUNONEN ORGANIZATOR
Więc próbuję uniknąć znalezienia się pod lodem.
Po lodzie i śniegu widać, jaką mieliśmy zimę.
Mieliśmy w Finlandii wyjątkowo ciepłą zimę.
Niektórzy mówią, że to normalny cykl, ale ja nie jestem już taki pewien.
To było już tyle zim. Nie były normalne.
Tu widać najstarszy lód.
Uformował się, gdy jezioro zamarzło.
Jeśli ktoś chce przejechać autem po lodzie,
to właśnie na nim polega.
Ale to wciąż niebezpieczne.
Trzeba cały czas zwracać uwagę na przyrodę,
inaczej można zginąć w swojej okolicy,
w miejscu, gdzie spędziłeś 56 lat.
A pewnego dnia idziesz pod lód.
Nie znam konkretnych liczb…
Nie wiem, ile osób trafia co roku pod lód. Wiem, że zbyt wiele.
- Obejdziemy całość? - Rozejrzyjmy się.
Wyliczmy 81 metrów od tego miejsca.
- Ty to zrób. Idę za tobą. - Jeden.
Dwa, trzy, cztery, pięć.
Twoje kroki są za długie.
Johanna nie czuje się najlepiej.
Miała problemy z klatką piersiową.
Jakaś infekcja czy coś takiego.
Chorując, nie wchodzisz do wody, nawet ciepłej.
Przy zimnej wodzie tym bardziej trzeba być w formie.
Trzydzieści dziewięć, czterdzieści.
- I jeszcze jeden. - Tak.
- Na wszelki wypadek. - Jasne.
Racja.
Tutaj.
- Tu. - Tak.
Osiemdziesiąt jeden metrów.
Tak.
To wygląda na dużą odległość. Też masz takie wrażenie?
Nie wiem. Ale połowa jest chyba tam.
Jeśli lód jest gruby, odepchnę się od krawędzi.
To mi da dziesięć metrów i już będę blisko mety!
Teraz to nie wygląda na dużo.
Kiedy zobaczysz przeręble, będzie dużo.
Chciałyśmy bić ten rekord na znanym nam jeziorze.
- Tak. - Tak.
Ale tu jest ładnie.
Te miejsca są…
Kiedy zmieniasz miejsce…
Muszę sprawdzić, czy…
Fajrant.
To może być lekarka.
Tak?
Dobrze, bo mam taki dziwny kaszel.
Co to jest?
Skąd to się wzięło?
Co o tym myślisz? Mam się bać, że umrę?
Nie rozumiem.
Z kim mam się skontaktować? Powinnam iść do specjalisty od płuc?
Tak. Naprawdę nie rozumiem.
Nie mogli nic wywnioskować z badania krwi.
Powiedzieli, że w piątek zobaczę się z lekarką,
a ona powie mi, co dalej.
Nowe miejsce bardzo zmienia nasze plany.
Mogę przetestować tę przeręblę.
A do tego się rozchorowałaś?
No tak.
Jeśli jest problem z klatką piersiową, to nie będzie nurkowania.
Odwiedzimy lekarkę, zrobimy rentgen, ale martwię się.
Na rentgenie widać zacienienie płuc.
Lekarka zleciła dalsze badania.
Przyczyną zacienienia może być stan zapalny.
Na szczęście to nie zagraża życiu,
ale trzeba zrobić badania.
Czasem wydaje się, że po jednym problemie natychmiast pojawia się inny.
Rozwiązałyśmy kwestię miejsca i pojawiły się problemy zdrowotne.
Jeszcze nie zdążyłyśmy go rozwiązać, a na świecie pojawił się większy problem.
Liczba Chińczyków zakażonych nowym wirusem atakującym drogi oddechowe
potroiła się przez weekend.
Światowa Organizacja Zdrowia oficjalnie nazwała go „COVID-19”.
Zakazano zgromadzeń i wydarzeń sportowych.
Szkoły i uniwersytety są zamknięte. Zaleca się nie wychodzić z domów.
Wszystko odwołano.
Moją próbę bicia rekordu też.
MARZEC 2021 ROK PÓŹNIEJ
JEZIORO ÖLLÖRI, HOSSA PÓŁNOCNA FINLANDIA
Co tym razem spakowałaś?
Cały sprzęt do zdjęć.
- Cały? - Tak!
Bo pomyślałam, że może…
To był trudny rok. Moje priorytety się zmieniły.
Kiedy mamy do czynienia z prawdziwymi sprawami,
takimi jak COVID i wszystko inne, co wydarzyło się w tym roku…
Takie doświadczenie sprowadza cię na ziemię
i przypomina, co jest najważniejsze.
Cieszę się, że dostałam drugą szansę.
W zeszłym roku dużo ćwiczyłam i czułam się pewnie przed próbą.
Ale podczas pandemii baseny były zamknięte.
Szczerze mówiąc, za mało ćwiczyłam.
Za to w płucach nie znaleźli nic poważnego.
Lekarka pozwoliła mi dalej trenować.
Ale trenując w zimie, nie potrafiłam cieszyć się zimnem.
Nie mogłam się odprężyć. Nie chciałam trenować.
Próbowałam sobie przypomnieć to uczucie, kiedy zimna woda była przyjemna,
ale nie mogłam go odtworzyć.
Ale w tym momencie nie miałoby sensu, gdybym się poddała.
Muszę się zastanowić, czemu w ogóle chciałam pobić rekord.
Kiedy Johanna pływa, to wydaje się takie łatwe,
bo pływa bardzo wydajnie i szybko.
Ale kiedy nurkujesz ze sprzętem,
wszystko się komplikuje.
JEAN-CHARLES GRANJON KAMERZYSTA
Nie możemy korzystać z tradycyjnego sprzętu do nurkowania, bo zamarznie.
Woda ma temperaturę dwóch stopni.
Nasze pianki są bardzo grube,
więc nie jest nam bardzo zimno.
Najgorzej mają palce.
Palce bardzo bolą.
Postanowiliśmy oddzielić się od otoczenia,
a to wymaga dużo sprzętu i energii.
Za to Johanna akceptuje zimno,
jej doświadczenie jest bardzo czyste.
To magiczna noc.
Jest taka piękna.
Rok temu chciałam przepłynąć 80 metrów,
wiedząc, że wszystko powyżej 50 metrów będzie rekordem świata kobiet.
Ale teraz nowy rekord kobiet to 70 metrów.
Jest też nieoficjalny, 102 metry.
- To dość daleko. - To dużo zimnej wody.
Otaczający mnie ludzie skupiają się na tych nowych rekordach i dystansach.
Moje myśli swobodnie dryfują. Czy mogę pobić te wszystkie nowe rekordy?
Ale nie mogę się koncentrować ani na tym, ani na dystansie 103 metrów.
Muszę zanurkować najlepiej jak potrafię.
Przez dwa lata myślała,
że musi to zrobić.
Przeraża ją to.
Ale mnie to też przeraża.
Nie bez powodu nikt nie przepłynął takiego dystansu.
Wiem, że jeśli przekroczy 82 metry i popłynie dalej,
będę się bała.
Szczerze mówiąc, chcę, żeby już było po wszystkim.
Chodźmy spać.
MARZEC 2021 DZIEŃ PRÓBY BICIA REKORDU
Oto tor. Pierwsza przerębla, 20 metrów.
Następna, 40 metrów, potem 60.
Siedemdziesiąt jeden, 82, 93, ostatnia 103.
ANTERO JOKI KOORDYNATOR NURKOWANIA
Gdy Johanna się wynurzy, wszyscy muszą zachować ciszę.
Sama musi pokazać gestem, że wszystko w porządku, w ciągu 20 sekund.
Potem wydam swój osąd, pokazując kartkę.
- I po sprawie. - Po sprawie.
No tak.
Przepływając taki dystans, nabawi się hipotermii,
co znaczy, że temperatura ciała…
DR MARIA HELLINGER LEKARKA SPORTOWA
…spadnie poniżej 35, nawet poniżej 34 stopni.
W najgorszym wypadku może dostać ataku serca.
RATOWNIK MEDYCZNY
Wtedy udzielimy jej pomocy w karetce
i jak najszybciej zawieziemy do szpitala.
Pięć minut.
Jedna minuta.
Trzydzieści sekund.
Dziesięć.
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden. Czas.
Dwadzieścia metrów.
Czterdzieści metrów.
Pięćdziesiąt metrów.
Siedemdziesiąt jeden.
Osiemdziesiąt dwa.
Dziewięćdziesiąt trzy.
Sto trzy!
Biała kartka!
Była niesamowita.
Na koniec trochę zwątpiłem,
bo płynęła bardzo powoli.
Miałem nadzieję, że nie straci przytomności przed metą,
ale popłynęła bezbłędnie.
Była w swoim żywiole.
Wszędzie woda, a ona w niej. Coś pięknego.
Bez dwóch zdań. Coś pięknego.
To była duża odległość.
Możesz już nigdy nie nurkować.
- To był ostatni raz. - Elina!
Nigdy więcej. Już nigdy nie musi nurkować. To koniec.
Już nie muszę się martwić.
Ten rok przypomniał mi o tym, co jest naprawdę ważne.
Żeby spędzać czas z najbliższymi, robić różne rzeczy wspólnie.
Gdybym zrobiła to sama, nie udałoby mi się.
Nieważne, czyj rekord pobiłam.
Ucząc się czegoś nowego, przekraczając granice,
zmieniłam swoją rzeczywistość.
To, że coś jest trudne,
nie znaczy, że nie powinniśmy tego robić.
Tylko w ten sposób dowiemy się o sobie czegoś nowego.
Napisy: Krzysiek Ceran