Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
7 LUTEGO 2010 ROKU
Słabsza drużyna Świętych
i Kolty, faworyci w tym meczu, idą łeb w łeb.
Jeśli Peyton Manning czegoś nie wymyśli,
Święci zdobędą pierwsze zwycięstwo w Super Bowl.
New Orleans Saints to zawzięta drużyna.
Swój hart ducha demonstrują przez cały rok.
I jak pokazuje Super Bowl,
przed tym meczem nie zbijali bąków.
Ostro trenowali.
Zaczynamy! Hut!
Przechwyt!
Znów Tracy Porter! Ma wolną drogę!
Przebiegnie cały dystans!
Ręce wyciągnięte! Przyłożenie dla Świętych!
Powrót na dystansie 70 jardów!
Pierwszy raz w historii
New Orleans Saints zdobywają mistrzostwo świata.
MISTRZOWIE SUPER BOWL XLIV
Pora na prezentację trofeum Lombardiego.
Trenerze Payton, jak się pan czuje, trzymając to trofeum?
Nikt w nas nie wierzył, gdy zaczynałem pracę.
Nikt w nas nie wierzył na początku sezonu.
Ani na początku tego meczu. To miłe uczucie.
Nie wątpię.
Ale ja w pana wierzyłem.
- I wierzyłem w tę drużynę od początku. - Nie pamiętam, żeby pan to mówił.
Nie wspominałem o tym publicznie. Ale mówiłem to parokrotnie w domu.
Jasne.
Panu już podziękujemy.
Pewnie, trenerze.
FILM OPARTY NA FAKTACH
DWA LATA PÓŹNIEJ
Proszę.
Trenerze, tak się zastanawiałam…
Podaj mi juicy fruit.
To jakiś szyfr?
Tak, oznacza: „Lubię żuć gumę”.
Podaj.
- Mogę w czymś pomóc? - Tak.
Dzwoni pan Goodell. Linia pierwsza.
Roger Goodell? Komisarz NFL?
Nie mówił, czym się zajmuje.
Roger.
W National Football League,
amerykańskiej instytucji
i przemyśle wartym dziesięć miliardów dolarów rocznie,
wybuchł olbrzymi skandal.
New Orleans Saints płacili graczom, by kontuzjowali rywali na boisku.
Tolerował ten układ.
Kłamał władzom NFL w żywe oczy.
Jako główny trener powinien ponieść za to odpowiedzialność.
Trenera Paytona zawieszono na rok.
Czy może utrzymywać kontakt z drużyną?
Władze ligi mówią, że Sean Payton nie może utrzymywać żadnych kontaktów
związanych z trenowaniem.
Panujesz nad tym?
To czemu wszystkie media o tym mówią? Robią ze mnie kozła ofiarnego, a ty…
Zrób z tym porządek. To twoja praca!
Niektórzy mówią, że zrobili za mało.
Nie zrobili nic. Zasłużyli na to.
ARGYLE, STAN TEKSAS
BOISKO WOJOWNIKÓW
Wstajemy. Zaczynamy.
Przyjechał trener Bizone.
Sorki za spóźnienie. To przez łańcuch.
- Spoko rower. Dostał pan pod choinkę? - Nie. Mam go po sąsiedzie. Zmarł.
Moje kondolencje. Nie ma podpórki?
Nie było. Dlatego go opieram.
Trener czegoś nas nauczył. Zajęło to tylko trzy sezony.
Dość już tego. Rundka wokół boiska.
Ja?
Nie, Mitch, nie ty. Oni. Ruchy.
Dobrze. Nie biegam dla nikogo.
Ty też spadaj.
Ruchy, chłopaki.
Dobra, Wojownicy.
Było nieźle, prawda?
Marcos, dobra gra. A reszta…
No wiecie.
Pamiętajcie, mecz jest jutro o drugiej.
Myślałem, że o czwartej.
Tak było ostatnio, bo graliśmy na wyjeździe.
Jutro gramy u siebie, więc o drugiej.
Z kim przegraliśmy ostatnio?
Nie pamiętam. Mieli pomarańczowe kaski i miecze.
Pewnie jacyś Wikingowie, Rzymianie czy Rycerze.
- Albo Kowale. - Dobra, Paulie.
Marcos, odlicz.
Jedziemy! Dawajcie!
Z życiem!
- Obolały jestem. - Spoko.
Gotowi? Raz, dwa…
Wojownicy!
Załatwione.
Dobry wieczór. Jak leci?
Chyba dobrze. Nie wiem, czemu tu przyjechałem.
- Chce się pan u nas zatrzymać? - Tak. Co jest dostępne?
Zobaczmy. Został tylko apartament prezydencki.
Świetnie. Biorę.
Noc kosztuje 125 $.
Nie szkodzi.
Jak długo pan zostanie?
Jeszcze nie wiem.
Muszę wpisać do komputera datę wyjazdu. Tak to działa.
- Powiedzmy trzy noce. - Przy czterech nocach piąta jest gratis.
- Niech będą cztery. - Nie chce pan piątej?
- Może pan mi powie, jak długo mam zostać? - Nie wolno mi.
Niech będzie pięć. Pod warunkiem, że skończymy tę gadkę.
Dziękuję za przemyślaną odpowiedź.
Niebiesko-biali Wojownicy przegrywają 35 punktami.
Harlan Haire wykona kop na bramkę.
- Tam jest nasz mały. Numer 44. - Tak jest. Dalej, Connor!
- Dawaj, Connor! - Connor!
Harlan, wszystko gra?
Tak, spoko.
Hut!
Mój tyłek.
Miło, co?
Głupio się w tym czuję, Jamie.
Przytulnie jest.
Nasze ciepło roztapia moje M&M'sy.
- Wszyscy się na nas gapią. - Co?
Nie gapią się na nas.
Tylko na twojego byłego męża.
Sean?
Co ty tu robisz?
Hej. Też się cieszę, że cię widzę.
Przepraszam, nie to miałam na myśli.
Chciałam powiedzieć: „Miło cię widzieć, ale co tu robisz?”.
Chcę obejrzeć mecz syna.
Miło cię poznać. Mam lekką tremę.
Widziałem cię tylko w telewizji i na zdjęciach, które wyrzuciła.
Jestem Jamie. Nowy mąż Beth.
Sean.
Wybacz. To czekolada.
Krępująca sytuacja.
Siedzimy pod kocykiem, a ty jesteś…
Nie krępuj się. Dobrze, że Beth ma kogoś pod kocykiem.
Sędzia, co to miało być? Bez przesady!
Te dzieci mają po 12 lat!
Czego to ich uczy o przemocy i rozstrzyganiu konfliktów?
Kolejne przyłożenie dla Wikingów.
Wikingowie to nie nasi, co?
Koniec.
Wojownicy znów zaoszczędzą na prądzie.
O co tu chodzi?
Gdy drużyna zdobywa 40 punktów przewagi, wyłączają tablicę. Koniec gry.
By zakończyć ten festiwal cierpienia.
Jesteś fanem futbolu?
Jestem fanem mojego pasierba.
Po to tu jestem.
Cześć, Con.
- Co ty tu robisz? - Wszyscy się cieszą na mój widok.
Nie o to mu chodziło. Prawda, kochanie?
Przyjechałem się rozejrzeć.
Dobrych graczy można wcześnie poznać.
- Dobra gra. - Przegraliśmy 40 do zera.
Ale ty grałeś świetnie.
Nic nie poradzisz na kiepską drużynę.
On też był dobry. Paru było dobrych.
Paru słabych.
Chciałem spędzić z tobą trochę czasu.
Pogadać.
Dobrze grałeś.
Robimy jutro grilla. Będą koledzy Connora.
Wpadnij.
- Chętnie. - Fajnie.
Zaczynamy o trzeciej. Robię ciekawe rzeczy z szafranem.
Trochę słabo z tą tablicą.
Liga nie chce, by chłopcy źle się czuli.
- Przez to czują się gorzej. - Tak, kiepskie uczucie.
Dobrze się pan spisał, trenerze.
Dzięki. Powoli, ale do przodu. Troy Lambert.
Cześć, Troy. Jestem Sean…
Znam cię. Connor to świetny chłopak.
Jego mama dobrze się spisała.
To prawda. Miło było poznać.
Wzajemnie.
Hej, Sean.
Jak leci? Jestem Mitch Bizone. Trener Connora.
Trener pomocniczy. Ale jesteśmy jedną drużyną.
Nie obraź się, że o tym mówię,
ale przykro mi, że cię to spotkało.
Mówili o tym w wiadomościach.
W porządku. Dziękuję.
Bountygate!
Tak. Tak na to mówią.
Tak. W gazetach, radiu…
- Nawet w sieci. - Wiem.
- Wiesz, internet… - Wiem, co to jest.
Tak. Bountygate.
- Gadają o tym. - Jasne.
- Dasz sobie radę? - Pewnie.
Recepcja. Mówi Eric.
Mógłbyś przysłać tu konserwatora?
Niech wyłączy to jacuzzi. Bardzo hałasuje.
Nie jest włączone. To filtr.
Jak mogę się pozbyć tego dźwięku?
Dla większości gości jest uspokajający.
Mnie on irytuje.
Mogę przynieść wiatrak, żeby to zagłuszyć.
Ale wtedy będę słyszał wiatrak.
Zdecydowanie.
PROSZĘ PUKAĆ SPOKOJNIE DZIĘKUJĘ
Sean, fajnie że wpadłeś. Zapraszam.
Chcę uścisnąć dłoń, którą ściskał Drew Brees.
- Proszę bardzo. - Będzie pan naszym trenerem?
Potrzebujemy pana. Naprawdę.
Jesteśmy do bani.
To niestety prawda.
Gdyby nie Marcos, bylibyśmy najgorsi w lidze.
I tak jesteśmy.
Ale wyobrażasz sobie, jak nędzni bylibyśmy bez Marcosa?
Tak, jestem coraz lepszy. Niedługo przejdę wyżej.
- Mają szczęście. - Podoba mi się ta pewność siebie.
A wy słuchajcie swoich trenerów. Troya i Bizone’a.
- I tyle. - Trener Bizone.
Bizone.
Jeżdżę na rowerku.
- Co z nim nie tak? - Pije za dużo specjalnych soczków.
Stracił prawo jazdy cztery lata temu.
Mówi, że jeździ rowerem dla kondycji.
Gdzie jest Connor?
Na dole.
Chłopaki. Jedzenie czeka już na zewnątrz.
- Cześć, Con. - Cześć.
- Niezbyt gadatliwy, co? - Dziwisz się?
- Sporo przegapiłeś. - Rozumiem.
Ale po to tu jestem.
I super, ale to trochę potrwa.
Zaczynamy.
Gdzie wasze kaski?
Nałóżcie kaski.
- New Orleans Saints. - Emma, prawda?
Mówi trener Payton.
Muszę pogadać
z koordynatorem obrony.
Nie mogę z panem rozmawiać. Żadnych kontaktów.
To nic oficjalnego.
Gadamy sobie po przyjacielsku. Tylko tyle.
Przykro mi. Nie chcę mieć kłopotów. Pa!
Emma. Emily?
Może jednak Emily?
Chyba Emily.
Connor, zamknęli cię. Nie zgaduj.
Jeszcze raz.
Trenerze, mój syn to Paulie. Środkowy.
Jeśli ma pan jakieś uwagi, śmiało.
- Przyda mu się każda pomoc. - Jasne.
Jest dobry.
Nie świetny, ale dobry.
Niezły. Może być. Niech pan na niego spojrzy.
Może spróbuj tego.
Connor, Harlan, jedziemy na wegańskie lody?
Smakują jak zwykłe.
Jeśli nigdy nie jadło się zwykłych.
Chcecie?
No chodźcie!
Zielona herbata, liście banana.
- Pokochacie je. - Spoko.
To nowy lokal. Zaraz go pewnie zamkną.
Wsiadajcie.
Macie jakąś kasę? Tata dał ci kartę kredytową?
Ja mam za to płacić?
- Co tam? - Przepraszam. O co chodzi?
O nic. Pytam tylko: „Co tam?”.
Jasne.
Czerń i złoto, skarbie.
Jasna chol… Znowu.
Głupi łańcuch.
Przeklęte…
I znów remis.
Recepcja.
Teraz filtr jacuzzi zaczął bełkotać. Jak ktoś, kto nie umie się zamknąć.
Nie, panie Payton.
Te głosy dochodzą z jacuzzi w apartamencie królewskim.
- Macie apartament królewski? - Tak.
Są tam chłopaki z uniwersytetu SMU.
Jeśli będą za głośno, przyniosę wiatrak.
Przynieś lepiej toster. Skończę ze sobą. Może być?
Dobra. Na razie.
GOSPODARZE – 0 GOŚCIE – 38
Na pozycje!
Niebiesko-biali!
Hut!
Marcos się cofa.
Wykonuje rzut. Piłka przelatuje nad głową Briana.
Wojownicy tracą kolejną szansę na punkty.
Rycerze przejmują piłkę.
To koniec.
Ruszcie się.
Nie spieszy mu się.
Dawaj!
Przerwa.
Chodźcie tu.
Payton, jeszcze dwa punkty i gasimy tablicę.
Rozgrywającego nie da się zatrzymać.
Da się. Nie uważa przed rzutem.
Powinni użyć safetych.
A ten dokąd?
Może nauczy ich oszukiwać. Bo dostajemy po tyłku.
Trenerze, jakiś szczeniak zrzucił mi daszek.
Zbierzcie się.
Który to? Kark mu skręcę.
Słuchajcie. To jest ten moment.
Nie mogą zdobyć punktów. Wszyscy obrońcy kryją nasze tyły.
Albo nie wszyscy.
Zrobimy blitz.
Linebackerów.
Nie, blitz safetych.
Od prawej?
Od lewej. Blitz safetych od słabszej strony.
Safety robią blitz od słabszej strony.
Do dzieła!
- Jedziemy! - Dawajcie.
To ten? Przeproś za zrzucenie daszka.
- Sorki. - To nie on!
Nie wolno tak szarpać ludzi.
Bez obaw. To mój bratanek.
Sukin…
Wujku, jesteś okropny.
Przynosisz wstyd całej rodzinie.
Pojadę do twojej mamy.
Będziesz uziemiony na półtora miesiąca.
Smarkacz.
I traci piłkę!
Przejmuje ją Connor Payton.
O mój Boże! Nie do wiary!
Dwudziesty jard. Dziesiąty jard.
Boże! Przyłożenie Wojowników!
- Connor! - Connor!
Nasz chłopak!
Pierwsze przyłożenie w sezonie!
Tuż przed zakończeniem gry.
Prawdziwe przyłożenie!
Spokojnie. Trzymaj fason.
Udało się!
I to by było na tyle.
Ostateczny wynik to 6 dla Wojowników, 38 dla Rycerzy.
Jest przyłożenie!
Chłopcy, spójrzcie tam. Widzicie to?
Jest prąd!
Raz, dwa, Wojownicy!
To ma być manhattan?
W J.D. McGilligan's „zabawa” to nasze drugie imię.
Jeśli tak, to powinno być chyba J.Z. McGillingan's?
Zapytam pana McGilligana.
Może jednak poproszę piwo, dobrze?
Albo dwa piwa.
Nie gniewasz się, że się tak wciąłem?
O co? To nasze pierwsze przyłożenie w tym roku.
Ciężki rok, co?
To fajne dzieciaki.
I nie brak im talentu.
Wiem. Widzę, że są szybcy.
Chcą się uczyć. Mają dobre nastawienie.
- Tak. - Wiesz?
Po prostu…
Potrzebna im lepsza taktyka i odrobina motywacji.
Dlatego chciałbym, żebyś nas trenował.
Jasne.
Mówisz serio?
Nie naciskam. Ale byłoby nam miło.
Nie wiem, jak długo tu będę. Odwołuję się od tego zawieszenia.
Zamierzam wrócić do pracy przed początkiem sezonu.
Tęsknisz za tym?
Na niczym innym się nie znam.
Praca głównego trenera drużyny NFL jest jak jazda stówę na godzinę
przez 365 dni w roku.
Domyślam się.
Trenuję twojego syna od młodzików, a poznałem cię dopiero teraz.
To kolejny powód. Nie wiem, czy Connor by tego chciał.
Słuchaj, niełatwo być synem Seana Paytona.
Nie dla młodego futbolisty w Teksasie.
Mój tata szkolił lokalną drużynę i nawet to się za mną ciągnie.
A ty wygrałeś Super Bowl.
- Nie zmuszałem go do gry. - Ale gra.
I może będzie łatwiej jemu,
tobie i mnie,
jeśli będziesz z nami na boisku.
No już! Złaź z tej ściany!
Jest mój, McGilligan.
Przyda ci się pomoc.
BAJGLOWE SZALEŃSTWO
DZIŚ W BUFECIE SERWUJEMY BAJGLE!
Zostały jeszcze bajgle?
Nie.
A te?
Te są dla mojej żony.
Jest w ciąży.
Pierwszy raz?
Nie, trzeci. Jem je od rana.
Pytałem o dziecko.
Tak, pierwsze.
Chcę przedłużyć pobyt.
- Na jak długo? - Nie zaczynaj.
Po prostu przedłuż.
Macie tu gdzieś kopiarkę? Potrzebuję to skserować 23 razy.
W sumie mamy samoobsługę.
Ale załatwię to, panie Payton.
- Co jeszcze mogę posmarować tym dżemem? - Z tyłu są jajka na twardo.
Nie pytałem o najgorszą opcję.
O najlepszą też nie.
Jezu.
Co robisz?
Co robiłem?
Medytacja transcendentalna.
Powtarzam mantry,
by osiągnąć głębszy stan świadomości.
Czym jest mantra?
Mantra to słowo, zdanie albo nawet dźwięk, który powtarzasz.
Pomaga się skupić i oczyścić umysł.
Możemy medytować razem. Oczyścić umysły, dzielić wspomnienia i uczucia.
- Fajnie, nie? - Na przykład jakie?
Mogę ci opowiedzieć, jak podczas studiów wędrowałem po Azji.
Naprawdę myślałem, że to kobiety.
- Jamie. - Tak?
On nie może tego słuchać w tym wieku.
On nie słucha. On czuje.
Jeszcze gorzej.
To pewnie tata. Zawiezie cię dziś na trening.
Co?
Dzwonił rano i pytał, czy może.
Czemu nie odmówiłaś?
Bo dobrze wam zrobi spędzanie czasu sam na sam.
Nie chcę z nim spędzać czasu.
- Nie idę na trening. - Tak, odpuść sobie trening.
Zostań ze mną. Opowiem ci, jak byłem w łaźni
z dziesięcioma sumitami.
- Marszczą się wszędzie. - Dobra. Pójdę.
Jaką muzykę lubisz?
Nadal lubisz country?
Wiesz, jak dojechać?
Do jedynego miejsca, w którym tu byłem?
Tak, chyba trafię.
Ale z mojego domu.
Kiedyś tam mieszkałem. Przed erą łapaczy snów i lamp solnych.
Tak, słyszałem.
Zgadnij,
kto jest nowym koordynatorem ataku Wojowników.
Jak to się stało?
Troy mnie poprosił.
Pomyślałem, że będzie fajnie. Spędzimy razem czas.
Razem?
Tak. Tak jak teraz.
Nie jest łatwo, nawet gdy jesteś tylko na trybunach.
Wiesz, co mówi o tobie tata Pauliego?
Mam gdzieś, co myśli tata Pauliego.
A ja nie.
Jasne, że z nadziewanymi brzegami. Musicie pytać?
Zamawiasz teraz pizzę? Zaraz zaczynamy trening.
Zamawiam teraz, żeby dowieźli, gdy zgłodnieję.
Mam to gdzieś. Rozłącz się.
Słuchajcie. Ten sezon nie zaczął się najlepiej.
Jak to? Zdobyliśmy przyłożenie.
Jest przyłożenie! Tablica działa!
Tak, ale przegraliśmy 38 do 6.
Psuje pan atmosferę, trenerze.
Wiem, że dajecie z siebie wszystko.
Ale potrzebny nam ktoś, kto to ogarnie. Nowy głos.
Pan Payton będzie nowym trenerem?
Tak!
Tak jest!
Trener Payton będzie koordynatorem ataku.
- Dobrze. - Coś takiego.
Obronę też mamy słabą.
Dziękuję.
Szanujcie pana Paytona tak, jak szanujecie mnie.
Stać nas na więcej.
Ale dla jasności, trener Payton jest trzeci w hierarchii.
Jeśli trener Troy byłby prezydentem, ja byłbym wiceprezydentem.
A gdyby trener Troy padł ofiarą zamachu, ja przejąłbym władzę.
Wtedy Payton byłby wiceprezydentem.
A gdyby zastrzelono was obu?
Bez nas odwołaliby mecz.
Dobrze wiedzieć. Ustawcie się.
Gdy ja każę moim chłopakom się ustawić,
ostatni biega po schodach do zachodu słońca.
Panowie, tu chodzi o prędkość.
Jeśli jej nie macie, musicie ją rozwinąć.
Na mój sygnał
biegniecie jak najszybciej do 40 jardu.
Mówił pan: „Na mój sygnał”.
Jaki to będzie sygnał?
Taki.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Gratulacje, jesteście nowymi skrzydłowymi.
Nakładamy ochraniacze i do roboty.
Przebiegnij to. Szybko!
Dalej.
Spokojnie, stary.
Biodra niżej.
Co to miało być?
Szybkie stopy!
Szybkie buty, jeszcze lepiej.
O to chodzi. Dawaj.
Pełna szarża. Już!
Dobrze. Nate, pokaż, co umiesz.
Dawaj!
Wstawaj.
Ogarniemy to.
Hej, Mitch.
- I leży. - Dobrze.
I o to chodzi, Harlan. Dobrze kopiesz.
A na meczu?
To tylko trening. Tu nie ma presji.
Wiesz, co robią zawodowcy?
Wywierają na sobie presję na treningach, żeby nie czuć jej na meczu.
Paulie, a jak tam środek?
Nieważne. Gram, żeby mój tata przeżywał dni swojej chwały.
Jeśli nie będziesz zadowolony do końca sezonu, pogadam z nim o tym.
- Serio? - Ale nie będę musiał.
Słuchajcie.
W futbol gra się dla dobrej zabawy.
A dobrze bawicie się,
gdy wygrywacie.
A sposobem na wygraną
jest to.
Nowe schematy?
- Uwaga! - Hej!
To zagrywki z NFL?
Boże!
- Mistrzostwo. - Ej, też chcę jeden.
Naniosłeś kilka drobnych zmian.
Trzymasz odwrotnie.
- No tak. - Właśnie.
Jasne.
Fundamenty już macie. Trochę je rozwinąłem.
Weźcie je do domu i przestudiujcie.
- I cały czas noście ze sobą. - Tak jest.
Dobrze.
Co to za zagrywka?
Trenerze Payton. Jestem Cindy Jenkins, mama Dennisa.
- Miło mi. - Chcę porozmawiać o synu.
Przykro mi, nie zmienię pozycji, którą mu przydzieliłem.
Mam gdzieś, na jakiej gra pozycji, byle grał w futbol.
Proszę mu nie dawać taryfy ulgowej. Musi zrobić się twardszy.
Wszystkich graczy traktuję tak samo.
Dennis jest taki miły i grzeczny.
To jest Teksas. Tu to nie przejdzie.
- To zadanie dla taty Dennisa. - Odszedł.
W 2007 roku pojechał po nowy tłumik. I już nie wrócił.
Bardzo mi przykro.
Proszę nas odwiedzić.
Poćwiczy go pan trochę, może mnie też. Zrobię kolację.
To bardzo miłe, ale nie ma takiej potrzeby.
Ile można jeść u J.D. McGilligana?
Zrobię gumbo.
Proszę, dla Dennisa.
Niech będzie. Ale teraz muszę przygotować się do meczu.
Rób swoje, skarbie.
Masz dziewczynę!
New Orleans Saints, co?
Kiedyś byłem świetnym biegaczem.
W 1986 roku byłem kimś.
Zdobyłem przyłożenie z czterema obrońcami na plecach.
Kontuzja kolana, kontuzja kostki,
wysypka, próchnica.
Wiszą mi na plecach,
a ja pomagam przy porodzie,
zdobywam przyłożenie,
tańczę taniec zwycięstwa
i wracam do domu, by uratować mamę przed zawałem.
Gus, patrz na drogę.
Wysypkę mam nadal.
Barany prowadzą sześć do zera.
Piłka na linii 45 jardu Wojowników.
Druga próba. Zostały trzy jardy.
- Dawaj, Dennis! - Szybciej!
Czadu, Dennis!
Mamusiu!
- Czy Dennis właśnie upadł? - Tak, nie lubi kontaktu.
A wie, że gra w futbol?
Dennis, chodź do mnie.
Musisz zatrzymać tego gościa.
Chciałem, ale nie wyszło.
Stwierdziliśmy z trenerem Troyem, że przesuniemy cię na fullbacka.
Nie mogę grać na tej pozycji. Wszyscy się na mnie rzucą.
Staraj się, by cię nie dorwali.
Dobre. Prawdziwa sportowa psychologia.
Tak trochę.
Co tam masz?
To na moją…
chorobę skóry.
Jasne.
Zagrajcie długą 42 w formacji I ze skrzydłowymi po jednej stronie.
Dobra, zbiórka.
Gramy długą 42 w formacji I i coś tam ze skrzydłowymi.
- Ja jestem w formacji? - Kto ma numer 42?
- To jest atak. - Kazali mi tu grać.
- Gdzie ja stoję? - Jesteś środkowym.
Czaję.
Czytaliście schematy?
Nawet mój tata ich nie rozumie.
- Po prostu grajcie długą. - Gotowi?
Gotowi!
Uważajcie na podania!
Na pozycje!
Niebiesko-biali. Hut!
Dzięki.
Brawo, trenerze.
Marcos, dobry rzut.
BARANY – 13 GOŚCIE – 0
Dobra pierwsza połowa.
Parę rzeczy do poprawki. Marcos.
Trenerze.
Jesteś najlepszy w drużynie.
- Fakt. - Znów to samo.
Jest drugim najlepszym.
Skupcie się. Nie jesteś rozgrywającym.
- Będziesz biegaczem. - Mogę robić i to, i to.
Nie możesz grać na dwóch pozycjach.
Spoko. Dla drużyny wszystko, skarbie.
Jak mnie nazwałeś?
- Trenerze. - Właśnie.
- Brian, jesteś nowym rozgrywającym. - Tak!
Wreszcie! Udławcie się.
Wiesz, co robią liniowi w NFL, gdy nie lubią rozgrywającego?
Przepuszczają obronę.
Przepraszam. Ja się udławię.
No!
Dobra, zaczynamy.
Reszta zostaje na swoich pozycjach.
Przyłóżcie się. Jazda!
- To dobry pomysł w połowie gry? - Nie idzie nam. Trzeba się adaptować.
Nie chcę, żeby się adaptowali w szpitalu.
Dadzą radę.
Ledwo grają na pozycjach, które znają.
Są w innych miejscach. To dobrze?
Pozamieniał ich.
Dennis, chyba stoisz tutaj.
- Czemu Marcos nie rozgrywa? - Nie wiem.
Gotowi. Do biegu. Start!
To chyba nie była dobra zagrywka.
Może wrócimy do starego schematu przynajmniej do końca gry?
To jak budowanie samolotu w trakcie lotu, ale zaufaj mi.
Raczej jak robienie kupy w deszczu podczas budowy wygódki.
To bez sensu.
Jak te zagrywki, Troy.
Chodź, napijesz się wody.
Kop na bramkę.
Jedziemy.
Na co on patrzy?
Harlan.
Podanie.
Mój tyłek!
Ej, Payton!
Nie można tak kręcić ludźmi. To nie karuzela.
Co to ma być? Marcos całe życie jest rozgrywającym.
A resztę życia będzie biegaczem.
- Ślepy jesteś? Epicko rzuca. - To najlepszy gracz obok Pauliego.
Większym atutem jest jako biegacz.
Nie jest twoim atutem. To mój syn. I jest rozgrywającym.
Coś ci powiem.
Mam wygrywać mecze,
a nie łechtać twoje ego pozycją twojego syna.
Trzymaj się rodziców na trybunach,
a ja będę się trzymał trenerów.
Chłopaki, dajcie mu szansę. Proszę.
Chyba już wystarczy, panowie.
I tak nie ma wolnych miejsc.
Myślałem, że lepiej nam pójdzie.
No. Jesteśmy gorsi niż wcześniej.
Myślałem, że on wygrał Super Bowl.
Bez niego zdobyliśmy przyłożenie.
Właśnie.
Jest przyłożenie!
Chłopaki, słuchajcie.
Wiem, że macie wątpliwości, ale ja widziałem duże postępy.
Gdy opanujemy nowe schematy, sytuacja szybko się poprawi.
Trenerze, chyba nikt z nas nie rozumie nowych schematów.
Co? Kto ma problemy ze schematami?
Jednogłośnie.
Ustawiacie się tutaj. Jeden przy drugim.
Nie może być żadnych przerw. Jesteście tu.
Solniczka będzie tutaj… Jasne?
Chodzi o dobre ustawienie.
Connor, Jason, jesteście czipsami.
Dennis i Marcos to limonki. Tutaj.
- Pikantny sos to Brian. - Brian to raczej serwetka.
Ustawiamy się w green right. To nasza formacja wyjściowa. Jasne?
- Jasne. - Tak.
Świetnie. I teraz nasz czips X po tej stronie i…
- Gdzie jest czips Z? Co zrobiłeś? - Sorki.
Dobra, jeszcze raz.
Nasz czips Z jest tu, ale będzie się przemieszczał.
Teraz obaj skrzydłowi są po tej stronie.
Gdy przekroczą linię wznowienia, biegną na prawo, a ostry sos…
- Cofam się i markuję do limonki. - Tak.
Ja udaję, że mam piłkę i blokuję.
Tak.
- Jason i ja na prawo. - A ja podaję do wolnego czipsa.
Tak! Właśnie!
Teraz formacja X whip.
Robimy to samo, ale w innym ustawieniu.
Nasz czips będzie tu. Nie jedz go.
Trenerze, a jeśli babeczka zaatakuje?
- Dennis, boisz się babeczki? - Brzmi apetycznie.
Mogę zobaczyć menu?
Zrobisz ten krok i jesteś przy linii bocznej.
Sam decydujesz.
Zostaniesz do końca sezonu?
Jeśli wygram apelację, będę musiał wracać.
Con, to moja praca.
- Szkoda, że nie jesteście bliżej. - Też możesz być bliżej.
Trenuj Kowbojów. Dallas jest 45 minut jazdy stąd.
Oni już mają trenera.
Słuchaj,
wiem, że nie było łatwo.
Nic nie wiesz.
Co masz na myśli?
O co chodzi, Con?
Ludzie ciągle o ciebie pytają.
I zwykle muszę coś wyssać z palca, bo…
Ja cię nie znam.
Connor, przecież tu jestem.
Teraz.
Pytaj, o co chcesz.
Co chcesz wiedzieć?
Czemu zdecydowałeś się na krótki wykop podczas Super Bowl?
Dobre pytanie.
Czasem, by wygrać, trzeba zrobić coś nietypowego.
Wiedziałem, że ich to zaskoczy. I tak się stało.
Jeszcze jakieś pytania?
Zrobiłeś to?
Co?
To z twoją drużyną.
To skomplikowane.
Ale to ja jestem głównym trenerem.
Ja ponoszę odpowiedzialność.
Jeśli ją ponosisz, czemu składasz apelację?
O kurczę.
Kolejne dobre pytanie.
Nie wiem.
Chyba nie umiem wytrzymać bez futbolu całego roku.
Teraz też się nim zajmujesz.
Zawieziesz mnie jutro na trening?
Jeśli trener Troy mnie nie zwolni.
Zostało dziewięć sekund. Jesteśmy dwa punkty do tyłu.
To decydująca chwila. Mamy czas na jedną akcję.
Teraz decydujemy o tym, kim chcemy być.
- Paulie, skup się. - Dobrze.
Zrobimy tak. Zagramy turbo stack, green four. Dobra?
- Co? - Dwie limonki. Jeden ostry sos.
- Ser na wierzchu? - Tak jest!
Tak jest!
Dalej!
Zaczynamy!
Ustawiamy się! Już!
Na pozycje. Jazda!
Podaj. Tak jest!
Dawaj, Marcos.
Szybko!
Jamie, wygraliśmy!
- Pierwszy raz! - Wygraliśmy!
Brawo, stary.
A więc tak się czują zwycięzcy.
Następne będzie mistrzostwo!
Nie zapędzaj się.
Nie. Podoba mi się ta postawa. Słuchajcie.
Zasłużyliście na to. Cieszcie się tym.
I przynieście to uczucie na następny mecz.
Tak!
Wpłynęło dużo skarg.
Na co?
Na hałas. Pluskanie i krzyki.
Czyich skarg?
Ludzi z hotelu.
Jakich?
Nikt się nie skarży, co?
Nie.
Czemu ci to przeszkadza?
Bo wy sobie pływacie, a ja muszę pracować.
To zrób sobie przerwę i popływaj z nami.
- Serio? - Pewnie.
Byłoby super! Mogę pływać w majtkach?
To byłoby niestosowne.
Pan tu pracuje?
Tak.
Komuś utknęła ręka w maszynie do lodu.
Każdemu się zdarza.
Dobre zagranie.
Connor, skacz.
Wojownicy!
Dennis, nie odwracaj się.
O mój Boże!
Connor Payton odzyskuje piłkę!
No dawaj.
- Tak! - Super!
Moja krew!
Harlan, chodź.
Dobrze, trenerze.
Do dzieła.
Jedziemy!
O to tu chodzi? O tę młodą damę?
Nie, nie o nią.
Skup się. Zapomnij o całej reszcie.
Zablokuj to. Nie ma jej.
Jest. Widzę ją.
Ostro trenowaliśmy, by nie było presji na meczu, pamiętasz?
Dobra. Dam radę, trenerze.
O to chodzi. Dowal im.
Ustawiamy się.
- Da radę? - Nie.
Boi się chyba bardziej niż ostatnio.
Widzę. Mały cherlaczek.
Dalej, Wojownicy!
- Hut! - Podanie piłki.
Harlan kopie.
Mój tyłek!
Wojownicy wygrywają, ale dodatkowy punkt nic im nie dał.
Dziękuję, mamo.
Jazda!
Widziałeś, jak Connor wymiatał?
Tak. Byłem tam.
Wiem, widziałem.
- Fajnie budujecie więzi. - Mówiłaś, że to potrwa, i tak jest.
Ale idziemy w dobrym kierunku.
Gdy byłem mały, ubóstwiałem mojego ojca.
Gdy miałem osiem lat, rodzice wzięli rozwód.
Ojciec się wyprowadził. Nienawidziłem go.
Czasem dzwonił, a ja nie odbierałem.
Przychodził pod szkołę,
a ja przechodziłem obok. Udawałem, że go nie widzę.
Na pewno go to bolało.
I kiedy się pogodziliście?
Nigdy.
Może już nie żyje. To było 30 lat temu.
Ale dobrze dziś graliście.
Czemu mi to opowiedziałeś?
Używasz tej samej wody kolońskiej co on i przypomniało mi to o nim.
Nie używam wody kolońskiej.
Faktycznie. Przepraszam.
Myślałem, że…
Poczułem coś. I właśnie rozlałem matchę.
Nie szkodzi.
Przepraszam.
Punktualnie.
I jaki elegancki.
- Wchodź. - Dzięki za zaproszenie.
I przyniosłeś ciasteczko.
Cześć, młody. Co odrabiasz?
Hiszpański.
- Bueno. - Co?
Lubisz Pinot Grigio? Dużo go pijemy.
„My”?
Ja. Dzięki temu jest tu fajniej.
Podziękuję za wino.
Jutro mamy ważny mecz. Prawda, Dennis? Jeżozwierze.
Są mistrzami ligi od czterech lat.
Oby nas mocno nie upokorzyli.
Muy pesimistico.
Sean, jesteś taki zabawny.
Ale wyczuwam wiele bólu pod tą wesołą fasadą.
Trudne rozstanie z Beth?
Jakoś to poszło.
Rozumiem.
Chude dziewuchy nie radzą sobie z silnymi, rosłymi mężczyznami.
Pod presją łamią się jak zapałki.
Nie mówmy o tym przy Dennisie.
- Dennis, won. - Jestem głodny.
Zawsze jesteś głodny.
Ja też. Pachnie wspaniale.
Może zjemy tę kolację?
Śniadania robię jeszcze lepsze.
Chwileczkę.
Rzęsy mi się skleiły.
Może uda mi się podważyć paznokciem.
Nie. Cholera. Nie dam rady.
Muszę iść do łazienki i je rozkleić.
Zaraz wracam.
Dennis, miej oko na gumbo.
Nie podamy przypalonego.
Dobrze, mamo.
Muszę odebrać. To ważne.
Ma pan szansę zwiać.
- Dobra. Podziękuj mamie. - Niech pan leci.
Wybrałeś świetną porę. Jak poszło?
Przykro mi. Nie pozwolą ci trenować drużyny.
Co? Mówiłeś, że masz to pod kontrolą.
Idziemy.
Tam jest. Szybko!
Przegrał pan apelację. Co pan na to?
Chcę tylko obejrzeć mecz syna.
To nie ma nic wspólnego z NFL.
- Parę słów. - Bez komentarza.
Marcos, powiedz coś.
Trener Payton jest najlepszy!
- Tak! - Idziemy.
- Skupcie się. - Brooke Davis, Harlan cię kocha.
- Niewinny! - Bez komentarza.
O nic cię nie pytali.
Jeżozwierze! Dźgnijcie ich!
Dźgnijcie!
Nie patrzcie na nich.
Chodźcie. Idziemy.
Coś takiego.
Zwycięzca Super Bowl.
Wschodnie Illinois. Galeria sław.
Trener roku 2006.
A teraz tutaj.
Jeżozwierze. Dźgnijcie ich!
Faul! Atak na podającego!
Właśnie!
Położyliśmy Drew Breesa? Chyba nie.
Nie ta praca nóg.
Przybij. Musisz przybijać szybciej.
Nie wierzę, że mają po 12 lat. Numer 52 nie wygląda na dzieciaka.
Raczej na czyjegoś ojca.
Na pozycje. Niebiescy, 88. Podanie.
Kolejne przyłożenie dla Jeżozwierzy.
Te, mądrala!
Nie boję się twojego trofeum.
Jesteś w krainie futbolu. Rozniosę cię.
Możemy ich zatrzymać?
Chyba tylko jeśli wystawimy Gusa.
Wystawcie mnie.
Na pozycje. Jazda.
Stracił piłkę! Szybko!
Kolejne przyłożenie dla Jeżozwierzy.
To za łatwe!
To chyba zamknie ten mecz.
Starania Seana Paytona dają tragiczne efekty.
I tyle.
Dobra gra, pozerze.
Pamiętacie Seana Paytona?
Chyba ma kontuzję ramienia od klepania się po plecach.
Mówił, jaki z niego wizjoner ataku i tak dalej.
A teraz przegrał apelację.
Święci wygrali mecz bez niego.
A on trenuje drużynę 12-letniego syna.
I jak im idzie z tym trenerem?
Wbili ich w glebę lokalni rywale, Jeżozwierze.
Uderzenie rodem z koszmaru.
A ten trener, Daryl Fitzsimmons, świetnie się bawił, bo…
Zmień kanał, dobra?
Gorzej już być nie może…
Czyżby Payton stracił swój dar?
Święci w ogóle zechcą go z powrotem?
Może zatrudnią trenera Jeżozwierzy?
Ten trener Jeżozwierzy jest niezły.
Ma zabawne teksty.
Kiedyś na stacji benzynowej
powiedział, że wyglądam jak dziecko Ellen DeGeneres i robota.
Dobre.
Jezu.
Payton, może Marcos znów powinien być rozgrywającym?
Zabawne, że nic nie mówiłeś, gdy wygrywaliśmy.
A Paulie ma dość obrywania piłką w tyłek.
Czekajcie, zapomniałem notatnika.
Idę po niego i zapiszę to sobie.
Dobrze. Dzięki, że bierzesz to pod uwagę.
- Mogę pogadać z drużyną? - Proszę.
Klęknijcie.
Ostro nam dokopali.
Ale odegramy się.
Nie gramy już z nimi.
Dzięki Bogu.
Gramy z nimi za 27 dni. W mistrzostwach.
Oni tam będą, ale jak my się tam dostaniemy?
- Musimy wygrać resztę meczy. - Zgadza się.
Wiecie, co robi Drew Brees po każdym meczu?
Gdy reszta idzie do domów, on zostaje na boisku
i analizuje mecz.
Sprawdza, co mógł zrobić lepiej.
To go wyróżnia.
- Tak zostaje się kimś wielkim. - Myślisz, że możemy ich pobić?
Nie tylko ich pobijemy,
ale wyłączymy im tablicę. Co wy na to?
Tak, chłopaki.
Tak!
W sobotę widziałem drużynę, którą pokonano mentalnie!
Widziałem rezygnację! Graczy poniżej ich fizycznego potencjału.
Jak to poprawimy?
Powiem wam.
Biegając wokół boiska. Już!
Nie mówił o mojej rezygnacji i fizycznym potencjale, prawda?
Nie, ale parę okrążeń ci nie zaszkodzi.
Do roboty, Ustawiamy się. Kto teraz?
Tak! Mocniej! Wbij go w glebę!
Paulie, zostaw tę pizzę. Marnujesz potencjał.
Słuchajcie.
Pora zająć się naszym najsłabszym ogniwem. Kopami na bramkę.
Tyłek mnie boli.
To przez dziewczynę Harlana.
To nie moja dziewczyna.
- Niech nie przychodzi. - Skup się.
Przestańcie.
Harlan to wasz kolega z drużyny. Wszystkich was to czeka.
Musimy mu pomóc z jego dziewczyną.
To nie jest moja dziewczyna.
Nawet nie wie, że istnieję.
- Rozmawiałeś z nią kiedyś? - Nie umiem.
Odszedłem z chóru, gdy się zapisała.
Ich strata. Harlan ma anielski głos.
Olej ją.
- Znowu to samo. - Złamie ci serce.
I zacznie się umawiać z kelnerem.
- Wrócisz do matki. - Mitch, rozmawialiśmy o tym.
- Przestań. - I jeszcze skopie mi tyłek?
Mitchell.
- Ma 25 lat. Jak mam z nim walczyć? - Zamknij się.
Mam chore biodro i kręgosłup z krakersów.
Mitch, wyluzuj. Nagrywam ci randkę z moją siostrą bliźniaczką.
Harlan to nasz kolega z drużyny.
Ma problem. Musimy mu pomóc.
Moja mama lubi, gdy robię jej śniadanie.
Też tak zrób.
Nie umiem gotować.
Ale umiesz śpiewać.
To się uda, wierzcie mi.
Dziewczyny lubią lampiony. Zostały mi po trzecim ślubie.
Zawsze mam z tym kłopot.
Powodzenia, młody.
Idzie.
Czego chcecie?
Jest starsza, niż myślałem.
Spałam już. Wiecie, która godzina?
19,30.
Czy Brooke jest w domu?
Nie ten dom, bęcwale. To ten po drugiej stronie.
Pożar!
Mamo!
Dobra, na mnie już pora.
Jak ty jutro dotrzesz do pracy?
Nie dotrę. Zwolnią mnie. Ale jakoś to będzie.
Przynajmniej wie, kim jesteś.
Tutaj!
W Argyle w Teksasie jest dziś ekscytująco!
- Mam świetne wieści. - Hej, Jamie.
Odkąd zwolnili mnie ze sklepu, bo dałem kotu spać w jarmużu,
pracowałem w twojej dawnej kuchni nad batonikiem energetycznym.
I wreszcie mi się udało.
Panowie, oto Balasek.
- Super. Dzięki. - Mogę rozdać je chłopcom?
Pewnie, Jamie.
Pobudka, chłopaki! Chodźcie tu do nas.
Szybciutko.
Został nam jeden mecz.
Jeden mecz dzieli nas od mistrzostw.
Nie wygram go za was.
Każdy musi robić, co do niego należy.
I dobrze się bawić.
- Do autobusu. Ruszamy! - Tak jest!
Dziękuję.
Balaski. Balaski dla wszystkich.
Trenerze. Wejdę dziś na boisko?
- Pogadam o tym z Paytonem. - Dobrze.
Dobra.
Wojownicy mogą wygrać to kopem na bramkę, ale trener zdecydował się na przyłożenie.
Stawką jest udział w mistrzostwach.
Została im jedna zagrywka.
Nie wygracie, to dla was koniec sezonu.
Bzdura, jedziemy na mistrzo…
Ohyda!
Przerwa!
To nasza ostatnia przerwa!
Wszystko gra?
- Już lepiej. - Dobra.
Trenerze, źle się…
Marcos, to…
Co się dzieje?
Batoniki Jamiego.
Balaski.
Kto z was to jadł?
Zapomniałem, że też jadłem.
Nie wiem, jaka jest za to kara, ale ogłaszam walkowera.
Nie. Brakuje nam pięciu jardów do mistrzostw.
- Dokończymy. - Oni są chorzy.
Blue delta lightning! Jedziemy!
Przyłożenie Wojowników! Niesamowite zwycięstwo!
Wojownicy wjeżdżają na mistrzostwa na rzygowinach.
W meczu o puchar
Wojownicy zmierzą się z Jeżozwierzami.
Sean.
- Co u ciebie? - Bywało lepiej.
Nic nie słyszę.
Jesteś w oku cyklonu?
Nie, to filtr jacuzzi. I wiatrak.
Trenuję drużynę mojego syna
i zmagamy się ze schematem ataku, którego nie znam.
Jak wygląda?
Mają czterech biegaczy, jednego liniowego i…
Formacja single wing.
Steelers używali jej jako podstawowej formacji ofensywnej.
Do początku lat 50.
Nie umiem tego rozgryźć.
To łatwe. Zrób linebackerów ze swoich skrzydłowych.
Dobra.
Tu nie chodzi o zdolności. Chodzi o prędkość.
A jeśli przegracie, nie mów nikomu, że ci pomagałem.
- Obiecuję. - Dobrze.
Uwzględnij jeszcze jedno.
Przesuń graczy z ataku do obrony…
Dobre. Bardzo dobre.
Witamy na Mistrzostwach Północnego Teksasu.
Dziś zmierzą się broniący tytułu Springtown Porcupines
i Argyle Warriors.
Kapitanowie na środek.
Wystarczy. Będziemy rzucać
pamiątkową monetą Mistrzostw Północnego Teksasu.
Wybierają Wojownicy.
Reszka.
- Reszka. Kopiecie? - Łapiemy.
Cieszcie się. Nic więcej dziś nie wygracie.
Dobre. Jakaś riposta Wojowników? Nie? Nie szkodzi.
Zaczynamy.
Pamiętajcie, co czuliście, gdy z nimi przegraliśmy.
Często nie ma okazji do rewanżu.
Gdy w NFL się z kimś przegrywa,
nie widzi się go do końca sezonu.
Ma się to uczucie przez cały rok.
Zasłużyliście na to.
I dziś pokażemy im, kim jesteśmy.
Kim jesteśmy?
Wojownikami!
Wyłączmy im tablicę.
- Dalej, chłopaki. Gramy! - Ruchy!
Wzruszyłem się.
Myślisz, że Harlan dziś zagra?
- Co? - Dawno już nie grał.
Rozumiem, że to twój kumpel, ale zostaje na ławce.
Dorwę cię, Payton!
Zaraz się najemy!
Dobrze się najemy!
Gotowi?
Jedziemy z nimi!
Zaczyna się. Łap tę piłkę.
Gutierrez wraca z piłką.
- Napieraj! - Szybko!
Boże! Trzydziesty jard.
- Dwudziesty. - Tak!
Dziesiąty!
Przyłożenie Wojowników!
No dalej! Dawajcie!
Znakomite otwarcie Wojowników.
Dobrze! Dobrze, Payton!
Dobrze! Dalej, obrona!
O to chodzi. Tak ma być. Dobra robota.
Słuchajcie.
Wychodzimy w formacji 3-4.
Jason, mam dla ciebie plan.
Wiem, jak uderzyć w ich atak. Stosują formację single wing. Musimy…
Może zajmij się atakiem?
Dam radę. Słuchajcie.
Single wing można pokonać prędkością.
Nasi najszybsi, Connor i Marcos, staną na krawędziach linii obrony.
Ja jestem w obronie…
Byłeś. Ale nie w tej chwili. Musimy się adaptować.
- Kiedy na to wpadłeś? - W nocy.
Sam, leżąc na łóżku w kiepskim hotelu ze szkocką w ręku.
Gramy tak.
Wysyłamy obronę i stawiamy na prędkość. Jasne?
Załatwcie to.
To nie jesteśmy już obroną?
Sam nie wiem.
Masz chyba dość roboty z atakiem.
Wynik tego meczu zależy od obrony.
Nie wiem, co myśleć o wysłaniu tylu na ławę.
A ja wiem, co myśleć.
Hej, co się dzieje?
Podanie!
Moja krew! Bierz ich!
Tak!
Regulujesz sobie drużynę, co?
Też tak umiem.
Reguluję się jak fotel.
Z uchylnym oparciem i wysuwanym podnóżkiem.
Jeszcze nie widziałeś takiego.
Hut!
Stracił piłkę!
- Łap ją! - Tak!
- Piłka Wojowników! - Wojownicy odzyskali piłkę!
- O to chodzi! - Tak się gra!
- Tak, Connor! - Tak!
Widzisz to, Ronald?
Dobra robota!
O to chodzi. Brawo. Co wy robicie? Wracajcie tam.
Jesteśmy też w ataku?
Tak, w ataku i obronie. Szybko.
Jedziemy, Wojownicy!
3-8-8. Na pozycje. Start!
Brian się cofa.
Rzuca do Paytona.
Przyłożenie dla Wojowników!
Tak jest!
Co to było?
Wojownicy prowadzą dwoma przyłożeniami.
Dorwę cię!
Jeżozwierze chcą wykorzystać czerwoną strefę i zdobyć parę punktów.
Podanie do Bunche’a, który zdobywa przyłożenie dla Jeżozwierzy!
Nie zatrzymają cię!
Nie zatrzymacie go!
Nie zatrzymacie!
Na pozycje. Hut!
Kolejne podanie Briana do Connora. Przyłożenie dla Wojowników!
Żadna z drużyn nie zamierza odpuszczać,
gdy wchodzimy w drugą kwartę.
Sean Payton zamęcza te dzieciaki.
Siedem sekund do końca pierwszej połowy.
Jeżozwierze mają ostatnia szansę na wyrównanie wyniku.
Jazda!
- Przyłożenie dla Jeżozwierzy! - Tak! Prędkości ich nie nauczysz.
Pomyśl o tym podczas przerwy, Sean.
Na tym kończymy pierwszą połowę.
Pierwszy raz w tym sezonie
Jeżozwierze przegrywają.
Wojownicy prowadzą 18 do 17.
Ronald już świętuje jedząc szczęśliwego korniszona.
Jest dobrze.
Ale będą wprowadzać zmiany.
Musimy być na to gotowi.
- Jestem zmęczony. - Tak bywa, gdy się starasz.
- Zaciśnij zęby i napieraj. - Ja też mam dość, tato.
Czemu Nate i Jason nie mogą wrócić na obronę?
Bo czasem trzeba się poświęcić dla drużyny.
Akurat.
Słucham?
Ty się nigdy nie poświęcasz. Inni mają poświęcać się dla ciebie.
Uspokój się, synu. Brian, chcę, żebyś…
Krzyczysz na nas i nie dopuszczasz trenera Troya do głosu.
- Harlan nie gra od tygodni. - Bo staram się zdobyć mistrzostwo.
Żeby dobrze wyglądać.
Odkąd narobili ci wstydu w telewizji, ciągle nam dowalasz.
- To miała być dobra zabawa. - A fajnie było przegrywać?
Dobrze się bawiłeś?
Lepiej niż teraz.
Źle się bawisz? To możesz grzać ławę.
I co, całą drużynę posadzisz na ławce? Co ci odbiło?
Jestem tu, by naprawić sytuację.
Jesteś tu, bo cię zawiesili.
Dobra, koniec przerwy.
A nie, mój błąd. Mamy jeszcze pięć… Siedem minut.
Nie szkodzi. Chodźmy teraz.
Czwarta próba!
Connor Payton boleśnie upada.
Bez postępów w czwartej próbie.
Jeżozwierze przejmują piłkę na swoim 35 jardzie.
Pamiętasz, co mi wtedy powiedziałeś?
Że nie chcesz być trenerem, bo nie wiesz, czy Connor by tego chciał.
Tak.
Wierzę, że nie chcesz mieć racji.
Słuchajcie.
Odpocznijcie trochę.
Nate, Jason, wracacie na obronę.
Szybciutko.
Gramy w mistrzostwach, Nate.
- Niewiarygodne! - Wiem, jestem przerażony!
Trwa czwarta kwarta.
Ten kop może przypieczętować przegraną Wojowników.
WYGRYWASZ LUB SIĘ UCZYSZ
Podanie, przytrzymanie i kop na bramkę.
- Zablokował! - Tak!
Pierwsza próba dla Wojowników!
O to chodzi!
Świetnie, Nate!
Gotowy, olbrzymie?
Pytanie brzmi, czy oni są gotowi?
Dobrze!
Słuchaj. Skrzydłowi na prawo, czerwona siódemka.
- Co? - Dobra.
Grande burrito z dodatkami.
- Jasne. - Dobrze!
Jeszcze jeden!
Grande burrito.
Podanie!
Dawaj! Dennis!
- Tak! - Szybko!
Napieraj!
To mój synek!
Dawaj!
Tak!
To mój synek!
Dzięki, że towarzyszyłeś mi w tej podróży. Nigdy cię nie zapomnę.
Dobra!
Mamy czas na ostatnią zagrywkę. Zielone słomki! Skończmy to.
To formacja wildcat!
Przerwa! Zmiana zagrywki!
Hej!
Kop na bramkę.
Co?
To da nam tylko remis.
Tak. Wiem. Harlan. Chodź do mnie.
Myślałem, że zasługujemy na odkupienie.
Tak, o to mi chodzi.
- Na pewno? - Tak.
Ostatni mecz w sezonie. Wszyscy zagrają.
No dalej. Leć tam.
Dobra, chłopaki. Kop na bramkę.
Nie wierzę.
Payton wybiera remis i wystawia kopacza, który nie zdobył punktu przez cały sezon.
O rany.
No dalej. Załatwmy to.
Dalej, Harlan!
DALEJ, HARLAN
Kocham cię.
Czemu moja pasierbica posyła mu całusy?
Podanie.
Piłka czeka.
I leci.
Leci.
Leci wysoko.
Bardzo wysoko.
Boże, dalej leci.
Bez punktów.
Tak!
Co za wybuch!
Mamy dziś fajerwerki w Argyle w stanie Teksas.
Wyłączyliśmy tablicę!
Co?
Wspaniałe zakończenie.
Dla jasności, mecz wygrywają Jeżozwierze.
Harlan!
Tak!
TRENER MITCH
NAJLEPSZA PODPÓRKA W AMERYCE
Świetnie graliście.
Tak, a ja ich trenowałem.
Tak, skarbie!
- Jak się masz? - Dobrze.
- Spoko. - Bardzo dobrze.
Dziękuję za wszystko. Naprawdę.
Do następnego sezonu może opanuję twoje schematy.
Jeśli nie, trener Mitch ci pomoże.
Chyba ma z kim wracać.
Gumbo lubi na pewno.
Chciałem ci podziękować. Dużo mnie nauczyłeś w tym sezonie.
Naprawdę.
Trenuj tak dalej, a słowo daję,
zasłużysz na coś takiego. Przymierz.
Dał pierścień Super Bowl trenerowi Troyowi.
Nie, on tylko przymierza. Pożycza na chwilę.
Ej! Zaraz!
- Super! - No weźcie.
Trzymaj się, Eric.
Wyjeżdża pan?
Co mnie zdradziło? „Trzymaj się” czy torba?
Mam nadzieję, że się tu panu podobało.
Chwila. Chcę coś panu pokazać.
To chłopiec.
- To w trakcie porodu? - Piękne, prawda? Wystaje mu już główka.
Wygląda zupełnie jak ty.
Ale twoja żona może być zła, że pokazujesz to ludziom.
O cholera.
Twoja prędkość jest naprawdę imponująca.
- Pewnie masz to po starym. - Na pewno nie.
Raczej po mamie.
A miękkie dłonie po Jamiem. Sam robi mydło.
Oczywiście.
Chciałem ci podziękować.
Za co?
Muszę ci powiedzieć,
że potrzebowałem ciebie i drużyny bardziej niż wy mnie.
Wiem.
Rozmawiałem z mamą.
Może chciałbyś wpaść w tym roku do Nowego Orleanu?
- Co ty na to? - Pewnie.
- Spoko. - Chętnie. Na pewno będzie fajnie.
Cieszę się.
Pójdziemy na mecz?
Po to przyjeżdżasz. Nie będziesz siedział w domu.
- Poznasz mnie z Drew? - Nie zechce.
Będzie fajnie.
- Kocham cię, Connor. - Ja ciebie też, tato.
Potrzebuję raportów o rekrutowanych RB.
A RB to… rabrabar?
Running back. A ta roślina nazywa się inaczej.
A raporty dostanę w…
Dziale rekrutacji.
Jest pan dużo cierpliwszy po roku pracy z dziećmi.
Ciesz się, póki możesz, Emma.
- Lionel! - Trenerze!
- Fajnie, że pan wrócił. - Pewnie.
Tęskniłem za panem.
Ja za tobą też.
Bez pana jesteśmy do kitu.
WICEMISTRZ PÓŁNOCNEGO TEKSASU
Napisy: Paweł Awdejuk