Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Vanessa zawsze była najodważniejsza z nas.
Była naprawdę odważna.
Doradzała mi, żebym goniła za marzeniami.
Nawet w obliczu tego, co dzieje się z Vanessą, nie poddam się.
Starsza szeregowa Vanessę Guillén
zaginęła z Fort Hood 22 kwietnia.
Sprawa od początku przykuwała moją uwagę.
Coś się nie składało.
Chcemy jak najszybciej sprowadzić Vanessę do domu.
Baza, w której służyła, uchodzi
za bardzo bezpieczne miejsce. To mrzonka.
To, co było niewyobrażalne w Ameryce, miało miejsce
w tej bazie.
Wrobią tę rodzinę.
Macie zamknąć Fort Hood
i wszystkich prześwietlić!
Jej sprawa trafia na pierwsze strony gazet w całym kraju.
Ludzie chcą wiedzieć, gdzie jest Vanessa Guillén?
Kultura latynoska to śpiący olbrzym.
A rodzina Guillén właśnie go obudziła.
- Czego chcemy? - Sprawiedliwości!
- Kiedy? - Natychmiast!
Moja córka była cudem.
Bóg mi ją dał. Miała w życiu cel.
W wieku 10 lat wyznała, że gdy dorośnie, wstąpi do wojska.
Odparłam: „Nie, mija, to nie dla kobiet”.
Ona na to: „Nie dramatyzuj, mamo! W końcu i tak odejdę.
Wiem, że mi się uda”.
Uznałam to za chwilową dziecięcą fantazję.
MATKA VANESSY
Gdy skończyła 18 lat, spytała, czy pamiętam,
że chciała wstąpić do wojska
albo zostać astronautką.
Jedno z dwóch. Lot na Księżyc albo służba wojskowa.
„Lepiej poleć na Księżyc.
Leć na Księżyc”.
Gdy skończyła 18 lat, oznajmiła, że się zaciągnęła.
Dalej!
Vanessa przeszła szkolenie w Fort Jackson.
- Raz, dwa, trzy. - Raz!
Raz, dwa, trzy…
Mieli bardzo napięty grafik.
Mówiła, że jest ciężko.
Wierzyłam jej na słowo.
Ale pękała z dumy.
Pisała listy.
„Uwielbiam to miejsce, otoczenie, wszystko.
Jestem tu najszybszą z kobiet.
Wystrzeliłam 31 z 40 nabojów z mojego M4”.
Cała ona.
Na zakończeniu obozu dla rekrutów
dosłownie promieniała.
Oznajmiła, że będzie stacjonować w Fort Hood.
Cieszyłam się, że będzie blisko domu
i nie będzie stacjonować w gdzieś daleko.
Co tu się dzieje?
Przestań.
Przyjaźniliśmy się.
Pracowaliśmy razem.
Codziennie widywaliśmy się w pracy.
Zajmowała się naprawą broni, zasadniczo była mechaniczką.
Wracała do domu na weekendy.
A potem
wszystko się zmieniło.
SIOSTRA VANESSY
HOUSTON, TEKSAS
22 kwietnia 2020 roku Vanessa miała wolne.
Dowództwo postanowiło dać wszystkim wolne
z powodu covida.
Ale Vanessa dostała wiadomość, że ma się stawić.
Nie chcę wracać do tamtego dnia.
Pamiętam, jak Mayra wróciła z pracy
i powiedziała,
że coś dzieje się z Vanessą,
bo nie odbiera telefonu.
Jej narzeczony, Juan, powiedział to samo.
Pracowałem.
W porze lunchu wysłałem jej wiadomość.
Myślałem, że nadal pracuje.
Ale minęło sporo czasu.
Co robisz?
Przerwa na lunch.
Telefon ci padł?
Odpisz.
Na cito.
Wiadomość nie została dostarczona.
CHŁOPAK VANESSY
Zapytałem Mayrę, czy rozmawiała z Vanessą.
Juan się martwił.
Nie wiedziałam, jak powiedzieć rodzicom.
Mayra chciała ze mną porozmawiać.
Spytała, czy zauważyłam coś dziwnego.
Vanessa nie odpisuje na wiadomości.
Nie odpisała mi. Zastanawiał mnie powód.
Kazałam Mayrze zadzwonić do bazy.
„Natychmiast!”
Zadzwoniłam do sierżanta.
Wyjaśniłam, że próbuję dodzwonić się do siostry,
ale nie ona odbiera.
Odparł,
że nikt jej nie widział od lunchu. Że nie wiedzą, co z nią.
Po pracy mieliśmy się wybrać na wycieczkę.
Pisała do mnie rano. Według prognozy miało padać.
Napisałem jej, że nie pada.
Nie odpisała.
Minęło wiele godzin.
Pomyślałem, że coś jest nie tak.
Poszliśmy z Landym do zbrojowni.
Zostawiła kluczyki, prawo jazdy i portfel.
Vanessa by nie zostawiła tych rzeczy.
Spytałam, czy mieli tam kamery. Zaprzeczyli.
Wtedy zrozumiałam,
że telefonicznie nic nie załatwię. Postanowiłam tam pojechać.
Dałam Juanowi znać, że jadę jej szukać.
Poprosił, żebym go zgarnęła.
Nigdy w życiu nie bałam się tak bardzo,
jak tamtej nocy.
Miałam wrażenie, że stało się coś złego.
Na cito
Halo?
Vanessa. Hej. Znajdę cię. Słowo.
Na miejsce dotarłam o trzeciej w nocy.
Sierżant nie odbierał telefonu.
Wynajęłam pokój w hotelu.
Nawet oka nie zmrużyłam.
Ciągle pisałam do Mayry.
Czułam się bezradna.
KILLEEN, TEKSAS
Rano w bazie coś mi nie pasowało.
Weszłam do koszar,
a sierżant sztabowy wysiadał z wozu.
Spytał, o co chodziło, ja chciałam, żeby on mi to wyjaśnił.
„Zaraz minie doba”.
Kręcili na temat tego, kto ostatnio ją widział,
wszystko było dość podejrzane.
Uspokajałam mamę.
Była bardzo zaniepokojona.
Rzuciłam: „Na miłość boską, jedziemy.
„Te bydlaki nie będą szukać mojej córki. Sama muszę jej poszukać”.
Gdy tylko dotarłam do Killeen,
wiecie, co powiedziałam?
„Tu czuć śmierć.
Pachnie śmiercią. To miasto to śmierć”.
W końcu moi rodzice musieli przyjechać do Killeen.
Bali się, bo po Vanessie nie było śladu.
Nie mogli wejść na teren bazy, bo byli imigrantami…
Urodziłam się na małym ranczu Tierra Blanca
w Zacatecas w Meksyku.
Byliśmy razem, żyło się inaczej, było dużo radości.
Bawiliśmy się, pomagaliśmy tacie w polu.
Nazywał mnie swoją kózką.
Dlatego, że byłam bardzo chuda.
„Kózko, chodź tu”. Mała kózka, ale silna.
Mój mąż pracował tu od małego,
zarabiał na siebie.
Po ślubie przybyłam tutaj.
Osiedliliśmy się w Houston. Poświęciłam się naszemu domowi.
Moja mała Vanessa.
Zawsze walczyła o swoje marzenia.
Była wyjątkowa.
Uwielbiała piłkę nożną.
To była jej pasja.
Poznałyśmy się w liceum
na boisku.
UDANY SEZON
Łączyła nas pasja. I choć dopiero zaczynałam,
jednakowo kochałyśmy ten sport.
Zawsze była bardzo zdeterminowana, zwłaszcza w kwestii własnej kondycji.
Nawet po ciężkim treningu
ćwiczyła z ciężarami.
Pytałam ją, czemu nadal tam była.
A ona pytała, czy chcę się nauczyć podnosić ciężary.
Odpowiadałam, że może innym razem.
Bardzo skupiała się na nauce.
Nie spędzała lunchu na pogaduszkach z kumpelami.
Odrabiała lekcje ze słuchawkami w uszach.
Ale gdy się potem spotykałyśmy,
była rozmowna i dziewczęca.
Vanessa nie ukrywała tego, że jest kobieca i wysportowana.
Poznałem Vanessę na imprezie quinceañera.
Chyba w 2014 roku.
Była bardzo dzielna.
Nikogo się nie bała.
Lubiłem ją rozśmieszać. Zawsze się śmiała.
Była bardzo miła i urocza.
Gdy rozmawiałyśmy o studiach,
mówiła, że pójdzie do wojska,
dostanie stypendium i coś wymyśli.
Latynoskie, niekoniecznie meksykańskie, rodziny
marnie oceniają szanse kobiety w wojsku.
Ale Vanessa naprawdę chciała się zaciągnąć.
Byłam z niej dumna.
Służba w wojsku to nie przelewki,
moja mama ciągle się martwiła.
Powtarzała, że w wojsku nie ma lekko.
I że pierwsza zauważyła, że coś było nie tak z Vanessą,
gdy ta stacjonowała w Fort Hood.
Miała kłopoty ze snem.
Chudła.
Twierdziła, że to przez wojskowe bzdety
i że pozory myliły.
Czuję pustkę
Decyzję o zostaniu lub odejściu
podejmie ktoś, kogo się nie spodziewasz
Pewnego dnia
wyznała, że ciężko jej wytrzymać w bazie.
Spytałam o powód. „Czuję, że coś przede mną ukrywasz”.
Wspomniała o molestowaniu seksualnym
młodych kobiet i mężczyzn, płeć nie miała znaczenia.
„To prawda, mamo. Ludzie są molestowani”.
„W grudniu mówiłaś, że dziewczyny są nękane, ale nie ty”.
Odparła: „Mamo, okłamałam cię. Nękali mnie.
Przełożony,
sierżant”.
W Fort Hood zagnieździła się mafia.
Mafia. To skorumpowane i złe miejsce.
Baza wojskowa Fort Hood w Killeen w Teksasie jest pod lupą.
Coraz głośniej mówi się o przeprowadzeniu śledztwa.
Fort Hood to ogromna baza.
Jedna z największych w USA.
To odrębny świat.
Różne bazy mają różną reputację.
Fort Hood nie cieszy się dobrą reputacją.
Przypadki napaści na tle seksualnym są tam częstsze
niż w innych bazach.
Mieli dwie masowe strzelaniny.
Żołnierz z problemami psychicznymi zastrzelił trzech kolegów i ranił 16 osób.
To drugi śmiertelny atak żołnierza z Fort Hood
w ciągu pięciu lat.
Rzecznik ofiar napaści na tle seksualnym
był alfonsem, który prostytuował swoich żołnierzy.
Szeregowy Gregory McQueen
jest oskarżony o nakłanianie biednych żołnierek
na seks z innymi żołnierzami za gotówkę.
Dużo tam zła.
Dwóch żołnierzy z Fort Hood oskarżono o przemyt imigrantów
przez posterunek graniczny.
Wielu żołnierzy zaginęło i zginęło.
W tym roku zginęło 28 żołnierzy stacjonujących w tej bazie wojskowej.
Fort Hood panuje najgorsza z możliwych
kultur dowodzenia.
To taki męski klub.
Bazę nazywa się „wspaniałym miejscem”, ale koniec końców
to zdecydowanie czarna dziura.
Kilka tygodni po wybuchu pandemii
naczelny dał mi do przejrzenia komunikat prasowy z Fort Hood.
Dotyczył zniknięcia Vanessy.
Weszłam na Facebooka
i zaczęłam szukać jej rodziny lub przyjaciół.
Od razu znalazłam Mayrę Guillén.
Przez telefon opisała dosadną scenę.
Siedziała sama w pokoju hotelowym w Killeen.
Słyszała przelatujące helikoptery,
liczyła, że szukają jej siostry.
Chciała poznać prawdę. Miałam wybadać temat,
by dowiedzieć się czegoś nowego.
Pierwsze spotkanie z żandarmerią
to była kpina.
Sierżant spytał, czy chciałam sprawdzić,
czy coś zginęło z jej pokoju.
Po chwili zastanowienia stwierdziłam,
że gdyby, nie daj Boże, to była część dochodzenia,
to nie powinien mnie tam wpuszczać. Ale ciekawość wzięła górę.
Poprosiłam, żeby mnie tam zabrał.
„Gdzie są jej klucze? Gdzie jej przepustka?”
Miał je w kieszeni, poczułam się skołowana.
Te rzeczy powinny być zdane.
Jeśli tak miały wyglądać poszukiwania,
to było po ptokach.
Wydział Kryminalny Armii Stanów Zjednoczonych był jedną
z głównych jednostek śledczych
zajmujących się zniknięciem Vanessy Guillén.
Osoby przydzielone do wydziału
miały tylko trzy lata doświadczenia i nie miały nadzoru ekspertów.
Wydział miał braki kadrowe
i był przytłoczony innymi sprawami.
Kumulacja tych czynników
utrudniała śledztwo.
Tego samego dnia stwierdzili, że trzeba sporządzić raport policyjny.
Pojechaliśmy na posterunek.
Wydzwaniali po ludziach, którzy mogli ją widzieć
lub z którymi miała kontakt dzień albo dwa dni wcześniej.
Gapili się po sobie. Próbowałam zapamiętać ich twarze.
Jeden z nich
spojrzał na mnie i się roześmiał.
A potem wyszedł.
Spytałam Juana, czy to widział. Przytaknął.
Zaczęłam się zastanawiać, kto to jest.
To był niejaki Robinson.
W dniu zniknięcia Guillén próbowaliśmy ustalić,
kto był z nią ostatni, ktoś powiedział, że Robinson.
On był zbrojmistrzem, a ona mechaniczką.
Zdobyliśmy numer Robinsona i zadzwoniliśmy do niego.
„Wysłałem ją do parku samochodowego”.
Spytałem, czy mówiła coś, gdy wychodziła. Zaprzeczył.
I się rozłączył.
Przekazałem śledczym numer Robinsona,
a ci stwierdzili, że wszystko sprawdzą.
Siostra mnie zbudziła i spytała, czy wiem, że Vanessa zaginęła.
Byłam skołowana. Siostra kazała mi zajrzeć na konto Mayry na Twitterze.
Byłam w szoku. Vanessa była w wojsku. Powinna być tam bezpieczna.
Cześć.
Chcę nagłośnić fakt, że Vanessa zaginęła…
Pisaliśmy w social mediach.
Zaczęłam pisać na swoich kontach.
Założyłam stronę na Facebooku.
„Znajdź Vanessę Guillén”.
ZAGINIONA ŻOŁNIERKA VANESSA GUILLÉN…
Ludzie z miasta, którzy znali Vanessę,
zaczęli podawać dalej stronę na Facebooku.
Pomóżcie nam odzyskać Vanessę.
Vanesso Guillén, wróć do nas.
Pomóżcie ją odszukać. Liczy się każda akcja.
Vanessa zniknęła tydzień temu.
Ostatnio widziano ją w Fort Hood.
Czuję, że minęła wieczność.
Wydaje mi się, że to trwa dłużej niż tydzień.
Co kilka dni dopytywałam w Fort Hood o jakieś wieści,
zawsze odsyłano mnie do informacji prasowych.
Trudno było zdobyć informacje.
Rodzina nie była informowana o poszukiwaniach.
W wyniku narastającej frustracji
postanowiliśmy sami się do nich zwrócić.
Chcemy odpowiedzi!
Zaczęliśmy protestować w pierwszym tygodniu maja przed Fort Hood.
Gdzie jest Vanessa?
W social mediach zachęcaliśmy ludzi, by do nas dołączali. Z plakatami,
zdjęciami, by domagali się jej odnalezienia.
Chcemy Vanessy!
Co piątek było więcej ludzi.
Robiliśmy banery.
Nagrywałam wszystko telefonem.
Zebraliśmy się niedaleko Killeen.
Nasza przyjaciółka zaginęła tu dwa tygodnie temu.
- Czego chcemy? - Vanessy!
- Kiedy? - Natychmiast!
To hasło,
„Wspaniałe miejsce”,
mnie frustrowało.
Chcę sprawiedliwości i odpowiedzi.
Mimo wszystkich zasobów nie potraficie znaleźć mojej siostry?
Widok protestującej Lupe był bardzo bolesny.
Ale liczyło się to,
żeby media i ludzie przejrzeli na oczy.
Że 16-latka opłakuje siostrę
i że nikt nie był skory do pomocy.
Gdzie moja siostra?
Oni to wiedzą, niech się wypowiedzą.
Żądamy odpowiedzi!
ZARAZ MINIE MIESIĄC
Minął miesiąc. Nie odpuszczę, póki jej nie odzyskam.
Ponowiono próby odnalezienia zaginionej żołnierki…
Vanessę Guillén ostatnio widziano w…
Komunikacja z urzędnikami w Fort Hood jest ograniczona.
Dobitnie pokazaliśmy dowództwu Fort Hood, co robimy
i że nie ustąpimy.
Chcemy Vanessy!
Chcemy odpowiedzi!
CZERWIEC 2020 SZÓSTY TYDZIEŃ POSZUKIWAŃ
Nie wiedziałam,
jakie kwestie prawne mogłam poruszyć
i jakich informacji mogli mi udzielić.
Potrzebowałam kogoś zaufanego i oblatanego w systemie.
Zaczęłam szukać prawników wojskowych.
W końcu ktoś napisał: „Znam kogoś”.
Mayra zadzwoniła i powiedziała,
że się nadaję, bo mam spore doświadczenie.
Przytaknęłam.
„Zajmuję się klientami z baz krajowych,
ale i z całego świata.
Mam doświadczenie w kontaktach z wojskiem.
Znam ich język.
Będę zaszczycona, mogąc wam pomóc”.
Gdy z nią rozmawiałam, od razu poczułam więź.
Wyjaśniła, że zajmie się sprawą pro bono i zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Nadała sprawie bieg.
Najważniejsze było znaleźć Vanessę.
Wojsko wyraźnie lekceważyło sprawę.
Stwierdziłam, że musimy przeprowadzić własne śledztwo.
Wydzwaniałam po ludziach, którzy mogli zdobyć informacje.
Sprawa wymagała sporego wysiłku.
Dowództwo Fort Hood nas ignorowało.
Skontaktowaliśmy się z organizacją EquuSearch,
która pomaga szukać zaginione osoby.
Pomogli nam.
Ochotnicy EquuSearch przeszukali tereny wokół Fort Hood.
Szukali czegoś, co może doprowadzić do Vanessy.
Wojskowi niechętnie zezwolili im dołączyć do poszukiwań,
ale ponieważ byli w centrum uwagi,
nie mieli innego wyjścia.
Mam nadzieję,
że właściwa osoba zobaczy ulotkę i do nas zadzwoni.
Tim wyznał, że wojskowi go nie lubią.
„Nie chcą udzielać informacji”.
Ja na to, że nie lubią nikogo, kto to rozgryzie.
Stwierdziłam, że znajdziemy ją za wszelką cenę.
Nieważne, ile to zajmie.
Chcę odzyskać siostrę.
Wszędzie szukałam córki.
Jak płacząca kobieta w morzu łez.
W rowach,
przy torach.
Modliłam się, żeby ją znaleźć.
„Przysięgam. Znajdę ją”.
Ziemia jej nie pochłonęła.
Znajdę ją.
Dopiero gdy wieść się rozeszła, ktoś z dowództwa się z nami skontaktował.
„Po dwóch miesiącach chcecie coś powiedzieć?”
22 kwietnia Vanessa Guillén z 3. Pułku Kawalerii
była na służbie, a koło południa ktoś ją widział
po raz ostatni.
Ktoś ma informacje, których potrzebujemy,
by sprowadzić Vanessę do domu.
Musimy sprowadzić Vanessę do jej rodziny.
Wojskowi wraz z żandarmerią rozpoczęli
szeroko zakrojone poszukiwania.
Śledczy wojskowi prowadzą śledztwo.
Śledczy z Fort Hood doprowadzili mnie do szału.
Brakowało mi cierpliwości. Co noc płakałam i nie spałam.
Nie spałam, tylko płakałam. Znajdę moją córkę.
Mama uważała, że trzeba było zwrócić uwagę na molestowanie,
ale wojskowi to zignorowali.
Pewnej bezsennej nocy zastanawiałam się,
czy napisać o tym w sieci.
W końcu chodziło o wojsko,
mogłam sobie napytać biedy.
Napisałam o tym.
JAK KTOŚ MOŻE ZAGINĄĆ W BAZIE,
A SIERŻANT MOŻE KOGOŚ MOLESTOWAĆ?
DLACZEGO ŻOŁNIERZE MILCZĄ? CZEMU DOCHODZI DO MOLESTOWANIA?
SZACUNEK NALEŻY SIĘ KAŻDEMU ŻOŁNIERZOWI
Lupe spytała, czy widziałam hashtag na Twitterze.
Pokazała mi różne wpisy.
Ludzie porównywali się do Vanessy
na Facebooku i Instagramie.
Przyjechał do mojego domu i zostałam brutalnie zgwałcona.
Mój przywódca wziął mnie pod swoje skrzydła.
Zajął się mną, żeby mnie wykorzystywać.
To coś więcej niż napaść.
Jeśli tego nie powstrzymam, to jak mam się obronić?
Pamiętam, jaką burzę wywołał ten hashtag.
Zmieniłam swoje zdjęcie profilowe.
Wstawiłam zdjęcie Vanessy i napisałam #JestemVanessaGuillén.
Na głos powiedziałam: „Boże, ona to my”.
Zostałam napadnięta w 1992 roku. Vanessę napadnięto w 2020.
W tej chwili ktoś jest atakowany.
Ktoś jest nękany w wojsku.
- Czego chcemy? - Sprawiedliwości!
- Kiedy? - Natychmiast!
Niech rodzina Guillén wie, że nie jest sama!
Ludzie z całego kraju
dali nam rosnącą nadzieję.
- W Houston. - Nie ma sprawiedliwości!
- Austin, San Antonio. - Nie ma sprawiedliwości!
W Kalifornii.
W Meksyku jest wiele murali przedstawiających Vanessę.
W Egipcie wisiały plakaty z napisem „Jestem Vanessa Guillén”.
W obiektach wojskowych na całym świecie.
Wszyscy wspierali rodzinę Vanessy.
Zaraz rozpocznie się konferencja prasowa w Fort Hood
o zniknięciu Vanessy Guillén. Posłuchajmy.
Ta sprawa wywołała wiele pytań o napaści na tle seksualnym
i sposób, w jaki Fort Hood zajmuje się takimi sprawami.
Co ma pan do powiedzenia na ten temat?
Oskarżenia o napaść na tle seksualnym lub molestowanie są rzetelnie badane.
Bez względu na okoliczności
i czy mają związek ze zniknięciem Guillén.
Traktujemy te zarzuty poważnie.
Przeprowadzimy dogłębne śledztwo.
To nie do przyjęcia.
Vanessa czuła się nieswojo w pracy przez dwie osoby.
Obie wyrażały się niestosownie do niej,
obie osoby nami dowodziły.
Nie chciała wyznać prawdy.
Nie sądziła, że coś się zmieni.
Dzień dobry.
Nie otrzymaliśmy żadnych informacji,
a przepytaliśmy setki osób.
Wszystkich znajomych i współpracowników panny Guillén.
Nie ma więc żadnych zarzutów, że była molestowana
lub nękana, a informacje o molestowaniu seksualnym
nie zostały potwierdzone.
Konferencja podniosła mi ciśnienie.
Wojskowi twierdzili, że kłamała.
Macie czelność mówić w telewizji, że nie była molestowana?
Trzeba mieć tupet.
Wiedzieli o wiele więcej, niż nam mówili.
Dziś rano zadaliśmy wiele pytań.
Uzyskaliśmy kilka odpowiedzi, ale wciąż mamy wiele pytań.
Użyli określenia „przestępstwo”.
Wszystkie tropy są sprawdzane.
Nie zdradzono, kto jest przedmiotem dochodzenia.
Chcemy wiedzieć, co się stało i kto kogo kryje.
Oraz dlaczego to ukrywają.
To był bardzo intensywny dzień.
Wiem, że mama nie chciała tam iść.
Była w rozsypce.
Dziękuję Bogu za to, że wyciągnął mnie z łóżka.
Zbyt długo szukali mojej córki.
Od początku błagałam ich, by szukali mojej córki.
Nigdy tego nie zrobili.
Dlaczego teraz robią szopkę z poszukiwań?
Żądam sprawiedliwości i szacunku dla siebie i mojej córki.
Żołnierki, która chciała służyć ojczyźnie.
Jeśli zginęła, Bóg mi świadkiem, zamknę tę bazę!
Nie poddamy się.
Kilka dni później obchodziłam urodziny.
Ciocia spytała, czy sprawdzałam telefon. Zaprzeczyłam.
Ponoć mówili o czymś w wiadomościach.
Około 11.30 znaleziono tu ludzkie szczątki.
Biuro szeryfa hrabstwa Bell zaalarmowało FBI i wojskowych śledczych…
Zadzwonił do mnie Tim Miller, założyciel EquuSearch.
W bardzo…
bezpośredni sposób
opisał pewne rzeczy, których nie mogę powiedzieć.
Nie mogę ich wypowiedzieć.
Ciocia usłyszała mój płacz i stwierdziła,
że mama nie może mnie zobaczyć.
Musiałam się szybko ogarnąć.
Dusiłam w sobie emocje.
Powiedziałam mamie, zanim zjawił się policjant.
Chciała ze mną porozmawiać.
Spytałam, czy coś znaleźli. Córka przytaknęła.
Gdy o to dopytałam, córka poprosiła, bym była silna.
Dałam jej słowo. „Mamo, nie wiem, jak to powiedzieć”.
„Powiedz mi, córko. Jestem silna. Mów”. Powiedziała, że to nasza dziewczyna.
„Co masz na myśli? Znaleźli ją?”
„Tak, mamo.
Ale nie tak, jak chciałaś”.
„Mów dalej”.
„Została zamordowana”.
„Nie, nie wierzę”.
Wtedy oszalałam.
Oszalałam z bólu.
Powiedziałam, że to nie nasza dziewczyna. Córka odparła: „Mamo, to ona”.
Spytałam, czy zobaczę, przytulę i pogłaszczę jej niewinną twarz.
„Tak, mamo, ale musisz poczekać.
Weź środek uspokajający. Idź spać.
Musisz być zdrowa na pogrzeb i tak dalej”.
„Dlaczego zrobili to mojej córce? Dlaczego?”
„Nie wiemy, mamo”.
„Powiedz, że to koszmar”.
„Nie, mamo.
To nasza mała Vanessa”.
- Chwała Vanessie Guillén! - Chwała!
Tam, gdzie znaleziono Vanessę,
coś się spaliło.
Znaleziono tam kawałki plastiku.
Tego dnia rozmawialiśmy z przedstawicielem wojska.
Wojsko obarczyło nas wszystkim,
całym dochodzeniem.
Nie okazano nam współczucia.
Potem temat podjęły media.
Gdy Vanessa Guillén zniknęła, sprawę zaczęli badać agenci służb,
w tym agenci FBI.
Vanessa rzekomo została zamordowana.
Specjalista Aaron Robinson uderzył ją kilka razy młotkiem w głowę.
Zabił ją na terenie bazy i wsadził do pudła.
Najpierw stwierdził, że poszedł na szkolenie
i potem wrócił do domu.
Gdy ustaliliśmy lokalizację jego telefonu,
jego alibi zaczęło się sypać.
Dalsze ustalenie lokalizacji zaprowadziło nas nad rzekę Leon.
Kolejna podejrzana, 22-letnia Cecily Aguilar,
została oskarżona w sprawie zaginięcia Guillén.
W oświadczeniu Aguilar przyznała się, że pomagała
pozbyć się ciała Guillén.
Zabrał ofiarę na most nad rzeką Leon,
gdzie wspólnie ją poćwiartowali, podpalili
i zakopali w trzech miejscach.
W dniu, w którym odkryto szczątki Vanessy,
Robinson był pod kluczem za złamanie protokołów covidowych.
Wojskowi śledczy nie poinformowali żołnierza nadzorującego Robinsona,
że był on też podejrzany o zabicie Guillén.
Robinsonowi pozwolono zatrzymać telefon.
Dlatego powiadomił swoją dziewczynę o odkryciu
poćwiartowanych zwłok Guillén.
Żołnierz jakimś cudem pozwolił Robinsonowi uciec.
Podejrzanego namierzono niecałe dziesięć km od Fort Hood.
Podczas konfrontacji z policją podejrzany się zastrzelił.
Nie mieli wątpliwości, że Robinson był mordercą
i go nie aresztowali?
To wielka porażka.
Wojskowego śledczego należałoby zwolnić.
Dowódcę też. Ktoś powinien zostać ukarany.
Tak się nie stało.
Jak to możliwe w bazie wojskowej?
Jak to możliwe, gdy była na służbie?
W Fort Hood, „wspaniałym miejscu”, nie kiwnęli palcem!
To dowód, że nas okłamali!
Jeśli wojsko chciało poprawić stosunki z rodziną Guillén,
to nic z tego nie wyszło. Rodzina stwierdziła,
że nadal jest wściekła o to,
jak wojsko podeszło do morderstwa Vanessy
i do śledztwa w sprawie jej morderstwa.
Lupe Guillén, siostra Vanessy, powiedziała,
że nadal nie wiedzą wszystkiego. Nie znają powodu morderstwa
i powodu opieszałość w poszukiwaniach sprawcy.
Armia i służby stosują ustawę o ochronie prywatności
do ukrywania informacji przed ofiarami i ich rodzinami.
Wojskowi oznajmiają,
że podjęto stosowne działania i to kończy temat.
Wojskowy wymiar sprawiedliwości różni się od cywilnego tym,
że system cywilny jest kontrolowany przez prokuratorów i sędziów.
W wojsku jest pod kontrolą dowódcy,
który nie jest prawnikiem.
Wojsko liczy na milczenie ofiar i ich rodzin,
brak zainteresowania mediów.
W tej sprawie drastycznie się przeliczono.
Rodzina Guillén nie zamierzała milczeć.
Natalie wiele mi wyjaśniła o wojskowym sądownictwie
i że ogólnie cywile są bezsilni wobec wojska.
Cywilne zwierzchnictwo ma jedynie Kongres.
Uchwalenie ustawy byłoby drogą do sprawiedliwości.
Molestowanie seksualne w wojsku nie pociąga za sobą żadnych
konsekwencji.
Jedynie ustawa może to zmienić.
Wytyczne nie wystarczą.
Wojskowych wytycznych nikt nie przestrzega.
Wojsko nie kiwnęło palcem w tej kwestii.
Sprawiedliwość to nie tylko prawda o morderstwie mojej siostry.
Chodzi też o pomoc ofiarom.
To był nasz obowiązek,
zwłaszcza wobec Vanessy jako ofiary molestowania seksualnego.
Omówiliśmy to w gronie rodzinnym. Spytałam, czy to dobry pomysł.
„Co rusz będziemy jeździć do Waszyngtonu na spotkania z politykami.
Na pewno jechać tak daleko?”
Urodziłam się w Houston. Mieszkam tu całe życie.
Przez cały ten czas byliśmy razem.
Najstarsze dziecko ma najwięcej obowiązków.
Mama potrzebuje pomocy,
bo podupadła na zdrowiu.
Dla rodzeństwa
jestem starszą siostrą, ale trochę i mamą.
Mama jest pierwszą mamą. Mayra jest drugą mamą.
Vanessa
była jak trzecia matka.
Za wybryki w szkole, złe oceny
karciła mnie, na wzór mamy.
Kazała mi odrabiać lekcje i sprawdzała, czy je skończyłam.
Przed śmiercią Vanessy żyłam jak normalne dziecko.
Chodziłam do szkoły,
uprawiałam sport, gadałam ze znajomymi.
Byłam w dziesiątej klasie.
Gdy wspominam to normalne życie…
Już tak nie będzie.
Gdy próbuję wrócić do normalności, do pracy,
do tego, co było wcześniej,
myślę o Vanessie.
To teraz nasz obowiązek.
Mój, mojej rodziny. Walka o ustawę.
Nie mieliśmy innego wyjścia, jak walczyć o ustawę
imienia mojej siostry, by pomóc innym.
WASZYNGTON
Aby uchwalić ustawę,
politycy muszą ją przegłosować, a prezydent podpisać.
To nie takie proste.
Krewni Vanessy Guillén spotkali się dziś z prezydentem Trumpem.
Usłyszeli, że Departament Sprawiedliwości rozpoczął śledztwo.
Natalie zorganizowała spotkanie z Trumpem.
Proszę o pomoc w wymierzeniu sprawiedliwości.
Prosi o pomoc w wymierzeniu sprawiedliwości
za los jej córki.
Jak to możliwe w rzekomo bezpiecznej bazie wojskowej?
Żołnierze nie są tam bezpieczni?
Kongres musi to zbadać. Nie wierzę, że nie było świadków.
Departament Sprawiedliwości i FBI
prowadzą bardzo poważne śledztwo.
Armia też prowadzi bardzo poważne śledztwo.
Sprawa Vanessy przejdzie do historii.
To byłaby historyczna zmiana,
bo potrzebujemy zmiany już teraz.
Potrzebujemy czegoś pozytywnego, żeby żołnierze czuli się bezpieczni
w służbie narodu.
By czuli dumę, by byli szanowani i bezpieczni.
Taki jest cel tej ustawy.
Dowiemy się wielu rzeczy, a może nawet wszystkiego. Dobrze?
- Dziękuję. - Dobrze, chodźmy. Dziękuję.
- Nie ma sprawiedliwości! - Żadnego pokoju!
- Czego chcemy? - Sprawiedliwości!
- Kiedy? - Natychmiast!
Podczas spotkania z prezydentem rodzina Guillén
rozmawiała o ustawie „Jestem Vanessa Guillén”.
Lupe założyła szpilki. Pewnie je zauważyliście.
Są piękne.
To prezent od Vanessy. Dlatego Lupe je założyła.
Pierwszy raz zobaczyłam, jak Lupe przemawia.
Nie powstrzymywała emocji.
To bardzo wzruszające, bo szłam boso.
Vanessa dała mi te buty, a ja postanowiłam je włożyć.
Zrobiłam to dla niej, nikogo innego.
To dla Vanessy.
Bo teraz moja siostra jest z Bogiem. Jest w lepszym miejscu.
Inni ocaleni są tu z rodzinami,
mojej siostry tu nie ma.
Brawo, Lupe!
SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA VANESSY
Prezydent Trump.
Powiedział, że poprze ustawę #JestemVanessaGuillén.
Dla wszystkich, którzy mówili:
„Prezydent się z wami nie spotka” czy „Nie dotrzesz do Białego Domu”.
Spotkał się z nami. Mamy wsparcie prezydenta.
Coś wam powiem. Podszedł do mnie
i spytał mnie o wiek. Odpowiedziałam, że mam 16 lat.
Odparł: „Potrzebujemy takich jak ty. Imponuje mi twoja dojrzałość
i że nie boisz się z nikim rozmawiać”.
Nie bójcie się z nikim rozmawiać!
Jeśli prezydent nas wspiera,
niech wesprze nas naród.
Bo to nie kwestia republikanów ani demokratów.
To nie kwestia rasy.
Ta kwestia dotyczy każdego.
To ważne prawo.
Zwykle molestowania dopuszcza się ktoś z dowództwa,
ktoś wyżej postawiony.
I ci sami dowódcy prowadzą
śledztwa.
To prawo ma przekazać śledztwa
profesjonalistom, prawnikom ofiar.
Kongresmenka Jackie Speier i kongresmen Markwayne Mullin
przewodzą pracom nad ustawą.
Chcieliśmy pokazać światu, że za tą ustawą
stoi rodzina Vanessy Guillén.
Uznałam, że najlepiej poprosić Jackie Speier,
by wnioskowała o uchwalenie tej ustawy.
Była do tego odpowiednią osobą.
Zaangażowałam się w 2010 roku.
Temat był poruszany,
ale raczej w kwestii lat 50. i 60.
Twierdzono, że powodem
tych zdarzeń był fakt, że kobiety w wojsku
nosiły śmiałe ubrania albo za dużo piły.
W 2011 roku wprowadziłam pierwszy akt prawny
do walki z napaściami seksualnymi.
Skandale seksualne to dla wojska nowa norma.
To wynik systemu prawnego związanego z hierarchią dowodzenia.
Niektórzy chcą bronić ten system do upadłego.
To oskarżenie całego dowództwa.
Dlatego targają mną emocje.
Odbierając tę odpowiedzialność dowódcy,
osłabimy jego zdolność dowodzenia.
Początkowo opór stawiało wojsko.
Wojskowi odpowiednio dobierali słowa,
ale takich przypadków było od zatrzęsienia.
Musimy bardziej zaangażować dowódców w rozwiązanie tego problemu.
Dowódcy muszą dbać o porządek i dyscyplinę
swoich jednostek.
Uważali, że dowódcy muszą mieć wyłączną władzę nad wszystkim.
Dawniej to dowódcy byli odpowiedzialni za to, czy można uzyskać rozwód.
Dowódcy decydowali o tym, czy lekarz może amputować nogę.
Te prawa sprzed 200 lat
miały zastosowanie na polu bitwy.
Dziś sytuacja się zmieniła.
Zmieniliśmy sposób radzenia sobie z tymi sprawami,
powinniśmy też zmienić system prawny.
Jeśli co piąta kobieta w wojsku
doświadcza molestowania,
to spory problem.
W sektorze cywilnym mają ten sam problem.
W wojsku jest inaczej. Wszystko zależy od dowództwa.
Dowództwo kontroluje wojskowy wymiar sprawiedliwości.
Dowództwo ma pełną władzę.
Mam takie porównanie.
Powiedzmy, że pracownika Walmartu
molestował współpracownik,
a kierownik nie uwierzyłby ofierze na słowo i zakończyłby temat.
Albo uznałby, że tak poważną sprawą musi zająć się kierownik biura.
A ten stwierdziłby,
że nic się nie stało.
Albo uznałby, że sprawę trzeba zgłosić do biura regionalnego.
Ci z biura zgłaszają sprawę wydziałowi firmy.
W końcu jakiś prezes Walmartu decyduje,
czy kogoś oskarżyć. To absurd.
Nikt nie chciałby pracować w takim systemie,
ale tak to wygląda w wojsku.
Morderstwo Vanessy Guillén okazało się sprawą,
której wojsko nie będzie mogło tak po prostu
zamieść pod dywan.
Obiecano nam, że ustawa zostanie przegłosowana 30 września.
W urodziny Vanessy. Czekaliśmy na to z niecierpliwością.
Tego dnia dowiedzieliśmy się,
że to niemożliwe.
Rozczarowałam się.
Nie obradowano nad ustawą.
Nie została poddana głosowaniu.
Projekty ustaw przepadną, jeśli nie zostaną uchwalone do końca roku.
Bo w przyszłym roku jest nowy Kongres,
który zaczyna od nowa.
Kongres przyjął projekt we wrześniu, ale nic z tego nie wynikło.
Ustawa „Jestem Vanessa Guillén” nie przeszła, to frustrujące.
TO TAKIE SMUTNE! TO GIERKI POLITYCZNE I O NIC WIĘCEJ!
TO POLICZEK DLA VANESSY, JEJ RODZINY, OFIAR MOLESTOWANYCH SEKSUALNIE!
JAK KTOŚ MÓGŁ WIERZYĆ,
To smutne, widzieć te wszystkie ofiary.
Nie wiem, jak pomóc ludziom. Nic się nie zmienia.
Gdy ustawa przepadła…
Moi rodzice ciężko to przeżyli,
a mama zachorowała.
Przesuń w prawo.
Trudno mi to znaleźć.
- Już. - Udało się.
Kiedy zaczną zabierać rzeczy z pokoju?
Gdy ktoś mi pomoże.
- Kiedy? - W styczniu, jeśli Bóg da.
Póki jesteśmy zdrowi.
O nie.
Same choroby.
Po tragedii przyszła choroba.
Mówią, że po burzy przychodzi spokój. Boże wszechmogący.
Nie wiem.
Nas po burzy spotkała choroba.
Wiem, że nie jest łatwo. Jak mam radzić sobie ze stresem?
Czasami chcę się od wszystkich odciąć.
Ale dochodzę do wniosku,
że to nikomu nie pomoże, więc brnę dalej.
Dobra.
Obrońcy Cecily Aguilar chcą odwołać jej zeznania.
Obrońca Aguilar twierdzi, że nigdy nie odczytano jej praw.
Dowiedzieliśmy się, że Cecily Aguilar,
dziewczyna Robinsona, próbowała odwołać swoje zeznania.
Wszystko to, co zeznała śledczym.
Nie pozwolimy na to.
Niech Bóg ma cię w opiece,
was obie, w waszej długiej podróży.
Moja córeczko, niech Bóg cię błogosławi i ma cię w opiece.
I nie płacz.
Bądź silna.
Przyznanie się do winy jest istotne w tym procesie.
To chyba jedyny dowód na jej winę.
Jedziemy do Waco.
W sądzie wysłuchamy,
co ma powiedzenia Aguilar.
Jestem z nich dumna, bo robią to dla swojej siostry.
I tak jak jej obiecali,
zrobią wszystko, by poznać prawdę.
„Jak śmiesz?”
Rodzina ma prawo do domknięcia sprawy
po stracie córki.
Najważniejsze pytanie brzmi:
„Dlaczego?”.
„Czemu ją zabili? I czemu się jej pozbyli?”
Nie rozumiem, czemu Aguilar mu pomogła.
Mam nadzieję, że przesłuchują Aguilar.
Sprawiedliwość!
Sprawiedliwość dla Vanessy!
- Czego chcemy? - Sprawiedliwości!
- Kiedy? - Natychmiast!
Moi rodzice i rodzina nie chcieli, żebym szła do sądu
ze względu na mój wiek, bo to byłoby traumatyczne przeżycie.
- Jak się nazywa? - Vanessa!
- Głośno i dumnie! Czego chcemy? - Sprawiedliwości!
Sprawiedliwość! Sprawiedliwość dla Vanessy!
Skoro nie mogłam nic zrobić w sądzie,
to przynajmniej zrobiłam coś przed nim.
Myślę, że to świetny pomysł
połączyć się jako społeczność. Jeśli ktoś chce
przemówić, niech się przedstawi i podniesie rękę.
Podamy megafon. Dobra?
Dzień dobry.
Przyjechałam z Austin.
Wspólnie uzyskamy sprawiedliwość dla Vanessy.
To wiele dla mnie znaczy, bo jestem ofiarą napaści seksualnej.
Wiele osób mówi, że nic nie zmienią.
Jestem tu sama i mam donośny głos.
Wszyscy mamy głos. Dlatego mówię „Bądź głosem. Bądź zmianą”.
Jesteśmy tu z tobą. To też nasza walka.
Bez względu na wiek, płeć czy rasę,
żeby zaszły zmiany, musimy mówić głośno.
Nazywam się Lupe Guillén.
Mam 17 lat. Jestem licealistką.
Jestem najmłodszą siostrą Vanessy.
Gdy miałam cztery czy pięć lat,
miałam problemy z mową. Nie mówiłam.
Zaczęłam mówić w wieku siedmiu lat.
Wstydziłam się tego. Dlatego wolałam milczeć.
Nawet nie próbowałam, bo i tak nie byłam w stanie.
Obrywało mi się za to.
Przez to teraz
stałam się szczera do bólu.
Wyrażam swoją opinię, kiedy muszę.
Przemawiam w słusznej sprawie. Wspieram ją.
Niejaka Cecily Ann Aguilar jest w środku, patrzy na moją rodzinę.
Ma czelność się pokazać po tym, co zrobiła mojej siostrze.
Patrzyła, jak ktoś ćwiartuje ciało i je pali.
Masz energię, by kopać dziury, jechać nad rzekę.
Milczeć przez dwa miesiące, choć widziałaś nas w wiadomościach
każdego dnia.
Przez nią już nie zobaczę siostry.
Ale moja mama powtarza, że trzeba walczyć.
Każdego dnia przypominam sobie, że nie chodzi tylko o Vanessę.
A o nas wszystkich.
Mamy nadzieję, że wszystko pójdzie zgodnie z planem.
Dziękuję.
Wyszliśmy z przesłuchania.
Sąd odrzucił wniosek o niedopuszczenie zeznań Cecily Aguilar
o całym zdarzeniu.
Cecily twierdziła,
że Aaron Robinson przyłożył jej broń do głowy,
gdy pomagała mu pozbyć się ciała Vanessy.
Trudno nam w to uwierzyć.
To zapewne część jej taktyki obronnej.
Próbowała mataczyć,
prawo jednak nie było po jej stronie.
Liczymy, że zwycięży sprawiedliwość.
To krok w dobrym kierunku. Krok ku sprawiedliwości dla mojej siostry,
dla Vanessy Guillén.
Nigdy nie przestaniemy walczyć. Będziemy naciskać.
Sprawiedliwość dla Vanessy!
MAJ 2021
Amerykańska armia opublikowała raport.
„Przywódcy w Fort Hood
zignorował skargi Vanessy Guillén o molestowaniu seksualnym”.
Urzędnicy wojskowi potwierdzili doniesienia rodziny Vanessy Guillén,
że była ona molestowana seksualnie w Fort Hood.
Udowodniono, że była molestowana.
Badali to przez pięć miesięcy?
Po to tyle cierpiałam?
Wojsko przeprowadziło śledztwo,
by oznajmić mi to, co im powiedziałam.
O to chodziło?
Na Boga, wszyscy to wiedzieli.
Wiem to jako jej matka. Bóg wam nie przebaczy.
Cieszę się, że potwierdzono nasze słowa.
Że nie zmyślaliśmy. W pewnym momencie uznali,
że kłamaliśmy, bo nie było dowodów na molestowanie.
To dlatego nie ufamy wojsku.
Raport wykazał, że latem 2019 roku
jeden z przełożonych Vanessy próbował namówić ją na trójkąt.
Później, podczas ćwiczeń w terenie, ten sam przełożony podszedł do niej,
gdy myła się w lesie.
Powiedziała przyjaciołom i przełożonemu,
że bała się zemsty.
Jak długo dowództwo Fort Hood wiedziało, że była molestowana?
Wiedzieli o tym, gdy usilnie powtarzali,
że nie ma dowodów na molestowanie?
Dowództwo wojskowe nie podało personaliów
napastnika Vanessy Guillén.
Nie potwierdzono też, czy zostanie on oskarżony
w przyszłości.
Według żołnierzy
Vanessę nękało dwóch przełożonych.
Jeden z nich nadal służy w Fort Hood.
Nadal mu płacą. Jakby nic się nie stało.
Może skrzywdzić kogoś jeszcze.
Według śledczych ten incydent nie ma związku z jej domniemanym zabójcą,
specjalistą Aaronem Robinsonem.
Nie udowodniono, że on ją molestował,
ale znęcał się nad kimś innym.
Myślą, że jeśli będą powtarzać,
że Robinson nie molestował Vanessy, to w to uwierzymy.
Z jego reputacją
istnieje duże prawdopodobieństwo, że to się stało.
Nie mają pojęcia,
bo kiepsko zbadali to,
co Robinson zrobił Vanessie, zanim ją zabił.
Bardziej prawdopodobne jest to, że zabił ją podczas napaści seksualnej.
Nie mam wątpliwości, że wojsko najbardziej chciało
oddzielić morderstwo od molestowania lub napaści na tle seksualnym.
Walczyli o swoje w Kongresie
i nie chcieli, by zaginięcie Vanessy
zostało wykorzystane przeciwko nim.
Armia nie zamierzała się zmienić.
Armia chciała chronić swoich,
więc jedynym wyjściem była ustawa.
Jeśli ustawa zostanie przywrócona,
ofiary zaznają sprawiedliwości, której nie zaznała moja siostra.
Nie możemy zrezygnować, nieważne, ile to potrwa.
Wraz z upływem czasu
jest coraz trudniej.
Ale koniec końców musimy znaleźć sposób, by to zrobić.
Jeśli Kongres nas posłucha, może przegłosuje ustawę.
Przedstawimy nowy projekt ustawy,
z nadzieją, że zostanie uchwalona, bo to nasza ostatnia szansa.
Nigdy więcej nie uzyskamy takiego rozgłosu
jak teraz.
WASZYNGTON
Po wyborach prezydenckich za rządów Bidena
przedstawiliśmy ustawę „Jestem Vanessą Guillén”
po raz drugi.
Mamy nadzieję, że zdobędziemy poparcie Izby i Senatu.
I że prezydent podpisze ustawę.
Jak się czujesz?
Trochę lepiej.
Dobrze.
Niech Lupe coś zje.
Tak, spójrz.
Zjedz owoc.
Jest zdrowy.
- Porozmawiamy później. - Podziękuj Natalie za wszystko.
Dobrze.
- Dobra, mija, pa. - Modlę się za ciebie.
Pa.
Czym jest sprawiedliwość?
Sprawiedliwość to nie tylko
aresztowanie osoby, która uczestniczyła w morderstwie.
Chodzi też o uczciwość.
Dzień dobry. Mayra Guillén. Miło panią znowu widzieć.
- Obiecaliśmy. - Dziękuję.
- Dobrze panią widzieć. - Lupe, jak się masz?
Miło panią widzieć.
Nie odzyskamy Vanessy, ale wierzę, że gdyby to była moja córka,
najlepszym rozwiązaniem byłoby ustanowienie prawa w jej imieniu.
Tak zmienimy historię i zyskamy sprawiedliwość.
Dzień dobry.
Jako spikerka z dumą wspieram ustawę Jackie Speier.
Dziękuję, że pomogliście nam dotrzymać obietnicy sprzed roku,
że uchwalimy ustawę, która zmieni bieg wydarzeń.
Musimy być głosem, zmianą i uhonorować pamięć mojej siostry.
Chcemy, by zawsze pamiętano jej imię.
Ta zmiana musi nastąpić teraz.
- Moja mam pozdrawia. - Dziękuję.
- Jest pani wdzięczna. - Dziękuję.
Spójrz na moje stopy.
Dlaczego włożyłaś te buty?
Nie wiem.
- Fotka? - Tak. No pewnie. Chodź.
- Zrobimy zdjęcie. Tak. - Tak.
Dobra, jedno.
Senatorzy, członkowie Kongresu
walczą o to od dekady.
Ustawa co roku przepadała.
Stała się niewygodnym tematem.
Zrozumiałam, że muszę nagłośnić ustawę,
by usłyszeli o niej ludzie i media.
Nie pozwolę ustawie przepaść. To musi się zmienić.
Wprawiliśmy machinę w ruch, teraz wystarczy uchwalić prawo.
Przekonałaś członków Kongresu, że nie niektórzy
już nie popierają tej ustawy.
Pomów z nimi.
Będziemy przekonywać kongresmenów
do poparcia ustawy.
Liczymy na głosowanie przed końcem roku, bo inaczej
będziemy musieli zacząć od nowa.
Dzień dobry.
Natalie Khawam. Miło pana widzieć.
- To Mayra Guillén. - Mayra.
Musimy utrzymać presję,
by mieć pewność, że o sprawie mówi się głośno.
Wierzymy, że ustawa zostanie uchwalona w tym roku.
Sprawa nabiera rozpędu.
Dla mnie punktem zwrotnym była twoja siostra.
Mówienie o morderstwie Vanessy
przywodzi na myśl wiele wspomnień.
Wracanie to tego tematu
jest trudne.
W obliczu takiej tragedii uciekamy się
do „przeklinania ciemności”, tak nazywa to Biblia.
Świątobliwy instynkt każe zapalić świeczkę.
To właśnie robisz, żeby to nie spotkało nikogo innego.
Piękne słowa.
Wielokrotnie zawodziliśmy się na tych,
którzy mieli nas wspierać.
Etyka wojskowa nakazuje
chronić kolegów i podwładnych, nie ich wykorzystywać.
Tak.
Mimo impetu wokół ustawy
starsi senatorowie,
wysocy rangą politycy z rządowych Komisji Sił Zbrojnych,
sprzeciwiają się gruntownej reformie.
Przypomina mi się determinacja Vanessy.
Zrobię to ku jej pamięci.
Ale nie znoszę być z dala od rodziny,
zwłaszcza od mamy.
Jak się trzymasz?
- Dobrze. To frustrujące. - Nawet bardzo.
Latamy po całym Waszyngtonie na darmo…
Czekamy na uchwalenie ustawy.
Tak.
Rząd nie działa szybko.
Niestety działa bardzo wolno.
Często dostajemy tylko jedną szansę,
bo jeśli jakiś projekt przepadnie w głosowaniu,
szanse na ponowne głosowanie są znikome.
Mamy do czynienia ze sprzeciwem.
Trzeba się dobrze wstrzelić. Nie wiem, kiedy nam się uda.
Lupe często mówiła, że bardzo to przeżywała.
Staram się jej mówić, że jestem z niej dumna.
Do tej pory nie miałam szansy na żałobę.
Dlatego było mi ciężko.
Próbowałam zrobić to porządnie.
Żałoba nie ma wytycznych.
A wzbierające emocje…
Teraz denerwuję się z jedną, dwiema osobami…
To coś, co wpływa na moje codzienne życie.
To mnie przytłacza.
Odsunęłam się od wielu rzeczy,
od przyjaciół
i od piłki nożnej.
Przypomniało mi się, jak grałam w piłkę z siostrą
i że więcej z nią nie zagram.
Próbuję wrócić do tego, co było.
Ale przez to, co przeszłam,
inaczej patrzę na świat.
Wszyscy musimy w końcu odsapnąć.
Zwłaszcza dla zdrowia psychicznego.
Nie zrezygnuję z mojej siostry.
Będę o nią walczyła, choćby z doskoku.
Lupe musiała dorosnąć.
Teraz musi wrócić do szkoły
i spróbować wrócić do normalności.
Zasługuje na to, by cieszyć się życiem.
ZATOKA TAMPA, FLORYDA
Zostało mi 300 słów do napisania. Chyba miałam wenę.
Przeczytam. Prześlij, jak skończysz.
Cześć, Lupe, fajna grzywka.
Natalie ciężko pracuje, ale jest też fajna.
Zawsze jej powtarzałam, że nie jest typową prawniczką,
do której nie można zadzwonić po godzinach.
- Halo? - Tu Mayra i ja, Natalie.
Przejęła mój telefon.
Była przy mnie
nie tylko jako prawniczka, ale i jako przyjaciółka.
Traktowała mnie jak córkę,
jestem jej wdzięczna.
Dzięki, Landy. Do usłyszenia.
- Dobra. - Pa.
To dla mnie coś więcej niż praca.
To zobowiązanie.
Równie mocno jestem oddana rodzinie.
Moi rodzice pochodzą z Libanu, wyjechaliśmy z powodu wojny domowej.
Mój tata chciał, bym pomagała innym.
„Tak odwdzięczysz się temu krajowi”.
Jestem dumną Libanką, ale jestem Amerykanką do szpiku kości.
Tato, zgasić światło?
Próbuję złapać rytm.
Imigranci chcą pomagać innym imigrantom.
To powołanie.
Jesteśmy wielką rodziną ze wspólnym celem.
Senatorka Kirsten Gillibrand pokonała sporą przeszkodę
w walce o sposób traktowania ofiar napaści seksualnej w wojsku.
W skrócie wygląda to tak.
Ustawa Gillibrand jest obszerniejsza.
My przygotowujemy ustawę o napaściach seksualnych w wojsku.
Na tym się skupiliśmy. Jej ustawa odbiera dowództwu dochodzenia
w sprawie wszystkich wykroczeń. Nasza skupia się na napaści seksualnej.
Gdy w końcu zyskaliśmy poparcie Jackie Speier
dla ustawy „Jestem Vanessa Guillén”, okazało się, że Gillibrand
przygotowała niemal konkurencyjną ustawę.
Senatorzy i członkowie Izby
będą musieli wybrać jedną z nich.
Wszystko się zmieniło.
Lecimy na spotkanie z senatorką Gillibrand,
oczywiście chcemy współpracować.
Chcemy wspólnie uchwalić ustawę.
Senatorka Kirsten Gillibrand ma ustawę w Senacie,
nad którą ciężko pracowała. Ja mam projekt ustawy w Izbie.
Obie ustawy odbierają dowództwu
śledztwa w sprawach o napaść seksualną.
Są podobne, ale nie do końca.
Dlatego teraz wspólnymi siłami
musimy napisać jedną wersję.
- Miło mi. - Dziękuję za spotkanie.
Pewnie macie dość podróżowania do Waszyngtonu…
- Jesteśmy zalatane. - …by domagać się sprawiedliwości.
To powołanie. To praca na cały etat,
ale myślę, że wysiłek włożony w zjednoczenie ludzi
wokół tej idei się liczy.
Wystąpienia w Waszyngtonie,
spotkania z senatorami dają rezultaty, są istotną częścią procesu.
Ale nie możemy poprzestać na wersji ustawy z Izby.
To dobry pierwszy krok.
Jesteśmy dumni z naszej pracy,
ale to za mało.
Ustawa dotyczy napaści seksualnych i molestowania,
ale nie objęłaby przypadku Vanessy, bo nie dotyczy morderstw.
Musimy to jasno powiedzieć, bo niestety
za zamkniętymi drzwiami wycofuje się reformy,
które nie są na rękę Departamentowi Obrony.
W sali konferencyjnej będzie czterech mężczyzn,
którzy nie popierają tej ustawy w pełnym brzmieniu.
Musimy ich przycisnąć, nalegać na nich.
Pełna zgoda.
Ta rodzina przeszła piekło,
by oddać głos zamordowanej siostrze i córce.
To ważne, żeby jej sprawą zajął się
niezależny wymiar sprawiedliwości.
Poparcie i koalicja
liderów w Izbie i Senacie
to kluczowy aspekt tej ustawy, który nadaje jej bieg.
Postanowiliśmy połączyć ustawy.
Teraz mamy poparcie Izby i Senatu,
to świetny ruch.
Zawsze powtarzam, że mimo planów
na Kapitolu codziennie wszystko się zmienia.
- Trzymaj się dzielnie. - Jasne.
Uda się. Dziękuję, że nami kierujesz.
- Dziękuję. - Dziękuję za wsparcie.
Ustawa im. Vanessy Guillén
o usprawnieniu wojskowego wymiaru sprawiedliwości
i szerszej prewencji.
Wraz z senatorką Gillibrand od niemal dekady staramy się
naprawić wyrządzone zło.
W tym roku uchwalimy tę ustawę.
Zbliżamy się do końca.
To ostatnie chwile meczu. Jeśli nie teraz, to już nigdy.
To ostatnia szansa.
15 GRUDNIA 2021
Zmiana w postępowaniu wojskowym w sprawach o napaść seksualną
stanie się prawem.
Przyjęta w Izbie ustawa o obronie narodowej
obejmuje ustawę Jestem Vanessa Guillén.
Ustawa trafi do Senatu, a następnie na biurko prezydenta.
No i proszę.
Ustawa została uchwalona w Izbie.
Czekamy na głosowanie w Senacie.
Niesamowite.
W takich przypadkach
zarywam noce, bo targają mną emocje.
Chcę mieć to za sobą,
Nie cierpię tego, ale też nic na to nie poradzę.
Dobra. Dziękuję.
No to…
Policzki też.
Zdaję się na ciebie.
Podoba mi się rozświetlenie pod okiem i na powiece.
- Widzę. - Inaczej na zdjęciach będę wyglądać,
jakbym miała zamknięte oczy.
Chcę zachować optymizm, ale muszę chronić klientów
i ich oczekiwania.
Oby nie robili nam nadziei tylko po to,
by potem nas zawieść, ale może być różnie.
Ustawa obejmuje gruntowne reformy
wojskowych śledztw w sprawach napaści na tle seksualnym.
Proszę zaczynać.
Pan Wyden, nie.
Pan Hoeven, tak.
Pani Hyde-Smith, tak.
Pan Durbin, tak.
Pan Warner, tak.
Pani Ernst, tak.
Pan Whitehouse, tak.
Osiemdziesiąt dziewięć głosów za, dziesięć przeciw.
Wniosek został przegłosowany.
TAK 89 NIE 10
Dzięki uchwalonej wspólnie ustawie
wojskowe sprawy o napaści na tle seksualnym
trafią do niezależnego prokuratora.
To „historyczna reforma” wojskowego postępowania w sprawach
o napaść na tle seksualnym.
Nowa ustawa jest uważana
za wielki krok naprzód.
USTAWA ZOSTAŁA UCHWALONA
GRATULACJE. VANESSA BYŁABY Z CIEBIE DUMNA!
SPOCZYWAJ W MOCY, SIOSTRO. DZIŚ, JUTRO, ZAWSZE
SZACUNEK WASZA CIĘŻKA PRACA SIĘ OPŁACIŁA!
- Gratulacje. To twoje dzieło. - Dziękuję, babciu.
„Nasze”. Bez ciebie nie byłabym w stanie nic zrobić.
Ja bez ciebie też nie.
- Dziękuję. - Pękam z dumy.
Dążyliśmy do tego od dekady.
Osiągnęliśmy zamierzony cel, zastanawiam się,
jak to się nam udało.
Pokazaliśmy, do czego zdolna jest kochająca rodzina.
I że można ruszyć góry.
Zgodnie z prezydenckim dekretem napaść na tle seksualnym
będzie w wojsku przestępstwem.
To historyczne zmiany i krok naprzód
w trwającej dekady walce o reformy.
Wprowadziliśmy przełomowe reformy sądownictwa wojskowego,
by zakończyć przemoc seksualną w naszym wojsku.
Jestem dumna z Mayry za odwagę,
mimo że nie lubi być w centrum uwagi.
Uchwalenie ustawy oznacza,
że Vanessa nie umarła na próżno.
To niesamowite, że tej rodzinie
udało się wprowadzić zmiany.
Wspomniała pani o poważnych reformach, ale uznała pani, że nie wystarczą.
Czemu głosowała pani przeciw?
Mieliśmy ogromne poparcie.
Niestety komisja Kongresu
postanowiła utrzymać znaczną władzę w rękach dowództwa.
Możliwość zwolnienia ze służby, wybór dowodów,
biegłych czy sędziego, przysięgłych,
prokuratora, obrońcy.
To wszystko nadal zależy od dowództwa.
Decyzja o wniesieniu oskarżenia.
To jedyna decyzja, jaką może podjąć niezależna prokuratura.
Ale to dobry krok, bo przynajmniej mamy początek
systemu, który w końcu stanie się niezależny.
Nie możemy rezygnować.
Musimy tłumaczyć, dlaczego jeden krok nie wystarczy,
że trzeba naprawić cały system.
HOUSTON, TEKSAS
MAJ 2022
Wypowiedz jej imię!
Vanessa Guillén!
Wypowiedz jej imię!
Vanessa Guillén!
Vanessa!
Obecna!
- Vanessa! - Obecna!
Vanessa!
Obecna!
Mogłabym powiedzieć bardzo dużo. To druga rocznica.
Wydaje się, że to było wczoraj. Krótko mówiąc, ustawa została uchwalona.
To była harówka, a przed nami jeszcze więcej pracy
w imieniu Vanessy i wielu żołnierzy,
którzy wciąż cierpią w milczeniu.
Wracam do Waszyngtonu. Chcemy uchwalić ustawę
obejmującą wszystko to, co proponowaliśmy poprzednio.
Dziękuję wszystkim za przybycie, to wiele dla nas znaczy.
Dziedzictwem Vanessy Guillén
będą wprowadzone zmiany.
Mówiłem, że wojsko od prawdziwej reformy dzieli jeden skandal.
Vanessa, niestety, była tym skandalem.
Gdyby jej rodzina milczała,
nic by się nie zmieniło.
Ceny, jaką zapłacili,
nie da się zmierzyć, ale można zmierzyć ich wpływ.
Guadalupe Guillén.
Niedawno ukończyłam liceum.
Ostatnio gram w piłkę nożną.
Chcę zostać dziennikarką, iść na studia, zdobyć dyplom
i sprawić, by rodzina była ze mnie dumna.
Bardzo się rozwinęłam. Zwłaszcza w kwestii polityki.
Mam nadzieję, że pewnego dnia będę kandydować
i że mój głos zmieni coś na lepsze.
To cud, że udało nam się to zrobić po tylu latach starań ustawodawców.
To dziwne, że gdy ją tu chowaliśmy, cmentarz był pusty.
Teraz jest pełny.
Wszyscy umrzemy. Ale nie powinniśmy być zabijani.
Muszę przyznać, że być może
nigdy nie poznam prawdy o tym, co spotkało moją siostrę.
Ta trudna podróż wiele mnie nauczyła.
Czas płynie szybko. Życie jest krótkie.
W życiu trzeba cieszyć się każdą chwilą.
SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA VANESSY
Mój mały kawałek nieba, Vanessa,
w moim sercu i w sercach wszystkich na całym świecie…
Bo wszyscy ją poznali.
Teraz wiem, dlaczego córka była wyjątkowa.
Bo Bóg, nasz Pan, tylko mi ją pożyczył.
Miał wszystko zaplanowane.
Vanessa miała cel.
SILNIEJSI RAZEM
CHWAŁA IDEI CHWAŁA RASIE I CHWAŁA JEDNOŚCI!
MÓW GŁOŚNO
Rodzina Guillén domaga się odszkodowania w wysokości 35 milionów USD
od Dep. Obrony za szkodę na osobie i bezprawne spowodowanie śmierci.
Proces Cecily Aguilar był wielokrotnie odwlekany.
Oskarżona nie przyznaje się do winy.
Wojskowi twierdzą, że wstępne śledztwo nie wykazało, że Vanessa była molestowana.
Utrzymują też, że nie ma dowodów, że Aaron Robinson ją molestował.
Napisy: Łukasz Białk