Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Legenda mówi, że co roku pewnej wyjątkowej nocy
wesoły starzec w czerwonym ubraniu frunie przez świat
i przynosi wszystkim dzieciom prezenty, radość i śmiech.
WIERZĘ W MIKOŁAJA
Jedni w niego wierzą, inni nie.
DENVER, KOLORADO
176 DNI DO ŚWIĄT
I mówię: Boże, błogosław Amerykę.
Oczywiście. Mówię: Boże, błogosław Amerykę.
Oczywiście, lecz czy Bóg błogosławi różnice poglądów?
Tak. Lub naszą wolność.
Bóg błogosławi wszelkie formy wolności.
Jasne.
Brzmi świetnie.
Super, dzięki.
W końcu umówiłam się w Mallards na wywiad o ich jesiennej kolekcji.
A ja wysłałam Grantowi artykuł o Dniu Niepodległości.
Twój lepszy.
Nigdy nie pisałam czegoś tak łatwego. Sam się napisał.
Kocham to święto.
- Lisa! - Tak, Grant?
- Wysłałaś mi swój artykuł? - Tak.
Wspomniałaś o hot dogach?
Tak.
Czekam na reklamę z parówami obok mojego artykułu.
Biznes musi się kręcić. Wspomniałaś o spodniach narciarskich?
To artykuł o święcie w lipcu.
Pogadamy.
Powiedziałaś do Granta „parówy”.
Kocham cię.
Lecę, muszę odebrać kostium trzmiela dla Elli na sobotę.
Myślałam, że Robert idzie na targi.
Tylko odbieram kostium, sobota wciąż jest aktualna.
„Dzień Niepodległości. Najlepsze spośród świąt”.
Dzień Niepodległości nie zawodzi.
To prosta, letnia radość pełna zabaw.
Są parady, koncerty, burgery, hot dogi
i pióropusze fajerwerków na niebie.
Nie trzeba sześć godzin piec indyka
ani jechać na drugi koniec kraju przez śnieg i lód.
Nie trzeba wydawać pieniędzy.
To znacznie lepsze święto niż Boże Narodzenie.
Znacznie lepsze?
Co za bzdura. Kto to napisał?
Assan, super, że wstałeś. Będę za pół godziny.
Trzeba ustawić stoisko.
Dzięki, stary. Cześć.
Mamo, pospieszmy się.
Moment. Weź resztę kostiumu.
To co z tym Robertem?
Miał dziś mały konflikt.
Jest nad jeziorem z nową dziewczyną.
Mówiłam, mały konflikt.
Mój czułek!
Ojej.
Wiesz co? Proszę.
- Trzyma się. - Chodźmy.
- Ella! - Chodź!
Ella, zdążymy, będzie dobrze.
Dziękuję.
Wszystko będzie dobrze.
- Mamy z 25 minut. - To za mało. Chodź!
Ella!
Krasnala nie ma na swoim miejscu.
Rozumiem to, ale nie może pan oskarżać sąsiada bez dowodu.
Od początku krzywo na niego patrzył.
- To zabytkowy heissner. - Och.
- Wiem, że go zabrał. - Wiedza i dowód to dwie różne sprawy.
Niepodważalny dowód to podstawa w naszym systemie prawnym.
Proszę zadzwonić do nas, jeśli zdobędzie pan dowody.
Zobaczymy, co da się zrobić. Chwileczkę!
Proszę.
Najlepszego!
Odwaliliśmy dziś kawał prawniczej pracy.
Przestań.
- Czas na wegańskie hot dogi. - Stój.
Dopiero zaczynamy.
Tom, zobacz, jak ludzie wokół się bawią.
Chłopaki dla mnie, dziewczyny dla ciebie. Powinniśmy ruszyć w tłum.
- Nie powinno się pracować w święto. - Za pracę ktoś płaci. To wolontariat.
Ty jesteś wolontariuszem, ja wdaję się w kłótnie.
O to chodzi.
Cześć, Marissa.
Cześć.
Pokaz będzie zgodnie z planem?
Tak, zaczynamy około 12.30.
Dzięki. Bądź wypszczołowa!
Dzięki, mamo.
Gotowe? Przećwiczmy jeszcze raz kroki.
Idziemy razem.
Dzieciaki chcą iść na zjeżdżalnię.
Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Niepodległości!
Marissa?
Mamo?
O nie.
Tom.
Cześć. Wszystko w porządku?
Zgubiłam mamę.
Mogę pomóc ci ją znaleźć.
Pewnie nie jest ubrana jak trzmiel, co?
Nie, zwyczajnie.
Jasne.
Mam tu stoisko.
Może wyjdźmy na moment z tłumu?
Nie będziesz mnie niczym częstował, co?
Nie.
- W sumie cukierki byłyby spoko. - Jasne.
- Tom, nie. - Co?
- Nie pozywamy rodziców o godziny spania. - Nie o to chodzi. Zgubiła mamę.
- Sprawdzę, czy jest na to stoisko. - Ja pójdę.
- Zostańcie tu, może jej mama wróci. - Idziesz po hot doga, co?
Tom, proszę cię. I po lemoniadę.
Poproś ich o ogłoszenie, gdybyś…
Poczekamy tu, aż wróci, dobrze?
- Jestem Tom. - Wiem.
Nie użądlisz mnie?
Nie mam żądła.
Całe szczęście.
Mój zespół ma występ.
Może cię tam zaprowadzę?
- Nie wiem, dokąd poszli. - Nie na scenę?
Dopiero później.
No dobrze, to poczekajmy. Może Assan czegoś się dowie.
Co tu zaszło?
- Zepsuło się. - Pokaż.
Czy tak trudno jest obiecać coś i naprawdę to zrobić?
Robert niezupełnie działa w ten sposób.
Nigdy nie działał.
Potrzymaj.
- Halo? - Cześć.
- Potrzebujesz prawnika? - Ja nie, ale ty może tak.
Słucham?
- Co tu robi moja córka? - Mamo!
- To twoja córka? - Owszem.
Wszystko w porządku?
- Zgubiłam się. - Kręciła się tutaj i…
Jego kolega poszedł cię szukać, a on naprawił moje czułki.
Rozumiem.
- To bardzo miło. - Dobrze, że się odnalazłyście.
- Musimy iść do Marissy. - Chcesz zobaczyć, jak tańczę?
Cóż…
Zaczynają o 12.30, jeśli masz czas.
Z przyjemnością przyjdę zobaczyć.
- Super. - Dobrze. Dziękujemy.
Nie ma sprawy.
To było dziwne.
Słodziak ukradł ci dziecko, nieźle.
- Nikogo nie było. - Gdzie?
Przy hot dogach czy zgubach?
Były obok siebie. 1,99 $.
Tom. Zgubiłeś dziecko!
Brawo, Ella!
Dziękujemy!
Znowu zgubiłaś dziecko?
Nie.
Jeśli szukasz gościa ze stoiska, stoi tam.
Przyszedł.
No. Powinnaś mu podziękować.
- Już dziękowałam. - To podziękuj jeszcze raz.
I może machnij do tego włosami.
- Ella idzie. - Zajmę się nią, leć.
No, idź.
Idź.
Włosy!
Właśnie.
Urocze, naprawdę.
Przyszedłeś.
Powiedziałem, że przyjdę, więc nie mogłem się nie pokazać.
No tak.
Chciałam ci jeszcze raz podziękować za opiekę nad moją córką.
To było bardzo miłe.
Przepraszam, że potraktowałam cię jak zboka.
Rozumiem.
Dużo w tym roku stoisk porywaczy dzieci.
- A co oferuje twoje stoisko? - Darmowe porady prawne. Prawnik.
Czyli jednak zbok.
Jestem rzadkim gatunkiem dobrego prawnika.
Jestem Tom.
Lisa.
A ty czym się zajmujesz?
Piszę.
Mamo, chodź!
Zostajecie na pokaz fajerwerków?
No raczej.
- Znam świetne miejsce. - My chodzimy na…
Windy Saddle.
Hm.
Dziwne, że się dotąd nie spotkaliśmy.
Nie wiedzieliśmy, czego szukać.
- Fioletowy! - Niezły
Lubię fioletowe.
Słuchaj…
Masz ulubioną restaurację?
Tak.
Zgodziłam się i tak znalazłam się w Denver.
Cieszę się, że tu jesteś.
To chyba subtelna sugestia.
Cukierek albo psikus!
Ella, wolniej!
Błąd!
Proszę bardzo.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Ja ciebie też.
- Dobranoc. - Dobrej nocy.
25 DNI DO ŚWIĄT
To już pięć miesięcy.
Chyba nie widziałam cię tak szczęśliwej.
- Jest cudownie. - Do tego Ella tak bardzo go kocha!
Prawda?
- Co mi umyka? - To znaczy?
Nie może być idealny. Co mi umyka?
Nie pozwolę ci z tego zrezygnować przez wymyślanie.
- Co może być nie tak? - Boże!
Przepraszam, nie widziałem was. Wszystko w porządku?
Tak, po prostu się nie spodziewałam.
Na świętach nie ma co oszczędzać.
- Jasne. Dzięki. - Chodź, idziemy.
Wesołych świąt!
To powinno trafić do artykułu o świętach.
Co? Grant kazał ci napisać o świętach?
Nieźle. Ciekawe, co z tego wyjdzie.
Jakie śliczne.
Cześć, Assan. Wszystko w porządku?
Oczywiście, drogie panie. Wezmę wasze płaszcze.
Oddasz je kiedyś, co?
Jasne. Tom chce, żeby było wam wygodnie.
Zaczynam się bać.
- Żebyś wiedziała. - Co to ma znaczyć?
Witamy w krainie świąt.
Czy to dobry adres?
Cześć, przepraszam za opóźnienie.
Wesołych świąt!
- Hej, Sharon. - Hej.
Cześć. Wesołych świąt.
Co tu się dzieje? To na serio?
Oczywiście, że na serio.
Wygrałeś w tym konkursie.
Nie, po prostu tak świętuję.
- Pokaż im ściankę do zdjęć. - Zapraszam tędy.
Tak, przygotowałem całą scenę.
Możemy porobić sobie zdjęcia z Mikołajem i różnymi gadżetami.
Hasztag świąteczna gorączka.
Czy to jest jakiś żart?
Ho, ho, ho!
- Sharon, to twoja sprawka? - Na mnie nie patrz.
Nie podoba ci się?
Jestem znana z tego, że mi się nie podoba. Rozmawialiśmy o tym.
Nie, zapamiętałbym coś takiego.
Robisz tak co roku?
Tak.
Ale dla kogo?
Dla siebie, dziś dla was. Ogólnie dlatego, że są święta.
To przypomnienie, żeby dbać o ducha świąt.
Nie wystarczyłaby notatka?
Myślę, że to jedna wielka notatka.
Czy to nie jest strasznie drogie?
Nie.
Gdyby wszystko zsumować, pewnie wyszłaby spora sumka.
Większość z tych rzeczy mam od dzieciństwa.
Nie kupuję co roku na nowo.
To wciąż wspieranie szaleństwa świątecznych zakupów.
Czy ktokolwiek miałby dziadka do orzechów
albo pluszowego renifera, gdyby nie święta?
Nie, ale nie trzeba wydawać pieniędzy na dekoracje.
Mam dużo pomysłów, jak zrobić coś samemu. Chodzi o atmosferę.
Czy to jest służbowy projekt z weekendu?
To była ta fajna część.
Trudniejsze było przeniesienie służbowych rzeczy do biura.
Dlaczego mi nie powiedziałeś?
Chciałem cię zaskoczyć.
To się udało.
- Sam złożyłem kolejkę! - Oby Tom dał ci za to naklejkę.
Nie chodzi tylko o dekoracje.
W świętach najlepsze są wyjątkowe zajęcia.
W mieście tak dużo się dzieje. Zobacz.
Z pewnością braliście w tym udział.
Ja we wszystkich.
Zapalanie świateł na choince, kolędowanie. Świąteczne przedstawienia.
Miło się przejść i chłonąć świąteczną energię.
Tak?
Rozumiem.
Nie lubisz świąt, ale mogę ci pokazać, jakie są fajne.
W sumie Elli by się to podobało.
Ella jest dziś z tatą?
Tak, trenują do zawodów w zjeżdżaniu na kartonie.
Na pewno znają ten sekret. Mocna taśma.
- Co? Taśma? - Wiesz, jak to mówią.
Jeśli taśma nie rozwiązuje problemu, używasz za mało taśmy.
Jasne, przekażę im.
To jeszcze nie wszystko.
Więcej jedzenia?
- Tak. - Ojej.
Chętni na ciasto dyniowe?
- Znajdę miejsce. - Ja też. Przesuńcie się, kulki z ryżu.
Dziękuję.
- Cześć. - Pa.
- Przejazd z Pashą? - Tak. Jestem Lisa.
- Lisa nie jest fanką świąt. - Wyczułem to.
Ciekawe, czy przeżyje.
- Nie wspomniałeś o Mikołaju. - Jeszcze nie jestem gotowy.
Może polubi święta.
Co jest? W porządku?
Tak, przepraszamy. Jedźmy.
Musi się z czymś zmierzyć.
Mój chłopak uwielbia święta.
- Mój chłopak. - Tak, nie spodziewałam się.
Co ja mam zrobić? Zerwać z nim i wrócić w styczniu?
Jesteście wymarzoną parą. Zniesiesz trochę świątecznego klimatu.
To było niefajne. Bardzo dziwne.
Te dekoracje, wszystko. Trzy dni szykował to miejsce.
Potrafi się skupić, widać, że to prawnik.
Gość, który w tygodniu nigdy nie ma czasu, nagle znajduje czas na to?
W tym całe piękno.
A to wszystko, o czym gadał przy kolacji? Kuligi, świąteczne filmy, co tam jeszcze?
Będziecie się codziennie spotykać.
- Żeby obchodzić święta. - To spore wyzwanie.
Wiem, co zrobić, żebyś się wczuła. Daj telefon.
Daj mi swój telefon.
Dziękuję.
Tak! Dobry jestem.
Dzięki za pomoc, panie Spielberg.
- Zrobiłem pociąg! - Tak.
To Lisa.
Przykro mi. Było miło.
Nie, chce, żebym jej pokazał moje pomysły na dekoracje.
Jutro z Ellą, po szkole? Dam świętom szansę.
- Nie wydawało się tak, kiedy wychodziły. - Widzisz? To magia świąt.
Pójdę rano do mojego magazynu.
Przyniosę zapasowe ozdoby na jej choinkę.
Teoretycznie to niewydawanie pieniędzy.
Jutro pracujesz.
Zgłoszę chorobę.
Ty zgłosisz chorobę?
A co? Jak to się w ogóle robi? Dzwoni się do pielęgniarki?
Mamy ją w kancelarii?
- Zadzwoń do asystentki. - Tak zrobię.
- Tom. - Tak?
Głęboki oddech.
Głębszy.
Odpisz Lisie.
No tak. Odpisuję…
Okej.
MOŻE ZACZNIEMY O 11? WEZMĘ DZIEŃ WOLNEGO
I co?
Chce się jutro spotkać. To poniedziałek.
Jutro wieczorem?
Cały dzień.
- Alleluja! - Strasznie dużo krzyczycie.
Pasha, są święta.
PRZYGOTOWAĆ I UBRAĆ CHOINKĘ U LISY
- Hej. - Tom.
Wychodzisz gdzieś?
Miałeś przyjść o 11.
Obudziłem się, magazyn był już otwarty.
Pomyślałem, że może też już wstałaś.
Muszę iść do biura.
- Nie pracujesz dziś z domu? - Mamy zebranie.
To wszystko się przyda?
Przy samochodzie mam jeszcze dwa pudła.
Poradzisz sobie tu sam?
No pewnie. Muszę jeszcze przejrzeć wszystkie zapasowe ozdoby.
A ty masz jakieś? Sprawdzę, ile wyjdzie razem.
To świąteczne pudełko.
Super. Przejrzę to i ozdoby.
Idź spokojnie do pracy.
- Zostało trochę kawy. - Masz może kakao?
- Od kiedy pijesz gorącą czekoladę? - Kakao?
To jedna z wielu świątecznych przyjemności.
Jasne. Niestety nie mam.
Przyniosę.
- Okej. - Okej.
Lecę do pracy.
Leć.
Musimy się klikać. Nikt nas nie otwiera.
Jeśli nikt nie otwiera, nie mamy pracy.
Mają zobaczyć coś, co sprawi, że zechcą tu zostać.
Następny punkt. Lisa, jesteś tu?
Tak, Grant.
Super. Potrzebujemy nowych pomysłów.
Burza mózgów.
Ktoś wspomniał o hipsterskim klubie wspinaczkowym.
Glenn ma obsesję na punkcie ASMR. Co to w ogóle jest?
Cieszę się, że nie przyszedł.
Boże Narodzenie. Czyjaś pasja to czyjś koszmar.
Proszę, kakao.
Wytwornie.
Dodałem szczyptę gałki muszkatołowej, żeby kopało.
- Mam gałkę? - Kupiłem całą.
Trzeba mielić świeżą, bo traci smak.
- Serio? - Serio.
To nie gorąca czekolada od mamy.
Nie, to kakao.
- Pyszne. - Dobrze.
- Pokazać ci, co zrobiłem? - Jasne. Prowadź.
Ozdoby są gotowe do powieszenia. Do części dodałem haczyki.
Światełka. Sprawdziłem, czy nie ma spalonych lampek.
Trzeba tego pilnować.
No i choinka, przygotowałem miejsce tutaj w rogu.
- Jasne. - Chodź.
Stanowisko do robienia własnych ozdób.
Nie próżnowałeś.
Lubię to. W pracy wszystko dobrze?
Tak, mam kłopot z jednym artykułem.
Ella jest do 15 w szkole. Zjemy lunch?
Jasne. Dopij kakao i chodźmy.
Nie robiłaś nic fajnego z rodziną na święta?
Moi rodzice nigdy nie robili nic fajnego.
Może dlatego, że nie nosili czegoś takiego.
- Nie. - Dzwoneczek?
Patrz, jaka świetna. Dla mnie.
Znam miejsce ze świątecznymi muffinkami, gdzie robią krem…
Przejdź na tę stronę.
To niebezpieczna okolica.
- Do ataku! - Cofnij się!
W dół! Dobrze, biegnij! Nie dzisiaj, Piegus!
Myślałaś, o czym napiszesz do Mikołaja?
Mam parę pomysłów.
Na przykład?
Może iPhone.
Nie sądzę, by elfy znały technologię iPhone’a.
Mogą zrobić iPhone’a.
Jestem pewna, że iPhone’ów nie robią na biegunie.
Na biegunie mogą zrobić wszystko.
Tom, współpracuj ze mną. Podobno jest limit wiekowy na iPhone’y.
Słyszałam, że 11 lat.
Jedenaście?
Mikołaj nie przynosi prezentów dzieciom powyżej 10 roku życia.
No właśnie, Tom.
Podobno uważa, że osiem lat to za mało na iPhone’a.
To prawda, że Mikołaj wszystko o tobie wie
i nie może przynieść czegoś, na co nie jesteś gotowa.
Dobra.
Dobra. Chodźmy znaleźć choinkę.
Do twojego domu potrzebujemy drzewka na jakieś 180 cm.
Powiedziałbym, że te tyle mają. To pierwsza opcja.
Inspekcja musi sprawdzić, czy nie ma łysych miejsc.
- Tak jest! - Dobra.
Sprawdź z tyłu, tam bywa słabo.
Gałęzie w dobrym stanie. Idealna.
- No to mamy choinkę. - Cudowna.
To jeszcze nie koniec. Widziałyście kiedyś pryskanie?
No proszę.
Ale super! Co jeszcze można spryskać?
Dziś tylko choinkę. Teraz musi wyschnąć przez noc.
Ale możemy przygotować ozdoby.
A jutro ubierzemy choinkę, dobrze?
Ale super!
O to chodziło!
„Grincha złapała pana Who córeczka,
która po wodę wyszła z łóżeczka.
Spojrzała na Grincha i w krzyk:
»Mikołaju, chwilkę,
dlaczego zabierasz moją choinkę?«
Lecz Grinch nie był wszak głupiutką rybką
i na kłamstwo szczwane wpadł bardzo szybko.
»Dzieciątko słodkie…«”
Wesołych świąt.
Ależ to był dzień.
Podobało ci się?
Muszę przyznać, że tak.
Naprawdę?
Tak. Głównie dlatego, że spędziliśmy go razem.
Zawsze dobrze się bawimy.
Tak, ale w święta jest jakoś magicznie.
Magicznie sprawiły, że to był poniedziałek.
Fakt.
Zrobiłem jeszcze coś,
czego ci nie pokazałem.
Ojej. Co znowu?
To.
Co to? Kolendra?
Nie. To jemioła.
Słyszałam o tym.
Mamy coś zrobić?
To faktycznie wesołe święta.
UDEKOROWAĆ CHOINKĘ
Przyszło po moim wyjściu, nie widziałem już.
Połóż to na moim biurku, zobaczę rano.
Ho, ho, ho, wesołych świąt!
Nie zapomnij o marchewce dla Rudolfa!
Zaśnieżyście!
Ale śliczna!
Prawda?
Tom, twój płaszcz.
Zostałem ośnieżony.
Już nie będę żartował.
- Wchodź. - Dobrze.
Nie potrzebuję pomocy, co wy. Ogarniam.
Dawno tego nie widziałam.
To ja w twoim wieku.
- Co zrobiłaś z włosami? - Babcia Joy je obcinała.
Całkiem ładne.
Czy Mikołaj istnieje?
Co takiego? Oczywiście, że tak.
Kolega w szkole mówił, że nie. Że to rodzice przynoszą prezenty.
Dlaczego tak uważa?
Brat mu powiedział.
Ech. Bracia.
- Jak ma na imię ten kolega? - Connor.
Powiedzmy, że jesteś Mikołajem.
Connor w ciebie nie wierzy. Przyniosłabyś mu coś?
Jak mógłby we mnie nie wierzyć? Jestem prawdziwa.
Mikołaj też jest. Więc jeśli Connor nie wierzy w Mikołaja,
czy on przyniesie mu prezent?
- Chyba nie. - I to jest problem Connora.
Ale nie twój, o ile nie przestaniesz wierzyć.
Na wszelki wypadek napiszę list.
To dobry pomysł.
Gotowe? Trzy, dwa, jeden…
Wspaniała!
Najładniejsza choinka w moim życiu.
OPOWIEŚĆ WIGILIJNA
Śpi jak suseł.
Kto, ja?
Wszystko gra?
Blokada twórcza.
Spędziłaś cały weekend świątecznie i wciąż nie wiesz, co napisać?
Czuję się zagubiona.
Spędziliśmy na tym cały tydzień.
Dlaczego to jedno święto jest takie ważne?
- Lisa. - Tak, Grant?
Artykuł o świętach.
Jasne, szlifuję szczegóły, szefie.
Mikołaj się zbliża, a ja mam reklamy do sprzedania.
Kasa się musi zgadzać. Dajesz.
Robi się.
Dlatego wciąż ma twarz jak Grinch.
KOLACJA U MNIE
Ella zapytała, jak to możliwe, że Scrooge umarł, ale nie umarł.
Przegapiła parę szczegółów, ale ogólnie wie, o co chodzi.
Była zachwycona.
- Tak. - To świetnie.
Bez urazy, Tom,
ale byłem gotowy na rok bez Opowieści wigilijnej.
Jestem urażony.
W imieniu własnym i Ebenezera. Jest bardzo wrażliwy.
Przykro mi.
Cały ten tydzień otworzył mi oczy.
Ktoś tu przesiąka klimatem świąt! Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję.
O rany, Tom.
Dzięki za rozmowę z Ellą o Mikołaju. Zawsze się tego bałam.
Dlaczego?
Nie chcę jej odebrać radości z wiary w Mikołaja,
ale nie lubię jej okłamywać
i nie chcę, żeby się z niej śmiali w szkole.
Pamiętam, jak ze mnie się śmiali.
Jedna przemądrzała bogaczka, Jennifer Alerdese,
trzęsła całą klasą.
Kiedy ona przestała wierzyć, inni też musieli.
Byłam wtedy samotną twierdzą.
Tragiczne.
Biedna, mała Sharon. Przykro mi.
Prawda? Boże.
A co, jeśli on istnieje?
Kto? Mikołaj?
Tak. Co, jeśli rację mają ci, którzy wierzą, a wątpiący się mylą?
- W podstawówce? - Nie, zawsze.
Mikołaj istnieje?
Tak.
Daj spokój.
Serio.
Tom.
Ups.
Serio myślisz, że jeden gość objeżdża w nocy cały świat?
I przynosi wszystkim prezenty?
Tylko dzieciom, ale tak.
Nie mówisz poważnie.
Wierzysz, że na biegunie północnym żyje facet,
którego elfy robią zabawki?
Tak jest.
Ale to niemożliwe.
Dzieci przestają w niego wierzyć, bo zaczynają rozumieć logikę,
a to nie ma sensu.
Tu chodzi o magię, nie logikę.
Czyli co, magia też istnieje?
Świąteczna magia. Owszem.
- Spróbujmy. - Dobra.
Wierzysz, że ten facet ma sanie i ciągną je renifery.
Tak.
Latające renifery?
Tak. To świąteczna magia.
I ma worek pełen milionów zabawek?
Tak jest.
- Świąteczna magia. - Bez niej by się nie dało.
Nie wiem, czy mówisz poważnie, czy nie.
Jak objeżdża cały świat w jedną noc?
Tylko nie mów, że to świąteczna magia.
Ale trochę tak.
Do tego oczywiście żyje w innej wersji czasu niż my.
- Słucham? - Pomyślcie.
Objeżdża cały świat w jedną noc. Żyje dłużej niż inni ludzie.
Tu chodzi o koncepcję czasu.
On żyje w jednym modelu, a my w innym.
Myślałam, że zarabiasz na życie dzięki zasadom, dowodom i logice.
Pogadajmy o logice. Spójrzmy na to z twojego punktu widzenia.
Twierdzisz, że to kompletnie zmyślona historia,
co do której zgadzają się miliardy ludzi?
Czyli każdy rodzic w USA to spiskowiec promujący kłamstwo,
ale wszyscy promują to samo?
To faktycznie mniej logiczne niż istnienie prawdziwej osoby,
która operuje świąteczną magią.
Ale nie wszyscy obchodzą święta.
Większość świata tak.
Assan, jesteś muzułmaninem. Może coś dodasz?
Odbyłem tę walkę lata temu, teraz wasza kolej.
- Assan obchodzi święta. - Jestem pewna, że nie.
Nie obchodzi ich jako święta religijnego.
Mówię o świętach Mikołaja.
Kiedy nucisz pod nosem kolędę, obchodzisz święta.
Idziesz na imprezę albo na spotkanie z rodziną.
Obchodzisz święta.
To tylko zwyczaje, od których nie ma ucieczki.
To sugeruje, że jesteśmy uwięzieni,
ale to nieprawda, co roku czekamy na święta.
To jedyne, co jednoczy wszystkich.
Chcesz mi powiedzieć, że taka jednocząca siła,
zjawisko przekraczające kraje i religie,
nie ma związku z prawdziwą osobą?
Myślę, że Mikołaj w sensie ducha świąt jest oczywiście prawdziwy.
Też tak uważasz.
Ja nie żartuję.
Wierzę w Mikołaja.
- W porządku? - Będzie dobrze.
Nie przejmuj się, jedź.
Nic się nie dzieje. Jedź.
Mój chłopak wierzy w Mikołaja.
Moja żona w astrologię.
- Nie do ciebie. - Przepraszam.
- Bliźnięta. - To jakieś szaleństwo.
Miał kilka celnych argumentów. Daje do myślenia.
Sharon, tylko nie ty. Mam się z tym pogodzić?
Mówiłaś, że ten tydzień z Tomem był super.
Z Tomem i Mikołajem.
I Ellą.
Teraz muszę przekonać dwie osoby, że Mikołaj nie istnieje.
- Nie wybiegła stąd. - Ale nie była zachwycona.
Nikt nie jest, Tom. Na zbyt wiele liczysz.
Myślałem, że ty się zgadzasz.
To ciebie lubię. Mikołaj mi wisi.
- Czyli też myślisz, że oszalałem? - Tego nie powiedziałem.
Nigdy się nie dowiemy, czy Mikołaj istnieje.
Mogę w to wierzyć z tobą. Dla naszej przyjaźni.
Nie jestem tak pewien jak ty, bo to i tak nie ma dla mnie znaczenia.
Co robić? W planie na poniedziałek jest oświetlenie choinki.
Czasem trzeba dostosować plany do potrzeb innych ludzi.
Chcesz napisać świetny artykuł o świętach?
Chyba właśnie znalazłaś temat.
Chyba nie mogę.
Nie uciekaj, podrąż trochę. Zostało wiele do odkrycia.
To lepsze niż artykuł, który napisał się sam.
Mógłby go pisać Mikołaj.
- Najważniejsze, że ją kochasz. - Tak.
- A ona kocha ciebie. - Oby.
Musisz uwierzyć, że cię zaakceptuje całego.
- Spróbuję. Dzięki. - Spoko.
- Od tego są elfy. - Jesteś najlepszy.
- Dobranoc. - Pa.
JESTEŚMY UMÓWIENI NA PONIEDZIAŁEK?
JASNE
Co ma wspólnego światło na choince ze świąteczną magią?
Trzeba utrzymywać ducha świąt. Stąd się bierze świąteczna magia.
Ze światełek na drzewie?
Migoczące światełka są jak bożonarodzeniowe fajerwerki.
Codziennie widzimy to wszystko: drzewo, dom, latarnię.
Przez jeden miesiąc w roku
pokrywamy je cudownym blaskiem światła i kolorów
i możemy spojrzeć na świat na nowo.
To dziecięcy zachwyt tworzy magię.
- Ale super! - No.
Dziękujemy za przybycie. Czas rozświetlić tego gagatka.
Dajesz, Ben!
Żaden problem!
Do ataku!
- Odwrót! - Przestań!
Tak! Hura!
Masz za swoje, Piegus!
Spójrz na elfa.
Spójrz na elfa. Ho, ho.
Patrz, jaki słodki. Spójrz na elfa.
Czy ta mała zabije Mikołaja?
Możliwe, że tego tak. Ale prawdziwemu nic nie będzie.
Mów do niego. Cześć, ho, ho, ho.
Dziękuję.
W porządku. Ho, ho, ho! Wesołych świąt!
Ho, ho! Cześć, zapraszam.
Ho, ho, ho! Jak masz na imię?
- Jestem Ella. - Miło mi. Co byś chciała na święta?
- Chciałabym iPhone’a. - Iphone’a! Nieźle.
- Mikołaje nigdy nie umrą. Wiesz czemu? - Czemu?
Bo to ucieleśnienie wydawania pieniędzy w święta.
Wszystkie sklepy sprzedające zabawki, kartki
i lexusy z kokardą nie odpuszczą swojemu symbolowi.
Zwłaszcza w czasach,
kiedy szczęście w święta mierzy się liczbą prezentów.
- Ale naprawdę chciałabym… - Tak?
Och!
Firmy będą robić to, co robią.
Ale pomyśl o tej chwili, gdy ktoś otwiera idealny prezent.
To spojrzenie! Po prostu cudowne.
Nie trzeba wierzyć w Mikołaja, by dawać sobie prezenty.
Oczywiście, że nie.
I czy nie powinniśmy tego robić przez cały rok?
Tak.
O to chodzi w prezentach.
To niespodzianki, więc nie mogę niczego obiecać.
- Rozumiesz? - No.
Dobrze. A teraz zdjęcie.
Spójrz na elfa. Cześć, Iskierko!
Ho, ho, ho, wesołych świąt! Dziękuję.
- Dzięki, Mikołaju. - Dziękuję. Wesołych świąt.
Wesołych świąt.
Dzięki, mamo.
O co poprosiłaś Mikołaja?
Nie powiem.
Dlaczego?
Bo to sprawa między nami.
Ho, ho, ho!
Następne pytanie.
Ulubione drzewo Mikołaja, pięć sylab.
Ulubione drzewo Mikołaja na pięć sylab?
- Już masz? - Jasne. Zaufaj mi.
Dobrze.
Zobaczenie Mikołaja byłoby dowodem.
Widziałeś go?
Nie, to niemożliwe.
Nie przyjdzie do ciebie, jeśli czekasz i próbujesz go złapać,
jakby był włamywaczem.
Dlaczego wierzysz w niego, skoro nie ma dowodów?
Właśnie dlatego, że nie ma dowodów.
Potrzebujemy wiary w obliczu nieznanego.
Jasne.
A jeśli się mylisz?
Wolę się mylić, wierząc w coś wspaniałego,
niż mylić się, nie wierząc w nic.
Nadciągają odpowiedzi!
Ulubione drzewo Mikołaja na pięć sylab.
Ho-ho-choinka!
Mamy to.
Tak napisaliście? Macie rację!
Brawo, gratulacje.
Wciąż prowadzimy.
CIASTECZKOWY MARATON
Następna partia!
I do środka.
Super!
Jeszcze jedną porcję?
To była już ostatnia.
- Tylko jedną. - Już zrobiłaś jeszcze jedną.
Świetnie sobie radzisz.
Myj zęby, zaraz do ciebie przyjdę.
Ile partii jeszcze zostało?
Jakieś sześć gotowych do piekarnika
i potem jeszcze z cztery, a ciasta jest dość na kolejne cztery.
- Musi wystarczyć dla każdego na liście. - Twoja lista, jasne.
Wiesz, o co Ella prosiła Mikołaja?
Nie chciała mi powiedzieć, ale zgaduję,
że zaczyna się na „i” i kończy na „Phone”.
Biedactwo.
Znam mnóstwo rzeczy, które się jej spodobają.
To i tak dobrze, że powiedziała Mikołajowi, czego chce.
Nie dostaje prezentów od Mikołaja, tylko ode mnie i Roberta.
Nie, jeśli wierzy.
Może nie rozmawiaj już z Ellą o Mikołaju?
Dostaje niewłaściwy sygnał.
Że Mikołaj istnieje?
Dokładnie ten sygnał.
Kiedy powiedziałem jej to tydzień temu, to było dobrze, bo myślałaś, że kłamię.
Teraz mówię prawdę i to już źle.
Nie uważam, że to prawda.
Nie odbieraj Elli jej wiary.
Nie zamierzam.
Jeszcze nie.
Ale kiedyś mnie o to zapyta i powiem prawdę.
Nie powinnaś przekazywać jej braku wiary.
Tom, to jest moja córka.
Masz rację.
Nie chcę robić z tego problemu.
- Przepraszam. - Po prostu chronię dziecko.
Rozumiem.
Tom, poczytasz mi Grincha?
Muszę pracować, wiesz? Ale mama ci poczyta.
Ona nie naśladuje Grincha tak dobrze.
- Co? - Dziękuję, ale obowiązki wzywają.
No dobrze.
Idziesz, mamo?
Nie jestem mamą, jestem Grinchem.
Widzisz?
Tak.
Jestem Grinchem!
Grinch tak nie robi.
Święta. Albo jedziesz na tym wozie, albo jesteś pod nim.
PIĄTEK, 12 GRUDNIA
Boże.
Zobaczyłem to i pomyślałem o tobie.
PANI MIKOŁAJOWA
Super.
Będę wyglądała bardzo…
świątecznie.
No.
Ho, ho, ho!
DZIEŃ DOBRY
Jak tam w pracy?
Dobrze, aktywnie.
- Jest jeszcze Ella? - Już wyszła z Robertem.
Chciałem ją zobaczyć.
Nagrałem dla niej wszystkie świąteczne piosenki.
- Dasz jej później. - Jasne.
To na rozgrzewkę, zanim się przygotujesz?
Do czego?
Do kuligu.
- To dzisiaj? - Tak.
Myślałam, że to miało być w sobotę.
Nie, jutro są kolędowe śpiewanki. Dzisiaj jest kulig.
A może zrobimy sobie mały urlop od świątecznych aktywności?
Jest wyprzedany. To jedyny raz, kiedy możemy iść.
A gdybyśmy nie poszli?
Chodzę co roku.
Tom, jesteś wyczerpany.
Zmęczony jak renifer po westernie.
Nic mi nie jest.
Nie mam ochoty się cała okutać tylko po to, żeby zmarznąć na sankach.
Mają ciepłe napoje i jest przyjemny wieczór.
- Dobrze, Tom. - Zobaczysz, jest naprawdę fajnie.
Tom, powiedziałam, że nie chcę iść.
Ale planowałem iść, więc czuję, że naprawdę powinienem.
No to idź.
Ty nie idziesz?
Nie.
- Nie porzucaj teraz świąt. - Nie porzucam.
Potrzebuję przerwy.
Święta to przerwa.
Wszyscy jesteśmy lepszymi wersjami siebie.
O to tu chodzi?
O lepszą wersję Toma?
- Tak. - Tak podejrzewałam.
Bo myślałam, że wyrywasz się z pracy,
żeby spędzać świąteczny czas ze mną i z Ellą.
A teraz widzę, że nie chodzi o czas dla nas.
Chodzi o czas dla Mikołaja.
Chodzi o świętowanie.
Nie, Tom. To już obsesja.
Święta to nie tylko radość, zabawa i tęcza.
Dla części z nas to puste rytuały i złamane obietnice.
Czasami to naprawdę nic przyjemnego.
Kiedy miałam siedem lat, znalazłam Barbie w szafie rodziców.
Miała być dla mnie. Od Mikołaja.
Kiedy im o tym powiedziałam, nie dali mi jej.
Zwrócili ją do sklepu i powiedzieli, że sama zrujnowałam sobie święta.
Mikołaj już nigdy się nie pojawił.
- Przykro mi. - Ważne były rytuały, nie uczucia dziecka.
Teraz dzieje się dokładnie to samo.
- Jak mogę to naprawić? - Nie możesz.
Nie pomachasz świąteczną różdżką i nie naprawisz tego.
Bardzo się różnimy.
Nie powinniśmy się już spotykać.
Lis, nie tego chcę.
Nie mogę ci dać tego, czego chcesz.
Więc ja chcę tego.
Rozumiem.
Daj to Elli.
Nie powinienem był jej mówić o Mikołaju.
Nieprawda.
Taki jesteś, to by cię dręczyło.
Niebycie z nią dręczy mnie bardziej.
Co dokładnie powiedziała?
Że zrujnowałem…
Wszystko zrujnowałem przez Mikołaja.
- Takich słów użyła? - Nie całkiem. Ale…
Taki był sens.
Może nie chodzi o ciebie. Może ma własny problem ze świętami.
Już za późno.
Witajcie na świątecznych śpiewankach.
Zaczniemy od ulubionego utworu „Jolly Old St. Nicholas”.
Wszyscy mają śpiewać.
Lisa odnalazłaby się tu o wiele lepiej.
Przestań.
W porządku?
Nie.
Chcesz stąd iść?
- Tak. - Chodźmy.
Pani Mikołajowa i ja uznaliśmy,
że to będą najlepsze święta wszech czasów.
Ho, ho, ho, weso…
Jak święta zmieniły mój związek w kupę ości.
Szybciej nie mogłam.
Co się stało?
Cześć, Sharon.
Robert musiał służbowo wyjechać z kraju.
A zawody są w niedzielę.
Niewiele w życiu zbudowałam sanek z kartonu.
Prosiłam, żeby zadzwoniła do Toma, nie do ciebie.
Tom jest zajęty.
Skąd wiesz? Nawet nie pytałaś.
Wiem i już.
No dobrze.
A może wejdziesz do pudła i zjedziesz po zboczu?
- Proszę. - Tom.
Ella! Cześć.
- Tęskniłam. - Ja za tobą też.
- Masz jakiś projekt? - Duży.
Niech no spojrzę. Co my tu mamy?
Ale tu super!
Cudownie! Twój dom jest super.
Co jest pod tym?
Ups.
Skąd się to wzięło na Mikołaju?
- Podoba ci się? - Super. Robi coś?
Dobre pytanie.
- Ho, ho, ho. Wesołych świąt. - On żyje.
- Pobawimy się kolejką? - Nie masz projektu do zrobienia?
Mam. Nie jest dobrze.
Kiedy są zawody?
W niedzielę rano.
- Potrzebujemy więcej taśmy. - Jak to ma wyglądać?
Ho, ho, ho. Wesołych świąt.
Dobranoc, Jen.
Grant, masz chwilkę?
Chcesz ze mną gadać?
To będzie dobre. Chodzi o twój zaległy artykuł?
Zaległy. Duże słowo.
Jestem tu naczelnym.
- Nie dam rady go napisać. - Odpada.
Grant, wiesz, jak nie lubię świąt.
Dlaczego mi to zleciłeś?
Nie chcę artykułu o świecidełkach i ajerkoniaku.
Chciałem kogoś z interesującym punktem widzenia.
To właśnie ty.
Nie cierpisz świąt.
Rozumiem, ale reszta świata tak nie ma.
Jak się spotkać w pół drogi?
To wszystko?
Wybrałem cię, bo w ciebie wierzę.
Znajdziesz coś.
- Cześć. - Cześć.
Wejdź.
Dzięki, że pozwoliłeś mi przyjść.
Nie ma sprawy.
Jakie to jest pyszne!
Przywołuje wspomnienia, ale nigdy nie uda się jak u mamy.
Pewnie nie. Ale jest pyszne.
A więc…
Tom.
Tak.
Potrzebuję opinii. Jakim cudem znosisz to tak dobrze?
Tom bardzo się stresował, kiedy powiedział ci o Mikołaju.
Znałem go trzy lata, zanim mi powiedział.
Myślałem, że wiem o nim wszystko, a tu wyjechał z takim wariactwem.
To jest wariactwo.
Też tak myślałem.
Ale nie chcę go oceniać tylko za to.
Lubię się z nim przyjaźnić.
Nie było łatwo przyjaźnić się z kimś,
kto wierzy w coś, w co już dziesięciolatki nie wierzą.
Potem pomyślałem, jak to jest być muzułmaninem w Denver, w Kolorado.
Otaczają mnie ludzie, którzy nie wierzą w to, co ja.
Widzę, jak czasem na mnie patrzą, kiedy mówię, że jestem muzułmaninem.
Jakby moja wiara sprawiała, że jestem niebezpieczny,
zły, dziwny czy jak się to jeszcze kojarzy.
Kiedy pojawia się ta etykietka,
nic więcej się nie liczy.
Przykro mi.
Dzięki.
Ale Tom nigdy tak nie zrobił.
Nie dbał o to, że wierzę w coś innego niż on.
Jak ja mógłbym to robić?
Rozumiem, co masz na myśli, ale Mikołaj to nie religia.
Jedyna różnica między religią a Mikołajem jest taka, że kiedy dorastamy,
wierzący dorośli mówią, że nasza wiara jest dobra.
Ale też nie mają dowodu.
Po prostu twierdzą, że to, w co wierzymy, jest prawdą.
O Mikołaju dorośli mówią, że to nieprawda.
Tom postanowił nie wierzyć dorosłym.
Jesteś dobrym kumplem.
On też.
DZIADEK DO ORZECHÓW
- Cześć, co tam? - O której jest Dziadek do orzechów?
Potrzebuję kofeiny z pół godziny wcześniej.
Nie idziemy.
Co? Kto to? Proszę mnie połączyć z Tomem.
Nie mogę. Muszę pracować nad sankami Elli.
Poszła spać bardzo późno, a i tak nie skończyliśmy.
Najlepszy Król Myszy w dziejach podstawówki w Woodbury
nie idzie na Dziadka do orzechów?
Moja mama pisała tę recenzję.
A co z twoim planem?
Assan, a nie wiesz,
że czasem trzeba dostosować plan do potrzeb innych ludzi?
To brzmi bardzo mądrze.
Jak z ust geniusza.
Jak ci idzie?
Wciąż faza montażu. Niczego nie testowałem.
Zawody są jutro, tak?
Nie pomagasz.
Pamiętaj: taśma.
Rozłączam się.
„Mikołaju, chwilkę, dlaczego zabierasz moją choinkę?”
Święta. Nawet Grinch to w końcu zrozumiał.
- Tom! - Cześć, Ella!
Cześć.
Zwycięskie sanki gotowe do boju.
- Dodałeś taśmy? - Każdy skrawek, jaki był.
- Pożyczyłeś je od Mikołaja? - Nie, ale trochę mnie zainspirował.
Wyglądają super.
Nie wypróbowaliśmy ich. A jeśli się rozpadną?
A jeśli? Potrzebna jest inspekcja.
Idę na metę, będę robić zdjęcia.
- Powodzenia! - Trzymaj się ciepło.
Dziękuję, że znalazłeś na to czas. Ella bardzo się cieszy.
- Jest zachwycona. - To dziecięcy zachwyt tworzy magię.
Przepraszam, że święta były ważniejsze niż my.
Działałem jak wariat.
Nie użyłabym słowa „wariat”. Ale dziękuję.
- Po inspekcji, szefie. - I jak?
Zdały śpiewająco.
Wskakuj do środka. Zobacz, jak się czujesz.
I co myślisz?
Są idealne.
No to jedziemy.
Powodzenia. Przyda ci się.
Tylko nie Piegus.
Musimy wygrać.
Zawodnicy na start!
Rodzinne zawody zaczną się za minutę.
- Jedziesz z nami, mamo? - Powinnaś.
Chciałam patrzeć z góry.
- Chodź. - Jest dużo miejsca.
Proszę, mamo.
Chodź, pomogę ci. Spodoba ci się.
Proszę się ścisnąć z przodu.
Mam kolana przy zębach.
Taki projekt. Wszystko w porządku, pani pilotko?
Tak jest, szefie.
Jak stąd ruszymy?
No tak.
- Zdążyłem? - Ledwo, właśnie o ciebie pytano.
Popchnij nas, kiedy powie „start”, a potem my się wysilamy.
Popchnięcie to wysiłek.
Zawodnicy na start!
- Głowy nisko. - Tak jest.
Nie jestem przekonana, Tom.
Będzie dobrze. Uszy do góry.
Lepiej, żeby były z daleka od góry.
Widzimy się na mecie.
Zawodnicy, gotowi?
Start!
Jedziemy!
To jest straszne!
Zostały tylko jedne!
Mamy ich!
Dogonimy ich, jeśli skoczymy.
Pochylcie się w prawo.
Uwaga!
W powietrzu będą szybsze.
O Boże.
Nie!
Dalej!
Tak!
Hura!
- Udało się! - Wygraliśmy!
Uwaga, uśmiech!
To ja pchałem!
Jak ci smakuje kakao?
Może być. Nie takie dobre jak twoje.
Zrobię ci kakao mistrzów, jak wrócimy do domu.
Nie przestanę o tym mówić. Jesteśmy legendą.
- Jesteśmy. - Tak.
Nie udałoby się bez pchnięcia Assana.
Dzięki, Assan.
Chciałbym coś wszystkim powiedzieć.
Na stojąco?
To ważne.
Słuchamy.
- Jak wiecie, kocham święta. - Mało powiedziane.
W tym roku odkryłem, że mogą przynieść trudności,
nie tylko dary.
To moment na refleksję, a refleksja czasem boli.
Wiem, że zniosę wszystko, co przyniesie ten okres.
Spędzanie czasu z tymi, których się kocha, sprawia, że święta są magiczne.
Nie dekoracje czy aktywności.
- Amen, bracie. - No.
Ja też chcę coś powiedzieć.
Słuchamy.
Jasne.
Jak wiecie, miałam pewne wątpliwości co do świąt.
Pewne?
Tom, nauczyłeś mnie, że nie chodzi o sztywne tradycje.
Można się dobrze bawić.
I nie zawsze w szafie czeka Barbie, żeby wszystko zepsuć.
Co takiego?
Nie przerywaj, dobrze idzie.
Jasne.
Tom.
Zrobiłeś to wszystko dla Elli.
Nie z powodu świąt, a dlatego, że kochasz ją i mnie.
Kiedy cię potrzebowałyśmy, byłeś w pełni przy nas.
W taką magię chcę wierzyć.
Amen, siostro.
Czy mogę odwołać to, co wtedy powiedziałam?
Tak, proszę.
Zgadzam się, dziękuję.
Mówiłem.
Nie trzeba było geniuszu.
- Jest jeszcze jedno. - Ja mam jeszcze jedno.
- Czy to to samo jedno? - Jakie jest twoje?
- Najpierw twoje. - Nie, twoje.
Czyjeś w końcu.
- Ty zacznij, proszę. - Dobrze.
Tom, nie chcę, żebyś kiedykolwiek utracił wiarę w Mikołaja.
Twoją miłość do świąt.
Nauczyłeś mnie, że trzeba wierzyć w coś większego niż my sami.
W coś bez dowodów.
I że każdy dorosły powinien mieć w sobie dziecięcy zachwyt,
bo on osładza życie.
To nie koniec.
Zaczekaj. Teraz szybko ja.
- To coś innego. - Wiedziałem.
Napisałem list.
To mój tegoroczny list do Mikołaja.
To wszystko. Tylko tego chcę.
To my.
Ella, jesteś najfajniejszym dzieciakiem, jakiego znam.
Zawsze będę twoim przyjacielem, obiecuję.
Lisa.
Nie umiem wyrazić, jak bardzo cię kocham.
Zamiast tego po prostu uwierzę w naszą miłość
i naszą wspólną przyszłość bardziej niż w Mikołaja.
Nie gadaj.
Liso Ann Russell, wyjdziesz za mnie?
Nie spodziewałam się Mikołaja w oświadczynach.
- Tak. - Tak? O Boże.
Tak! Hura!
Tak!
On istnieje!
Kto?
Mikołaj istnieje.
O to go prosiłam. Żebyście wzięli z Tomem ślub.
I weźmiecie.
To logika nie do podważenia.
Chodź tu.
Ja też chcę.
Zrobiłem to! Udało się!
- Cały się spociłem. - W porządku?
Calutki.
Święta. Kochasz je czy nienawidzisz,
to jedyny czas w roku, kiedy wszyscy się rozumieją.
Chcesz zamienić swój dom w karnawałowy pokaz?
Nie martw się, sąsiedzi się nie wkurzą.
Przyjdą tłumnie, by go podziwiać.
Dawno nie widziałeś krewnych?
Przyjmij opóźnienia i korki z godnością,
bo nie ty jeden jedziesz, by znów się spotkać.
Na krótką chwilę stresy i terminy szybko pędzącego świata
ustępują tradycjom, starym i nowym.
To święto Mikołaja.
Przekracza on kraje i religie.
Nie ma sobie równych. Możesz w niego wierzyć.
Możesz nie wierzyć.
Ale nigdy nie trać wiary w małe akty zaufania.
Wiara to być może ostatnia wielka idea spajająca świat.
„Trochę magii jeszcze nikomu nie zaszkodziło.
Wesołych świąt”.
- Podoba ci się? - Bardzo.
Wszystko zapakowane.
- Tak. - Gotowe na jutro.
Wygląda wspaniale.
Idziemy spać. Ciekawe, co przyniesie Mikołaj.
- Tom. - Lisa.
Możesz w to wierzyć. I tak cię kocham.
A ty możesz nie wierzyć, a i tak cię kocham.
Czeka na ciebie skrzynka tego.
- W sypialni. - Uwielbiam kolendrę!
Zaczekaj!
ŚWIĘTA
O rany! Super!
Tom?
WIERZĘ W MIKOŁAJA
A czy ty wierzysz?
Napisy: Anna Radwan-Żbikowska