Downloaded from YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Official YIFY movies site: YTS.MX
Tak, ten facet to mój lekarz.
Ten o wyglądzie nazisty. Mówił, że umrę za pięć miesięcy.
Spytałam, czy nie za trzy.
Na pewno za pięć.
Plus minus miesiąc.
Nie męczyłam go kolejnymi pytaniami.
Cóż mogę powiedzieć?
Miałam dobre życie.
Brałam z niego jak najwięcej.
Nie boję się, ale mam duży kłopot.
A jednocześnie całkiem mały.
Postaw tam.
Dobra, zagrajmy w skojarzenia.
Łóżko.
Poduszka.
Sen.
Budzik.
Południk zerowy.
Wymyśliłaś to!
Od razu jęczysz. Nie wymyśliłam.
Południk serowy?
Co?
Co to ma być?
Teraz wymyślasz.
Za kogo ty mnie masz?
W porządku.
Mam dobre wieści.
Jakie?
Nadszedł czas.
Serio?
Serio.
Raz, dwa, trzy, cztery!
Haydara nie ma w łaźni!
To moje ulubione.
Dlaczego?
Tylko na tym jesteśmy wszyscy razem.
Co się dzieje po śmierci?
Znowu o to pytasz, Can?
Skarbie.
Podrapiesz mnie po plecach?
Jasne.
Dawaj.
Gotowy?
Lądujemy.
Dobra.
Manu manu.
No tak.
Proszę.
Dobranoc.
PRZEDSZKOLE GÜN W STAMBULE
Can?
Co, mamo?
Nie pójdziesz do szkoły?
Nie pójdę.
Wiesz, że kiedyś będziesz musiał?
Na jakieś 15 lat.
A może od razu pójdziesz na studia?
Masz już plecak.
Mógłbyś sam pływać promem.
- Jest ktoś ze strony Görkema? - Nie.
- A twój ojciec? - Nie zgodzi się.
Dopiero co stąd spadłeś.
Może leć na dół i zamów sobie deser?
Deser!
- Tylko ostrożnie. - Dzięki!
Proszę bardzo.
Zajmę się Canem.
Nie martw się.
Jasne.
Będziecie razem chodzić na imprezy.
Albo mnie posłuchaj i znajdź sobie kogoś.
Facet na twoim miejscu już znalazłby jakąś matkę.
Świetny pomysł.
Zajmie się nim facet.
Mój mąż.
Czemu na to nie wpadłam?
Mogłabyś kogoś do siebie dopuścić.
Wystarczy już.
Zaczekam na dole.
Smacznego.
Czemu robisz z siebie taką samotniczkę?
Can jest trochę zazdrosny, ale zaraz to załatwię.
Muszę cię o coś spytać.
Rozmawiam o czymś z twoją mamą.
Która z nas ma rację?
Wiadomo, że ty.
No właśnie.
Zrobię listę kandydatów.
Kogoś wybierzesz.
Prosta sprawa.
Kandydatów?
Kotku, możesz podejść?
Słucham pana.
Poproszę pudding chia
i pyszniutkie cortado.
Oczywiście.
Pograjmy na tablecie.
Gdzie go masz?
Zobacz.
Może powinnam wziąć ślub?
Z tym, który nazwał cię kotkiem?
Nie ma mowy.
Tak tylko sobie myślę.
Może nie byłoby to złe.
Ktoś zająłby się tobą, gdyby coś mi się stało.
- Nie zostałbyś sam. - Nic ci nie będzie.
Zdenerwowałem cię czymś?
No co ty.
Przepraszam.
- Nie wyjdziesz za mąż? - Nie.
Nie kłamiesz, co?
A czego nigdy nie robię?
Nigdy nie kłamiesz.
Właśnie, nie okłamuję cię.
Pooglądaj sobie.
Cześć.
- Proszę. - Dziękuję.
- Jedną przelewową bez mleka. - Już daję.
Babeczka!
Poproszę też babeczkę.
Razem 23 liry.
Proszę bardzo.
Ma pani drobne?
- Ja mam! - Naprawdę?
Mam dziesięć lir.
Dasz mi 13 monet?
Jeden, dwa,
trzy,
cztery,
pięć…
- Policzę od nowa. - Dobrze.
Proszę.
Co jest?
Spieszę się.
My też.
Naprawdę?
Zaczekasz dwie minutki.
Proszę, licz.
Jeden,
dwa,
trzy…
4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13.
Gotowe.
To tylko dziecko.
Mam czekać cały dzień?
Tak, bo mały uczy się liczyć.
Licz od nowa.
Skoro dopiero się uczy, to posiedzimy tu do rana.
Co, walniesz mnie?
Przyjmę pana zamówienie.
Świetnie.
Wezmę też babeczkę.
Co podać?
- Sok pomarańczowy. - Już podaję.
Reszty nie trzeba, dziękuję.
Chodź.
- Dzień dobry. - Poproszę papierosy.
Oczywiście.
FINANSE ZAKLINACZ ROWERÓW
- Dzięki. - Dziękuję.
Taką już mamy.
Potem kupię nową.
- Melisa? - Co?
Na tego też będziesz narzekać?
- Założyłaś mi konto? - Tak.
Ile razy ci mówiłam, że go nie chcę?
Usuń je.
Nie wygłupiaj się.
Kotku, mogę cię prosić?
Mam już dość tych kotków.
Mocne i pyszniutkie americano.
Już się robi.
Czego chcesz?
A jak sądzisz?
Witam.
Dzień dobry.
- Poproszę papierosy. - Już podaję.
Dziękuję.
- Miłego dnia. - Dziękuję.
Chodź.
Fatoş.
Co jesz?
Są w tym włosy.
Fatma.
Przepraszam, naskoczyłam na ciebie.
Chyba masz rację. Mogę kogoś do siebie dopuścić.
Dla dobra Cana.
- Że co? - Tak mi się wydaje.
Może on?
- Myślę o kimś konkretnym. - O kim?
Kojarzysz tego zaklinacza rowerów?
Fırat Fırtına.
On?
Super.
Nie ma szans.
Fırat Fırtına.
Kogo tu jeszcze mamy?
Nie żartujesz?
Co ty wymyślasz?
I to niby ja się wygłupiam?
Byłby dobrym ojcem?
W gazetach piszą, że co tydzień ma inną laskę.
Nie nadaje się na ojca!
Co to w ogóle za pomysł?
Posłuchałam znaków.
OK, boomer.
Ale jest jeszcze Can.
Can go zniszczy.
Już się poznali.
Dobrze się dogadują.
Że co?
Dokąd idziesz?
Umówiłam się ze znajomym.
Zaczekaj.
Świetna kiecka, ale nie jest zbyt kobieca?
Nie wiem. Dała mi ją Ayşe.
Sprawdziłam go trochę.
Wiemy, że robi rowery.
Znasz Nostalgię, ten klub w Ortaköy?
Jest współwłaścicielem, ciągle tam siedzi.
Ale to dupek.
Dupek?
Tak.
Kto?
Jak to?
Proszę.
Bez tego nie zaśniesz.
Dlatego wrócisz wcześnie.
Taki z ciebie cwaniak?
Tak.
Kto jest opoką tego domu?
Kto jest moją podporą?
Moim oczkiem w głowie?
Nie patrz tak. Wrócę wcześnie.
Obiecuję.
Nareszcie sami.
- Fatoş. - Can.
- Jest z Azerbejdżanu. - Z Baku?
- Co? - Z Baku?
Tak.
- Szybciej, bo idę. - Zaczekaj.
Strasznie powoli pijesz.
Nic z tobą nie zarobimy.
Pijemy.
Pójdę po wódkę.
Przepraszam!
- Mogę wodę? - Dziesięć razy wódka.
Wodę.
Co słychać?
Mały potwór liczy już do 13?
- Zawsze jesteś taki wkurzający? - Wkurzający?
Tak.
Takich jak ty określam krótkim, mocnym słowem.
Znasz krótkie, mocne słowo?
Fiut.
Dziękuję.
Wielkie dzięki, Koray.
Chyba czuję się urażony.
I co mam z tym zrobić?
Wystarczy mi woda.
Proszę o uwagę!
Wiecie, że ta pani nazwała mnie fiutem?
Nie spodziewałem się tego.
Myślałem, że miała na myśli słowo „buc”.
Chodziło o fiuta.
Polej jeszcze.
Już wystarczy.
A co, mąż się wkurzy?
Czemu nie nosisz obrączki?
Powiedzieć ci, co kombinujesz?
Słucham.
Ta gadka o mężu to przynęta.
Powiem ci, że nie mam męża,
a ty zamówisz jeszcze kolejkę.
Ja się zgodzę.
Oboje się upijemy,
może potańczymy.
Mieszkasz blisko, więc zaprosisz mnie na kawę,
byśmy trochę otrzeźwieli. Zgodzę się, bo jestem głupia.
Okaże się, że wcale nie masz u siebie kawy,
ale jestem głupia, więc zaproponuję ci seks.
Nie potrwa on pewnie zbyt długo.
Potem będę się trochę tulić.
Nadal będę idiotką.
Rano wyjdziesz, a ja wrócę do siebie.
Fajna historia?
Brzmi świetnie,
ale jest w niej parę luk.
Przede wszystkim mieszkam daleko.
Nawet ty nie nabierzesz się na kawę,
choć jesteś nieco głupia.
Wreszcie niesłusznie oceniasz moje możliwości seksualne,
ale ci wybaczam.
Chciałem postawić ci tylko drinka
z powodu tej kłótni w kawiarni.
Nie jesteś w typie kobiet, do których podbijam.
Masz swój typ!
- Taki wybredny? - Tak.
Nie podbijasz do matek z dziećmi?
Nie o to chodzi. A matki zwykle mają dzieci.
To w czym problem, cwaniaku?
Jesteś zbyt przewidywalna. Nie jesteś w moim typie.
Może mi na tym nie zależy?
Mogłabym zwrócić twoją uwagę.
Dobrze, że nie próbowałaś.
Pozdrów małego potwora.
Koray, przynieś do stolika.
Nadal to pijecie?
Nie miałaś wracać?
Miałam.
Ale chciałam zwrócić twoją uwagę.
Fırat.
Na razie.
Szkodzą zdrowiu.
I nie pal na pusty żołądek.
A na co mnie zaprosisz?
Na co zechcesz.
- To chodźmy. - Zaczekaj.
Wolę ich unikać.
Pojedźmy taksówką.
Zostawiłem portfel w aucie.
Przestań.
Tracisz cały swój urok.
„Zostawiłem portfel w aucie. Nie wiem, gdzie zaparkowałem”.
Szkolne wymówki.
Naprawdę został w samochodzie.
Jasne.
Masz rację, jestem darmozjadem.
Poszukam samochodu,
bo będziesz ciągle o tym gadać.
Dobra, chodź.
Obejdzie się bez auta.
Tylko nie narzekaj na brak higieny.
Za kogo ty mnie masz?
A jak sądzisz?
- Proszę. - Dziękujemy.
MULE U FUATA
Fuat, daj jeszcze 20 sztuk. I dużo cytryny.
Mam na imię Selami.
Przez ciebie się ośmieszam, Fuat. Przynieś jeszcze 20.
Dobrze.
Zaraz będą.
Może piwo?
Masz drobne?
Jasne, darmozjadzie.
Ale tu go nie sprzedają. Musisz iść do sklepu.
Nie ma problemu, tylko daj kasę.
Dobra.
Powiedz coś o sobie.
Lepiej nie. Jeszcze się rozpłaczesz.
A co, umierasz?
Tak, zostało mi pięć miesięcy.
Zwykle mówią, że trzy, nie?
To samo powiedziałam, ale lekarz mówi, że pięć.
Plus minus miesiąc.
Świetny lekarz.
No.
Manu manu.
Can bez tego nie zaśnie.
Manu manu?
Tak to nazwał?
- Tak. - Nie znałem go z tej strony.
Nie będę razem z tobą obgadywać syna.
Wiesz co?
Byłoby fajnie.
Wiem już, że nie lubisz dzieci. Powiedz coś o sobie.
Czemu akurat rowery?
Lubiłem je w dzieciństwie.
Firmę dostałem po ojcu.
Po jego śmierci niemal upadła.
Ze mną było jeszcze gorzej.
Na szczęście już jest lepiej.
Często kłóciłem się z tatą.
Piłem i urywał mi się film, a on mnie odbierał.
Mówił, że zdechnę w jakieś spelunie.
Jak umarł?
Na marskość wątroby.
Przepraszam.
A Can? Chodzi do szkoły?
Do przedszkola.
Zaczyna szkołę za rok, chociaż nie chce.
Dlaczego?
Przeze mnie.
To moja wina.
Wspaniale nam się żyło.
Byliśmy szczęśliwi we dwoje.
Nikogo nie potrzebowałam i nie dopuszczałam do siebie.
Żałujesz?
- Czego? - Że nie dopuszczałaś.
Nie.
Mam pięć miesięcy, nie jest za późno.
- Idziemy? - Nie, tu jest miło.
Chodźmy.
Dobrze.
- Cholera. - Co jest?
Manu manu zniknął.
Poszukamy.
Jakim cudem?
Przed chwilą tu był.
Spokojnie.
Nie mogę wrócić bez niego.
- Kupimy nowego. - Niby gdzie?
Skąd go weźmiemy?
Nie wrócę bez niego.
Już za późno.
Kupię ci nowego.
„Umówiłam się ze starym znajomym”.
O tym chcesz gadać?
Nie.
To tylko jeden wieczór. Było, minęło.
Can jest zły.
Wiesz, jaki masz problem?
Jaki?
Za dużo myślisz.
Serio.
Myślisz bez przerwy.
Wyluzuj trochę.
Nie roztrząsaj tego.
Idź na żywioł.
Pamiętasz, jak się poznałyśmy?
Jakieś trzy lata temu.
Byłam w magazynie.
Ryczałaś, bo byłaś zakochana.
Biedactwo.
A ty chciałaś mnie pocieszyć jakąś babciną gadką.
Brawo.
Co potem zrobiłyśmy?
O nie.
Właśnie że tak.
Nie mam ochoty.
Nie teraz.
Nie masz wyboru.
Zaczynamy!
Fırat?
Nie śpisz?
Nie, ale Can już śpi.
Rozumiem.
- Wiesz co? - Co?
Pójdziemy jutro na kolację?
Może na rybę? Lubisz ryby?
Tak, ale nie zostawię Cana.
To go zabierz.
Na pewno?
Cóż.
Nie będzie tak źle.
Tylko żebyś nie żałował.
Zje coś, prawda?
Jasne.
Nie jest wybredny.
No to do jutra.
Dobranoc.
Super, dobranoc.
Kto to?
Can, skarbie.
Bądź jutro bardzo uroczy, dobrze?
Jemy?
Smacznego.
Po co tu jesteśmy?
Już mówiłam.
Brat Fırat chciał przeprosić za wczorajszą kłótnię.
Nie mam brata.
- Wujek Fırat chciał przeprosić. - Nie mam wujka.
- Może po prostu Fırat? - Co?
Chcę stąd iść.
Rozmawialiśmy o tym.
Przestań.
Can.
Wiesz, ile on ogląda telewizji?
To przez nią.
Jak się nazywa ten twój film z samochodami?
Szybcy i wkurzeni? A może Nie przynoś mi wstydu?
Albo Dosyć tego, siedź cicho?
- Szybcy i wściekli. - Dziękuję.
Pożałujesz tego.
Wiesz, że Fırat sprzedaje rowery?
Mam to gdzieś!
Uspokój się i jedz.
Smacznego.
Podpaliłeś obrus?
Jak mogłeś podpalić obrus?
Co ja mam z tobą zrobić?
To był wypadek.
Przestań, przecież cię znam.
Nie jestem głupia.
Wiesz o tym?
Więcej go nie zobaczymy.
A kto by chciał nas widywać?
Na jego miejscu wiałabym jak najdalej.
To właśnie zrobi.
Nie odbieraj!
Cicho bądź!
Halo?
Strasznie cię przepraszamy.
Jest tam Can?
Tak.
Zaczekaj chwilę.
Pogadaj z nim.
Bądź grzeczny.
Proszę.
Czego chcesz?
No i?
Dobra.
Jadę z Fıratem na wyścigi samochodowe.
Ty nie jesteś zaproszona.
Wysuszyć ci włosy?
Potem.
Dobra.
Jedź ostrożnie.
- Masz kask? - Tak, jedź już.
Uciekną nam.
To Stambuł, utkną w korku.
Pokolenie Z nadchodzi.
Trzymaj się!
Przyspiesz trochę.
Jest prezesem firmy. Nie zrobi nic dziecku.
Ale boję się, co zrobi Can.
Racja.
Zatrzymaj się.
- Co? - Zatrzymaj się.
- Coś się stało? - Możesz stanąć?
Czemu stoją?
Nie wiem.
Co ci dać, żebyś dał mamie spokój?
Czego mogę żądać?
- Nie mam pieniędzy. - Bitcoin? Ripple? Ethereum?
Sprawdzę w domu.
Spóźnimy się na wyścigi.
Nie chcę tam jechać.
Nie jestem głupi.
Czego chcesz od mamy?
Chyba cię nie doceniłem.
Odpowiedz.
Czego od niej chcę?
Być jej przyjacielem.
Przestań.
Nie możesz się z nią przyjaźnić.
Dlaczego? To coś złego?
Ty nie masz przyjaciół?
Mam mamę.
Nie liczy się. A ktoś inny?
Nie masz przyjaciół?
Dokąd jedziemy?
Niespodzianka.
- Szybciej. - Uspokój się.
Zgubimy ich.
Dobra.
Co tu robimy?
Mają tu psy. To najlepszy przyjaciel człowieka.
Prawda?
Co to ma do rzeczy?
Czy mama jest psem?
Przyda ci się przyjaciel.
- Melisa? - Co?
Lepiej to zobaczmy.
Widzisz?
Ale ładne.
Zobacz, jaki pies.
Ale z ciebie słodziak.
Cześć.
Mam na imię Fatoş. Jestem jak rodzina.
Fırat.
Dzięki za pomoc.
Poradzę sobie.
Idź.
- Co tam? - W porządku.
Śledziłaś nas?
Can ma tu zrozumieć, że możemy się przyjaźnić?
Tak.
Co to ma do rzeczy?
Czy ja jestem psem?
Jaka matka, taki syn.
Jest właściwie pełnoletni, a nigdy nie miał przyjaciela.
Ja jestem jego przyjaciółką.
Niech ci będzie.
Chciałem pomóc, ale nie wyszło.
Wystarczy.
Czemu cię to w ogóle obchodzi?
Bo naprawdę cię lubię.
Can też jest ciekawy.
Ale chodzi głównie o ciebie, wiesz?
W porządku.
Mamo!
Cześć, młody.
Możemy zabrać Şirin?
Nie, mamy małe mieszkanie.
No to co?
Nie możemy. Daj już spokój.
Przekonaj ją, przyjacielu.
Możemy zabrać Şirin?
Jest urocza.
A może pojedzie do ciebie, przyjacielu?
Przecież jest urocza.
Can pobawi się z nią u ciebie.
Proszę!
- No dobra. - Hurra!
Ale ty się nią zajmujesz.
Pewnie, że ja.
Şirin to była ta dziewczyna z długimi włosami.
Chyba się nie lubią.
Może lepiej będzie znaleźć psu nowy dom?
Polubią się. Pewnie porównuje go do tej dziewczynki.
Strasznie szybko ją zbajerował.
Dobry jest.
Patrzy na mnie.
Şirin?
Nie nazywaj go tak.
To jak chcesz go nazwać, szefie?
Fırat.
Can?
Lubisz Fırata?
Psa?
Tak.
Chyba.
Może wszyscy się zaprzyjaźnimy?
Fırat, ty, ja i Fırat.
Pies jest spoko.
Ale drugi Fırat nie.
Proszę bardzo.
Nie ma lodów w waflu?
Mleko to właściwie to samo.
Wpadnie dziś Fırat.
Kotku, możesz podejść?
Kotku? Czy to kulturalne?
Słucham?
To tylko taki zwrot.
Naprawdę?
Lepiej przeproś panią.
Przepraszam panią.
Nic się nie stało.
- Coś jeszcze? - Przeproś też jej syna.
Wybacz.
Co tam?
Musimy pogadać.
Dobrze.
KOMIS
To tutaj.
I co teraz?
Każesz mi dać spokój mamie?
Mamy inny pomysł.
Co tu się wyrabia?
Kto to zrobił?
Takie dzieciaki nie powinny biegać bez nadzoru.
Gdzie są jego rodzice?
Tato?
Że niby ja?
Wracaj tu!
Zapłać za to okno!
Uciekliśmy im.
Nadawaliby się na igrzyska.
Kręci mi się w głowie.
Jeszcze ci pokażę.
Co chciałeś sprawdzić?
Czy szyba wytrzyma?
Nie.
To co?
Sprawdzałem, czy ochronisz nas przed wszystkim.
I co ustaliłeś?
Że szybko biegasz.
Mamo?
Nie będziemy przyjaźnić się z Fıratem.
Nie o to mi chodziło.
Śpisz?
Nie.
Fırat to dobry człowiek?
A jak sądzisz?
Nie wiem. Może.
Nie będzie moim tatą, co?
Tylko się przyjaźnicie?
Jak ja z psem?
Tylko to.
Jak ty z psem.
Pożałuje, jeśli złamie ci serce.
Nie płacz.
Wcale nie płaczę.
Przyśniła mi się cebula.
Pies Fırat trochę śmierdzi.
Ten drugi Fırat też?
Naprawdę go lubi.
- Papier toaletowy? - Tak.
To prawda.
Jest jakiś powód?
Przepraszam.
Jego ojciec wyszedł raz w nocy po papier.
Już nie wrócił.
Zmarł.
Boi się, że kiedyś zabraknie nam papieru,
ja pójdę do sklepu i coś mi się stanie.
To dlatego.
- Fırat? - Tak?
Co się dzieje po śmierci?
Nie sprawdzałem.
A czemu umieramy?
Bo nasza przygoda się kończy.
To znaczy?
To jak film bez akcji.
Dalej byś go oglądał?
Byłby nudny.
Właśnie.
- Fırat? - Co, szefie?
Dzięki.
Za co?
Że jesteś przyjacielem.
Muszę ci coś powiedzieć.
Później.
Nie może się doczekać.
- Dziękujemy. - Smacznego.
Proszę, leć do Fatoş.
Jakie…
Jakie chcesz?
Tata?
Can!
Co ty robisz?
- Wszystko gra? - Tato!
Tato!
Puść mnie do taty!
Zabierz go.
- Chodź. - Tato!
- Puść! - Spokojnie.
Chcę do taty!
- Can. - Tato!
- Chodźmy. - Puszczaj!
Tato!
Melisa?
To twój syn?
Melisa?
Wezwijcie karetkę!
Nie musisz leżeć?
Gdzie Can?
Jest u mnie z Birce.
Całą noc płakał za tatą.
Co powiedziałaś mu o mnie?
Że jesteś trochę chora.
Cholera.
Czekał całą noc.
Co się wczoraj stało?
Can zasługuje na wyjaśnienie.
Jaka matka robi coś takiego synowi?
Tchórzliwa.
Słaba.
Zła.
Sam wybierz.
Po co rozbudzać w kimś miłość, skoro umierasz?
Po co?
Czemu mnie torturujesz?
Powiedz, że nie dlatego się poznaliśmy.
Ktoś musi zająć się Canem, tak?
Byłem dobrą opcją.
Miałaś piękny uśmiech. Uwierzyłem, że jest szczery.
Był szczery.
Wiesz, co mi zaimponowało?
- Twój numer z chusteczką. - Przestań.
Gdy ją zgubiłaś, od razu wskoczyłaś do zimnej wody.
Przestań.
Pomyślałem: „Co za kobieta. Prawdziwa matka”.
Przestań.
Nabrałaś mnie.
Przestań.
- Birce, chodź do pokoju. - Po co?
No chodź.
Cały dzień płakał.
Chodź.
Gdzie jest tata?
Mów!
Dokąd poszedł?
Czemu mnie nie poznał?
On żyje?
Can.
To nie twój tata.
Kłamiesz!
Miałaś mnie nie okłamywać!
Kłamiesz!
Lepiej już umrzyj!
I tak jesteś chora!
Jesteś chora?
Nic ci nie jest?
Już dobrze.
Zrobiłem coś?
Jesteś na mnie zła?
Przepraszam.
Wracajmy do domu.
Nie będę już pytał o tatę.
Proszę.
Będziesz.
Naprawdę.
Niedługo wrócę.
Dokąd idziesz?
- Nie idź! - Wrócę do ciebie.
- Mamo! - Can.
- Wrócę, nie płacz. - Nie idź!
- Mama wróci. - Nie idź!
Tak?
Fırat.
Musimy pogadać.
Co to za pilna sprawa?
Zatańczysz ze mną?
Po to dzwoniłaś?
Moje ostatnie życzenie.
Zatańczysz?
Chcę ci coś opowiedzieć.
To historia studentki.
Miała małe marzenia. Chciała malować.
Codziennie chodziła z kumplami do baru.
Przychodził tam też codziennie pewien facet.
Zakochała się w nim.
Nic o tym nie wiedział.
Platoniczna miłość.
Nawet nie rozmawiali.
Ale sądziła, że zna go jak nikt.
Że najmocniej go kocha i najlepiej rozumie.
Że też mu się spodoba,
jeśli ją zauważy.
Mówiłam, że jest głupia.
Beznadziejna romantyczka.
W końcu zbiera się na odwagę.
Podchodzi do niego.
Nie wie, że jej życie się zmieni.
Zapoznają się.
Mam przesrane. Obiecałem wszystkim tequilę.
Załatwisz ją?
Cześć.
Zatańczysz ze mną?
Bardzo chętnie.
Do tej piosenki?
Dobrze.
Pierwszy dotyk.
Pierwszy taniec.
Mieszkasz niedaleko?
Zaczekaj chwilę.
Napijesz się kawy?
Jakiej kawy?
Zwykłej.
Pójdę kupić coś na śniadanie.
Skończył się też papier toaletowy.
Otworzysz mi?
Tak,
ale możesz już iść.
I tak jest rano.
Wrócę tu.
Wezmę go. Dokończymy je razem.
Nawet idiotka nie uwierzyłaby, że wrócisz.
Ale ja wierzyłam.
Naprawdę.
Późno dowiedziałam się o ciąży.
Nie było już odwrotu.
Ale to dobrze.
Cieszę się.
To była najmądrzejsza głupota, jaką zrobiłam.
Miałam dziecko.
Przychodziłam do twojego biura, żeby ci powiedzieć,
ale nigdy cię nie było.
Tak mi mówili.
Że pana Fırata nie ma.
Pomyślałam sobie, że nikogo nie potrzebuję.
Ani ciebie, ani innych.
Ani ojca, który za ciążę wywalił mnie z domu.
Nikogo nie potrzebowałam.
Ciągle wypytywał o tatę.
Przyjaciel wyjechał do Niemiec. Powiedziałam, że to on.
Widziałeś, jak na tym wyszłam.
Przed śmiercią przeszłość dopadnie każdego.
Właściwie nie zamierzałam cię szukać.
Ale sam przyszedłeś.
W Stambule są tysiące kawiarni, a ty byłeś akurat w tej.
Potem widziałam cię na okładce.
Uznałam, że muszę zagadać.
Wrócić tam, gdzie wszystko się zaczęło.
Ale ani razu cię nie okłamałam.
Te uśmiechy były szczere. Wszystko było.
Naprawdę.
Chciałam, byś mnie kochał.
Żebyś był ze mną.
Żebyś pokochał Cana.
Nie na siłę.
Żebyś szczerze nas pokochał.
Zastanawiam się,
czy tamtej nocy…
Na pewno o mnie zapomniałeś,
ale może czujesz mnie gdzieś w głębi serca?
To możliwe?
Fırat?
Powiedz coś.
Cokolwiek.
Późno już, możesz wypierdalać.
Manu manu.
Tu masz…
jego ulubione.
A tu znajdziesz odpowiedzi na wszystkie pytania.
Can dla początkujących.
Melisa.
To nie pożegnanie.
Wiem.
Jeszcze wrócę.
Niech Can tu trochę zostanie.
Musi się przyzwyczajać.
Musi.
To przez Fırata?
To był mój pomysł.
Przepraszam.
Nie wygłupiaj się.
Wiesz, że dorastałam bez ojca.
Can nie powinien.
Było źle.
Nie będziemy ryczeć, co?
Nie.
Strasznie cię kocham.
OK, boomer.
Ja ciebie też.
Na razie.
Cześć.
Jest tu Can?
Mieszka u nas.
Możemy pojechać razem.
Chodź.
Dobrze, że przyjechaliście.
Mówi, że tęskni za Fıratem,
ale nie wiem, za którym.
Pobili cię?
Jesteś na nas zły?
No co ty.
- Byłem tylko zajęty. - Dlatego już nie nazywasz mnie szefem?
Dobra, spokojnie.
Szefie.
Chodź, obudzimy mamę.
Trzymaj.
Zanieść to?
Daj oliwki.
Brawo, siadaj.
Pięknie.
Dzień dobry.
Zrobiliśmy ci śniadanie.
Chodź.
Dobrze.
Jestem tu.
Już zawsze będę.
Nie zgraliśmy się w czasie.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Mamo.
Nie będzie cię boleć?
Wracaj do spania.
Uśpisz mnie?
Skojarzenia?
Zimno.
Ciepło.
Ciemność.
Słońce.
Śmierć.
Życie.
Mamo!
Mamo.
Fırat?
Musiała odejść?
Szefie, kiedyś wszyscy…
Wszyscy to powtarzacie.
Powiedzcie mi coś innego.
Jest mi bardzo przykro, ale nie umiem tego opisać.
Jestem za mały.
Ja też nie umiem,
a nie jestem mały.
Będzie dobrze?
Nie, szefie.
Ale to może ci pomóc, gdy za nią zatęsknisz.
- Co to? - Otwórz.
To ja!
A to ty!
I twój rower.
I Fırat.
To Şirin?
Twoja dziewczyna.
Wcale nie!
Będziemy mieszkać razem?
- A chcesz? - Tak, ale są zasady.
Jakie?
Jeden: nie oglądam filmów bez akcji.
- Co dalej? - Dwa: musisz drapać mnie na dobranoc.
- Co jeszcze? - Trzy: nie płacę czynszu.
Cztery: ze szkołą jeszcze zobaczymy.
Nie masz jakiejś instrukcji, szefie?
Fatoş ma.
Can dla początkujących.
Przeczytaj, wszystkiego się dowiesz.
Napisy: Przemysław Żbikowski