Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ЗАБРАНЕТО ЗА КУЧИЊА И ИТАЛИЈАНЦИ
Татко ми беше патувачки работник.
Секои четири години добиваше нова работа.
И секогаш моравме да се селиме.
Ги мразев преселбите.
Кога ќе стигневме во новиот град,
се заклучував во собата во знак на протест.
Единствени пријатели
ми беа глината, лепилото, ножиците и моливот.
Што сакаш да работиш?
Нешто со рацете, можеби ќе одам во уметничко школо.
Уметноста не е за нас.
Вработи се во пошта и сликај во неделите.
Треба да работиш со главата, не со рацете.
Кога бев мал, рацете на татко ми ме фасцинираа.
Од восокот од сирењето
правеше лисици, птици или пеперутки.
И денес ја чувствувам магијата на тие облици во рацете
додека ја раскажувам
приказната од еден далечен предел.
Татко ми велеше дека во Италија
постои село наречено Угетера.
Сите се викаа исто како нас.
Угетера значи земјата на Угето.
Се започна таму, во подножјето на Монте Визо.
Дедо ми и баба ми живееле во куќа како оваа.
Денес нивните селски куќи се со урнати покриви.
Од јагленарниците растат дрвја.
Што се случи?
Не успеав да го запознаам дедо ми Луиџи.
Баба ми Чезира беше столб на семејството.
Памтам жена облечена во црно што ја викав баба.
Во нејзиниот стар дом
сфатив дека пред да стане баба,
баба ми била Чезира,
млада и убава.
Била посакувана и сакана.
Прекрасна шамија.
Во Угетера чув
дека жените од Пиемонт носеле посебни престилки и шамии за работа.
Беше во Угетера?
Речиси ништо не останало.
Ти донесов се што најдов.
Сакавте да имате земја?
Да, земјата ни беше се.
Од земјата живеевме.
Бевме гладни за земја.
Жртвувавме се за да купиме малку земја.
Во Угетера немаше многу земја.
Полињата беа стрмни и расфрлани.
Каков беше Луиџи?
Ах, Луиџи...
Беше убав маж.
Стамен.
Силен.
Со прекрасни раце.
Во тоа време, сиромашните не беа парталави.
Не питачеа за пари.
Живееја скромно и беа задоволни.
Ајде, Антонио!
Разбуди се.
Џузепе!
Луиџи беше второ од 11-те деца.
Тато, разбуди се!
Ајде, мамо!
Единаесет деца?
Насекаде имаше деца.
Земјата е добра. Може да ја јадеш.
Нозете на децата им беа изгребани од јазење по дрвја
барајќи гнезда. Само така можеа да каснат месо.
Дома, кога ги угостувавме саканите,
им варевме кафе.
Многу јако кафе.
Имаш исти раце како Луиџи.
Извонредно, Луиџи.
Добар е.
Што јадевте?
Во Угетера
јадевме тоа што имаше.
Мајката правеше качамак со млеко,
а таткото им даваше да јадат со виљушки
за да се отцеди млекото.
Но сето тоа е минато.
Зошто прашуваш?
Сакав да одам во Италија со тато
да ги чујам вашите приказни за Угетера,
да ве распрашам.
Одеа ли децата на школо?
Школото доаѓаше по работата на полињата, по сезонските работи.
Морам да сметам!
Смирете се, деца!
Ни Луиџи не одел на школо?
Антони, глупаку!
Понекогаш одеше.
Знаеше малку да пишува, колку за документите.
Но многу сакаше да учи.
Јас го научив малку француски.
Градат куќа?
Ќе направиме убава, голема, цврста куќа.
Секако!
Дома сите живеевме во една соба.
Спиевме во шталата преку цела година.
Луѓето, се раѓаа, живееја и умираа во шталите.
Не ви помагаа градоначалникот или попот?
Попот...
За да им биде наклонет, луѓето му даваа на попот дел од родот.
Ниту еден поп не умрел од глад во Угетера.
Заврти ја рачката под масата.
Што е за право, поповите отсекогаш управувале со селата.
Ако не ти ја благослови куќата, ќе те прогласи за безбожник.
Ако си жена, ќе каже дека си вештерка, маѓосница.
И луѓето му веруваа.
Се плашеа од маѓосници.
Селаните ги избегнуваа тие кутри жени.
Беа во очајна ситуација.
Ги обвинуваа за сите проблеми,, бури, град,
слаби жетви, болести, несреќи,
деца што умираа... Сето тоа беше нивна вина.
А попот дозволуваше озборување. И го поттикнуваше празноверието.
Што најде, Џузепе?
Види!
Мандолина.
Играј, играј, играј!
Дојди да видиш.
Играј, играј!
Ајде, играј!
Играј, играј, играј!
- Ова е вистинска крава? - Не е вистинска.
Баш е убава и дебела.
Крава што не дава млеко.
Каде ја најде, Луиџи?
Во кутијата.
Краво, дај млеко.
Но таа е само играчка.
Господ со вас...
И со вашиот дух.
Нема да ја преживееме зимата.
Ќе гладуваме. За јадење имаме само костени.
Да тргнеме пред снегот да го завее преминот.
Спремете се!
Немаат доволоно храна за сите, а зимата наближува.
- Прати им компири. - Само еден.
Еве, дај им го.
- Може уште еден? - Не.
Види, веќе им се наполнија стомаците.
Еден ден, едно момче
најде тенџере полно со варени компири.
Јадеше и јадеше...
Халуцинира.
Стомакот му се поду.
Другар му го предупреди: "Може да умреш."
И така заврши. Мртов, со компир во устата.
Сите имавме слаби стомаци.
Дома немаше работа.
Секоја зима, пред снегот, половина од луѓето одеа во Франција.
Оџачари, собирачи на отпад, скелеџии, чевлари...
Италијанците вршеа најтешки работи.
Еве што вели овој француски весник:
"Италијанскиот работник е познат по својата флексибилност.
Може да работи се што сакаме.
Овие работници немаат достоинство.
Издржуваат се.
Почнуваат со работа кога ќе го чујат ѕвончето, со главите надолу."
Колку убава вечер.
Јас сум уште гладен.
Сака некој од вас да работи?
Да.
Спиете до доцна?
Не.
Пушите?
Не.
Имате документи?
Да.
Имате лопати и копачи?
Да.
Бидете спремни утре рано сабајле.
Невозможно. Што да правиме со децата?
Децата отидоа во Барселонет, во Провансалските Алпи
на неделниот пазар за деца.
Секогаш имаше 300-400 момчиња и девојчиња од 10 до 12 години.
До 10 часот наутро пазарот беше празен.
Сите деца беа најмени.
Ужасно!
Да.
Но така беше.
На Луиџи не му се допаѓаше, но сите така работеа.
Еве ти, ѕверу!
Антонио! Глупаку!
Збогум, малечко.
Чувај се.
Збогум.
Збогум, Луиџи!
Збогум! Збогум, деца!
Каде уште одеа?
Каде што имаше работа. Швајцарија, Франција.
Како да немаше планини меѓу нас.
Ископаа тунел под Монте Визо.
Дупката под Визо.
Луиџи беше таму.
Побарај во кутијата.
Ја најде?
Го гледаш Луиџи?
Тој со шапката.
Велиш, тројцата браќа добиле работа.
Но кога и каде?
Околу 1899-1900 година.
Беа ангажирани на изградбата на Симплон.
Железнички тунел меѓу Италија и Швајцарија.
Како успеа да направиш толкави дупки на чорапите?
Велиш, работеле на Симплон.
Да, тунелот Симплон
беше огромен проект.
Пред да го прокопаат, мораа да направат пат.
За два дена ги поминаа планините.
Луиџи, Џузепе и Антонио почнаа.
Ова е сирената за ручек?
Отидоа жабарите.
Можеа барем да не предупредат.
- Секако. - Што беше тоа?
Зошто не отиде во Америка?
Таму доларите растат на дрвја.
Луиџи имаше 20 години, Џузепе 18, Антонио 17.
Татко ми работеше на Симплон како надзорник.
Понекогаш одев да го видам.
Така го запознав Луиџи.
Ми се допадна штом го видов.
Тоа беше судбина.
Моите не беа одушевени од тој брак.
Луиџи беше од планините, а ние од долината.
Барем да беше оттука...
Но тој е од онаму горе.
Таму ќе живееш?
Мајка ми се жалеше.
Што ќе јадете? Празна супа?
На здравје!
Стомакот ќе ми пукне!
Со нашата заштеда,
со Луиџи отидовме кај златарот.
Ми рече: "Избери што сакаш."
Избрав скромно.
Мислев на иднината и на нашиот заеднички интерес.
Прекрасен златен гердан и сребрен џебен саат.
И златната бурма што веќе се истенчи од работа.
- Види! - Прекрасно!
Гладен сум како волк.
Ќе спиеш на масата.
Јадењето е готово!
Време за јадење!
Готово!
Вечерва направив њоки со супа од домати.
Фармерот добива пари еднаш годишно,
но работникот добива неделна плата.
Градежните работи се опасни.
Дупките ги наполнија со камења.
Брзаа зашто ги плаќаа по одработеното.
Семејството растеше.
Ме фати страв.
- Кој е повреден? - Италијанец.
Петтиот од сабајле.
Ајде, на работа, побрзо!
- Кафето ќе ве расони. - Баш е јако.
Кога го завршија патот, Луиџи работеше во тунелот.
Понекогаш работеа и ноќе.
Тежок живот.
Беше задушливо и жешко.
Кога ќе налетаа на жила, ги поплавуваше.
Водата можеше да биде мраз ладна или жешка.
Што ќе правиме, Луиџи?
Ќе им покажеме како работиме во Пиемонт.
Инженерот ќе биде задоволен.
Подарок од Чезира?
За да не ги валкате ракавите.
Вака е почисто.
Нашата ќерка се роди во Швајцарија,
во подножјето на Симплон.
Решивме да и дадеме француско име.
Ја крстивме Мари-Сесил.
Прекрасна е!
Дојди кај тато, Мари-Сесил.
И еден ден, работата беше завршена.
Ќе се вратиме во Италија, во Угетера.
Ќе ми го запознаеш семејството.
Луиџи беше како оние гулаби што секогаш се враќаат дома.
Артуро!
Костанца!
Алчиде!
Луиџи!
Деца мои, се вративте!
Милиот мој Луиџи!
Чезира.
Мари-Сесил.
Јас сум Костанца.
Која е оваа?
Луиза!
Луиза. Татко и замина за Америка, мајка и почина.
Ја прифатија.
Џузепе чудно се однесува.
Прво имавме храна и малку заштедени пари.
Би рекла дека чиниите се полни.
Храната не е играчка!
И ја делиме.
Само наминав да ве поздравам. Се е во ред?
Господ нека е со вас...
И со вашиот дух.
Каков арамија!
Луиџи беше единствениот кој го прозре попот.
Сите одиме на работа.
Тоа е најважно.
Панталони по мерка!
За тебе, мамо.
Ме сака,
не ме сака,
ме сака,
не ме сака,
ме сака,
не ме сака...
Ме сака.
Ме сака!
Пошта! Пошта!
Но не работеа долго.
Поштарот го прочита писмото. "Славен ден за Италија."
Чао. Луиџи!
Во 1911 година отидоа во војна во Африка.
Еден, два, три, четири...
Што знаевме ние за војната?
Ништо. Врска немавме.
Рекоа дека е ситна работа што брзо ќе се реши.
Еден офицер ги предупреди, но не го послушаа.
Мислеа дека се шегува.
Во Сиракуза ги натоварија на стар брод како добиток.
Лебарки и вошки ги нападна и ги измачуваа.
Бродот ги истури несреќниците полни со вошки во Либија.
А дома, некој ја вршеше
машката работа.
Внимавај!
Џузепина!
- Полека! - Помош!
О, Боже!
Кутрата таа.
Сакав да викнам доктор,
но немавме пари. Ќе требаше да ја продадеме кравата.
Во Угетера, исцелителот вадеше заби и лекуваше скршеници.
Тој беше и лекар и хирург... Се.
На Џузепина и беше лошо. Имаше болки.
Можеби маѓосницата има лек.
И маѓосницата беше на умирање, но не можеше да умре додека
некој не ја фати за рака за да ги прими моќите.
Не, не сакам.
Ни јас!
Чезира, фати ја за рака!
Ни јас не ја сакам нејзината моќ.
Маѓосницата умре.
Исто и Џузепина.
Кога врнеше снег, луѓето велеа:
"Среќни се тие што имаат леб и качамак."
Секоја зима моравме да го чистиме снегот од патот.
Сите села праќаа доброволци.
Уште не е време.
Мислам на нашите мажи.
Чезира, песната вели: "Триполи, убава земја на љубовта,
Волшебна земја,
Ќе бидете славни Италијанци."
Како не!
Песок имаше во нашите садови за јадење и пиење,
песок во очите и во воздухот што го дишевме.
Водата беше солена.
Бедуините беа поразени.
Антонио!
Меѓу нашите луѓе имаше илјадници жртви.
Ние бевме од непозната дестинација.
Тато!
Ида.
Прекрасна е.
Дојди кај тато, Ида!
Антонио имаше 19 години.
Еден, два, три, четири, пет...
Внимавајте, деца!
Ќе имам уште едно дете.
Не знам како ќе го нахраниме.
Не разбирам. Зборувај италијански, Луиџи!
Во тоа време, луѓето сакаа да се дружат.
Забавите во шталите беа вообичаени.
Смеењето и пеењето не беа скапи.
По Либија, Џузепе зборуваше само за љубов.
Тој и Луиза брзаа да се венчаат.
Како ќе нахранам уште едно дете?
Џото!
Викни помош!
Остави ме на мира!
Добро, си одам.
Застани, арамијо!
А, ти си.
Ирма.
Прекрасно бебе!
Дојди кај тато, Ирма.
Човеков е луд.
Пошта!
Добрите времиња не траеја долго.
Во 1915 година,
нова војна пак ни ги зеде мажите.
Секогаш селаните ги праќаа во војна.
Тие беа послушни и не бараа многу,
Иако неволно заминаа.
Многумина се правеа болни за да не одат.
Пиеја чај од тутун
и ставаа чудни работи во ушите.
Некои и умреа од тоа.
Мојата долина е кај Монте Визо.
Таму ми е селото,
таму ми се децата.
Таму е Чезира.
Работев како маж.
Си помислив,
ова нема крај.
Џузепе, што правиш? Врати се, Џузепе!
Писмата на Луиза до Џузепе беа полни со лаги.
Му пишуваше дека се добро, дека жетвата била обилна,
дека работата е лесна.
А Џузепе и одговараше со други лаги.
Војничкиот живот е рај.
Јадеме месо. Далеку сме од борбите.
Пошта!
Чезира, во рововите
многу страдаме. Веќе не чувствуваме ни глад.
Одиме во напад како кози на сол.
Луѓето излегуваат од рововите кажувајќи молитви.
Гинат како муви.
Живееме под земја како кртови.
Ова е вистински пекол.
Џузепе!
Во 1918 година, шпанската треска уби повеќе луѓе отколку војната.
Во Угетера, половина семејство настрада од болеста.
Џузепе имаше 20 години кога почина.
Што да кажам?
По толку многу луѓе жалевме што ни пресушија солзите.
Мари-Сесил!
Ида!
Ирма!
Нино!
Децата не го препознаа.
Луиџи не можеше да спие 4 месеци.
Нино.
Прекрасно име.
За време на војната некои луѓе се збогатија.
Ние не.
Ние бевме шворц.
Чезира, да одиме во Америка.
Ќе работам во рудниците во Мичиген, ти ќе шиеш.
Таму доларите растат на дрво. Само треба да ги набереш.
Америка!
Ла Америка!
Ги продадовме златниот гердан и сребрениот џебен саат.
Купивме машина за шиење. Најдобрата.
На првиот брод ни беа работите, Ние требаше да одиме со вториот.
Останавме без ништо.
Се качивме на воз со Италијанаци кои одеа на работа во Ариеж.
Се сместивме во едно село во долината.
На школо децата го открија францускиот јазик.
Прво што научија беше
"куче макаронско".
Гледајте во пилето!
Колку вкупно деца имавте?
- Мари-Сесил се роди во Швајцарија. - Ида, Ирма и Нино во Италија.
А во Франција добивме уште три.
Им дадовме француски имиња.
Марсел, Венсан, татко ти, и Рене.
И тој рече:
"Слушај ме добро. Ти простувам,
но заколни се дека нема да правиш штети,
ниту мене
ниту на моите деца
или ќе ти ја пикнам главата во зовриена вода."
Кажи ни уште една страшна приказна, тато.
Во тоа време, вештерките...
Се гледаше дека Луиџи беше среќен.
Мора да одиш.
Следниот.
Италијанец?
Да.
- Имаш документи? - Да.
- Зборуваш француски? - Да.
- Знаеш да ѕидаш? - Да.
Покажи ми.
Ти ќе бидеш ѕидар.
Следниот.
Гледајте во пилето!
Што се случи?
Нино, Марсел! Престанете! Веднаш!
Не!
Ален, погрижи се за татко ти.
Еве, тато. Играј си ѕидар со мистријата и смири се.
На Франција и требаа работници.
Италијанците беа многу барани.
Еве што пишува во весникот:
"Речиси сите италијански работници се од мали села во Алпите.
Навикнати се на височини, студ и ветер.
Италијанските работници воопшто не ги интересира политика."
Политика? Само за тоа зборуваа на градилиштата.
Фашизмот почна да фаќа корења.
Во италијанските села сите гадови, од амбиција или интерес,
станаа фашисти.
Тие само сакаа да наредуваат.
Ми ја запалија куќата среде зима.
Види ми ги лузните на главата.
Мене се ми украдоа.
Полицијата ги поддржува.
- Добро утро, момци. - Добро утро.
Луиџи и работниците беа сместени во бараки на градилиштето,
изградени пред да почнат работите.
Според управата, тоа биле цврсти градби
да ги штитат работниците од ветер и студ.
На француските фабрики им треба струја.
На југозападот,
браната Изор беше средиштето на инфраструктурата.
О, Угето!
Ни требаат работници. Ќе ни најдеш?
Можам да најдам, во Италија.
Јас бев против тоа.
Не сакав да оди.
Се плашев дека фашистите ќе го затворат, ќе го убијат...
Луѓето бегаа од фашизмот во Италија и одеа на работа во Франција.
Луиџи ги наоѓаше насекаде.
Ангажираше се што можеше.
Здраво, Луиџи.
Потоа отиде дома.
Ти си богат, синко.
Во Угетера имаше еден фашистички гад
кој го тероризираше целиот крај.
Сам си земаше, исто како попот.
Смири се, Луиџи.
Фашизмот не значи само рицинусово масло и пендреци.
Види, тато.
Види ми ја земјата.
Многу добро.
Тогаш за последен пат го видов татко ми.
Не знаев како да се збогувам.
Тој фашист, тој гад,
отиде кај Џузепе да ја силува Луиза.
Полека...
Срам да ти е!
Што направи?
Скриј ја пушката. Дојди во Франција.
Гони се!
Изутрината, во Угетера
дојдоа двајца фашистички офицери да истражат.
Ѕидовите се од картон.
Ова е обична играчка!
Рицинусово масло?
Не им треба.
Тука сите се луди.
Помош! Заклучена сум тука!
Да си одиме.
Кога заминуваа, рекоа:
"Партијата не сака кога граѓаните ќе почнат да убиваат.
Попрво ќе не прати да загинеме во несреќа при лов.
Божја волја и сите се среќни.
Опасно е.
На оружје!
Се спасивме!
Да живее слободата!
Знаеш да кренеш ѕид?
Покажи ми.
Општи работници, обајцата.
Луиџи, ти ќе бидеш надзорник.
Некои работници сакаа да го подмитат за да ги прими,
Ти! Ако го земам твојот подарок, треба да те вработам тебе,
но не и другите?
Земи си го зајакот и бегај.
Првата надзорничка плата ја потроши на подароци.
Гледајте во пилето!
Лаже. Не гледам никакво пиле.
Дојде докторот.
Рече: "Без гајле, треска е, ќе помине."
Чезира, зошто плачеш?
Поради Ида?
Немаше ни 17 години.
Доаѓаа фашистички калуѓерки да шират пропаганда
меѓу италијанските работници.
Велеа, во името на Мусолини
мора да ја сакате Италија повеќе од се друго.
Една дури му рече на Луиџи:
"Не заборавај дека си пораснал на лебот на Мусолини."
Јас сум од Пиемонт.
Италија е на Мусолини, но Франција ме храни.
Затоа ја сакам повеќе од Италија.
Смртта на Ида,
фашистички калуѓерки... Луиџи не можеше повеќе да издржи.
Чувме за голем проект во Женисиа, во Горна Савоја.
Заминавме.
Со Луиџи заминувавме многупати.
Но овојпат беше поинаку.
Луиџи молчеше, но знаев дека нема да се врати во Италија.
И знаев дека и тој знае.
ЗАБРАНЕТО ЗА ИТАЛИЈАНЦИ И КУЧИЊА
Зошто го напишале ова?
Зошто?
Се плашат дека кучињата ќе ги каснат Италијанците.
Затоа бараат да не влегуваме.
За да не не каснат.
Италијанците не се плашат од кучиња.
Ние сакаме кучиња!
Ајде, деца, одиме!
Не чека уште многу пат.
Изнајмивме куќа до градилиштето.
Со сета наша заштеда
ја купивме земјата околу неа.
Земја...
Се беше наше.
Франција со радост
го славеше Народниот Фронт.
А ние нашата земја ја нарековме "Рај".
Не зашто беше таква, туку зашто требаше да стане рај.
Доволно страдавме.
Деца, не го фаќајте ова.
Саатот е душата на куќата.
Да јадеме!
РАЈ
На Луиџи му се оствари сонот.
Сега беше земјопоседник.
Падроне.
Чезира, ќе ни направиш од твоето ризото?
Ја гледам браната!
Слези, будала!
Замолчи, куче макаронско!
Ти си макаронски!
Јас сум роден во Франција.
Во предградијата главен настан е
Големата трка низ Франција
Уживаме во секоја етапа
Секој има свој фаворит во кого се надева
Но тркачите мора добро да се потрудат
Да ја сочуваат надежта во победа
- Татко ми пораснал. - Од качамакот му е.
Го јаде секој ден, како леб.
Малку надесно...
Малку налево...
Спуштај полека.
Заврти!
Што сакаш?
Заврти! На другата страна!
Луиџи среди да го вработат Венсан на градилиштето.
Кога ќе заврти?
Што зборува овој?
Венсан имаше 16 год.
Што сакаш?
Аман од Италијанциве!
Вака!
Зошто не кажа?
Завртка 12 мм.
Стегни ја јако.
Дај ми завртка!
Стави "мутер" за да држи подобро.
Чекан!
- Немам. - Кај мене бил. Еве...
Марсел, Ирма, Мари-Сесил, дојдете!
Види, мамо. Ги сомлевме зрната кафе.
Каде ми е лонецот за качамак?
Кој ми го зел?
Следниот пат ќе пееме
Кога ќе зреат црешите
Ах, тој Венсан!
Рацете му се како алатки.
Што правиш, Венсан?
Ќе видиш вечерва.
Спремни?
Ајде!
Сакам да читам!
Тргни се, ќе правам њоки.
Здраво! Има некого?
Можеа да ми остават нешто за јадење.
Девојчињата веќе пораснаа.
Им беше време да си изберат мажи.
Наеднаш, куќата се испразни.
Што има? Си играте со храната?
Косон е шампион!
Ќе ти пуштам музика.
Убава музика.
Не сакам кога работи во тишина.
Во овие моменти се решава судбината на Европа.
Франција ни зборува низ гласовите на сите оние
кои, доколку е потребно, се спремни на најголеми жртви.
- Ќе има војна? - Не.
Доста војуваа. Ќе се договорат.
Како и илјадници други, во јуни,1939 година, и ние
набрзина се натурализиравме.
Сега сите бевме Французи.
Луиџи стана Луи.
Нино, имаш писмо!
Жерар?
Нино!
Не, сега се викам Жерар.
Повредата на Нино долго зараснуваше.
Нашите војници и францускиот народ се согласија...
Нино!
Времето поминуваше, но Нино не помина.
Имаше 23 години.
Женисиа беше на границата меѓу слободната и окупираната зона.
За да избега од присилна работа во Германија, Венсан отиде во илегала.
Влезе во Отпорот.
Ако те фатат, готово е. Извади ја иглата.
И јас сакам во борба.
Ајде, врти таму.
Мајките на војниците што искусиле војна би можеле
да убијат се. Фашисти, Германци, генерали...
Би ги задавиле.
Зборува Лондон!
Прво да ги чуеме личните пораки.
Габриел останува анонимна.
Едноракиот човек ја гушка.
На 10 јуни, 1940 година,
Италија и објави војна на Франција.
Фашистите нападнаа неколку француски департмани.
Кога се приближија до нашиот рај
срцата ни запреа.
Француската Влада
побара примирје
и сега ги знае условите наметнати
од непријателот.
Според тие услови
француската територија
ќе потпадне под контрола
на Германија и Италија.
Венсан!
Проваливме во фабриката Нестле. Испраќаа храна за Минхен.
Крадевме без дилема.
Ќе ти приготвам убав качамак.
Венсан, скриј се во подрумот.
Тргнете се!
Криете терористи?
Немате светло тука?
Кој беше тоа?
Застанете покрај ѕидот!
Ајде!
Никој да не мрднал.
Што е ова?
Французите не се дисциплинирани.
Види какви работи чуваат.
Ќе се вратиме.
Доаѓаат италијански авиони!
Рене!
Колку убава недела
Повели, убава мамо
Букет бели рози
Зашто многу ги сакаш
Кога ќе пораснам
Ќе одам во продавница
И ќе ги купам сите бели рози
За тебе, убава мамо
Една вечер,
Луиџи осети грутка во стомакот.
Имаш прекрасни раце, момче.
Луиџи, мојот италијански дедо, почина на 6 септември, 1942 година.
Имаше 63 години.
Погребан е во рајот.
И така заврши нашата италијанска приказна.
Од град во град низ Франција,
Чезира одеше со нас.
Венсан, мојот татко, се ожени со Жан што ја запозна во војната,
Влезе во синдикатот
и продолжи да работи како патувачки градежен работник.
Ние, децата, се родивме и пораснавме во успешната Франција.
Франција што се обновуваше,
Франција полна со коли, машини за перење, тостери, пластични маси,
телевизори и модерни пејачи.
Чезира, ти недостига Италија?
Знаеш, човек не потекнува од земја,
човек потекнува од детството.
Кога осети дека и се ближи крајот,
Чезира посака да се врати во рајот.
Чезира почина на 11 август, 1962 година.
Имаше 76 години.
Кога ги допирам алатите на дедо ми,
ги познавам потезите на татко ми.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС