Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[spokojna muzyka]
[ryk silnika]
Jest maks, stary!
- Dajesz, no! - Bodzio! Weź go! No, jedź!
Bodzio, no dawaj!
- No dawaj. - Michał, stary, to jest twoje auto!
Bieg, teraz bieg!
- Teraz bieg, teraz! - Czekaj! Prawie…
- Tak, jest! - Dawaj!
[piosenka „Czas nas uczy pogody” Grażyny Łobaszewskiej w radiu]
♪ …o siwych włosach Roznosił spokój wśród pól ♪
[ryk silnika]
- Dawaj! Teraz! Tak! - Dawaj, dawaj!
[chłopak] Mamy go!
[spokojna muzyka]
[krzyki, śmiech]
[dziewczyna] Musiałeś?
[ta sama piosenka w radiu]
♪ …wolny tak ♪
♪ Wiele dni, wiele lat ♪
♪ Czas nas uczy pogody ♪
Zostaw to, tato.
♪ Zaplącze drogi, pomyli prawdy ♪
[spiker w radiu] …że Hel was nie zawiedzie.
Zero zachmurzenia, side-shore 17 węzłów w zatoce.
Dzisiaj jest idealny warun dla początkujących i starych wyjadaczy.
- Idealna pogoda. - [płacz dziecka]
Antoś.
Obudziłeś się.
Synuś, nie płacz, proszę cię.
Zaraz będziemy.
[płacze głośno]
Hej, Antoś!
Cicho.
- Cichutko. - [kobieta] Halo.
- [warkot silnika, auto nie odpala] - [krzyki]
Wytrzymamy to, dawać! Dobra, pójdzie. Mamy to, dawaj! Dawaj!
Dawaj, Bodzio!
Sasza!
[chłopak] Stan pokładu?
[Sasza] Wszyscy są!
[wiwaty, okrzyki]
[wszyscy] Ooo!
[śmiech]
- [dziewczyny] Dzięki! - Siema.
[chłopak] No i dzień dobry!
[wiwaty]
[rytmiczna muzyka]
Jak tam, mordeczki?
Upalone?
- Michał! - Dawaj!
Upalamy.
[Bodzio] Łuu!
[Magda] Łuhu!
[krzyki mew]
[piosenka „Feeling Exactly” zespołu Bass Astral x Igo]
[krzyczy radośnie]
[piosenka cichnie]
- [rozmowy] - [krzyki mew]
[mężczyzna] Witam panie! Witam!
- Dzień dobry, panie Mironie. - Jakże się cieszę.
Witam ponownie. Wreszcie.
Kluczyki są w samochodzie.
Ależ tu się zmieniło!
Chodź do mamy. Chodź.
[miś] Ojejku, jejku, cześć, mistrzu!
A co to się stało?
Nie martw się. Na szczęście jestem zjadaczem łez!
Zaraz coś wyczarujemy.
Ale pychotka!
I tu widzę jeszcze jedną łezkę.
Ale pychotka!
[matka] Wow!
A kuku!
Panie profesorze?
No kogo moje piękne oczy widzą?
Witam!
- I jak? - Co roku młodziej.
Ale tym razem to nie moja zasługa.
Mieszkam z mężem w Brukseli. Ale tęskniłam. [chichocze]
Zobaczymy się na kolacji. Pa.
Przepraszam, że musieli państwo czekać.
Ale apartament gotowy. Ten sam co zawsze, panie profesorze.
Dziękuję, panie Mironie.
[Andrzej] Chodźmy. Ania.
[Ania] Wszyscy się nie zmieścimy. Przyjadę następną.
[Miron] Aniu! [chichocze]
[wzdycha]
Nie wiem, czy wypada staremu przytulać tak piękną i młodą kobietę,
ale co mi tam. Raz się żyje. Mam rację?
Spróbowałby pan nie przytulić.
Ja bardzo przepraszam. Panie Mironie.
Ta maskotka jest w koszmarnym guście. Trzeba się jej pozbyć.
No przecież chłopak pracuje u nas każdego lata.
Ale w tym roku zasady się zmieniają.
Co? Jeszcze pan tego nie zauważył?
Przepraszam, że się wtrącam, ale misio nas uratował.
Rozbawił mojego młodszego brata, co nie jest łatwe.
Bez niego byśmy sobie nie poradzili.
Tylko niech upierze i porządnie wydezynfekuje ten kostium.
Niech.
- [płacz dziecka] - [Andrzej] Chodź, już…
No już, zaraz wracamy, tak, wracamy.
[wzdycha, robi głęboki wdech]
[Ania] Dziękuję. To wszystko.
- Do widzenia. - Do widzenia.
[krzyki mew]
[melancholijna muzyka grana na pianinie]
[łapie oddech, chichocze]
[muzyka cichnie]
Mogę?
Tak.
[sapie]
Okruch.
Ania.
Okruch to pseudonim artystyczny. Dla przyjaciół Janek.
Cześć, Janek.
Dziękuję za tamto w hotelu.
Nie ma za co.
Hmm?
Okej.
Palenie zdecydowanie szkodzi zdrowiu.
Ale…
Pomożesz?
Jak to mówią…
wszystko, co fajne,
jest albo niezdrowe, albo tuczące,
albo niemoralne.
Lubię, jak jest fajnie.
Tylko czasami mi sierść cuchnie, ale ja mam na to sposoby.
Dobra, lecę, bo mnie ta harpia zabije.
Idziesz czy zostajesz?
Zostaję. Długo na to czekałam.
Jasne.
Na razie. Lecę do milusińskich.
[chichocze]
[muzyka grana na skrzypcach]
[śmiech]
O, jest i żona europosła.
Znowu sama.
Wie, co robi. Nie zabiera się drewna do lasu.
A Gąssowski też w formie.
No i świetnie wygląda.
Chciałabym tak wyglądać w jego wieku.
Przecież ty jesteś w jego wieku.
[śmiech]
[udawany śmiech]
[mężczyzna] No są nasze gwiazdy!
- Hel wita Warszawę! - Cześć, witaj!
Nie zniosłabym następnego lata bez was. Naprawdę.
Cześć, Andrzejku.
- Ojej! - Cześć, ciociu.
Ale wyrosłaś! Naprawdę strasznie się cieszę.
Strasznie się cieszę, że jesteś, wiesz?
Siadaj, siadaj tutaj, koło Kuby.
- Pięknie wyglądasz. - Yy… dzięki.
Siadaj, siadaj. [śmiech]
No proszę pana…
Rozumiem, że już wszystkich obgadaliście, tak?
[Marek] Ale oczywiście, to jest nasze ulubione zajęcie.
A czy ty pamiętasz, co myśmy tutaj kiedyś wyprawiali?
Nieprawda.
- Ten pił najwięcej. - Tak, oczywiście.
Oczywiście, że tak.
Dobry wieczór państwu.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Mam na imię Miranda.
Jak tylko będą państwo czegoś potrzebować, podejdą kelnerzy,
proszę tylko dać mi znak.
To może od razu, co? Po aperolku?
Ja dziękuję.
- No to jeszcze dwa aperolki. - Oczywiście.
No już przestań, naprawdę.
[Dorota] Maruś, miarkuj.
- Prr. Już. - [Marek] Nie no.
[spokojna muzyka]
Słuchajcie, mamy wieści. Dobre wieści.
My też mamy wieści, ale wy pierwsi.
Okej, my pierwsi.
- Wracamy do Polski na stałe! - Aaa! [chichocze]
Dziękuję.
Pandemia wygnała was z Londynu?
- A skąd! - Dziękuję.
A was nie zrujnowała?
Nie, wręcz przeciwnie. Musiałem przyjąć dodatkowych lekarzy.
- No nie wyrabiamy się. Ale nie narzekam. - [Kuba] Tata też się rozwija.
[Marek] Tak.
Otwieramy właśnie nową kancelarię. Tym razem w Warszawie.
A Londyn będziemy prowadzić…
[razem] Zdalnie!
[chichot]
- No dobrze, to teraz nasze wieści. - [Marek] Byle dobre.
[Andrzej] Mmm.
Więc nasze dzieci się wyminą.
Bo Ania zdała na medycynę.
King’s College. Była w czołówce. Myślałem, że pęknę z dumy.
- [Marek] No! - [Dorota] Uuu!
[Marek] Wspaniała wiadomość.
Zaskakujące, no.
No sukces.
No brawo… brawo!
Mareczek, no!
Oczywiście, wypijmy szampana
za sukces Ani.
- Kelner! - Przepraszam najmocniej.
Czy moglibyśmy zamówić szampana?
Dziękuję bardzo.
Gratuluję.
Teraz to już na pewno przejmiesz klinikę, tak?
Nie wiem.
Cały czas się zastanawiam,
czy nie jest za wcześnie…
No oczywiście, masz jeszcze czas.
A staż możesz zrobić na pediatrii i potem się zobaczy.
[kelner] Szampan dla państwa.
[Andrzej] Ania będzie miała jeszcze tysiąc pomysłów, ale…
[Marek] Przepraszam, pan będzie tak stał czy…?
Aha, pan już…
Na pewno będzie świetnym lekarzem.
Lekarką.
- Lekarzem, lekarką, jaka to jest różnica? - Będę lekarką, tato.
[muzyka narasta]
[brzęk szkła]
- [Michał] Przepraszam. - To ja cię… pana przepraszam.
- Proszę nie dotykać mojej córki, dobrze? - Tato.
Pan w ogóle jest kelnerem? Nie do pomyślenia…
Ania, wszystko w porządku?
[Patrycja] Dajcie mu spokój.
Panie Michale!
- Wszystko jest mokre! - Hamuj się, Marek.
Ta sytuacja się już nie powtórzy. Najmocniej przepraszam.
Oczywiście szampan na koszt hotelu.
- Przynajmniej tyle. - Się wie.
[Michał] Zaczekaj.
Przepraszam.
Dziękuję.
„Dziękuję”?
Gdyby nie ty i szampan,
pewnie nie znalazłabym pretekstu, żeby stamtąd uciec.
I tak byłaś dzielna.
Ja nie wytrzymałbym tam ani sekundy.
- Słyszałeś? - Nie chciałem, ale słyszałem.
Kelnerzy są niewidzialni.
Przepraszam.
Przestańmy przepraszać i dziękować.
Jesteś uratowana i tylko to się liczy.
- Dziękuję. - Przepraszam. Jak się umawialiśmy?
My się na coś umawialiśmy?
[romantyczna muzyka]
Dobranoc.
Ania?
Ania. [chichocze]
[Andrzej wzdycha]
Naprawdę musiałaś? Przecież wyszedłem na jakiegoś tyrana.
Ty musiałeś wszystkich wciągać w nasze… znaczy moje sprawy?
No ale ustaliliśmy, że kiedyś…
Znaczy kiedyś będziesz pracować ze mną.
Wiesz, że się martwię.
Ale martwisz się, że co, że mam własne zdanie?
Długo pracowaliśmy, żebym je w ogóle miała.
Chcę, żebyś czuła się bezpiecznie.
- Czuję się bezpiecznie. - Mmm.
Zbyt bezpiecznie.
Antek!
[płacz dziecka]
Cichutko, malutki…
- Proszę cię, teraz twoja kolej. - Ja się nim zajmę.
Chodź.
- Zajmiesz się? - Chodź, dzidzia. Śpimy dzisiaj razem?
- [głośny płacz] - [ucisza]
[rytmiczna muzyka]
[okrzyki]
[krzyczą, biją brawo]
[krzyki, wiwaty]
[Andrzej] Oj, no… już wycieram.
[Patrycja] Daj mi go.
[Ania] Dzidzia.
- Teraz tatuś chciałby coś zjeść. - Ja też bym chciała coś zjeść.
[Patrycja] Piach, kamień, kamień.
- Daj, ja go nakarmię. - Nie, poradzę sobie, dziękuję.
Przepraszam. Chciałam tylko pomóc.
Słuchajcie, dziewczyny, joga, co wy na to?
Chodź, kochanie, trzymaj się. Antośku.
- Joga? - Mhm.
Tobie by się przydała joga.
Ale tu jest napisane, że to są:
„specjalne zajęcia dla kobiet, które chcą odkryć spokój i równowagę wewnętrzną”.
Ja spokój i równowagę wewnętrzną odkryję dzisiaj na leżaku.
No…
[Kuba] Przepraszam, mogę prosić szklaneczkę?
[Patrycja] Dobra, dobra, dobra. Piach, piach, piach, piach.
Patrycja, a może chodźmy?
Sama bym się wstydziła, a…
Nie ma mowy. Ja dzisiaj leżę na leżaku cały dzień.
Tata zajmie się Antkiem.
Poznają się bliżej.
Chcesz poznać bliżej syna?
Proszę bardzo. Poznajcie się bliżej w takim razie.
No to co byś zjadł?
- Dobra, chodź. - Zjemy serek.
- Chodź, zjemy serek. - Powodzenia.
[wzdycha] No… Mhm.
Co… Co zjemy?
Serek? Ale serek jest cały w soku, wiesz?
[Antek się śmieje]
Wujku.
Uciekają przede mną.
Nie, wysłałem je na jogę.
Następnym razem dwa razy pomyślę, zanim coś szlachetnie zaproponuję.
Potrzymasz go? [stęka] Chodź.
[stęka] Opsa.
- [Kuba] No… - [Antek gaworzy]
Ania chyba nie najlepiej znosi moje towarzystwo?
Nie zauważyłem.
Dawno się nie widzieliście.
Unika mnie.
Oj, Kuba, przestań histeryzować. Widujecie się dwa razy do roku.
Hmm…
A ona nadal gra na pianinie?
Czasami.
Ale karierę pianistki myślę, że skutecznie wybiłem jej z głowy.
To nie jest życie dla niej. Ciągłe stresy, podróże…
Żeby być prawdziwym artystą, to trzeba mieć grubą skórę…
i ogromne ego.
[Antek płacze]
[Kuba] Oj, nie…
- Panowie pozwolą, że zajmę się dzieckiem. - [płacz]
Zgodnie z państwa życzeniem zapewniamy opiekę profesjonalnej babysitterki, tak.
Mamy również fantastyczny program dla naszych milusińskich.
Fantastyczny. No chodź.
- [dziecko płacze głośno] - No, nie płaczemy, nie no.
Uśmiechamy się, uśmiechamy się, tak.
Pa, pa, Antoś!
- Pa! - [Kuba] Pa, pa!
Chodź. No co?
No hej, no już, zobacz.
[obaj wzdychają]
[piosenka „Feeling Exactly” zespołu Bass Astral x Igo]
By płynąć prawym halsem,
to przyciągamy prawą rękę, odpuszczamy lewą
i całym barem przesuwamy w prawo.
Żeby w lewą stronę, analogicznie, tak?
- Rozumie pani, pani Aldono? - Tak.
A mów do mnie po imieniu.
To kiedy pofruniemy?
- Myślę, że na to jeszcze mamy czas. - [chichocze]
No, Michałek, co? Lecimy, nie lecimy? Jak tam?
- Co? Kiedy zaczynamy? - Lecimy, oczywiście.
[Michał] Dobrze, drogie panie i panowie. Zapraszam bliżej.
Wszystkimi z państwa nasz zespół zaraz się zajmie.
Wytłumaczymy państwu podstawowe zachowania na wodzie…
- [bajkowa muzyka, głos cichnie] - …żeby zachować bezpieczeństwo.
Wytłumaczymy, w jaki sposób korzystać ze sprzętu…
- [muzyka cichnie] - Zapraszamy do nas!
[Patrycja] Nie, my na jogę.
A jogi nie ma dzisiaj niestety, koleżanka zachorowała.
No ale kajty są, zapraszamy.
No nie, nie mamy sprzętu, nic.
Ale my mamy! Wszystko.
[Dorota] No chodźcie, nie dajcie się prosić przecież.
No już, chodźcie.
I piankę musimy zdjąć.
- Ja? - Tak. Odwrotnie. Suwaczkiem do tyłu.
Aaa! [śmieje się]
Wszyscy widzą, nikt nie powie.
Bodzio, zamieniamy się w słuch.
Dobierzemy ci trapez.
S? XS?
M?
Sprawdź XS.
Na plecy.
Bardzo dobrze. Tylko odwrotnie.
- Mogę? - Tak.
I tu na wydechu najlepiej.
[robią wydech]
[chichoczą]
- Jest okej, nie za mocno? - Tak.
Okej.
Kim ty właściwie jesteś?
Surferem? Kelnerem?
A ty?
Teraz twoją kursantką.
Proszę się odchylić.
- Jest okej? - [chichocze]
- Tak? Jest okej? - Tak, dziękuję… Przepraszam.
[oboje chichoczą]
[Mañana] To co, Michał, co bierzemy?
Eee…
Dziesiątki weź. Weź mi jedną trzynastkę.
- Najwyżej się przepniemy później. - Dobra.
Zdecydowanie bardziej wolę prowadzić lekcje tutaj.
Teraz wieje z północy.
Może być trochę chłodno. Myślę, że to ci się raczej nie przyda.
Ale wieje.
- Czyli tam… zatoka? - Dokładnie.
To jest siła,
ale ta siła, jeżeli ją kontrolujesz, nic złego ci nie zrobi.
No.
Czekaj, ja robię teraz ósemki leciutkie.
- I jak będziesz czuła się gotowa, to… - Nie. [chichocze]
- Przejmij po prostu ty sterowanie. - Na co? Nie.
W ten sposób.
Puszczam jedną rękę.
- Sterujesz. - Ooo!
- Aha. - Aaa!
Dobrze, lewa, dobrze.
Ja już tu coraz mniej pomagam.
No…
Oj!
Nie! Pomóż, trzymaj, proszę!
- Proszę, trzymaj! - Prawa!
- Proszę, trzymaj. - Trzymam cię.
- Trzymasz? - No.
A teraz jakbyśmy chcieli trochę więcej,
to tu już zaczyna się robić trochę mocy, nie?
[Ania krzyczy, chichocze]
[krzyczy, śmieje się]
[Ania] Jezus!
[Ania się śmieje]
[muzyka klubowa]
[Kuba] Pamiętasz tego starszego chłopaka, o którego byłem taki zazdrosny?
On tak za tobą latał
i jak tylko cię widział, no to piał, jaka to nie jesteś
najpiękniejsza w całym hotelu. [chichocze]
Palant.
[przytłumiona muzyka i głosy]
[Kuba] Pamiętasz, jak w końcu nie wytrzymałem
i rzuciłem się na niego, krzycząc, że jesteś moją dziewczyną.
[krzyki, śmiech dzieci]
Wiesz, jak nie musisz zaczynać wszystkiego od początku,
to jest po prostu łatwiej.
Ja na przykład nie wyobrażam sobie, żebym miał być kimś innym.
Ja kocham prawo. Jak ojciec.
[krzyki dzieci]
[bulgotanie]
[cisza]
[Andrzej] Ania!
[wzdycha]
[Andrzej] Ania!
Ania!
Nie nurkuj tak długo. Wiesz, że tego nie lubię.
Rzeczywiście jest jakaś dziwna.
- Co powiedziałeś? - Co? Ja?
Nic.
[wzdycha]
Psia kość, znowu mi się powiesiło.
Zawiesiło.
[chichocze] Zawiesiło.
Mhm.
Gotowe.
Dziękuję.
Nie wiem, czy pamiętasz…
jak byłaś młodsza,
to też jak przychodziłaś tutaj prosto z basenu,
kazałaś się sadzać na kontuarze i…
i chciałaś przyjmować, i witać ze mną gości.
[śmieją się]
A kiedyś twoja mama,
jak ciebie zobaczyła w takiej pozycji,
to zamiast nakrzyczeć na ciebie,
wskoczyła też na kontuar i…
i razem machałyście bosymi stopami.
I trzeba było widzieć miny gości… [chichocze]
[smutna muzyka]
Mama…
Chodź.
Pokażę ci coś.
[muzyka cichnie]
[melodia piosenki „Czas nas uczy pogody”]
Bardzo dawno nie grałam.
Nie jestem muzykiem…
ale tego się chyba nie zapomina.
- [Michał] Nie za rączkę. - Wiem, wiem. Trzymaj.
Kiedy wy to naprawicie?
[chłopak] Weź nie marudź.
- Jak tam, ogarniecie to? - [dziewczyny] Pewnie, ogarnięte.
♪ Zaczęły się wakacje znów ♪
♪ Lato z radiem i Chałupy welcome to ♪
♪ Cały dzień będę nucił se Bo nie znam słów ♪
♪ Na co dzień preferuję Trochę inny groove ♪
[chłopak] Karol, trochę wokal, gdybyś mógł.
♪ Mmm, na, na, na, na, na ♪
♪ Michał, mam pytanie ♪
♪ Do ciebie takie zespołowe ♪
♪ Czy mógłbyś chwilkę…? ♪
- [Michał] Do was podejść? - Słuchaj, ziom…
Jest klasyczny kłopot.
Są talerze, nie ma warzyw.
Rozumiemy się. Tak?
Tak? Słyszeliśmy? Brawa.
- Michael, nice, dzięki. - [Michał] Ogarnięte.
♪ Mmm ♪
- Siema! - [śmiech]
♪ O, Mary, Mary, o! Mary, Mary ♪
♪ Pozwól mi wstać na czas ♪
♪ O, Mary, Mary, o! Mary, Mary ♪
♪ Zamień mi stuff na hash ♪
♪ O, Mary, Mary, o! Mary, Mary, Mary ♪
[Kuba] Ania!
Tu jesteś.
Słuchaj, dzisiaj wieczorem jest koncert Gąssowskiego.
Ty go chyba lubisz? Twoja mama go lubiła.
Muszę zostać z Antkiem.
O co ci chodzi?
[kelnerka] Przepraszam!
Oj!
Dziękuję.
Co się dzieje?
- Irytuję cię? - Kuba, nie irytujesz mnie, to nie to.
Najchętniej to bym w ogóle nic nie robiła.
Ale ty nic nie musisz robić. Wystarczy, że będziesz słuchać.
Zajęte.
A gdzie matka?
Nie wiem.
A Ania nie zmieniła zdania?
Przecież z Antkiem może posiedzieć opiekunka.
No właśnie siedzi.
[wzdycha]
Brawo, proszę państwa!
[gromkie brawa]
[piosenka „Gdzie się podziały tamte prywatki” Wojciecha Gąssowskiego]
♪ Gdzie się podziały Tamte prywatki niezapomniane? ♪
♪ Elvis, Sedaka, Speedy Gonzales albo Diana ♪
♪ Pod paltem wino, a w ręku kwiaty ♪
♪ Wieczór, Bambino i ty ♪
♪ Same przeboje Czerwonych Gitar ♪
♪ Tak bardzo chciało się żyć ♪
♪ Gdzie się podziały ♪
- Śpiewasz? - ♪ Tamte prywatki ♪
Tak, jak zwykle.
♪ Gdzie te dziewczyny Gdzie tamten świat? ♪
♪ Gdzie się podziały nasze wspomnienia ♪
♪ Tamtych szalonych, wspaniałych lat? ♪
[wiwaty, brawa]
♪ Gdzie się podziały tamte prywatki? ♪
♪ Gdzie te dziewczyny Gdzie tamten świat? ♪
♪ Gdzie się podziały nasze wspomnienia ♪
♪ Tamtych szalonych, wspaniałych lat? ♪
- [piosenka cichnie] - [śmiechy]
[Dorota] Ania! Aniu!
Ania, poczekaj!
Ania, no!
Aniu!
♪ Niedziela, niedziela ♪
[piosenka „Steezy Sunday” zespołu Undadasea]
♪ Wtedy telefonu nie odbieraj ♪
Ania!
- Cześć. - Cześć. Fajnie, że jesteś.
Część ekipy już znasz. Mañana.
- Cześć. - Siema.
- Bodzio. - Siema.
Cześć.
To jest moja dziewczyna. Kalina.
- Kalina. - Cześć. Ania.
A to jest Sasza.
Ania.
- Ania jest naszą kursantką z hotelu. - Dziewczyna z hotelu. Odważnie.
Sasza pochodzi z Ukrainy.
Mieszka tutaj, studiuje w Trójmieście.
No i jest ziomalką Michała.
Właściwie jest naszą ziomalką. No i wymiata na kajcie.
Właściwie to trochę lepiej nawet niż Mañana i Bodzio.
Siemanko!
Słuchajcie, jest taka akcja.
Jest z nami, ze mną, z nami, mój bardzo dobry kolega, Mateusz,
wraz ze swoim zespołem Bitamina. Nie wiem, słyszeliście kiedyś?
[okrzyki, wiwaty]
I jest tutaj ze mną Michał, nie z zespołu Bitamina.
Może słyszeliście?
- [chłopak] Nie! - [śmiech]
Dobra, gotowi?
[okrzyki, wiwaty]
[piosenka „Pornosy” zespołu Bitamina]
[Mateusz] Proszę bardzo.
Ziom, my tutaj mamy taki ruch. Patrz na to.
Aha. I…
[Mateusz] Dajcie znać, że tu jesteście.
[okrzyki]
Tak jest!
♪ Wchodzę do miejsca Gdzie kolejka łamie się w połowie ♪
♪ Drugą część chowa za rogiem Ale mnie to nie dotyczy, nie ♪
♪ Ja se wchodzę, kiedy chcę ♪
♪ I na papsach w te i we w tę idę ♪
♪ Nikt mnie nie szturcha I jest miejsca w bród ♪
♪ Nie, to nie cud Że mam drina w parę sekund ♪
♪ Chyba barowy kojarzy mą twarz ♪
♪ Widział w teledyskach ♪
♪ A teraz z bliska ja ♪
♪ Wpływam na parkiet, jak rozgrzany wosk ♪
♪ Zadaję cios, dwa kroki w bok, obrót ♪
♪ Wpadłaś mi w oko i lepiej wyjdź ♪
♪ Nic tam po tobie ♪
♪ Mów mi Pablo Nie, dziś mów Stavros ♪
♪ I pijmy Retsinę z twego pępka ♪
Opa!
♪ Zaczynam się wkręcać ♪
♪ Ale ty jesteś piękna ♪
♪ Lubię, lubię, reszta poza klubem ♪
♪ Może jakiś Uber ♪
♪ Może jakimś cudem ♪
♪ Dam ci swój numer ♪
♪ A ty tańcz, tańcz, tańcz ♪
♪ A ty tańcz, tańcz, tańcz, bejbe ♪
♪ A ty tańcz, tańcz, tańcz ♪
♪ A ty tańcz… ♪
Niko!
Uważaj, to taka sama panna jak ta z zeszłego roku.
I co, serducho ci pęknie i znowu będziesz musiał je sklejać miesiącami.
Ona jest inna.
Michał, każda laska z hotelu jest inna. Rozumiesz? Od nas inna.
Make some noise!
[okrzyki, wiwaty]
[Sasza] Mañana!
- Dobra. - Dawaj!
[chłopak] Dawaj!
- [Sasza] Paszoł! - [Bodzio] Dobrze!
Paszoł!
[Michał] Mañana, rano pływamy!
Ty, kto wstaje tak wcześnie na pływanie?
[Michał] Ja. [chichocze]
No bo, stary, jak zaczynam zajęcia o 9.00,
to i tak muszę wstać o 7.30, więc się nie wyśpię.
A jak wstanę o 5.00, to też się nie wyśpię, ale…
idę na pływanie. Jest pusty spot, nisko słońce.
Popływam tak do 7.30.
O 8.00 piję kawę.
Tylko że wtedy myślę…
„Ale miałem zajebisty poranek”.
[chichocze] I to ma sens.
- [śmiech] - Zajarasz?
Dzięki, nie palę.
Może pora zacząć?
A może pora wychillować?
Ale ja mogę zajarać. Chodź, siadaj.
[Bodzio] To jak z tym pływaniem? [śmiech]
[Michał] Siódma trzydzieści, 8.00, 9.00 – zły poranek…
- Dalej, dalej… - 5.00, 7.30, 8.00, 9.00…
- [sygnał wiadomości] - [chłopaki] Zajebisty poranek. [śmiech]
[Bodzio] Dobrze.
[Ania] Będę się zbierać.
- Na pływanie? Ale to masz jeszcze chwilę. - [chichot]
- Cześć, dzięki. - [Bodzio] Cześć!
Ja zawijam też. Na razie.
- [Magda] Cześć. - Pa, Sasza.
Nie wyglądam na bodyguarda, ale nie pozwolę ci samej chodzić po nocy.
[spokojna muzyka]
[wzdycha]
[prycha]
Wystraszyłeś mnie.
[Andrzej] To ty mnie wystraszyłaś.
Mmm… Musiałam odetchnąć.
[Andrzej wzdycha] Źle się czuję, kiedy znikasz.
A ja się źle czuję…
jak mnie kontrolujesz.
- Jestem dorosła. - Mhm.
- [Andrzej wzdycha]
[łapie oddech]
Jesteś dla mnie najważniejsza na świecie.
[cmoka] I nie wybaczyłbym sobie…
gdyby to wszystko wróciło.
Nie bój się.
Jestem po prostu zmęczona.
Znam ten zapach.
[spokojna muzyka]
[wzdycha]
[krzyki mew]
[muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
[Okruch] Aha, tu jesteście.
No dobra. To co robimy?
Zaraz was złapię. To dopiero będzie…
[rozmowy, śmiech dzieci]
[nie słychać wypowiedzi]
[wzdycha przeciągle]
Wujku?
Cześć, Kuba.
Nie widział wujek Ani?
Wszędzie jej szukam. Na śniadaniu jej nie było.
Spała jak zabita, jak wychodziliśmy. Nie chciałem jej budzić.
Ania miała ciężki czas.
No mi też nie jest łatwo do niej dotrzeć, wyciągnąć z pokoju, ale się nie poddaję.
[wzdycha]
Daj jej trochę czasu.
[Andrzej] Antoś!
- Latałeś samolotem? - [Antoś się śmieje]
[wzdycha]
[ze wschodnim akcentem] Oj, przepraszam. Nie chciała przeszkadzać.
Wrócę później.
Nie, proszę kontynuować. Ja i tak zaraz muszę lecieć.
Przepraszam. [chichocze]
- Do widzenia. - Do widzenia.
Dziękuję bardzo. Ania jestem.
- Olga. - Miło mi.
- Do widzenia. - Do widzenia.
[sprzedawca] …zjadła loda, wyzdrowiała!
Lody, lody!
- Po ile lody? - Po piątaku.
A to nie, to dzięki.
Jeden dziadek też chorował,
nie zjadł loda, wykitował!
Lody, lody!
[muzyka disco polo]
Kukurydza w dzień upalny zwiększa popęd seksualny!
I dla pani, i dla pana, kukurydza gotowana.
Lody, lody!
[spokojna muzyka]
[radosna muzyka]
[melancholijna muzyka]
[Sasza] Łuu!
- [Michał] Łuu! - [śmiech]
[muzyka cichnie]
- [Antoś płacze] - Zobacz, tutaj okruszki mamy.
Zobacz. Antoś! Zobacz.
- [Andrzej] Czekaj, wytrzemy go. - [Antoś płacze]
[kelner] Czy coś jeszcze podać?
[Patrycja] Ćwir, ćwir, ćwir, ćwir, ćwir.
Zobacz, kto ma takie oczko?
- [Patrycja] Dzidzio. - Niech pobiega.
- Tak? - [Andrzej] Tak. I lizaka mu wyjmij.
- [Patrycja] Masz. - Lizaka mu wyjmij, żeby się nie nadział!
Świeże owoce dojrzewające w słońcu południowej Italii…
Dziękuję. Nie jestem głodna.
[smutna muzyka]
[wzdycha]
- [Magda] Jak tam? - [Bodzio] Musicie lobem.
[huk grzmotu]
- [Bodzio] Bierz, podbij! - Michał, graj.
- Michał, budzisz się, stary! - Sorry!
No tak! Prawie!
[Sasza] Łuu! [krzyczy]
[Bodzio] Do góry!
- [Magda] Dobrze! - [krzyki]
[Sasza] Wolę kajta. Okej?
[Sasza] Michał, co jest?
- Dobra. Zawijka? - Dawaj.
[nadal ta sama muzyka]
[muzyka cichnie]
[pukanie do drzwi]
Mogę?
[Ania] Możesz.
Chyba musimy porozmawiać.
Nie musimy.
Ale możemy.
- [wzdycha] Zabarykadowałaś się w pokoju… - Nie zabarykadowałam się.
Wiesz co, ja rozumiem jeden dzień, dwa. Ale to już chyba trochę długo.
Daj mi trochę czasu.
Okej.
[stęka] No dobra…
[Andrzej wzdycha]
Ja już więcej kolacji z krzyczącym Antosiem: „Do Ani!”, to nie zniosę.
Więc albo ty idziesz ze mną tam, albo…
ja zostaję z tobą tu.
Twój wybór.
- Ty nie masz sumienia, tato, nie? - Nie.
Zobacz, jak ja wyglądam.
No rzeczywiście.
[wzdycha] Wyglądasz najpiękniej na świecie.
Ja się stąd nie ruszam.
[spokojna muzyka]
[prycha]
[Andrzej wzdycha] Pu, pu, pu, pu, pu, pu.
Pu, pu, pu, pu, pu, pu, pu.
[wzdycha przeciągle]
[ta sama muzyka]
Kuba.
Tak?
Wiem, że nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Jak bardzo dziewczyny są dla ciebie ważne?
Ale jakie dziewczyny?
Jest tylko jedna ważna w moim życiu.
Od kiedy nauczyliśmy się mówić, ustaliliśmy, że jesteś moją dziewczyną.
A pamiętasz nasz ślub na plaży?
Oczywiście. Musimy to powtórzyć.
No to może teraz?
No, Jakubie, wydaje mi się,
że już czas na naszą małą niespodziankę.
Kuba czekał na odpowiedni moment.
Przepraszam.
Tylko ty tak nagle zniknęłaś.
Ale już jestem.
- Hmm? - [Dorota] Kuba.
Aniu.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
I dlatego postanowiliśmy z rodzicami, że nie będę się wyprowadzał z Londynu,
nie będziemy wynajmować naszego mieszkania,
możesz tam zamieszkać ze mną.
- [śmieje się] - Poznamy się na nowo…
[Ania śmieje się histerycznie]
Ania!
Coś mi się wydaje, że terapia się chyba nie powiodła.
Możesz się pohamować z tymi uwagami?
Wam też by się przydała.
Seksoholizm się leczy.
[muzyka cichnie]
[wzdycha ciężko, chichocze]
[szlocha]
[płacze]
Mamo… Mamo… [szlocha]
[wzdycha]
[stęka]
[gra na fortepianie]
[melodia piosenki „Czas nas uczy pogody”]
[ta sama melodia]
[muzyka cichnie]
[Miron wzdycha]
Wiem, że ci ciężko.
Widzę to przecież.
Myślałem o tobie.
Zwłaszcza że mam przybraną córkę
w twoim wieku.
Ma pan córkę?
Nigdy pan o niej nie mówił.
Ech… Jak by ci to… [wzdycha] …eee, powiedzieć?
Hmm… [chichocze]
Kilka lat temu…
zakochałem się
i mnie wdowcowi na stare lata
trafiła się piękna kobieta z dzieckiem.
[chichocze]
[pociąga nosem] Przepraszam, chyba zasmarkałam panu garnitur.
Aaa… Nie szkodzi.
- Zostawię sobie twoje łzy na pamiątkę. - [chichocze]
A wiesz, przed chwilą…
eee, widziałem, jak…
Michał wybiegał z hotelu jakiś taki zdenerwowany.
Lubisz go przecież, prawda?
To dobry chłopak.
Bardzo wrażliwy.
Wiele mu zawdzięczam.
To właśnie on zaopiekował się moją przybraną córką,
kiedy przyjechała tu z Ukrainy,
no i nie znała ani języka, ani ludzi.
Wciągnął ją w ten swój kitesurfing, w swoje towarzystwo.
Od tej pory jest jej najlepszym kumplem.
A jak ma na imię pana córka?
No Sasza.
[parska]
- Kocham pana, panie Mironie. - [chichocze]
[wzdycha]
[chór głosów] ♪ Przybieżeli do Betlejem pasterze ♪
♪ Grając skocznie Dzieciąteczku na lirze ♪
♪ Chwała na wysokości ♪
♪ Chwała na wysokości, a pokój na ziemi ♪
♪ Chwała na wysokości ♪
♪ Chwała na wysokości, a pokój na ziemi ♪
♪ Oddawali swe ukłony w pokorze ♪
♪ Tobie z serca ochotnego, o Boże ♪
♪ Chwała na wysokości ♪
♪ Chwała na wysokości, a pokój na ziemi ♪
♪ Chwała na wysokości ♪
♪ Chwała na wysokości, a pokój na ziemi ♪
- [Magda] No to co? Życzenia! - Życzenia!
Zdrowie.
[Michał] Sasza, za moment, dobra?
[dziewczyna] Kochany, wszystkiego najlepszego!
Nie możemy spędzać świąt razem…
a bardzo byśmy chcieli.
Dlatego co roku 24 lipca robimy sobie…
taką naszą Wigilię.
Naszą rodzinną.
Michał?
Przepraszam.
[Michał] Podaj opłatek, proszę.
W ogóle opłatki są, tak że śmiało.
Zapomnieliśmy o opłatkach!
Proszę.
Życzę ci…
Życzę ci, żebyś przestała się bać.
Żebyś uwierzyła w siebie i w ludzi.
Którzy są dobrzy. Którzy nie chcą cię skrzywdzić.
Życzę ci, żebyś…
żebyś nigdy nie wątpiła i nie zapominała tego, jaka jesteś.
Dobra.
Zabawna.
Czuła.
Mądra.
Prawdziwa.
Wesołych Świąt.
[składanie życzeń w tle]
Siemka, cześć.
- O, cześć! - Wszystkiego dobrego!
Dziękuję. Wesołych Świąt.
- No, żebyś tam poleciał na regatach. - Oj, polecę, polecę.
- Dużo zdrówka… - Cieszę się, że tu jesteś.
Ej, czekaj, bo ja tutaj ten…
Dużo zdrowia, szczęścia, pozytywnej energii do działania.
Będzie dobrze. Żeby zawsze było.
A tobie wiatru w kajta i dobrych fal.
[chichoczą]
[Ania] Dzięki.
No i zapraszam, zapraszam.
[gwar rozmów w tle]
[rozmowy, śmiech]
[piosenka „Dancing in the Dark” zespołu Bass Astral x Igo]
[nadal ta sama piosenka]
[przytłumione westchnięcia, jęki]
[sapanie]
[piosenka cichnie]
[szum fal, krzyki mew]
[Ania krzyczy radośnie]
[Ania krzyczy, śmieje się]
[Patrycja] Pokaż mi tę wiadomość.
„Nie martw się o mnie, jestem bezpieczna.
Poznałam nowych przyjaciół, świetnie się bawimy.
Zostanę u koleżanki na kempingu. Jest naprawdę super.
Śpijcie spokojnie, odezwę się jutro.
Zaufaj mi, proszę”.
Proszę.
[Antoś gaworzy]
Jej nie ma jedną noc,
a nas mogłoby nie być wcale i nawet byś tego nie zauważył, Andrzej.
[Antoś gaworzy]
Tak.
- [Antoś chichocze] - [Patrycja chichocze]
„Jak się masz, Pati?
Co dzisiaj robiłaś, jak się czujesz? Jak się ma nasz synek?”
Przestań, jesteś dorosła.
Ona jest dorosła, Andrzej.
[Antoś gaworzy]
[Ania] Zazwyczaj mijają miesiące…
zanim komuś zaufam.
Przyznaj się: jak to zrobiłeś?
Poczekaj…
Pokażę ci.
[śmieją się]
[Ania chichocze]
[Michał wzdycha]
[wzdycha]
Mama zmarła pięć lat temu.
Rak.
Na początku klasy maturalnej…
Coś się rozsypało. Zaczęłam się zapadać.
Nie mogłam się uczyć, jeść, spać.
Jaka była twoja mama?
Najlepsza.
Radosna.
Niezależna.
Czuła.
Mądra.
W sekundę się ze wszystkimi zaprzyjaźniała.
Mama śpiewała jazz.
Była świetna.
Teraz w domu jest cicho.
[śmiech, rozmowy w oddali]
[Sasza] Mañana, a twój bar?
- No jest. - Aaa.
- Wskakuj, no. - Dzięki.
Dobra.
Hej, Sasza.
- Tam się ładuj. Dawaj, dawaj. - [Bodzio] Go, go!
[warkot silnika – auto nie odpala]
- [jęki] - Dobra, ale luźno, luźno, musimy go…
[Mañana] Tak, tak.
- Pchamy. - Tak, wiemy, wiemy.
- Gotowi? - Dawaj.
Raz, dwa…
[Bodzio] Trzy. Opa!
[krzyczą radośnie]
[spokojna, radosna piosenka]
[Sasza] Michał! Pojutrze zawody!
Skup się!
[nowa, wesoła muzyka]
- Pamiętasz wszystko? - No zobaczymy.
- [krzyczy] - [Michał] Brawo, brawo, brawo!
[muzyka cichnie]
Dobrze się bawisz?
Dawno nie było mi tak dobrze.
A potem co?
[Ania] W sensie?
A potem wrócisz do swojego świata i tam się będziesz dobrze bawić?
Nic o mnie nie wiesz.
W zeszłym roku też kumplowała się z nami taka bogata panna. Michał się zakochał.
A jak pojechał za nią do Warszawy, to udawała, że go nie zna.
Zostaw.
Jesteś dobrą przyjaciółką.
Tak, jestem.
I dlatego boję się, że znowu będę go musiała wyciągać z czarnej dupy.
Nie wiem, co będzie później, i ty też nie, ale nie bawię się ludźmi i ich uczuciami.
Poradzisz sobie?
[Mañana] Upalamy, upalamy!
Upal… tak!
[Magda] Nie mógłbyś być większym żulem.
[Bodzio] Nie, tutaj nie. Wiesz, Mañana, tu jest…
- [Magda] Oj, dobra… - Cichutko.
No i co? Witamy na włościach. [śmiech]
- [Magda] Wpadaj do nas częściej. - [Bodzio] Cześć.
[wzdycha]
Nie rozumiem.
Czego nie rozumiesz?
Przecież wysłałam SMS-a.
- Ale nie zadzwoniłaś. - Ale wysłałam SMS-a.
[wzdycha, pociąga nosem]
Robię, co mogę, żebyś się nie martwił.
Staram się.
Nie kłócę się, nie wychodzę, pojechałam z wami na wakacje.
Idę na medycynę.
Ja już dłużej nie mogę się zachowywać tak, żeby wszyscy byli zadowoleni, tato.
Tak bardzo się bałam twojego smutku…
że się przystosowałam.
[wzdycha]
Ja przerobiłam terapię.
- Teraz twoja kolej. - Ania, ja się naprawdę staram.
Nigdy nie pożegnałeś mamy.
Nieprawda.
Widzisz ją wszędzie.
- We mnie. - [wzdycha]
W Patrycji.
Wiesz, że wczoraj…
po raz pierwszy od dawna…
byłam naprawdę szczęśliwa?
Kocham cię.
I jestem.
[wzdycha]
No dobra, to co dalej?
Nie wiem.
- Wszystko… - Za szybko.
Za szybko.
Tato?
Tak, skarbie?
Ja się zakochałam.
[spokojna muzyka]
[Ania chichocze]
[płacze, śmieje się]
[śmieje się]
Dzidzia autko.
Dzidzia autko?
Dzidzia auto.
Chciałabym was wszystkich przeprosić za…
za mój ostatni wybuch.
Byłam zaskoczona.
Ale nie chciałam nikogo urazić.
[Antoś mamrocze]
Bardzo dziękuję za propozycję, ale muszę to jeszcze przemyśleć.
[Dorota] No Aniu, ale cóż tu przemyśliwać?
Przecież to jest wyśmienita propozycja.
[Kuba] Przestań!
Przestańcie cały czas układać nam życie. Zajmijcie się swoim.
Przepraszam, synek, jak ty się zachowujesz?
Jak ja się zachowuję?
Jak wy się zachowujecie?
Cały czas próbujecie narzucić innym swoje zdanie.
Przepraszam.
[Andrzej] Przez godzinę mamy święty spokój, Antoś zaopiekowany i…
A co ty…? Co ty robisz?
[Patrycja] Pakuję się.
Ale jak się pakujesz? Po co? Gdzie?
Bo wyjeżdżam!
Patrycja, zwariowałaś? Teraz, w tym…?
Tak, ja zwariowałam.
Córeczka może sobie zrobić występ przed wszystkimi gośćmi,
nie wracać na noc, ale to ja zwariowałam. Oczywiście. Pierdolnięta!
Ej!
- Rozmawiałem z nią… - Jakoś efektów nie widać, Andrzej.
Wszyscy muszą chodzić cały czas na palcach.
Wszyscy muszą być cicho, żeby przypadkiem depresja nie wróciła.
Nie!
Nie jestem ani lekarką, ani artystką.
Jasne.
Nie dorastam do twoich oczekiwań. I przyznaj to, nie dorastam do nich.
[płacze]
Nigdy nie zastąpię ci żony ani nigdy nie zastąpię matki.
Dajecie mi to odczuć na każdym kroku.
[wzdycha, pociąga nosem]
[wzdycha]
Patrycja ma rację, tato.
Przepraszam.
[melancholijna muzyka]
- [płacze] - Przepraszam za wszystko.
Ja nie rozumiałam.
[Patrycja płacze]
[muzyka cichnie]
[okrzyki, wiwaty]
[okrzyki, brawa]
Sasza, nie wiesz, gdzie jest Michał?
To chyba ty powinnaś wiedzieć.
[Sasza] Chodź, Michał prosił, żebym cię zabrała.
[okrzyki, wiwaty]
Dzięki.
[radosna muzyka elektroniczna]
Wezmą udział Józef Łazanka i Michał Kijowski!
Bardzo proszę.
Trzy, dwa, jeden…
Michał!
[wiwaty, brawa]
[krzyczą, śmieją się]
[chłopak 1] Brawo! [chłopak 2] Dajesz, dajesz!
Brawo!
[muzyka budująca napięcie]
Michał, Michał!
Dajesz!
[muzyka narasta]
- [trzask] - [przerażone krzyki]
Michał!
[dźwięki cichną]
[cicha, niepokojąca muzyka]
[dramatyczna muzyka]
Ania!
[muzyka cichnie]
Tata mówi, że dalej nic nie wiadomo.
Jutro mają do niego dzwonić.
Sorry, nie mogę usiedzieć.
Wszyscy chcieli przyjechać po ciebie…
tym złomem do szpitala, ale wybiłem im to z głowy.
Dziękuję panu bardzo.
Nie masz za co dziękować.
Obiecałem Ani, że cię bezpiecznie dostarczę.
Wygodnie?
Tak.
Bardzo.
Dziękuję.
[Magda] Żyje.
To nie jest konieczne.
Ja tu rządzę. A poza tym lekarz powiedział, że mam cię mieć na oku.
- [wszyscy się śmieją] - [piosenka „Poka, jak u ciebie tańczą”]
[Sasza] Dobra, dobra. No już.
- Żyjesz! - [Michał syczy z bólu]
[śmieją się]
[Michał] Ooo!
Michał. Daj znać, jakbyś jeszcze czegoś potrzebował.
Dzięki.
A co to jest?
- Siema, stary. - Cześć. Dobrze, że jesteś.
Jee! Chałupy, jak jest?
[wszyscy krzyczą]
[Mateusz] Dobrze, dobrze.
Słuchajcie, żeby wykonać ten numer, potrzebuję wsparcia.
I wiem, że tutaj w publice jest sprawdzony zawodnik.
Tylko muszę go wyhaczyć. Michał.
Dawaj na górę.
Hałas dla Michała!
[wszyscy krzyczą]
[Mateusz] Dawaj, dawaj, dawaj, nie uciekaj mi tu.
To jest…
sprawdzony zawodnik na mike’u.
Zaufany.
My się znamy.
Zwrotę znasz?
[piosenka „Poka, jak u ciebie tańczą” zespołu Bitamina]
♪ Zrobiłaś mi nunu ♪
♪ Zrobiłaś mi nanananaj w głowie ♪
♪ Każą nam biec przed siebie ♪
Sorry. Sorry. Uwaga na misia.
♪ Żeby w sobo sobą zająć się ♪
♪ W prawo i w lewo, i w górę, i w dół ♪
Szefowo!
Zatańczysz?
Może najpierw prysznic?
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Posłuchaj bębnów, krok na co drugi ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Tu nie ma błędów, każdy jak lubi ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Posłuchaj bębnów, krok na co drugi ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
[wszyscy] ♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
Ej, ej, ej!
- [muzyka cichnie] - [wszyscy krzyczą]
[chłopak 1] Grajcie!
Dajesz!
Ania.
Wesprzesz mnie?
- Hej, Ania! - [wszyscy krzyczą, wiwatują]
- [chłopak 2] Ania! - [chłopak 3] Brawo!
[chłopak 4] Ania!
[okrzyki, skandowanie] Ania, Ania, Ania!
♪ Słońce, nie dam ci tego Czego nie chcesz ♪
♪ Słońce, z tobą obok wschodzi piękniej ♪
♪ Nie znam cię na wylot Ale wiem, kim jesteś ♪
♪ Nie bój się ciemnej drogi w lesie Idziemy nią w tandemie ♪
♪ Poka, jak tańczysz, poka mi siebie Poka mi love, poka mi serce ♪
♪ Marzenia w butelce Zamknij, spełnię, mam tę moc ♪
♪ Kocham ryzyko i ciebie Kochanie, jeśli zechcesz ♪
♪ To odłożę wady A serce oddam na dłoni, bo… ♪
♪ Zrobiłaś mi nunu ♪
Właśnie dlatego.
♪ Zrobiłaś mi nanananaj w głowie ♪
♪ Nananananaj ♪
♪ Nanananana ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Tu nie ma błędów, każdy jak lubi ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Posłuchaj bębnów, krok na co drugi ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Tu nie ma błędów, każdy jak lubi ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Posłuchaj bębnów, krok na co drugi ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Tu nie ma błędów, każdy jak lubi ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Posłuchaj bębnów, krok na co drugi ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
[wszyscy] ♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
[Mateusz] Chałupy, zróbcie hałas dla samych siebie!
Tańczymy, pokaż stylówę.
Czy breakdance, czy cha-cha, czy po kubańsku à la Cuban Ballas.
Bring it!
[wszyscy] ♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
[Mateusz] ♪ Poka, jak u ciebie tańczą ♪
Pamiętaj, kto całował cię pierwszy.
[Mateusz] To nie koniec. Ja się dopiero rozkręcam.
Bitamina to the max.
- Macie jeszcze siłę? - [okrzyki, wiwaty]
Tak mi się to podoba.
My nie kończymy. My dopiero zaczynamy.
[spokojna piosenka]
[spokojna muzyka elektroniczna]