Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ZESTAW DO MAGICZNYCH ELIKSIRÓW
NETFLIX PRZEDSTAWIA
NALEŚNIKOWY ZAUŁEK
GWOŹDZIE
ZASADY – BĄDŹ MIŁA – MÓW PRAWDĘ SŁUCHAJ INNYCH – ŻADNYCH WYZWISK
NIE OSZUKUJ NIE ZAPOMNIJ LUNCHU I SPODNI
NA PODSTAWIE SERII LILKA I PESTKA ANNIE BARROWS I SOPHIE BLACKALL
ZAKLĘCIE
MIKSTURA NA ODPĘDZANIE ZŁYCH DUCHÓW
Sprawdźmy…
Gałka muszkatołowa, nasiona…
Mamo, mamy czerwce kaktusowe, pieprz aligatora albo koper włoski?
To praca domowa? Chodźmy.
Zaraz wracam.
ZAKLĘCIE DESZCZU
SKŁADNIKI – NASIONA DRZEWA, MYSIA ŁZA, GLEBY GARŚĆ I PSZCZELI MIÓD.
Zgadza się. Wyobraźnia jest bardzo ważna. Przypomnij mi o żabie.
Umarła, ale nie na marne.
To ważny składnik w słusznym celu.
Ważny składnik w słusznym celu to ty.
Nie ty. Ty jesteś zwykłym studentem.
- Może być? „Nasza wybitna pani dyrektor”. - Brzmi wspaniale. Dalej.
„Mam zaszczyt powitać na scenie”…
Czy raczej „przywilej”?
Mam przywilej powitać na scenie…
Nie…
Przyjemność?
Pestka! Uważaj!
Muszę lecieć!
Przynajmniej zjedz tosta. Z masłem i twoim ulubionym dżemem.
Nie zapomnij lunchu.
- Lunch. - Odwożę Nancy.
- Zabierz się. - Nie mogę!
Leo, szybciej!
Cześć, Lilka!
- Nie spóźnij się do szkoły. - Co innego, gdybyś uczyła się w domu.
- Dzień dobry, pani Trantz. - Nie patrz, Kropek.
- Lilka! - Pestka!
Chodźmy!
Mam pytanie do pani Aruby-Tate.
- Pa, Lilko! - Pestko, nie zdjęłaś piżamy!
Co to za hałas? Dziewczynki!
Dwie minuty do dzwonka.
Pestka!
Miłego dnia.
Dorośnij.
- Czemu rzuciłaś w nią spodniami? - Bo jest za daleko.
- Bądź miła. - Jestem.
- To nie rzucaj spodniami. - Za mną!
- Nie czekaj. Dogonię cię. - Można tam wchodzić?
Tak, otwarte.
No dobrze.
Lilka.
Pestka?
Czujesz coś dziwnego?
Piżama wałkuje mi się pod spodniami.
Nie spóźnijmy się. Nie dziś. Muszę poprosić, byś ze mną usiadła.
Hej, Vanesso!
Jestem robotem. Nie potrzebuję warzyw.
PANI ARUBA-TATE
Drugi dzwonek. Usiądźcie.
Mamy mnóstwo pracy.
- Zdążyłaś, Pestko. Brawo. - Bo Lilka mi pomogła.
- Ja z Lilką… Lilka i ja… - Przepraszam.
- Dusit, zdejmij kosz z głowy. - Wyłączam zasilanie.
Eric, papier do kosza.
Moi nieustraszeni uczniowie.
Przygotujcie ołówki. Dziś fajna lekcja.
Lilka i ja…
Chcemy usiąść w jednej ławce.
Wyglądacie na zgrany zespół. Nie gadajcie, bo was rozsadzę.
Obiecuję.
- Dobrze. - Tak!
- Dziękuję! - Pani jest najlepsza!
Leo, usiądź z Erikiem.
- Tak! - Nagle się przyjaźnią?
„Wyglądacie na zgrany zespół”.
- Cicho. - Pestko?
Co obiecałaś?
Dusit, koniec rozmów, dobrze?
Macie zeszyty?
Omawialiśmy pradawne morskie gady.
Kto pamięta, co to za jeden?
To Pestkozaur! Ratuj się, kto może!
Dusit, drugie przewinienie.
Na dywanik. Wrócisz za pięć minut.
Elasmozaur!
Tak, doskonale. A elasmozaury są?
Wymarłe!
Spóźniłeś się. Jak myślisz?
Do kozy.
Cudaczne kokardki. Przytłaczające.
Znasz moje motto. „Przez poświęcenie do sukcesu”.
Zbyt krzykliwe. Zakaz strojenia się!
Zakaz hałasowania!
Widzimy się po lekcjach.
PANI NOBLE
Dzień dobry.
Dzień dobry, dzieci.
Dzień dobry, pani dyrektor!
Zobaczymy, czy dobry. Przewodnicząca rady gimnazjalnej
rozda ulotki
z informacją o Wieczorze Otwartym.
To będzie niezapomniany wieczór.
Liczymy na waszą obecność.
- Akurat. - Rozpoczęliśmy nowy rok szkolny,
zatem Wieczór Otwarty to niezrównana, pedagogiczna okazja,
- by poznać wymagania… - „Pedagogiczna”.
…wobec każdej klasy i by ocenić…
Ratunku!
…wasz postęp.
- Co robisz? - Szukam wiadomości od więźniów.
Pani Noble zamyka niegrzeczne dzieci w schowku.
Mają rentgen.
Wy dwie!
Gaduły z was.
Lilko, przesiądź się do Paisley.
To drugie przewinienie.
- Pięć minut na dywaniku. - Dobrze.
Dziękuję.
Chodź, Nancy.
Wieczór Otwarty nie będzie czekał.
Wpadka.
No dobrze. Porozmawiajmy o dinozaurach.
Jeden.
Dwa.
- Trzy. - Jeden.
- Dwa. - Cztery.
- Trzy. - Cztery. Pięć.
Cztery.
- Zrobiłam cztery! - A ja pięć!
- A ty, Vanessa? - Sześć i pół.
Dotąd nie podpadłam w szkole.
- Tata mówi, że mam to we krwi. - Patrzcie, 12!
- Tak, Zuzu! - Dwanaście z rzędu. Rekord.
Lilka, a ty ile potrafisz? Spróbuj. Nie siedź tak.
- Pokazać ci, jak robię gwiazdy? - Nie, kolej na Lilkę.
Co powiesz na trzy gwiazdy i rundaka?
Co to?
Wiedziałam. Nie pora na gwiazdy. Mamy sytuację awaryjną.
To tylko otwór wentylacyjny, żadna awaria.
Mówię o białej mgiełce. Nie widzisz?
Ja coś widzę.
A ja nie.
Chodź, Emma. Spóźnisz się.
- Coś widziałam. - Nieprawda.
Gdy byłyśmy tam dziś rano, otoczyły mnie zimne opary.
Usłyszałam jakiś głos, aż dostałam gęsiej skórki.
Coś jest nie tak. I słyszałyśmy to dziwne stukanie.
To dzieci w schowku pani Noble. Wystukują: „Pomóż mi”.
Nie.
Raczej tak: tik-tap, tik-tap, tik.
To duch.
Duch?
Ta łazienka jest nawiedzona.
Drugi dzwonek!
Biegiem!
Paisley, podaj do Pestki.
Eric.
Eric, skarbie.
Przepraszam.
Leo.
CHODŹ ZE MNĄ DO ŁAZIENKI TERAZ!
Przepraszam, mogę iść do łazienki?
Oczywiście. Jeszcze dziesięć minut. Dokończmy rozdział.
- Mogę wyjść do łazienki? - Oczywiście.
Zaraz jak wróci Lilka.
Zaczekałabym. Ale nie mogę.
Bardzo mi się chce.
Bardzo! Okropnie!
Alarm! DEFCON 12! Poziom maksymalny!
- Czego szukamy? - Tajnego wejścia.
Portalu, przez który przechodzą duchy.
„Duchy”? Czyli jest ich więcej?
Pomagają odkrywać sekrety.
Lilka.
Tutaj.
Plazma.
To portal duchów.
Ciekawe, co tam jest.
Nie mamy złych zamiarów.
Jesteście tu, duchy?
Nie zrobimy wam krzywdy.
- Okropne. Tak podejrzewałam. - Mają łazienkę na głowach.
- Dużo ich jest? - Możliwe.
Możliwe, że jest ich tam cała armia.
Może jest tylko jeden. Kto wie.
Kryj się!
Stójcie!
Do klasy!
Pobudka, kochane łobuziaki.
Wiedziałam. Więzi tam dzieci.
Dobrze się wyspaliśmy?
Witajcie, robaczki.
Buty są tajnym źródłem jej mocy.
Uwielbiam zapach skóry, piór i błyszczących cekinów.
Buty to sekret mojego stylu.
A wasz sekret polega na tym,
że nikt nie wie, że tu jesteście,
w tym pancernym schowku, i niestraszne wam powódź czy pożar.
Dziwna dyrektorka.
Którym z was dziś się poszczęści?
Raz, dwa, trzy, wygrasz ty.
Przyciasny.
Ten jeszcze bardziej.
Halo?
Słuchajcie. Lilka ma coś ważnego do powiedzenia.
Ja i Pestka dokonałyśmy dziś ważnego odkrycia.
W ubikacji dla nauczycieli jest portal do zaświatów.
Ta toaleta jest nawiedzona.
Słyszałem o tym. To się zdarza.
Dawniej w tym miejscu był stary cmentarz.
Cmentarz.
Nie wierzę.
- Możemy zobaczyć? - Sytuacja jest nieopanowana
i nie gwarantujemy bezpieczeństwa.
Wiecie, że duchy mają bebechy na zewnątrz?
I jedzą mózgi… na surowo.
To zombie, nie duchy.
Ale tu cuchnie.
Jak… w grobie.
To jeszcze nie znaczy, że toaleta jest nawiedzona.
Oto on, portal.
Brama do świata duchów.
Wrota do niezgłębionych tajemnic!
Niezębnych?
- Nieskłębionych? - Co?
To znaczy, że duchy przechodzą tędy.
To tylko zardzewiały odpływ.
Denerwują się?
Włóczą się niespokojne, nieszczęśliwe,
chcą mścić się na tych, którzy zakłócają ich spokój.
Są tu teraz? Nie widzę.
Kto by chciał je zobaczyć?
Możemy już iść, Emma?
Chodzę tu od trzech lat i nigdy nie widziałam ducha.
Duchy nie istnieją.
Czasem ducha da się wyczuć. Jakby przeszył was zimny powiew wiatru.
Przyszliśmy, by wam pomóc,
i prosimy, nie mścijcie się na nas.
Jeśli się zgadzacie, zastukajcie. Jedno krótkie stuknięcie.
Pierwszy raz zjawiacie się tak chętnie na lekcji odejmowania.
Radzę lepiej sprawdzać listę obecności.
Chowała się w krzakach.
Dziękuję. Dopiero zaczynaliśmy.
Zuzu, co się stało?
Łazienka.
W porządku. O co chodzi?
Jest… nawiedzona.
Widzę, że się wystraszyłaś.
Ale łazienka nie jest nawiedzona.
Jest!
- Słyszeliśmy je. - I poczuliśmy.
Tam jest portal!
- Stukająca armia duchów! - Cała armia?
Chyba ktoś was porządnie nastraszył.
Ktoś wam coś opowiedział?
Ona!
- Lilka? - Powiedziała, że duch
jest zły, bo szkoła stoi na grobach, i że się zemszczą!
Powiedziałaś coś takiego?
Innymi słowami.
Wyobraźnia to dobra rzecz. A ty masz bardzo bujną, Lilko.
Ale trzeba używać jej w sposób odpowiedzialny.
- Nie chcemy nikogo nastraszyć. - Tak, to było podłe.
Obiecacie nie mówić więcej o duchach?
Tak, proszę pani.
Lilko, obiecujesz?
Nie. Toaleta jest nawiedzona.
Pani Aruba-Tate jest zła. Nienawidzi mnie.
Nie. Uważa, że jesteś mądra.
Ale lepiej było nie mówić, że toaleta jest nawiedzona.
Dorośli lubią, gdy się z nimi zgadzamy.
Dwa razy dziś narobiłam sobie kłopotów.
Wylądowałam na dywaniku.
To pewnie moja wina. To ty miałaś wpłynąć na mnie,
a nie ja na ciebie. Ja zawsze sprawiam kłopoty.
Zrozumiem, jeśli chcesz skończyć przyjaźń.
Żartujesz? Bez ciebie nie ma zabawy.
Lilka narozrabiała. Panna Idealna narozrabiała.
A Panna Rozrabiara narozrabiała jeszcze bardziej.
- Dość, Leo. - Żartuję. Mogli was wyrzucić.
Nie wyrzuciliby nas.
Już wiem. To jest to.
Damy się wyrzucić?
Nie. Wyrzucimy duchy. Odeślemy je do grobów.
Chodź, ułożymy plan.
Plan wypędzania duchów.
Czekajcie!
Mógłbym się przyłączyć do wyrzucania duchów.
Jeśli potrzebujecie pomocy.
Dobrze. Jutro wyjawimy ci plan.
Być może.
Nie mów nikomu!
Pa, Leo!
Być może.
„Przedstawiam naszą efemeryczną”…
To znaczy „ulotny”.
Dobrze, „eteryczną panią dyrektor”. Nie tylko zapowiem panią Noble,
przeczytam też wiersz na koniec. Cały wieczór na scenie.
- Muszę opanować przymiotniki. - Tak, przymiotniki są ważne.
Naprzód, uczeni uczniowie scholastycznej szkoły.
- To na nic. - Jak to? Słowa na miarę siódmoklasistki.
Na którą nie wyglądam.
Siódmoklasistki mają przekłute uszy, a ja nie.
Po prostu nie chcę, byś za szybko dorosła.
Choćby twoje uszy.
Wiesz co? Pożyczę ci bardzo ładne klipsy.
Rozejm.
Zgoda. Na razie.
Czyli następne dwie doby.
A potem wznawiamy wojnę.
Klipsy są w mojej szkatułce.
Gałka muszkatołowa.
Nasiona.
Martwe robaki.
- A żaba? - Na później. Jest w lodówce.
Jeszcze ziele Świętego Jana.
MIKSTURA NA ODPĘDZANIE DUCHÓW
Święty Jan ma zioła?
Tak łatwo ich nie dostaniemy.
Gdy brakuje mi składników, dodaję sody oczyszczonej.
Wlejemy miksturę przez portal i po duchu!
Trochę mi ich szkoda. Nie chciałabym być duchem.
Musiałabym spać we własnym grobie.
Możesz być niewidzialna i straszyć ludzi.
Wiesz, co powinnyśmy zrobić? Nie tylko miksturę, ale uroczystość.
- Na pożegnanie. - Tak!
Duchy uwielbiają uroczystości. Wypowiemy zaklęcie
- i zatańczymy wokół portalu. - Dobry pomysł. Co jeszcze?
Ostatni składnik to…
Kosmyk włosów wroga obcięty o północy. Skąd weźmiemy?
Pestycydzie!
Mama mówi, że masz wracać do domu, ty ośla głowo, i nakryć do stołu!
„Pora spać” nie oznacza wycieczek na dół, żeby sto razy napić się wody.
Albo fikołków na łóżku.
Albo robienia okularów z rentgenem i rozmów z gumowym kurczakiem.
I pytań na temat naszej egzystencji. Jasne?
Zasnę w trymiga, tato.
- Przerabialiśmy te pytania w szkole. - To się okaże.
Dobranoc, Pestkocie.
Zgłoś się, Superczarownico.
Idź spać.
Nie żartuję.
Zgłaszam się. Jak tam, Dzielna Grizzly?
Nastawiłaś budzik na Operację: Nie śpij?
I to trzy. Na pewno nie prześpię.
- Zrozumiałaś? - Tak.
Odbiór. Alfa-Charlie.
- Daj znać, jak zaczniesz. - Tak jest.
Ile włosów? Kilka czy cały pukiel?
Sprawdzę.
- Według księgi ma być „kosmyk”. - Ile to?
Tyle, żeby się nie zorientowała.
Pestka! Co się dzieje?
To ja, Pestka!
- Co ty tu robisz? - Co tu się dzieje?
Co ty wyprawiasz?
Nic! Nic takiego! Lunatykuję!
Wezwijcie policję!
Zakradła się tu! Dotykała mojej głowy!
Pestka, co ty robisz?
Jest północ!
To podprowadzenie, a ja nie mam przekłutych uszu!
Wezwijcie policję!
Nie będziemy wzywać policji.
Czemu Pestka nosi mój stanik?
Ty.
Wynocha. Ale już.
- Wytłumaczę… - Nawet nie próbuj.
Wracaj do siebie.
- Próbowałam… - A stanik?
Obróciłam się, a ona tam stała.
Miała maskę i nożyczki.
- Wracaj do łóżka. - Proszę.
Jak tu weszła? Zamknęłam drzwi.
- Dobrze. - Naprawę zamek.
Wiem, co powiesz. Tak, jej zamek też naprawię.
Miała kominiarkę.
Mój Boże.
Pestka, jesteś tam?
Orzeł wylądował.
Kot jest w worku. Dżem trafił do naleśnika.
Co? Złapali cię?
Mam jej włosy.
Gałka, nasiona.
W porządku.
„Kosmyk włosów wroga. Krąg przyjaciół. Namaść portal w nocnych ciemnościach”.
Czekaj!
Wcześniej nie zauważyłam. Musimy to zrobić po ciemku.
- Zgaszę światło. - Czyli w nocy!
- W nocnych ciemnościach. - Nie da rady.
Zamykają szkołę i ustawiają straż.
Wlejmy to teraz i zobaczmy, co będzie.
Leo, to jest jak chemia.
Liczy się precyzja, by zapobiec większej katastrofie.
Musimy rozważyć inne opcje. Poszperać w źródłach.
Poszperać? Ale gdzie?
Chodzi o te duchy?
Nie martwcie się, nikomu nie powiem.
Mogę się przyłączyć?
Też chcę pomóc duchom.
TALIZMANY I SIŁY TAJEMNE
HISTORIA VOODOO
EGIPSKIE ZAŚWIATY
OBRZĘDY W DALEKICH KRAJACH
Cześć, Pestka. I reszta.
- Co robicie? - Research.
Wy też?
Tak. Lilka na mnie wpływa. Pozytywnie.
A ty wpływasz na nią. Bardzo pozytywnie.
Mam szybie pytanko.
Według ulotki dziś jest Wieczór Otwarty.
- Chcesz pójść? - Wieczór Otwarty?
„Wieczór”.
- Będzie ciemno. Możemy działać. - Tak. Pora wypędzić duchy.
- Poproście rodziców. Weźcie, co trzeba. - Coś niebagatelnego.
- Po prostu przyjdźcie. - Pa!
- Leo, zaczekaj na mnie!
Dobrze. Pójdziemy na to spotkanie.
Cieszy się wzięciem.
Dokąd idzie Pestka?
Pewnie kombinuje coś niecnego.
Albo perfidnego. Lub wręcz…
występnego.
Poradzisz sobie, skarbie. Daj mi ten słownik synonimów.
- Nie. - Puść skarbie.
Wypadniesz wspaniale.
- Mam czekoladę. - Super.
Eric? Dusit? Jak to?
Emma mi powiedziała. Obiecałem, że się nie wygadam.
Powiedziałem tylko Dusitowi.
Ale Leo mnie ubiegł.
Przynieśliście, co trzeba?
Co wy knujecie?
Chyba nie macie co robić, skoro zadajcie się z Pestką.
Co z twoimi włosami? Z jednej strony są krótsze.
Spotkamy się w łazience, jak tylko zrobi się ciemno.
Niech nikt was nie zobaczy.
SZKOŁA IM. EMERSONA ELLIOTA
Dobry wieczór. A może powinnam powiedzieć: niezgorszy wieczór.
- Mogę iść do łazienki? - Nie teraz.
Jako przewodnicząca samorządu uczniów naszej szkoły,
instytucji edukacji podstawowej i gimnazjalnej…
- Nie wytrzymam! - Chciałaś zobaczyć Nancy.
…na Wieczór Otwarty!
Mamo!
Nie teraz.
…światłych nauczycieli szkoły im. Emersona Elliota.
Nagródźmy ich afirmatywnymi brawami.
„Afirmatywne”. Ja jej to podsunąłem.
Nancy gadała bez końca.
Gotowi?
- Tak. - Tak.
Wyglądasz niesamowicie.
Dziękuję.
Zanim zaczniemy, podzielmy się naszymi ziemskimi darami.
Każde z nas złoży duchom ofiarę.
Jakiś niebagatelny podarek.
Na pewno?
Reszta duchów będzie się nią opiekować.
- Nie wiem, czy to dobry pomysł. - A jak im je przekażemy?
Duchy, przyjmijcie nasze skromne podarki!
Klasa stanowi wyjątkowe miejsce,
w którym uczymy się od dzieci tyle samo, co one od nas.
Ja i moi koledzy bardzo to doceniamy. Dziękuję.
Dziękuję, pani Aruba-Tate.
Mam zaszczyt powitać panią dyrektor Noble.
Naszą skrupulatną, kompetentną oraz,
przez wzgląd na jej dobrze obute stopy,
wielce opieszałą liderkę.
Dziękuję bardzo,
pani Aruba-Tate, za te przemyślenia.
A teraz długo wyczekiwana chwila.
Pora na zaklęcie wypędzanie duchów.
Skupcie się ze mną na portalu.
Dobrze. Możemy zaczynać.
Duchu szkoły im. Emersona Elliota…
Wiedziałam.
Znów gadacie o tych głupich, zmyślonych duchach.
Nie gadamy o nich, tylko je wypędzamy.
Odsyłamy je do grobów, żeby przestały nas straszyć.
Nie martw się.
Duchy zamieszkujące ciemności.
Przynieśliśmy dary. Odejdźcie w pokoju!
Teraz wypowiemy zaklęcie i zatańczymy w kręgu.
Powtarzajcie za mną.
Precz, duchu. Nie chcemy cię tu.
Precz, duchu. Nie chcemy cię tu!
Przestań nas nawiedzać! Znikaj, ale już!
Edukacja jest jak ewolucja.
Kto zostanie w tyle, ten zginie.
- Moim celem jest… - Powinnam do nich zajrzeć?
Nie. Ufam Lilce. A Pestka jest wspaniała.
Pewnie przewidziały, że ten wywód będzie męczący,
i wymknęły się do biblioteki.
Chciałabym.
Ale wiem z doświadczenia, że cisza jest podejrzana.
…dopilnujemy, żeby…
Wciąż tu cuchnie.
Zaklęcie zadziałało?
Mam mokre stopy.
Tak. Wypływajcie. Opuśćcie nas na dobre!
Już po was!
Duchy wychodzą z sedesu! Precz, duchy!
Narobiły bałaganu.
Sukces wymaga poświęceń pod każdym względem.
Zgromadziłam 27 osobnych i kluczowych cykli zdobywania wiedzy
pod nazwą Przez poświęcenie do sukcesu.
Zaczynajmy.
Pierwszy cykl nauczania to samodyscyplina.
- Sprawdzę w schowku! - Spiesz się, Eric!
Spieszę się!
Szybciej!
- Ale oberwiemy! - Jeszcze jak!
Wytrwałość.
Szybciej!
Kto trzyma tu buty?
Szukaj dalej!
Szybciej!
Utrwalanie.
Szybko!
Szybko, Pestka! Więcej papieru!
Sumienność.
Duchy wciąż wychodzą!
Przestańcie!
Nie stój tak, Zuzu.
Pragmatyzm.
Widzę tylko problem dla hydraulika.
Szukanie rozwiązań.
Odłączę rury!
Dobrze!
Koncentracja.
Dalej!
Nagroda.
Pogorszyłam sprawę!
Numer dziewięć to praca zespołowa.
Zdolność, która wymaga stałej dyscypliny.
Przekonacie się, że nasi uczniowie opanowali
doskonałą samokontrolę.
Nie mamy deszczówek!
Musimy postawić mur!
Mam mokre skarpetki!
Przepraszam na moment. Powinnam tam zajrzeć.
Co się dzieje?
- Dziwne. - Nancy. Wiersz. Teraz!
Dokąd poszła?
Czekając na panią Noble,
odczytam wiersz planowany na zakończenie.
Równie dobrze nada się na wiersz pośrodku.
„Ruszajcie w świat, uczniowie uczelni.
Życie to bankiet. Nie bądźcie bezczelni”.
Pomóż nam, Vanesso!
Pestka…
„Uczcie się pilnie.
Trzymajcie w rękach los”.
„Przyciągniecie tłumy, gdy zabrzmi wasz głos”!
Co tu się dzieje?
Nie!
Pestka.
O nie!
Moje maleństwa!
Moje słodkie skarby!
Szkoła jest ocalona!
Pani Noble jest zła.
Nie. Jest na was wściekła.
Rodzice też. Obmyślają odpowiednią karę.
Zanim coś powiecie, wiemy, że to było niechcący,
ale to żadna wymówka.
Wiecie, że nie wolno nic wrzucać do sedesu.
- Przepraszam. - Ja też. Bardzo.
Wiemy, ale postanowiliśmy
uziemić was na tydzień.
- Razem? - Co to byłaby za kara?
Będziecie pisać listy z przeprosinami do pani Noble.
Szczere przeprosiny.
A nie liczy się, że wypędziłyśmy duchy?
Nie. Ani trochę.
Cały tydzień?
To wieczność.
Dacie nam jeszcze dziesięć minut?
Proszę?
Odprowadź Lilkę do domu.
Więcej kawy?
Poproszę. To był wieczór pełen wrażeń.
Zaraz wrócę, Lilko.
- Ale się działo. - Co za artystki.
Myślały, że razem odbędą karę.
Na pewno chcesz się ze mną przyjaźnić?
Fajnie, że nawzajem na siebie wpływamy,
ale wciąż pakujemy się w kłopoty.
Z tobą jest super. Jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
A ty moją.
Przyrzeknijmy sobie wieczną przyjaźń.
Przysięgę krwi.
Tak. Żeby ją przypieczętować.
Chodź ze mną.
Nancy, idź do siebie.
- O czym rozmawiamy? - Idź do siebie.
Znajdźmy coś ostrego. Gwóźdź.
Ten jest ostry.
Krew zwabia wampiry.
Jeśli wypowiemy przysięgę do słoika i go zamkniemy,
nasze słowa i obietnice się połączą.
Na zawsze?
W słoikach przechowuje się przetwory.
Tata woli gwoździe.
Gotowa?
Lilka i Pestka ślubują dziś wieczną przyjaźń.
Przysięgamy, że będziemy mieć wspólne sekrety,
obietnice, kłopoty i kary, i pozytywne rzeczy też.
Przygody, wyzwania i tajemnice.
Aby przypieczętować tę świętą przysięgę…
Beknij!
- Szkoda, że jutro nie możemy się bawić. - Ani pojutrze.
Co dzień będę pisać. Może co godzinę.
Dobrze.
Choć jak dla mnie to za dużo czytania.
Wiem.
Dlatego możemy też zerkać przez okno i używać krótkofalówek.
Pa, Lilka!
Pa, Pestka!
Dobranoc, Katrine.
Dobranoc. Dzięki za kawę.
WKRÓTCE NASTĘPNA FANTASTYCZNA PRZYGODA LILKI I PESTKI
Balet polega na pokonaniu wroga w tańcu do upadłego!
Na razie!
Witam w Radosnej Szkole Baletu.
- Co masz na sobie? - Strój złego księcia.
Nie wyrzucimy pieniędzy w błoto.
Proszę!
W tym roku ta widownia pomieści 300 osób!
Cała szkoła nas wyśmieje.
- Nie poddasz się. - „Zaklęcie zapominania”.
Zapomną, że mówiłyśmy o balecie.
Żegnaj przeszłości! Smutkom precz!
- Lilka! - Rzuciłyście zaklęcie?
Ucieknijmy.
Uwielbiam uciekać.
Dokąd?
Mam różne dobre propozycje. A ty?
Zatrujecie powietrze.
Jesteśmy skazane.
Skazane na taniec.
Co kontynuować?
Właśnie.
Żartowałam.
Będą…
Już po was!
To… Co?
Napisy: Ewa Nowicka