Downloaded from YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ευχαριστώ!
Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ που ήρθατε.
Ωραία δεν είναι που βγήκαμε από το σπίτι;
Ναι!
Δεν θέλω να μιλήσω για την Covid απόψε.
Καναδυό πράγματα
θα αναφέρω.
Έμαθα καναδυό πράγματα στη διάρκεια της Covid.
Το πρώτο που έμαθα,
φορώντας τη μάσκα όπου πήγαινα
και εισπνέοντας την ανάσα μου,
είναι ότι οφείλω μια συγγνώμη σε όλους στους οποίους έχω μιλήσει
τα τελευταία 30 χρόνια.
Θεέ μου!
Δεν είχα ιδέα ότι μυρίζει τόσο η ανάσα μου.
Μια μέρα ήμουν στο παντοπωλείο
και αναρωτιόμουν αν έχεσε καμιά γελάδα πάνω σε εντόσθια.
“Τι βρομάει έτσι;”
Και συνειδητοποίησα ότι ήμουν εγώ.
Κάτι άλλο που έμαθα κατά την Covid, ειδικά κατά το λοκντάουν,
είναι ότι δεν έχω τα προσόντα
να καλύψω όλες τις ανάγκες της γυναίκας μου στη συζήτηση.
Χρειάζεται ολόκληρο χωριό.
Κι εγώ είμαι ένας άνθρωπος μόνο.
Την αγαπώ παράφορα τη γλυκιά μου τη γυναίκα,
αλλά είναι τόσο γλωσσοκοπάνα που σε βγάζει νοκάουτ.
Επίσης σκέφτεται μεγαλόφωνα,
δηλαδή, όποτε έχει μια σκέψη ή μια ιδέα,
δεν την κρατά μέσα της, αλλά τη λέει απέξω της.
Έτσι, κάθε πρωί στο λοκντάουν
σηκωνόμουν από το κρεβάτι, έβαζα ένα φλιτζάνι καφέ,
γύριζα από την άλλη και ήταν εκεί.
Κάθε πρωί άρχιζε:
“Σκέφτηκες πού θα πάμε άμα τελειώσει η πανδημία;
Πρέπει να βγω έξω.
Παρεμπιπτόντως, δεν θα πιστέψεις τι έμαθα για τους νέους γείτονες.
Σου είχα πει ότι αυτή φαινόταν περίεργη.
Κάηκε κι άλλο φως στην κουζίνα, δεν μπορώ να μαγειρέψω.
Αν θέλεις να φας, πρέπει να βγάλεις τη σκάλα.
Γιατί κάνει τόση ζέστη; Ζεσταίνεσαι; Εγώ σκάω.
Η Ρόμπιν είπε ότι δεν μπορεί να βρει χαρτί υγείας πουθενά.
Όποιος εξαφανίζει τα χαρτιά πρέπει να πηγαίνει στην κόλαση.
Πολύ κακή πράξη.
Μόλις είδα τον ποπό μου στον καθρέφτη. Γιατί δεν μου είπες τίποτε;
Έχει γίνει σαν αμπάρι.
Ευτυχώς δεν παρασέρνω πράγματα όταν περνώ.
Χθες είδα ένα πολύ περίεργο όνειρο.
Είδα ότι η μητέρα σου παντρεύτηκε τον Γουίλ Σμιθ
και αυτό είναι μόνο η αρχή.
Το περίεργο είναι ότι πηδούσαν στο τραμπολίνο
κι αντάλλασσαν όρκους φορώντας κράνη.
Τι λες να σημαίνουν όλα αυτά;
Γιατί με κοιτάζεις έτσι; Είναι χάλια το μαλλί;
Θέλω να με βοηθήσεις να βρω γυναίκα
για τον ξάδερφό μου, τον Κάιλ.
Είναι ολομόναχος, ο καημένος, και χρειάζεται παρέα.
Να κοιτάξεις και το αμάξι μου, ανάβει το φωτάκι της μηχανής.
Το κάνει εδώ και κάτι μήνες.
Όποτε οδηγώ, μυρίζει καμένο
και νομίζω ότι κάτι πάει στραβά.
Θεέ μου, κι αν ο Κάιλ είναι γκέι και δεν μας το έχει αποκαλύψει;
Ο καημένος ο εγγονός του Τσιπ και της Τζένιφερ
θα κάνει περιτομή σήμερα και, μιας και λέμε για μειώσεις,
έχει βγει σε έκπτωση το κολιέ που θέλω.
Θα μου άρεσε αν το έπαιρνες για τα γενέθλιά μου.
Αν ο Κάιλ είναι γκέι, έχεις κανέναν να του γνωρίσουμε;
Δουλεύεις στα θεάματα
και υπάρχουν πολλοί γκέι σε αυτόν τον χώρο.
Θα αγανακτήσεις και θα πεις ότι είναι πολύ νωρίς,
αλλά για το πικνίκ του χρόνου τον Ιούλη
να φτιάξω πατατοσαλάτα όπως φέτος
ή τα μακαρόνια φούρνου με τη φέτα και τις ντομάτες
που έκανα πριν κάτι βδομάδες και σου άρεσαν;
Το ίδιο μου κάνει.
Και τι έχει πάθει ο αδερφός σου;
Έχει γίνει πολύ κακοδιάθετος. Ούτε να του μιλήσω δεν θέλω.
Γιατί φτιάχνεις θηλιά;
Βγάλε τη από το ταβάνι και φύγε από το κρεβάτι.
Μου χαλάς τα μαξιλάρια”.
Η κάθε μου μέρα κατά το λοκντάουν.
Βέβαια, συνέβησαν και ωραία στη διάρκεια της Covid.
Κάποια πολύ ωραία πράγματα. Έγινα παππούς για πρώτη φορά.
Άρα...
Αυτό το αγοράκι το αγαπώ περισσότερο από καθέναν στον πλανήτη.
Και η κόρη μου, με έναν τρόπο που δεν έχω καταλάβει,
κανόνισε να βγει σε εκπομπή αναζητήσεων
και να ανακαλύψει ποιος είναι ο πατέρας
χωρίς να ξοδέψει τα χρήματά μας...
Τι καλά...
Πλάκα κάνω.
Δεν έχουμε ιδέα ποιος είναι ο πατέρας.
Κάτι άλλο σπουδαίο είναι ότι επιτέλους χάλασε το σπαστό κινητό της μάνας μου.
Είκοσι χρόνια περιμέναμε να συμβεί.
Έναν μήνα αφού άρχισε η Covid, χάλασε το κινητό της
και της πήραμε το πρώτο της iPhone.
Αν με ρωτούσατε απόψε:
“Τζεφ, θα προτιμούσες να μάθεις στη μάνα σου να γράφει μηνύματα
ή στον σκύλο σου να σκουπίζει τον κώλο του;”,
μάλλον θα απαντούσα: “Φέρε μου το κωλόχαρτο.
Δεν χάνω τίποτε αν δοκιμάσω”.
Τα μηνύματα μας έχουν δυσκολέψει κάπως.
Οι κόρες μου ενθουσιάστηκαν πολύ,
που η γιαγιάκα τους έμαθε από μηνύματα.
Έτσι, της έστελναν μηνύματα. Ένα βράδυ τηλεφώνησε η μάνα μου
και μου είπε:
“Τι είναι το ‘πλούγλου’;”.
“Τι θες να πεις, μαμά;”
“Μου έστειλε μήνυμα η Τζόρνταν και στο τέλος έγραφε ‘πλούγλου’”
“Πώς γράφεται;” “Π-Λ-Γ-Λ”
“Δεν λέει ‘πλούγλου’ αλλά ‘πολύ γέλιο’.
Έτσι κάνουν τα παιδιά σήμερα. Αντί να τα γράφουν ολόκληρα,
τα γράφουν συντομευμένα.
Το ‘σκ’ είναι ‘Σαββατοκύριακο’.
Το ‘βρμ’ είναι ‘βαριέμαι’.
Έτσι κάνουν τα παιδιά”
Λίγα βράδια αργότερα,
λαμβάνω από τη μάνα μου ένα μήνυμα που γράφει:
“Α Π ΣΜ, Θ Ν Μ Π ΚΤΣ”.
Τρόμαξα, νόμισα ότι έπαθε εγκεφαλικό.
Την πήρα και τη ρώτησα: “Μαμά, τι μου έγραψες;”.
Μου είπε: “Έκανα όπως τα κορίτσια.
Έγραψα: ‘Αν πας σουπερμάρκετ, θέλω να μου πάρεις κέτσαπ’”.
“Α, βέβαια. Πώς δεν το κατάλαβα;”
Το λατρεύει το iPhone,
διότι έχει πράγματα που δεν είχε το άλλο κινητό.
Όπως, για παράδειγμα, σήμα.
Μου τηλεφώνησε ένα βράδυ
και απάντησα,
γιατί δεν είχα δουλειά την επόμενη μιάμιση ώρα.
Εκεί λοιπόν που μιλούσα με τη μάνα μου, ανέφερε
ότι είχαν συμβεί διαρρήξεις στη γειτονιά της.
“Μαμά, δεν είναι καλό αυτό” είπα. “Το ξέρω” είπε.
“Γι’ αυτό σκέφτομαι να βγάλω άδεια οπλοφορίας”
Η μάνα μου είναι 85 ετών.
Έχει κακή όραση, ακόμη χειρότερη ακοή,
και έχει την ισορροπία μεθυσμένου τα χαράματα.
Και όμως, σκεφτόταν να πάρει πιστόλι.
Είπα: “Μαμά, υποστηρίζω το δικαίωμα της οπλοφορίας.
Ίσως να είμαι υπερβολικά επιφυλακτικός.
Αλλά ίσως…
να μην κάνει να οπλοφορείς
αν φοράς συσκευή SOS για ηλικιωμένους”.
Αν και στα κουτιά από τα χάπια θα μπορούσε να ταξινομεί τις σφαίρες.
“Μαμά, ίσως να το ξανασκεφτόσουν.
Να εύχεσαι το όπλο να γεμίζει
πιο εύκολα από όσο ανοίγει ένα βαζάκι, αλλιώς την έβαψες”
Γιατί έχει αρθρίτιδα στα δάχτυλα.
Ύστερα σκέφτηκα: “Ο ατζέντης μου θα την έβαζε σε διαφήμιση”.
“Η αρθρίτιδά μου είχε χειροτερέψει τόσο
που με δυσκολία έβαζα τις σφαίρες στο περίστροφο.
Μα χάρη στο νέο, βελτιωμένο Αρθριτίν κάνω τους κακούς σουρωτήρι, αλάνι μου.
Με πιάνεις, δικέ μου;”
Έκλεισα και είπα στη γυναίκα μου πως βρήκα τι θα πάρω στη μαμά.
“Θα της πάρω μαγνητική θήκη όπλου, για να την προσαρμόζει στο πι,
και στον άντρα της θα πάρω αλεξίσφαιρο γιλέκο,
να το φορά κάτω από τη ζακέτα,
σε περίπτωση που την πιάσει μούρλια καθώς βλέπει τηλεπαιχνίδια”
Σε αυτό το σημείο της ζωής βρισκόμαστε με τη γυναίκα μου τώρα.
Τα παιδιά τα μεγαλώσαμε, έφυγαν από το σπίτι.
Κάναμε ένα διαλειμματάκι. Τώρα μεγαλώνουμε τους γονείς.
Μόλις έφυγαν τα παιδιά, ήρθαν οι γονείς.
Θα σας πω κάτι. Θεωρούσα τρελούς τους εφήβους.
Οι έφηβοι είναι παιχνιδάκι μπροστά στους ηλικιωμένους.
Είναι θεοπάλαβοι!
Είχα αφήσει το αμάξι για σέρβις και με πήραν μόλις τελείωσαν.
Ρώτησα τον πεθερό μου αν μπορούσε να με πάει.
Πηγαίνοντας στο συνεργείο, ήθελε να βάλει βενζίνη.
Σε αυτήν τη μικρή στάση έμαθα
ότι είναι δυνατόν
να πλύνεις όλο το αμάξι σου
με τη βούρτσα για το παρμπρίζ που έχει το βενζινάδικο.
Το ξέρω, γιατί ήμουν στη θέση του συνοδηγού
και τον παρακολούθησα να το κάνει.
Καθόμουν, ώσπου ο διπλανός πελάτης άρχισε να τραβά βίντεο,
οπότε χαμήλωσα όσο μπορούσα,
γιατί δεν ήθελα να με ταγκάρουν στο Instagram.
Όταν επέστρεψε, είπα:
“Δεν ξέρεις ότι το βενζινάδικο διαθέτει πλυντήριο;”
“Ναι, αλλά κάνει έξι δολάρια” είπε.
“Δηλαδή, για να γλιτώσεις έξι δολάρια,
ξεφτιλίστηκες και έπλυνες το αμάξι σου
με μια βούρτσα για παρμπρίζ και το πιο βρόμικο νερό στη Γη;”
Παλιότερα φαντασιωνόμουν να βγω με μια κοπέλα
τόσο βρόμικη όσο το νερό για τα παρμπρίζ στο βενζινάδικο.
Είναι εντελώς μουρλός.
Πλέον κυκλοφορεί με το παντελόνι ανεβασμένο μέχρι τα ρωγοβύζια.
Και όλο λέει ότι ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο
και ότι ήταν καλύτερος τον παλιό, καλό καιρό.
Φυσικά, όταν περιγράφει πώς μεγάλωσε, πάντα μιλάει για ζόρια.
“Μάλιστα. Δεν είχαμε ρεύμα ούτε δεύτερο ζευγάρι παπούτσια.
Περπατούσαμε ως το σχολείο με ενάμισι μέτρο χιόνι”
Μα καλά, πότε έριξε ενάμισι μέτρο χιόνι στη Νέα Ορλεάνη;
Αλλά καταλαβαίνω τι εννοεί για τον παλιό, καλό καιρό.
Για σκεφτείτε: Καθώς μεγαλώνεις,
η τεχνολογία αλλάζει τη ζωή σου.
Τα ήθη αλλάζουν.
Η κοινωνία αλλάζει.
Ξαφνικά,
βρίσκεσαι σε έναν κόσμο που δεν βγάζει νόημα για σένα.
Άρα, αναπολείς τον κόσμο του οποίου το νόημα είχες καταλάβει.
Τον “παλιό, καλό καιρό”, που δεν ήταν τέλειος.
Το συζητούσα με τη μάνα μου.
Ξέρετε ότι η μάνα μου είχε τουαλέτα έξω από το σπίτι έως 14 ετών;
Ρώτησα: “Μαμά, τι έκανες τον χειμώνα,
αν ήθελες να πας τουαλέτα αργά τη νύχτα;”.
“Τα έκανα σε κουβά” απάντησε.
Το έλεγαν “βρομόβαζο” ή “μελοδοχείο”. Έτσι έκαναν.
Έκαναν την ανάγκη τους σε κουβά.
Και σκέφτομαι:
“Ξέρω πώς κάνει η γυναίκα μου όταν μυρίζει μπρόκολο ψητό
που έχει μείνει στο ψυγείο μία μέρα παραπάνω.
Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα έκανε
αν μύριζε έναν κουβά κουράδες στο σαλόνι”.
Έχετε ακούσει που λένε για έναν που πέθανε
ότι “κλότσησε τον κουβά”.
Στοιχηματίζω ότι για αυτόν τον κουβά λένε.
“Μωρό μου, συγγνώμη,
αλλά σκόνταψα κι έριξα τον κουβά στο σαλόνι”
Αν όλα ήταν τέλεια τον παλιό, καλό καιρό,
ο εφευρέτης του Viagra δεν θα ήταν δισεκατομμυριούχος.
Γιατί τον παλιό, καλό καιρό, όταν ο Θεός σε έβγαζε εκτός δράσης,
έβγαινες στην πίσω αυλή και ασχολιόσουν με την κηπουρική.
Και αντί να πιάνεις την τσαπού,
έπιανες την τσάπα για τα ζιζάνια.
Πλέον, χάρη στο Viagra, ακόμη κι οι ογδοντάρηδες παίζουν.
Κάντε το εικόνα στο μυαλό σας λιγάκι.
Ένας σωρός από σάρκες και τα πάντα στον σωρό
να είναι σαν να θέλουν σιδέρωμα.
Μου αρέσει που στα γηροκομεία δίνουν στους γέρους μισό χάπι κάθε βράδυ,
ίσα για να μην πέφτουν από το κρεβάτι…
Δεν τους αφήνει να κυλήσουν.
Πλέον όλοι μιλούν για αυτό το θέμα.
Τον παλιό, καλό καιρό,
αν ένας άνδρας
δεν μπορούσε να τη σηκώσει,
το κράταγε για τον εαυτό του.
Πλέον έχει γίνει βιομηχανία.
Τις προάλλες άκουγα που έλεγε ένας στο ραδιόφωνο
ότι με τα συμπληρώματά του για την ανικανότητα
οι άνδρες μπορούσαν να λειτουργήσουν
για 30, 60 ή ακόμη και 90 λεπτά.
Για 90 ολόκληρα λεπτά;
Ούτε την προσοχή μου δεν μπορώ να διατηρήσω για τόσο.
Στα 20 λεπτά θα έλεγα: “Πάω για σάντουιτς. Θέλεις τίποτε;”.
Δηλαδή, έχει και τα καλά του το να γεράσεις με ωραίο τρόπο.
Και μου λείπουν τα νιάτα. Μου λείπει το νεανικό σώμα μου.
Δεν θα το αντάλλασσα με τη γέρικη ψυχή μου,
αλλά μου λείπει το νεανικό σώμα μου.
Θυμάμαι που ήμουν μικρό παιδί γεμάτο ενέργεια για ξόδεμα.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που είχατε ενέργεια για ξόδεμα;
Για σκεφτείτε: Ως παιδιά, είχατε τόση ενέργεια
που δεν μπορούσατε να δείτε τηλεόραση καθιστοί.
Θέλατε να κάνετε κατακόρυφο ή να κάθεστε άκρη-άκρη.
Μόλις έβαζε διαφημίσεις, παλεύατε ώσπου να τελειώσουν.
Αν έρθετε σπίτι μου τώρα
και με βρείτε να βλέπω τηλεόραση
με τον κώλο στον καναπέ και το κεφάλι στο πάτωμα,
καλέστε ασθενοφόρο.
Γιατί, ακόμη κι αν είμαι ζωντανός,
δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρω να σταθώ ξανά όρθιος στα πόδια μου.
Είχα ωραία παιδικά χρόνια.
Έκανα όλα τα αθλήματα που είχε στο αθλητικό κέντρο.
Οι γονείς μου δεν ήθελαν να διαλέξω ένα,
διότι δεν ήθελαν να γίνω επαγγελματίας αθλητής.
Έκανα όλα τα αθλήματα. Ήταν περίεργο τότε.
Αν ήθελες να πάρεις έπαθλο,
έπρεπε να τερματίσεις στην πρώτη θέση.
Τρελά πράγματα.
Πολλές ωραίες μνήμες.
Θυμάμαι που πήγαινα στον γιατρό.
Αν φερόσουν καλά και δεν έκλαιγες στο εμβόλιο,
σε άφηνε να πάρεις παιχνίδι από το σεντούκι θησαυρού
πίσω από τη νοσοκόμα.
Το θυμάται κανείς το σεντούκι;
Γιατί σταμάτησαν να το κάνουν αυτό;
Και τώρα θα ήθελα να πάω στον γιατρό
και να μου ελέγξει τον προστάτη με γάντι,
αν ήξερα ότι θα πήγαινα στο σεντούκι θησαυρού
για να πάρω ένα δαχτυλίδι αράχνης.
“Φέγγει στο σκοτάδι.
Σβήσε τα φώτα, να δεις το δαχτυλίδι μου”
Θυμάμαι που ξάπλωνα στο πίσω παράθυρο του αυτοκινήτου
και πηγαίναμε μέχρι τη Φλόριντα.
Σήμερα, με τους νόμους για τα καθίσματα,
πρέπει να φτάσεις στην έκτη για να βλέπεις πού πάτε
και όχι από πού περάσατε.
Μια μεγάλη δυσκολία στη ζωή μας
είναι ότι πρέπει να θυμόμαστε κωδικούς.
Κανείς δεν μπορεί να θυμηθεί έναν κωδικό ανάμεσα σε τόσους.
Όταν μεγάλωνα, τον παλιό, καλό καιρό,
χρειαζόταν να θυμάμαι μόνο έναν.
Τον κωδικό για να μπω στην κλειστή λέσχη στο δάσος.
Ήταν πολύ ωραία.
“Ποιος είναι ο κωδικός;”
“Βυζάκια”
Μόνο αυτό σκεφτόμασταν, γιατί να μην το κάνουμε κωδικό;
Σε κάθε συνάντηση που είχαμε στη λέσχη
αυτό ήταν το μόνο θέμα.
Ένας φίλος μου, που νομίζω ότι τώρα είναι φυλακή,
είχε τη θεωρία ότι, αν ο παράδεισος ήταν τέλειος,
μόλις περάσεις από τις πύλες,
έχει ένα τεράστιο χωράφι με γυμνά βυζάκια
και βγάζεις τα παπούτσια και τρέχεις εκεί για λίγη ώρα.
Θυμάμαι πως αμέσως σκέφτηκα ότι θα άρχιζα να πηγαίνω εκκλησία.
Ξέρω ότι η εκπαίδευση είναι μάλλον καλύτερη τώρα.
Σε ελέγχουν, για να δουν αν έχεις μαθησιακές διαφορές
ή, αν είσαι χαρισματικός, σε περνάνε τάξη.
Τον παλιό, καλό καιρό, και αν ήσουν ιδιοφυΐα
και αν έτρωγες κηρομπογιές, στην ίδια τάξη πηγαίνατε όλοι.
Δεν σκέφτονταν καθόλου όσα μας δίδασκαν.
Θυμάμαι, όταν ήμουν στη Β΄ Λυκείου,
πως στη Λογοτεχνία η μισή χρονιά ήταν αφιερωμένη στην ποίηση.
Τα παιδιά των εργατών από τις φτωχογειτονιές
τι θα την έκαναν την ποίηση;
Ο άντρας μου δεν φτιάχνει Το πορτάκι του γατιού
Και στο πάτωμά μας κείται Το κουφάρι ενός πουλιού
Έχω τέσσερα παιδάκια Θέλουνε φαΐ και ρούχα
Γι’ αυτό μην κατακρίνεις Που όλο κάνω πάφα-πούφα
Τώρα διδάσκουν σεξουαλική αγωγή από την πέμπτη Δημοτικού.
Κανείς δεν με δίδαξε για το σεξ τον παλιό, καλό καιρό.
Οι γονείς μου δεν μου είπαν. Το σχολείο δεν με δίδαξε.
Όσα έμαθα για το σεξ τα ανακάλυψα μόνος μου.
Σοβαρολογώ. Όταν ήμουν 11, ένας θείος μου είχε κουνέλια.
Ένα Σαββατοκύριακο ήμασταν στο αγρόκτημά του
και μας πήρε και μας πήγε εκεί που είχε τα κουνέλια.
Είχε τα κλουβιά των αρσενικών αποδώ και τα κλουβιά των θηλυκών αποκεί.
Άνοιξε ένα κλουβί,
άρπαξε ένα αρσενικό από τον λαιμό και το έβαλε στο κλουβί ενός θηλυκού.
Και το αρσενικό κουνέλι πήδηξε πάνω στο θηλυκό
και σφυροκοπούσε σαν μανιασμένο
για περίπου πέντε δευτερόλεπτα.
Και μετά ξάπλωσε ανάσκελα.
Και γελούσαν όλοι εκτός από μένα.
Γιατί δεν ήξερα αν θα μπορούσα να το κάνω τόσο γρήγορα.
Τελικά, δεν έπρεπε να ανησυχώ καθόλου.
Ξέρετε, εκείνο που…
Εκείνο που άλλαξε περισσότερο
από τον παλιό, καλό καιρό μέχρι σήμερα
είναι αυτό.
Αυτή εδώ η συσκευή.
Αυτή η συσκευή άλλαξε τον κόσμο.
Τώρα όλοι στον πλανήτη έχουν ένα τέτοιο στο χέρι τους διαρκώς.
Και σε χώρα του τρίτου κόσμου αν είσαι,
και αν δεν έχεις φαΐ, τηλέφωνο έχεις.
Τον παλιό, καλό καιρό η οικογένειά μου είχε ένα τηλέφωνο όλο κι όλο.
Ήταν στερεωμένο στον τοίχο της κουζίνας.
Κυκλοφορούσε σε τέσσερα χρώματα:
μαύρο, άσπρο, χρυσό του σιταριού και πράσινο του αβοκάντο.
Είχαμε το πράσινο του αβοκάντο,
και οι γονείς μου πλήρωσαν και πήραν το πολύ μακρύ καλώδιο.
Και, πιστέψτε με, αυτή η εταιρεία όντως έδινε πολύ μακρύ καλώδιο.
Το καλώδιο του τηλεφώνου μας ήταν γύρω στο μισό χιλιόμετρο.
Η μάνα μου πήγαινε στο γραμματοκιβώτιο στην αυλή
εξακολουθώντας να μιλάει με την αδερφή της.
Επειδή, όμως, είχαμε ένα τηλέφωνο,
ποτέ δεν μπορούσες να μιλήσεις με την ησυχία σου.
Άρα, έκανες κόλπα.
Το έπαιρνες και πήγαινες σε άλλο δωμάτιο,
για να μιλήσεις με το αγόρι ή το κορίτσι σου,
όσο τα αδέρφια σου κορόιδευαν κάνοντας ήχους φιλιών απέξω.
Επειδή, όμως, το παίρναμε τόσο μακριά,
θυμάστε τι πάθαινε το μακρύ καλώδιο;
Θυμάται κανείς;
Ναι, ήταν πάντα…
μπλεγμένο.
Σαν το βρακί της θείας Τζούντι μετά το μάθημα κικ-μπόξινγκ.
Όταν ήταν τεντωμένο, ήταν σαν φονικό όπλο.
Η μάνα μου μιλούσε όσο μαγείρευε
στην άλλη άκρη της κουζίνας.
Ένα βράδυ μαγείρευε και μιλούσε
κι εγώ κυνηγούσα τον αδερφό μου.
Μπήκαμε στην κουζίνα,
δεν είδε το καλώδιο και τον πέτυχε στον λαιμό.
Τα πόδια του στον αέρα και το κεφάλι κάτω, σαν νιόπαντρη την πρώτη νύχτα του γάμου.
Η μάνα μου συνέχισε να μαγειρεύει και να μιλά.
Μιλάω στο τηλέφωνο.
Οφείλω να ομολογήσω
πως τον παλιό, καλό καιρό ενθουσιαζόμασταν όταν κουδούνιζε.
Κάναμε αγώνα ταχύτητας να σηκώσουμε το τηλέφωνο.
Επειδή δεν ξέραμε ποιος έπαιρνε.
Ίσως ήταν η γιαγιά σου ή ο πρόεδρος των ΗΠΑ.
Δεν ήξερες πριν απαντήσεις.
Τώρα, με την αναγνώριση,
δεν έχει πλάκα να απαντάς στο τηλέφωνο.
Τώρα χτυπά και λες:
“Μπα, όχι. Δεν απαντώ.
Δεν έχω χρόνο για τέτοια”.
Επειδή έχουμε το τηλέφωνο στην τσέπη, στην τσάντα και παντού,
πάντα ακουμπά σε κάτι άλλο
και τηλεφωνούμε σε κόσμο χωρίς να το θέλουμε.
Πατάμε πλήκτρα με τον κώλο.
Λοιπόν, θα δοκιμάσω πόσο ειλικρινείς είστε.
Πόσοι ακούτε αυτές τις κλήσεις με περισσότερο ενδιαφέρον
από όσο τα κανονικά τηλεφωνήματα;
Αν μου τηλεφωνήσουν με τον κώλο,
κάθομαι κι ακούω για κάνα εικοσάλεπτο.
Έχω έναν φίλο επιπλοποιό, τον Πέρντι.
Βάζει το τηλέφωνο στην μπροστά τσέπη, ώστε συνεχώς τηλεφωνεί κατά λάθος.
Ένα βράδυ που με πήρε κατά λάθος και δεν είχα τι να κάνω,
τον άκουγα να περιφέρεται στο εργαστήρι του.
Μετά από δέκα λεπτά
άνοιξε μια πόρτα και ανέβηκε ένα καπάκι
και τον άκουσα που κατουρούσε.
Ως ώριμος ενήλικος, πετάχτηκα από την καρέκλα μου,
έτρεξα στην κουζίνα και είπα στη γυναίκα μου: “Ο Πέρντι κατουράει!”.
Το βάλαμε σε ανοιχτή ακρόαση και στεκόμασταν οι δυο μας
και ακούγαμε τον φίλο μου να ουρεί.
“Πω πω, ελπίζω να κλάσει στο τέλος.
Έλα, έλα”
Τι μυαλά κουβαλάμε;
Και να ποιο είναι το συναρπαστικό.
Εκείνο που είχαμε στον τοίχο της κουζίνας
ήταν μόνο τηλέφωνο, ενώ αυτό κάνει τα πάντα.
Έχει όλα όσα πηγαίναμε κάπου αλλού για να τα βρούμε.
Παλιά περίμεναν να δουν ειδήσεις στις 11 το βράδυ,
για να μάθουν τα σκορ των αγώνων και τι καιρό θα κάνει.
Πλέον έχεις ραντάρ ακριβείας.
Έχεις καιρό δύο εβδομάδων
και όλα τα σκορ των αγώνων εδώ μέσα.
Είναι εισιτήριο αεροπλάνου, Αγία Γραφή,
φακός, τηλεφωνικός κατάλογος.
Είναι δισκοθήκη, είναι ουφάδικο.
Είναι άριστη φωτογραφική μηχανή.
Ορισμένοι νεότεροι δεν γνωρίζουν τις φωτογραφικές μηχανές
που έπρεπε να αγοράσεις φιλμ για να τους βάλεις.
Έβγαζες 24 φωτογραφίες χωρίς να ξέρεις αν ήταν καλές, κακές ή θολές.
Αφού είχες βγάλει και τις 24, έβγαζες το φιλμ,
πήγαινες στο φωτογραφείο, τους το έδινες
και έκαναν εμφάνιση.
Στη συνέχεια, αφού όλοι οι υπάλληλοι
είχαν κοιτάξει τις φωτογραφίες σου,
σου τηλεφωνούσαν, για να τις πάρεις.
Ήξερες ότι τις είχαν δει.
“Πότε πήγατε στο Γκραν Κάνιον;”
“Ε, που να σε πάρει…”
Εκείνον τον καιρό οι φωτογραφίες ήταν πολύτιμες.
Και θολές αν ήταν, και με κομμένα κεφάλια,
τις έβαζες σε άλμπουμ,
διότι ήταν η μόνη απόδειξη ότι είχες πάει κάπου.
Τώρα κοιτάζεις και, αν δεν σου αρέσει, τη διαγράφεις και βγάζεις άλλη.
Οι φωτογραφίες δεν είναι πια πολύτιμες. Φωτογραφίζουμε τα πάντα.
Οι κόρες μου φωτογραφίζουν το φαγητό τους.
Όταν μας σερβίρουν στο εστιατόριο,
οι κόρες μου λένε: “Στάσου. Πρώτη τρώει η κάμερα”.
Φωτογραφίζουν το φαγητό τους και το στέλνουν στις φίλες τους.
Όταν ήμουν μικρός, αν έτρωγες μια νόστιμη βάφλα,
οι άλλοι έπρεπε απλώς να σε πιστέψουν.
Ξέρατε ότι αυτό το πράγμα είναι τόσο φοβερό
που βρίσκει τον εαυτό του, αν χαθεί;
Εμείς χρειαζόμαστε τον Χριστό,
αυτό όμως όχι.
Βρίσκει τον εαυτό του, βρίσκει κι εσένα.
Βρίσκει κάθε μέλος της οικογένειάς σου.
Είναι ένα άριστο GPS.
Του βάζεις οποιαδήποτε διεύθυνση,
οπουδήποτε στον κόσμο, και σε πηγαίνει εκεί,
λέγοντάς σου με ακρίβεια λεπτού τι ώρα θα φτάσεις εκεί.
Τον παλιό, καλό καιρό δεν είχαμε GPS, είχαμε χάρτες.
Τους είχαμε στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου.
Κανείς δεν ήθελε να ανοίξει χάρτη,
γιατί άντε να τον διπλώσεις μετά.
Έτσι, πάντα χανόμασταν. Όταν πήγαινε διακοπές η οικογένεια,
το μόνο πράγμα που έκανε “επανυπολογισμό”
ήταν ο μπαμπάς σου.
“Λοιπόν, παιδιά, άλλαξα γνώμη.
Αντί να πάμε στη Ντίσνεϊλαντ, θα πάμε σε αυτό το χρωματοπωλείο
να ρίξουμε μια ματιά. Τι λέτε;”
Αυτό το πράγμα είναι απίστευτο,
ισχυρότερο από τους καλύτερους υπολογιστές
που υπήρχαν στον κόσμο το 1980.
Όλη η γνώση του κόσμου στην παλάμη σου.
Θες να μάθεις το βάρος ενός ελέφαντα, το ρωτάς.
Θες να μάθεις το ύψος του Τομ Κρουζ, το ρωτάς.
Τον παλιό, καλό καιρό, αν θέλαμε να μάθουμε κάτι,
έπρεπε να περιμένουμε πότε οι γονείς μας
θα αποφάσιζαν να αγοράσουν εγκυκλοπαίδεια.
Και το καλύτερο είναι ότι δεν σου την έδιναν μονομιάς.
Με την προκαταβολή σού έδιναν τον τόμο με το Α.
Πλήρωνες κι άλλο και σε λίγα χρόνια έπαιρνες το Β.
Άρα, τον πρώτο χρόνο
ήξερες χίλια-δυο πράγματα για την Ανταρκτική.
Ή για τις αντιλόπες.
Αν, όμως, είχες εργασία για τη Ωκεανία,
έπρεπε να σε αφήσουν στην ίδια τάξη.
Γιατί ο τόμος με το Ω θα ερχόταν όταν θα ήσουν 30.
Δεν ξέρω αν το να έχεις όλη τη γνώση του κόσμου
είναι απαραίτητα καλό πράγμα.
Έχουμε πάθει εμμονή.
Ιδίως ως προς τα ιατρικά θέματα.
Τον παλιό, καλό καιρό
οι άνθρωποι υπέμεναν τους πόνους.
Ήταν φυσικό επακόλουθο της προχωρημένης ηλικίας.
Τώρα, όποτε έχουμε έναν πόνο, το γκουγκλάρουμε.
Έχεις παρανυχίδα, το γκουγκλάρεις.
“Πώς αφαιρώ μια παρανυχίδα;”
“Σε σπάνιες περιπτώσεις, οι παρανυχίδες
ίσως είναι σημάδι κρανιοεγκεφαλικής αιμορραγίας”
“Ωχ, όχι!”
“Τι τρέχει, Λόιντ;” “Θα σου πω τι τρέχει, Κόνι.
Πριν από ένα λεπτό δεν ήξερα ότι έχω κρανιοεγκέφαλο,
μα τελικά, όπως φαίνεται, αιμορραγεί κιόλας”
Τρομάζεις απίστευτα με τα ιατρικά στο τηλέφωνο.
Δεν χρειάζεται καν να ψάξεις. Πρόσφατα μου πετάχτηκε ένα μήνυμα
που έλεγε: “Ο πόνος στη μέση
μπορεί να είναι πρώιμο σημάδι πρόωρης τύφλωσης”.
Εγώ έχω πόνο στη μέση.
Επειδή βοήθησα τη γυναίκα μου να μετακινήσουμε τα έπιπλα, νόμιζα.
Τι τον μετακίνησα τον καναπέ; Τώρα θα σκοντάφτω πάνω του.
Πρέπει να μπω στο Ίντερνετ να βρω σκύλο-οδηγό όσο προλαβαίνω.
Αυτό το πράγμα είναι και τηλεόραση. Δεν μπορείς να χάσεις αγώνα πια.
Πόσοι άντρες έχετε ανοίξει το τηλέφωνο σε γάμο
και παρακολουθήσατε αγώνα χωρίς ήχο;
Ναι, έχει και πορνό. Δεν χρειάζεται καν να ψάξεις.
Έχει τόσο πορνό εδώ μέσα, που ψάχνει εκείνο εσένα.
Πρόσφατα ψάχναμε με τη γυναίκα μου να βρούμε πού θα φάμε,
οπότε έγραψα “νόστιμο ιταλικό κοντά μου”.
Και κάνω…
Mamma mia!
Να ένας πικάντικος κεφτές.
Τον παλιό, καλό καιρό
πορνό υπήρχε όταν οι φίλοι σου έβρισκαν ένα πεταμένο Playboy.
Το παίρναμε κρυφά στη μυστική λέσχη στο δάσος.
Εξού ο κωδικός.
Αν σου αρέσει το πορνό, μάλλον τώρα είναι ο καλός καιρός,
διότι το περιοδικό χρειαζόταν δύο χέρια για να το κρατάς,
ενώ το τηλέφωνο μόνο ένα.
Οι άνθρωποι, ως ικανοί να διαφθείρουν
οτιδήποτε καλό,
έχουν μάθει να κάνουν πολλές αταξίες με ένα τηλέφωνο.
Μερικοί φωτογραφίζουν τα απόκρυφά τους
και τα στέλνουν σε άλλους,
το οποίο είναι υπέροχη ιδέα.
Τι θα μπορούσε να πάει στραβά με μια τέτοια ιδέα;
Τον παλιό, καλό καιρό,
αν ήθελα να στείλω στην κοπέλα μου φωτογραφία των αποκρύφων μου,
έπρεπε να πάρω ένα φύλλο χαρτί από ένα τετράδιο,
να το βάλω στην άκρη του τραπεζιού,
να περιμένω να φύγουν όλοι από το σπίτι,
να κατεβάσω τα βρακιά μου,
να ξαπλώσω τον μικρό μου στο χαρτί
και να ιχνογραφήσω το περίγραμμά του με μολύβι.
Ύστερα έπρεπε να βρω κηρομπογιές.
Χρειαζόμουν το κουτί με τις 64,
διότι μόνο εκείνο είχε το δερματί.
Το χρωμάτιζα, δίπλωνα το χαρτί, το έβαζα σε φάκελο,
έγραφα τη διεύθυνση της κοπέλας μου, έβαζα γραμματόσημο
και το έριχνα στο γραμματοκιβώτιο,
ώστε τρεις μέρες μετά να τηλεφωνήσει και να πει:
“Γιατί μου έστειλες μια ζωγραφιά του αντίχειρά σου;”.
Δεν ήταν η σέξι αντίδραση την οποία επιδίωκα.
Ένα πράγμα που μου έλειψε κατά την Covid
ήταν τα ταξίδια, γιατί τα λατρεύω.
Το ίδιο και η γυναίκα μου
και, όταν καταλάβαμε ότι θα αργούσαμε να ταξιδέψουμε,
παρήγγειλε μια στοίβα ταξιδιωτικά περιοδικά.
Ένα βράδυ καθόμουν σπίτι, ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό,
και πέτυχα ένα άρθρο
που το είχε γράψει μια γυναίκα,
για να διδάξει τις άλλες γυναίκες να ετοιμάζονται για δεκαήμερο ταξίδι
χρησιμοποιώντας μόνο μία χειραποσκευή.
Καθίστε να επαναλάβω: γυναίκα,
ετοιμασία για δέκα ημέρες,
με μόνο μία χειραποσκευή.
Σκέφτηκα: “Σε ποια γυναίκα απευθύνεται;
Στην Μπάρμπι;”.
Στη γυναίκα μου η χειραποσκευή δεν φτάνει ούτε για εκδρομή σε αποικία γυμνιστών.
Πλέον επιτρέπεται να έχεις μόνο μία χειραποσκευή.
Η γυναίκα μου πάντα έχει δύο
κι εγώ έχω ό,τι χωρά στις τσέπες μου.
Μα το βρήκα ενδιαφέρον, διότι ζούμε σε μια εποχή
όπου τα πάντα θεωρούνται σεξιστικά,
αλλά αυτό το άρθρο είχε γραφτεί μόνο για γυναίκες.
Σε άντρα θα έφτανε μία αποσκευή.
-Θα σου έφτανε; -Σίγουρα.
Και σε μένα.
Θα φορούσα τις ίδιες κάλτσες και τα ίδια εσώρουχα.
Οι περισσότεροι κάνουν βαλίτσα όπως εγώ.
Πηγαίνω στην ντουλάπα και λέω: “Θα λείψω τρεις μέρες.
Άρα, τρία ζευγάρια κάλτσες, τρία σετ εσώρουχα, τρία πουκάμισα,
άλλο ένα τζιν, μήπως λερώσω αυτό,
οδοντόβουρτσα, ξυραφάκι, τέλος”.
Δέκα δευτερόλεπτα ετοιμασία.
Έτσι ετοιμάζω βαλίτσα.
Όποτε, όμως, πάω διακοπές με τη γυναίκα μου…
Να σημειώσω, βέβαια, ότι μου αρέσουν πολύ οι διακοπές μαζί της,
διότι είναι πολύ πιο “φιλική” στις διακοπές παρά στο σπίτι.
Μάλλον οι πόρτες με αριθμό ανάβουν μέσα της μια φλόγα.
Η ίδια που δεν με κοιτάζει στο σπίτι,
αν έχουν αριθμό οι πόρτες, πετάει τα ρούχα της
με το που μπούμε στο δωμάτιο.
Μου αρέσει να είμαι διακοπές με τη γυναίκα μου.
Το δύσκολο είναι να ξεκινήσουμε για διακοπές,
διότι δεν θέλει δέκα δεύτερα, για να ετοιμάσει βαλίτσες.
Θέλει μέρες, για να τις ετοιμάσει.
Γιατί έχει συνολάκια.
Κανείς άντρας εδώ μέσα δεν έχει συνολάκια.
Αλλά η γυναίκα μου πρέπει να έχει ένα συνολάκι
για κάθε μέρα που θα λείπουμε.
Και επιπλέον συνολάκια, μήπως πάμε σε κυριλέ εστιατόριο.
Και αναπληρωματικά συνολάκια, μήπως πάθουν τίποτε τα βασικά.
Αυτό χρειάζεται πολλή ώρα και προσπάθεια.
Έτσι, δυο-τρεις μέρες πριν φύγουμε
η γυναίκα μου βγάζει ρούχα από την ντουλάπα
και τα απλώνει στο κρεβάτι
σαν να είναι πατικωμένα μοντέλα.
Και κάθεται και τα κοιτάζει.
Καμιά φορά με φωνάζει: “Έλα να με βοηθήσεις.
Είμαι ανάμεσα σε αυτά τα δύο. Ποιο σου αρέσει καλύτερα;”.
“Αυτό στα αριστερά”
“Πλάκα μου κάνεις;”
“Τι έχει αυτό στα δεξιά;”
“Τίποτε δεν έχει, απλώς προτιμώ το αριστερά”
“Εμένα μου αρέσει το δεξιά”
“Τώρα που το ξανασκέφτομαι,
νομίζω ότι τελικά μου αρέσει το δεξιά”
“Ψέματα λες.
Δεν το λες σοβαρά.
Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω”
“Εγώ ξέρω: θα πάω να με πατήσει λεωφορείο.
Εσύ κάτσε κοίτα αυτά για κάμποση ώρα”
Η διαφορά μεταξύ μας
είναι ότι, μόλις ετοιμάσω τα ρούχα, τέλος.
Για τη γυναίκα μου τα ρούχα
είναι απλώς η αρχή.
Είναι σαν να κάνει ανασκαφή. Όλο και κάτι νέο ανακαλύπτει.
Αφού επιλέξει όλα τα συνολάκια,
πρέπει να επιλέξει και τα κοσμήματα
που ταιριάζουν με κάθε συνολάκι.
Είναι σαν να βλέπεις
πειρατές να ξεδιαλέγουν λάφυρα.
Στη συνέχεια έχουμε τα παπούτσια.
Τα παπούτσια θέλουν ώρα.
Δεν θέλει να τα αποχωρίζεται.
Όταν επιλέγει παπούτσια, αργεί περισσότερο
από όταν επέλεγε ονόματα για τα παιδιά μας.
Ελπίζω να μη χρειαστεί να επιλέξει ανάμεσα στα παπούτσια και σ’ εμένα.
Φαντάζομαι τον χειρουργό να της λέει: “Μπορούμε να σώσουμε τον Τζεφ,
αλλά, για να το κάνουμε,
πρέπει να πετάξετε όλα τα παπούτσια σας”.
“Είπε ότι θέλει να τον αποτεφρώσουμε.
Θα χρειαστώ νέα παπούτσια για την τελετή”
Στη συνέχεια έχουμε τις συσκευές.
Επειδή μια φορά
πήγαμε διακοπές και το ξενοδοχείο δεν είχε πιστολάκι.
Πλέον η γυναίκα μου ποτέ δεν παραλείπει το πιστολάκι.
Επίσης, το εργαλείο για τις μπούκλες
και για το ίσιωμα.
Δεν ακυρώνουν το ένα το άλλο;
Μετά παίρνει τον καθρέφτη για μακιγιάζ, που φωτίζεται
και στη μία πλευρά κάνει μεγέθυνση 12x.
Κανείς δεν χρειάζεται να κοιτάξει το πρόσωπό του δώδεκα φορές μεγεθυμένο.
Σε αυτή τη μεγέθυνση, μια ρυτίδα φαίνεται σαν χαντάκι,
ένα μαύρο στίγμα σαν καπάκι υπονόμου
και Θεός φυλάξοι αν βρει τρίχα στο πηγούνι.
Καμία γυναίκα δεν φεύγει αν δει κάτι στο πηγούνι της
που μοιάζει με αγκυρόσχοινο φρεγάτας.
Ξέρετε ότι δεν έχω κοιτάξει ποτέ το πρόσωπό μου
στον καθρέφτη μεγέθυνσης 12x;
Για να είμαι ειλικρινής, μία-δύο φορές,
βγαίνοντας από το ντους,
στάθηκα μπροστά του για ένα λεπτό.
“Γεια χαρά, κύριε Παλαμάρη”
Ύστερα η γυναίκα μου κάνει κάτι απόλυτα γυναικείο.
Παίρνει πράγματα “για την περίπτωση που”.
Πάντα παίρνει ένα μικρό αδιάβροχο και μια ομπρέλα ταξιδιού
για την περίπτωση που βρέξει.
Λέω: “Κοίταξα το δελτίο
και έχει πιθανότητα κάτω από 5%”.
“Καλά, εντάξει.
Δεν ξέρω τι θα κάνεις αν βρέξει”
“Εγώ ξέρω: μάλλον θα ξαναμπώ μέσα”
Πάντα παίρνει ένα πουλόβερ ή ελαφρύ τζάκετ
για την περίπτωση που έχει ψύχρα το βράδυ.
Γιατί συμβαίνει συχνά στο Ορλάντο τον Ιούλιο.
Το κάνει κανενός άλλου η γυναίκα αυτό;
Η δική μου βάζει μια μαλακή, πτυσσόμενη βαλίτσα
μέσα στη σκληρή βαλίτσα.
Κάποιοι δείχνουν με το δάχτυλο.
“Για την περίπτωση που αγοράσω κάτι όσο είμαστε εκεί”
Αν σου αρέσουν τα στοιχήματα,
ποντάρισε στο ότι η γυναίκα μου θα αγοράσει κάτι.
Δεν έχω κοιτάξει ποτέ μέσα στην πτυσσόμενη βαλίτσα,
αλλά στοιχηματίζω ότι έχει μέσα της μια μικρότερη πτυσσόμενη βαλίτσα.
Η γυναίκα μου παίρνει ένα σωρό σακουλάκια με φάρμακα,
για την περίπτωση που κάποιος αρρωστήσει.
Έναν Φεβρουάριο είχα παράσταση στο Μπάφαλο.
Είχε πολύ χιόνι και είχα λίγο πονοκέφαλο.
Άνοιξα το σακουλάκι και είχε χάπια για την ελονοσία.
Ευτυχώς δεν μας έπιασε η επιδημία ελονοσίας στο Μπάφαλο.
Της είπα: “Μωρό μου, σε αγαπώ πολύ.
Εδώ, όμως, οι ετοιμασίες σου αρχίζουν να γίνονται υπερβολικές”.
Πριν από τις τελευταίες διακοπές μπήκα στην κρεβατοκάμαρα
και την έπιασα να ψαχουλεύει τη βαλίτσα μου.
Έβγαλε ένα δίκιλο κουτί με βρώμη.
Ρώτησε: “Τι το θες αυτό;”.
Είπα: “Α, αυτό;
Αυτό είναι για την περίπτωση
που τα δύο γαϊδούρια με τις αποσκευές σου
πεινάσουν όσο λείπουμε”.
Όταν πάμε με αεροπλάνο, παίρνει λίγα πράγματα
σε σχέση με όταν πάμε με το αυτοκίνητο.
Αν πάμε διακοπές με το αυτοκίνητο,
είναι σαν να ετοιμάζεται για μετακόμιση.
Αλλά η γυναίκα μου και οι κόρες μου θεωρούν υποχρέωσή τους
να γεμίσουν το SUV μέχρι επάνω.
Και ο τρόπος με τον οποίο στοιβάζουν τα πράγματα είναι απελπιστικός.
Βάζουν κάτω-κάτω μια σακούλα με ψωμί και πατατάκια
και από πάνω τρεις βαλίτσες.
Λέω: “Αν θέλετε να ζήσω, αφήστε με να το κάνω εγώ”.
Η φόρτωση του αμαξιού δεν θέλει τρόπο;
Ο μπαμπάς μου με δίδαξε βαλιτσο-Tetris.
Στρίβεις, γυρίζεις, αναποδογυρίζεις.
Όταν τελείωνε,
δεν χώραγε ούτε χαρτί ανάμεσα στα πράγματα.
Ο μπαμπάς μπορούσε να χωρέσει ολόκληρο σπίτι στο πορτ-μπαγκάζ.
“Κράτα τον γρύλο, φέρε μου το πιάνο. Κάπου θα βρω να το βολέψω!”
Όπως ο μπαμπάς μου, μόλις φορτώσω το αμάξι,
είμαι έτοιμος να φύγω.
Η γυναίκα μου όχι.
“Δεν μπορούμε να φύγουμε”
“Φορτώσαμε. Γιατί όχι;”
“Πρέπει να συγυρίσω το σπίτι”
“Τι να κάνεις, λέει;”
“Δεν θα περάσω καλά,
αν ξέρω ότι θα επιστρέψω σε ένα σπίτι άνω-κάτω”
“Γιατί δεν συγύρισες χθες ή προχθές;”
“Γιατί ετοίμαζα βαλίτσες”
Γι’ αυτό οι άντρες πεθαίνουν πριν από τις γυναίκες.
Επειδή το θέλουμε.
Είμαστε παντρεμένοι για 36 χρόνια.
Η γυναίκα μου ακόμη… Ευχαριστώ.
Ακόμη δεν καταλαβαίνει
ότι κύριος στόχος μου, όταν πάμε διακοπές με το αυτοκίνητο,
είναι να φτάσουμε στον προορισμό
στον συντομότερο χρόνο στην ανθρώπινη ιστορία.
Αυτό προσπαθώ να πετύχω.
Έχω μάθει με τα χρόνια
ότι στόχος της γυναίκας μου όταν πάμε οδικώς
είναι να καταναλώσει τόσα υγρά
ώστε να θέλει κατούρημα κάθε τέταρτο,
καταστρέφοντας τον δικό μου στόχο.
Και η γυναίκα μου ποτέ δεν θέλει τουαλέτα
προτού περάσουμε την έξοδο.
“Θέλω πολύ να πάω, πάρα-πάρα πολύ”
“Θα έχεις την ευκαιρία σου σε 70 χιλιόμετρα,
όπου βρίσκεται η επόμενη έξοδος”
Όχι, δεν πηγαίνει στο ενδιάμεσο.
Κάθε άντρας εδώ μέσα έχει πάει στο ενδιάμεσο.
Κανείς δεν μας το δίδαξε αυτό.
Γεννηθήκαμε με αυτήν τη γνώση έμφυτη.
Σταματάς στην άκρη, βγαίνεις έξω
και ελέγχεις την πίεση στο μπροστά δεξιά λάστιχο.
Πολύ εύκολο δεν είναι;
Μπορείτε να το κάνετε και οι κυρίες.
Ναι, μπορείτε. Όχι στο μπροστά αλλά στο πίσω δεξιά λάστιχο.
Ελπίζω να περάσατε καλά απόψε.
Ξέρετε, είναι…
Ευχαριστώ.
Είμαι πολύ ευτυχής άνθρωπος,
διότι κάνω αυτήν τη δουλειά για πολύ καιρό.
Έχω κάνει πολλά και διάφορα,
π.χ. έχω γράψει βιβλία,
έχω παρουσιάσει τηλεπαιχνίδι και διάφορα άλλα.
Έτσι, δεν έχω βαρεθεί ποτέ.
Αν με την απειλή όπλου με έβαζαν να διαλέξω ένα πράγμα,
χωρίς δισταγμό θα επέλεγα αυτό εδώ.
Λατρεύω το σταντ-απ, γιατί κοιτάξτε τι βλέπω αποδώ πάνω…
“Εσύ το κάνεις αυτό. Εσύ το κάνεις”
Κάθε βράδυ χαίρομαι που κι άλλοι κάνουν τα παράξενα της οικογένειάς μου.
Κανείς δεν είναι τέλειος.
Όλοι έχουμε τρελή οικογένεια.
Το μόνο αρνητικό σε αυτήν τη δουλειά
είναι ότι ταξιδεύεις μόνος.
Γι’ αυτό ήταν τόσο διασκεδαστική η περιοδεία που έκανα,
διότι δεν ταξίδευα μόνος αλλά με φιλαράκια.
Ο κόσμος μού λέει:
“Σίγουρα θα έχετε τόσες αστείες ιστορίες από όταν ταξιδεύετε μαζί”.
Έχουμε ένα σωρό.
Δεν θα πω μια ιστορία με άλλους, διότι δεν είναι εδώ,
να πουν την εκδοχή τους και να την κάνουν πιο αστεία.
Θα σας πω, όμως,
μια αστεία ιστορία από ταξίδι με μένα,
για να κλείσουμε την παράσταση.
Όχι το καλοκαίρι του 2020 αλλά εκείνο το 2019
έκανα παραστάσεις με τον Larry the Cable Guy.
Το καλοκαίρι, συνηθίζεις…
“Git-R-Done”.
Όταν κάνεις παραστάσεις καλοκαίρι,
συνηθίζεις στη ζέστη, διότι συνήθως παίζεις
σε φεστιβάλ ή πανηγύρια
ή αμφιθέατρα.
Είχαμε ένα μουσικό φεστιβάλ στο Φοίνιξ.
Είχε 45 βαθμούς τη μέρα της παράστασης.
Ο διοργανωτής μάς εμψύχωνε.
“Ελάτε, ξηρή θερμότητα είναι”
“Το ίδιο κι η ηλεκτρική καρέκλα. Έχει 45 βαθμούς” είπα.
Με τον Λάρι ένα βράδυ κάναμε μια παράσταση στα νότια.
Δεν θα σας πω σε ποια πόλη.
Κάποιος ίσως μπορέσει να μπει στο Ίντερνετ
και να επιβεβαιώσει όσα λέω μέσω κάμερας ασφαλείας.
Δεν είχε μόνο ζέστη αλλά και υγρασία.
Όπως βλέπετε, δεν ιδρώνω πολύ.
Εκείνο το βράδυ, όμως, στο δεκάλεπτο
έσταζε ο ιδρώτας από τη μύτη μου.
Στο μισάωρο ήταν σαν να είχα παίξει μπουγέλο.
Σαν να με είχαν βρέξει με το λάστιχο. Δεν έχω ξαναϊδρώσει τόσο.
Όταν τελείωσε η παράσταση,
πήγα αμέσως στο καμαρίνι μου
και άρχισα να πίνω υγρά, για να ενυδατωθώ.
Σπάνια τρώμε πριν από παράσταση, γιατί σε κάνει νωθρό,
οπότε πάντα πεινάμε μετά το τέλος.
Όπως, λοιπόν, πίνω Gatorade στο καμαρίνι,
ακούω από τον διάδρομο να έρχεται ο Λάρι.
Ανοίγει την πόρτα και λέει: “Πάμε για φαΐ”.
Ο Λάρι το λέει συχνά αυτό.
Συνήθως πάω, διότι έχει πλάκα να τον βλέπεις να τρώει.
Σταματημό δεν έχει.
Όταν ζεσταίνεσαι πολύ, δεν έχεις όρεξη για τίποτε.
Είπα: “Ζεσταίνομαι πολύ απόψε. Δεν πεινάω.
Μάλλον θα γυρίσω στο ξενοδοχείο, να κοιμηθώ.
Είπε: “Πλάκα μου κάνεις;
Καλά, θα σου δείξω, την επόμενη φορά που θα μου ζητήσεις μια χάρη”.
“Γιατί κάνεις σαν μικρό παιδί;
Δεν είναι προσωπικό. Απλώς ζεσταίνομαι πολύ”
Έτσι, μπήκα στο βαν και με πήγαν στο ξενοδοχείο.
Όποιος ταξιδεύει για δουλειά έχει τη ρουτίνα του.
Εγώ θέλω πολύ σκοτάδι στο δωμάτιο και χαμηλώνω τα φώτα.
Θέλω δροσιά και χαμηλώνω τον θερμοστάτη,
αλλά κάθε μέρα αλλάζεις πόλη
και κάθε δωμάτιο είναι διαφορετικό.
Ένα από τα κόλπα μου είναι
ότι ανάβω το φως στο μπάνιο και κλείνω την πόρτα,
ώστε, αν σηκωθώ τη νύχτα,
να ξέρω προς τα πού να πάω στο δωμάτιο.
Συνήθως κοιμάμαι με τα εσώρουχα,
αλλά εκείνο το βράδυ ήταν μούσκεμα.
Όπως σας είπα, παίρνω μόνο τρία σετ, άρα…
Δεν θα κοιμόμουν με βρεγμένα εσώρουχα.
Οπότε, τα έβγαλα και αποκοιμήθηκα γυμνός.
Ξύπνησα κατά τη μιάμιση τη νύχτα
και ήθελα πολύ, πάρα πολύ, να κατουρήσω.
Οι άντρες άνω των 40 με καταλαβαίνουν.
Το θες τόσο, που δεν μπορείς να μην πας.
Δεν μπορείς να ξανακοιμηθείς.
Αλλά ούτε να ξυπνήσεις θέλεις.
Θέλεις να ξεμπερδέψεις και να επιστρέψεις στο κρεβάτι.
Σηκώθηκα, μισάνοιξα τα μάτια, είδα το φως και μπήκα μέσα.
Μόλις έκλεισε η πόρτα, συνειδητοποίησα
ότι ήμουν στον διάδρομο…
ενός πολύ καλού ξενοδοχείου χωρίς ίχνος ρούχου πάνω μου.
Αν θέλετε να ξυπνήσετε γρήγορα, αυτό να κάνετε.
Είναι πιο γρήγορο από τον καφέ.
Λοιπόν, στεκόμουν εκεί, γυμνός στον διάδρομο.
Ήμουν σαν τον Ματ Ντέιμον στη Διάσωση: “Λύσε το πρόβλημα”.
Ήξερα ότι το δωμάτιο του Λάρι ήταν απέναντι από το δικό μου.
Πήγα τρέχοντας και άρχισα να χτυπώ την πόρτα.
Δεν απαντούσε.
Τον φανταζόμουν να κοιτάζει από το ματάκι και να γελάει.
Καθώς χτυπούσα την πόρτα, άκουσα το κουδούνι του ανελκυστήρα.
Σκέφτηκα: “Ίση πιθανότητα
να έρθουν προς τα εδώ ή να πάνε προς την άλλη”.
Βγήκαν δύο Κορεάτες, συζητώντας,
έστριψαν και άρχισαν να έρχονται προς εμένα.
Σκέφτηκα: “Τι κάνω τώρα; Παριστάνω πως δεν τρέχει τίποτε”.
Άρχισα να πηγαίνω προς εκείνους.
Τους προσπέρασα και τους χαιρέτησα.
Ο ένας τους είπε κάτι,
που ήλπιζα να σημαίνει: “Πω, τι πράμα ήταν αυτό!”.
Όταν, όμως, το έψαξα στην αυτόματη μετάφραση, έβγαλε:
“Είδες το μουστάκι της;”.
Ήξερα ότι δεν μπορούσα να μπω στους ανελκυστήρες.
Ήξερα ότι είχαν κάμερες.
Δεν ήθελα να μπω στους ανελκυστήρες και αναρωτιόμουν τι να κάνω.
Είδα το σήμα εξόδου πάνω από την πόρτα της σκάλας.
Σκέφτηκα: “Τουλάχιστον βγες από τον φωτεινό διάδρομο
και πήγαινε στη σκάλα, να καταστρώσεις σχέδιο”.
Ήλπιζα, προχωρώντας στον διάδρομο, ότι θα είχε σκουπιδοτενεκέ
και θα έβγαζα τη σακούλα και θα τη φορούσα σαν φορεματάκι.
Πήγα στη σκάλα και δεν είχε σκουπιδοτενεκέ.
Προσπαθούσα να σκεφτώ τι να κάνω
και παρατήρησα ότι στο πάτωμα υπήρχαν άδεια κουτάκια μπίρας.
Ο λόγος για τον οποίο είχα σηκωθεί ήταν να κατουρήσω.
Δεν είχα ιδέα για πόση ώρα θα ήμουν σε αυτήν τη σκάλα
και, όσο κι αν ντρέπομαι,
πήρα τα κουτάκια, κατούρησα μέσα τους
και τα ξανάφησα κάτω.
Νιώθω απαίσια για αυτό.
Διότι ξέρω ότι αργότερα κάποιος θα περνούσε να καθαρίσει.
Αλλά δεν ήταν καλή μάρκα,
οπότε σκέφτηκα ότι δεν θα ξεχώριζε το κάτουρο από την μπίρα.
Όπως είπα, ήταν πολύ καλό ξενοδοχείο.
Οπότε, είχαν 24ωρη υπηρεσία δωματίου.
Σκέφτηκα: “Ίσως κάποιος έχει αφήσει τον δίσκο έξω από την πόρτα
και θα μπορέσω να πάρω την πετσέτα που βάζουν
και να τη φορέσω σαν να είμαι ο Ταρζάν.
Οπότε, άρχισα να κατεβαίνω τη σκάλα
και σταματούσα σε κάθε όροφο
και κοίταζα στον διάδρομο αναζητώντας αφημένο δίσκο.
Κατέβηκα δύο-τρεις ορόφους
και δεν είδα δίσκο,
αλλά είδα δύο κουτιά πίτσας έξω από ένα δωμάτιο.
Εκείνη τη στιγμή μού φαίνονταν σαν κουστούμι.
Πήγα τρέχοντας και πήρα τα κουτιά,
επέστρεψα στην σκάλα,
κατέβηκα κι άλλους ορόφους χωρίς να δω δίσκο,
αλλά πλέον ήταν πολύ αργά, γύρω στις δύο η ώρα.
Στο ισόγειο άνοιξα λίγο την πόρτα
και δεν μπορούσα να δω κανέναν στο λόμπι.
Ούτε ομιλίες άκουγα.
Σκέφτηκα: “Φέρσου θαρραλέα για 20 δευτερόλεπτα”.
Έβαλα ένα κουτί μπροστά, ένα πίσω
και πήγα γλιστρώντας.
Έφτασα στην υποδοχή, στη ρεσεψιονίστ.
Καθώς πλησίαζα, κοίταξε και είπε:
“Θέλετε βοήθεια;”.
“Μάλιστα, κυρία, θέλω.
Κατά λάθος κλειδώθηκα απέξω από το δωμάτιο.
Μου δίνετε ένα άλλο κλειδί, για να μπω μέσα;”
Και απάντησε:
“Έχετε ταυτότητα;”.
Είπα: “Έχω, αλλά είναι στο άλλο κουτί πίτσας.
Όχι, κλειδώθηκα απέξω. Δεν έχω τίποτε”.
Και είπε: “Λοιπόν…
Θα χρειαστεί να φωνάξω τον προϊστάμενο”.
Και πήγε στο πίσω δωμάτιο.
Σκέφτηκα: “Δεν φωνάζει προϊστάμενο. Την αστυνομία φωνάζει”.
Αλλά ήταν δύο το πρωί και φορούσα μόνο κουτιά πίτσας.
Τι να έκανα;
Καθώς περίμενα,
ξαφνικά άνοιξε η είσοδος του ξενοδοχείου
και μπήκαν ο Larry the Cable Guy
και ο υπεύθυνος περιοδείας.
“Ευχαριστώ, Θεέ μου, που άκουσες την προσευχή μου”, είπα.
Διέσχισαν το λόμπι, όσο εγώ ήμουν γυμνός
και κρατούσα ένα κουτί πίτσας.
Πλησίασε ο Λάρι και δεν είπε: “Φίλε μου, τι έπαθες;”.
Με κοίταξε, κοίταξε το κουτί πίτσας
και είπε: “Νόμιζα πως εσύ δεν πεινούσες”.
“Καθόμουν εδώ, στο λόμπι, κι έτρωγα πεπερόνι γυμνός”
Είπα: “Φίλε, κατά λάθος κλειδώθηκα απέξω”.
Εκείνη τη στιγμή επέστρεψε η ρεσεψιονίστ
και είχε μαζί της έναν φύλακα.
Είπα: “Λάρι, κάνε μου τη χάρη και πες τους ποιος είμαι,
να μου δώσει κλειδί, να γυρίσω στο δωμάτιο”.
Κοίταξε εμένα κι εκείνη και είπε:
“Δεν τον έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου”.
Και πήγε στον ανελκυστήρα κι ανέβηκε πάνω.
Ευτυχώς, ο φύλακας ξέσπασε σε γέλια.
Μας αναγνώρισε.
Ήταν ίσως ο καλύτερος τύπος που έχω γνωρίσει ποτέ.
Έφερε το κλειδί έκτακτης ανάγκης, με συνόδευσε στον ανελκυστήρα,
με πήγε στο δωμάτιο και μου άνοιξε.
Του είπα να περιμένει. Πήρα και του έδωσα ένα κατοστάρικο.
Είπα: “Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.
Παρακαλώ μην πεις σε κανέναν ό,τι συνέβη”.
Και τώρα σας το λέω εγώ δωρεάν.
Επέστρεψα στο δωμάτιο, φόρεσα παντελόνι και μπλούζα,
βεβαιώθηκα ότι είχα στην τσέπη το κλειδί
και περίμενα περίπου δέκα λεπτά.
Πήγα απέναντι και χτύπησα την πόρτα του Λάρι.
Άνοιξε την πόρτα, γελώντας ακόμη.
Είπε…
Είπε: “Σου είπα ότι θα σου έδειχνα εγώ
όταν θα μου ζητούσες να σου κάνω μια χάρη”.
“Εντάξει, μου την έφερες. Πατσίσαμε;”
“Ναι, πατσίσαμε”
“Για να αποδείξω ότι δεν σου κρατώ κακία,
πήγα και σου πήρα μια μπίρα”.
Ήσασταν υπέροχο κοινό.
Να είστε καλά!
Να είστε ασφαλείς και να προσέχετε.
Ευχαριστώ που ήρθατε. Είστε οι καλύτεροι.
Υποτιτλισμός: Επαμεινώνδας Σουφλερός