Downloaded from YTS.MX
NETFLIX - PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Dziękuję!
Bardzo wam dziękuję.
Cieszę się, że was widzę.
Miło wyjść z domu, co nie?
O tak.
Dzisiaj nie będę jednak gadał o covidzie.
Wspomnę tylko o kilku sprawach.
Dzięki covidowi zrozumiałem parę spraw.
Po pierwsze, dzięki ciągłemu noszeniu maseczki
i wdychaniu własnego oddechu zrozumiałem, że muszę przeprosić wszystkich,
z którymi rozmawiałem w ostatnich 30 latach.
Masakra.
Nie miałem pojęcia, że tak jedzie mi z japy.
Byłem kiedyś w spożywczaku
i myślałem, że to krowa zrobiła placka na zgniłą padlinę.
Smród nieziemski.
Okazało się, że to ja.
Inną rzeczą, którą zrozumiałem zwłaszcza podczas lockdownu,
jest to, że nie potrafię sprostać konwersacyjnym wymaganiom własnej żony.
Pięciu chłopa nie dałoby rady.
A ja jestem sam.
Kocham moją uroczą żonkę na zabój,
ale straszna z niej gaduła. Namówiłaby lwa, by został weganinem.
Uwielbia wszystko werbalizować,
a to znaczy, że kiedy tylko o czymś pomyśli,
musi to powiedzieć na głos.
Każdego dnia podczas lockdownu,
kiedy wstawałem i nalewałem sobie kawę,
ona stała już za moimi plecami.
Każdego ranka to samo.
„Gdzie się wybierzemy po pandemii?
Muszę wyjść z tego domu, a skoro już o tym mowa,
nie uwierzysz, czego dowiedziałam się o nowych sąsiadach.
Mówiłam, że ta babka wygląda podejrzanie.
W kuchni przepaliła się żarówka, zrób coś z tym.
Jeśli chcesz jeść, to zaiwaniaj po drabinę.
Czemu tu jest tak gorąco? Czujesz? Pocę się jak świnia.
Robin nie mogła dostać papieru toaletowego, ludzie pogłupieli.
Tacy, którzy składują go w domach, powinni trafić do piekła.
To czyste zło.
Właśnie zobaczyłam swój tyłek w lustrze. Czemu nic nie mówisz?
Jest jak szafa trzydrzwiowa.
Cud, że nie strącam nim rzeczy ze stołu.
Miałam strasznie dziwny sen.
Śniło mi się, że twoja matka wyszła za Willa Smitha.
Ale to jeszcze nic.
Najdziwniejsze, że składali sobie przysięgę,
skacząc na trampolinie w hełmach strażackich. Co to może znaczyć?
Czemu tak na mnie patrzysz? Chodzi o moje włosy?
Skup się, musisz mi pomóc zeswatać mojego kuzyna Kyle’a.
Jest zupełnie sam, ktoś mu się przyda.
Mnie przydałoby się, gdybyś zerknął na auto,
świeci się kontrolka silnika.
Jeżdżę już tak kilka miesięcy
i zawsze czuję smród spalenizny, to chyba niedobrze.
Boże, a może Kyle jest gejem, tylko jeszcze się nie ujawnił?
Pomódl się za wnuka Chipa i Jennifer.
Dziś będzie obrzezany. A skoro mowa o 30% cięciach,
cudowny naszyjnik jest w promocji.
Jeśli chcesz, możesz mi go kupić na urodziny.
Znasz kogoś odpowiedniego dla Kyle’a, jeśli jest gejem?
Pracujesz w showbiznesie, a tam aż roi się od gejów.
Pewnie przewrócisz oczami i powiesz, że przeginam,
ale czy na kolejny Dzień Niepodległości
zrobić sałatkę ziemniaczaną jak ostatnio
czy raczej makaron z fetą i pomidorami,
który tak ci zasmakował kilka tygodni temu?
Dla mnie bez różnicy.
Co się dzieje z twoim bratem?
Zrobił się strasznie humorzasty, nie mam ochoty z nim gadać.
Czemu robisz pętlę?
Odczep ją z sufitu i zejdź z łóżka.
Depczesz po poduszkach”.
Moja codzienność podczas lockdownu.
W trakcie pandemii doszło też do miłych rzeczy.
Po raz pierwszy zostałem dziadkiem.
Tak.
Kocham tego malucha najbardziej na świecie.
Nie wiem, jak moja córka to załatwiła,
ale dostała się do Jerry Springer Show
i odnaleźliśmy ojca dziecka, nie wydając ani centa.
Świetna sprawa.
Żartuję.
Nie wiemy, kim jest ojciec.
Stało się jeszcze coś wspaniałego. Zepsuł się telefon z klapką mojej mamy.
To wydarzenie dwudziestolecia.
Zepsuł się jej w trakcie pandemii, więc kupiliśmy jej pierwszego iPhone’a.
Gdybyście zapytali mnie,
czy wolę uczyć matkę, jak pisać na komórce,
czy nauczyć psa się podcierać,
pewnie poprosiłbym o papier toaletowy.
Podjąłbym się tego.
Nauka pisania na komórce była prawdziwym wyzwaniem.
Moje córki były podekscytowane tym, że ich babcia w końcu się tego nauczyła.
Pisały więc do niej.
Pewnego wieczoru dzwoni do mnie mama
i pyta, co to jest „LOL”.
Zapytałem, co ma na myśli, a ona na to, że Jordan na końcu zdania napisała „LOL”.
Poprosiłem, by przeliterowała, odpowiedziała: „L – O – L”.
Powiedziałem, że to skrót oznaczający głośny śmiech.
I że dzieciaki wszystko teraz skracają, używając tylko początkowych liter.
NP znaczy „nie ma problemu”,
OMG to „o mój Boże”.
Tak się teraz robi.
Kilka dni później dostałem od mamy taką wiadomość:
„J, P, D, S, K, M, K”.
O Boże, mama doznała udaru.
Zadzwoniłem do niej i zapytałem, o co jej chodzi.
Powiedziała, że robi tak jak wnuczki.
A wiadomość znaczy: „Jak pójdziesz do sklepu, kup mi ketchup”.
Jak mogłem na to nie wpaść?
Uwielbia tego iPhone’a.
Ma funkcje, których nie miał jej stary telefon.
Na przykład zasięg.
Zadzwoniła do mnie kiedyś,
a ja odebrałem, bo akurat miałem wolne półtorej godziny.
W trakcie rozmowy mama wspomniała,
że ostatnio w sąsiedztwie doszło do kilku włamań.
Zmartwiłem się tym, a ona powiedziała, że też się martwi.
Stwierdziła: „Będę się starać o pozwolenie na broń”.
Moja mama ma 85 lat.
Ma fatalny wzrok, a słuch jeszcze gorszy.
Chwieje się jak Ron White po północy.
I myśli o posiadaniu pistoletu.
Powiedziałem jej, że popieram drugą poprawkę.
I że może nazwać mnie przesadnie ostrożnym,
ale być może nie powinna mieć broni,
skoro nosi bransoletkę medyczną.
Mogłaby sortować pociski w pudełku na tabletki.
Powiedziałem, żeby to przemyślała.
Jeśli naładowanie broni okaże się
trudniejsze od otwarcia słoika, będzie miała problem.
Ma artretyzm w palcach.
Wtedy pomyślałem, że mój agent może jej załatwić występ w reklamie.
„Mój artretyzm tak mi dokucza,
że ledwo potrafię wcisnąć pocisk do magazynku rewolweru.
Ale dzięki ulepszonej formule Bufferinu to dla mnie betka, koleś.
Czaisz, ziom?”.
Powiedziałem żonie, że wiem, co kupić mamie pod choinkę.
Magnetyczną kaburę, którą przyczepi sobie do chodzika.
A jej mężowi kupimy kamizelkę kuloodporną,
którą może nosić pod kardiganem
na wypadek, gdyby mamusia dostała hopla.
Tak właśnie wygląda życie moje i mojej żony.
Wychowaliśmy dzieci, pozbyliśmy się ich z domu,
przekąsiliśmy coś, a teraz opiekujemy się rodzicami.
Przysiągłbym, że minęli się na podjeździe.
Kiedyś wydawało mi się, że nastolatkowie są szaleni.
Ale to błahostka w porównaniu do staruszków.
To świry!
Dostałem z warsztatu telefon, że auto jest gotowe do odbioru.
Poprosiłem teścia o podwózkę.
Po drodze musiał zatankować.
Podczas postoju na stacji dowiedziałem się, że możliwe jest
umycie całego samochodu ściągaczką do wody ze stacji benzynowej.
Wiem to, bo cały czas siedziałem wtedy w fotelu pasażera.
Gość tankujący obok nas zaczął to nawet nagrywać,
więc zsunąłem się na podłogę, by nie oznaczył mnie na Instagramie.
Kiedy teść wrócił do auta,
spytałem, czy wie o tym, że na stacji jest myjnia samochodowa?
Powiedział, że wie, ale nie da sześciu dolców.
Spytałem, czy dla sześciu dolarów pozbył się godności i umył auto
ściągaczką do wody i najbrudniejszą wodą na planecie Ziemi?
Kiedyś fantazjowałem o dziewczynie
tak sponiewieranej jak ta woda.
Totalny wariat.
Chodzi w spodniach naciągniętych aż do sutków.
Ciągle gada o tym, że świat już długo nie pociągnie
i że za starych czasów lepiej bywało.
Oczywiście, kiedy opisuje dzieciństwo,
twierdzi, że było bardzo ciężko.
„Nie mieliśmy prądu, a parę butów dzieliłem z bratem.
Do szkoły szliśmy przez półtorametrowe zaspy śniegu”.
Widzieliście kiedyś taki śnieg w Nowym Orleanie?
Ale rozumiem jego nostalgię.
Sami pomyślcie, kiedy się starzejecie,
technologia zmienia całe wasze życie.
Moralność się zmienia.
Społeczeństwo również.
Nagle okazuje się, że żyjecie w świecie, który nie ma dla was sensu.
Tęsknicie więc za światem, w którym mieliście wszystko rozpracowane.
To nie znaczy, że stare dobre czasy były idealne.
Pytałem o to kiedyś moją mamę.
Uwierzycie, że moja mama do 14 roku życia miała wychodek na dworze?
Kiedyś zapytałem, co robili nocą w zimie, gdy musieli pójść do ubikacji.
Podobno zawijali to w stare kalendarze.
Słowo daję, że tak tworzyli odstraszacze niedźwiedzi.
Ich kibelkiem były stare kalendarze.
Tak sobie myślę,
że wiem, jak moja żona reaguje na zapach brokułowej zapiekanki,
która leżała w lodówce jeden dzień za długo.
Nie mogę sobie wyobrazić jej reakcji na kupę w kalendarzu, leżącą w salonie.
Kiedy ktoś umiera, mówi się, że kopnął w kalendarz.
Założę się, że właśnie o to chodzi.
Skarbie, wybacz, ale przypadkowo kopnąłem w kalendarz w salonie.
Gdyby kiedyś było idealnie,
gość, który wynalazł viagrę, nie byłby milionerem.
Za starych dobrych czasów, kiedy Bóg mówił, że wypadasz z obiegu,
wychodziłeś z domu i zakładałeś ogródek.
Jedyną motyką, z którą miałeś do czynienia,
była ta do plewienia chwastów.
Dziś dzięki viagrze ludzie szaleją do osiemdziesiątki.
Niech ta wizja wsiąknie w głąb waszego umysłu.
Kłębiące się ciała, wyglądające, jakby wymagały prasowania.
Fajnie, że domy opieki
dają staruszkom pół tabletki na noc.
Tylko po to, by nie spadli z łóżek.
Działa na nich jak kotwica.
Dzisiaj wszyscy o tym gadają.
Za starych dobrych czasów, gdy facet chciał, by jego konar zapłonął,
zachowywał to dla siebie.
Teraz to przemysł chałupniczy.
Słyszałem w radiu, jak jakiś facet mówi,
że dzięki jego nowej recepturze
mężczyźni będą w stanie wytrzymać aż przez 90 minut.
Pomyślałem sobie „90 minut?”.
Nie dam rady skupić się tyle na jednym zadaniu.
Po 20 minutach poszedłbym zrobić sobie kanapkę. Chcesz coś?
Jest coś w tym, że trzeba starzeć się z godnością, prawda?
Tęsknię za młodością. Za moim młodym ciałem.
Nie zamieniłbym za nie mojej dojrzałej duszy,
ale za nim tęsknię.
Pamiętam, ile energii miałem, będąc małym dzieckiem.
Kiedy ostatnio mieliście nadmiar energii do zużycia?
Kiedy jesteśmy dziećmi, mamy tyle energii,
że nie możemy nawet oglądać TV, siedząc.
Musimy stać na głowie albo siedzieć na półdupku.
Podczas reklam uprawiamy ze sobą zapasy.
Dziś, kiedy wejdziecie do mojego domu i zobaczycie, że oglądam TV
z tyłkiem na sofie i głową na podłodze, dzwońcie pod 112.
Nawet jeśli jeszcze będę żył,
bez pomocy nie powrócę do stojącej pozycji.
Miałem cudowne dzieciństwo.
Uprawiałem dosłownie każdy sport.
Moi rodzice nie naciskali, bym wybrał jeden i został zawodowcem.
Ale kiedyś było dziwnie.
Jeśli chciałeś wygrać, musiałeś skończyć na pierwszym miejscu.
Obłęd.
Mam wiele cudownych wspomnień. Pamiętam wizyty u lekarza.
Jeśli dobrze zachowywałeś się podczas szczepienia,
mogłeś wybrać zabawkę ze skrzyni skarbów.
Miały ją pielęgniarki. Pamiętacie to?
Czemu to zniknęło?
Nie miałbym nic przeciwko badaniom prostaty,
gdyby przy wyjściu była skrzynia skarbów, a w niej nowy pajęczy sygnet.
Świeciłby w ciemnościach. Zgaście światło, a się przekonacie.
Za młodu przyklejałem się do tylnej szyby w drodze na Florydę.
Dziś z powodu fotelików
aż do szóstej klasy widzisz, co cię czeka,
zamiast tego, co cię minęło.
Jednym z trudniejszych zadań jest obecnie zapamiętywanie haseł.
Nikt nie jest w stanie spamiętać ich wszystkich. Tyle ich jest.
Za starych dobrych czasów istniało tylko jedno hasło.
To było hasło do naszego sekretnego domku na drzewie w lesie.
To było coś pięknego.
„Podaj hasło”.
„Cycuszki”.
Tylko o tym myśleliśmy, więc czemu nie zrobić z tego hasła?
Każde spotkanie w domku na drzewie dotyczyło właśnie ich.
Jeden z moich kumpli, teraz chyba siedzi w kiciu,
miał teorię, że jeśli niebo to miejsce idealne,
to po przekroczeniu jego bram czekają cię ogromne połacie nagich cycków.
Ściągasz buty i biegasz sobie między nimi.
Wtedy właśnie pomyślałem, że zacznę chodzić do kościoła.
Dziś edukacja pewnie jest lepsza.
Sprawdzają różnice w tempie rozwoju
i proponują rozszerzony program uzdolnionym.
Kiedyś nie liczyło się, czy jesteś geniuszem,
czy jadłeś kredki na śniadanie, wszyscy byli w jednej klasie.
Wszyscy mieli gdzieś to, czego nas uczą.
Pamiętam swoje liceum.
Jeden semestr angielskiego był poświęcony wyłącznie poezji.
Co miały z poezją zrobić dzieciaki z biednych rodzin robotniczych?
Nie naprawił mój mąż Moskitiery wciąż
Nasz kot się zrzygał A pod nim mrze wilga
Mam dzieciaków czwórkę Wykarmię je może
Wciąż w życiu pod górkę Więc zjaram się, Boże
Obecnie edukacja seksualna rozpoczyna się w piątej klasie.
Za starych dobrych czasów nikt nie uczył mnie o seksie.
Rodzice nic nie mówili, podobnie jak szkoła.
Wszystko, czego dowiedziałem się o seksie, musiałem odkryć sam.
Poważnie. Miałem 11 lat, a mój wujek hodował króliki.
Byliśmy kiedyś na jego farmie
i zabrał nas do szopy, w której je trzymał.
Samce były w klatkach po prawej, a samice po lewej.
Otwarł klatkę z samcami i jednego z nich wpuścił do samic.
A ten wskoczył na samicę
i przewiercił ją jak huragan.
Trwało to z pięć sekund.
Potem padł na plecy.
Wszyscy poza mną się śmiali.
Obawiałem się, że nie dam rady tak szybko.
Okazało się, że nie mam się czym martwić.
Prawdopodobnie…
największą różnicę wobec starych czasów stanowi to.
Ten mały gadżet.
Całkowicie odmienił świat.
Dziś wszyscy trzymają go w dłoni 24/7/365.
Nawet w krajach trzeciego świata telefony są powszechniejsze niż jedzenie.
Za starych dobrych czasów cała moja rodzina miała jeden telefon.
Wisiał na ścianie w kuchni.
Były cztery wersje kolorystyczne.
Czarny, biały, zbożowe złoto i zieleń awokado.
Mieliśmy zieleń awokado.
Rodzice zamówili ekstradługi kabel.
Firma telekomunikacyjna nie oszukuje na długości kabli.
Nasz miał ponad 400 metrów długości.
Mama szła na podjazd i sprawdzała pocztę,
rozmawiając przez telefon ze swoją siostrą.
Ale jeden telefon w rodzinie powodował, że brakowało nam prywatności.
Musicie kombinować. Przeciągacie kabel pod drzwiami
i schodzicie na dół do spiżarni, by pogadać z chłopakiem lub dziewczyną,
kiedy wasze rodzeństwo imituje dźwięki całowania zza rogu.
Jednak takie rozciąganie kabla miało też swoje minusy. Ktoś pamięta?
Tak, zawsze był poplątany.
Jak stringi cioci Judy po lekcjach kickboxingu.
Tak naciągnięty kabel stanowił śmiertelną broń.
Mama gadała przez telefon, gotując. Kabel przecinał kuchnię na pół.
Pewnego wieczoru gotowała i rozmawiała, a ja goniłem się z bratem po domu.
Wbiegliśmy do kuchni i nie zauważył kabla. Trafił go tutaj.
Stracił równowagę,
a jego głowa uderzyła o podłogę jak majtki w noc poślubną.
Mama nigdy nie przestawała rozmawiać i gotować.
Za starych dobrych czasów każdy telefon wywoływał ekscytację.
Ścigaliśmy się, by go odebrać.
Nie było wiadomo, kto dzwoni.
Mogła to być babcia albo prezydent.
Trzeba było odebrać.
Przez identyfikację rozmówcy ta radość z odbierania telefonu zniknęła.
Teraz, kiedy ktoś dzwoni…
po prostu nie odbierasz.
Nie masz na to czasu.
Wciskamy telefony do kieszeni i torebek,
ocierają się tam o inne rzeczy
i przypadkowo dzwonią do ludzi, do których nie chcemy dzwonić.
To ciche telefony.
Zobaczmy, czy jesteście szczerzy.
Ilu z was słucha takich telefonów uważniej niż podczas prawdziwej rozmowy?
Czasem, kiedy mi się nudzi, mogę ich słuchać nawet przez 20 minut.
Mój kumpel Purdie produkuje meble.
Trzyma telefon w przedniej kieszeni, więc ciągle przypadkiem do kogoś dzwoni.
Kiedyś zadzwonił do mnie, a że mi się nudziło,
słuchałem, jak przechadza się po sklepie.
Po dziesięciu minutach usłyszałem, jak podnosi deskę klozetową
i zaczyna sikać.
Jako dojrzały człowiek zerwałem się z krzesła,
pobiegłem do kuchni i powiedziałem żonie, że Purd sika.
Włączyliśmy głośnik i staliśmy tak,
słuchając, jak mój kumpel oddaje mocz.
Modliłem się o to, by na końcu pierdnął.
Co jest z nami nie tak?
To fascynujące.
Przedmiot wiszący na ścianie w kuchni był tylko telefonem.
Ten zastępuje wszystko.
Dzięki niemu nie musimy ruszać się z miejsca.
Kiedyś ludzie czekali na wiadomości o 23,
by poznać wyniki meczów i wiedzieć, jaka będzie pogoda.
Dziś mamy dokładny radar pogodowy.
Znamy pogodę na dwa tygodnie i wszystkie wyniki sportowe.
To nasz bilet lotniczy, Biblia, latarka i wizytownik.
Kolekcja płyt, salon gier.
To aparat z górnej półki.
Młodsi mogą nie wiedzieć, że kiedyś aparaty były osobnymi przedmiotami
i trzeba było do nich kupować film.
Robiłeś 24 zdjęcia, nie wiedząc zupełnie, czy będą się do czegoś nadawały.
Kiedy film się kończył, oddawałeś go do drogerii,
by go wywołano.
Kiedy już wszyscy pracownicy obejrzeli sobie twoje zdjęcia,
dzwonili do ciebie, byś je odebrał. I wiedziałeś, że je oglądali.
Kiedy po nie przychodziłeś, pytali, kiedy byłeś w Wielkim Kanionie.
Ty sukinsynu.
Wtedy zdjęcia były cenne.
Nawet nieostre albo z obciętą głową wkładano do albumu,
bo to był jedyny dowód na to, że gdzieś byłeś.
Dziś, jeśli nie podoba ci się zdjęcie, kasujesz je i cykasz nowe.
Dziś zdjęcia nie są cenne, fotografujemy wszystko.
Moje córki robią zdjęcia jedzeniu.
Kiedy w restauracji kelner przynosi im talerz,
moje córki mówią, że aparat je pierwszy.
Robią zdjęcia jedzeniu i wysyłają je znajomym.
Kiedy ja w dzieciństwie jadłem pysznego wafla,
inni musieli mi wierzyć na słowo.
Niesamowity sprzęt. Wiecie, że sam potrafi się odnaleźć?
Większość z nas potrzebuje do tego Jezusa, ale nie ten gagatek.
Potrafi odnaleźć też was.
Każdego z waszej rodziny.
Ma dokładny GPS.
Wpisujecie wybrany kierunek gdziekolwiek na świecie
i on was tam zabierze.
Z dokładnością do minuty pokaże, ile zajmie wam podróż.
Za starych dobrych czasów nie mieliśmy GPS-a, mieliśmy mapy.
Trzymaliśmy je w schowku na rękawiczki.
Nikt nie chciał ich rozkładać, bo potem nie dało się ich złożyć.
Zawsze się gubiliśmy. Kiedy jechaliśmy na rodzinne wczasy,
jedynym systemem, który obliczał trasę, był nasz tata.
„Dobra, dzieciaki, zmieniłem zdanie.
Zamiast do Disneylandu pójdziemy do tego sklepu z narzędziami
i rozejrzymy się, co wy na to?”.
Niesamowite.
To maleństwo jest potężniejsze od największych komputerów z lat 80.
Zawiera całą wiedzę ludzkości.
Chcesz wiedzieć, ile waży słoń, spytaj telefonu.
Chcesz wiedzieć, ile wzrostu ma Tom Cruise? Też wie.
Za starych czasów, kiedy chcieliśmy coś wiedzieć,
czekaliśmy, aż nasi skąpi rodzice pękną i kupią kolekcję encyklopedii.
I nie dostawało się wszystkich od razu.
Wpłacało się zaliczkę i dostawało się literę A.
Jeśli płaciłeś dalej, za kilka lat dostawałeś B.
Pierwszego roku mogłeś podyskutować o Antarktydzie.
Albo o abakanach.
Jeśli jednak musiałeś napisać wypracowanie o Zimbabwe,
czekało cię powtarzanie klasy.
Tom z literą Z wyjdzie na twoją trzydziestkę.
Nie wiem, czy taki dostęp do wiedzy to na pewno dobra rzecz.
Wpadliśmy w obsesję.
Zwłaszcza na punkcie medycyny.
Za starych dobrych czasów ludzie akceptowali, że coś ich boli.
To był naturalny element starzenia się.
Dzisiaj każdy ból sprawdzamy w Google.
Nawet zadzior przy paznokciu.
Sprawdzamy, jak go wyleczyć.
„W rzadkich przypadkach zadziory mogą świadczyć
o niezdiagnozowanym krwotoku mózgowym”.
„O cholera.
- Co się stało, Lloyd? - Już ci mówię, Connie.
Przed minutą nie wiedziałem, że mam krwotok,
a okazało się na dodatek, że cholerstwo jest mózgowe”.
Telefon może nas przerazić na śmierć.
Nie musimy nawet tego szukać, ostatnio wyskoczyło mi okienko z napisem:
„Ból odcinka lędźwiowego może być wczesną oznaką ślepnięcia”.
Rzeczywiście bolą mnie plecy.
Myślałem, że to przez to, że pomogłem żonie poprzesuwać meble.
Po co przesuwałem tę kanapę? Będę się o nią potykał.
Lepiej zamówię psa przewodnika, póki jeszcze widzę swój laptop.
Niesamowite. To mały telewizor. Nie ma już wymówki, by przegapić mecz.
Przyznajcie się, ile razy siedzieliście na weselu
i oglądaliście mecz z wyciszonym dźwiękiem?
I jeszcze porno.
Wcale nie trzeba go szukać. Ono samo was znajdzie.
Niedawno zastanawialiśmy się z żoną, gdzie pójść na kolację.
Wpisałem: „pyszna włoska niedaleko”.
I zdębiałem.
Mamma mia.
Ale pikantne klopsiki.
Za starych dobrych czasów
porno było wtedy, kiedy kumpel znalazł gdzieś Playboya.
Przemycaliście go do sekretnego domku na drzewie.
Stąd hasło.
Jeśli interesuje was porno, to dziś są złote czasy.
Trzymanie magazynu wymagało dwóch rąk,
a do telefonu wystarczy jedna.
Ludzie zawsze mieli skłonności do psucia dobrych wynalazków.
Wymyślili sobie niegrzeczne zabawy z użyciem komórek.
Robią zdjęcia swoich intymnych części i wysyłają je innym.
Wspaniały pomysł.
Co mogłoby pójść nie tak?
Za starych czasów,
kiedy chciałbym wysłać takie zdjęcie dziewczynie,
musiałbym kupić blok rysunkowy,
położyć go na krawędzi stołu,
poczekać, aż nikogo nie będzie w domu,
podbiec do stołu, opuścić majtki,
przyłożyć małego do kartki
i odrysować jego kształt ołówkiem.
Potem wziąłbym pudełko kredek.
Pewnie takie z 64 elementami,
bo tylko w nim była cielista kredka.
Pokolorowałbym go, złożył kartkę, włożył do koperty,
zaadresował, przykleił znaczek, poszedł do skrzynki pocztowej
i wysłałbym go mojej dziewczynie,
by trzy dni później mogła mnie zapytać, czemu wysłałem jej rysunek kciuka.
Nie o taki efekt by wam chodziło.
Jedną z rzeczy, za którymi tęsknię najbardziej, są podróże.
Moja żona uwielbia podróżować, więc kiedy stało się jasne, że nic z tego,
zamówiła kilka magazynów podróżniczych.
Pewnego wieczora przeglądałem jeden z nich
i znalazłem artykuł napisany przez kobietę,
w którym uczy inne kobiety, jak spakować się na dziesięć dni
tylko w bagaż podręczny.
Powtarzam. Kobieta ma się spakować na dziesięć dni
tylko w bagaż podręczny.
Pomyślałem, o jakich kobietach ona mówi?
O Barbie?
Moja żona nie spakowałaby się tak nawet na nudystyczny kamping.
Linie lotnicze pozwalają na jeden bagaż podręczny.
Lecąc z żoną, ona miałaby dwa, a ja to, co zmieściłbym w kieszeniach.
Pomyślałem, że to ciekawe, że żyjemy w czasach,
w których wszystko jest seksistowskie.
Ten artykuł był skierowany do kobiet, nie do mężczyzn.
Faceci nie mają takich problemów.
Dalibyście radę?
Ja bym dał.
Nosiłbym ciągle te same skarpetki, ale dałbym radę.
Większość facetów pakuje się tak jak ja.
Kiedy wybieram się gdzieś na trzy dni,
pakuję trzy pary skarpet, trzy pary bokserek i trzy koszule.
Jeansy na zmianę, gdybym się czymś ubrudził,
szczoteczkę, maszynkę do golenia i już.
Dziesięć sekund pakowania.
Tak się właśnie pakuję.
A kiedy jadę na wakacje z żoną…
Nie zrozumcie mnie źle, uwielbiam wakacje z żoną.
Jest wtedy o wiele bardziej przyjazna, niż kiedy siedzimy w domu.
Kiedy widzi numer pokoju na drzwiach, zmienia się nie do poznania.
W domu na mnie nie patrzy,
a wystarczą wakacje i zaczyna świrować, nim palemka wyląduje w drinku.
Uwielbiam wakacje z żoną.
Jednak dostanie się do celu jest nie lada wyzwaniem.
Moja żona pakuje się dłużej niż dziesięć sekund.
Zajmuje jej to kilka dni.
Ponieważ tworzy stylizacje.
Ani jeden facet tutaj nie ma stylizacji.
Moja żona musi przygotować stylizację na każdy dzień wakacji.
Plus dodatkowe stylizacje na wyjście do szykownej restauracji.
Plus rezerwowe stylizacje, gdyby podstawowe ucierpiały.
To wymaga sporego wysiłku.
Trzy dni przed wyjazdem wyciąga z szafy swoje ciuchy
i rozkłada je na łóżku jak postaci z kreskówki.
I gapi się na nie.
Czasem prosi mnie o pomoc.
Każe mi wybierać, która stylizacja jest lepsza.
Mówię, że ta po lewej.
„Żartujesz sobie?
Co jest nie tak z tą po prawej?”.
„Nic, ale wolę tę po lewej”.
„A ja tę po prawej”.
„Jak tak teraz sobie myślę, też wolę tę po prawej”.
„Nieprawda.
Tak tylko mówisz.
Co ja mam teraz zrobić?”.
„Ja wiem, co zrobię. Skoczę pod autobus. Ty tu zostań i pogap się dłużej”.
Różnimy się tym, że gdy ja spakuję ciuchy, to jestem spakowany.
Dla mojej żony ubrania są tylko fundamentem.
To jak wykopaliska archeologiczne. Jest wiele warstw.
Kiedy już spakuje swoje stylizacje, musi do nich dobrać odpowiednią biżuterię.
A do każdej stylizacji musi być coś innego.
Ma tyle błyskotek, że zawstydziłaby niejednego jubilera.
Kolejną warstwą są buty.
To droga przez mękę.
Nie lubi się z nimi rozstawać.
Dłużej wybierała buty na wakacje niż imiona dla naszych dzieci.
Modlę się o to, by nigdy nie musiała wybierać między butami a mną.
Słyszę, jak chirurg mówi jej, że może mnie uratować,
ale będzie musiała pozbyć się wszystkich butów.
„Zawsze chciał być skremowany.
Kupię sobie nowe buty na pogrzeb”.
Kolejną warstwą jest elektronika.
Kiedyś byliśmy w hotelu, w którym nie było suszarki do włosów.
Od tamtej pory żona zawsze pakuje suszarkę.
Bierze też lokówkę i prostownicę.
Czy one się nie wykluczają?
Pakuje też lusterko do makijażu,
które z jednej strony powiększa o 12 razy.
Nikt nie musi oglądać swojej twarzy w takim przybliżeniu.
Zmarszczka staje się przydrożnym rowem.
Wągry wyglądają jak pokrywy włazów.
Broń Boże, jeśli znajdzie włosek na brodzie.
Nie wyciągniesz dziewczyny z domu, kiedy ma włosek jak lina do kotwicy.
Wiecie, że nigdy nie widziałem swojej twarzy w takim lusterku?
Dobra, powiem zupełnie szczerze.
Kilka razy zatrzymałem się przy nim po prysznicu.
Buenos dias, Señor Enchilada Grande.
Kolejna warstwa to kobiecy fenomen.
To rzeczy na wszelki wypadek.
Zawsze pakuje płaszcz przeciwdeszczowy i podróżny parasol.
Tak na wszelki wypadek.
Mówię, że sprawdziłem prognozę i prawie na pewno nie będzie padało.
„Jak chcesz.
Ciekawe, co zrobisz, jak zacznie padać”.
Pewnie schowam się do środka.
Zawsze pakuje sweter albo kurtkę na wypadek chłodnych wieczorów.
Sami wiecie, jak jest na Florydzie w lipcu.
Ktoś z was zna to z doświadczenia?
Moja żona zawsze pakuje mniejszą walizkę
do głównej walizki.
Patrzycie na siebie znacząco.
Na wypadek, gdyby coś kupiła na wakacjach.
Jeśli kręci was hazard,
postawcie wszystko na to, że zawsze coś kupi na wakacjach.
Nigdy nie zaglądałem do tej mniejszej walizki,
ale założę się, że w środku jest jeszcze mniejsza walizka.
Zawsze zabiera ogromną torebkę strunową z lekami.
Na wypadek, gdyby ktoś się pochorował.
Kiedyś występowałem w lutym w Buffalo.
Śnieg sięgał potąd. Rozbolała mnie głowa.
Musiałem otworzyć tę torebkę. Znalazłem leki na malarię.
Na szczęście ominęła nas wielka epidemia malarii w Buffalo.
Mówię jej, że kocham ją na zabój,
ale jej pakowanie się wymknęło się spod kontroli.
Ostatnio, kiedy się pakowaliśmy, wszedłem do sypialni
i zobaczyłem, że grzebie w moim bagażu.
Wyciągnęła wielką paczkę owsa.
Zapytała, po co mi to.
Odpowiedziałem, że to na wypadek,
gdyby te dwa osły, które będą targać twoje rzeczy, zgłodniały.
Zaczęła się pakować lżej na loty samolotem,
ale wyjazd samochodem to zupełnie inna bajka.
Jadąc na wakacje autem,
istnieje cienka granica między pakowaniem się a przeprowadzką.
Moja żona i córki uważają za swój obowiązek
zapełnienie wozu po sam dach.
Układają bagaże w taki sposób, że dorosły facet ma ochotę się załamać.
Torebki z chlebem i chipsami kładą na samym dole,
a na to wrzucają trzy walizki.
Błagam je, by pozwoliły mi samemu zapakować samochód.
Pakowanie samochodu to sztuka, prawda?
Tata nauczył mnie walizkowego Tetrisa.
Obróć, przekręć, postaw do góry nogami.
Kiedy kończył,
nie wcisnęlibyście już do auta ani kartki papieru.
Tata potrafił zapakować dom z wyposażeniem do bagażnika buicka.
„Przytrzymaj podnośnik, podaj pianino, tym razem się uda!”.
Tak jak mój tata po spakowaniu auta jestem gotów do drogi.
Moja żona nie.
„Jeszcze nie możemy jechać”.
„Auto spakowane, czemu nie?”.
„Muszę ogarnąć dom”.
„Słucham?”.
„Nie będę się dobrze bawiła,
wiedząc, że wrócę do zabałaganionego domu”.
„Czemu nie ogarniałaś domu przez kilka ostatnich dni?”.
„Bo się pakowałam”.
Właśnie dlatego mężczyźni umierają przed kobietami.
Bo chcemy.
Jesteśmy małżeństwem od 36 lat.
Moja żona ciągle… Dziękuję.
Ona wciąż nie rozumie,
że moim głównym celem, jadąc na wakacje,
jest dotarcie na miejsce w najkrótszym możliwym czasie.
Tylko na tym mi zależy.
Przez lata nauczyłem się, że celem mojej żony
jest przyjęcie tylu płynów,
by musiała sikać co 15 minut,
niwecząc moje założenia.
Mojej żonie zawsze zachciewa się siku, kiedy mijamy akurat zjazd z autostrady.
Zaczyna wtedy przebierać nogami.
A ja na to, że będzie miała okazję za 70 kilometrów, przy kolejnym zjeździe.
Między zjazdami nie zrobi siku.
A każdy facet na tej sali z pewnością to robił.
Nikt nas nie uczył, jak się to robi. Urodziliśmy się z tą wiedzą.
Zjeżdżasz na pobocze, wysiadasz
i sprawdzasz ciśnienie w prawej przedniej oponie.
Bułka z masłem, prawda?
Panie, wy też to potraficie.
Tylko skupcie się na prawej tylnej oponie.
Mam nadzieję, że dobrze się bawiliście.
Dzięki.
Mam wielkie szczęście w życiu,
bo mogę się tym zajmować od dawna.
Próbowałem w życiu wielu rzeczy, pisałem książki,
prowadziłem program Czy jesteś mądrzejszy od piątoklasisty?
Nigdy się nie nudziłem.
Gdyby ktoś przystawił mi broń do głowy i kazał wybierać,
bez wahania wybrałbym stand up.
Kocham go, bo ze sceny widzę coś takiego.
„Ty tak właśnie robisz”.
Co wieczór cieszę się, że nie tylko moja rodzina się tak zachowuje.
Nikt z nas tego nie rozgryzł.
Każdy ma zwariowaną rodzinę.
Jedynym minusem tej pracy jest samotne podróżowanie.
Dlatego trasa Blue Comedy Tour była taka zabawna.
Nie podróżowałem sam, byłem z kumplami.
Ludzie myślą, że z takich tras przywożę mnóstwo zabawnych anegdot.
To prawda.
Nie będę gadał o innych chłopakach,
bo nie mogą opowiedzieć swojej wersji i sprawić, że będzie dwa razy zabawniej.
Ale opowiem wam jedną anegdotkę o sobie,
żebyśmy mogli odpowiednio się pożegnać.
Było to latem 2019.
Sporo występowałem z Larrym the Cable Guyem.
W lecie przyzwyczajasz się…
„Do dzieła”, tak.
Występując latem, przyzwyczajasz się do upałów.
Występujemy głównie na festynach, festiwalach i w amfiteatrach.
Byliśmy na festiwalu muzycznym w Phoenix.
Było wtedy 45 stopni.
Organizator chciał nas pocieszyć, mówiąc, że to suche gorąco.
Podobnie jak krzesło elektryczne. Było 45 stopni.
Kiedyś występowaliśmy z Larrym na południu.
Nie zdradzę nazwy miasta.
Ktoś z was pewnie jest na tyle utalentowany,
by znaleźć w sieci nagrania z monitoringu.
Nie było tylko gorąco. Było też wilgotno. Jak widzicie, nie pocę się za bardzo.
Tamtego wieczoru podczas występu lało się ze mnie. Pot ściekał mi z nosa.
Po pół godzinie wyglądałem jak miss mokrego podkoszulka.
Jakby ktoś oblał mnie wężem. Nigdy się tak nie pociłem.
Po występie poszedłem do szatni
i zacząłem pochłaniać Gatorade’a, by się nawodnić.
Przed występami rzadko coś jemy, by mieć więcej energii.
Dlatego po występie zawsze jesteśmy głodni.
Wlewałem więc w siebie Gatorade’a
i usłyszałem, jak Larry schodzi po schodach.
Pojawił się w drzwiach i zaproponował, byśmy coś zjedli.
Często to robił.
Z reguły się zgadzałem, bo lubię oglądać, jak je.
Daje czadu.
Wiecie, że kiedy jest za gorąco, nic nie chce się robić.
Było mi wtedy tak gorąco, że nie byłem głodny.
Powiedziałem mu, że wracam do hotelu.
Spytał, czy sobie jaja robię.
„Nie mogę się doczekać, aż sam mnie o coś poprosisz”.
„Masz dziewięć lat, czy co?
To nic osobistego, jest za gorąco”.
Wsiadłem do vana i odwieziono mnie do hotelu.
Każdy, kto żyje na walizkach, ma swoją własną rutynę.
Ja lubię mieć ciemno w pokoju, więc zawsze zmniejszam jasność lamp.
Lubię mieć chłodno i zmniejszam termostat.
Ale codziennie zmieniam miasta, a każdy pokój hotelowy jest inny.
Jednym z moich trików
jest zapalanie światła w łazience i zamykanie drzwi.
Wtedy w nocy z łatwością mogę się odnaleźć w danym pokoju.
Z reguły śpię w bokserkach, ale tamtej nocy były przesiąknięte potem.
Mówiłem wam, że miałem tylko trzy pary…
Nie mogłem spać w mokrych bokserkach. Zdjąłem je i nago wskoczyłem do łóżka.
Obudziłem się o 1.30, bo naprawdę zachciało mi się sikać.
Każdy facet po 40 wie, o czym mówię.
Tak chce się sikać, że nie można zasnąć.
Nie ma o tym mowy.
Ale nie chcesz się rozbudzać.
Chcesz zrobić, co trzeba, i wrócić do łóżka.
Wstałem z łóżka półprzytomny i skierowałem się w stronę światła.
Kiedy tylko drzwi się zamknęły, zrozumiałem, że jestem na korytarzu.
Stałem na korytarzu gustownego hotelu w stroju Adama.
Jeśli chcecie się szybko obudzić, polecam.
Zapomnijcie o kawie, to o wiele lepsze.
Stałem tam więc, jak mnie Pan Bóg stworzył.
Byłem jak Matt Damon w Marsjaninie. „Znajdź rozwiązanie”.
Wiedziałem, że pokój Larry’ego jest dokładnie naprzeciwko.
Pobiegłem do niego i zacząłem walić w drzwi.
Bez odpowiedzi.
Wyobrażałem sobie, że patrzy przez judasza i się śmieje.
Kiedy waliłem w jego drzwi, usłyszałem, że otwiera się winda.
Miałem 50 procent szans na to, że pójdą w innym kierunku.
Wysiadło dwóch gadających ze sobą Koreańczyków.
Zaczęli iść w moją stronę.
Co miałem robić?
Postanowiłem udawać, że wszystko gra. Zacząłem iść w ich stronę.
Kiedy mijałem ich na korytarzu, zapytałem „co słychać?”.
Jeden z nich powiedział coś,
miałem nadzieję, że znaczy to: „jestem pod wrażeniem”.
Sprawdziłem to w translatorze, okazało się, że powiedział:
„widziałeś jej wąsy?”.
Wiedziałem, że windy odpadają.
Mają zainstalowane kamery.
Nie chciałem do nich wsiadać. Zacząłem rozważać inne opcje.
Widziałem drzwi prowadzące na klatkę schodową.
Pomyślałem, że będzie lepiej obmyślać plan tam niż na korytarzu.
Miałem nadzieję, że po drodze znajdę kosz na śmieci,
z którego wyjmę worek i założę go na siebie jak sukienkę.
Dotarłem do klatki schodowej, ale nie było kosza.
Próbowałem znaleźć jakieś rozwiązanie
i zauważyłem na podłodze puszki po piwie.
Wstałem z łóżka przez to, że chciało mi się sikać.
Nie wiem, jak długo stałem na tej klatce
i nie jestem z tego dumny,
ale wziąłem te puszki, nasikałem do nich i odłożyłem na miejsce.
Okropnie się z tym czuję.
Wiedziałem, że ktoś będzie musiał je sprzątnąć.
Ale to były puszki po old milwaukee, więc nikt nie będzie nic podejrzewał.
To był naprawdę szykowny hotel.
Mieli całodobową obsługę hotelową.
Pomyślałem, że może ktoś wystawił tackę przed drzwi
i znajdę materiałową serwetkę, którą zawsze na nią kładą.
Mógłbym przebrać się za Tarzana.
Zacząłem schodzić coraz niżej i zatrzymywałem się na każdym piętrze,
zaglądając na korytarz w poszukiwaniu takiej tacki.
Zszedłem może trzy piętra niżej i nic takiego nie znalazłem.
Zauważyłem jednak dwa pudełka po pizzy przed czyimiś drzwiami.
W tamtym momencie były dla mnie jak smoking.
Wybiegłem na korytarz, zabrałem je i wróciłem na klatkę schodową.
Zszedłem na parter i nigdzie nie znalazłem tacki.
Było już późno. Około drugiej w nocy.
Otwarłem drzwi na parterze
i widziałem prawie całe lobby hotelowe. Nikogo w nim nie było. Zupełna cisza.
Musiałem być dzielny przez 20 sekund.
Jedno pudełko z przodu, drugie z tyłu i człapię.
W recepcji była jedna kobieta.
Kiedy podszedłem, zdębiała.
„Czy mogę w czymś pomóc?”.
„Tak, może pani.
Przypadkowo zatrzasnąłem pokój, czy mogę prosić o zapasowy klucz?”.
A ona na to:
„Proszę o dowód osobisty”.
Powiedziałem, że zostawiłem go w innym pudełku po pizzy.
Że nie mam nic przy sobie, bo zatrzasnąłem pokój.
A ona na to: „Cóż…
Muszę porozmawiać z kierownikiem”.
Zniknęła za ścianą.
Wiedziałem, że nie dzwoni do kierownika, tylko na policję.
Była druga w nocy, a ja przed wackiem trzymałem pudełko po pizzy.
Co miałem zrobić?
Kiedy tak czekałem,
nagle otwarły się drzwi do hotelu
i wszedł Larry z naszym menadżerem.
Moje modlitwy zostały wysłuchane.
Przeszli przez lobby, a ja stałem nago, trzymając pudełka.
Larry podszedł do mnie i zapytał, co się stało.
Spojrzał na mnie i na pudełko po pizzy i powiedział: „Przecież nie byłeś głodny”.
Siedzę sobie nago w lobby, wcinając pepperoni.
Mówię mu, że przez przypadek zatrzasnąłem drzwi.
Wtedy akurat wróciła recepcjonistka. Przyprowadziła ochroniarza.
Poprosiłem Larry’ego o potwierdzenie mojej tożsamości,
żebym mógł wrócić do swojego pokoju.
Spojrzał na mnie, na nią i powiedział: „Nie znam tego człowieka”.
Wsiadł do windy i pojechał na górę.
Na szczęście ochroniarz zaczął zwijać się ze śmiechu.
Rozpoznał nas obu.
To był najmilszy człowiek, jakiego poznałem.
Wziął zapasowy klucz, wsiadł do windy ze mną i pudełkami po pizzy
i odprowadził mnie do pokoju.
Kazałem mu zaczekać i dałem mu banknot studolarowy.
Byłem mu niezmiernie wdzięczny.
Poprosiłem, by nikomu o tym nie mówił.
A teraz mówię wam to za darmo.
Wróciłem do pokoju, założyłem spodnie dresowe i koszulkę,
upewniłem się, że klucz z pokoju mam w kieszeni
i zaczekałem dziesięć minut.
Wtedy znowu zapukałem do drzwi Larry’ego.
Kiedy otwarł drzwi, ciągle się śmiał.
Śmiał się tak.
„Mówiłem, że nie mogę się doczekać, aż kiedyś mnie o coś poprosisz”.
„Dobra, masz mnie. Jesteśmy kwita?”.
Odparł, że jesteśmy kwita.
Powiedziałem, że mam dla niego piwo na zgodę.
Byliście cudowni.
Trzymajcie się!
Dbajcie o siebie wzajemnie.
Dziękuję, że przyszliście.
Napisy: Tomasz Suchoń