Downloaded from YTS.MX
‪(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‪ขอบคุณครับ
‪ขอบคุณมากครับ
‪ขอบคุณที่มา
‪ได้ออกจากบ้านดีต่อใจเนอะ
‪จริง
‪ผมไม่…
‪คืนนี้ผมไม่อยากพูดเกี่ยวกับโควิด
‪แต่มีสองอย่างที่ผมจะขอพูดหน่อย
‪ช่วงที่โควิดระบาด ผมได้เรียนรู้สองสิ่ง
‪หนึ่ง
‪ผมได้เรียนรู้จากการใส่หน้ากากในทุกๆ ที่ที่ผมไป
‪และสูดลมหายใจของตัวเองเข้าไป
‪ผมต้องกลับไปขอโทษทุกคน ‪ที่ผมคุยด้วยในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา
‪ให้ตายเถอะ
‪ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าปากผมเหม็นมาก
‪มีอยู่วันหนึ่งผมอยู่ในร้านขายของชำแล้วก็แบบ
‪"มีวัวอึในกองเครื่องในเหรอ กลิ่นอะไรอะ"
‪"อ๋อ กลิ่นปากฉัน"
‪อีกอย่างที่ผมได้เรียนรู้ในช่วงที่โควิดระบาด
‪โดยเฉพาะช่วงที่มีล็อกดาวน์
‪คือผมไม่มีคุณสมบัติพอ
‪ที่จะตอบสนองความต้องการ ‪ด้านการสนทนาของภรรยาผมทั้งหมด
‪ต้องยกกันมาทั้งหมู่บ้านถึงจะเอาอยู่
‪แต่ผมตัวคนเดียวไง
‪ผมรักภรรยาที่น่ารักของผมมาก
‪แต่เธอคุยเก่งมาก
‪เธอสามารถคุย ‪จนสุนัขสามตัวเดินหนีแล้วเลิกตามรถขนเนื้อ
‪เธอคือสิ่งที่คนเรียกกันว่า ‪ต้องพูดก่อน ปัญญาถึงจะเกิด
‪ซึ่งแปลว่าทุกครั้งที่เธอนึกอะไรออกหรือมีไอเดีย
‪เธอจะไม่แค่คิด เธอจะพูดออกมาดังๆ
‪ทุกเช้าในช่วงล็อกดาวน์
‪ผมจะตื่นมาแล้วรินกาแฟดื่มหนึ่งแก้ว
‪ผมหันไป ก็จะเห็นเธออยู่ตรงนั้น
‪ทุกเช้าจะแบบว่า
‪"คิดรึยังว่า ‪พอไม่มีโรคระบาดแล้วเราจะไปที่ไหน
‪เพราะฉันต้องออกจากบ้าน"
‪"พูดถึงเรื่องออกจากบ้าน
‪คุณจะต้องตกใจกับข้อมูลที่ฉันได้มา ‪เกี่ยวกับครอบครัวที่ย้ายมาอยู่ตรงนั้นของถนน
‪ฉันบอกแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นท่าทางแปลกๆ"
‪"ไฟในห้องครัวเสียดวงหนึ่ง ‪ฉันทำอาหารในที่มืดไม่ได้
‪ถ้าคุณอยากกินข้าว ไปหยิบบันไดมาซ่อมก่อนก็ดี"
‪"ทำไมในนี้ร้อนจัง
‪คุณไม่ร้อนเหรอ ฉันร้อนมาก"
‪"โรบินบอกฉันว่า ‪เธอหาซื้อกระดาษชำระที่ไหนไม่ได้เลย
‪คนตุนกันใหญ่เลย
‪นรกควรมีช่องด่วนสำหรับคนตุนกระดาษชำระ
‪คือมันผิดไง ผิดมาก"
‪"อุ๊ยตายละ ฉันเพิ่งเห็นก้นฉันในกระจก
‪ทำไมคุณไม่บอกฉัน
‪ก้นฉันจะกว้างเท่ารถโรงเรียนอยู่แล้ว
‪น่าทึ่งมากที่มันไม่ปัดโคมไฟตกโต๊ะ"
‪"เมื่อคืนฉันฝันแปลกที่สุดเท่าที่เคยฝันมาเลย
‪ฉันฝันว่าแม่คุณกับวิล สมิธแต่งงานกัน
‪ซึ่งตรงนี้ไม่ได้แปลกอะไร
‪ที่แปลกคือแม่คุณกับเขา ‪ใส่หมวกนักดับเพลิงกระโดดแทรมโพลีน
‪แล้วก็กล่าวคำปฏิญาณ
‪คุณว่าทั้งหมดที่ฉันฝันแปลว่าอะไร"
‪"ทำไมมองฉันอย่างนั้น ผมฉันยุ่งเหรอ"
‪"ไม่เอาสิ ตั้งใจหน่อย
‪ฉันอยากให้คุณช่วยฉันคิด ‪ว่าจะให้ไคล์หลานฉันเดทกับใครดี
‪น่าสงสารจริงๆ ‪เขาอยู่คนเดียว เขาต้องการใครสักคน"
‪"พูดถึงเรื่องความต้องการ
‪คุณไปดูรถฉันให้หน่อย ‪ไฟเครื่องยนต์ไม่ดับมาสักพักละ
‪คำว่าสักพักของฉันแปลว่าสองสามเดือนแล้ว
‪ทุกครั้งที่ฉันขับ จะมีกลิ่นไหม้ๆ
‪ฉันว่ามันไม่ควรเป็นแบบนั้น"
‪"ตายละ ถ้าไคล์เป็นเกย์แต่ยังไม่ได้เปิดตัวล่ะ"
‪"สวดมนต์ภาวนา ‪ให้หลานของชิปกับเจนนิเฟอร์กัน
‪วันนี้หลานเขาจะขลิบหนังหุ้มปลาย"
‪"อ๋อ พูดถึงลดราคา 30 เปอร์เซ็นต์
‪สร้อยคอที่ฉันอยากได้กำลังลดราคา
‪ถ้าคุณจะซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดฉัน ก็โอเคนะ"
‪"ถ้าไคล์เป็นเกย์ ‪คุณรู้จักใครที่เราพอจะแนะนำให้เขาได้บ้างมั้ย
‪คุณทำงานในวงการบันเทิง ‪วงการบันเทิงมีเกย์เยอะ"
‪"ฉันรู้ว่าคุณจะต้องกลอกตา ‪แล้วบอกว่ามันอีกตั้งนาน
‪ปิกนิก 4 กรกฎาคมปีหน้า
‪ฉันทำสลัดมันฝรั่งเหมือนปีนี้ดีมั้ย
‪หรือทำมักกะโรนีอบเฟตาชีสกับมะเขือเทศดี ‪แบบที่ฉันทำเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนแล้วคุณชอบมาก
‪ฉันทำเมนูไหนก็ได้ มันไม่สำคัญสำหรับฉัน"
‪"เออ ช่วงนี้น้องคุณเป็นอะไร
‪เหวี่ยงเป็นมูดี้จูดี้มาก ฉันไม่อยากคุยกับเขาเลย"
‪"คุณทำบ่วงเชือกทำไม"
‪"แก้เชือกออกจากพัดลมเพดานแล้วลุกจากเตียง
‪หมอนฉันเยินหมดแล้ว"
‪ชีวิตผมเจอแบบนั้นทุกวันช่วงล็อกดาวน์
‪แต่ช่วงที่โควิดระบาดก็มีเรื่องดีๆ เหมือนกัน
‪เรื่องดีมากๆ ด้วย
‪ผมได้เป็นคุณตาครั้งแรกในช่วงที่โควิดระบาด
‪ดังนั้น…
‪ผมรักเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนี้ ‪มากกว่ามนุษย์คนไหนในโลก
‪ผมไม่รู้ว่าลูกสาวผมทำยังไง
‪แต่ด้วยวิธีไหนไม่รู้
‪เธอได้ไปออกรายการเจอร์รี่ สปริงเงอร์ โชว์
‪และเราสืบจนรู้ว่าพ่อเด็กคือใคร
‪โดยไม่ได้ออกเงินแม้แต่ไดม์เดียว ดังนั้น…
‪มันดีงามมาก
‪ผมพูดเล่นนะ
‪เราไม่รู้ว่าพ่อเด็กเป็นใคร
‪อีกหนึ่งเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นคือ
‪มือถือพับได้ของแม่ผมพังสักที
‪กว่าจะพังล่อไป 20 ปี
‪หลังเกิดโควิดหนึ่งเดือน มือถือพับได้ของแม่ผมพัง
‪เราเลยซื้อไอโฟนเครื่องแรกให้เธอ
‪ถ้าคืนนี้คุณถามผมว่า
‪"เจฟฟ์ ถ้าเลือกได้ ‪คุณจะสอนแม่คุณพิมพ์ข้อความส่ง
‪หรือจะสอนสุนัขคุณให้เช็ดก้นเอง"
‪ผมน่าจะตอบว่า
‪"เอากระดาษชำระมา ผมขอลองสักตั้ง"
‪การพิมพ์ข้อความส่งแอบท้าทายอยู่เหมือนกัน
‪ลูกสาวผมตื่นเต้นมาก ‪ที่ย่าของพวกเธอส่งข้อความเป็นสักที
‪พวกเธอส่งข้อความให้ย่า
‪มีอยู่คนหนึ่งแม่ผมโทรหาผม
‪แล้วถามว่า
‪"อะไรคือ 'โลล'"
‪ผมก็ถามว่า "แม่พูดถึงอะไร"
‪แม่ตอบว่า "จอร์แดนส่งข้อความหาแม่
‪ท้ายประโยคเขียนว่าโลล"
‪ผมถามว่า "สะกดยังไง"
‪แม่ตอบว่า "แอล โอ แอล"
‪ผมก็บอกว่า "แม่ มันไม่ได้อ่านว่าโลล ‪มันแปลว่า 'หัวเราะหนักมาก'
‪สมัยนี้เด็กๆ เขียนกันแบบนี้ ไม่เขียนเต็มแล้ว
‪พวกเขาใช้อักษรย่อกัน
‪เช่น ไอดีเค แปลว่า 'ฉันไม่รู้'
‪โอเอ็มจี ก็ 'โอ้แม่เจ้า'"
‪ผมบอกว่า "เขาพิมพ์กันแบบนี้"
‪หลังจากนั้นไม่กี่คืน
‪ผมก็ได้ข้อความจากแม่ว่า
‪"ไอ วาย จี ที ที จี เอส ไอ เอ็น เอส เค"
‪ผมก็แบบ "ตายแล้ว แม่หลอดเลือดในสมองแตก"
‪ผมโทรหาแม่แล้วถามว่า "แม่ส่งอะไรมาให้ผม"
‪แม่ตอบว่า "ก็พิมพ์เหมือนที่หลานสาวแม่พิมพ์ไง
‪แม่ส่งไปว่า 'ถ้าไปร้านขายของชำ ‪ซื้อซอสมะเขือเทศมาด้วย'"
‪"นั่นสิเนอะ ทำไมผมนึกไม่ออก"
‪แม่ผมชอบไอไฟนที่เธอใช้มาก
‪เพราะมันมีฟังก์ชั่นที่มือถือพับได้ของเธอไม่มี
‪เช่น รับสัญญาณได้
‪มีอยู่คืนหนึ่งแม่โทรหาผม
‪ผมรับสาย
‪เพราะผมไม่มีอะไรทำ ว่างหนึ่งชั่วโมงครึ่ง
‪ก็เลย
‪ผมเลยคุยกับแม่
‪ในระหว่างคุยกัน ‪แม่บอกว่าในย่านที่เธออยู่มีโจรขึ้นบ้านสองครั้ง
‪ผมก็บอกว่า "แม่ น่าเป็นห่วงนะนั่น"
‪แม่ตอบว่า "นั่นสิ"
‪แม่บอกว่า "เนี่ย ‪แม่ว่าจะไปขอใบอนุญาตพกปืนละ"
‪แม่ผมอายุ 85
‪ตาก็ไม่ค่อยดี หูก็ไม่ค่อยได้ยิน
‪หลังเที่ยงคืน แม่จะทรงตัวเหมือนรอน ไวท์
‪แล้วคิดจะพกปืนสั้น
‪ผมบอกแม่ว่า ‪"แม่ ผมสนับสนุนข้อแก้ไขรัฐธรรมนูญมาตราสอง"
‪ผมบอกว่า "จะหาว่าผมระวังเกินก็ได้"
‪แล้วผมก็บอกว่า "แต่
‪แม่อาจจะไม่ควรพกปืน ‪ถ้าแม่ใส่สร้อยคอแจ้งเหตุฉุกเฉินช่วยชีวิต"
‪ถึงเธอจะใช้กล่องยาแยกลูกกระสุนได้ก็เหอะ
‪ผมบอกว่า "แม่คิดให้ถี่ถ้วนก่อนดีมั้ย"
‪ผมบอกว่า "แม่ภาวนาให้การใส่กระสุน ‪ดีกว่าการเปิดขวดแตงกวาดองดีกว่าเหอะ
‪เพราะไม่งั้นแม่มีปัญหาแน่"
‪ข้อนิ้วมือแม่ผมอักเสบ
‪แล้วผมก็คิดว่า ‪"เออว่ะ ผู้จัดการน่าจะหางานโฆษณาให้แม่ได้"
‪"ข้อต่อกระดูกแม่อักเสบมาก
‪จนหมุนลูกบิดเข้าห้องแทบไม่ได้
‪แต่เดี๋ยวนี้ยาบัฟเฟอรินตัวใหม่พัฒนาดีขึ้น
‪แม่ยิงให้โดนทุกนัดยังได้
‪เข้าใจใช่ปะ"
‪ผมวางสายแล้วก็บอกภรรยาว่า
‪"ผมรู้แล้วว่าคริสต์มาสนี้จะเอาอะไรให้แม่ดี
‪ผมจะซื้อแม่เหล็กติดปืน ‪ให้แม่เอาไปติดที่ข้างโครงช่วยเดิน
‪เวลาจะใช้ก็ตบเอา
‪แล้วผมก็จะซื้อเสื้อเกราะกันกระสุนให้สามีแม่
‪เอาให้เขาใส่ใต้เสื้อกันหนาวคาร์ดิแกน
‪เผื่อแม่สติแตกแล้วคลั่ง ‪ตอนกำลังเล่นวงล้อแห่งโชคชะตา"
‪ตอนนี้ชีวิตผมกับภรรยาถึงจุดนั้น
‪เราเลี้ยงลูกจนโต
‪แล้วให้พวกเขาออกจากบ้าน
‪เราได้พักอยู่ช่วงหนึ่ง
‪แล้วตอนนี้ก็มาเลี้ยงพ่อแม่ต่อ
‪ลูกผมกับพ่อแม่ผม ‪สวนกันบนถนนทางเข้าบ้านแน่นอน
‪ผมขอบอกอะไรหน่อย ‪เมื่อก่อนผมคิดว่าพวกวัยรุ่นบ้า
‪จริงๆ แล้ววัยรุ่นรับมือง่ายมากเมื่อเทียบกับคนแก่
‪คนแก่คือสุดมาก
‪ช่วงก่อนผมเอารถไปเข้าศูนย์ ‪ศูนย์บอกว่ารถผมพร้อมรับแล้ว
‪ผมโทรหาพ่อตาแล้วถามว่า ‪"ส่งผมไปศูนย์หน่อยได้มั้ย"
‪ในระหว่างขับรถไปศูนย์ เขาต้องจอดเติมน้ำมัน
‪การจอดสั้นๆ ครั้งนั้นทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า
‪เราสามารถล้างรถทั้งคัน
‪ได้ด้วยไม้รีดน้ำจากปั๊มน้ำมัน
‪ที่ผมรู้ก็เพราะผมนั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้โดยสาร
‪แล้วดูเขาใช้ไม้รีดน้ำล้างรถทั้งคัน
‪ผมนั่งจนกระทั่ง ‪ผู้ชายที่อยู่ตู้ถัดไปอัดวิดีโอพ่อตาผม
‪แล้วผมก็ก้มไปหลบที่พื้น
‪เพราะผมไม่อยากโดนแท็กในอินสตาแกรม
‪พ่อตาผมกลับเข้ามาในรถ ผมก็ถามว่า
‪"รู้ใช่มั้ยว่าที่ปั๊มมีบริการล้างรถตรงนั้น"
‪เขาตอบว่า "รู้ แต่มันตั้งหกดอล"
‪ผมก็แบบ "ประหยัดเงินหกดอลลาร์
‪ด้วยการยอมลดตัวไปล้างรถ
‪โดยใช้ไม้รีดน้ำกับน้ำที่สกปรกที่สุดในโลกเนี่ยนะ"
‪ผมเคยจินตนาการนะว่าอยากไปเที่ยวกับสาว
‪ที่สกปรกเหมือนน้ำจากไม้รีดน้ำที่ปั๊มน้ำมัน
‪พ่อตาผมบ้ามาก ตลกดี
‪เวลาเดินไปไหนมาไหน ‪ใส่กางเกงขึ้นมาถึงหัวนมนี่เลย
‪เขาชอบพูดว่าโลกเข้าสู่กลียุค
‪สมัยก่อนโลกดีกว่านี้มาก
‪เวลาเขาบรรยายช่วงเวลาที่เขาเติบโต
‪ชีวิตรันทดมาก แบบว่า
‪"อืม สมัยก่อนไม่มีไฟฟ้าใช้
‪ฉันกับน้องชายใช้รองเท้าคู่เดียวกัน
‪เราต้องเดินไปโรงเรียน ‪ผ่านกองหิมะสูงหนึ่งเมตรครึ่ง"
‪ผมก็แบบ "หิมะเคยตกในนิวออร์ลีนส์ ‪จนกองสูงหนึ่งเมตรครึ่งเมื่อไร"
‪แต่ผมค่อนข้างเข้าใจ ‪สิ่งที่เขาสื่อเกี่ยวกับวันวานที่แสนสุข
‪ลองคิดดูสิ พอเราแก่ขึ้น
‪เทคโนโลยีเปลี่ยนชีวิตเราทั้งชีวิต
‪ศีลธรรมเปลี่ยนไป
‪สังคมเปลี่ยนไป
‪ทันใดนั้นเราก็พบว่าตัวเอง ‪กำลังอยู่ในโลกที่ไม่สมเหตุสมผลสำหรับคุณ
‪เราก็เลยถวิลหาโลก ‪ที่เรารู้สึกว่าเราเข้าใจสิ่งต่างๆ
‪สำหรับพวกเขา นั่นคือวันวานที่แสนสุข
‪แต่มันก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ
‪ผมถามแม่เรื่องนี้
‪รู้มั้ยว่าเมื่อก่อน ‪แม่ผมใช้ส้วมนอกบ้านจนถึงอายุ 14
‪ผมถามแม่ว่า
‪"พอหน้าหนาว ‪แม่ทำยังไงถ้าต้องเข้าห้องน้ำตอนดึก"
‪แม่ตอบว่า "ก็เอาถังไปด้วย"
‪พวกเขาเรียกมันว่าหม้อขี้เยี่ยวหรือหม้อน้ำผึ้ง
‪สมัยก่อนพวกเขาทำแบบนั้น ‪เข้าห้องน้ำพร้อมกับถังหนึ่งใบ
‪แล้วผมก็นึกในใจว่า
‪"ผมรู้ว่าภรรยาผมมีปฏิกิริยายังไง ‪ต่อกลิ่นหอมของแคสเซอโรลบร็อคโคลี่
‪ที่อยู่ในตู้เย็นนานเกินไปหนึ่งวัน
‪ไม่อยากจะนึกเลยว่าเธอจะมีปฏิกิริยายังไง
‪ถ้าได้กลิ่นถังอึในห้องนั่งเล่น"
‪พวกคุณรู้ใช่มั้ยล่ะ ‪ว่าหนึ่งในคำสุภาพที่ใช้แทนคำว่าตายคือ
‪"เขาสู่ขิตเพราะถังอึ"
‪ผมบอกเลยว่าใช่แบบนี้เป๊ะ
‪"ที่รัก ผมขอโทษ
‪ผมเผลอเตะถังในห้องนั่งเล่นคว่ำ"
‪ผมว่าถ้าเมื่อก่อนทุกอย่างสมบูรณ์แบบ
‪คนที่คิดค้นไวอากร้าคงไม่ได้เป็นมหาเศรษฐี
‪เมื่อก่อนพอพระเจ้าบอกเรา ‪พอเราหย่อนสมรรถภาพทางเพศ
‪เราก็จะไปปลูกสวนหลังบ้าน
‪ของชิ้นเดียวที่ทำให้คุณฟินคล้ายได้ตีหม้อก็คือ
‪จอบที่คุณใช้ถางวัชพืชออกจากมะเขือเทศ
‪แต่สมัยนี้มีไวอากร้า ผู้คนสนุกได้จนถึงวัย 80
‪นึกภาพให้ออกก่อน
‪กองเนื้อ ทุกอย่างที่อยู่ในกองนั้น
‪ดูเหมือนต้องเอาเตารีดมารีด
‪ผมว่าดีมากๆ เลยที่เดี๋ยวนี้ศูนย์ดูแลผู้สูงอายุ
‪จ่ายยาครึ่งเม็ดให้ชายสูงอายุทุกคืน
‪เพื่อไม่ให้พวกเขาตกเตียง
‪ทำหน้าที่เหมือนขาตั้งงี้
‪แล้วเดี๋ยวนี้ทุกคนก็พูดถึงเรื่องนี้
‪สมัยวันวานที่แสนสุข
‪ถ้าผู้ชายพยายามมีอะไรทั้งๆ ที่เจ้าโลกไม่แข็ง
‪เขาจะเก็บเป็นความลับ
‪แต่ตอนนี้มันกลายเป็น ‪อุตสาหกรรมในครัวเรือนไปแล้ว
‪วันก่อนผมได้ยินโฆษณาในวิทยุ
‪ผู้ชายในโฆษณาพูดว่า
‪ด้วยสูตรต้าน ‪การหย่อนสมรรถภาพทางเพศของเขา
‪เขาสามารถช่วยผู้ชาย ‪ให้ทำกิจกรรมได้นานถึง 30 60 หรือ 90 นาที
‪ผมแบบ "90 นาทีเลยเหรอ"
‪บ้าไปแล้ว ผมมีสมาธิจดจ่อได้ไม่นานขนาดนั้น
‪หลัง 20 นาทีผมก็เป็นแบบนี้แล้ว ‪"ผมจะไปทำแซนด์วิช เอาอะไรมั้ย"
‪แก่อย่างสง่างามก็สำคัญอยู่ จริงมั้ย
‪ผมคิดถึงสมัยที่ผมยังหนุ่ม
‪ผมคิดถึงร่างกายที่อ่อนวัยของผม
‪ผมคงไม่เอาจิตวิญญาณคนแก่ของผมไปแลกกับมัน
‪แต่ผมคิดถึงร่างกายผมตอนที่ผมยังหนุ่ม
‪ผมจำได้เลยตอนเป็นเด็ก
‪ผมมีพลังงานให้เผาผลาญ
‪ครั้งสุดท้ายที่พวกคุณ ‪มีพลังงานส่วนเกินให้เผาผลาญคือเมื่อไร
‪ลองนึกดูสิ ‪ตอนเราเป็นเด็ก เรามีพลังงานเยอะมาก
‪จนนั่งเก้าอี้ดูทีวีเฉยๆ ไม่ได้
‪เราต้องใช้หัวยืน ไม่ก็เอาตัวพาดเก้าอี้ครึ่งหนึ่ง
‪พอโฆษณาออก ‪เราก็เล่นสู้กันจนรายการกลับมาอีกที
‪ถ้าคุณเดินเข้าไปในบ้านผม
‪แล้วเห็นผมดูทีวีอยู่
‪แต่ก้นอยู่บนโซฟา หัวอยู่บนพื้น
‪โทรหา 911 นะ
‪เพราะถึงผมจะยังไม่ตาย
‪ผมก็ไม่มีทางที่จะผยุงตัวเองขึ้นมายืนได้
‪ช่วงวัยเด็กของผมดีมากๆ
‪ผมเล่นกีฬาทุกอย่าง
‪เล่นให้ศูนย์นันทนาการ
‪พ่อแม่ผมไม่ให้ผมเลือกแค่กีฬาใดกีฬาหนึ่ง
‪เพราะพวกเขาคิดว่าผมจะเล่นเป็นอาชีพ
‪ผมเล่นกีฬาทุกอย่าง ‪ตอนนั้นมันเป็นอะไรที่แปลกด้วย
‪เพราะถ้าคุณอยากได้ถ้วยรางวัล คุณต้องได้ที่หนึ่ง
‪บ้ามาก
‪มีความทรงจำดีๆ เยอะมาก
‪ผมจำได้ว่าตอนเป็นเด็กผมไปหาหมอ
‪ถ้าเราทำตัวดี ไม่ร้องไห้เวลาโดนฉีดยา
‪เราจะได้เลือกของเล่นจากหีบสมบัติ
‪หลังเคาน์เตอร์พยาบาล
‪มีใครจำหีบสมบัติได้บ้าง
‪ทำไมต้องยกเลิกหีบสมบัติด้วย
‪จริงนะ ผมไม่มีปัญหาถ้าต้องไปหาหมอตอนนี้
‪แล้วหมอใส่ถุงมือยางตรวจต่อมลูกหมากผม
‪แล้วตอนเดินออกมาผมรู้ว่ามีหีบสมบัติ
‪แล้วผมก็แวะหยิบของเล่น ‪เพื่อเอาแหวนแมงมุมวงใหม่
‪"เด็กทารกคนนั้นเรืองแสงในที่มืด
‪ปิดไฟ ดูตรงนั้น"
‪ผมจำได้ว่าตอนเป็นเด็ก ‪ผมนั่งตรงกระจกหลังรถไปถึงตั้งฟลอริดา
‪สมัยนี้เหรอ มีกฎหมายที่นั่งในรถสำหรับเด็ก
‪เราต้องอยู่ป.6 ก่อน ‪ถึงจะดูได้ว่าเรากำลังไปไหน
‪แทนที่จะดูว่าเพิ่งผ่านสถานที่อะไร
‪เดี๋ยวนี้หนึ่งในสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตคือ
‪เราต้องจำรหัสผ่าน
‪ไม่มีใครจำรหัสผ่านได้ทุก…
‪มันเยอะมาก
‪ตอนที่ผมกำลังโต สมัยวันวานที่แสนสุข
‪ผมต้องจำรหัสผ่านแค่รหัสเดียว
‪ซึ่งก็คือรหัสผ่านเข้าชมรมลับของเราในป่า
‪มันดีงามมาก
‪"รหัสอะไร"
‪"เต้านม"
‪เราคิดแต่เรื่องนมอยู่แล้ว ทำเป็นรหัสผ่านไปเลย
‪การเจอกันทุกครั้งที่ชมรม ‪ผมจำได้เลยว่าคุยแต่เรื่องนม
‪มีเพื่อนคนหนึ่ง ตอนนี้ติดคุกอยู่มั้ง
‪ทฤษฎีของเขาคือ ถ้าสวรรค์เป็นที่ที่สมบูรณ์แบบ
‪ทันทีที่เราผ่านประตูสู่สวรรค์ ‪เราจะเห็นทุ่งนมเปลือยขนาดใหญ่
‪พวกเขาจะให้เราถอดรองเท้าแล้ววิ่งเล่นสักพัก
‪ผมจำได้ว่า ‪ตอนนั้นผมคิดขึ้นมาเลยว่า "ผมจะไปโบสถ์"
‪ผมรู้ว่าสมัยนี้การศึกษาอาจจะดีขึ้นแล้ว
‪เพราะพวกเขาจะทดสอบคุณก่อน ‪ว่าคุณมีการเรียนรู้ที่ต่างจากคนอื่นมั้ย
‪ถ้ามีพรสวรรค์ ‪พวกเขาก็อาจจะให้เรียนหลักสูตรที่สูงขึ้น
‪สมัยวันวานที่แสนสุข
‪มันไม่สำคัญเลย ‪ว่าคุณจะเป็นอัจฉริยะหรือกำลังแทะดินสอสี
‪ทุกคนอยู่ห้องเดียวกันหมด
‪พวกเขาไม่ได้คิดมาก่อนด้วยซ้ำ ‪ว่าจะสอนอะไรเรา
‪ผมจำได้เลยสมัยเรียนม.5
‪มีอยู่เทอมหนึ่ง ‪วิชาภาษาอังกฤษสอนแต่กวีนิพนธ์ทั้งเทอม
‪ลูกที่พ่อแม่เป็นคนใช้แรงงาน ‪และมาจากย่านที่เสื่อมโทรม
‪จะเอากวีนิพนธ์ไปทำอะไร
‪สามีฉันไม่ยอมซ่อมประตูมุ้งลวดที่พังอื้อ
‪แมวเราเพิ่งอาเจียน นกตายหยังเขียดบนพื้น
‪ผมมีลูกตัวเล็กๆ สี่คนที่ต้องเลี้ยง
‪ดังนั้นจงสำเหนียก ‪และอย่าถามว่าผมสูบกัญชาทำไม
‪เดี๋ยวนี้โรงเรียนสอนวิชาเพศศึกษาตอนป.5
‪เริ่มสอนตั้งแต่ป.5
‪สมัยวันวานที่แสนสุข ‪ไม่เห็นมีใครสอนผมเรื่องเพศสัมพันธ์เลย
‪พ่อแม่ไม่เห็นบอกอะไรผม
‪โรงเรียนก็ไม่เห็นสอนอะไร
‪ทุกอย่างที่ผมเรียนรู้เกี่ยวกับเพศสัมพันธ์ ‪ผมปะติดปะต่อเอาเอง
‪ผมพูดจริง ‪ตอนผมอายุ 11 มีลุงคนหนึ่งเลี้ยงกระต่าย
‪มีอยู่สุดสัปดาห์หนึ่งเราไปที่ฟาร์มของเขา
‪เขาพาเราไปที่คอกกระต่าย
‪เขาแยกตัวผู้ไว้ในกรงฝั่งหนึ่ง
‪ตัวเมียอยู่ในกรงอีกฝั่งหนึ่ง
‪เขาเปิดกรงตัวผู้ จับที่คอกระต่าย
‪เดินไป เปิดกรงตัวเมีย แล้วก็หย่อนตัวผู้ลงไป
‪กระต่ายตัวผู้กระโดดขึ้นคร่อมกระต่ายตัวเมีย
‪แล้วก็กระแทกเน้นๆ อย่างกับเครื่องเจาะหิน
‪ประมาณห้าวินาที
‪แล้วก็หงายหลัง
‪ทุกคนหัวเราะหมด ยกเว้นผม
‪เพราะผมแบบ "แม่เจ้า ‪ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้เร็วขนาดนั้นมั้ย"
‪กลายเป็นว่าผมไม่มีอะไรต้องกังวล
‪สิ่งที่…
‪สิ่งที่เปลี่ยนไปมากที่สุด
‪จากสมัยวันวานที่แสนสุขมาจนถึงตอนนี้
‪ก็คือนี่
‪อุปกรณ์เล็กๆ อันนี้
‪อุปกรณ์เล็กๆ เครื่องนี้เปลี่ยนโลก
‪ตอนนี้ทุกคนบนโลก ‪มีอุปกรณ์นี้อยู่ในมือทุกทั่วโมง ทุกวัน ตลอดปี
‪อยู่ในประเทศโลกที่สามเหรอ ไม่สำคัญเลย
‪อาจจะมีข้าวกินไม่พอ แต่มีมือถือ
‪สมัยวันวานที่แสนสุข ‪ครอบครัวผมมีโทรศัพท์อยู่เครื่องเดียว
‪ต่อสายเข้าผนังห้องครัว
‪มีให้เลือกสี่สี
‪ดำ ขาว ทองฮาร์เวสต์ เขียวอาโวคาโด
‪โทรศัพท์เราสีเขียวอาโวคาโด
‪พ่อแม่ผมจ่ายเงินเอาสายแบบยาวพิเศษ
‪ผมจะบอกอะไรให้
‪บริษัทขายโทรศัพท์ ‪ไม่โกงคุณเรื่องสายยาวพิเศษแน่นอน
‪สายโทรศัพท์เรายาวมากกว่า 400 เมตร
‪แม่ผมสามารถเดินตามถนนเข้าออกไปดูจดหมาย
‪โดยไม่ต้องหยุดคุยกับน้องสาว "คือพี่…"
‪ทั้งครอบครัวมีโทรศัพท์อยู่เครื่องเดียว
‪ดังนั้นเวลามีคนโทรหาเรา ‪เราจะไม่มีความเป็นส่วนตัว
‪เราก็เลยต้องเรียนรู้เคล็ดลับเอา ‪เช่น วิ่งเอาสายลอดประตูไปที่ทางเดิน
‪หรือไม่ก็นั่งในตู้กับข้าวแล้วก็คุยกับแฟน
‪ในขณะที่พี่น้องเรากำลังทำเสียงจูบจากมุมในบ้าน
‪แต่เราลากไปไกลมาก
‪จำได้มั้ยว่าข้อเสียของสายยาวพิเศษคืออะไร
‪มีใครจำได้บ้าง
‪ถูกต้อง มันจะแบบว่า
‪พันกัน
‪สภาพเหมือนกางเกงในป้าจูดี้หลังเรียนคิกบ็อกซิ่ง
‪พอมันถูกยืดออกไปมากๆ ‪มันเหมือนอาวุธร้ายแรงเลย
‪แม่ผมคุยโทรศัพท์ในระหว่างทำอาหาร
‪สายอยู่ฝั่งอื่นของห้องครัว
‪มีอยู่คืนหนึ่งแม่ทำอาหารแล้วคุยโทรศัพท์ไปด้วย
‪แล้วผมวิ่งไล่จับน้อง ‪จากฟากหนึ่งของบ้านไปอีกฟากหนึ่ง
‪เราวิ่งอ้อมเข้าไปในห้องครัว
‪เขาไม่เห็นสายโทรศัพท์ ‪สายโทรศัพท์ชนเขาเข้าตรงนี้
‪เท้าเขาลอยขึ้นฟ้าเลย
‪หลังศีรษะกระแทกพื้น ‪เหมือนกางเกงในที่ใส่ในคืนแต่งงาน
‪แม่ผมก็ทำอาหารต่อ คุยต่อ แม่แบบ…
‪"แม่คุยโทรศัพท์อยู่"
‪ผมจะบอกว่าอย่างนี้
‪สมัยวันวานที่แสนสุข ‪เวลาโทรศัพท์ดัง เราจะตื่นเต้น
‪เราจะวิ่งแข่งกันไปรับโทรศัพท์
‪เพราะเราไม่รู้ว่าใครโทรมา
‪อาจจะเป็นยายหรือประธานาธิบดีสหรัฐฯ
‪ต้องรับก่อนถึงจะรู้
‪แต่เดี๋ยวนี้ชื่อและหมายเลขผู้โทร ‪พรากความสนุกของการรับโทรศัพท์ไปหมด
‪เดี๋ยวนี้พอมือถือดัง เราก็จะแบบ
‪"หึ ไม่รับอะ"
‪"ใครที่ไหนจะมีเวลาคุยเรื่องแบบนี้"
‪เราเอามือถือไว้ในกระเป๋ากางเกง ‪กระเป๋าสะพานข้าง และสิ่งของต่างๆ
‪ดังนั้นมือถือจะถูกับอะไรสักอย่างตลอด
‪เราจึงเผลอโทรหาคนที่เราไม่ได้ตั้งใจจะโทรหา
‪เราเรียกมันว่า "เผลอโทรผิด"
‪ผมจะดูว่าพวกคุณเป็นผู้ชมที่ซื่อสัตย์ขนาดไหน
‪ในนี้มีกี่คน ‪ที่ตั้งใจฟังสายเผลอโทรผิดมากกว่าสายจริงๆ
‪ถ้ามีคนเผลอโทรหาผมผิด ‪แล้วผมไม่มีอะไรทำพอดี
‪ผมจะฟังอยู่อย่างนั้นสัก 20 นาที
‪ผมมีเพื่อนอยู่คนหนึ่งชื่อเพอร์ดี้ ทำเฟอร์นิเจอร์
‪เพิร์ดเสียบมือถือ ‪ไว้ที่กระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหน้าเสมอ
‪เขาก็เลยเผลอโทรหาใครไม่รู้ตลอด
‪มีอยู่คืนหนึ่งเขาเผลอโทรหาผม
‪ผมไม่มีอะไรทำพอดี ผมเลยฟังเขาเดินทั่วร้าน
‪ประมาณสิบนาทีผ่านไป
‪ผมก็ได้ยินเสียงประตูเปิด ‪แล้วก็ได้ยินเสียงฝาอะไรไม่รู้เปิด
‪หลังจากนั้นผมก็ได้ยินเสียงเขาฉี่
‪ผมเป็นผู้ใหญ่แล้วไง ผมก็ลุกจากเก้าอี้ทันที
‪แล้ววิ่งไปในห้องครัว
‪แล้วก็บอกภรรยาว่า "เพิร์ดกำลังฉี่"
‪เราต่อเสียงออกลำโพง ผมกับภรรยายืนด้วยกัน
‪ยืนฟังเพื่อนผมปัสสาวะ
‪"แม่เจ้า ขอให้เขาตดตอนท้าย ขอให้เขาตด"
‪"ตดสิ ตด"
‪เราเป็นบ้าอะไร
‪นี่คือความน่าทึ่งของสิ่งนี้
‪สิ่งที่เราตั้งบนผนังห้องครัวเป็นแค่โทรศัพท์
‪แต่สิ่งนี้คือทุกอย่าง
‪มันคือทุกอย่าง ‪ที่เมื่อก่อนเราต้องเดินทางไปซื้อหรือไปเอา
‪เช่น เมื่อก่อนผู้คนอยู่จนดึกเพื่อดูข่าวห้าทุ่ม
‪เพื่อจะได้รู้ว่าคะแนนกีฬาเป็นยังไง
‪และสภาพอากาศจะเป็นยังไง
‪แต่เดี๋ยวนี้เรามีเรดาร์ที่ให้ข้อมูลล่าสุด
‪มีพยากรณ์อากาศของสองสัปดาห์ข้างหน้า
‪อัปเดตข่าวกีฬาก็มี
‪อุปกรณ์นี้คือตั๋วเครื่องบินของคุณ
‪คัมภร์ไบเบิลของคุณ ‪ไฟฉายของคุณ บัญชีรายชื่อผู้ติดต่อของคุณ
‪เป็นห้องสมุดดนตรีของคุณ
‪เป็นร้านวิดีโอเกมของคุณ
‪มันเป็นกล้องคุณภาพระดับโลก
‪พวกคุณบางคนที่ยังหนุ่มยังสาว ‪ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนกล้องมีชิ้นส่วนแยกกัน
‪เราต้องซื้อฟิล์มถ่ายรูปมาใส่
‪ถ่ายไป 24 รูป ‪โดยไม่รู้ว่ารูปดีหรือไม่ดี หลุดโฟกัสรึเปล่า
‪พอถ่ายหมด 24 รูป ก็เอาฟิล์มออกมา
‪แล้วก็ไปร้านขายยา เอาให้พวกเขาล้างรูป
‪หลังจากทุกคนที่ทำงานที่ร้านขายยา ‪มีโอกาสได้ดูรูปที่คุณถ่าย
‪พวกเขาจะโทรเรียกให้คุณไปเอารูป
‪คุณรู้ว่าพวกเขาดูรูปแล้ว
‪คุณหยิบรูปขึ้นมาแล้วพวกเขาก็ถามว่า ‪"ไปเที่ยวแกรนด์แคนยอนมาเมื่อไรเหรอ"
‪"ไอ้ห่านี่หนิ"
‪เห็นมั้ย สมัยก่อนรูปเป็นสิ่งที่มีค่ามาก
‪ถึงรูปจะโฟกัสไม่ชัดหรือหัวใครสักคนหาย
‪เราก็ยังเก็บไว้ในอัลบั้มรูป
‪เพราะมันคือหลักฐานเดียว ‪ที่พิสูจน์ว่าเราไปที่ที่หนึ่งมา
‪แต่เดี๋ยวนี้เวลาดูรูปแล้วมีบางอย่างไม่โอเค
‪เราก็แค่ลบแล้วถ่ายใหม่
‪รูปเลยไม่มีค่าอีกต่อไป เราถ่ายมันทุกอย่างเลย
‪ลูกสาวผมถ่ายรูปอาหารที่พวกเธอกิน
‪เวลาไปร้านอาหาร พอพนักงานวางจาน
‪ลูกสาวผมจะพูดว่า "เดี๋ยว กล้องกินก่อน"
‪ลูกผมถ่ายอาหารที่พวกเธอกินแล้วก็ส่งให้เพื่อน
‪ผมแบบ "บ้าไปแล้ว สมัยที่พ่อกำลังโต
‪ถ้าเรากินวาฟเฟิลที่อร่อย ‪คนอื่นก็ต้องเชื่อที่เราบอกว่ามันอร่อย"
‪อุปกรณ์นี้ล้ำมาก
‪รู้มั้ยว่าถ้ามันหาย มันหาตัวเองได้
‪พวกเราส่วนใหญ่ต้องให้พระเยซูช่วย
‪แต่เครื่องนี้ไม่ต้อง
‪ไม่ใช่แค่มันหาตัวเองได้ มันหาคุณได้ด้วย
‪มันสามารถตามหาทุกคนในครอบครัวคุณได้
‪มันคือจีพีเอสระดับโลก
‪ใส่เส้นทางที่จะไป ที่ไหนก็ได้ในโลก
‪มันจะพาคุณไปที่นั่น
‪และมันจะบอกในนาทีนั้นเลยว่าคุณจะถึงกี่โมง
‪สมัยวันวานที่แสนสุข ‪เราไม่มีจีพีเอส เราใช้แผนที่
‪เราเก็บแผนที่ไว้ในเก๊ะรถ
‪และไม่มีใครอยากเปิดแผนที่
‪เพราะถ้าเปิดแล้ว ‪ไม่มีทางที่คุณจะพับให้เหมือนเดิม
‪เราเลยหลงทางตลอด
‪ให้ตายเถอะ เวลาเราไปทริปครอบครัว
‪สิ่งเดียวที่ทำการคำนวณใหม่คือพ่อเรา
‪"เอาละลูก พ่อเปลี่ยนใจ
‪เราจะไม่ไปดิสนีย์เวิลด์แล้ว
‪เราจะไปร้านเครื่องมือและอุปกรณ์แทน ไปดูของ
‪คิดว่าไง"
‪อุปกรณ์นี้สุดยอดมาก
‪เจ้าเครื่องเล็กๆ นี้
‪ทรงพลังกว่าคอมพิวเตอร์ ‪ที่ใหญ่ที่สุดในโลกในปี 1980 ซะอีก
‪ความรู้ทุกอย่างบนโลกอยู่แค่ปลายนิ้ว
‪อยากรู้ใช่มั้ยว่าช้างหนักเท่าไร ถามโทรศัพท์นั่น
‪อยากรู้ว่าทอม ครูซสูงเท่าไรเหรอ ‪ถามโทรศัพท์ได้เลย
‪สมัยวันวานที่แสนสุข ถ้าเราอยากรู้อะไรสักอย่าง
‪เราต้องรอให้พ่อแม่ที่สุดจะขี้เหนียว ‪ทนไม่ไหวแล้วก็ซื้อสารานุกรมชุดหนึ่งให้
‪แล้วนี่คือปัญหา
‪เราไม่ได้พร้อมกันทั้งหมดทีเดียว
‪เราวางเงินดาวน์ พวกเขาก็จะเอาชุดเอให้
‪เราวางเงินดาวน์เรื่อยๆ
‪สองสามปีถัดไปก็จะได้ชุดบี
‪ดังนั้นในปีแรก
‪เราจะสามารถพูด ‪เกี่ยวกับทวีปแอนตาร์กติกาได้อย่างกับเป็นกูรู
‪หรือเกี่ยวกับอาร์ดวาร์ก
‪แต่ถ้าต้องทำรายงานส่งครู ‪เกี่ยวกับประเทศซิมบับเว
‪เราต้องซ้ำชั้นอีกปี
‪เพราะชุดแซดจะออกตอนเราอายุช่วง 30
‪ผมไม่รู้ว่าการรู้ทุกอย่างบนโลก ‪จำเป็นต้องเป็นสิ่งดีรึเปล่า
‪เราบ้ามันมาก
‪โดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องการแพทย์
‪สมัยวันวานที่แสนสุข
‪ผู้คนยอมรับความเจ็บปวด
‪มันเป็นเรื่องธรรมดาเมื่อเราเริ่มแก่ตัวขึ้น
‪แต่เดี๋ยวนี้เวลาเราเจ็บหรือปวด ‪เราต้องกูเกิลหาข้อมูล
‪จมูกเล็บลอก เราก็กูเกิลหาว่า
‪"วิธีรักษาจมูกเล็บลอกที่ดีที่สุดคือวิธีไหน"
‪"จมูกเล็บลอกเป็นตัวบ่งบอกว่าคุณ ‪มีภาวะเลือดออกในสมองที่ไม่ได้รับการวินิจฉัย
‪แต่กรณีนี้เป็นกรณีที่เกิดขึ้นน้อยมากๆ"
‪"ซวยแล้ว"
‪"เป็นอะไรวะลอยด์"
‪"ฉันบอกก็ได้ คอนนี่
‪หกสิบวินาทีก่อน ‪ฉันไม่รู้ว่าฉันมีสิ่งที่เรียกว่าซีรีบรัม
‪ตอนนี้ฉันมีภาวะเลือดออกในสมองว่ะ"
‪เรากลัวแทบตาย ‪เพราะข้อมูลทางการแพทย์ในมือถือ
‪และเราไม่จำเป็นต้องหาด้วยซ้ำ
‪ไม่นานมานี้มีป๊อปอัพเด้งขึ้นมาที่มือถือผม
‪บอกว่า "อาการปวดหลังล่าง
‪เป็นตัวบ่งบอกในระยะแรก ‪ว่าคุณอาจจะตาบอดก่อนวัย"
‪อ้าว ฉันปวดหลังล่าง
‪ฉันว่าต้องเป็นเพราะฉันช่วยเมีย ‪จัดเฟอร์นิเจอร์ใหม่ในห้องนั่งเล่นแน่เลย
‪แล้วนี่ฉันย้ายโซฟาทำไม ฉันเดินชนแน่เลยแบบนี้
‪เข้าเน็ตก่อน จะสั่งสุนัขนำทางสักตัว ‪ในขณะที่ยังมีปัญญาหาแล็ปท็อป
‪มันสุด…
‪มันเป็นทีวีได้ด้วย ‪ไม่มีข้ออ้างให้พลาดชมการแข่งขันแล้ว
‪ขอความจริง
‪มีพวกคุณกี่คน ‪ที่นั่งในงานแต่งแล้วเอามือถือวางบนตัก
‪เบาเสียงลงแล้วดูอเมริกันฟุตบอล
‪มีหนังโป๊ให้ดูด้วย
‪เดี๋ยวนี้ไม่ต้องหาดูแล้ว
‪ในนี้มีหนังโป๊เยอะมาก มันตามหาพวกคุณด้วยซ้ำ
‪มีอยู่คืนหนึ่งไม่นานมานี้ ‪ผมกับภรรยาหาว่าจะไปกินข้าวที่ไหนดี
‪ผมพิมพ์ว่า "อิตาลีอร่อยๆ ใกล้ฉัน"
‪คือแบบ…
‪โอ้แม่เจ้า
‪ลูกชิ้นแซ่บเนอะ
‪สมัยวันวานที่แสนสุข
‪หนังโป๊คือนิตยสารเพลย์บอย ‪ที่มีคนเอามาทิ้งแล้วเพื่อนคุณคนหนึ่งไปเจอมา
‪แล้วเราก็จะแอบเอากลับไปที่ชมรมในป่า
‪ก็เลยต้องมีรหัสผ่านไง
‪ถ้าคุณเป็นคนชอบดูหนังโป๊
‪ปัจจุบันนี้แหละคือยุคแสนสุข
‪เพราะสมัยก่อนต้องใช้สองมือถือนิตยสาร
‪แต่สมัยนี้ใช้แค่มือเดียวถือโทรศัพท์
‪มนุษย์ผู้ซึ่งสามารถทำให้สิ่งดีๆ เสื่อมลงได้
‪เจอสิ่งหยาบโลนที่สามารถทำได้ด้วยมือถือนี้
‪ผู้คนถ่ายภาพของลับของตัวเอง
‪แล้วก็ส่งให้คนอื่น
‪ซึ่งเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมมาก
‪ความคิดนั้นเข้าท่าจะตาย แย่ตรงไหน
‪สมัยวันวานที่แสนสุข
‪ถ้าผมอยากส่งรูปของลับให้แฟน
‪ผมต้องหากระดาษมาก่อนหนึ่งแผ่น
‪วางไว้บนขอบโต๊ะครัว
‪รอจนกว่าไม่มีใครอยู่บ้าน
‪หลังจากนั้นก็วิ่งไปที่โต๊ะ ถอดกางเกง
‪วางน้องชายบนกระดาษ
‪หยิบดินสอวาดตามเส้นขอบน้องชาย
‪หลังจากนั้นต้องหาดินสอสีหนึ่งกล่อง
‪ต้องเป็นแบบ 64 สีด้วยนะ เพราะมีสีเนื้อ
‪ระบายสี
‪พับกระดาษใส่ซองจดหมาย
‪จ่าหน้าซองถึงแฟน ติดแสตมป์
‪เดินไปตามถนนเข้าออก ‪เพื่อเอาจดหมายใส่ในตู้ไปรษณีย์แล้วส่งถึงเธอ
‪สามวันถัดมาแฟนผมโทรหาผมแล้วพูดว่า
‪"เธอส่งภาพวาดนิ้วโป้งเธอมาให้ฉันทำไม"
‪ไม่ใช่ความดึงดูดทางเพศที่กำลังมองหา
‪หนึ่งในสิ่งที่ผมคิดถึงมากที่สุด ‪ในช่วงโควิดก็คือการอยู่บนถนน
‪ผมชอบเดินทางมาก
‪ภรรยาผมชอบเดินทางมาก
‪เมื่อมันชัดเจนว่าเราจะไม่ได้ไปไหนสักพัก
‪ภรรยาผมก็สั่งนิตยสารท่องเที่ยวมาเยอะมาก
‪มีอยู่คืนหนึ่งผมนั่งอยู่ในบ้าน
‪เปิดดูนิตยสารเล่มหนึ่งที่เธอซื้อมา
‪แล้วก็เจอบทความหนึ่ง
‪เขียนโดยผู้หญิงคนหนึ่ง
‪ที่พยายามสอนวิธีเก็บของ ‪สำหรับเที่ยวสิบวันให้ผู้หญิงคนอื่น
‪โดยใช้กระเป๋าเดินทางขนาดเล็กใบเดียว
‪ผมขอทวนนะ
‪ผู้หญิง
‪เก็บของไปเที่ยวสิบวัน
‪โดยใช้กระเป๋าเดินทางขนาดเล็กใบเดียว
‪ผมแบบ "เธอพูดถึงผู้หญิงแบบไหนเหรอ"
‪"บาร์บี้" เหรอ
‪ขนาดไปทริปแก้ผ้า
‪กระเป๋าเดินทางขนาดเล็กใบเดียว ‪ยังไม่พอสำหรับภรรยาผมเลย
‪เดี๋ยวนี้สายการบิน ‪ให้เอากระเป๋าเดินทางขึ้นเครื่องได้ใบเดียว
‪ถ้าผมไปกับภรรยา เธอจะมีสองใบ
‪ส่วนผมก็เอาของยัดใส่กระเป๋ากางเกงพอ
‪ผมว่าน่าสนใจดีนะ
‪ที่เราอยู่ในยุคที่ผู้คน ‪พยายามทำให้ทุกอย่างตอบสนองเพศใดเพศหนึ่ง
‪อย่างเช่นบทความที่ว่านี้ เขียนถึงผู้หญิงเท่านั้น
‪เธอไม่พูดว่าผู้ชายก็อ่านได้
‪ผมว่าผู้ชาย ถ้าจะไปสิบวัน ใบเล็กใบเดียวพอ
‪- พอมั้ย ‪- พอครับ
‪ผมพอนะ
‪คุณอาจจะใส่ถุงเท้ากับกางเกงในจนเยิน
‪แต่ผมพอ
‪ผมว่าผู้ชายส่วนใหญ่น่าจะเก็บของแบบที่ผมเก็บ
‪ผมจะเดินเข้าไปในตู้เสื้อผ้าแล้วก็
‪"โอเค ฉันจะไปเที่ยวสามวัน
‪สามวันก็ต้องถุงเท้าสามคู่ ‪กางเกงในสามตัว เสื้อเชิ้ตสามตัว
‪กางเกงยีนส์อีกหนึ่งตัว ‪เผื่อทำอะไรเลอะตัวที่ใส่อยู่
‪แปรงสีฟัน ใบมีดโกน เสร็จ พร้อมออก"
‪เก็บของโดยผ่านการคิดมาอย่างดีในสิบวินาที
‪นั่นคือวิธีเก็บของของผม
‪แต่พอผมจะไปเที่ยวกับภรรยา…
‪ผมขอบอกก่อนว่าผมชอบไปเที่ยวกับภรรยามาก
‪เพราะเวลาเธอไปเที่ยว ‪เธอ "เป็นมิตร" มากกว่าตอนอยู่บ้าน
‪การมีตัวเลขอยู่บนประตู ‪เหมือนจะทำให้ภรรยาผมตื่นเต้น
‪ผู้หญิงคนเดียวกัน ‪ที่ไม่มีทางมองผมถึงสองครั้งเวลาอยู่บ้าน
‪พอเอาเลขติดบนประตูเท่านั้นแหละ
‪เธอจะแขวนชิงช้าสูง
‪ตั้งแต่หน้าพนักงานยกกระเป๋า ‪ไปจนถึงเครื่องทำน้ำแข็ง
‪ผมละชอบไปเที่ยวกับภรรยาจริงๆ
‪ความท้าทายจริงๆ อยู่ที่การไปพักร้อนนี่แหละ
‪เพราะภรรยาผม ‪ใช้เวลามากกว่าสิบวินาทีในการเก็บของ
‪เธอใช้เวลาหลายวันในการเก็บของ
‪เพราะเธอจะมีชุดที่ต้องแต่งให้เข้ากัน
‪ไม่มีผู้ชายคนไหนในห้องนี้ที่แต่งตัวเป็นชุดชุดหนึ่ง
‪แต่ภรรยาผมจะต้องมีชุดที่แต่งแล้วเข้ากัน
‪สำหรับทุกวันที่เราออกไปเที่ยว
‪และต้องมีชุดเผื่อด้วยนะ ‪เผื่อไปทานมื้อค่ำที่ร้านสวยๆ
‪แล้วก็ต้องมีชุดสำรองด้วยเผื่อชุดหลักเสียหาย
‪ดังนั้นจึงนานและต้องทำหลายอย่างมาก
‪สองหรือสามวันก่อนออกเดินทาง
‪ภรรยาผมจะเอาเสื้อผ้าออกจากตู้
‪เอามาวางไว้บนเตียง
‪เหมือนหุ่นแฟลตสแตนลีย์
‪แล้วเธอก็จ้องเสื้อผ้า
‪บางครั้งเธอก็เรียกผมแล้วพูดว่า ‪"มาหาหน่อย มาช่วยฉันหน่อย
‪โอเค ฉันตัดจนเหลือสองชุดนี้
‪คุณชอบชุดไหนมากที่สุด"
‪"ซ้าย"
‪"สาบาน ถามจริง
‪ชุดขวาไม่สวยยังไง"
‪"เปล่า ผมแค่ชอบชุดซ้าย"
‪"ฉันชอบชุดขวา"
‪"พอลองคิดดูแล้ว ‪ผมว่าชุดขวาสวยกว่าจริงๆ แฮะ"
‪"ไม่จริง
‪คุณแค่พูดไปงั้น
‪ฉันไม่รู้จะเอาไงดี"
‪"แต่ผมรู้ว่าจะเอาไง
‪ผมจะไปกระโดดให้รถเมล์ชน
‪ส่วนคุณยืนจ้องชุดอยู่ตรงนี้สักพักนะ"
‪ความแตกต่างระหว่างเราคือ
‪พอผมเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเสร็จก็คือเสร็จ
‪แต่กับภรรยาผม เสื้อผ้าเป็นเหมือนแค่ขั้นเริ่มต้น
‪การเก็บกระเป๋าของเธอ ‪เหมือนการขุดโบราณสถาน
‪มีหลายชั้นมาก
‪เพราะพอเธอเลือกชุดได้แล้ว
‪เธอก็ต้องกลับไปเลือกเครื่องประดับต่อ
‪ซึ่งเครื่องประดับต้องเข้ากับชุดแต่ละชุดด้วย
‪ถ้าคุณดูคอร์ตทีวี
‪แบบนี้เลยที่พวกเขาเรียกว่า ‪กระบวนการเลือกเครื่องประดับ
‪ชั้นถัดไป รองเท้า
‪รองเท้าใช้เวลานานมาก
‪เธอไม่ชอบห่างจากรองเท้า
‪เธอใช้เวลาเลือกรองเท้าสำหรับไปเที่ยว
‪นานกว่าตอนที่เราเลือกชื่อให้ลูกซะอีก
‪ขออย่าให้เธอ ‪ต้องเลือกระหว่างผมกับรองเท้าเลย
‪ผมรู้เลยว่าหมอผ่าตัดจะต้องพูดว่า ‪"คุณฟ็อกซ์เวอร์ธี เราสามารถช่วยชีวิตเจฟฟ์ได้
‪แต่ถ้าจะช่วยชีวิตเขา
‪คุณต้องทิ้งรองเท้าของคุณทุกคู่"
‪"เขาบอกว่าขอฌาปนกิจศพแบบเผาค่ะ"
‪"ฉันต้องซื้อรองเท้าใหม่ใส่ไปพิธีศพด้วย"
‪ชั้นต่อไป อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
‪เพราะมีอยู่ครั้งหนึ่ง ‪เราไปเที่ยวแล้วโรงแรมไม่มีไดร์เป่าผม
‪ดังนั้นตอนนี้ภรรยาผมจะไม่ปิดกระเป๋าเดินทาง ‪จนกว่าจะใส่ไดร์เป่าผมลงไป
‪นอกจากนั้นเธอยังใส่เครื่องม้วนผม
‪กับเครื่องหนีบผมตรงอีกด้วย
‪ผมแบบ "มันไม่หักล้างกันเหรอ"
‪หลังจากนั้นเธอก็ ‪เอากระจกแต่งหน้าแบบมีไฟใส่ไปด้วย
‪ซึ่งเป็นอันที่ด้านหนึ่งขยายได้ 12 เท่า
‪ไม่มีใครต้องดูหน้าตัวเองขยาย 12 เท่า
‪ขยายตั้ง 12 เท่า ‪รอยย่นนี่อย่างกับร่องน้ำชลประทาน
‪สิวหัวดำนี่อย่างกับฝาท่อระบายน้ำบนถนน
‪ภาวนาขอให้เธอไม่เห็นขนตรงคาง
‪ผู้หญิงไม่มีทางออกจากประตู ‪ถ้าเห็นอะไรไม่รู้อยู่ตรงคาง
‪บางอย่างที่เหมือนเชือกผูกเรือรบ
‪รู้มั้ยว่าผมไม่เคย ‪มองหน้าตัวเองในกระจกขยาย 12 เท่าเลย
‪โอเค บอกความจริงก็ได้ เคยสองครั้ง
‪ผมอาบน้ำเสร็จ ‪แล้วก็เดินออกมาอยู่หน้ากระจกสักพัก
‪อรุณสวัสดิ์ คุณเอ็นชิลาด้าอันเบ้อเริ่ม
‪ชั้นต่อไปของภรรยาผม ‪เป็นปรากฏการณ์ในหมู่ผู้หญิง
‪มันคือชั้น "เผื่อ"
‪เธอจะเอาเสื้อกันฝนขนาดเล็ก ‪กับร่มเดินทางไปด้วยทุกครั้ง
‪เผื่อฝนตก
‪ผมก็บอกว่า "ผมดูพยากรณ์แล้ว
‪แต่ละวันที่เราอยู่ที่นั่น ‪โอกาสที่ฝนจะตกน้อยกว่าห้าเปอร์เซ็นต์"
‪"อืม โอเค
‪ฉันไม่รู้ว่าคุณจะทำยังไงถ้าฝนตก"
‪ผมก็ตอบว่า "ผมรู้ ‪ผมก็อาจจะแค่กลับเข้าข้างใน"
‪เธอเก็บเสื้อกันหนาว ‪หรือแจ็คเก็ตบางๆ ไปด้วยทุกครั้ง
‪เผื่อตอนกลางคืนหนาว
‪เหมือนที่ตอนกลางคืน ‪หนาวประจำในออร์แลนโดช่วงเดือนกรกฎา
‪มีใครในนี้ที่มีภรรยาหรือแฟนที่เป็นแบบนี้บ้าง
‪ภรรยาผมเก็บกระเป๋าเดินทาง ‪ที่ด้านนอกอ่อนและพับได้
‪ใส่ในกระเป๋าเดินทางที่ด้านนอกแข็ง
‪มีคนชี้กัน
‪"เผื่อฉันซื้อของตอนอยู่ที่นั่น"
‪ถ้าคุณชอบพนัน
‪แทงสูงไปเลย ‪ภรรยาผมซื้อของในระหว่างอยู่ที่นั่นแน่นอน
‪ผมไม่เคยดูข้างในกระเป๋าเดินทางพับได้ใบนั้น
‪แต่ผมยินดีที่จะพนัน ‪ว่าข้างในต้องมีกระเป๋าเดินทางพับได้อีกใบ
‪ภรรยาผมเอายาใส่ถุงซิปล็อคแกลลอนเต็มซอง
‪เผื่อมีคนไม่สบาย
‪มีอยู่ครั้งหนึ่งผมขึ้นแสดงที่บัฟฟาโล เดือนกุมภามั้ง
‪กองหิมะสูงเท่านี้เลย
‪แล้วผมปวดหัวนิดหน่อย
‪ผมเปิดถุงยา มียาลดไข้มาลาเรียด้วย
‪ดีนะไม่ได้ไปช่วงไข้มาลาเรียระบาด ‪ที่บัฟฟาโลช่วงหน้าหนาวตอนนั้น
‪ผมบอกภรรยาว่า "ที่รัก ผมรักคุณนะ
‪แต่เก็บของขนาดนี้ มันเริ่มเว่อร์ไป"
‪ครั้งล่าสุดที่เราเตรียมไปพักร้อน
‪ผมเดินเข้าไปในห้องนอน
‪ผมเห็นเธอค้นกระเป๋าเดินทางผม
‪เธอหยิบถุงข้าวโอ๊ตสองกิโลกรัมออกมา
‪แล้วถามว่า "เอิ่ม เอาไปทำไม"
‪ผมถามว่า "ถุงนั้นน่ะเหรอ"
‪ผมตอบว่า "ถุงนั้น
‪เอาไปด้วยเผื่อลาสองตัว ‪ที่เราต้องใช้ให้ขนกระเป๋าคุณ
‪หิวในระหว่างที่เราไม่อยู่"
‪แต่พอเดินทางด้วยเครื่องบิน ‪เธอจะเก็บของไม่เยอะ
‪ซึ่งตรงข้ามกับเวลาเราขับรถเที่ยว
‪ถ้าเราขับรถไปเที่ยว
‪มันจะมีเส้นบางๆ ระหว่างเก็บของกับย้ายบ้าน
‪ภรรยากับลูกสาวผมคิดว่ามันคือหน้าที่ของพวกเธอ
‪ที่ต้องเอาของใส่รถเอสยูวีจนมิดเพดาน
‪วิธีที่พวกเธอเอาของใส่ในรถ ‪จะทำให้ผู้ชายนอนร้องไห้บนพื้น
‪พวกเธอหยิบถุงขนมปังกับมันฝรั่งแผ่น
‪วางไว้ล่างสุด
‪แล้วก็เอากระเป๋าเดินทางสามใบวางทับ
‪ผมแบบ "ถ้าอยากให้พ่อมีชีวิตอยู่ ให้พ่อทำนะ"
‪การเก็บของใส่ในรถต้องใช้ศิลปะ ถูกมั้ย
‪พ่อสอนผมว่า ‪เวลาจัดวางกระเป๋า ให้จัดวางแบบเกมเตตริส
‪พลิก หมุน พลิกด้าน
‪พอจัดเสร็จ
‪กระดาษใบเดียวก็เสียบตรงไหนไม่ได้ในรถ
‪พ่อผมเอาบ้านที่มีเฟอร์นิเจอร์เต็มบ้าน ‪มาจัดวางไว้ในกระโปรงท้ายรถบิวอิคก์ยังได้
‪"จับแม่แรงไว้ เอาเปียโนมา
‪ยกได้แล้วโว้ย"
‪ผมกับพ่อเหมือนกัน พอเก็บของใส่ในรถเสร็จ
‪ผมพร้อมออก
‪แต่ภรรยาผมไม่
‪"ยัง ยังไปไม่ได้"
‪"เอาของขึ้นรถหมดแล้ว ทำไมยังไปไม่ได้"
‪"ฉันต้องเก็บกวาดบ้านก่อน"
‪"เดี๋ยว อะไรนะ"
‪"ฉันเที่ยวไม่สนุกแน่
‪ถ้ารู้ว่าต้องกลับมาเจอบ้าน ‪ที่สกปรกและไม่เป็นระเบียบ"
‪"แล้วทำไมไม่เก็บกวาดตั้งแต่สองวันก่อน"
‪"ก็ฉันต้องเก็บกระเป๋าไง"
‪ขอสรุปสั้นๆ ว่า ‪นี่คือเหตุผลที่ทำไมผู้ชายถึงตายก่อนผู้หญิง
‪เพราะผู้ชายอยากตายก่อน
‪เราแต่งงานกันมา 36 ปีแล้ว
‪ภรรยาผมยัง…
‪ขอบคุณครับ
‪ภรรยาผมยังคงไม่เข้าใจ
‪ว่าวัตถุประสงค์หลักในการขับรถไปเที่ยวของผม
‪คือการไปถึงที่หมาย
‪โดยใช้เวลาให้น้อยที่สุด ‪ที่บันทึกได้ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ
‪นั่นคือเป้าหมายของผม
‪หลายปีที่ผ่านมาผมได้เรียนรู้ว่า
‪วัตถุประสงค์ของภรรยาผมเวลาขับรถไปเที่ยวคือ
‪ดื่มน้ำให้มากพอ
‪ที่จะฉี่ทุกๆ 15 นาที
‪เพื่อทำให้วัตถุประสงค์ของผมไม่บรรลุ
‪ภรรยาผมจะไม่อยากเข้าห้องน้ำเลย ‪จนกว่าเราจะพ้นทางออก
‪เธอแบบ "ฉันต้องเข้าห้องน้ำ ฉันปวดมาก"
‪ผมบอกเธอว่า "อีก 70 กิโลได้ฉี่แน่นอน
‪เพราะทางออกหน้าต้องไปอีก 70 กิโล"
‪เธอไม่ยอมฉี่ระหว่างทางออกด้วย
‪ผู้ชายทุกคนในห้องนี้ต้องเคยฉี่ระหว่างทางออก
‪ไม่มีใครต้องสอนเราด้วยว่าทำยังไง
‪เราเกิดมาพร้อมกับความรู้นี้
‪เราก็แค่จอดรถข้างทาง ออกจากรถ
‪แล้วก็ตรวจดูลมล้อหน้า
‪ง่ายจะตาย ถูกมั้ย
‪คุณผู้หญิงครับ พวกคุณก็ทำได้
‪จริงๆ นะ
‪พวกคุณก็เปลี่ยนจากล้อขวาหน้าเป็นล้อขวาหลัง
‪ผมหวังว่าคืนนี้พวกคุณจะสนุก
‪มัน…
‪ขอบคุณครับ
‪ผมเป็นคนโชคดีนะ
‪เพราะผมได้ทำสิ่งนี้เป็นเวลานาน
‪ผมได้ทำอะไรหลายอย่าง
‪ไม่ว่าจะเป็นเขียนหนังสือ
‪เป็นพิธีกรรายการคุณฉลาดกว่าเด็กป.5 มั้ย
‪หลายอย่างมาก
‪ผมเลยไม่เคยรู้สึกเบื่อ
‪ถ้ามีคนเอาปืนจ่อหัวผม ‪แล้วบอกว่า "เลือกหนึ่งอย่าง"
‪ผมจะเลือกสิ่งนี้แบบไม่ลังเลเลย
‪ผมชอบเดี่ยวไมโครโฟนมาก
‪เพราะผมได้เห็นคนทำแบบนี้
‪"คุณทำแบบนี้เลย ใช่เลย"
‪และทุกคืนผมจะแบบ ‪"ดีจังที่ไม่ได้มีแต่ครอบครัวผม คนอื่นๆ ก็เป็น"
‪พวกเรายังไม่มีใครเข้าใจมัน
‪ครอบครัวของทุกคนบ้า
‪ข้อเสียอย่างเดียวของงานนี้ที่ผมเจอคือ
‪ต้องเดินทางคนเดียว
‪ดังนั้นการทำบลูคอลลาร์คอมเมดี้ทัวร์ ‪จึงเป็นอะไรที่สนุกมากๆ
‪เพราะผมไม่ต้องเดินทางคนเดียว
‪ผมได้อยู่กับเพื่อนๆ
‪ผู้คนพูดอยู่เสมอว่า
‪"ฉันมั่นใจว่าพวกคุณจะต้อง ‪มีเรื่องตลกมากมายจากที่เดินทางด้วยกัน"
‪ซึ่งมีหลายเรื่องจริง
‪ผมจะไม่เล่าเรื่องตลกของคนอื่น
‪เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่เล่าเอง
‪และทำให้ตลกขึ้นสองเท่า
‪แต่ผม
‪จะเล่าเรื่องตลกของผมระหว่างเดินทางให้ฟัง
‪เป็นการปิดท้าย
‪ก็คือ
‪ไม่ใช่หน้าร้อนปี 2020 ‪ตอนนั้นเป็นหน้าร้อนปี 2019
‪ผมแสดงช่วงหน้าร้อนบ่อยมาก ‪กับแลร์รี่เดอะเคเบิ้ลกาย
‪ช่วงหน้าร้อนเราจะชิน…
‪จัดไป
‪เวลาเราแสดงในหน้าร้อน
‪เราจะชินกับการที่เราร้อน
‪เพราะสถานที่เป็นงานเทศกาลบ้าง
‪งานรื่นเริงบ้าง
‪หรืออัฒจันทร์บ้าง
‪เราแสดงในงานเทศกาลดนตรีที่ฟีนิกซ์
‪วันที่เราแสดง อุณหภูมิ 44 องศา
‪ผู้สนับสนุนพยายามทำให้เรารู้สึกดีโดยพูดว่า
‪"สู้น่า อากาศร้อนแห้ง"
‪ผมก็แบบ "เก้าอี้ไฟฟ้าก็เหมือนกัน 44 องศา"
‪มีอยู่คืนหนึ่งผมกับแลร์รี่แสดงด้วยกันที่ทางใต้
‪ผมขอไม่บอกชื่อเมืองนะ
‪เพราะอาจจะมีคน ‪ที่มีความสามารถพอที่จะเปิดเน็ต
‪แล้วหากล้องวงจรปิดที่พิสูจน์ว่ามันคือความจริง
‪ที่นั่นไม่ใช่แค่ร้อน แต่ร้อนอบอ้าวเลยละ
‪พวกคุณจะเห็นได้ว่าผมไม่ค่อยเหงื่อออก
‪แต่คืนนั้นแสดงไปได้แค่สิบนาที
‪ผมเหงื่อไหลเป็นน้ำหยดติ๋งๆ เลย ‪เหงื่อหยดจากจมูกผม
‪แสดงไปได้ 30 นาที ‪สภาพผมเหมือนแข่งใส่เสื้อยืดเปียก
‪เหมือนมีคนเอาสายยางมาฉีดเลย
‪ผมว่าผมไม่เคยเหงื่อออกมากขนาดนั้นในหนึ่งคืน
‪พอจบการแสดง
‪ผมกลับไปห้องแต่งตัวทันที
‪รีบดื่มเกเตอเรดกับน้ำเพื่อเติมน้ำให้ร่างกาย
‪อีกอย่าง เราแทบจะไม่กินก่อนขึ้นแสดง
‪เพราะมันจะทำให้เฉื่อย
‪เราเลยหิวตลอดเมื่อจบการแสดง
‪ผมดื่มเกเตอเรดในห้องแต่งตัว
‪หลังจากนั้นผมก็ได้ยิน ‪แลร์รี่เดอะเคเบิ้ลกายเดินมาตามทางเดิน
‪เขาโน้มตัวมาตรงทางเข้าประตูแล้วพูดว่า
‪"นี่ ไปหาอะไรกินกัน"
‪แลร์รี่พูดแบบนั้นบ่อย
‪ปกติผมไปนะ เพราะสนุกมากเวลาดูแลร์รี่กิน
‪เขากินได้เยอะมาก
‪แต่พอเราร้อนเกิน เราจะไม่อยากทำอะไร
‪ผมบอกเขาว่า "คืนนี้ฉันร้อนมาก ฉันไม่หิว"
‪ผมบอกเขาว่า ‪"ฉันว่าฉันจะกลับไปนอนที่โรงแรม"
‪แล้วเขาก็พูดว่า "ถามจริง
‪ฉันอยากเห็นนาย ‪ขอให้ฉันทำอะไรสักอย่างให้แล้วจัง"
‪"อะไร อายุเก้าขวบอยู่รึไง
‪มันไม่ได้เกี่ยวกับใครทั้งนั้น ฉันแค่ร้อนมากๆ"
‪ผมขึ้นรถตู้ไป แล้วพวกเขาก็ไปส่งผมที่โรงแรม
‪ทุกคนที่หาเลี้ยงชีพโดยที่ต้องเดินทาง
‪จะมีกิจวัตรเล็กๆ น้อยๆ
‪ผมชอบให้ห้องมืดมากๆ
‪ดังนั้นผมจะหรี่ไฟ
‪ผมชอบเย็นๆ ดังนั้นผมจะปรับอุณหภูมิลง
‪แต่ทุกวันที่เราย้ายเมือง
‪ห้องโรงแรมแต่ละที่ก็จะต่างกันนิดหน่อย
‪หนึ่งในเคล็ดลับของผมคือ
‪ผมจะเปิดไฟในห้องน้ำทิ้งไว้แล้วก็ปิดประตู
‪เพื่อถ้าสมมติว่าผมต้องตื่นกลางดึก
‪อย่างน้อยผมก็จะคุ้นว่าห้องโรงแรมเป็นยังไง
‪ปกติผมจะใส่กางเกงในนอน
‪แต่คืนนั้นกางเกงในชุ่มเลย
‪บอกก็ได้ว่าผมเอาไปแค่สามตัว ดังนั้น…
‪ผมก็แบบ "ฉันไม่ใส่กางเกงในเปียกนอนนะ"
‪ผมเลยถอดออกแล้วก็ล้มตัวลงบนเตียง ‪เปลือยมันอย่างนั้นแหละ แล้วก็หลับ
‪ผมสะดุ้งตื่นประมาณตีหนึ่ง
‪แล้วผมปวดฉี่มาก แบบปวดมากๆ
‪ผู้ชายที่อายุเกิน 40 รู้ว่าผมกำลังพูดถึงอะไร
‪เราต้องฉี่เยอะๆ เพื่อกลับไปนอนต่อ
‪ไม่งั้นนอนต่อไม่ได้
‪แต่เราก็ไม่ค่อยอยากตื่น
‪เราอยากฉี่ให้เสร็จๆ ไปซะ จะได้กลับไปนอนต่อ
‪ผมก็ลุกขึ้น ตาปรือๆ
‪ผมเห็นแสง ผมก็เดินเข้าไป
‪ทันทีที่ประตูปิด เท่านั้นแหละ
‪ปรากฏว่าผมอยู่ตรงทางเดิน…
‪ของโรงแรมหรู ‪โดยไม่ใส่เสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว
‪ถ้าอยากตื่นไวๆ ใช้วิธีนี้เลย
‪ลืมกาแฟไปได้เลย วิธีนี้เร็วกว่า
‪ผมยืนเปลือยล่อนจ้อนอยู่ตรงทางเดิน
‪ผมเหมือนแมตต์ ดามอน ‪ในเดอะมาร์เชียนเลย "แก้ปัญหาสิ แก้ปัญหา"
‪ผมรู้ว่าห้องของแลร์รี่ ‪อยู่ตรงข้ามห้องผมตรงทางเดิน
‪ผมเลยวิ่งไปเคาะประตูห้องเขา
‪แต่เขาไม่เปิดให้
‪ผมนึกออกเลยว่าเขา ‪จะต้องส่องตาแมวประตูแล้วหัวเราะอยู่แน่ๆ
‪ในขณะที่ผมเคาะประตูห้องเขา ‪ผมได้ยินเสียงลิฟต์ดัง
‪ผมแบบ "ตาย 50 รอด 50
‪มีอยู่สองอย่าง ไม่มาทางที่ฉันอยู่ก็ไปอีกทางหนึ่ง"
‪ผู้ชายเกาหลีสองคนออกจากลิฟต์
‪พวกเขาคุยกัน
‪หันมาทางผม แล้วก็เดินตรงมาที่ผม
‪ผมทักว่า "ไง ทำงานอะไร"
‪"ทำเหมือนไม่มีอะไร"
‪ดังนั้น…
‪ผมเดินไปหาพวกเขาเองเลย
‪เดินผ่านพวกเขาตรงทางเดิน ‪แล้วก็ทักว่า "ไง สบายดีมั้ย"
‪คนหนึ่งพูดบางอย่าง
‪ซึ่งผมหวังจริงๆ ว่ามันแปลว่า
‪"โห น่าประทับใจจัง"
‪แต่พอผมค้นในแอปทรานสเลเตอร์
‪ผมถึงได้รู้ว่ามันแปลว่า "เห็นหนวดเธอมั้ย"
‪ผมรู้ว่าผมขึ้นลิฟต์ไม่ได้
‪ผมรู้ว่าลิฟต์มีกล้องวงจรปิด
‪ผมไม่อยากขึ้นลิฟต์
‪ผมก็แบบ "จะทำไงดี"
‪ผมเห็นป้ายทางออกเหนือประตู
‪เป็นทางออกไปช่องบันได
‪ผมก็แบบ "อย่างน้อย ‪ออกไปจากทางเดินที่มีไฟนี้ก่อน
‪ออกไปที่ช่องบันไดก่อนแล้วค่อยคิดแผน"
‪ตอนกำลังวิ่งไปตามทางเดิน ‪ผมก็ภาวนาขอให้มีถังขยะสักถัง
‪ขอให้มีถุงขยะข้างใน ‪เพื่อที่ผมจะได้ดึงออกมาใส่เป็นซันเดรส
‪ผมไปที่ช่องบันได ปรากฏว่าไม่มีถังขยะเลย
‪ผมพยายามคิดให้ออกว่าจะทำยังไง
‪แล้วผมก็เหลือบไปเห็น ‪กระป๋องเบียร์เปล่าสองใบบนพื้น
‪เหตุผลตอนแรกที่ผมลุกขึ้นมาก็คือลุกมาฉี่
‪ผมไม่รู้ว่าผมต้องอยู่ที่ช่องบันไดนานเท่าไร
‪ผมไม่ได้ภูมิใจกับสิ่งนี้หรอก
‪ผมหยิบกระป๋องเบียร์ขึ้นมาแล้วก็ฉี่ใส่ในกระป๋อง
‪แล้วก็เอาตั้งไว้ที่เดิม
‪ผมรู้สึกแย่ที่ทำอย่างนั้น
‪เพราะผมรู้ว่าจะต้องมีคน ‪มาเก็บและทำความสะอาด
‪มันคือเบียร์โอลด์มิลวอกี้เลยนะ
‪ผมจินตนาการว่าพวกเขาจะต้องหยิบขึ้นมา
‪แล้วก็ "อืม โอลด์มิลวอกี้ว่ะ ดี"
‪อย่างที่บอก โรงแรมนั้นเป็นโรงแรมหรู
‪บริการอาหารในห้องพักมีตลอด 24 ชั่วโมง
‪ผมคิดว่า "อาจจะมีคนวางถาด ‪จากบริการอาหารในห้องพักไว้ที่นอกประตู
‪ผมก็แค่หยิบผ้าเช็ดปากที่แขกเอาวางบนถาด
‪แล้วเอามาใส่แบบทาร์ซาน"
‪ผมเดินลงบันไดที่ช่องบันได
‪แล้วก็หยุดดูทุกชั้น
‪ดูตามทางเดินว่ามีถาดบริการอาหารในห้องพักมั้ย
‪ผมเดินลงไปประมาณ…
‪ไม่รู้สิ สองสามชั้นมั้ง
‪ผมไม่เห็นถาดบริการอาหารในห้องพักเลย
‪แต่ผมเห็นกล่องพิซซ่าสองกล่อง
‪นอกห้องใครไม่รู้
‪ณ จุดนั้น กล่องพิซซ่าเหมือนทักซิโด้สำหรับผม
‪ผมวิ่งไปตามทางเดินแล้วก็หยิบกล่องพิซซ่า
‪แล้วก็กลับไปที่ช่องบันได
‪ผมลงไปสองชั้นสุดท้าย ‪ไม่เจอถาดบริการอาหารในห้องพักเลย
‪แต่ตอนนั้นดึกมากแล้ว ประมาณตีสองมั้ง
‪จากชั้นล็อบบี้ ผมแง้มประตูได้
‪ผมเห็นพื้นที่ในล็อบบี้เกือบทั้งหมด
‪ผมไม่เห็นใครเลย
‪ผมไม่ได้ยินใครพูดเลย
‪ผมคิดในใจว่า "เอาวะ กล้าหาญ 20 วินาที"
‪ข้างหน้าหนึ่งกล่อง ข้างหลังหนึ่งกล่อง
‪แล้วก็เดินยึกยักๆ
‪ผมเดินไปที่โต๊ะ มีผู้หญิงคนหนึ่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ
‪พอผมเข้าไปใกล้ เธอแหงนหน้าขึ้นมาแล้วก็…
‪"มีอะไรให้ช่วยคะ"
‪"มีสิครับคุณผู้หญิง"
‪ผมบอกว่า "ผมเผลอปิดประตูห้องแล้วเข้าไม่ได้
‪ผมขอกุญแจสำรองได้มั้ย จะได้กลับเข้าห้อง"
‪เธอถามว่า
‪"มีบัตรยืนยันตัวตนมั้ยคะ"
‪ผมตอบว่า "มี แต่อยู่ในกล่องพิซซ่าอีกกล่อง"
‪"ไม่มี ผมเผลอปิดประตูห้องแล้วเข้าไม่ได้
‪ผมไม่มีอะไรทั้งนั้น"
‪แล้วเธอก็ตอบว่า "เออ…
‪งั้นฉันว่าฉันต้องโทรหาผู้จัดการ"
‪แล้วเธอก็หายไปหลังผนัง
‪แล้วผมก็คิดว่า "เธอไม่ได้โทรหาผู้จัดการ
‪เธอโทรหาตำรวจ"
‪ตอนนั้นตีสองแล้ว ผมโป๊ ‪พร้อมกับกล่องพิซซ่าปิดปิกาจู
‪ผมจะทำไงดี
‪ในขณะที่กำลังรอ
‪จู่ๆ ประตูหน้าทางเข้าโรงแรมก็เปิดออก
‪แล้วแลร์รี่เดอะเคเบิ้ลกายก็เดินเข้ามา
‪พร้อมกับผู้จัดการทัวร์ของเรา
‪ผมแบบ "ขอบคุณครับพระเจ้า ‪นี่คือคำภาวนาที่ได้รับการตอบสนอง"
‪พวกเขาเดินผ่านล็อบบี้มา ซึ่งผมโป๊อยู่
‪และกำลังถือกล่องพิซซ่า
‪แลร์รี่เดินมา ไม่พูดนะว่า ‪"ให้ตายเถอะ เกิดอะไรขึ้นกับนายเนี่ย"
‪เขามองผม มองกล่องพิซซ่าแล้วพูดว่า
‪"ไหน บอกว่าไม่หิวไม่ใช่เหรอ"
‪"ฉันนั่งเปลือยอยู่ที่ล็อบบี้ นั่งกินเปปเปอโรนี"
‪ผมบอกว่า ‪"ฉันเผลอล็อกประตูห้องแล้วเข้าไม่ได้"
‪ประมาณช่วงนั้นแหละ ‪ผู้หญิงที่เป็นแผนกต้อนรับกลับมา
‪เธอมาพร้อมกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย
‪ผมบอกว่า "แลร์รี่ ช่วยฉันหน่อย
‪บอกเธอทีว่าฉันเป็นใคร
‪เธอจะได้เอากุญแจให้ฉัน ‪ฉันจะได้กลับเข้าห้องสักที"
‪เขามองผม มองผู้หญิงคนนั้น แล้วก็พูดว่า
‪"ผมไม่เคยเห็นเขามาก่อนในชีวิตเลย"
‪แล้วก็ขึ้นลิฟต์หนีไปเลย
‪โชคดีที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหัวเราะลั่น
‪เขาจำเราสองคนได้
‪เขาคือคนที่น่ารักที่สุด ‪เท่าที่ผมเคยเจอในชีวิตเลยมั้งผมว่า
‪เขามีกุญแจฉุกเฉิน
‪เขาขึ้นลิฟต์ไปกับผมกับกล่องพิซซ่า
‪พาผมเดินไปตามทางเดิน ให้ผมเข้าห้อง
‪ผมบอกว่า "รอตรงนี้นะ"
‪ผมหยิบกระเป๋าตังค์ ‪แล้วยื่นแบงค์ร้อยดอลลาร์ให้เขา
‪ผมพูดว่า "ขอบคุณมากๆ
‪อย่าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง ขอร้อง"
‪แต่ผมเล่าให้พวกคุณฟังฟรีๆ
‪ผมกลับเข้าห้อง สวมกางเกงวอร์มกับเสื้อยืด
‪เช็กให้แน่ใจว่ากุญแจห้องอยู่ในกระเป๋ากางเกง
‪ผมรอประมาณสิบนาที
‪ผมเดินไปตามทางเดิน ไปเคาะประตูห้องแลร์รี่
‪เขาเปิดประตู และยังหัวเราะอยู่
‪เขาแบบ…
‪เขาพูดว่า "ฉันบอกแล้วว่าฉันอยากเห็นนาย
‪ขอให้ฉันทำอะไรสักอย่างให้แล้วจัง"
‪ผมตอบว่า "โอเค นายแกล้งฉันสำเร็จ"
‪ผมถามว่า "เจ๊ากันนะ"
‪เขาก็ตอบว่า "อืม เจ๊ากัน"
‪ผมบอกเขาว่า "เพื่อพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้เคืองอะไร
‪ฉันเอาเบียร์มาให้"
‪พวกคุณสุดยอดมาก
‪ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง
‪ขอให้ปลอดภัย ดูแลกันด้วย
‪ขอบคุณที่มาครับ พวกคุณสุดยอดที่สุดเลย
‪คำบรรยายโดยเฉลิมรัชฏ์ อัครไชยนนท์