Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Λος Άντζελες, έτοιμο;
ΖΩΝΤΑΝΑ ΑΠΟ
Κυρίες και κύριοι…
ΤΟ ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ ΦΟΡΟΥΜ
Ο Τζο Κόι!
Τα καταφέραμε, Λος Άντζελες!
Περίμενα πολύ καιρό γι' αυτό.
Είμαστε στο Φόρουμ!
Επιτέλους! Μετά από δυο χρόνια!
Ήταν χάλια, μόνο αυτό ξέρω να κάνω,
κωμωδία stand-up. Όταν μου το πήραν,
έφτασα στο σημείο να δω τον γιο μου και να του πω
"Τζο, μόνο αυτό ξέρω να κάνω!"
Κοίταξα τον γιο μου και είπα "Θα πεινάσουμε".
Αλλά θα πεινάμε, γελώντας.
Ήταν χάλια! Αλλά τώρα επιστρέψαμε.
Όλοι περνάνε καλά. Είναι γεμάτο!
Υπάρχουν και δυο που φοράνε ακόμα μάσκα, δεν πειράζει.
Είναι επιλογή σας, δεν θα κοροϊδέψω.
Μη με ακυρώσετε, σας παρακαλώ!
Είναι απλώς η γνώμη μου.
Αλλά αν φοράτε μάσκα απόψε, μπράβο σας.
Αλλά μάλλον θα σας κοροϊδέψω.
ΤΖΟ ΚΟΪ ΤΑ ΑΣΤΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΑ
Κανείς δεν κάθεται σε απόσταση.
Είστε δίπλα στον άλλον. Θα γελάνε έτσι…
Τη φοράτε.
Τη μισώ τη γαμημένη μάσκα.
Χωρίς παρεξήγηση. Όλοι τη φορέσαμε, φοβόμασταν.
Θα αναπολήσω, γιατί ήμασταν σε απομόνωση δυο χρόνια,
οπότε μόνο γι' αυτό μπορώ να πω.
Αλλά φοβόμασταν. Μόνο τη μάσκα είχαμε.
Όλοι θυμόμαστε να βλέπουμε τηλεόραση
και ξαφνικά να βγαίνει ο παρουσιαστής και να λέει
"Έκτακτο! Κόσμος πεθαίνει παντού!"
"Κοιτάξτε το βίντεο!" Έδειξαν έναν Ασιάτη που έκανε…
Έπεσε κάτω. Μετά, εμφανίστηκαν δυο με στολές προστασίας.
Θεέ μου.
"Θα σας πούμε τι να κάνετε".
Τι στο καλό;
Μετά, γυρνώντας είπαν "Να τι πρέπει να κάνετε:
φορέστε ένα ύφασμα στο στόμα.
Θα είστε μια χαρά". Αλήθεια; "Ναι.
Γεμίστε τα ψυγεία, γιατί δεν ξέρουμε πόσο θα διαρκέσει".
Τι στο καλό;
Γέμισα το ψυγείο για δυο βδομάδες.
Έλεγα ότι τόσο θα διαρκούσε.
Πολλοί μπαμπάδες έλεγαν ότι τόσο θα διαρκούσε.
Η μαλακία συνεχίστηκε για δυο χρόνια!
Όπως τρώει ο γιος μου, το φαγητό τελείωσε σε τέσσερεις μέρες!
Και μιλάω εκ μέρους κάθε μπαμπά εδώ.
Νιώθαμε σαν ήρωες, όταν τελείωνε το φαγητό.
Νιώθαμε σαν ήρωες,
επειδή κάθε μπαμπάς έλεγε στην οικογένεια
"Θα φέρω φαγητό στην οικογένεια.
Θα ρισκάρω τη ζωή μου, για να φέρω στην οικογένεια
μακαρόνια με τυρί,
φυστικοβούτυρο και ζελέ στο ίδιο βαζάκι.
Δώστε μου μια μάσκα".
Φόρεσες τη μάσκα.
Όλοι τη φορέσαμε!
Δεν ξέρω αν μας προστάτευε ή όχι.
Αυτό που καταλάβαμε… Αυτό καταλάβαμε.
Δεν ξέρω αν με προστάτευε, αλλά να τι κατάλαβα.
Όταν φόρεσα τη μάσκα πρώτη φορά,
κατάλαβα ότι η ανάσα μου μύριζε.
Αμάν!
Δεν είχα μυρίσει ποτέ την ανάσα μου!
Νομίζω ότι μιλάω εκ μέρους πολλών εδώ.
Ήταν η πρώτη φορά που μυρίσαμε την ανάσα μας!
Κάποιοι από σας που φοράτε μάσκα λέτε
"Ξέρω τι εννοεί". Ναι!
Θυμάστε όταν τη φορέσατε;
Το θυμάμαι. Ήμουν σε κατάστημα
και κάποιος ήταν δίπλα μου, το μύρισα και είπα
"Θεέ μου! Είναι…
Ο τύπος έχει κουφάλες ή κάτι τέτοιο!"
Πήγα να ξεράσω.
"Συγγνώμη".
Πήγα στο αμάξι και ακόμα το μύριζα.
Είπα "Θεέ μου! Εγώ ήμουν;
Εγώ ήμουν;"
Γαμημένη μάσκα. Τη μισώ!
Μ' αρέσει λίγο, γιατί πλέον κάνω νήμα.
Όσοι φοράνε μάσκα κάνουν…
Ξέρετε τι είναι αυτό;
Κομμάτι μπριζόλας στον τραπεζίτη σας.
Πρέπει να βγει.
Πεθαίνει.
Δεν θα πω ψέματα. Ο πρώτος μήνας ήταν ο χειρότερος.
Όλοι κάναμε τα ίδια. Ήταν τρομακτικό!
Γαμώτο. Θυμάστε όταν πήγατε;
Δεν θέλατε να είστε στον ίδιο διάδρομο με άλλους.
Στα δυο μέτρα; 'Ασ' το! Στα είκοσι μέτρα!
Περπατάς στον διάδρομο και κάποιος έρχεται.
"Συγγνώμη, σας πειράζει;
Αν δεν σας πειράζει, στα δυο μέτρα.
Εσείς!
Σας παρακαλώ".
Στον πρώτο μήνα! Φοβόμασταν όλοι.
Μην κάνετε ότι δεν φοβόσασταν!
Δεν φτερνιζόσουν τον πρώτο μήνα.
Θυμάστε τον πρώτο μήνα; Δεν φτερνιζόσουν!
Θυμάστε; Κρατούσες το φτέρνισμα. Έκανες…
"Όχι!"
"Όχι!" Έτσι φαινόσουν κάτω από τη μάσκα. "Όχι!"
"Όχι!"
Αν φτερνιζόσουν, τι γινόταν;
"Υπερμετάδοση!
Ο τύπος υπερμεταδίδει!"
"Όχι!"
"Η κοπέλα μου έχει γάτες!"
"Είμαι αλλεργικός στις γάτες!"
Τον εντέκατο μήνα δεν μας ένοιαζε πια.
Τον εντέκατο μήνα.
Τότε είπαμε "Γάμα τη μάσκα".
Το θυμάστε; Περπατούσες.
Αν ήθελες να φτερνιστείς, το έκανες κάτω από τη μάσκα.
Σκούπιζες τις μύξες με τη μάσκα.
"Γάμα τη μάσκα!"
"Τη φοράω έντεκα μήνες. Έχει μόνο ένα κορδόνι".
Φτερνίζομαι πολλές φορές.
Φτερνίζομαι έντεκα φορές.
Έτσι φτερνίζομαι, όχι μόνο μία.
Ήμουν σε ένα κατάστημα. Φτερνίστηκα, απλώς…
Γάμα το. Έφυγε μια μύξα.
Μια μύξα πήγε στο αυτί μου.
Έβγαλα τη μάσκα. Ήταν σαν να με είχαν χύσει,
"Γαμώτο…"
"Θεέ μου! Είναι πολύ!"
Αγόρια! Αν σας κοιτάξει η κοπέλα σας
και ρωτήσει "Τι εννοεί;"
μην πείτε τίποτα.
Πείτε "Δεν ξέρω.
Δεν καταλαβαίνω γιατί γελάνε. Είναι περίεργο.
Είναι περίεργο. Τι εννοεί; Δεν ξέρω".
Μην απαντήσετε γρήγορα! Θα χαλάσετε το βράδυ σας.
Θα χαλάσετε το ραντεβού σας.
"Τι εννοεί;"
"Είναι όταν μερικοί άντρες χύνουν.
Έντεκα άντρες κάνουν…
κι εκείνη το δέχεται".
"Τι στον διάολο βλέπεις,
όταν είμαι στη δουλειά, ανώμαλε;"
"Αρρωστάκι!"
Τώρα πρέπει να πείτε ψέματα. "Όχι!"
Θα πείτε ψέματα. "Έψαχνα στο ίντερνετ…
λουλούδια για σένα
και το έγραψα λάθος".
Θα πω πολλά αστεία που ξεκινούν με "Θυμάστε, όταν;"
Θυμάστε την αντίδραση του ΚΕΕΛΠΝΟ;
Είπε "Αν έχετε πνευμονικά ή αναπνευστικά προβλήματα,
ενημερώστε τον φύλακα του κτηρίου,
για να μπείτε χωρίς μάσκα".
Είπα "Εννοείται.
Φύγαμε!"
Εμφανίστηκα κάπως έτσι.
Με σταματά ο τύπος. "Συγγνώμη, χρειάζεστε μάσκα".
Του λέω…
"Έχω…
πνευμονική νόσο,
δεν μπορώ να φορέσω μάσκα".
Μου απαντά "Κύριε, τι πνευμονική νόσο έχετε
και δεν βάζετε μάσκα;"
Τότε, είπα… Αυτό είπα, είναι αλήθεια.
Λέω "Δεν επιτρέπεται να με ρωτάτε αυτό".
Λέει "Όχι, κύριε. Πρέπει να ρωτήσουμε.
Για να ξέρουμε αν μπορείτε να μπείτε".
Λέω "Καλά, έχω…
υπνική άπνοια".
Γαμώτο, ελπίζω να πιάσει!
Λέει "Τι είναι αυτό;" Σκέφομαι "Γαμώτο!"
Λέω "Κύριε, είναι υπνική διαταραχή
όπου ο εγκέφαλος κοιμάται,
το ίδιο και οι πνεύμονες.
Όταν ο εγκέφαλος λέει 'Καληνύχτα,' οι πνεύμονες λένε 'Τα λέμε!'
Και μένω έτσι".
Λέει "Τι στο καλό;" Λέω "Το ξέρω, έτσι;"
Πάω να μπω μέσα.
Λέει "Κύριε, έχω κι άλλες ερωτήσεις.
Σας πιστεύω, αλλά δυσκολεύομαι να καταλάβω.
Αν δεν κοιμάστε όλη νύχτα
και δεν αναπνέετε,
πώς σηκώνεστε την επόμενη
και πάτε για ψώνια;"
Λέω "Εύκολα. Έχω ένα μηχάνημα
που με βοηθά να κοιμάμαι και να αναπνέω".
Και πήγα να μπω μέσα.
Λέει "Κύριε, εντάξει. Λίγες ερωτήσεις ακόμα".
Λέω "Σοβαρά, τι είναι;
Τι ερώτηση έχεις;"
Λέει "Αν το μηχάνημα βοηθά στην αναπνοή…"
"Ναι, βοηθά στην αναπνοή". "Πώς;"
"Έτσι υπάρχει;" "Όχι, έχει σωλήνα".
Έχει σωλήνα που δίνει αέρα στα πνευμόνια, έτσι αναπνέω.
"Εντάξει; Πρέπει να μπω".
Απαντά "Κύριε, άλλη μια ερώτηση".
"Ποια είναι η ερώτηση;"
Λέει "Πώς μένει ο σωλήνας στο πρόσωπό σου;"
Απαντάω
"Πρέπει να φοράω…
μάσκα. Άντε γαμήσου. Επιστρέφω.
Μαλάκα. Τι είσαι, ντετέκτιβ;"
Κανείς δεν παίρνει σοβαρά την υπνική άπνοια!
Γελάνε, όταν λέω ότι έχω αυτό το θέμα.
"Είναι αστείο!"
Είναι σοβαρό πρόβλημα!
Όσοι έχουν υπνική άπνοια λένε ότι παλεύουμε τον θάνατο κάθε βράδυ.
Είμαι πριν τον θάνατο
και τον νικάω κάθε βράδυ.
Ξυπνάω επιζήσαντας.
Ποιος μπορεί να το πει αυτό; Κάθε βράδυ, κοντά στον θάνατο;
Εγώ! Υπνική άπνοια.
Αλλά κανείες δεν το σέβεται,
επειδή φοράω μια μεγάλη μάσκα!
Γι' αυτό το μισούν.
Το μόνο που μας θεραπεύει είναι η γαμημένη μάσκα.
Δεν γίνεται επέμβαση.
Γι' αυτό ο κόσμος δεν παραδέχεται ότι έχει υπνική άπνοια.
Λένε ότι ροχαλίζουν μέχρι θανάτου.
Και όντως πεθαίνουν!
Σας εγγυώμαι ότι υπάρχει κάποιος εδώ
και η κοπέλα του λέει "Άκου, γαμημένε…
"Άκου! Ηλίθιε!"
Κοιτάξτε! Όλοι δείχνουν! Σαν ρολόι!
Όλοι… Κοιτάξτε. Είναι τόσο χαρούμενη.
"Εδώ! Αυτός ο μαλάκας εδώ!"
Εδώ!
-Πώς σε λένε; -Ντίλαν.
Ντίλαν.
-Πόσο καιρό βγαίνετε; -Τέσσερα χρόνια.
Τέσσερα χρόνια.
Και δεν σ' ακούει;
-Με τίποτα. -Κοίτα! "Με τίποτα".
"Γάμα το! Δεν τη φοράω!
Δεν φοράω αυτό το πράγμα! Προτιμώ να πεθάνω!"
Το λέει σοβαρά!
Τέσσερα χρόνια! Σ' αγαπάει, φίλε. Φόρα τη γαμημένη μάσκα!
Θα σου σώσει τη ζωή! Είστε παντρεμένοι;
Κι ακόμη δεν σ' ακούει;
-Τώρα παντρεύεστε; -Ναι, και δεν τη φοράει.
Ακόμη δεν τη φοράει. Γάμα τον, άσ' τον να πεθάνει.
Γάμησέ τον.
Γάμα τον, φίλε.
Γάμα τον Ντίλαν!
Αυτό θα γράφει στην ταφόπλακα. "Γάμα τον Ντίλαν".
"Γάμα τον Ντίλαν. Ας ήταν εδώ". Έπρεπε να είναι εδώ!
Γαμώτο!
Ντίλαν, είναι τελειωμένο.
Πρόκειται να σε παντρευτεί.
Γιατί ντρέπεσαι;
Η γυναίκα σ' αγαπάει. Σου δίνει… Κοίτα την.
Φοράει τη βέρα σου. Δεν βγαίνετε απλώς.
Δεν είναι ντροπιαστικό. Αν ήσουν εργένης, θα καταλάβαινα.
Όταν ήμουν εργένης, το μισούσα.
Τη μαλακία… Οποιαδήποτε πιθανότητα για σχέση,
τελείωνε όταν φόραγα τη μάσκα.
Ήταν χάλια!
Έφτασα στο σημείο να βρίσκομαι με γκόμενα
κι όταν τελειώναμε, έλεγα "Πρέπει να φύγεις τώρα".
Μία θύμωσε πολύ, είπε "Τι στο καλό; Σοβαρά;
Κάναμε σεξ και με πετάς έξω;
Τι είμαι, πόρνη;"
Είπα "Όχι, δεν είναι αυτό.
Απλώς πρέπει να φορέσω κάτι στον ύπνο
και ντρέπομαι, δεν θέλω να το δεις.
Καμία σχέση. Μ' αρέσεις, θέλω να βγαίνουμε.
Απλά πρέπει να φοράω κάτι".
Μου λέει "Θεέ μου! Με τρόμαξες!
Με έκανες να νιώσω σαν πόρνη!
Μ' αρέσεις! Μην ντρέπεσαι!
Μ' αρέσεις, γι' αυτό το προχωρήσαμε. Σταμάτα!
Αν πρέπει, κάν' το".
"Είσαι σίγουρη;"
"Ναι! Θεέ μου!
Σταμάτα! Μ' αρέσεις. Τι είναι, μασελάκι;"
"Κάτι πολύ μεγαλύτερο".
"Δεν με νοιάζει! Βάλ' το".
"Είσαι σίγουρη;" "Ναι! Μ' αρέσεις!
Βάλ' το!"
"Εντάξει…"
Βάζω τη μαλακία…
Ξυπνάω την άλλη μέρα, άδειο το κρεβάτι.
Ένα σημείωμα έλεγε "Δεν ήξερα ότι είσαι ο Μπέιν".
Θα καταλάβαινα, αν ήσουν εργένης! Αλλά σ' αγαπάει.
-Πώς σε λένε; -Έριν.
Έριν. Η Έριν σ' αγαπάει, Ντίλαν!
Δεν τη νοιάζει η μάσκα.
Σε θέλει. Παντρεύεστε.
Θέλει να ζήσεις για πάντα. Κι εγώ!
Οπότε βάλε τη γαμημένη μάσκα.
Αν ήσουν εργένης…
Φίλε, την αηδιάζεις με άλλα πράγματα.
Πίστεψέ με.
Τον έχεις καταγράψει;
-Ναι. -Όντως;
Το είδε σε υψηλή ανάλυση; Τι τύπος!
Η μάνα μου με κατέγραψε σε βιντεοκάμερα.
Σε βιντεοκάμερα!
Υπάρχουν 14χρονα εδώ που λένε
"Τι είναι η βιντεοκάμερα;"
Η κάμερα στο κινητό σας;
Παλιά ήταν ξεχωριστή συσκευή!
Και ηταν τεράστια! Σαν…
Να ζήσεις
Και χρόνια πολλά
Ζουμάρω.
Ζούμαρε. Πάτα το "ζουμ".
Χρόνια πολλά…
Η μάνα μου με έγραψε με βιντεοκάμερα.
Καταλαβαίνετε; Όχι υψηλής ανάλυσης. Μια παλιά…
Ήταν τέλη του '90, όταν με τράβηξε.
Να τι συνέβη.
Με κατέγραψε στις τρεις το πρωί, όταν κοιμόμουν.
Παλιά, με τις βιντεοκάμερες,
δεν ήθελες φως, γιατί υπήρχε ένα κουμπί
που έλεγε "νυχτερινή όραση".
Το πάτησε η μάνα μου και ήταν
σαν το The Blair Witch Project.
Τράβαγε ντοκιμαντέρ κι έλεγε "Ο γιος μου…
Ο γιος μου λέει ότι ροχαλίζει.
Αλλά δεν ροχαλίζει. Πεθαίνει.
Ας δούμε πιο κοντά, πάμε".
Ξέρεις τι συμβαίνει, Έριν; Νομίζω
ότι ο Ντίλαν πρέπει να το δει, για να το βιώσει,
γιατί στο κινητό…
Βλέπεις πολλά στο κινητό
και δεν καταλαβαίνεις το συναίσθημα της Έριν κάθε βράδυ,
ενώ βλέπει τον αρραβωνιαστικό της να χάνεται.
Θα το κάνω για την Έριν.
Θα παίξουμε ρόλους.
Θα κάνω τον Ντίλαν, εσύ την Έριν. Έτοιμος;
Αυτό βλέπει η Έριν κάθε βράδυ. Νιώσε το!
Νιώσε αυτό που νιώθει.
Μπες στον ρόλο!
Έτοιμος; Αυτός είσαι εσύ, κάθε βράδυ. Έτσι κοιμάσαι.
Κοίτα! Λέει "Ναι!"
Ξέρεις κάτι, Ντίλαν; Το ίδιο σου το χέρι σε ξυπνά.
Το ήξερες αυτό; Το ίδιο σου το χέρι…
Ξέρεις πώς δείχνεις, όταν κοιμάσαι;
Ορκίζομαι, δείχνεις έτσι.
Δείχνεις σαν ενα φάντασμα
να βάζει το πουλί του στο στόμα σου
και το ρουφάς κάθε βράδυ…
Η Έριν λέει "Σταμάτα να ρουφάς το πουλί του!
Ντίλαν, σταμάτα να ρουφάς το πουλί του φαντάσματος!"
Κι εσύ κάνεις…
Μια σειρά φαντάσματα στο κρεβάτι σου.
Λένε "Νομίζει ότι ροχαλίζει. Δυο τη φορά!"
Εκείνος λέει "Τι στο καλό;"
"Ο Ντίλαν είναι τρελός. Πάμε!
Τρεις!" "Γαμώτο!"
"Σκατά!"
"Τρία πουλιά, Ντίλαν; Σταμάτα!
Σταμάτα να ρουφάς πουλιά φαντασμάτων!"
Έχεις παρατηρήσει,
Ντίλαν, όταν ξυπνάς τη νύχτα κάπως έτσι;
Όργιο φαντασμάτων.
Πουλάω συσκευές άπνοιας απ' έξω.
Δεν θα ήταν αστείο,
αν πούλαγα συσκευές άπνοιας;
Θα ήμουν ο μοναδικός…
Ο μοναδικός διασκεδαστής που πουλά συσκευές άπνοιας
για προϊόντα του!
Θα ήταν ξεκαρδιστικό.
Ο κόσμος θα έφευγε και θα έλεγε
"Ο Τζο Κόι είναι αστείος και μου έσωσε και τη ζωή.
Ευχαριστώ, Τζο Κόι".
Θα έχω διαφημιστικό.
Διαφημιστικό. Ντίλαν, κάνε το διαφημιστικό μου.
"Γεια, με λένε Ντίλαν".
"Γεια, με λένε Ντίλαν και για χρόνια
ήμουν εθισμένος να ρουφάω πουλιά φαντασμάτων το βράδυ.
Έλεγα στη γυναίκα μου ότι ροχάλιζα.
Αλλά πήγα στην παράσταση του Τζο Κόι
και πήρα συσκευή άπνοιας.
Μαντέψτε. Δεν ξαναρούφηξα πουλί φαντάσματος!
Ποιος ρουφάει πουλί τώρα;
Η Έριν.
Ευχαριστώ, Τζο Κόι!"
Θυμάστε όταν τελείωνε το χαρτί τουαλέτας;
Τι πανδημία είναι αυτή; Τελείωσε το χαρτί τουαλέτας!
Πρώτη φορά οι άνθρωποι έγιναν τέρατα!
Στις ειδήσεις, έβλεπες κόσμο με καρότσια
γεμάτα με χαρτί τουαλέτας, να πηγαίνουν στο αμάξι
και κάποιος να τους κυνηγάει, λέγοντας
"Κι εμένα με ξύνει ο κώλος μου!
Τι να κάνω γι' αυτό;
Σκρόφα!"
Τρόμαξα!
Ο κόσμος πλακωνόταν για χαρτί τουαλέτας λες και δεν υπήρχε άλλη λύση!
Η μαμά μου ήταν έτοιμη για έλλειψη χαρτιού τουαλέτας.
Προετοιμαζόταν για αυτήν την έλλειψη
από όταν πάτησε σ' αυτήν τη χώρα.
Όταν τελείωνε το χαρτί τουαλέτας,
η μαμά μου έλεγε "Τι συμβαίνει; Δεν καταλαβαίνω".
Η μάνα μου δεν ξέμενε ποτέ!
Κρατάει ένα ρολό χαρτί για έναν χρόνο!
Έναν χρόνο!
Ξέρω ότι κάποιες γυναίκες λένε "Πώς γίνεται αυτό;"
Θα σας πω.
Αφορά τις γυναίκες που δεν είναι Φιλιπινέζες.
Θα σας πω το μυστικό της μαμάς μου
και την αιτία που δεν ξεμένει από χαρτί τουαλέτας.
Μόνο για τις γυναίκες που δεν είναι Φιλιπινέζες.
Όταν κατουράει η μαμά μου,
δεν σκουπίζεται.
Άκουσα κάποια να αηδιάζει.
Κοιτάξτε. Κλείνει το στόμα της! Χαιρετάει!
Κοιτάξτε! Με το τζιν.
Το τζιν μπουφάν, αηδίασε.
Δεν το πιστεύει.
"Θεέ μου!" Και μετά είπε "Εγώ ήμουν!
Είναι αηδία" Κοιτάξτε την!
Θα σου πω γιατί. Πώς σε λένε;
Αϊλίν.
Αϊλίν, θα σου πω γιατί δεν χρησιμοποιεί χαρτί.
Εντάξει, Αϊλίν;
Γιατί πλένεται με νερό. Στη μούρη σου, σκρόφα.
Μην κατηγορείς
το μουνί της μάνας μου στο Λος Άντζελες!
Το μουνί της μάνας μου είναι το πιο καθαρό
στο Λος Άντζελες!
Το παίρνω πίσω.
Δεν το εννοούσα. Είπα "σκρόφα" με γλυκό τρόπο.
Σ' αγαπώ.
Έλεγα το ίδιο πράγμα, Αϊλίν.
Αλήθεια. Έλεγα "Μαμά, γιατί δεν σκουπίζεσαι;
Σκουπίσου!"
Και η μαμά μου, γρήγορα! Με βιασύνη!
"Θες να σκουπιστώ; Αυτό το λες καθαρό, Τζόζεφ;
Κατουράω και σκουπίζομαι,
σκουπίζω τα κάτουρα στον ποπό μου;
Αυτό το λες καθαρό, Τζόζεφ;
Να κατουράω και να τα πασαλείβω στον ποπό μου;
Να είναι αλμυρό; Αλμυρός ποπός;
Το πλένω, Τζόζεφ, με νερό!
Ολοκαίνουργιο!
Ολοκαίνουργιο!"
Τι;
Αν το σκεφτείς, είναι έξυπνο! Έχει δίκιο!
Κοίτα την. Προετοιμασμένη. Δεν ξεμένει από χαρτί τουαλέτας!
Και δεν είχε αλμυρό μουνί!
Οι γυναίκες λένε ναι.
Βλέπω κάποιες να λένε "Ξέρεις κάτι; Ναι".
Είναι υπέροχη ιδέα.
Ξέρετε τα φορητά κύπελα σκύλων;
Αυτά που ξεδιπλώνονται και κλείνουν;
Μοιάζουν με κύκλο, αλλά ξεδιπλώνουν σε μικρά…
Ίσως να φέρουμε τέτοια.
Αυτό έχει η μητέρα μου!
Μια διαφορετική έκδοση. Το λέει τάμπο.
Είναι κύπελλο!
Πολλοί εδώ αναρωτιούνται "Τι είναι το τάμπο;"
Ειδικά όσοι δεν είναι Φιλιπινέζοι. Θα σας πω τι είναι το τάμπο.
Τάμπο μπορεί να είναι οτιδήποτε.
Μια κούπα με σπασμένο χερούλι,
ένα άδειο κουτάκι
ή το αγαπημένο της μαμάς μου, ένα μεγάλο παγούρι.
"Χωράει ενάμισι λίτρο νερού, Τζόζεφ!
Το καθαρίζω καλά, έτσι;"
Το τάμπο της μαμάς μου είναι στο ίδιο σημείο
από τη μέρα που ήρθε σ' αυτήν τη χώρα,
μεταξύ ντουζιέρας και τουαλέτας.
Το σημείο αυτό λέγεται "σημείο τάμπο".
Εκεί βάζει η μαμά το παγούρι της.
Πολλοί μη Φιλιπινέζοι άντρες εδώ σκέφτονται
"Γιατί μας το λες αυτό, Τζο Κόι;"
Θα σας πω γιατί.
Έστω ότι βγαίνετε με Φιλιπινέζα και όλα πάνε καλά.
Βρίσκεστε και περνάτε το βράδυ σπίτι της.
Ξυπνάτε το πρωί.
Βουρτσίζετε δόντια και θέλετε κούπα.
Μη χρησιμοποιήσετε αυτή.
Δεν είναι για το στόμα σας.
Οι γονείς μου χώρισαν, όταν ήμουν δέκα-έντεκα χρονών.
Είμαστε τέσσερεις. Ο Ρόμπερτ, η Ρογουίνα, η Τζέμα κι εγώ.
Ό,τι ήθελε η μαμά μου, το είχε.
Ήταν μάνα και πατέρας. Πάντα το λέω αυτό.
Δεν είχε σημασία τι ζητούσε. Της το έκανες.
Δεν αμφισβητούσες. Καταλαβαίνετε.
Κι ακούς τη μαμά σου.
Ό,τι κι αν ζητούσε.
Ενίοτε, η μαμά πήγαινε στο μπάνιο
και ξέχναγε να γεμίσει το τάμπο.
Φυσικά, το γέμιζε ο μικρότερος.
Πάντα…
Συνέβαινε πάντα, όταν είχαμε φίλους στο σπίτι.
Έπαιζα στο σαλόνι με τους φίλους μου
και ξαφνικά άκουγα "Τζόζεφ!
Τζόζεφ!"
Καταλάβαινα από τον ήχο
ότι είχε ξεχάσει να γεμίσει το τάμπο.
"Τζόζεφ!
Τζόζεφ!"
Ερχόταν ο φίλος μου κι έλεγε "Γιατί αγνοείς τη μαμά σου;"
Απαντούσα "Δεν θες να ξέρεις τι ζητάει.
Σκάσε".
"Τζόζεφ, σ' ακούω!"
"Γαμώτο!"
Περπατούσα αργά στον διάδρομο,
άνοιγα την πόρτα του μπάνιου και να τη,
καθόταν με το τάμπο της.
"Γιατί άργησες;
Στέγνωσαν ήδη.
"Γέμισέ το μου!" "Θεέ μου!"
Νευρίαζα πολύ. "Θεέ μου!"
"Μεγάλωσα γι' αυτό, μαμά! Δεν πρέπει να βλέπω!
Είμαι πολύ μεγάλος, μαμά!"
Η μαμά μου έλεγε "Για να δεις τι;
Τζόζεφ.
Γύρνα.
Γύρνα. Βλέπεις τίποτα;
Αυτό;
Από εκεί βγήκες.
Ήταν το παλιό σου σπίτι, πριν μετακομίσουμε εδώ.
Βοήθα να καθαρίσουμε το παλιό σου σπίτι!"
"Θεέ μου!"
Γέμιζα το παγούρι με παγωμένο νερό
κι έτρεχα μακριά.
Η μαμά μου ούρλιαζε…
"Είναι παγωμένο!
Θα πάθω πνευμονία στο μουνί!"
Ο φίλος μου έλεγε "Η μαμά σου έπαθε πνευμονία στο μουνί;"
Σκεφτείτε το. Είναι ωραίο.
Αυτό λατρεύω στην κωμωδία.
Σας μιλάω για την κουλτούρα μου
και ίσως σχετιστείτε ή όχι. Όλα καλά.
Τουλάχιστον, ακούτε για τη ζωή μου και λέτε "Γαμώτο".
Έχετε παρατηρήσει ότι οι Φιλιπινεζοι αγαπούν τους μαύρους;
Λατρεύουμε τη μαύρη κουλτούρα.
Δεν χρειαζόμαστε επεξήγηση.
Καταλαβαίνουμε. Σαν να είμαστε ίδιοι.
Έχετε δει το φαγητό μας; Φαγητό για την ψυχή!
Έχουν πολλή ψυχή. Τραγουδούν. Είναι τρελό!
Έχουμε ισπανικό αίμα μέσα μας.
Είμαστε λίγο Ισπανοί, γι' αυτό.
Και όπου υπάρχουν Μεξικάνοι…
Όπου υπάρχουν Μεξικάνοι…
Από όλους τους Λατίνους, οι Μεξικάνοι είναι πολύ…
Είναι περήφανος λαός, αλλά…
μοιάζουν πολύ με τους Φιλιπινέζους,
λόγω του ισπανικού αίματος που έχουμε.
Γι' αυτό έρχονται στα σόου μου, ταυτίζονται.
Λένε "Τι στο καλό; Είναι σαν εμάς!"
Βρίσκονται εδώ. Ξέρεις ότι υπάρχουν Μεξικάνοι εδώ.
Μόλις πω "Μεξικάνοι…"
Αρχίζουν να σφυρίζουν.
Τότε ξέρεις ότι υπάρχουν Μεξικάνοι εδώ,
κανείς δεν σφυρίζει καλύτερα.
Κλείστε τα μάτια. Σαν να είστε σε καταφύγιο πουλιών.
Πανέμορφο!
Κανείς δεν σφυρίζει έτσι.
Κάθε σφύριγμα, διαφορετικό!
Τα παιδιά τους αναγνωρίζουν το σφύριγμα.
Χάνουν παιδιά σε εμπορικά κέντρα και σφυρίζουν.
"Μπαμπά;"
"Μπαμπά!"
Μεξικάνοι, θέλω να ξέρετε
πόσο όμοιοι είμαστε.
Όταν οι Ισπανοί έφυγαν από τις Φιλιππίνες, άφησαν τα πάντα εκεί.
Γι' αυτό είμαστε ίδιοι. Καταλαβαίνετε;
Πράτουμε όμοια. Άφησαν τα πάντα εκεί.
Έχουμε την ίδια κουλτούρα.
Κάνουν τα πάντα. Δουλεύετε σκληρά, κι εμείς το ίδιο.
Φιέστα εσείς; Φιέστα κι εμείς!
Μαριάτσι; Καραόκε! Οι ίδιες μαλακίες.
Κανείς δεν θέλει να το ακούσει.
Ακόμη και οι λέξεις μας είναι ίδιες,
γιατί όταν φύγατε, αφήσατε και τις γαμημένες λέξεις σας
κι εμείς τις υιοθετήσαμε.
Τις αφήσατε και τις υιοθετήσαμε.
Αλλά τις αλλάξαμε.
Κάναμε τις βρισιές σας, γλυκά.
Θέλω κάθε Μεξικάνος να το γνωρίζει.
Αν έχετε Φιλιππινέζο συνάδελφο,
να ξέρετε ότι πήραμε τις βρισιές σας και τις κάναμε γλυκά.
Μη νευριάσετε, αν μια κοντή Φιλιππινέζα
έρθει στη δουλειά, μπει στο δωμάτιο διαλείμματος
με έναν δίσκο γλυκά και σας πει
"Βάλ το στο στόμα, πούστη".
Μη νευριάσετε. "Πώς με αποκάλεσες;"
Το καταλαβαίνω. Στη γλώσσα σας, είναι βρισιά.
Αλλά στη δική μας γλώσσα
είναι ένα υπέροχο γλυκό με καρύδα
και θέλει να το βάλεις στο στόμα σου,
"πούστη".
Πουλάω πούστηδες μπροστά.
Τρελά προϊόντα!
Συσκευές άπνοιας και τάμπο!
Όλες οι κούπες και τα άδεια παγούρια που δεν χρησιμοποιείτε.
Θα τα καθαρίσουμε και θα τα υπογράψω.
Κάποιοι θα γυρίσετε σπίτι απόψε.
Θα πείτε στη γυναίκα σας "Ίσως να πάρουμε ένα τάμπο".
Δεν λέω ότι είναι βρόμικο. Δεν λέω αυτό.
Αλλά ενίοτε, όταν πάνε οι γυναίκες στο μπάνιο,
ειδικά απόψε, που κάποιοι είστε σε ραντεβού,
είστε σε ραντεβού και πάτε στο μπάνιο γρήγορα,
δεν θέλετε να χάσετε το σόου,
επιστρέφετε γρήγορα, αλλά κατουράτε,
οπότε κάνετε γρήγορα. Να τι γίνεται όταν κατουράτε και σκουπίζεστε.
Πάντα νόμιζα ότι το αιδοίο είναι ευαίσθητο και ευάλωτο.
Αλλά οι γυναίκες δεν…
Δεν νοιάζονται για…
Σκουπίζονται λες και λαδώνουν γάντι μπέιζμπολ.
"Άντε στέγνωσε, μουνί! Πάμε!"
Και τρέχετε πίσω στη θέση σας. "Έχασα τίποτα;"
"Όχι, τίποτα". "Ωραία".
Η υπόλοιπη βραδιά κυλά καλά και πάτε σπίτι.
Όλα πάνε καλά.
Αλλά ξεχάσατε τι κάνατε, πόσο επιθετικές ήσασταν.
Και πολλές αφήνετε κομματάκια εκεί.
Τι;
Αλήθεια! Μην κάνετε τις άσχετες. Μικρά…
Μικρά κομματάκια χαρτιού.
Μικρά κεράσματα.
"Άμμος για γάτες".
Είναι εκεί. Το ξεχάσατε!
Πάει να σας γλείψει και κάνει έτσι.
Ρωτάτε "Τι είναι;" και αυτός λέει "Τίποτα!"
Γιατί ποτέ δεν μιλάμε.
Δεν λέμε τίποτα! Τόσο πολύ σας αγαπάμε.
Τόσο πολύ σας αγαπάει ο άντρας σας.
Θα φάμε το γαμημένο το χαρτί.
Δεν μας νοιάζει.
Φάτο το γαμημένο.
Μας πήρε δυο βδομάδες να σας γλείψουμε.
Θα το χαλάσουμε για μια χλέπα;
Φάτο! Έχει και μεγάλα κομμάτια, τα μασάμε…
Φτύστο… Όλοι μας.
Όχι. Κάθε άντρας με καταλαβαίνει.
Το τρως…
Ντίλαν! Ο Ντίλαν θα φάει όλο το ρολό.
Φάε όλο το ρολό το χαρτί.
Δεν λέω ότι είναι αηδία! Μια χαρά.
Δεν σας κατηγορώ. Δεν πειράζει!
Το τρώμε! Είναι εκεί. Γάμα το!
Όχι σαν εσάς. Εσείς τι μας κάνετε;
Μας κάνουν να νιώθουμε απεχθείς.
Μας κάνετε να νιώθουμε απεχθείς. Με ένα μικρό χνούδι!
Λίγο χνούδι στην κορυφή
και τέλος η πίπα.
Μαλακισμένες!
Το βλέπετε και λέτε "Τι στο καλό;
Πάρε πίπα μόνος σου, δεν μπορώ!
Δεν μπορώ!"
Ο γιος μου είναι καλά.
Δεν γεμίζει το τάμπο της μάνας του.
Υπάρχει μπιντές πλέον.
Ο γιος μου έχει γαμάτο μπιντέ.
Κατουράς το βράδυ, ανοίγει το καπάκι και το φως.
Λέει "Κατούρα εδώ. Έλα, κατούρα". Μιλάει.
"Φίλε, τι τρέχει; Έλα εδώ. Κατούρα στο στόμα μου".
Αυτό είναι το ωραίο μ' αυτήν τη γενιά.
Έχουν ό,τι χρειάζονται.
Δεν ανησυχούν για μαλακίες που περνάγαμε εμείς.
Γαμώτο. Την έχουν καλά.
Λυπόμουν τη μαμά μου. Δεν ξέρω πώς τα κατάφερε.
Έχω όλα τα εργαλεία να παρακολουθώ τον γιο μου.
Αν τα είχε η μαμά μου… Θεέ μου.
Αν δεν γύριζα σπίτι
την ώρα που μου είχε πει, τρελαινόταν.
"Γύρνα στις δέκα. Σε παρακαλώ, Τζόζεφ".
Πάει 11:30. "Θεέ μου!
Θεέ μου! Πού είναι;
Κάποιος απήγαγε πάλι τον Τζόζεφ!
Κάποιος απήγαγε πάλι τον Τζόζεφ"
που σημαίνει ότι με είχαν απαγάγει ξανά.
Δεν με απήγαγαν ποτέ.
Με τον γιο μου; Εφαρμογή "Βρες τον γιο μου".
Πατάω ένα κουμπί. Αν δεν μου απαντήσει…
Του στέλνω πέντε μηνύματα. "Πού είσαι;" Δεν απαντά.
"Απάντα στο μήνυμα". Δεν απαντά.
"Φίλε, πού είσαι;"
Ανοίγω το "Βρες τον γιο μου" κι έχει φατσάκι
του γιου μου μπροστά από το μαγαζί.
Μπορώ να κοιμηθώ!
Τα παιδιά έχουν απίστευτες μαλακίες.
Πρέπει να τους λέμε πόσο τυχερά είναι.
Κατεβάζουν ταινία σε λιγότερο από πέντε λεπτά.
Σε λιγότερο. Σε ένα λεπτό!
Βλέπουν ταινία σε υψηλή ανάλυση.
Πρέπει να τους πούμε πόσο δύσκολα ήταν,
τι κάναμε, για να δούμε νεά ταινία.
"Νέες κυκλοφορίες την Τρίτη" στο βιντεοκλάμπ,
υπόσχονταν 100 αντίγραφα του Jurassic Park,
πήγαινες νωρίς στο σταντ
και γύρναγες κάθε αντίγραφο κι έλεγε
"Εκτός αποθέματος".
"Γαμώτο!"
Πήγαινες στο ταμείο.
"Επέστρεψε κανείς το Jurassic Park;"
Απαντούσαν "Όχι, αλλά θα το έχω σε δυο ώρες".
"Θα περιμένω!" Και περίμενες στο ταμείο,
κοίταγες από το παράθυρο, στις επιστροφές, σαν σπασίκλας,
κοίταγες.
Έβλεπες κόσμο να επιστρέφει ταινίες
και τις διάβαζες πολύ γρήγορα.
Έβλεπες μία, είχε το J και το U.
Σκεφτόσουν "Νομίζω…"
"Κύριε! Κάποιος επέστρεψε το Jurassic Park!
Έχει το J και το U! Σίγουρα είναι το Jurassic Park!
Είμαι εδώ τέσσερεις ώρες. Σας παρακαλώ!"
Ο τύπος σου έλεγε "Ορίστε, φίλε".
Έλεγες "Ευχαριστώ πολύ. Ναι!"
Το έβλεπες κι έλεγες "Jumanji; Δεν θέλω αυτό!"
Τα παιδιά είναι τυχερά!
Πίνω νερό…
Πίνω εμφιαλωμένο νερό
και ξεκίνησε… Με 9,5 pH
μου το πούλησε ο γιος μου.
Αυτή είναι η νέα γενιά. Τόσο τυχερή είναι.
Δίνω πέντε δολάρια το μπουκάλι. Τι στο καλό κάνω;
Μια μέρα επέστρεψε ο γιος μου απ' το σχολείο.
Πήγαινε τετάρτη.
Δεν θυμάμαι τι τάξη. Ήταν...
Ήταν πολύ μικρός κι επέστρεψε με σημείωμα από τη δασκάλα
"Μπορείτε να δώσετε εμφιαλωμένα νερά στον γιο σας;
Τρία μπουκάλια, παρακαλώ,
γιατί κλείνουμε τις βρύσες".
Λέω "Τι;" Λένε "Ιδανικά με 9,5 pH.
Είναι πιο υγιεινό νερό".
Λέω "Τζο, τι είναι το νερό με 9,5 pH;"
Απαντά "Θέλουν να πίνουμε νερό με 9,5 pH.
Είναι πιο υγιεινό για μας".
"Τι σημαίνει το pH, Τζο;" Λέει "Ιδανική ενυδάτωση".
Λέω "Τι;"
Το βλαμμένο δεν ξέρει τι είναι. Ούτε κι εγώ.
Λέω "Γιατί κλείνουν τις βρύσες, Τζο; Τι συμβαίνει;"
Λέει "Το νερό έχει φθόριο
και δεν είναι καλό για μας,
οπότε κλείνουν τις βρύσες,
επειδή το νερό έχει φθόριο".
Λέω "Τζο, δεν πλένεις τα δόντια σου.
Πιες όλο το νερό".
Φθόριο στο νερό!
Κλείνουν όλες τις βρύσες στο σχολείο.
Κλείστε τις!
Άρχισα να παίρνω εμφιαλωμένα για τα παιδιά.
Τι στο καλο; Εμείς πίναμε από τις βρύσες!
Εξελίχθηκα μια χαρά, πιστεύω.
Πολλοί από εμάς.
Απολαμβάναμε τις βρύσες. Το θυμάστε;
Όταν έβγαινε διάλειμμα κάθε τάξη;
Έβγαινε κάθε τάξη
κι έμπαιναν σε γραμμή, μπροστά από τις βρύσες,
κάθε παιδί είχε δέκα δεύτερα να πιει όσο νερό μπορεί.
Τα άλλα παιδιά μέτραγαν.
"Χίλια ένα, χίλια δυο,
χίλια τρία, χίλια τέσσερα…"
Το στόμα του παιδιού πήγαινε…
"Χίλια τέσσερα, χίλια πέντε, χίλια έξι…"
"Χίλια επτά, χίλια οκτώ…"
Το παιδί πάσχιζε!
Γιατί ο υδραυλικός που έβαλε τη βρύση
άφησε την πίεση χαμηλά,
ίσα που έσταζε!
Το παιδί το έγλειφε, το ρούφαγε!
Πόσο υγιεινό ήταν αυτό;
Να ρουφάς…
Και η πράσινη γλίτσα που είχε;
Τι στο καλό ήταν; COVID-14?
Αυτά τα παιδιά δεν ξέρουν τι είναι λάστιχο!
Δεν ξέρουν τι είναι το λάστιχο. Ήταν το εμφιαλωμένο μας νερό!
Άραζες πέντε ώρες με τους φίλους σου.
Τους κοίταζες. "Διψάτε;" "Ναι!"
Πηγαίναμε σε κάποιο σπίτι
που είχε λάστιχο στο γκαζόν.
Ήταν για όλους! Όλοι μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν.
Δημόσια περιουσία!
Κι έτρεχες, τρέχαμε όλοι.
Ποιος θα προλάβαινε το λάστιχο; "Το έπιασα πρώτος!"
Το παιδί νόμιζε ότι νίκησε, αλλά όχι!
Δεν ξέρει ότι έχει νερό στη μέση του λάστιχου
που καίει στους 450 βαθμούς!
Θα πιει σκέτη λάβα. "Άνοιξέ το!"
Τα σημερινά παιδιά δεν ξέρουν από λάστιχα!
Δεν ξέρουν τι είναι το λάστιχο!
Ρώτησα τον γιο μου "Ξέρεις τι είναι το λάστιχο;"
Λέει "Οι σκρόφες στο κλαμπ, μπαμπά;" Λέω "Τζο…"
Είναι πολύ τυχερά.
Το λατρεύω, όμως. Θα πω το εξής.
Λατρεύω την ψηφιακή εποχή, όσα έχουμε.
Τη λατρεύω.
Είναι πιο εύκολο να μεγαλώνεις παιδιά, έτσι;
Η μαμά του κι εγώ χωρίσαμε, πριν καιρό,
αλλά είμαστε κοντά, είμαστε καλοί γονείς, λόγω αυτών των εργαλείων.
Καταλαβαίνετε; Λόγω του FaceTime,
λόγω των εφαρμογών, μπορούμε να τον παρακολουθούμε.
Συνεργαζόμαστε σαν ομάδα. Το λατρεύω!
Μένει κοτνά σε μένα.
Έχει κωδικούς του σπιτιού μου.
Έχει ό,τι χρειάζεται. Αν ο γιος μείνει σε μένα
και λείπω, την παίρνω στο FaceTime
και πηγαίνει εκεί, φροντίζει ό,τι χρειάζεται.
Η καλύτερη φάση, τη λατρεύω.
Αλλά υπάρχει θέμα.
Όσα εργαλεία κι αν έχουμε, οι έφηβοι είναι έφηβοι.
Κάνει τις ίδιες μαλακίες που έκανα κι εγώ ως παιδί.
Και δεν τον νοιάζει!
Νομίζει ότι τη γλιτώνει. Δεν καταλαβαίνω πώς.
Ξέρει ότι έχω κάμερες. Δεν τον νοιάζει!
Τέλειο παράδειγμα. Πήγαινα στο Κονέκτικατ.
Αυτό έγινε όταν ήταν 15.
Πήγαινα στο Κονέκτικατ και είπα στον γιο μου
"Τζο, κοίτα. Πάω στο Κονέκτικατ, εντάξει;
Αν κάνεις πάρτι, θα το μάθω.
Οπότε, μην κάνεις πάρτι".
Κι απαντά "Μπαμπά, δεν θα κάνω πάρτι".
Λέω "Τζο, άκου με. Μην κάνεις πάρτι, εντάξει;"
Λέει "Μπαμπά, δεν θα κάνω πάρτι.
Υπόσχομαι. Δεν καλώ κανέναν".
Λέω "Άκου με. Αν κάνεις πάρτι
και κάποιος φίλος σου πηδήξει στην πισίνα
και σπάσει τον λαιμό του,
θα μου κάνουν μήνυση
και όλα όσα κόπιασα
να σου δώσω, όταν πεθάνω,
θα πάνε στον μαλάκα τον Ντέιβ,
επειδή πήδηξε στο ρηχό άκρο στις δυο το πρωί
με κλειστά τα φώτα.
Θες να τα δώσεις όλα στον βλάκα τον Ντέιβ;"
Λέει "Όχι, μπαμπά! Μην ανησυχείς".
Λέω "Ορκίσου". "Ορκίζομαι!"
Πάω στο Κονέκτικατ.
Πέντε η ώρα το πρωί στο Κονέκτικατ
είναι δυο το πρωί στο Λος Άντζελες.
Ξυπνάω έτσι.
Η εφαρμογή της κάμερας. Την ανοίγω.
Παιδιά περπατάνε από το σπίτι στην πισίνα.
"Μαλακισμένο!
Μαλακισμένο!
Γαμώτο! Ψεύτη!
Πόσα γαμημένα παιδιά είναι;
Γαμώτο!"
Ο τελευταίος στην κάμερα ήταν ο γιος μου.
Πέρασε έτσι από την κάμερα.
Παίρνω τη μάνα του.
"Γεια. Δεν θα πιστέψεις τι κάνει ο γιος σου".
"Θεέ μου, τι κάνει;"
"Κάνει πάρτι!"
"Τι; Είπε, κοιμόταν".
"Δεν κοιμάται!
Κάνει πάρτι, στην πισίνα".
"Τι στο καλό;" "Το ξέρω! Τι στο καλό, έτσι;"
"Ξέρεις τι του είπα;" "Τι του είπες;"
"Του είπα ότι αν κάποιος πηδήξει στην πισίνα,
θα σπάσει λαιμό. Θα με μηνύσουν".
"Το ξέρω!" "Όταν με μηνύσουν…"
"Τι θα γίνει;" "Αν με μηνύσουν, πάνε τα λεφτά σου!"
Λέει "Τι στο καλό;" Λέω "Τι στο καλό;"
Λέει "Πάμε!" Λέω "Πάμε!"
Μπαίνουμε στο αμάξι της.
Με έβαλε στον συνοδηγό.
"Ο γιος σου είναι μαλάκας". "Το ξέρω!"
Πιάνω τη ζώνη.
Φτάνουμε στο σπίτι. Τα φώτα είναι κλειστά.
Τα παιδιά φεύγουν. Πάει στην μπροστινή πόρτα.
"Άνοιξε την πόρτα!
Τζο! Άνοιξε τη γαμημένη πόρτα!"
Ανοίγει την πόρτα, σαν να ξύπνησε.
"Ξέρουμε ότι δεν κοιμόσουν. Τα πόδια σου είναι βρεγμένα.
Δεν το πιστεύω ότι έκανες πάρτι.
Ο μπαμπάς σου θύμωσε".
"Ο μπαμπάς θύμωσε;'"
"Ο μπαμπάς σου θύμσε πολύ".
"Τι εννοείς, θύμωσε;'"
"Ο μπαμπάς σου θύμωσε".
Το κινητό είχε ακόμα το Bluetooth.
Ούρλιαζα στο μπροστινό κάθισμα για 15 λεπτά.
Είναι το τέταρτο σόου μου στο Netflix.
Θα σας πω,
είναι μια σχέση αγάπης και μίσους με το Netflix.
Τους αγαπώ μέχρι θανατου. Είναι το τέταρτο σόου μου.
Αλλά το πρώτο; Δεν το έδωσαν σε μένα!
Και είναι εδώ! Τα στελέχη είναι εδώ. Σας βλέπω!
Τους λατρεύω γι' αυτό.
Αλλά δεν ήξεραν ότι είμαι άλλη περίπτωση.
Αν μου πεις όχι,
θα σου δείξω γιατί πρέπει να πεις ναι.
Όταν δείτε το Ζωντανά στο Σιάτλ, το πρώτο μου σόου στο Netflix,
να ξέρετε ότι το Netflix μου είπε όχι πολλές φορές
κι έπρεπε να πληρώσω μόνος μου!
Τα πλήρωσα όλα.
Όλα. Ό,τι είχα μαζέψει από το 1989
τα έδωσα για το σόου.
Έμεινα ταπί!
Επάνω στο πράσινο δωμάτιο, έκλαιγα στον μάνατζέρ μου.
"Αυτό είναι χάλια!"
Ο γιος μου κοιμόταν στον καναπέ.
"Αυτό είναι χάλια! Γιατί να πληρώσω για το σόου μου;
Με ανοίγουν άλλοι. Έχουν σόου.
Εγώ να μην έχω;"
Και ο μάνατζέρ μου είπε "Σκίσε, μη σε νοιάζει. Θα τα καταφέρουμε.
Βγες και κάνε το καλύτερό σου". Ήμουν…
"Στη σκηνή, ο Τζό Κόι!" Βγήκα σαν να μην έκλαιγα.
"Χαίρετε".
Όχι μόνο μου είπαν όχι,
αλλά όταν έμαθαν ότι το γύριζα,
πήραν τον μάνατζέρ μου δυο μέρες πριν
και του είπαν "Μάθαμε ότι ο Τζο Κόι γυρνάει το δικό του σόου.
Να ξέρετε ότι δεν το θέλουμε".
Τι στο καλό;
Όντως το είπαν!
Τέτοια πίεση υπάρχει… Τι;
Το μοναδικό δίκτυο που θέλω να πληρώσει
και μου λένε "Δεν το θέλουμε".
Δεν το γύρισα ακόμη!
Έχω μόνο τις κάμερες!
Δεν με σταμάτησαν. Το έκανα.
Ξυπόλητος! Ανεξαρτήτως εμποδίου.
Συγγνώμη που κάνω διάλεξη TED.
Δεν θέλω να μιλάω για το μουνί της μάνας μου 15 λεπτά
και μετά να σας παρακινήσω.
Ενίοτε, πρέπει να παλέψεις, για να πετύχεις.
Πίσω από κάθε επιτυχία, υπάρχει μεγάλος αγώνας.
Μην ακυρώσει κανείς τα όνειρά σας!
Όχι ότι το Netflix ακύρωσε τα δικά μου,
αλλά ήταν όνειρό μου, δεν θα μου λέγατε όχι.
Θα πέθαινα, προσπαθώντας.
Ήμουν ταπί, όταν το γύρισα!
Το επεξεργάστηκα μόνος μου…
Έγινα επιμελητής, παραγωγός. Τα έκανα όλα, κάθε ρόλο.
Το έφτιαξα και το έδωσα στο Netflix.
Είπα "Ξέρω ότι μου είπατε όχι,
αλλά θα το δείτε άλλη μια φορά;"
Το άφησα στο γραφείο τους.
Με πήραν μια ώρα μετά. "Μην το δώσεις αλλού, τι θέλουμε".
Αυτή είναι η ιστορία.
Ξέρω ότι ζούμε σε δύσκολη εποχή.
Όλοι ακούμε το ίδιο πράγμα
"Δεν είναι δίκαιη για όλους"
και πολλοί λέτε "Γάμησέ το, σταμάτα.
Έχουμε 2022.
Σταμάτα, είναι ελεεινή δικαιολογία". Όχι, δεν είναι!
Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευκαιρίες.
Δεν ακουγόμαστε όλοι.
Δεν έχουμε όλοι ίσες ευκαιρίες.
Κάποιοι κοπιάζουν περισσότερο
και πρέπει να το ξέρουμε αυτό.
Να το ξέρετε. Δεν είναι εύκολο για όλους.
Υπάρχουν πολλές φωνές εδώ που πρέπει να ακουστούν
και δεν έχουμε τις ίδιες ευκαιρίες όλοι.
Καταλάβετέ το. Δεν είναι εύκολο για όλους.
Θα σας πω μια ιστορία,
για να προωθήσω το Ζωντανά στο Σιάτλ.
Θα σας πω πόσο δύσκολα ήταν για μένα.
Αυτό συνέβη το 2016, δεν ήταν πολύ παλιά.
Θα σας πω την ιστορία για το Ζωντανά στο Σιάτλ.
Με έβαλαν σε σόου, για να το προωθήσω.
Δεν θα σας πω το όνομα του σόου.
Υπέβαλα το νούμερό μου
και έλαβα αυτό το σημείωμα.
Ακούστε με.
Το σημείωμα έλεγε "Πολύ ωραίο νούμερο, κε Κόι,
αλλά θα βγάλετε το αστείο με την προφορά;"
Δεν το κατάλαβα αυτό.
Έμεινα έκπληκτος. Είπα "Τι στο καλό;
Εννοούν το αστείο με τη μάνα μου;
Γιατί δεν αφορούσε την προφορά της.
Ήταν για τον ρόλο της ως μάνα.
Μιλάει αγγλικά, ζει στην Αμερική.
Και βλέπει τα σόου σας.
Αλλά δεν θέλετε να ακουστεί η φωνή της στο σόου;"
Έμεινα έκπληκτος. Ήταν το 2016.
Τότε συνέβη.
Το μόνο που ήθελα να ξέρω… Να τι είπα στον εαυτό μου.
Πήρε ο Τζεφ Φοξγουόρθι το ίδιο σημείωμα;
Δεν τον κακολογώ. Λατρεύω τον Φοξγουόρθι!
Αλλά πήρε το ίδιο σημείωμα; Επειδή έχει προφορά.
Είναι Αμερικάνος, μιλάει αγγλικά.
Αλλά δεν βλέπω τη διαφορά μεταξύ του Φοξγουόρθι να λέει
"Τι θέλετε για πρωινό;"
και της μαμάς μου να λέει "Τι θέλευε για πρωινό;"
Δεν ακούω κάτι διαφορετικό, είναι συστημικός ρατσισμός,
αυτό λέω!
Δεν έχουμε όλοι τις ίδιες…
Λέω, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευκαιρίες.
Να το ξέρετε αυτό.
Υπάρχουν πολλές φωνές που θέλουν ν' ακουστούν.
Πολλοί από μας.
Και χαίρομαι που το έκανα.
Γιατί μετά από αυτό, πήρα το επόμενο σόου.
Πήρα το Comin' in Hot.
"Πού θες να πας;" "Θέλω να πάω στη Χαβάη.
Θέλω να παρουσιάσω τους Φιλιππινέζους και άλλες κουλτούρες".
"Πού θα πας στο τρίτο;"
"Στις Φιλιππίνες".
Δεν ήταν ειδικό σόου!
"Θέλω να αφιερώσω μια ώρα,
μια ώρα παράστασης στην κουλτούρα της μαμάς μου.
Τη συζητάω, κάνω αστεία και διασκεδάζω.
Αλλά θέλω να δείξω στον κόσμο τους Φιλιππινέζους,
τι τρώνε,
πώς μοιάζουν".
Ήθελα να τους δώσω ευκαιρία,
γιατί ξέρω πόσο δύσκολα πέρασα εγώ από την πόρτα,
οπότε θα το κάνω.
Θα παρουσιάσω τους Φιλιππινέζους που ζουν στις Φιλιππίνες.
Θα βοηθήσω Φιλιππινέζους στις ΗΠΑ
να δείξουν το ταλέντο τους στις Φιλιππίνες.
Αυτό θέλω να κάνω.
Αυτό κάνουν οι Φιλιππινέζοι.
Όταν κάποιος τα καταφέρνει,
βοηθάμε και τους υπόλοιπους.
Κοιτάξτε μας!
Γελάμε με τις ίδιες μαλακίες!
Αν κλείσετε τα φώτα, έχουμε και ίδιο χρώμα.
Αλλά όταν ανοίγουν τα φώτα, ξαφνικά, διαχωριζόμαστε,
γινόμαστε αδαείς, σταματήστε το.
Αυτό είναι.
Χαίρομαι που κάνω σόου εδώ.
Χαίρομαι που έκανα σόου και στις Φιλιππίνες.
Χαίρομαι που αφιέρωσα μια ώρα,
για να δει ο κόσμος τι υπέροχο φαγητό και ανθρώπους έχουμε,
να δει ότι μιλάμε αγγλικά.
Ξέρετε πώς βοηθιέται ο τουρισμός;
Υπάρχουν πολλοί που μου λένε
"Θα πάμε κάπου στην Ασία για διακοπές".
Λέω "Φιλιππίνες".
"Δεν ξέρω. Πώς είναι εκεί;"
Τώρα ξέρουν!
Βλέπουν το σόου και λένε "Ίσως να πάμε.
Γαμώτο! Μιλάνε αγγλικά εκεί; Πάμε!"
Ξέρετε πόσο ωραία είναι στις Φιλιππίνες;
Αν χαθείτε, κάποιος θα σας βοηθήσει.
Τους χτυπάτε στον ώμο
και σας μιλάνε αγγλικά, σας πάνε εκεί που θέλετε.
Αν πάτε στην Κορέα και χαθείτε, τι θα γίνει;
Θα χαθείτε στη γαμημένη Κορέα!
Θα περπατάτε μια ώρα, ψάχνοντας ένα Starbucks
και θα καταλήξετε στη Βόρεια Κορέα.
Καλά να πάθετε!
Ας πηγαίνατε στις Φιλιππίνες!
Αν χαθείτε στις Φιλιππίνες, ψάχνοντας Starbucks,
ρωτήστε οποιονδήποτε. "Συγγνώμη, πώς θα πάω στο Starbucks;
Ξέρετε πώς πάω στο Starbucks;"
Θα πουν αμέσως "Ναι, θα σας πάω…"
"Λατρεύω τα Starbucks!
Το αγαπημένο μου είναι το φραπουτσίνο μόκα!
Λατρεύω τα Starbucks!"
Οι οδηγίες θα είναι περίεργες.
Δεν έχουν σήμανση στα μίλια, όπως εδώ.
Δεν έχουν ίδιους δρόμους. Αλλά θα σας πάνε εκεί.
Θα υπάρχουν ορόσημα,
κάποιοι δρόμοι που σας οδηγούν εκεί.
Δώστε προσοχή!
"Λοιπόν, ακούστε προσεκτικά, εντάξει;
Έτσι θα πάτε στο Starbucks.
Αυτό που πρέπει να κάνετε…
Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να ακολουθήσετε τον χωματόδρομο
για περίπου…
τρία τραγούδια.
Διαλέξτε μέχρι τρία τραγούδια.
Στο τρίτο τραγούδι, ψάξτε για ένα κίτρινο φορτηγό με δυο ρόδες.
Όταν το δείτε, στρίψτε αριστερά.
Συνεχίστε ευθεία για περίπου…
έντεκα δευτερόλεπτα.
Και στο εντέκατο δευτερόλεπτο,
θα σας προσπεράσει ένας σκύλος.
Ακολουθήστε τον. Πάει στα Starbucks συνέχεια".
Είμαι φίλος με τον Τόμι Λι από τους Mötley Crüe.
Δεν ξέρω αν είναι εδώ, αλλά…
Θα σας πω μια ιστορία.
Σας τη λέω, επειδή όταν βγήκε το In His Elements,
το σόου μου από τις Φιλιππίνες, με πήρε τηλέφωνο.
Και μου λέει το εξής.
"Αδερφέ.
Μόλις είδα το In His Elements
και θέλω να ξέρεις ότι ήταν γαμάτο".
Μη με ρωτάτε γιατί ο Τόμι Λι μιλάει σαν τον Κιάνου Ριβς
στο Bill & Ted's Excellent Adventure.
Έτσι μιλάει ο Τόμι και το λατρεύω.
"Αδερφέ.
Μόλις είδα το In His Elements.
Ήταν γαμάτο".
Λέω "Ευχαριστώ, Τόμι". "Ναι, Τζο.
Αλλά ήθελα να…
Ήθελα να σου κάνω μια ερώτηση".
Λέω "Τι είναι, Τόμι;"
Λέει "Όταν έλεγες τα αστεία σου,
τους έλεγες πότε να γελάσουν ή να χειροκροτήσουν;"
Λέω "Όχι, Τόμι, μιλάνε άπταιστα αγγλικά
στις Φιλιππίνες και λατρεύουν την αμερικάνικη ψυχαγωγία.
Καταλαβαίνουν όλα τα αστεία". "Αλήθεια;" "Ναι!"
"Αυτό είναι γαμάτο!"
Λέω "Τόμι, οι Mötley Crüe περιοδεύουν πάνω από 45 χρόνια.
Δεν πήγατε ποτέ στις Φιλιππίνες;"
"Ούτε μια φορά".
Λέω "Γιατί;" "Νομίζαμε ότι δεν καταλάβαιναν".
Λέω "Τόμι, όχι μόνο καταλαβαίνουν,
αλλά λένε τα τραγούδια σας καλύτερα από εσάς.
Ρώτα τους Journey".
Ξέρω ότι κάποιοι σκέφτεστε "Μισό λεπτό.
Ο Στιβ Πέρι είναι Φιλιππινέζος;"
Ο Στιβ Πέρι έχει να τραγουδήσει με τους Journey πάνω από 40 χρόνια!
Ο τραγουδιστής των Journey
είναι ένας μικρός αστέρας του καραόκε, ονόματι Αρνέλ Πινέντα.
Μικρός! Απίστευτη φωνή.
Μιλάμε για όνειρο!
Διέλυσε κάθε εμπόδιο μπροστά του!
Τα κατάφερε.
Αν θέλετε κίνητρα στη ζωή, ακολουθήστε τον Αρνέλ Πινέντα.
Ζει σε τριτοκοσμική χώρα και θέλει να γίνει αστέρι της ροκ.
Μην ακούσω να πείτε
"Είναι δύσκολες οι ευκαιρίες εδώ".
Ακολουθήστε τα βήματά του!
Κοιτάξτε. Είναι δύσκολα για όλους.
Αλλά είναι μια απίστευτη ιστορία.
Θέλω να κάνω μια τηλεοπτική ταινία.
Να γράψω σειρά τεσσάρων επεισοδίων για το Netflix,
το καλό που σας θέλω να την αγοράσετε τώρα!
Γιατί θα κερδίσω Emmy!
Θα κερδίσω Emmy γι' αυτό!
Θα κερδίσω ένα Emmy!
Ξέρω τη σκηνή που θα μου κερδίσει το Emmy,
γιατί θα τη γράψω εγώ.
Θα είναι υπέροχη.
Θα τραγουδάει ο Αρνέλ σε κλαμπ με καραόκε.
Θα μπει η μαμά του. "Αρνέλ!
Τι κάνεις εδώ,
τραγουδάς και χορεύεις έτσι;
Έπρεπε να είσαι στη νοσηλευτική!"
"Μαμά, δεν θέλω να γίνω νοσοκόμος!
Θέλω να γίνω ροκ σταρ!"
"Δεν μπορείς να γίνεις ροκ σταρ! Είσαι Φιλιππινέζος!
Έχουμε νοσοκόμες στην οικογένεια.
Δεν έχουμε ροκ σταρ!"
"Μα μόνο εγώ έχω ωραία φωνή
και θέλω να κυνηγήσω το όνειρό μου, να γίνω ροκ σταρ!"
"Δεν μπορείς να γίνεις ροκ σταρ!
Θα γίνεις νοσοκόμος, όπως οι υπόλοιποι!"
"Δεν θέλω να γίνω νοσοκόμος!" "Θα γίνεις!"
Μετά μπαίνει ο πατέρας του.
"Εντάξει, φτάνει η διαφωνία.
Συγγνώμη που άργησα, Αρνέλ.
Έδινα οδηγίες για τα Starbucks.
Γλυκιά μου,
αν ο Αρνέλ θέλει να γίνει ροκ σταρ, άσ' τον να γίνει!
Έχουμε αρκετές νοσοκόμες στην οικογένεια".
"Ανησυχώ για αυτόν, αφού θα πεθάνω!
Μήπως δεν έκανα σωστή δουλειά ως μητέρα,
δίνοντάς του λάθος κατεύθυνση.
Τώρα, δεν έχει επιδόματα και τίποτα".
"Σταμάτα. Θεέ μου.
Άσ' τον να ακολουθήσει το όνειρό του. Έχει υπέροχη φωνή!
Αν του συμβεί κάτι, αφού πεθάνουμε,
έχουμε πολλές νοσοκόμες στην οικογένεια.
Τι λες, γλυκιά μου;
Άσ' τον να κυνηγήσει το όνειρό του, έλα!"
"Έχεις δίκιο.
Αρνέλ,
κυνήγα το όνειρό σου και γίνε ροκ σταρ".
"Ευχαριστώ, μητέρα".
"Ορίστε.
Η μάνα σου κι εγώ σου δίνουμε την ευχή μας.
Αρνέλ, κυνήγησε το όνειρό σου".
"Ευχαριστώ, πατέρα".
"Παρακαλώ, γιε μου.
Ανέβα στη σκηνή και δείξε μας το ταλέντο σου".
"Ναι, πατέρα".
"Αρνέλ!" "Ναι, πατέρα;"
"Αρνέλ,
υποσχέσου μου κάτι, καθώς κυνηγάς το όνειρό σου".
"Τι πράγμα, πατέρα;"
"Μη σταματάς να πιστεύεις".
Αυτό είναι για Emmy! Πείτε το αντίθετο!
Είναι για Emmy, το καλό που σας θέλω να κερδίσω!
Τι μάθαμε από αυτήν την ιστορία;
Πρώτον, κυνήγα τα όνειρά σου,
όσο δύσκολο κι αν είναι.
Κατέκτησέ τα όλα, θα τα καταφέρεις! Υπέροχη ιστορία.
Αλλά και από την άλλη,
υπέροχη ερωτική ιστορία των γονιών,
να το συζητάνε!
Αυτό είναι το κλειδί μιας επιτυχημένης σχέσης.
Μάθαμε ότι με τη συζήτηση, όλα διορθώνονται.
Η συζήτηση είναι το κλειδί μιας σχέσης.
Κι αυτό θα το μάθουμε από την ταινία.
Κοιτάξτε πόσες σχέσεις τελειώνουν, επειδή δεν συζητάνε οι άνθρωποι!
Μισούν να συζητάνε
κι όταν δεν συζητάς, η σχέση τελειώνει.
Ξέρετε ποιοι μισούν τη συζήτηση; Οι άντρες!
Οι γυναίκες λατρεύουν να συζητάνε.
Μόνο συζητάνε!
Αν δεν θες να της μιλήσεις εκείνη τη στιγμή, μίλα σε άλλον.
Όχι στον οποιονδήποτε.
Μη μιλήσεις στον κολλητό σου. Θα τελειώσει και αυτή η σχέση.
Ο κολλητός σου τη μισούσε.
Περίμενε να χωρίσετε.
"Δεν θα πιστέψεις τι έκανε".
"Ξέρω, μη μου πεις τίποτα.
Πάντα έτσι ήταν, φίλε!"
Τι συμβουλή είναι αυτή; "Πάντα έτσι ήταν, φίλε!
"Μα δεν σου είπα". "Δεν χρειάζεται, αδερφέ!"
Μην τον ακούσετε. Απομακρυνθείτε από αυτόν.
Πηγαίνετε σε κάποιον που δεν σας ξέρει.
Σε ψυχολόγο!
Πληρώστε! 11ο δολάρια την ώρα.
Ας τα βρει ο γιατρός.
Δείτε, θα το ευχαριστηθείτε.
Πηγαίνετε εκεί.
Όλοι θα χαρούν τα 110 δολ. "Ορίστε.
Ακούστε τι έκανε η σκρόφα".
Μιλάς για μια ώρα.
Σε κοιτάει ο γιατρός και λέει
"Εντάξει, ακούω και έχεις λάθος.
Πήγαινε να ζητήσεις συγγνώμη".
"Ωραία, ευχαριστώ".
Αυτό γίνεται στη θεραπεία!
Γι' αυτόν όταν την κοροϊδεύουν, νευριάζω.
Όλοι χρειαζόμαστε ψυχοθεραπεία!
Δεν είναι κακό. Μην ντρέπεστε.
Και μην κοροϊδεύετε όσους κάνουν.
"Κάνει ψυχοθεραπεία; Θα είναι τρελός!"
Αυτό είναι μαλακία!
Δεν είσαι τρελός, επειδή κάνεις! Όλοι τρελοί είμαστε!
Όλοι εδώ είμαστε τρελοί!
Κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ.
Είμαστε όλοι τρελοί! Μην προσποιείστε το αντίθετο.
Περπατάτε ποτέ στον δρόμο μόνοι σας και βλέπετε απέναντι
κάποιον να περπατά και να μιλά στον εαυτό του;
Λέτε τότε
"Κοίτα τον τρελό, μιλάει μόνος του!"
Σε ποιον μιλάς;
Περπατάς μόνος σου
και είπες στον εαυτό σου να κοιτάξει κάπου που κοιτάς ήδη!
Τρελέ μπάσταρδε!
Μίλα! Είναι καλό! Συζήτα το!
Οι άντρες το μισούν. Θα παλέψουμε μέχρι τέλους.
"Θα μου μιλήσεις, επιτέλους;"
"Όχι. Ξέρεις τι έγινε. Μην κάνεις ότι δεν ξέρεις.
Θες να με κάνεις να το πω. Ξέρεις τι έκανες".
"Όχι, δεν ξέρω! Αυτό σε ρωτάω!"
"Αν πρέπει να ρωτήσεις, γάμα το.
Τίποτε δεν συνέβη.
Τίποτε δεν συνέβη!
Νευρίασα χωρίς λόγο!
Διάλεξα να είμαι νευριασμένη!"
"Θεέ μου, είσαι τρελή!"
"Εσύ είσαι τρελός!" "Όχι, εσύ είσαι!"
"Όχι, εσύ είσαι! Πάω να σου μιλήσω σαν ενήλικας.
"Αν δεν απαντήσεις, δεν θα ξέρω.
"Πες μου, τι στο καλό έκανα;"
"Αν δεν ξέρεις, γάμα το". "Θεέ μου!
Πες μου κάτι!"
"Έτσι θα κάνεις;" "Ναι! Πες μου".
"Θες αλήθεια να μάθεις;
Θες να μάθεις τι συνέβη;"
"Ναι, θέλω". "Αλήθεια θες να μάθεις;"
"Ναι! Πες μου, μωρό μου, τι;
Τι στο καλό έκανα;"
"Όταν είπε ότι ρούφαγα πουλί και όλοι γέλαγαν,
δεν είπες τίποτα! Δεν ρουφάω πουλιά, ηλίθια!
Δεν ρουφάω πουλιά, ηλίθια!"
Σας αγαπώ, ευχαριστώ πολύ.
Λος Άντζελες, Καλιφόρνια!
Χειροκροτήστε τον Τζο Κόι!
Θα μοιραστώ τη στιγμή με τον μονάκριβο γιο μου!
Φέρτε τον γιο μου γρήγορα.
Μέναμε εδώ πιο κάτω, όταν δούλευα στο Nordstrom Rack.
Αυτός είναι το δεξί μου χέρι!
Δεν μπορώ...
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Ζαρογιαννοπούλου