Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Los Angeles! Jesteście gotowi?
NA ŻYWO
Panie i panowie…
FORUM, LOS ANGELES
Jo Koy!
Udało się, Los Angeles!
Długo na to czekałem.
Jesteśmy w Forum!
Wreszcie! Dwa lata!
Wiecie, co było do bani? Potrafię tylko
robić stand-up. Kiedy odebrali mi tę możliwość,
spojrzałem na syna i powiedziałem:
„Joe, to jedyne, co umiem robić!”
I dodałem: „Będziemy głodować.
Ale z uśmiechem na ustach”.
Było do bani! Ale już wróciliśmy.
Wszyscy się cieszą. Pełna sala!
Kilka osób wciąż nosi maseczkę. W porządku.
Wasz wybór, nie będę się nabijał.
Nie skreślajcie mnie za to, proszę!
To tylko moja opinia.
Brawa dla was, że chcecie ją nosić.
Ale możliwe, że złapiecie dzisiaj wirusa.
Nie zachowujecie dwóch metrów dystansu.
Siedzicie blisko siebie. Ludzie będą się tak śmiać…
A wy macie te maseczki.
Nienawidziłem tych pieprzonych maseczek.
Nie zrozumcie mnie źle. Nosiliśmy je, baliśmy się.
Wracam pamięcią, bo przez dwa lata byłem w zamknięciu,
więc tylko o tym mogę mówić.
Wszyscy się baliśmy! Mieliśmy tylko te maseczki.
Pamiętamy, jak siedzieliśmy przed telewizorem,
aż tu nagle pojawił się prezenter i mówi:
„Z ostatniej chwili! Wszędzie umierają ludzie!
Zobaczcie sami!”. I wtedy pokazali jakiegoś Azjatę…
który upadł na ziemię. Weszli faceci w kombinezonach.
„O mój Boże”.
„Powiemy wam, co zrobić”.
Co jest, kurwa?
Wracają. „Oto, co musicie zrobić:
załóżcie papierowy kwadrat na usta.
Powinno być dobrze”. „Bez kitu?” „Tak”.
„I uzupełnijcie zapasy, bo nie wiemy, ile to potrwa”.
„Co do kurwy nędzy?”
Zapełniłem lodówkę na dwa tygodnie.
Myślałem, że tyle to potrwa.
Wielu ojców tak myślało.
A to gówno trwało przez dwa pieprzone lata!
Mój syn tyle je, że starczyło żarcia na cztery dni!
Każdy ojciec podpisałby się pod tym.
Byliśmy jak bohaterowie, kiedy zabrakło jedzenia.
Jak bohaterowie,
bo każdy mógł powiedzieć rodzinie:
„Zdobędę dla was jedzenie.
Zaryzykuję życie, żeby zdobyć dla rodziny
makaron z serem,
masło orzechowe i żelki w jednym słoiku”.
„Niech ktoś da mi maseczkę”.
Nosiliście te pieprzone maseczki.
Wszyscy!
Nie wiemy, czy nas chroniły.
Ale coś sobie wtedy uświadomiłem.
Nie wiem, czy mnie chroniła, ale coś zrozumiałem.
Kiedy założyłem maseczkę po raz pierwszy,
zdałem sobie sprawę, że mój oddech śmierdzi.
Jasna cholera!
Nigdy wcześniej nie czułem własnego oddechu!
Chyba mówię w imieniu wielu z nas.
Po raz pierwszy poczuliśmy swój własny oddech!
A ci, którzy przyszli dzisiaj w maseczce, myślą:
„Wiem, o czym on gada”. Tak!
Kiedy to się zaczęło?
Pamiętam, jak stałem w sklepie w maseczce,
ktoś stał obok, poczułem ten zapach i pomyślałem:
„Boże! Czy to…?”
„Ten skurwiel ma cholerne ubytki!”
Zacząłem mieć mdłości.
„Przepraszam”.
Wróciłem do samochodu i nadal czułem ten zapach.
„O kurwa! To byłem ja?”
„To byłem ja?”
Pieprzona maseczka. Nienawidzę jej!
Ale też ją kocham, bo dzięki niej nitkuję teraz zęby.
A ci, którzy robią tak…
Wiecie, co to jest?
To stek tomahawk między waszymi zębami.
Musicie się nim zająć.
Umiera.
Nie będę ściemniał. Pierwszy miesiąc był najgorszy.
Wszyscy zachowywali się tak samo. To było straszne!
Pamiętacie pierwsze wyjście?
Nie chcieliśmy dzielić się przestrzenią.
Dwa metry? Chrzanić to! Dwadzieścia!
Widzisz, że ktoś idzie z naprzeciwka.
„Przepraszam, czy mógłbyś…?”
„Proszę bardzo. Dwa metry”.
„To pan!”
„Proszę”.
Tak wyglądał pierwszy miesiąc! Wszyscy się baliśmy.
Nie zgrywajcie odważnych!
Lepiej było wtedy nie kichać.
Pamiętacie pierwszy miesiąc? Lepiej było nie kichać!
Pamiętacie? Trzeba było trzymać to w sobie.
„Nie!”
„Nie!” A pod maseczką wyglądało to tak. „Nie!”
„Nie!”
Co by się stało po kichnięciu?
„Superroznosiciel!”
„Ten facet to superroznosiciel!”
„Nie!”
„Moja dziewczyna ma koty!”
„Mam alergię!”
Około jedenastego miesiąca przestało nas to obchodzić.
Jedenasty miesiąc.
Wtedy uznaliśmy, że mamy w dupie te maseczki.
Pamiętacie? Można było się przejść.
Jeśli chciałeś kichnąć, robiłeś to w maseczce.
Potem wycierałeś nią gluty.
„Pieprzyć tę maseczkę!”
„Noszę ją od jedenastu miesięcy i ma już tylko jeden pasek”.
Kicham wiele razy.
Nawet 11 razy z rzędu.
Tak mam, nie kichnę jeden raz.
Pamiętam, jak byłem w Home Depot. I zaczęło się…
Pieprzyć to. Glut poleciał w górę.
Uderzył mnie w ucho.
Zdjąłem maskę. Wyglądałem jak po bukkake.
„Cholera…”
„Boże! Dużo tego!”
Jeśli twoja kobieta patrzy teraz na ciebie
i pyta: „Co to jest bukkake?”,
niczego, kurwa, nie mów.
Po prostu powiedz: „Nie wiem”.
„Nie wiem, czemu się śmieją. To dziwne”.
„To dziwne. Co to? Sam nie wiem”.
Nie spiesz się z odpowiedzią! Spieprzysz sobie wieczór.
Spieprzysz sobie randkę.
„Co to bukkake?”
„Grupa kolesi wystrzeliwuje swój ładunek”.
„Jedenastu kolesi dochodzi…
a ona to połyka”.
„Co ty, kurwa, oglądasz,
kiedy jestem w pracy, ty zboczony skurwysynu?”
„Ty chory skurwielu!”
Trzeba będzie kłamać. „Nie, nie!”
Musisz kłamać. „Guglowałem…
któregoś dnia »bukiet kwiatów« dla ciebie
i chyba zrobiłem literówkę”.
Wiele moich żartów zaczyna się od: „A pamiętacie, jak…”?.
Pamiętacie, co powiedziało Centrum Kontroli Chorób?
„Jeśli cierpisz na choroby płuc lub problemy z oddychaniem,
powiedz o tym ochronie w obiekcie, do którego chcesz wejść,
a powinna cię wpuścić bez maski”.
A ja na to: „Zakład, kurwa?”.
„Idziemy!”
Poszedłem. Idę w ten sposób.
Facet mnie zatrzymał. „Bez maseczki pan nie wejdzie”.
A ja na to:
„Cierpię…
na chorobę płuc,
więc nie mogę jej nosić”.
A on na to: „Proszę pana, jaka choroba płuc
nie pozwala panu nosić maski?”.
I odpowiedziałem mu… To prawdziwa historia.
„Chyba nie możecie mnie o to pytać”.
„Nie, proszę pana. Musimy zapytać.
Chcemy ustalić, czy może pan wejść”.
„Dobrze, w porządku. Cierpię na…
bezdech senny”.
„O kurwa. Oby zadziałało!”
A wtedy on mówi: „Co to jest?”. Ja na to: „Kurwa!”.
Mówię: „Proszę pana, to jest zaburzenie snu,
w którym moje płuca… kiedy mój mózg zasypia,
to samo robią moje płuca”.
„Kiedy mój mózg mówi »dobranoc«, płuca odpowiadają »na razie«!”
„I potem leżę tak”.
On mówi: „Co, kurwa?”. A ja: „Prawda? Kurwa!”.
Próbuję wejść.
„Muszę zadać jeszcze kilka pytań”.
„Wierzę panu, ale nie mogę tego zrozumieć”.
„Jeśli nie śpi pan całą noc
i nie oddycha,
to jak pan wstaje następnego dnia
na zakupy?”.
Odpowiadam: „Och, to proste. Mam aparat CPAP,
który pomaga mi spać i oddychać w nocy”.
I próbuję wejść.
On mówi: „Dobrze. Mam jeszcze kilka pytań”.
„Poważnie, o co chodzi?”
„Jakie ma pan pytanie?”
On mówi: „Jeśli aparat pomaga panu oddychać…”
„Tak, aparat pomaga mi oddychać”. „Ale jak?”
„Po prostu tam stoi?” „Nie, wychodzi z niego rurka.
Pompuje powietrze do moich płuc i w ten sposób oddycham.
Jasne? Muszę wejść”.
„Ostatnie pytanie”.
„Słucham? Jakie brzmi pytanie?”
„Jak ta rurka trzyma się na pana twarzy?”
A ja na to:
„Muszę mieć założoną…
maseczkę. Chrzań się. Zaraz wracam”.
„Jebany dupek. Taki z pana detektyw?”
Nikt nie traktuje bezdechu sennego poważnie!
Śmieją się, kiedy mówię, że na to choruję.
„To zabawne!”
To poważny problem!
Ludzie z bezdechem sennym każdej nocy walczą ze śmiercią.
Śmierć jest tak blisko,
ale wygrywam każdej nocy.
Budzę się jako zwycięzca.
Kto może tak mówić? Kto ociera się co noc o śmierć?
Ja! Mam bezdech senny.
Ale nikt tego nie szanuje,
bo muszę nosić wielką, pieprzoną maskę!
Dlatego jej nienawidzą.
Jedyną rzeczą, która działa, jest ta jebana maska.
Nie ma operacji.
Faceci nienawidzą przyznawać się do bezdechu.
Do śmierci będą mówić, że chrapią.
A oni dosłownie, kurwa, umierają!
Gwarantuję, że właśnie teraz
czyjaś dziewczyna mówi: „Słyszysz? Debilu…”
„Słyszysz?! Cholerny idioto!”
Patrzcie! Pokazują palcami! Jak w zegarku.
Patrzcie! Jak się cieszy.
„Tutaj! To ten chuj!”
Ten tutaj!
- Jak ci na imię? - Dylan.
Dylan.
- Ile z nim jesteś? - Cztery lata.
Cztery lata.
I nie słucha się ciebie?
- Absolutnie nie. - „Absolutnie nie”.
„Pieprzyć to! Nie założę tego!”
„Nie założę tego! Wolałbym, kurwa, umrzeć!”
Mówi poważnie!
Cztery lata! Ona cię kocha, stary. Załóż tę cholerną maskę!
To gówno uratuje ci życie! Jesteście po ślubie?
A on wciąż się nie słucha?
- Bierzecie ślub? - I nie chce tego nosić.
Wciąż nie chce. Pieprzyć go. Niech umrze.
Pieprzyć go.
Pieprzyć Dylana!
Napiszecie na jego nagrobku: „Pieprzyć Dylana”.
„Pieprzyć Dylana. Powinien być z nami”. Powinien!
Cholera!
Dylan, udało się!
Ona chce za ciebie wyjść.
Czego się wstydzisz?
Ta kobieta cię kocha. Daje ci… Spójrz.
Nosi pierścionek od ciebie. Nie chodzicie już na randki.
To żaden wstyd. Nie jesteś już singlem.
Jako singiel nie znosiłem tego.
To cholerstwo… Każdy potencjalny związek kończył się,
kiedy zakładałem tę cholerną maskę.
To było do bani!
W końcu umówiłem się z jakąś laską,
a kiedy skończyliśmy, powiedziałem: „Musisz wyjść. Teraz”.
Dziewczyna się wścieka: „Co jest, kurwa? Serio?.
Wyrzucasz mnie po bzykaniu?
Czy wyglądam na dziwkę?”
A ja: „Nie! To nie dlatego.
Muszę założyć coś do spania,
a to krępujące. Nie chcę, żebyś to widziała.
To nie tak. Lubię cię. Chcę się spotykać.
Ale muszę nosić to coś”.
A ona: „Boże! Przestraszyłeś mnie!
Naprawdę poczułam się jak dziwka!
Podobasz mi się, nie wstydź się!
Dlatego weszliśmy na kolejny poziom. Przestań!
Załóż, jak musisz”.
„Jesteś pewna?”
„Tak! O mój Boże!
Przestań! Lubię cię. Co to jest, Invisalign?”
„To jest znacznie większe”.
„Nie obchodzi mnie to! Zakładaj”.
„Jesteś pewna?” „Tak! Lubię cię!”
„Zakładaj!”
„No dobra…”
Założyłem to cholerstwo…
Budzę się następnego dnia. Łóżko puste.
Leży tylko karteczka: „Nie wiedziałam, że Bane to ty”.
Gdybyś był singlem, jasne! Ale ona cię kocha.
- Jak masz na imię? - Erin.
Erin cię kocha, Dylan!
Nie dba o maskę.
Bierze z tobą ślub.
Chce, żebyś był na zawsze. Ja też!
Więc noś tę cholerną maskę.
Gdybyś był singlem…
Stary, są inne rzeczy, których ona się brzydzi.
Uwierz mi.
Nagrywałaś go już?
- Tak. - Naprawdę?
Widział to w 4K? Rany, niech się wali!
Moja mama nagrała mnie kamkorderem.
Kamkorderem!
Pewnie siedzą tu dzieciaki, które mają 14 lub 13 lat i myślą:
„Czym jest kamkorder, do cholery?”.
Wiecie, że macie kamerę w telefonie?
Kiedyś to było osobne urządzenie!
I było ogromne! Ogromne, jak…
Sto lat, sto lat
Niech żyje nam
Zbliżenie.
Zbliżenie. Zrób zbliżenie.
Sto lat…
Moja mama nagrała mnie kamkorderem.
Rozumiesz? Nie w 4K. Po staremu…
Nagrała mnie pod koniec lat 90.
A teraz to, co najlepsze.
Nagrała mnie o trzeciej, kiedy już spałem.
Do tych kamkorderów
nie potrzeba było światła, bo był tam taki guzik,
który przełączał na tryb nocny.
Mama wcisnęła go.
Blair Witch Project.
Kręciła dokument: „Mój syn…”
„Mój syn mówi, że chrapie.
Ale on nie chrapie. On umiera.
Przyjrzyjmy się temu. Chodźmy”.
Rozumiesz, Erin? Uważam,
że Dylan musi to zobaczyć na żywo, aby do niego dotarło,
bo na telefonie…
znajdzie wszystko,
ale nie poczuje tych emocji, które Erin przeżywa co noc,
kiedy patrzy, jak jej narzeczony odchodzi.
Więc chcę zrobić to dla Erin.
Będziemy odgrywać role.
Ja będę Dylanem. Ty będziesz Erin. Gotowy?
Erin widzi to każdej pieprzonej nocy. Poczuj to!
Poczuj emocje, które ona czuje.
Wczuj się w postać!
Gotowy? To ty, każdej nocy. Śpisz w ten sposób.
Mówi: „Tak!”.
Wiesz co, Dylan? Twoja własna ręka próbuje cię obudzić.
Wiesz o tym? Twoja własna ręka…
Widzisz, jak wyglądasz, kiedy śpisz?
Przysięgam na Boga.
Wyglądasz, jakby jakiś duch
wpychał ci kutasa do ust
i jakbyś ssał go całą noc…
A Erin mówi: „Przestań ssać tego kutasa!
Dylan, przestań ssać kutasa duchowi, proszę! Przestań!”.
A ty…
Przy twoim łóżku ustawia się kolejka duchów…
„Myśli, że chrapie. Dawać! Dwa na raz!”
„Co jest, kurwa?”
„Dylan to szalony mały skurwiel. Jedziemy!”
„Trzy, trzy, trzy!” „Cholera!”
„Kurwa!”
„Trzy kutasy? Dylan, dość!”
„Przestań ssać kutasy duchom!”
Czy zauważyłeś,
że kiedy budzisz się w nocy, to budzisz się w ten sposób?
Bukkake duchów.
Będę sprzedawać aparaty CPAP na swoim stoisku.
Wyobrażacie sobie,
jakie to byłoby śmieszne?
Byłbym jedynym…
Byłbym jedynym komikiem sprzedającym aparaty CPAP
na swoim stoisku!
To byłoby tak zabawne.
Ludzie wychodziliby z występu, mówiąc:
„Jo Koy nie tylko mnie rozśmieszył, lecz także uratował mi życie”.
„Dzięki, Jo Koy”.
Miałbym inforeklamę.
Dylan, zrób mi inforeklamę.
„Cześć. Mam na imię Dylan”.
„Cześć. Mam na imię Dylan i przez lata
byłem uzależniony od ssania duchom kutasów w nocy.
Mówiłem mojej żonie, że chrapię.
Ale poszedłem na występ komediowy Jo Koya
i kupiłem aparat CPAP.
I wiecie co? Koniec z ssaniem kutasów duchom!
Zgadnijcie, kto teraz obciąga kutasa?
Erin.
Dzięki, Jo Koy!”
Pamiętacie, jak zabrakło nam papieru toaletowego?
Co to za pandemia? Skończył się papier toaletowy!
Pierwszy raz widziałem, jak ludzie zmieniali się w potwory!
W wiadomościach oglądaliśmy ludzi z wózkami
pełnymi rolek papieru toaletowego, którzy biegli do samochodu.
Ktoś ich gonił i krzyczał:
„Mnie też swędzi dupa, suko!”.
„Co mam zrobić ze swoją swędzącą dupą?”
„Suko!”
To mnie przerażało!
Ludzie bili się o papier toaletowy, jakby nie było innej opcji!
Moja mama była przygotowana na deficyt papieru.
Przygotowywała się do tego,
odkąd przyjechała do tego kraju.
Kiedy ludziom zabrakło papieru,
mama mówiła: „W czym problem? Nie rozumiem”.
Mojej mamie nigdy nie zabrakło papieru toaletowego!
Moja mama używa jednej rolki papieru na rok!
Rok!
I wiem, że są tu kobiety, które powiedzą: „Jak to, kurwa, możliwe?”.
Powiem wam jak.
To dotyczy tylko kobiet, które nie są Filipinkami.
Zdradzę wam sekret mojej mamy,
który tłumaczy, czemu zawsze ma papier.
To nie dotyczy Filipinek.
Kiedy moja mama sika,
nie podciera się.
Któraś powiedziała: „Fuj!”.
Patrzcie! Zasłoniła sobie usta! I macha!
Tamta w jeansowej kurtce.
Powiedziała: „Fuj!”.
„O mój Boże!”
A potem: „To byłam ja!”.
„To jest fuj!” Popatrzcie tylko!
Powiem ci dlaczego. Jak masz na imię?
Eileen.
Eileen, powiem ci, dlaczego nie używa papieru.
W porządku?
Ponieważ myje ją wodą. A więc, fuj, suko.
Nigdy nie obrażaj
cipki mojej mamy w Los Angeles!
Cipka mojej mamy to najczystsza cipka
w Los Angeles!
Cofam to.
Nie chciałem tego powiedzieć. „Suko” to było czułe słówko.
Kocham cię.
Kiedyś mówiłem to samo, Eileen.
Też pytałem: „Mamo, dlaczego nie podcierasz się?”.
„Podcieraj się!”
A mama błyskawicznie odpowiada:
„Mam się podcierać? Tak będzie czyściej, Joseph?”
„Mam zrobić siusiu,
a potem rozetrzeć je na mojej pekpek?”
„To jest higieniczne?”
„Zrobić siusiu i rozsmarować je na całej pekpek?”
„Żeby była słona? Słona pekpek?”
„Myję ją wodą, Josephie!”
„I jest jak nowa!”
„Nowiusieńka!”
Co?
Jak się nad tym zastanowić, to jest to genialne! Ma rację!
Była przygotowana. Nigdy nie zabrakło jej papieru!
I nigdy nie miała słonej cipki!
Panie przytakują.
Widzę: „Wiesz co? Racja”.
To genialny pomysł.
Znacie te przenośne miski dla psów?
Te które się rozkładają i składają?
Wygląda jak kółko, ale wypychasz je w to małe…
Można to ze sobą nosić.
Moja mama takie ma!
Tylko inną wersję. Nazywa to tabò.
To jest kubek!
Ludzie się zastanawiają: „Co to tabò?”.
Głównie ci, którzy nie są Filipińczykami. Powiem wam, czym jest tabò.
Tabò może być czymkolwiek.
Kubek do kawy z urwanym uchem,
puste pudełko po margarynie
albo pusty plastikowy kubek po Super Big Gulp.
„Bo mieści ponad litr wody, Josephie!”
„Mogę ją dobrze umyć, tak?”
Tabò mojej mamy leży w tym samym miejscu,
w którym zawsze leżało, odkąd przeprowadziła się tutaj,
między prysznicem a toaletą.
Ten kącik nazywa się „zaułek tabò”.
I tam leży specjalny kubek mojej mamy.
Wielu kolesi pewnie sobie myśli:
„Po co nam to mówisz, Jo Koy?”
Powiem wam, po co.
Zaczynasz spotykać się z filipińską laską i wszystko idzie dobrze.
Spotykacie się wieczorem i zostajesz u niej.
Budzisz się rano.
Myjesz zęby i potrzebujesz kubka.
Nie używaj tego pieprzonego kubka.
Nie służy do płukania ust.
Moja mama i tata rozwiedli się, kiedy miałem 10 czy 11 lat.
Jest nas czworo. Robert, Rowena, Gemma i ja.
Dostawała to, czego potrzebowała.
Była matką i ojcem. Zawsze to mówię.
Nieważne, o co prosiła. Robiłeś to dla niej.
Nie kwestionujesz. Robisz to.
Słuchasz się swojej mamy.
Nieważne, o co poprosi.
Czasami mama szła do łazienki
i zapominała napełnić swoje tabò.
Oczywiście musieli je napełniać najmłodsi.
To zawsze…
To się zawsze działo, kiedy byli u mnie kumple.
Bawię się z nimi w salonie
i słyszę nagle: „Joseph!”.
„Joseph!”
I już po głosie rozpoznaję,
że mama zapomniała napełnić swoje tabò.
„Joseph!”
Przyjaciel mnie pyta: „Czemu ignorujesz swoją mamę?”.
A ja: „Nie chcesz wiedzieć, o co prosi”.
„Zamknij się”.
„Josephie, słyszę cię!”
„Kurwa!”
Idę tym korytarzem bardzo powoli,
otwieram drzwi do łazienki, a tam ona,
siedzi ze swoim tabò.
„Co tak długo?”
„Wszystko już wyschło”.
„Napełnij to!” „Boże!”
Byłem wściekły. „Boże!”
„Jestem na to za duży, mamo! Nie powinienem tego oglądać!”
„Jestem za duży, mamo!”
A moja mama: „Czego oglądać?
Joseph.
Odwróć się.
Odwróć się. Czego oglądać?
Tego?
Mieszkałeś tu.
To był kiedyś twój dom, zanim wprowadziliśmy się tutaj.
Pomóż mi posprzątać twój dawny dom!”
„Boże!”
Napełniałem ten kubek zimną wodą
i uciekałem.
Moja mama krzyczała…
„Jest lodowato zimna!
Moja cipka dostanie zapalenia płuc!”
A mój kumpel pytał: „Czemu to robisz cipce swojej matki?”.
Pomyślcie o tym. To jest świetne.
Kocham to w żartach.
Mogę opowiedzieć wam o mojej kulturze,
a wy możecie się w niej odnaleźć lub nie.
Możecie posłuchać o moim życiu. „Cholera!”
Czy zauważyliście, że Filipińczycy kochają czarnych?
Kochamy kulturę czarnych.
Nie trzeba nam niczego tłumaczyć.
Rozumiemy to. Jakby chodziło o nas.
Jedzenie… Widzieliście, jak jemy? Jedzenie z duszą!
Ma tyle duszy. Śpiewa. Szaleństwo!
To chyba ten hiszpański, który jest w nas.
To dlatego.
A wiecie, jacy są Meksykanie…
Wiecie, jacy są Meksykanie…
Ze wszystkich Latynosów, Meksykanie są najbardziej…
Są dumnymi ludźmi, ale…
bardzo identyfikują się z Filipińczykami
z powodu tej hiszpańskiej krwi, którą mamy.
Dlatego przychodzą na moje występy.
„Co jest, kurwa? Oni są tacy sami jak my!”
Są tutaj. Od razu widać, że to Meksykanie.
Wystarczy, że powiem: „Meksykanie…”.
Zaczynają gwizdać.
Stąd wiadomo, że to oni,
bo nikt nie gwiżdże lepiej niż Meksykanie.
Zamknijcie oczy. Jest jak w rezerwacie ptaków.
Tak pięknie!
Nikt nie gwiżdże w ten sposób.
Każdy gwiżdże inaczej!
Ich dzieci rozpoznają ten gwizd.
Jeśli zgubią dziecko w centrum handlowym, wystarczy, że zagwiżdżą.
„Papá? ¡Papá!”
„¡Papá!”
Chcę, żebyście wiedzieli, Meksykanie,
że jesteśmy podobni.
Kiedy Hiszpanie opuścili Filipiny, zostawiliście tam wszystko.
Dlatego jesteśmy tacy sami. Rozumiecie?
Zachowujemy się tak samo.
Ich kultura jest taka sama jak nasza.
Wszystko. Wy ciężko pracujecie, my też.
Fiesta? Fiesta!
Mariachi? Karaoke! To samo gówno.
Nikt nie chce tego słuchać.
Nawet mamy takie same słowa.
Kiedy wyjechaliście, zostawiliście wasze pieprzone słowa,
a my je przyjęliśmy.
Zostawiliście je, więc je wzięliśmy.
Ale zmieniliśmy je.
Zmieniliśmy wasze przekleństwa w nazwy deserów.
Pamiętajcie o tym. Niech każdy Meksykanin to wie.
Jeśli pracujesz z Filipińczykiem,
pamiętaj, że przekleństwa zamieniliśmy w nazwy deserów.
Więc nie gniewaj się, jeśli jakaś mała Filipinka
przyjdzie pewnego dnia do pracy
z tacą deserów i powie ci:
„Włóż to do ust, puto”.
Nie wściekaj się. „Jak ty mnie, kurwa, nazwałaś?”
Ja to rozumiem. W twoim języku, puto znaczy „suka”.
Ale w naszym języku
to pyszny deser z kokosem,
a ona chce, żebyś włożył go do ust,
„puto”.
Sprzedaję puto na swoim stoisku.
Najbardziej szalone stoisko na świecie!
Aparaty CPAP i tabò!
Czyli wszystkie nieużywane kubki i butelki po wodzie.
Wyczyścimy je i będę je podpisywał.
Niektórzy z was, wracając dzisiaj do domu,
spojrzą na żonę i powiedzą: „Może kupimy tabò?”.
Nie mówię, że jest brudna.
Ale czasami, wy, kobiety, kiedy idziecie do toalety,
zwłaszcza w taki wieczór, podczas randki,
kiedy biegniecie szybko do łazienki, bo nie chcecie
przegapić występu,
biegniecie tak szybko, jak to możliwe,
bo chce wam się sikać. I o co chodzi z tym z sikaniem i podcieraniem?
Zawsze myślałem, że wagina jest delikatna i wrażliwa.
Ale kobiety mają to w dupie…
Mają to w dupie…
Jakby nacierały rękawicę baseballową
„Wyschnij, cipko! Lecimy!”
A potem biegniesz na swoje miejsce. „Przegapiłam coś?”
„Niczego nie przegapiłaś”. „OK, dobrze”.
Reszta wieczoru upływa wspaniale, wracasz do domu.
Sprawy idą dobrze.
Ale zapomniałaś, co zrobiłaś, jak agresywnie ją potraktowałaś.
Często zostawiacie tam małe smakołyki.
Co?
Robicie to! Nie udawajcie, że nie wiecie, o co chodzi…
Małe kuleczki papieru toaletowego.
Śmieszne, małe smakołyki.
„Żwirek dla kotki”
Zapomniałaś o nim!
A on zjeżdża niżej i robi tak.
A ty: „Co się stało?”. A on: „Nic!”.
Bo my nigdy nic nie mówimy.
Nigdy nic nie mówimy! Tak bardzo was kochamy.
Tak bardzo kocha cię twój mężczyzna.
Zjemy ten cholerny papier!
Gówno nas to obchodzi!
Zjemy to gówno!
Czekaliśmy na to od dwóch tygodni.
Mam to teraz spieprzyć, bo muszę sobie raz splunąć?
Zjedz to! Niektóre kawałki są duże, żujemy je…
I wypluwamy… Wszyscy.
Każdy facet wie, o czym mówię.
Ty to zjadasz, i ty też…
Dylan zjada całą cholerną rolkę!
Miękką jak aksamit.
Nie mówię, że to ohydne! Jest w porządku.
Nie wytykam wam tego.
Zjadamy to. I już. Pieprzyć to!
Nie tak jak wy. Co wy nam robicie?
Sprawiają, że czujemy się okropnie.
Sprawiacie, że czujemy się dziwnie. Mały kłaczek!
Mały kłaczek na czubku
i już po obciąganiu.
Wy jebane cipy!
Patrzysz na to: „Co jest, kurwa?”.
„Sam sobie ssij kutasa. Nie mogę!”
„Nie mogę!”
Mój syn ma dobrze.
Nie musi napełniać tabò swojej mamie.
Teraz mamy bidety.
Mój syn ma zajebisty bidet.
Siusiasz w nocy, pokrywa się otwiera. Zapala się światło.
„Sikaj tutaj”. „No dalej. Sikaj”. Mówi.
„Hej, stary, jak tam? Podejdź. Nasikaj mi do ust”.
To pokolenie ma fajnie.
Mają wszystko, czego potrzebują.
Nie martwią się gównem, przez które przechodziliśmy.
Kurwa. Dobrze im.
Współczułem mojej mamie. Nie wiem, jak mama to robiła.
Mam wszystkie narzędzia, żeby pilnować swojego syna.
Chciałbym… Gdyby moja mama miała… O mój Boże.
Gdybym nie wrócił do domu,
kiedy mama mi kazała, toby oszalała.
„Bądź w domu o 22. Proszę, Josephie”.
23.30. „O mój Boże!”
„O mój Boże! Gdzie on jest?
Ktoś znowu porwał Josepha!”
„Ktoś znowu porwał Josepha!”
Co oznacza, że byłem już wcześniej porwany.
Nigdy mnie nie porwano.
A mój syn? Aplikacja „Znajdź swojego syna”.
Naciskam przycisk. Jeśli nie odpisze…
Piszę do niego pięć razy. „Hej, gdzie jesteś?” Nie odpisuje.
„Hej, odbierz telefon”. Nie odbiera.
„Chłopie, gdzie jesteś?”
Wystarczy, że włączę aplikację i widzę
małe emoji przypominające syna przed 7-Eleven.
I mogę spać spokojnie!
Dzieciaki mają niesamowite rzeczy.
Trzeba im uświadomić, że mają szczęście.
Mogą ściągnąć film w mniej niż pięć minut.
Nawet mniej. Minutę!
Mogą obejrzeć film w 4K.
Trzeba im powiedzieć, z jakim trudem
my zdobywaliśmy filmy.
„New Release Tuesdays” w Blockbuster Video,
gdzie obiecywali 100 kopii Parku Jurajskiego,
a ty biegłeś do ściany z kasetami,
odwracałeś pudełko, a tam:
„Brak w wypożyczalni”.
„Kurwa!”
Potem podbiegałeś do lady.
„Czy ktoś zwrócił Park Jurajski?”
„Nie, ale za dwie godziny wróci kilka sztuk”.
„Poczekam!” I stałeś tam przy ladzie, kurwa,
i patrzyłeś na punkt zwrotów, jak jakiś nerd,
rozglądając się.
Widziałeś okładki zwracanych kaset
i próbowałeś je szybko przeczytać.
Zauważyłeś coś z literami J i U.
Myślałeś: „To chyba…”.
„Chyba ktoś właśnie oddał Park Jurajski!”
„Widziałem J i U! To na pewno był Park Jurajski!”
„Stoję tu od czterech godzin. Proszę!”
Facet mówi: „Masz, kolego”.
A ty na to: „Dziękuję bardzo. Tak!”
I widzisz: „Jumanji? Nie chcę tego!”
Ten dzieciak ma dobrze!
Wiecie, piję z butelek…
Piję wodę butelkowaną,
i zaczęło się… 9,5 pH, to tę wodę
sprzedał mi mój syn.
To pokolenie dobrze sobie radzi.
Płacę 5 dolarów za butelkę. Co ja, kurwa, robię?
Pewnego dnia mój syn wrócił ze szkoły.
W czwartej klasie.
Nie wiem, która to była klasa.
Był naprawdę młody. Wrócił z karteczką od nauczyciela.
„Czy mógłby pan zapakować butelkę wody synowi?
Trzy butelki,
bo zamykamy źródełko z wodą”.
Pomyślałem: „Co?”. Z dopiskiem: „Najlepiej 9,5 pH”.
„Proszę dać najzdrowszą wodę”.
Zapytałem: „Joe, co to za woda, ta 9,5 pH?”.
„Chcą, żebyśmy pili wodę 9,5 pH.
To dla naszego zdrowia. Jest zdrowsza”.
„Co oznacza pH, Joe?” On na to: „Doskonałe nawodnienie”.
Ja na to: „Co?”
Ten skurwiel nawet nie wie, co to jest. Obaj nie wiemy.
Mówię: „Dlaczego wyłączają źródełko? O co chodzi?”.
On na to: „W wodzie jest fluor,
który szkodzi,
więc wyłączają wszystkie źródełka,
bo w wodzie jest fluor.
Ja na to: „Joe, ty nie myjesz zębów”.
„Powinieneś pić tę wodę”.
Fluor w wodzie!
Zamknęli wszystkie źródełka w szkole.
Zamknęli je!
Musiałem zacząć kupować butelkowaną wodę dla dzieciaków.
Co jest? Piliśmy z tego źródełka!
Ja chyba wyszedłem z tego cało.
Myślę, że wielu z nas.
Lubiliśmy pić ze źródełka. Pamiętacie?
Ten moment, kiedy wszyscy wychodzili z klas?
Każda klasa wychodziła
i ustawiała się w jednym rzędzie przed źródełkiem,
i każde dziecko miało dziesięć sekund, żeby się napić.
A inne dzieci liczyły.
„Jeden tysiąc, dwa tysiące,
trzy tysiące, cztery tysiące…”
A ten dzieciak…
„Cztery tysiące, pięć tysięcy, sześć tysięcy…”
„Siedem tysięcy, osiem tysięcy…
Ten pieprzony dzieciak się męczył.
Bo hydraulik, który zainstalował źródełko,
ustawił tak niskie ciśnienie wody,
że ledwie kapała z tego sutka!
A on go ssał, lizał!
Czy to było zdrowe?
Ssanie…
A to zielone i chrupiące gówno?
Co to było, kurwa? COVID-14?
Te dzieciaki nie wiedzą nawet, czym jest wąż!
Nie wiedzą, czym jest wąż! To była nasza woda butelkowana!
Jeździsz w kółko od pięciu godzin.
Patrzysz na kumpla. „Chce wam się pić?” „Tak!”
I podjeżdżasz do dowolnego domu
z wężem na frontowym trawniku.
To było wspólne! Każdy mógł skorzystać z tego gówna.
Własność publiczna!
I biegliście. My, kurwa, biegaliśmy!
Kto dobiegnie pierwszy? „Ja byłem pierwszy!”
Dzieciak myślał, że wygrał, ale nie wygrał!
Bo nie ma pojęcia, że w wężu jest woda,
która zagotowała się do 450 stopni!
Lawa zaraz zaleje mu usta. „Odkręcaj!”
Dzieciaki nawet nie wiedzą, czym jest wąż!
Nie wiedzą, czym jest wąż!
Raz zapytałem syna: „Joe, co to jest wąż?”.
On na to: „Te dziwki w klubie?”. A ja na: „Joe…”.
Mają tak dobrze.
Ale ja to uwielbiam. Przyznaję.
Kocham tę cyfrową erę, w której żyjemy, rzeczy, które mamy.
Uwielbiam to.
Łatwiej jest wychowywać dziecko, wiecie?
Jego mama i ja jesteśmy od dawna rozwiedzeni,
ale jesteśmy blisko i dzięki tym narzędziom jesteśmy świetnymi rodzicami.
Rozumiecie? Dzięki FaceTime,
dzięki aplikacjom, możemy mieć na niego oko.
I działamy zespołowo. Uwielbiam to!
Mieszka tuż obok mnie.
Ma wszystkie kody do mojego domu.
Zawsze może mi pomóc. Jeśli on zostaje u mnie,
a ja jestem w trasie, dzwonię,
a ona idzie i zajmuje się tym, czym trzeba.
To najlepsza sytuacja. Uwielbiam to.
Ale jest szkopuł.
Nieważne, ile mamy narzędzi, nastolatkowie będą nastolatkami.
Robi te same popierdolone rzeczy, co ja za dzieciaka.
I nie obchodzi go to!
Myśli, że się wywinie. Nie rozumiem jak.
On wie, że mam te wszystkie kamery. Ale ma to w dupie!
Podam przykład. Jechałem do Connecticut.
To było, kiedy miał 15 lat.
Jechałem do Connecticut i powiedziałem synowi:
„Joe, słuchaj. Jadę do Connecticut, jasne?
Jeśli urządzisz imprezę, będę wiedział.
Masz nie robić imprezy”.
Odpowiada: „Tato, nie zrobię imprezy”.
Mówię: „Joe, posłuchaj mnie. Żadnej imprezy. Nie rób tego”.
„Tato, nie zrobię żadnej imprezy”.
„Obiecuję. Żadnych gości”.
„Posłuchaj mnie. Jeśli urządzisz imprezę,
a któryś z twoich przyjaciół wskoczy do basenu
i złamie sobie pieprzony kark,
to mnie pozwą,
a wszystko, na co tak ciężko pracowałem,
aby ci dać, gdy odejdę z tej ziemi,
trafi do debila Dave'a,
bo skoczył do płytkiej wody o drugiej nad ranem
po ciemku”.
„Chcesz oddać wszystko temu debilowi?”
„Nie, tato! Nie martw się tym”.
„Obiecaj mi”. „Obiecuję!”
Jadę do Connecticut.
Piąta rano w Connecticut,
czyli w LA jest druga w nocy.
I oto, co mnie budzi.
To moja appka do obsługi kamery. Otwieram ją.
Dzieciaki wychodzą z domu i idą do basenu.
„Pieprzony dupek!”
„Ty pieprzony dupku!”
„Kurwa! Ty kłamco!”
„Ile tych pieprzonych dzieci?”
„Kurwa!”
Ostatni przeszedł przed kamerą mój syn.
Szedł tak.
FaceTime do matki.
„Cześć. Nie uwierzysz, co robi twój syn”.
„Boże. Co on robi?”
„Urządził imprezę!”
„Co? Mówił, że śpi”.
„No nie śpi!”
„Skaczą do basenu”.
„Co, kurwa?” „Prawda? Kurwa mać!”
„Wiesz, co mu powiedziałem?” „Co?”
„Że jeśli jakiś dzieciak wskoczy do basenu,
skręci sobie kark i mnie pozwą”.
„Wiem!” „A jeśli mnie pozwą…”
„To co?” „To nie będzie dla ciebie kasy!”
A ona: „Kurwa mać!”. I ja: „No kurwa mać!”.
Mówi: „Jedziemy!”. „Jedziemy, kurwa!”
Wsiadamy do jej samochodu.
Posadziła mnie na miejscu pasażera.
„Twój syn to pieprzony dupek”. „Wiem!”
Sięgam po pas bezpieczeństwa.
Wjechaliśmy na podjazd. Wszystkie światła gasną.
Dzieciaki wychodzą. Ona idzie prosto do drzwi.
„Otwórz drzwi!”
„Joe! Otwórz te pieprzone drzwi!”
Otwiera drzwi. Zachowuje się, jakby dopiero co się obudził.
„Wiemy, że nie spałeś. W dodatku masz mokre stopy”.
„Nie wierzę, że zrobiłeś imprezę”.
„Ojciec jest zły”.
„O czym ty mówisz?”
„Ojciec jest wkurzony”.
„Jak to jest wkurzony?”
„Ojciec jest wkurzony”.
Telefon został podłączony do bluetootha.
Wrzeszczałem na przednim siedzeniu przez 15 minut.
To mój czwarty występ dla Netfliksa.
Muszę wam powiedzieć,
że do Netfliksa żywię miłość połączoną z nienawiścią.
Kocham go ponad życie. To mój czwarty występ.
Ale ten pierwszy? Nie dali mi go!
A siedzą tutaj! Wszyscy szefowie. Widzę was!
I kocham ich za to.
Ale nie wiedzieli, że jestem z innej gliny.
Jeśli odmówicie,
pokażę wam, czemu powinniście się zgodzić.
Kiedy będziecie oglądać Live z Seattle, mój pierwszy występ,
pamiętajcie, że Netflix odmówił mi kilka razy,
i musiałem sam zapłacić za to gówno!
Zapłaciłem. W całości.
Wszystko, na co pracowałem od 1989 roku,
poszło na ten występ.
Byłem spłukany!
Siedziałem w garderobie i żaliłem się agentowi i menedżerowi.
„To jest pojebane!”
Mój syn spał na kanapie.
„To jest pojebane! Czemu muszę płacić za występ?”
„Miałem umówiony support”.
„Nie dostanę występu specjalnego?”
Mój agent i menadżer mówią: „Rozjebiesz to. Damy radę”.
„Idź tam i daj z siebie wszystko”.
„Zapraszamy na scenę, Jo Koy!” I wyszedłem, udając, że nie płakałem.
„Cześć wszystkim”.
Nie tylko mi odmówili,
ale kiedy dowiedzieli się, że to kręcę,
zadzwonili do mojego agenta i menadżera dwa dni wcześniej
i mówią: „Słyszeliśmy, że Jo Koy kręci swój występ”.
„Chcemy tylko, żebyście wiedzieli, że naprawdę tego nie weźmiemy”.
Co jest kurwa?
Naprawdę to powiedzieli!
To dopiero presja… Słucham?
Platforma, której chcę sprzedać swój program,
mówi mi: „Nie chcemy go”.
Nawet niczego jeszcze nie nakręciłem!
Dopiero dostałem kamery!
Nie powstrzymaliście mnie. Trzeba robić swoje.
Nieważne, jakie przeciwności miałem do pokonania.
Przepraszam, że zamieniłem to w TED Talk.
Nie chcę tu stać i opowiadać o cipce mojej mamy przez 15 minut,
a potem was motywować.
Mówię tylko, że czasami trzeba przyjąć wyzwanie.
Każdy sukces okupiony był wielkimi zmaganiami.
Niech nikt nie sra na wasze marzenia!
Nie mówię, że Netflix to robił,
ale to było moje marzenie.
Prawie umarłem, próbując.
Byłem spłukany, kiedy kręciłem to gówno!
Sam to pociąłem, sam zmontowałem…
Zostałem montażystą, producentem. Zrobiłem wszystko!
Zmontowałem to i pokazałem Netfliksowi.
Powiedziałem: „Wiem, że mi odmówiliście,
ale czy możecie spojrzeć na to jeszcze raz?”.
Położyłem im to na biurku.
Zadzwonili godzinę później. „Nie pokazuj tego nikomu. Chcemy to”.
Taka historia.
Wiem, że żyjemy w ciężkich czasach.
I wiem, że wszyscy słyszymy to samo:
„Życie nie jest sprawiedliwe dla wszystkich”,
bla, bla bla, chcecie odpowiedzieć: „Przestań chrzanić”.
„Mamy 2022 rok”.
„Przestań. To kiepska wymówka”. Nieprawda!
Nie wszyscy mają tyle szczęścia co ty.
Nie wszyscy zostają wysłuchani.
Nie ma sprawiedliwości.
Niektórzy z nas muszą się narobić,
musicie to wiedzieć.
Pamiętajcie. Nie wszystkim jest łatwo.
Wiele głosów należałoby usłyszeć,
ale nie mamy takiej możliwości jak wy.
Zrozumcie. Nie wszystkim jest łatwo.
Opowiem wam historię,
żeby zareklamować Live z Seattle.
Opowiem wam, jak trudne to dla mnie było.
To było w 2016 roku, więc nie tak dawno temu.
Chcę wam coś powiedzieć o Live z Seattle.
Umieszczono mnie w programie dla rozgłosu.
Nie podam wam jego nazwy.
Przesłałem swoje numery
i dostałem komentarz.
Po prostu posłuchajcie.
„Podoba nam się pana propozycja, panie Koy,
ale czy może pan zrezygnować z żartu z akcentem?”
Nie rozumiałem tego.
Byłem nieco zdziwiony. „Co do cholery?”
„Macie na myśli żart o mojej mamie?”
„Bo nie chodzi o jej akcent”.
„Żart jest o byciu mamą”.
„Mówi po angielsku. Mieszka w Ameryce”.
„I ogląda wasz występ”.
„Jej głos ma nie wybrzmieć w tym występie?”
Zdziwiłem się. To było w 2016 roku.
Oto, co się stało.
Chciałem tylko wiedzieć… Tak sobie myślałem.
Czy Jeff Foxworthy dostał taki sam komentarz?
I nie czepiam się Jeffa Foxworthy'ego. Kocham go!
Ale czy dostał taki komentarz? Bo ma akcent.
Jest Amerykaninem. Mówi po angielsku.
Nie wiem, co różni Jeffa Foxworthy'a mówiącego:
„Co byście chcieli na śniadanie?”
od mojej mamy mówiącej: „Co byście chcieli na śniadanie?”
Widzę w tym systemowy rasizm,
o to mi chodzi!
Nie wszyscy z nas dostają to samo…
Nie wszyscy z nas dostają…
Nie wszyscy dostają taką samą szansę.
Więc pamiętajcie o tym.
Należałoby wysłuchać wielu osób.
Wielu. Jest nas wielu.
Cieszę się, że to zrobiłem.
Bo potem zrobiłem kolejny występ.
Zrobiłem Comin' in Hot.
„Dokąd chcesz jechać?”„Na Hawaje”
„Chcę powiedzieć więcej o nas, Filipińczykach, i innych kulturach”.
„A dokąd na trzeci?”
„Polećmy na Filipiny”.
Żaden superwystęp!
„Chciałbym tylko poświęcić godzinę
czasu antenowego, żeby opowiedzieć o kulturze mojej mamy”.
„Mówiłem o tym, żartowałem sobie”.
„Ale teraz chcę pokazać światu, jacy są Filipińczycy,
co jedzą Filipińczycy,
jak wyglądają Filipiny”.
Chciałem dać Filipińczykom szansę,
bo wiedziałem, jak trudno było mi się przebić.
Zrobię to.
Pomogę Filipińczykom mieszkającym na Filipinach zdobyć uwagę.
Pomogę Filipińczykom z Ameryki
polecieć na Filipiny, żeby pokazać swój talent.
To wszystko, co chcę zrobić.
Bo tak robią Filipińczycy.
Kiedy jeden się przebija,
pozwala wszystkim przejść.
Patrzcie na nas!
Patrzcie!
Śmiejemy się z tego samego gówna!
Światła gasną i jesteśmy tego samego koloru.
Ale kiedy się zapalają, zaczynamy się separować,
a to świadczy o cholernej ignorancji, więc przestańcie.
To wszystko.
Cieszę się, że to nakręciłem.
Cieszę się, że pojechałem na Filipiny.
I poświęciłem godzinę,
żeby inni zobaczyli, jak piękne jest nasze jedzenie i ludzie,
że mówimy po angielsku.
Wiecie, jak to pomaga w turystyce?
Spotykam wielu ludzi, którzy mówią:
„Chcemy jechać na wakacje do Azji”.
„Może Filipiny?”
„No nie wiem. O czym ty gadasz?”
Ale teraz już wiedzą!
Myślą po obejrzeniu: „Kurwa! Powinniśmy pojechać”.
„Jasna cholera! Mówią tam po angielsku? Jedziemy!”
Na Filipinach jest zajebiście.
Zawsze ktoś ci pomoże, jak się zgubisz.
Możesz klepnąć kogokolwiek w ramię,
porozmawia z tobą po angielsku i odprowadzi.
Jeśli pojedziesz do Korei i się zgubisz, zgadnij, co będzie?
Zabłądzisz w pieprzonej Korei!
Przez godzinę będziesz szukał Starbucksa,
aż dojdziesz do Korei Północnej.
Zasługujesz na to!
Trzeba było jechać na Filipiny!
Jeśli na Filipinach szukasz Starbucksa,
możesz zaczepić kogokolwiek. „Gdzie znajdę Starbucksa?”
„Którędy do Starbucksa?”
Od razu. „Wskażę ci drogę…”
„Kocham Starbucksa!
Najbardziej lubię Mocha Frappuccino!
Kocham Starbucksa!”
Wskazówki będą dziwne.
Nie mają słupków kilometrowych.
Mają inne ulice. Ale doprowadzą cię tam.
Punkty orientacyjne,
typy nawierzchni wskażą ci drogę.
Trzeba być czujnym!
„Dobra. Słuchaj uważnie, OK?
Wytłumaczę ci drogę do Starbucksa.
Musisz tylko…
Musisz iść tą żwirową drogą
przez około…
trzy piosenki.
Wybierz dowolne, ale maksymalnie trzy.
Przy trzeciej piosence rozglądaj się za żółtą ciężarówką z dwoma kołami.
Kiedy ją zobaczysz, skręć w lewo.
Idź tą drogą około… Boże, powiedzmy…
jedenaście sekund.
W jedenastej sekundzie
nagle przebiegnie koło ciebie pies.
Idź za tym psem. Cały czas chodzi do Starbucksa”.
Przyjaźnię się z Tommym Lee z Mötley Crüe.
Nie wiem, czy jest tutaj, ale…
Opowiem wam coś.
Opowiadam wam to, bo po premierze In His Elements,
mojego występu z Filipin, zadzwonił do mnie.
I oto, co Tommy mi powiedział.
„Siema, stary”.
„Właśnie obejrzałem In His Elements,
i chcę, żebyś wiedział, że to było zarąbiste”.
Nie wiem, czemu Tommy Lee brzmi jak Keanu Reeves
ze Wspaniałej przygody Billa i Teda.
Tak właśnie mówi Tommy i kocham to.
„Siema, stary”.
„Widziałem In His Elements.
Było zarąbiste”.
Mówię: „Dzięki, Tommy”. „Żaden problem, Jo”.
„Ale chciałem tylko…”
„Chciałem ci zadać jedno pytanko”.
„O co chodzi, Tommy?”
„Kiedy opowiadałeś swoje dowcipy,
musiałeś im mówić, kiedy mają śmiać się i klaskać?”
„Nie, Tommy. Filipińczycy mówią płynnie po angielsku
i kochają amerykańską rozrywkę.
Rozumieli wszystkie żarty”. „Bez kitu?” „Tak!”
„To zarąbiste!”
„Tommy, Mötley Crüe koncertuje po świecie od ponad 45 lat.
Nigdy nie byliście na Filipinach?”
„Ani razu”.
„Czemu nie?” „Myślałem, że nas nie zrozumieją”.
„Tommy, zrozumieliby was
i śpiewaliby lepiej od was wasze piosenki.
Zapytaj Journey”.
Na pewno ktoś zaraz powie: „Chwileczkę.
Czy Steve Perry jest Filipińczykiem?”
Steve Perry nie śpiewa w Journey od 40 lat!
Głównym wokalistą Journey
jest malutki król karaoke, Arnel Pineda.
Maleńki! Brzmi niesamowicie.
To jest dopiero spełnienie marzeń!
Miażdży wszystkie przeszkody na swojej drodze!
To jest, kurwa, konkret.
Jeśli potrzebujecie motywacji, weźcie przykład z Arnela Pinedy.
Ten facet żyje w kraju Trzeciego Świata i chce być gwiazdą rocka.
Nie chcę słyszeć:
„Tu jest ciężko. Nie ma możliwości”.
Bierzcie z niego przykład!
Wiem, że wszystkim jest ciężko.
Ale to jest kurewsko niesamowita historia.
Zrobię film dla telewizji.
Wyreżyseruję serial i sprzedam go Netfliksowi.
I lepiej, żebyście go, kurwa, kupili tym razem!
Bo zdobędę nagrodę Emmy!
Zdobędę z nim Emmy!
Zdobędę Emmy!
Już wiem, która scena zagwarantuje mi nagrodę Emmy.
Napiszę ją.
To będzie genialne.
Arnel śpiewający jak szalony w klubie karaoke.
Wchodzi jego mama. „Arnel!”
„Co ty tu robisz?
Czemu śpiewasz i tańczysz w ten sposób?
Powinieneś być w szkole pielęgniarskiej!”
„Ależ mamo, nie chcę być pielęgniarzem!
Chcę być gwiazdą rocka!”
„Nie możesz zostać gwiazdą rocka! Jesteś Filipińczykiem!
Mamy w rodzinie same pielęgniarki,
a nie gwiazdy rocka!”
„Tylko ja zostałem obdarzony pięknym głosem,
chcę podążać za marzeniami i zostać gwiazdą rocka!”
„Nie możesz zostać gwiazdą!
Będziesz pielęgniarką, jak cała rodzina!”
„Nie chcę!” „Zostaniesz pielęgniarką!”
„Nie chcę być pielęgniarką!” „Zostaniesz pielęgniarką!”
I wtedy wchodzi jego ojciec.
„Dobra, dobra. Dość tych kłótni.
Przepraszam za spóźnienie, Arnel.
Tłumaczyłem komuś drogę do Starbucksa”.
„Kochanie,
jeśli Arnel chce zostać gwiazdą rocka, niech zostanie gwiazdą rocka!
Mamy dużo pielęgniarek w rodzinie”.
„Ja tylko martwię się o to, co będzie, gdy mnie zabraknie!
Być może nie byłam dobrą matką,
nie pokazałam synowi właściwej drogi.
Teraz nie ma świadczeń ani nic”.
„Przestań. Mój Boże.
Pozwól mu realizować marzenia. Ma piękny głos!”
„A jeśli coś mu się stanie, gdy nas nie będzie,
to w rodzinie mamy mnóstwo pielęgniarek.
Więc co powiesz, kochanie?
Pozwól mu realizować swoje marzenia!”
„Masz rację.
Arnel,
podążaj za marzeniami i zostań gwiazdą rocka”.
„Dziękuję, mamo. Bardzo ci dziękuję”.
„Proszę bardzo.
Twoja matka i ja dajemy ci błogosławieństwo.
Realizuj swoje marzenia”.
„Dziękuję, ojcze”.
„Nie ma za co, synu”.
„Wskakuj na scenę i pokaż nam, co potrafisz”.
„Tak zrobię, ojcze”.
„Arnel!”„Tak, ojcze?”
„Arnel,
obiecaj, że nigdy o tym nie zapomnisz”.
„O czym, ojcze?”
„Nie przestawaj wierzyć”.
To będzie Emmy! Murowana Emmy!
Dostanę pieprzoną Emmy. Lepiej, żebym ją dostał!
Czego uczy nas ta historia?
Że trzeba realizować marzenia
bez względu na trudności i ograniczenia.
Pokonaj je wszystkie i uda się! To piękna historia.
A z drugiej strony
jakaż to piękna historia miłosna rodziców.
Potrafią ze sobą rozmawiać!
To klucz do świetnego związku.
Uczymy się z niej tego, że trzeba rozmawiać.
Trzeba rozmawiać, to klucz do relacji.
Tego też nauczymy się z tego pieprzonego filmu.
Tyle relacji kończy się, bo ludzie nie rozmawiają!
Nienawidzą rozmawiać!
Jeśli przestają rozmawiać, to koniec relacji.
Wiecie, kto nienawidzi rozmawiać? Faceci.
Kobiety uwielbiają rozmawiać.
Po prostu rozmawiać!
Jeśli nie chcesz z nią rozmawiać, porozmawiaj z kimś innym.
Nie z każdym.
Nie gadaj z najlepszym kumplem. To wbije gwóźdź do trumny.
Twój najlepszy kumpel jej nienawidzi.
Czekał, aż zerwiecie.
„Nie uwierzysz, co zrobiła”.
„Wiem. Nie musisz mi nic mówić”.
„Ona zawsze taka była, stary!”
Co to za rada? „Ona zawsze taka była, stary!”
„Nie mówiłem ci”. „Nie musiałeś, stary!”
Nie słuchaj tego gościa. Spieprzaj jak najdalej.
Idź do kogoś, kto nie zna ani ciebie, ani jej.
Znajdź terapeutę!
Zapłać mu! Sto dziesięć dolarów za godzinę.
Niech się lekarz wykaże.
Tobie też się spodoba.
Wejdź do pokoju.
Każdy weźmie 110 dolców. „Masz”.
„Posłuchaj, co zrobiła ta suka”.
Przez godzinę po prostu mówisz.
Potem lekarz patrzy w notatki:
„Dobrze. Wszystko przeanalizowałem… nie masz racji.
Idź do domu i przeproś ją”.
„Dobrze. Dziękuję”.
Tak właśnie działa terapia!
Wściekam się, kiedy ludzie śmieją się z terapii.
Terapia jest potrzebna. Wszyscy jej potrzebujemy!
Nie ma w tym nic złego. Nie ma się czego wstydzić.
Nie śmiej się z kogoś, kto mówi, że chodzi na terapię.
„Na terapię? Pewnie to wariat!”
To jest pojebane!
Ludzie chodzący na terapię nie są wariatami. My nimi jesteśmy!
Jesteśmy popieprzonymi wariatami!
Ty jesteś wariatem, ty, ty, i ty też.
Jesteśmy popieprzonymi wariatami! Nie udawaj, że nie.
Czy kiedykolwiek szedłeś ulicą i po drugiej stronie
widziałeś kogoś, kto rozmawia sam ze sobą?
I mówisz:
„Patrz! Jakiś szalony skurwysyn gada do siebie!”.
A ty do kogo, kurwa, mówisz?
Idziesz sobie sam
i mówisz sobie, żebyś spojrzał na coś, na co już patrzysz!
Ty szalony skurwysynu!
Mów! To jest dobre! Popracuj nad tym! Mów!
Faceci tego nienawidzą. Walczymy, kurwa, do końca.
„Porozmawiasz ze mną?”
„Nie. Wiesz, co się stało. Tylko udajesz, że nie wiesz.
Mam z tobą gadać? Wiesz, co zrobiłaś”.
„Nie, nie wiem, co zrobiłam! Dlatego pytam!”
„Skoro musisz pytać, to pieprzyć to.
Nic się nie stało.
Nic się, kurwa, nie stało!
Jestem wściekły bez powodu!
Postanowiłem, że się wkurwię!”
„Boże. Odbiło ci!
Oszalałeś!” „Nie, to ty oszalałaś!”
„Zwariowałeś! Próbuję porozmawiać z tobą jak z dorosłym.
Nie dowiem się, jeśli mi nie powiesz.
Powiedz mi, co, kurwa, takiego zrobiłam?”
„Jeśli nie wiesz, to pieprzyć to”. „O mój Boże!
Powiedz mi cokolwiek!”
„Zamierzasz tak grać?” „Tak! Powiedz”.
„Chcesz wiedzieć?
Naprawdę chcesz wiedzieć?”
„Tak, chcę”. „Naprawdę chcesz?”
„Tak! Powiedz mi, skarbie.
Co takiego zrobiłam, kurwa. Co?”
„Powiedział, że obciągam fiuta duchowi, i wszyscy się śmiali,
a ty nie zareagowałaś! Nie obciągam duchom, suko!
Nie obciągam duchom fiutów!”
Uwielbiam was. Bardzo wam dziękuję.
Los Angeles, Kalifornia!
Oklaski dla Jo Koya!
Muszę podzielić się tą chwilą z moim jedynym synem!
Przyprowadźcie go na chwilę.
Mieszkaliśmy na końcu ulicy, kiedy pracowałem w Nordstrom Rack.
To moja prawa ręka!
Nie mogę…
Napisy: Marlena Wilczak