Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎ลอสแอนเจลิส พร้อมกันไหม
‎(สดจาก)
‎สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี…
‎(ลอสแอนเจลิสฟอรัม)
‎โจ คอย
‎เราทำสำเร็จแล้ว ลอสแอนเจลิส
‎ผมรอโอกาสนี้มานาน
‎เราอยู่ในฟอรัมนะ
‎ในที่สุด สองปีเลย
‎ที่แย่คือผมทำเป็นอยู่แค่นี้
‎คือเดี่ยวไมค์ แล้วพอเขาพรากมันไปจากผม
‎ก็เลยถึงขั้นที่ผมมองหน้าลูกชายแล้วพูดว่า
‎“โจ พ่อทำเป็นอยู่แค่นี้”
‎ผมมองลูกชายแล้วพูดว่า “เราจะอดตายกันแล้ว”
‎แต่เราจะอดไปขำไป
‎มันห่วยนะ แต่ตอนนี้เราก็กลับมา
‎ทุกคนสนุกสนานกัน ดูที่นี่สิ คนแน่นขนัดเลย
‎มีสองคนที่ยังใส่หน้ากากอยู่ ซึ่งไม่เป็นไรเลย
‎นั่นเป็นสิ่งที่คุณเลือก ผมจะไม่ล้อคุณหรอก
‎อย่าแคนเซิลผมเลยนะ ขอร้อง
‎นี่เป็นแค่ความเห็นของผม
‎แต่ถ้าคุณจะใส่หน้ากากในคืนนี้ ก็ดีต่อคุณแล้ว
‎แต่คืนนี้คุณคงจะติดอยู่แล้วแหละ
‎(โจคอย ‎ตลกคือตลก)
‎ไม่มีใครนั่งห่างกันสองเมตรเลย
‎คุณนั่งติดคนคนนั้นเลย ซึ่งจะหัวเราะแบบนี้…
‎คุณใส่หน้ากาก
‎ผมเคยเกลียดหน้ากากบ้านั่น
‎อย่าเข้าใจผมผิดนะ ‎เราก็ใส่กันทุกคน เรากลัวกันหมด
‎ผมจะพูดย้อนถึงมันซักหน่อย ‎เพราะผมถูกขังอยู่สองปีเลยนะโว้ย
‎ตอนนี้ผมเลยพูดได้แต่เรื่องนี้
‎แต่เรากลัวกันหมด และก็มีแต่หน้ากากนั่น
‎เราทุกคนจำได้ถึงตอนที่ดูทีวี
‎แล้วจู่ๆ ผู้ประกาศข่าวก็ออกมาบอกว่า
‎“ข่าวด่วน คนกำลังตายไปทุกที่
‎ดูคลิปวิดีโอนี้สิ” ‎แล้วเขาก็ให้ดูผู้ชายเอเชียเป็นงี้…
‎ล้มลงไปกองกับพื้น ‎แล้วก็มีชุดป้องกันเชื้อโรคสองคนเข้ามา
‎แบบว่า ตายแล้วๆ
‎“สักครู่เราจะกลับมาบอกสิ่งที่คุณต้องทำ”
‎อะไรวะนั่น
‎แล้วเขาก็กลับมา “นี่คือสิ่งที่คุณต้องทำ
‎เอากระดาษสี่เหลี่ยมมาปิดปาก
‎คุณไม่น่าจะเป็นอะไร” ไม่โม้นะ “ไม่โม้
‎และตุนของใส่ตู้เย็น ‎เพราะเราไม่รู้ว่ามันจะอยู่ไปนานแค่ไหน”
‎อะไรวะนั่น
‎ผมตุนของใส่ตู้เย็นประมาณสองสัปดาห์
‎ก็นึกว่าจะจบในสองสัปดาห์
‎มีคนเป็นพ่อหลายคนที่นึกว่ามันจะจบในสองสัปดาห์
‎ไอ้บ้านี่อยู่มาตั้งสองปี
‎แล้วแบบที่ลูกผมกินเนี่ย สี่วันอาหารก็หมดแล้ว
‎ผมก็คิดว่าผมพูดแทนพ่อทุกคนในที่นี้นะ
‎เรารู้สึกเหมือนเป็นฮีโร่ตอนอาหารหมด
‎เรารู้สึกเหมือนเป็นฮีโร่
‎เพราะพ่อทุกคนเดินเข้าไปหาครอบครัวบอกว่า
‎“พ่อจะหาอาหารมาให้ครอบครัวเรา
‎พ่อจะเสี่ยงชีวิตเพื่อครอบครัว
‎ไปเอามะกะโรนีกับชีส
‎และเนยถั่วกับแยมในโหลเดียวกัน
‎ใครก็ได้เอาหน้ากากให้ที”
‎คุณใส่หน้ากากบ้านั่นมาแล้ว
‎เราทุกคนใส่หน้ากากนั่นมาแล้ว
‎มันป้องกันเราหรือเปล่าก็ไม่รู้
‎สิ่งเดียวที่เรารู้ได้… นี่คือสิ่งที่ผมรู้ได้
‎ผมไม่รู้ว่ามันป้องกันผมหรือเปล่า ‎แต่ผมรู้ว่านี่เป็นสิ่งที่ผมรู้
‎วินาทีที่ใส่หน้ากากนั่นเป็นครั้งแรก
‎ผมรู้ได้เลย ว่าผมปากเหม็น
‎แม่งเอ๊ย
‎ผมไม่เคยได้กลิ่นปากตัวเองแบบนั้นมาก่อน
‎ผมว่าผมพูดแทนหลายคนในที่นี้เลยนะ
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้กลิ่นปากตัวเอง
‎และพวกคุณบางคนในนี้ที่ใส่หน้ากากอยู่บอกว่า
‎“ฉันว่าฉันรู้นะว่าเขาพูดถึงอะไร” ใช่
‎จำตอนที่เริ่มใส่หน้ากากได้ไหมล่ะ
‎ผมจำตอนที่ใส่ได้ ผมอยู่ในร้านค้า
‎มีคนอยู่ข้างผม ผมได้กลิ่นแล้วคิดว่า
‎“พระเจ้า นั่นใช่…
‎ไอ้เวรนี่ต้องฟันผุหรืออะไรสักอย่างแน่เลย”
‎ผมก็เริ่มผะอืดผะอม
‎“ขอโทษนะครับ”
‎แล้วผมก็กลับไปที่รถและยังได้กลิ่นเดิม
‎ผมนี่แบบ “ตายห่า กูเองเหรอเนี่ย
‎กูเองเหรอเนี่ย”
‎ไอ้หน้ากากเปรตนั่น ผมเกลียดหน้ากากนั่น
‎ผมก็ชอบอยู่นะ ‎เพราะตอนนี้ผมใช้ไหมขัดฟันบ่อยมาก
‎ส่วนคนที่ใส่หน้ากากอยู่แล้วมีอาการ…
‎รู้ใช่ไหมว่ามันคืออะไร
‎นั่นคือสเต๊กโทมาฮอว์กริบอาย ‎ที่ติดซอกฟันกรามของคุณไง
‎คุณต้องเขี่ยมันออกมา
‎มันกำลังจะตาย
‎แต่ผมจะไม่โกหกเลยนะ เดือนแรกหนักสุด
‎เราต่างก็ทำตัวแบบเดียวกัน ก็มันน่ากลัวนี่
‎เวร จำครั้งแรกที่คุณทำแบบนี้ได้ไหม
‎คุณไม่อยากเดินร่วมทางเดินกับใครเลย
‎สองเมตรงั้นเหรอ บ้าแล้ว 20 เมตรเลย
‎คุณเดินไปตามทางเดิน ‎และเห็นคนเดินมาทางเดียวกัน
‎“ขอโทษนะ ช่วยออกไปห่างๆ หน่อย
‎ขอเถอะ ถ้าไม่ว่าอะไร ขอเถอะนะ สองเมตร”
‎“คุณเลย คุณนั่นแหละ
‎ขอเถอะ”
‎นั่นเป็นเดือนแรก เรากลัวกันหมด
‎อย่ามาทำเหมือนไม่กลัวนะ
‎เดือนแรกคุณไม่ควรจามเลย
‎จำเดือนแรกได้ไหม มึงอย่าจามเชียวนะ
‎จำได้ไหม ตอนอั้นจาม คุณแบบ…
‎“ไม่นะ”
‎“ไม่” ภายใต้หน้ากากสภาพคุณเป็นแบบนี้ “ไม่”
‎“ไม่”
‎เพราะถ้าคุณจามขึ้นมา จะเกิดอะไรขึ้น
‎“ซูเปอร์สเปรดเดอร์”
‎“หมอนี่เป็นซูเปอร์สเปรดเดอร์”
‎“ไม่ใช่นะ
‎แฟนผมเลี้ยงแมว
‎ผมแพ้ขนแมว”
‎สักช่วงเดือนที่ 11 เราไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
‎เดือนที่ 11
‎นั่นเป็นตอนที่เราคิด “ช่างหัวหน้ากากนี่สิวะ”
‎จำตอนนั้นได้ไหม คุณจะเดินไปมา
‎ถ้าต้องจาม คุณจะจามใต้หน้ากาก
‎แล้วก็เอาหน้ากากนั่นแหละเช็ดขี้มูก
‎แบบ “ช่างหัวหน้ากากนี่ ช่างหัวหน้ากากนี่
‎ช่างหัวหน้ากากนี่
‎ฉันใส่มันมา 11 เดือนแล้ว มันมีแค่เส้นเดียว”
‎ผมจามหลายครั้งเลย
‎ผมจะจาม 11 ครั้งติดกัน
‎เวลาจามผมจามแบบนั้น ไม่ได้จามครั้งเดียว
‎จำได้ตอนนั้นผมอยู่ที่โฮมดีโปต์ ผมจัดเลย…
‎ช่างแม่ง ขี้มูกพุ่งขึ้นเลย
‎ขี้มูกโดนหูผม
‎พอถอดหน้ากากออก ‎ผมเหมือนอยู่ในหนังบุกกะเกะเลย
‎แบบ “บ้าจริง…”
‎“ให้ตาย เยอะมาก”
‎หนุ่มๆ ถ้าแฟนคุณมองหน้าคุณตอนนี้
‎และถามว่า “บุกกะเกะคืออะไร”
‎อย่าพูดอะไรเชียวนะ
‎แค่ตอบไปแบบนี้ “ไม่รู้สิ
‎ไม่รู้พวกนี้ขำอะไรกัน แปลกจัง
‎แปลกจัง อะไรอะ ไม่เห็นรู้เลย”
‎และอย่ารีบตอบนะ คืนนี้ของคุณพังแน่
‎เดตคืนนี้จะพังไม่เป็นท่าเลย
‎“บุกกะเกะคืออะไร”
‎“ก็คือตอนที่พวกผู้ชายน้ำแตก
‎ผู้ชาย 11 คนพุ่ง…
‎แล้วผู้หญิงก็รับเต็มๆ”
‎“คุณดูบ้าอะไร
‎ตอนฉันไปทำงาน ไอ้บ้าน่าขยะแขยง
‎ไอ้บ้าโรคจิต”
‎ทีนี้คุณต้องโกหก “ไม่นะ ไม่ใช่ๆ”
‎คุณต้องโกหก “วันหนึ่งผม… ผมกูเกิลหา…
‎'บูเกต์ดอกไม้' ให้คุณ
‎ผมคงสะกดผิดไปมั้ง”
‎ผมจะเริ่มหลายๆ มุกของผมแบบนี้นะ ‎“จำได้ไหมตอนที่…”
‎จำได้ไหมตอนที่ศูนย์ควบคุมโรคติดต่อพูดแบบนี้
‎เขาบอกว่า “ถ้าคุณมีปัญหาเกี่ยวกับปอด ‎หรือปัญหาการหายใจ
‎ให้บอกรปภ.ที่อาคารที่คุณจะเข้าไป
‎เขาจะให้คุณเข้าโดยไม่ต้องใส่หน้ากาก”
‎ผมก็คิด “ก็ลองสิวะ”
‎“จัดเลย”
‎ผมเดินเข้าไป ผมเดินเข้าไปแบบนี้
‎เขาห้ามผมไว้ “ขอโทษครับ คุณต้องใส่หน้ากาก”
‎ผมบอก “อ้อ เอ่อ…
‎ผมเป็นโรค…
‎ปอดผิดปกติ
‎ผมก็เลยใส่หน้ากากไม่ได้”
‎เขาก็บอก “คุณครับ คุณเป็นโรคปอดอะไร
‎ที่ทำให้คุณใส่หน้ากากไม่ได้”
‎ผมก็เลยบอกว่า… ผมพูดแบบนี้นะ เรื่องจริงเลย
‎ผมบอก “ผมคิดว่า ‎คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ถามผมแบบนั้นได้”
‎เขาบอก “ไม่ครับ เราจำเป็นต้องถามคุณ
‎เราจะได้ตัดสินใจว่า ‎คุณเข้ามาในอาคารนี้ได้ไหม”
‎ผมบอกว่า “ได้ ไม่เป็นไร ผมเป็นโรค…
‎หยุดหายใจขณะหลับ”
‎เวรแล้ว หวังว่าจะใช้ได้นะ
‎แล้วเขาก็บอกว่า “นั่นโรคอะไร” ‎ผมก็แบบ “บ้าเอ๊ย”
‎ผมบอก “คุณครับ มันเป็นความผิดปกติตอนนอน
‎ซึ่งปอดของผม… ตอนที่สมองของผมหลับ
‎ปอดผมก็หลับด้วย
‎แบบตอนที่สมองผมบอกว่า 'ราตรีสวัสดิ์' ‎ปอดผมก็จะ 'เจอกันนะ'
‎แล้วผมก็จะนอนแบบนี้”
‎เขาบอก “อะไรวะนั่น” ‎ผมบอก “ผมรู้ อะไรวะนั่น ใช่ไหมล่ะ”
‎ผมพยายามก้าวเข้าไป
‎เขาบอก “คุณครับ ผมต้องถามอีกสักสองคำถาม
‎ผมเชื่อคุณนะ แต่ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่
‎ถ้าคุณไม่หลับเลยตลอดทั้งคืน
‎แล้วคุณไม่หายใจ
‎แล้วคุณตื่นมาซื้อของในวันรุ่งขึ้น
‎ได้ยังไง”
‎ผมบอก “อ้อ ง่ายมาก ผมมีเครื่องซีแพป
‎ที่ช่วยให้ผมนอนตอนกลางคืน ‎และช่วยให้ผมหายใจ”
‎และผมก็พยายามจะเดินเข้าไป
‎เขาบอก “คุณครับ โอเค ขออีกสองคำถาม”
‎ผมบอก “เอาจริงๆ มีอะไร
‎คำถามคุณคืออะไร”
‎เขาบอก “ถ้าเครื่องนั่นช่วยคุณหายใจ…”
‎“ใช่ เครื่องนั่นช่วยผมหายใจ” “ช่วยยังไงล่ะ”
‎“มันแค่ตั้งอยู่ตรงนั้นเหรอ” “เปล่า มันมีสาย
‎มันมีสายที่สูบอากาศเข้าปอดผม ‎ผมก็หายใจด้วยวิธีนั้นแหละ
‎โอเคนะ ผมต้องเข้าไปจริงๆ”
‎เขาก็บอกว่า “คุณครับ อีกคำถามเดียว”
‎“มีอะไร ถามอะไร”
‎เขาถาม “สายนั่นอยู่บนหน้าคุณได้ยังไง”
‎ผมก็บอก
‎“ผมต้องใส่…
‎หน้ากาก ไอ้บ้าเอ๊ย เดี๋ยวผมกลับมา
‎ไอ้เวรนี่ เป็นอะไร นักสืบเหรอ”
‎ไม่มีใครจริงจังกับโรคหยุดหายใจขณะนอนหลับ
‎คนขำกันเวลาผมบอกว่าผมมีปัญหานั้น
‎“ตลกดี”
‎โรคนั่นร้ายแรงนะ
‎คนที่เป็นโรคหยุดหายใจขณะหลับจะบอกว่า ‎เราต่อสู้กับความตายทุกคืน
‎ผมเฉียดตายไปนิดเดียว
‎และผมก็ชนะมาได้ทุกครั้ง
‎ตื่นมาเป็นผู้รอดชีวิต
‎ใครได้พูดแบบนั้นบ้าง ‎ทุกคืนเฉียดความตายแค่นิดเดียว
‎ผมไง โรคหยุดหายใจขณะหลับ
‎แต่ไม่มีใครให้ความเคารพเลย
‎เพราะผมต้องใส่หน้ากาก… ใหญ่แม่งเท่ากระด้ง
‎พวกผู้ชายถึงเกลียดมันไง
‎นั่นเป็นสิ่งเดียวที่จะรักษาพวกเราไว้ ‎ก็คือไอ้หน้ากากบ้า
‎ไม่มีการผ่าตัด
‎พวกผู้ชายถึงไม่อยากยอมรับว่า ‎ตัวเองเป็นโรคหยุดหายใจขณะหลับ
‎เขาจะพูดว่าตัวเองกรนจนตาย
‎และแม่งตายจริงๆ นะ
‎ผมรับประกันเลยว่ามีผู้ชายในนี้
‎แฟนสาวเขาจะบอกว่า “คุณฟังนะ ไอ้…
‎ฟังสิ ไอ้โง่”
‎ดูสิ พวกเธอชี้กันหมด อัตโนมัติเลย
‎พวกเธอ… ดูสิ ดู เธอดีใจมาก
‎“ตรงนี้เลย ไอ้ห่านี่ คนนี้เลย”
‎ตรงนั้น
‎- คุณชื่ออะไร ‎- ดีแลน
‎ดีแลน
‎- คุณคบกับดีแลนมานานแค่ไหนแล้ว ‎- สี่ปี
‎สี่ปี
‎และเขาไม่ยอมเชื่อฟังคุณใช่ไหม
‎- ไม่เลย ‎- ดูสิ “ไม่เลย”
‎“ไม่เอาโว้ย ฉันไม่ใส่มันหรอก
‎ฉันไม่ใส่ไอ้บ้านั่นหรอก ตายซะยังดีกว่า”
‎เขาพูดจริง
‎สี่ปี เธอรักคุณนะ พวก ใส่หน้ากากบ้านั่นซะ
‎ของแบบนี้จะช่วยชีวิตคุณไว้ ‎อ้อ คุณแต่งงานแล้วเหรอ
‎และเขาก็ยังไม่อยากเชื่อฟังคุณเหรอ
‎- คุณกำลังจะแต่งงานเหรอ ‎- ใช่ เขาก็ยังไม่ยอมใส่
‎และเขาก็ยังไม่ยอมใส่ ‎ช่างหัวเขาเลย ปล่อยให้ตายเลย
‎ช่างหัวเขาเลย
‎ช่างหัวดีแลนๆ
‎ที่ป้ายหลุมศพเขาจะเขียนว่า “ช่างหัวดีแลน”
‎“ช่างหัวดีแลน เขาสมควรลงหลุม” ‎เขาสมควรลงหลุมแล้ว
‎บ้าจริง
‎ดีแลน มันจบแล้ว มันจบแล้ว
‎เธอพร้อมจะแต่งงานกับคุณ
‎คุณจะอายทำไม
‎ผู้หญิงคนนี้รักคุณ เธอจะให้คุณ… ดูเธอสิ
‎เธอสวมแหวนของคุณ คุณไม่ได้ออกเดตกันแล้ว
‎มันไม่น่าอาย ถ้าคุณโสด ผมก็เข้าใจ
‎เพราะตอนผมโสด ผมเกลียดมัน
‎ไอ้นั่น… โอกาสที่จะได้มีความสัมพันธ์
‎จบตั้งแต่วินาทีที่ผมใส่หน้ากากบ้านั่น
‎มันห่วยชะมัด
‎มันมาถึงขั้นที่ผมนัวกับสาว
‎แล้วพอเราเสร็จกิจ ผมบอก ‎“คุณต้องออกไป เดี๋ยวนี้”
‎สาวคนนึงโมโหบอกว่า “อะไรวะ พูดจริงปะเนี่ย
‎คุณจะอึ๊บ แล้วจะไล่ฉันไปงั้นเหรอ
‎เห็นฉันเป็นอะไร อีตัวเหรอ”
‎ผมบอก “ไม่ๆ ไม่ใช่ ไม่ใช่อย่างนั้น
‎คือผมต้องใส่… อะไรบางอย่างนอนน่ะ
‎มันน่าอายและไม่อยากให้คุณเห็น ก็เท่านั้น
‎มันไม่ใช่แบบนั้นนะ ไม่ใช่เลย ผมชอบคุณ ‎ผมอยากเดตกับคุณต่อ
‎มันก็แค่ผมต้องใส่อันนี้”
‎เธอก็บอก “ว้าย ตายแล้ว คุณทำฉันตกใจหมดเลย
‎คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นอีตัวจริงๆ
‎ฉันชอบคุณนะ ไม่เห็นต้องอายเลย
‎ฉันชอบคุณ ‎เราถึงเลื่อนระดับความสัมพันธ์ไง พอเลย
‎ถ้าต้องใส่อะไร ก็ใส่เลย”
‎“คุณแน่ใจเหรอ”
‎“แน่ใจสิ ให้ตายเถอะ
‎พอเลย ฉันชอบคุณนะ ‎ต้องใส่อะไรล่ะ ที่จัดฟันแบบใสเหรอ”
‎“มันใหญ่กว่านั้นเยอะ”
‎“ฉันไม่สนหรอก ใส่ไปเถอะ”
‎“คุณแน่ใจเหรอ” “แน่สิ ฉันชอบคุณนะ
‎ใส่เลย”
‎“ก็ได้…”
‎ผมใส่ไอ้บ้านั่น…
‎ตื่นมาวันรุ่งขึ้น เตียงว่างเปล่า
‎มีแค่ข้อความเขียนว่า “ฉันไม่รู้ว่าคุณคือเบน”
‎ผมก็เข้าใจไง ดีแลน ถ้าคุณโสด แต่เธอรักคุณนะ
‎- คุณชื่ออะไร ที่รัก ‎- เอริน
‎เอริน เอรินรักคุณนะ ดีแลน
‎เธอไม่สนที่คุณใส่หน้ากากหรอก
‎เธออยากให้คุณอยู่ จะแต่งงานด้วย
‎เธออยากให้คุณอยู่ตรงนี้ตลอดไป ผมก็เหมือนกัน
‎ฉะนั้นใส่หน้ากากนั่นซะ
‎ถ้าคุณโสดนะ…
‎พวก มีเรื่องอื่นอีกหลายเรื่องเลย ‎ที่เธอขยะแขยงคุณ
‎เชื่อผมสิ
‎คุณเคยบันทึกภาพเขาหรือยัง
‎- เคยนะ ‎- เคยเหรอ
‎เขาได้เห็นภาพแบบชัดแจ๋วแล้วเนี่ยนะ ‎ช่างหัวหมอนี่เถอะ
‎แม่ผมใช้กล้องถ่ายวิดีโอบันทึกภาพผม
‎กล้องถ่ายวิดีโอน่ะ
‎ในนี้คงมีเด็กๆ อายุสัก 13-14 ถามว่า
‎“กล้องถ่ายวิดีโอคืออะไรวะ”
‎กล้องที่อยู่บนโทรศัพท์น่ะ
‎มันเคยเป็นอุปกรณ์ที่แยกออกมาต่างหาก
‎และมันก็ใหญ่ ใหญ่มาก แบบ…
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
‎ซูมๆ ซูม
‎ซูม กดซูม ซูม
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์…
‎แม่ผมใช้กล้องถ่ายวิดีโอบันทึกภาพผม
‎เข้าใจไหม ไม่ได้ชัดแบบสี่เคนะ เป็นแบบเก่า…
‎สมัยนั้นเป็นปลายยุค 90 ตอนที่เธอบันทึกภาพผม
‎เรื่องมันมีอยู่ว่า
‎แม่บันทึกภาพผมตอนตีสามตอนที่ผมหลับสนิท
‎แล้วประเด็นคือกล้องถ่ายวิดีโอสมัยนั้น
‎เราไม่ต้องใช้ไฟอะไร ‎เพราะมันมีตัวเลือก เป็นปุ่ม
‎ที่เขียนว่า “ภาพกลางคืน”
‎แล้วแม่ผมก็คลิกปุ่มนั่น มันก็เป็นแบบ
‎เหมือนพวกถ่ายวิดีโอล่าผีเลย
‎แม่ถ่ายสารคดีพูดว่า “ลูกชายฉัน…
‎ลูกชายฉันบอกว่าเขากรน
‎แต่เขาไม่ได้กำลังกรน เขากำลังจะตาย
‎เราเข้าไปดูใกล้ๆ กันค่ะ มาค่ะ ไปกัน”
‎รู้อะไรไหม เอริน ผมคิดว่า
‎ดีแลนต้องเห็นภาพแบบสดๆ เพื่อได้สัมผัสมันจริงๆ
‎เพราะในโทรศัพท์ ไม่ว่าจะ…
‎เราดูอะไรก็ได้ในโทรศัพท์
‎คุณก็จะไม่รู้สึกถึงอารมณ์ที่เอรินรู้สึกจริงๆ ทุกคืน
‎ระหว่างที่ดูคู่หมั้นของเธอค่อยๆ โรยรา
‎ผมก็เลยจะทำสิ่งนี้เพื่อเอริน
‎เราจะแสดงบทบาทสมมติ
‎ผมจะแสดงเป็นดีแลน คุณเป็นเอรินนะ พร้อมไหม
‎นี่คือภาพที่เอรินเห็นทุกคืน รับรู้ไว้นะ
‎รับรู้ถึงอารมณ์ที่เธอรู้สึก
‎เข้าถึงบทบาท
‎พร้อมนะ นี่คือคุณ ทุกคืน นี่คือการนอนของคุณ
‎ดูสิ เธอบอกว่า “ใช่เลย”
‎พวก รู้ไหม ดีแลน ‎มือของคุณเองพยายามจะปลุกคุณตื่น
‎คุณรู้หรือเปล่า มือของคุณเองเป็นแบบ…
‎รู้ไหมว่าคุณดูเป็นยังไงเวลานอนหลับ
‎สาบานได้เลย นี่คือท่าของคุณ
‎คุณดูเหมือนว่าผี
‎กำลังยัดนกเขาของมันเข้าปากคุณ
‎และคุณก็อมนกเขาผีทั้งคืน แบบ…
‎และเอรินก็แบบ “หยุดอมนกเขาผีนั่นซะที
‎ดีแลน หยุดอมนกเขาผีซะที ได้โปรด หยุดเถอะ”
‎และคุณก็แบบ…
‎ผียืนเรียงแถวกันที่ปลายเตียงคุณ เป็นแถว…
‎พวกผีก็แบบ “โย่ เขาคิดว่าเขากรนอยู่ว่ะ ‎มาเร็ว ทีละสองคนเลย”
‎ผีบอก “อะไรวะเนี่ย”
‎“โย่ ดีแลนนี่มันเซ่อซ่าบ้าบอจริงๆ ลุยเลย”
‎“สามๆ สามเลย” “แม่เจ้า”
‎“บ้าเอ๊ย”
‎“นกเขาสามอันเลยนะ ดีแลน หยุดเถอะ
‎หยุดอมนกเขาผีซะที”
‎คุณเคยสังเกตไหม
‎ดีแลน ตอนคุณตื่นมากลางดึก คุณตื่นมาแบบนี้
‎ผีบุกกะเกะ
‎ผมขายเครื่องซีแพปที่บูธขายของนะครับ
‎รู้ไหมว่ามันจะฮาแค่ไหน
‎ถ้าผมมีเครื่องซีแพปที่บูธขายของ
‎ผมคงจะเป็นคนเดียว…
‎ผมคงจะเป็นนักแสดงตลกคนเดียว ‎ที่ขายเครื่องซีแพป
‎ที่บูธขายของ
‎ไอ้ของแบบนั้นคงจะฮามาก
‎คนก็ออกจากการแสดงของผมไปแบบ
‎“โจ คอยไม่ได้ตลกอย่างเดียวนะ ‎แต่ผมว่าเขาช่วยชีวิตผมไว้ด้วย
‎ขอบคุณ โจ คอย”
‎มีการโฆษณารีวิวของ
‎มีการโฆษณารีวิวของ ดีแลนมาโฆษณารีวิวของให้
‎“สวัสดีครับ ผมชื่อดีแลน”
‎“สวัสดีครับ ผมชื่อดีแลน และเป็นเวลาหลายปี
‎ที่ผมเสพติดการอมนกเขาผีตอนกลางคืน
‎ผมจะบอกภรรยาว่าผมกรน
‎แต่จากนั้นผมไปดูการแสดงตลกของโจ คอย
‎และซื้อเครื่องซีแพปมา
‎และรู้ไหมครับ ไม่มีการอมนกเขาผีอีกเลย
‎แต่ทายซิว่าใครเป็นคนอมนกเขาแล้วตอนนี้
‎เอรินไง
‎ขอบคุณ โจ คอย”
‎จำได้ไหมตอนที่กระดาษชำระหมด
‎นี่มันโรคระบาดอะไรกันวะ กระดาษชำระหมด
‎ผมไม่เคยเห็นมนุษย์ ‎กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดเลย
‎ในข่าวเราเห็นคนกับรถเข็นของ
‎ที่มีม้วนกระดาษชำระกองพะเนิน ‎แล้ววิ่งไปที่รถของเขา
‎แล้วก็มีคนวิ่งไล่ตามมาข้างหลังบอกว่า
‎“รูดากฉันก็คันเหมือนกันนะยะ”
‎“ฉันจะทำยังไงกับรูดากที่คันคะเยอของฉัน
‎ยัยบ้า”
‎ผมกลัวนะ
‎คนต่อยกันเพื่อแย่งกระดาษชำระ ‎เหมือนมันไม่มีวิธีแก้ปัญหาทางอื่นแล้ว
‎แม่ผมเตรียมพร้อมกับการขาดแคลนกระดาษชำระ
‎แม่เตรียมพร้อมการขาดแคลนกระดาษชำระ
‎ตั้งแต่วันที่แม่เข้าประเทศมาเลย
‎ตอนที่ผู้คนไม่มีกระดาษชำระจะใช้กัน
‎แม่ผมบอก “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย แม่ไม่เข้าใจเลย”
‎แม่ผมมีกระดาษชำระไม่เคยขาดมือ
‎แม่ผมสามารถใช้กระดาษชำระหนึ่งม้วนได้เป็นปี
‎เป็นปีเลย
‎ผมรู้เลยว่าต้องมีผู้หญิงในนี้พูดว่า ‎“มันจะเป็นไปได้ยังไงวะ”
‎ผมจะบอกวิธีให้
‎เรื่องนี้สำหรับผู้หญิงที่ไม่ได้เป็นคนฟิลิปปินส์นะ
‎ผมจะบอกความลับที่แม่ผมทำ
‎พร้อมเหตุผลว่าทำไมแม่ถึงไม่เคยขาดกระดาษชำระ
‎และนี่เฉพาะผู้หญิงที่ไม่ใช่คนฟิลิปปินส์เท่านั้นนะ
‎ตอนแม่ผมฉี่
‎แม่ไม่เช็ด
‎อุ๊ย ผมได้ยินผู้หญิงตรงนั้นร้อง “อี๋”
‎ดูสิ เธอปิดปาก และโบกมือด้วย
‎ดูสิ ใส่ยีนส์อยู่ตรงนั้นน่ะ
‎แจ็กเก็ตยีนส์ ร้องว่า “อี๋”
‎เหมือนกับ “ว้าย ตายแล้ว”
‎“ว้าย ตายแล้ว” ‎แล้วเธอก็บอกแบบนี้ “อ้อ ฉันเอง”
‎“นั่น… อี๋ๆ” ดูเธอสิ
‎ผมจะบอกเหตุผลให้ คุณชื่ออะไร
‎ไอลีน
‎ไอลีน ผมจะบอกให้ว่าทำไมแม่ผมไม่ใช้กระดาษ
‎ตกลงนะ ไอลีน
‎เพราะแม่ใช้น้ำล้าง ฉะนั้นคุณนั่นแหละอี๋ นังนี่
‎อย่ามาดูหมิ่น…
‎จิ๊มิแม่ผมในลอสแอนเจลิสนะ
‎จิ๊มิแม่ผมเป็นจิ๊มิที่สะอาดที่สุด
‎ในลอสแอนเจลิส
‎ผมขอถอนคำพูดนะ
‎ผมไม่ได้ตั้งใจ ‎“นังนี่” เหมือนเป็น “คำพูดแสดงความรัก”
‎ผมรักคุณ
‎ผมเคยพูดแบบเดียวกันนะ ไอลีน
‎จริงๆ ผมเคยพูดว่า “แม่ ทำไมแม่ไม่เช็ดเอาล่ะ
‎เช็ดเอาสิ”
‎และแม่ผมก็เร็วเลย อย่างเร็วเลย
‎“แกอยากให้แม่เช็ดแค่นั้นเหรอ ‎คิดว่ามันสะอาดเหรอ โจเซฟ
‎แม่ไปฉี่แล้วก็เช็ด
‎แค่เช็ดฉี่ให้ทั่วอีปิ๊ของแม่เหรอ
‎นั่นสะอาดสำหรับแกเหรอ โจเซฟ
‎ฉี่แล้วก็ละเลงฉี่ให้ทั่วอีปิ๊งั้นเหรอ
‎และทำให้มันเค็มงั้นเหรอ อีปิ๊เค็มเนี่ยนะ
‎แม่ล้างมันน่ะ โจเซฟ ใช้น้ำล้าง
‎ใหม่กิ๊ก”
‎“ใหม่กิ๊ก”
‎อะไรเนี่ย
‎ถ้าคุณลองคิดดู มันเยี่ยมไปเลยนะ แม่พูดถูก
‎ดูแม่ผมสิ แม่เตรียมตัวมาแล้ว ‎ไม่เคยขาดกระดาษชำระเลย
‎และจิ๊มิไม่เคยเค็มด้วย
‎ดูสิ พวกผู้หญิงเห็นด้วย
‎ผมเห็นผู้หญิงบางคนบอกว่า ‎“จะบอกให้นะ ก็จริง”
‎มันเป็นความคิดที่เลิศมาก
‎บางทีหมาพวกนั้น… ‎รู้จักชามข้าวหมาแบบพกพาไหม
‎อันที่กางออกและเราก็ปิดมันน่ะ
‎หน้าตามันเป็นวงกลมเล็กๆ ‎แล้วมันก็เด้งขึ้นมาเป็น…
‎พกมันไปไหนมาไหนด้วยสิ
‎แม่ผมมีสิ่งนั้น
‎มันเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง แม่เรียกมันว่าทาโบ
‎มันเป็นขันมีด้าม
‎หลายคนในนี้ถามว่า “ทาโบคืออะไร”
‎โดยเฉพาะคนที่ไม่ใช่คนฟิลิปปินส์ ‎ผมจะบอกให้ว่าทาโบคืออะไร
‎ทาโบเป็นอะไรก็ได้
‎แก้วกาแฟที่หูจับหัก
‎กล่องเนยเทียมที่ใช้หมดแล้ว
‎หรือของชอบของแม่ แก้วซูเปอร์บิ๊กกัลป์
‎“เพราะมันจุน้ำได้ 1.3 ลิตรนะ โจเซฟ
‎แม่ล้างจิ๊มิได้สะอาดหมดจดเลย”
‎และทาโบของแม่ผมก็ตั้งอยู่ที่เดิม
‎มันตั้งอยู่ตลอดตั้งแต่วันที่แม่เข้าประเทศนี้มา
‎ตั้งอยู่ระหว่างห้องอาบน้ำกับโถส้วม
‎พื้นที่เล็กๆ ตรงนี้เรียกว่า “ช่องทาโบ”
‎และตรงนั้นเป็นที่ที่วางขันพิเศษของแม่ผม
‎และผมก็รู้ว่าในนี้มีผู้ชายหลายคน ‎ที่ไม่ใช่คนฟิลิปปินส์ถามว่า
‎“จะมาเล่าเรื่องนี้ให้เราฟังทำไม โจ คอย”
‎ผมจะบอกให้นะว่าทำไม
‎สมมติว่าคุณเริ่มเดตกับสาวฟิลิปปินส์ ‎และทุกอย่างไปได้สวย
‎คืนหนึ่งคุณไปเผด็จศึก แล้วคุณก็ค้างบ้านเธอคืนนั้น
‎ตื่นมาเช้าวันรุ่งขึ้น
‎คุณแปรงฟันและคิดว่า “อยากได้ถ้วยน้ำสักใบ”
‎อย่าใช้ขันบ้านั้นนะ
‎ขันนั่นไม่ได้มีไว้ให้ใช้บ้วนปาก
‎พ่อแม่ผมหย่ากัน ‎ตอนผมอายุประมาณสิบขวบ สิบเอ็ดขวบ
‎เรามีกันสี่คน มีโรเบิร์ต โรเวน่า ‎เจ็มม่า และตัวผม
‎ไม่ว่าแม่ผมต้องการอะไร แม่ต้องได้
‎แม่เป็นทั้งแม่และพ่อ ผมพูดแบบนี้เสมอ
‎ไม่ว่าแม่จะขออะไรก็ตาม เราต้องหามาให้ได้
‎เราไม่ถามแม่ เราจะหามา
‎และต้องเชื่อฟังแม่
‎เรื่องของเรื่องก็คือ ไม่ว่าแม่จะขออะไร
‎บางครั้งแม่ผมจะเข้าห้องน้ำ
‎และลืมเติมน้ำใส่ทาโบของแม่
‎และแน่นอนว่าคนสุดท้องจะต้องเป็นคนเติม
‎มันมักจะ…
‎มันมักจะเกิดขึ้นตอนเพื่อนมาที่บ้าน
‎กำลังเล่นกับเพื่อนอยู่ในห้องนั่งเล่น
‎แล้วจู่ๆ ผมก็ได้ยิน “โจเซฟ
‎โจเซฟ”
‎ผมฟังโทนเสียงออกเลย
‎ว่าแม่ลืมเติมน้ำใส่ทาโบ
‎“โจเซฟ
‎โจเซฟ”
‎เพื่อนจะเดินเข้ามาหาผม ‎“ทำไมนายไม่สนใจแม่ล่ะ”
‎ผมก็จะบอกว่า “นายไม่อยากรู้หรอก ‎ว่าแม่จะเอาอะไร
‎ทีนี้ก็หุบปากซะ”
‎“โจเซฟ แม่ได้ยินเสียงแกนะ”
‎“ฉิบหายแล้ว”
‎ผมเดินอืดอาดไปตามโถงทางเดิน
‎เปิดประตูห้องน้ำ แล้วแม่ก็อยู่ตรงนั้น
‎นั่งอยู่กับทาโบของแม่
‎“ทำไมนานจังล่ะ
‎มันแห้งหมดแล้วเนี่ย
‎เติมน้ำให้แม่หน่อย” “ปัดโธ่”
‎ผมฉุนมาก “ปัดโธ่”
‎“ผมโตเกินจะทำแบบนี้แล้ว แม่ ‎ผมไม่ควรมาเห็นอะไรแบบนี้
‎ผมโตเกินไปแล้ว แม่”
‎แม่ผมก็แบบ “เห็นอะไร
‎โจเซฟ
‎หันมาซิ
‎หันมา เห็นอะไร
‎นี่เหรอ
‎แกเคยอยู่ในนี้นะ
‎นี่เป็นบ้านเก่าของแกก่อนเราย้ายเข้าบ้านหลังนี้
‎ทีนี้ก็มาช่วยแม่ทำความสะอาดบ้านเก่าของแกด้วย
‎“ปัดโธ่”
‎ผมเติมน้ำเย็นเจี๊ยบใส่ขันนั่น
‎และวิ่งไปที่โถงทางเดิน
‎แม่ผมโวยวาย…
‎“เย็นเจี๊ยบเลย
‎แกจะทำให้จิ๊มิแม่เป็นปอดบวมนะ”
‎เพื่อนผมบอก “นายทำให้จิ๊มิแม่เป็นปอดบวมเหรอ”
‎ลองคิดดูสิ ลองคิดดู มันก็เจ๋งดีนะ
‎ผมชอบการแสดงตลกก็ตรงนี้แหละ
‎ผมเล่าวัฒนธรรมของผมให้คุณฟังได้
‎และคุณก็เชื่อมโยงกับมันได้ ‎หรืออาจจะไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร
‎อย่างน้อยคุณได้ฟังเกี่ยวกับชีวิตผม ‎เรื่องราวของผม และได้ยินว่า “โห บ้าแล้ว”
‎คุณเคยสังเกตไหมว่าคนฟิลิปปินส์ ‎เราชอบคนผิวสีมากนะ
‎เราชอบวัฒนธรรมคนผิวสี
‎คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เราฟังเลย
‎เราเข้าใจเลย เราแทบจะเหมือนกันเลย
‎อาหาร… คุณเคยเห็นอาหารเราไหม ‎มันเหมือนอาหารที่กินแล้วอิ่มเอมใจ
‎พวกเขามีจิตวิญญาณเปี่ยมล้น ‎พวกเขาร้องเพลง เหลือเชื่อสุดๆ
‎ผมว่ามันคือความเป็นสเปนที่อยู่ในตัวเรา
‎ความเป็นสเปนที่อยู่ในตัวเรา ‎เพราะแบบนั้นแหละ
‎และรู้ไหมเวลามีคนเม็กซิกัน…
‎รู้ไหมเวลามีคนเม็กซิกัน…
‎ในบรรดาคนละตินทั้งหมด คนเม็กซิกัน…
‎พวกเขาเป็นคนที่ภูมิใจในตัวเอง แต่…
‎แต่พวกเขามองว่าตัวเองคล้ายคนฟิลิปปินส์มาก
‎เป็นเพราะเลือดสเปนที่เรามี
‎พวกเขาถึงมาดูการแสดงผม ‎เพราะพวกเขาคิดว่าเหมือน
‎พวกเขาคิด “อะไรวะเนี่ย ‎พวกเขาเหมือนเราเลย”
‎และพวกเขาก็อยู่ที่นี่ ‎เรารู้ว่ามีคนเม็กซิกันอยู่ที่นี่ก็ตอนนี้แหละ
‎พอผมพูดว่า “คนเม็กซิกัน…” ปุ๊บ
‎พวกเขาจะเริ่มผิวปาก
‎เรารู้ว่ามีคนเม็กซิกันอยู่ที่นี่ก็ตอนนั้นแหละ
‎เพราะไม่มีใครผิวปากได้เก่งกว่าคนเม็กซิกันแล้ว
‎หลับตาสิ เหมือนคุณอยู่ในถ้ำนกเลย
‎ไพเราะจับใจ
‎ไม่มีใครผิวปากแบบนั้น
‎แต่ละคนมีเอกลักษณ์นะ
‎ลูกของพวกเขารู้จักเสียงผิวปากนั้นนะ
‎พวกเขาอาจจะลูกหายในห้าง ก็แค่ผิวปาก
‎“ป๊ะป๋าๆ”
‎“ป๊ะป๋า”
‎ผมแค่อยากให้คุณรู้ไว้นะ ชาวเม็กซิกัน
‎เราคล้ายคลึงกันถึงขั้นนี้เลย
‎ตอนที่ชาวสเปนออกจากฟิลิปปินส์ ‎คุณทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่น
‎เราถึงได้เหมือนกันไง เข้าใจความหมายไหม
‎เราถึงได้ทำตัวเหมือนกัน เขาทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่น
‎วัฒนธรรมของเขาก็เหมือนของเรา
‎เขาทำทุกอย่าง พวกคุณทำงานหนัก เราก็ทำงานหนัก
‎มีงานรื่นเริงเหรอ มีงานรื่นเริงเหมือนกัน
‎มารีอาชิเหรอ นี่คาราโอเกะ อย่างเดียวกัน
‎ไม่มีใครอยากได้ยินเลยจริงๆ
‎แม้แต่คำพูดของเราก็เหมือนกัน
‎เพราะตอนคุณออกไป ‎คุณทิ้งคำศัพท์ของคุณไว้ที่นั่นด้วย
‎และเราก็รับมันมา
‎คุณทิ้งมันไว้ เราก็รับแม่งมาเลย
‎แต่เราเอามาเปลี่ยน
‎เราเอาคำสบถของคุณมาเปลี่ยนเป็นขนม
‎รู้ไว้เลยนะ ผมอยากให้คนเม็กซิกันทุกคนรู้เอาไว้
‎ถ้าคุณมีเพื่อนร่วมงานเป็นคนฟิลิปปินส์
‎ขอให้รู้ไว้ว่าเราเอาคำสบถของคุณ ‎มาเปลี่ยนเป็นขนม
‎ฉะนั้นก็อย่าโกรธนะ ถ้าสาวฟิลิปปินส์ร่างเล็ก
‎มาทำงานในวันหนึ่งและเดินเข้ามาในห้องพัก
‎ถือถาดขนมเดินเข้ามาหาคุณและพูดว่า
‎“หยิบใส่ปากสิ ปูโต้”
‎อย่าโกรธนะ “คุณเรียกผมว่าอะไรนะ”
‎เพราะผมเข้าใจ ‎ในภาษาของคุณ ปูโต้หมายถึง “นังตัวร้าย”
‎แต่ในภาษาของเรา
‎มันคือขนมโรยมะพร้าวแสนอร่อย
‎และเธอก็แค่อยากให้คุณหยิบใส่ปาก
‎“ปูโต้”
‎ผมขายปูโต้อยู่หน้างานนะครับ
‎มันเป็นบูธขายของที่บ้าที่สุด
‎เครื่องซีแพปกับทาโบ
‎มันก็เป็นพวกถ้วยกับขวดน้ำเปล่าๆ ที่คุณไม่ใช้
‎เราจะล้างมันและผมก็จะเซ็นชื่อลงไป
‎พวกคุณบางคนจะขับรถกลับบ้านคืนนี้
‎คุณจะมองภรรยาและพูดว่า ‎“เราน่าจะซื้อทาโบมานะ”
‎ผมไม่ได้บอกว่ามันสกปรกนะ ผมไม่ได้พูดแบบนั้น
‎แต่บางครั้งนะครับ พวกผู้หญิง เวลาคุณเข้าห้องน้ำ
‎โดยเฉพาะคืนนี้ เป็นคืนออกเดตสำหรับใครบางคน
‎และในคืนออกเดต คุณรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ
‎ไม่อยากพลาดการแสดง
‎ก็เลยรีบวิ่งกลับมาให้เร็วที่สุด แต่คุณฉี่อยู่
‎คุณก็เลยรีบ ‎และนี่เป็นเรื่องของผู้หญิงเวลาคุณฉี่และเช็ด
‎ผมคิดมาตลอดว่าช่องคลอดอ่อนและบอบบาง
‎แต่ผู้หญิงไม่สน…
‎พวกเธอไม่สนเรื่อง…
‎พวกเธอเช็ดเหมือนขัดมันถุงมือของคนรับบอล
‎แบบว่า “แห้งได้แล้ว จิ๊มิ เร็วสิ”
‎แล้วคุณก็รีบวิ่งกลับมาที่นั่ง ‎“ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า”
‎“ไม่ คุณไม่ได้พลาดอะไรเลย” “โอเค ก็ดี”
‎แล้วตลอดทั้งคืนก็เป็นไปด้วยดี ‎จากนั้นคุณก็กลับบ้าน
‎ทุกอย่างไปได้สวย
‎แต่คุณลืมว่าคุณทำอะไรไป คุณรุนแรงแค่ไหน
‎และพวกคุณหลายคน ‎ก็ทิ้งของเล็กๆ น้อยๆ ไว้ตรงนั้น
‎อะไร
‎คุณทำจริงนะ อย่าทำเหมือน ‎ไม่รู้ว่าผมพูดเรื่องอะไรสิ ก้อนเล็กๆ…
‎ก้อนกระดาษชำระเล็กๆ น่ะ
‎ของน่าสนุกเล็กๆ น้อยๆ
‎“เศษจิ๊มิ”
‎มันอยู่ตรงนั้น คุณลืมไป
‎แล้วทีนี้เขาลงไปเบิร์นให้คุณ เขาก็เป็นแบบนี้
‎คุณก็ถามว่า “มีอะไรเหรอ” ‎เขาบอก “ไม่มีอะไร”
‎เพราะเราไม่เคยพูดอะไรเลย
‎เราไม่เคยพูดอะไรเลย เรารักคุณมากนะ
‎นั่นคือแฟนคุณรักคุณมากนะ
‎เราจะกินไอ้กระดาษชำระนั่น
‎เราไม่สนหรอก
‎กินไอ้นั่นเลย กินมันเลย
‎เรารอมาสองสัปดาห์เพื่อจะเบิร์นให้คุณ
‎คิดว่าเราจะทำให้มันล่ม ‎เพราะก้อนกระดาษเล็กๆ เหรอ
‎กินแม่งเลย บางทีเจอก้อนใหญ่ เราก็เคี้ยวแบบ…
‎บ้วนมันออกมาแบบ… เราทุกคนเลย
‎อย่ามา ผู้ชายทุกคนในนี้รู้ว่าผมพูดเรื่องอะไร
‎คุณกินมัน คุณกินมันเข้าไป…
‎ดีแลน ดีแลนจะกินกระดาษชำระเข้าไปทั้งม้วนเลย
‎ขยำกระดาษอยู่ตรงนี้
‎ผมไม่ได้บอกว่ามันน่าขยะแขยงนะ ‎มันไม่เป็นไรหรอก
‎ผมไม่ได้เอาคุณมาประจานนะ มันไม่เป็นไรเลย
‎เรากินอยู่แล้ว มันอยู่ตรงนั้นนี่ ช่างมัน
‎ไม่เหมือนพวกคุณหรอก คุณทำอะไรกับเราล่ะ
‎พวกเธอทำให้เรารู้สึกน่าขยะแขยง
‎พวกคุณทำให้เรารู้สึกน่าขยะแขยงมาก ‎เศษด้ายชิ้นเล็กนิดเดียว
‎เศษด้ายชิ้นเล็กนิดเดียวที่ปลายดุ้น
‎เลิกอมนกเขาเลย
‎ไอ้พวกบ้าเอ๊ย
‎คุณเห็นแล้วพูดว่า “อะไรวะเนี่ย”
‎“อมนกเขาตัวเองแล้วกัน ฉันทำไม่ได้
‎ฉันทำไม่ได้”
‎ลูกชายผมสบาย
‎เขาไม่ต้องมาห่วงเรื่องเติมน้ำใส่ทาโบให้แม่เขา
‎ทุกวันนี้โถมีที่ฉีดในตัวแล้ว
‎ลูกชายมีโถฉีดชำระได้ แบบเจ๋งๆ เลย
‎คุณมาฉี่ตอนกลางคืน ฝาเปิดขึ้นมา แล้วไฟก็ติด
‎“ฉี่ตรงนี้” มันบอก แบบว่า “มานี่ ฉี่เลย” มันพูด
‎“ไงพวก เป็นไง มานี่สิ ฉี่ใส่ปากฉันเลย”
‎คนรุ่นนี้ก็มีเรื่องเจ๋งๆ แบบนี้แหละ
‎พวกเขามีทุกอย่าง มีทุกอย่างที่ต้องการ
‎พวกเขาไม่ต้องห่วง ‎เรื่องบ้าๆ ที่พวกเราต้องเจอมา
‎บ้าชะมัด พวกเขาสบายจริงๆ
‎ผมรู้สึกสงสารแม่ ไม่รู้ว่าแม่ทำได้ไง
‎ผมมีเครื่องมือทุกอย่างเพื่อคอยดูลูกชาย
‎ผมอยาก… ถ้าแม่ผมมีนะ… ให้ตายเถอะ
‎ถ้าผมไม่กลับบ้าน
‎ตอนแม่บอกให้ผมกลับบ้าน แม่จะเป็นบ้าเลย
‎“กลับบ้านตอนสี่ทุ่มนะ ‎ขอเถอะ โจเซฟ กลับบ้านตอนสี่ทุ่ม”
‎ห้าทุ่มครึ่ง “ว้าย ตายแล้ว”
‎“พระเจ้าช่วย เขาอยู่ไหน
‎มีคนลักพาตัวโจเซฟอีกแล้ว”
‎“มีคนลักพาตัวโจเซฟอีกแล้ว”
‎นั่นหมายความว่าผมเคยถูกลักพาตัวมาก่อน
‎ผมไม่เคยถูกลักพาตัวนะ
‎กับลูกชายผมเหรอ แอป “ค้นหาลูกชายของฉัน”
‎ผมกดปุ่ม ถ้าเขาไม่ตอบข้อความผม…
‎ผมจะส่งข้อความหาเขาห้าครั้ง ‎“นี่ ลูกอยู่ไหน” เขาไม่ตอบ
‎“นี่ รับโทรศัพท์ด้วย” ไม่ตอบ
‎“นี่ พวก ลูกอยู่ไหน”
‎ผมก็กดแอป “ค้นหาลูกชายของฉัน” ‎แล้วก็มีอิโมจิตัวเล็กๆ
‎เป็นลูกชายผมอยู่หน้าเซเว่นอีเลฟเว่นแบบนี้
‎และผมก็นอนหลับได้
‎ของที่เด็กพวกนี้มีมันสุดยอดเลย
‎คุณต้องบอกพวกเขานะว่าพวกเขาสบายแค่ไหน
‎พวกเขาดาวน์โหลดหนังได้ภายในเวลาห้านาที
‎น้อยกว่านั้นอีก นาทีเดียว
‎คมชัดระดับสี่เค ก็ดูหนังได้แล้ว
‎คุณต้องบอกพวกเขาว่าเราได้มันมาลำบากแค่ไหน
‎สิ่งที่เราต้องทำเพื่อหนังเรื่องใหม่
‎“หนังออกใหม่วันอังคาร” ‎ที่ร้านเช่าวิดีโอบล็อกบัสเตอร์
‎ที่ที่เขารับประกันว่ามีจูราสสิค พาร์ค 100 ม้วน
‎คุณไปที่ร้านอย่างเร็วเลย ‎คุณวิ่งไปที่แผงวางวิดีโอ
‎แล้วก็พลิกหน้าปกทุกแผ่น มันเขียนว่า
‎“หมด”
‎“ไอ้เวร”
‎แล้วคุณก็วิ่งไปที่เคาน์เตอร์
‎“มีคนเอาจูราสสิค พาร์คมาคืนหรือยัง”
‎เขาก็จะบอกว่า ‎“ยัง แต่จะมีเข้ามาอีกสองชั่วโมง”
‎“ผมจะรอ” แล้วคุณก็ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์
‎แล้วคุณก็มองออกนอกหน้าต่าง ‎ตรงจุดคืนวิดีโอเหมือนพวกเนิร์ดเลย
‎คอยตรวจดู
‎แล้วคุณก็เห็นคนวางหน้าปกเข้ามา
‎คุณก็พยายามอ่านแบบเร็วๆ
‎คุณเห็นม้วนหนึ่งเข้าไป ‎มีตัวอักษร จ จานกับสระอู
‎คุณบอก “อุ๊ย ผมว่าเมื่อกี้เป็น…
‎คุณครับ ผมว่าเขาเพิ่งใส่จูราสสิค พาร์ค
‎ผมเห็น จ จานกับสระอู ‎ผมว่ามันคือจูราสสิค พาร์คนะ
‎ผมอยู่ตรงนี้มาสี่ชั่วโมงแล้ว ขอเหอะ”
‎แล้วพนักงานก็บอก “เอาไปเลย พวก”
‎คุณก็บอก “ขอบคุณมากครับ สุดยอด”
‎แล้วคุณก็ดู คุณบอก ‎“จูแมนจี้เหรอ ผมไม่เอาเรื่องนี้”
‎เด็กคนนี้สบายมาก
‎รู้ไหม ผมดื่มน้ำขวด…
‎ผมดื่มน้ำขวดนี้
‎และมันก็เริ่ม… ค่าพีเอช 9.5 เป็นอันที่
‎ที่ลูกชายผมเป็นคนเอามาบอก
‎นี่คือคนรุ่นนี้นะ นี่คือความสบายของพวกเขา
‎ผมจ่ายขวดละห้าดอลลาร์ ผมทำอะไรอยู่วะเนี่ย
‎เพราะวันหนึ่งลูกชายผมกลับมาจากโรงเรียน
‎น่าจะตอนประถมสี่
‎ไม่รู้ว่าประถมอะไรนะ เขา…
‎เขายังเด็กมาก เขากลับมา ‎พร้อมกับข้อความจากคุณครูเขียนว่า
‎“ช่วยเตรียมน้ำขวดมาให้ลูกชายด้วยนะคะ
‎สามขวดนะคะ ถ้าไม่ว่าอะไร
‎เพราะเราจะปิดก๊อกดื่มน้ำ”
‎ผมว่า “อะไรนะ” ‎เขาบอกว่า “จะให้ดีขอค่าพีเอช 9.5
‎เอาน้ำที่ดีต่อสุขภาพให้เขา”
‎ผมบอก “โจ อะไรเนี่ย น้ำค่าพีเอช 9.5”
‎เขาบอก “อ๋อ ครูอยากให้เราดื่มน้ำค่าพีเอช 9.5
‎มันเป็นน้ำที่ดีต่อสุขภาพเรามากกว่า ‎มันดีต่อสุขภาพจริงๆ”
‎“พีเอชย่อมาจากอะไร โจ” ‎เขาบอก “ได้น้ำอย่างเหมาะสม”
‎ผมถาม “อะไรนะ”
‎ไอ้เด็กเวรนี่ไม่รู้ว่ามันคืออะไรด้วยซ้ำ ‎เราไม่รู้กันทั้งคู่
‎ผมถาม “ทำไมเขาจะปิดก๊อกดื่มน้ำล่ะ โจ ‎มันเรื่องอะไรกัน”
‎เขาบอก “อ๋อ มันมีฟลูออไรด์ในน้ำ
‎มันไม่ดีต่อสุขภาพเรา
‎เขาก็เลยปิดก๊อกดื่มน้ำทุกตัว
‎เพราะมันมีฟลูออไรด์ในน้ำ”
‎ผมบอก “โจ ลูกไม่แปรงฟัน
‎ลูกควรจะดื่มน้ำนั่นให้หมด”
‎ฟลูออไรด์ในน้ำ
‎เขาปิดก๊อกดื่มน้ำในโรงเรียนทั้งหมด
‎ปิดหมดเลย
‎ผมต้องเริ่มซื้อน้ำขวดให้เด็กพวกนี้
‎อะไรกันวะ เราดื่มน้ำจากก๊อกกันมานะ
‎ผมว่าผมก็รอดมาได้ครบ 32 นะ คิดว่างั้น
‎ผมว่าเราหลายคนรอดมาได้
‎เราสนุกกับช่วงเวลาที่มีก๊อกดื่มน้ำ คุณจำได้ไหม
‎ตอนที่แต่ละชั้นเรียนต้องออกมา
‎แต่ละชั้นเรียนต้องออกมา
‎และเข้าแถวตอนเรียงหนึ่งหน้าก๊อกนั่น
‎และเด็กแต่ละคนมีเวลาสิบวินาทีดื่มน้ำให้มากที่สุด
‎และเด็กคนอื่นๆ ก็จะนับ
‎“หนึ่งวินาที สองวินาที
‎สามวินาที สี่วินาที…”
‎และปากของเด็กนั่นก็แบบ
‎“สี่วินาที ห้าวินาที หกวินาที…”
‎“เจ็ดวินาที แปดวินาที…”
‎ไอ้เด็กนั่นพยายามเต็มที่เลย
‎เพราะช่างประปาที่ติดตั้งก๊อก
‎ตั้งแรงดันน้ำไว้ต่ำมาก
‎น้ำไหลเอื่อยออกมาจากหัวก๊อกนั่น
‎เขาทั้งอมทั้งเลียน้ำ
‎มันดีต่อสุขภาพยังไงเหรอ
‎ดูด…
‎แล้วไอ้สะเก็ดสีเขียวๆ นั่นคืออะไร
‎ไอ้นั่นมันคืออะไร โควิด-14 เหรอ
‎เด็กพวกนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสายยางคืออะไร
‎พวกเขาไม่รู้ว่าสายยางคืออะไร ‎นั่นเคยเป็นน้ำขวดของเรา
‎เราขับรถไปห้าชั่วโมง
‎คุณมองเพื่อน “พวกนายหิวน้ำกันไหม” “หิว”
‎และเราก็จอดที่บ้านหลังไหนก็ได้
‎บ้านหลังไหนก็ได้ที่มีสายยาง ‎อยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน
‎นั่นเป็นของสาธารณะ ใครๆ ก็ใช้ได้
‎สมบัติสาธารณะ
‎และเราก็วิ่ง แม่งวิ่งกันหน้าตั้งเลย วิ่งกันทุกคน
‎ใครได้สายยางก่อน “ฉันได้ก่อน”
‎เด็กนั่นคิดว่าตัวเองชนะ แต่เปล่าเลย
‎เพราะเขาไม่รู้ว่ามีน้ำค้างอยู่กลางสายยาง
‎ที่เดือดระดับนรกแตก
‎ทีนี้เขาได้เจอกับลาวาเต็มปากแน่ “เปิดมาเลย”
‎เด็กทุกวันนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสายยางคืออะไร
‎พวกเขาไม่รู้ว่าสายยางคืออะไร
‎วันก่อนผมถามลูกชายว่า ‎“โจ รู้ไหมว่าสายยางคืออะไร”
‎เขาตอบ “ไอ้ถุงที่ใส่ตอนอึ๊บกันใช่ไหม พ่อ” ‎ผมบอก “โจ…”
‎พวกเขาสบายกันมาก
‎แต่ผมชอบนะ ผมจะพูดแบบนี้
‎ผมชอบยุคดิจิทัลที่เราอาศัยอยู่กันนะ ‎ของที่เรามีกันน่ะ
‎ผมชอบมาก
‎มันเลี้ยงลูกได้ง่ายขึ้น
‎ผมกับแม่เขาหย่ากันมานานแล้ว
‎แต่เราอยู่ใกล้ชิดกัน ‎และเป็นพ่อแม่ที่ดีมากเพราะเครื่องมือพวกนี้
‎เข้าใจไหมฮะ เพราะเฟซไทม์
‎เพราะแอปกล้องอะไรพวกนั้น ‎เราคอยดูพวกเขาได้
‎และเราก็ร่วมมือเป็นทีมเดียวกัน ผมชอบมาก
‎บ้านเธออยู่ซอยเดียวกับผม
‎เธอมีรหัสเข้าบ้านผมทุกอย่าง
‎เธอมีพวก… ‎ไม่ว่าผมต้องการอะไร ถ้าลูกอยู่บ้านผม
‎และผมขับรถอยู่ ผมก็ไฟซไทม์กับเธอได้
‎เธอก็จะไปที่บ้าน ‎และจัดการอะไรก็ตามที่ผมต้องการ
‎โย่ มันเป็นสถานการณ์ที่สุดยอด ผมชอบมาก
‎แต่เรื่องมันเป็นอย่างนี้
‎ไม่ว่าเรามีเครื่องมือมากแค่ไหน ‎วัยรุ่นก็ยังเป็นวัยรุ่น
‎ลูกผมทำเรื่องป่วนประสาท ‎แบบเดียวกับที่ผมทำตอนผมเป็นเด็ก
‎และเขาก็ไม่สนด้วย
‎เขาคิดว่าเขาจะรอดไปได้ ‎ผมก็ไม่เข้าใจว่าจะรอดยังไง
‎เขารู้ว่าผมมีกล้องพวกนี้ เขาไม่สน
‎ตัวอย่างนี้เหมาะมาก ผมกำลังจะไปคอนเนตทิคัต
‎ตอนนั้นเขาอายุ 15
‎ผมกำลังจะไปคอนเนตทิคัต และผมก็บอกลูก
‎ผมบอก “โจ ฟังนะ พ่อจะไปคอนเนตทิคัต
‎และถ้าลูกจัดปาร์ตี้ พ่อรู้นะ
‎เพราะฉะนั้นอย่าจัดปาร์ตี้”
‎ลูกผมบอก “พ่อ ผมไม่จัดปาร์ตี้หรอก”
‎ผมบอก “โจ ฟังพ่อนะ ‎อย่าจัดปาร์ตี้นะ อย่าทำเชียว”
‎เขาบอก “พ่อ ผมไม่จัดปาร์ตี้หรอก
‎ผมสัญญา ผมจะไม่เชิญใครมา”
‎ผมบอก “ฟังพ่อนะ ฟังให้ดีเลย ‎ถ้าลูกจัดปาร์ตี้นะ โจ
‎ถ้าเพื่อนลูกโดดลงสระน้ำ
‎และคอหักขึ้นมา
‎เขาจะฟ้องพ่อได้
‎และทุกอย่างที่พ่อตรากตรำมา
‎เพื่อจะมอบให้ลูกตอนพ่อจากโลกนี้ไป
‎จะตกเป็นของไอ้งั่งเดฟ
‎เพราะเขากระโจนลงน้ำตื้นตอนตีสอง
‎แถมปิดไฟอีกต่างหาก
‎ลูกอยากยกสมบัติทุกอย่างให้ไอ้งั่งเดฟไหม”
‎เขาบอก “ไม่ พ่อ อย่าห่วงเลยน่า”
‎ผมบอก “สัญญากับพ่อนะ“ “ผมสัญญา”
‎ผมก็ไปคอนเนตทิคัต
‎ตีห้าเป็นเวลาที่คอนเนตทิคัต
‎เท่ากับตีสองที่แอลเอ
‎ผมตื่นมาเพราะเสียงนี้
‎เป็นแอปกล้องของผม ผมเปิดดู
‎เด็กๆ เดินจากบ้านไปที่สระน้ำ
‎“ไอ้เปรต
‎ไอ้พวกเปรต
‎แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กโกหก
‎มีเด็กกี่คนกันเนี่ย
‎ไอ้เชี่ย”
‎เด็กคนสุดท้ายที่เดินผ่านกล้องคือลูกผมเอง
‎เขาเดินผ่านกล้องแบบนี้
‎ผมเฟซไทม์หาแม่เขา
‎“ฮัลโหล คุณจะต้องไม่เชื่อแน่ ‎ว่าลูกชายคุณกำลังทำอะไร”
‎“ตายจริง เขาทำอะไรน่ะ”
‎“ก็จัดปาร์ตี้น่ะสิ”
‎“อะไรนะ ไหนบอกหลับแล้ว”
‎“ไม่ได้หลับสักหน่อย
‎เขากำลังจัดปาร์ตี้ จะลงสระด้วย”
‎“อะไรวะเนี่ย” “ผมรู้ อะไรวะ ใช่ไหมล่ะ
‎และรู้ไหมว่าผมบอกเขาว่าอะไร” ‎“คุณบอกว่าอะไร”
‎“ผมบอกว่าถ้ามีเด็กโดดลงสระน้ำ
‎คอจะหักได้ และรู้ไหม เขาก็จะฟ้องผม”
‎“ใช่ ฉันรู้” “และรู้ไหม พอเขาฟ้องผม…”
‎“อะไร ทำไมเหรอ” ‎“ถ้าเขาฟ้องผม ก็ไม่มีเงินให้คุณไง”
‎เธอบอก “อะไรวะเนี่ย” ‎ผมบอก “อะไรวะเนี่ย”
‎เธอบอก “ไปเลย” ผมบอก “ไปแม่งเลย”
‎เราก็ขึ้นรถเธอ
‎เธอวางผมไว้ที่นั่งข้างคนขับ
‎“ลูกคุณมันเฮงซวย” “ผมรู้”
‎ผมเอื้อมหยิบเข็ดขัดนิรภัย
‎เราจอดตรงทางเข้าบ้าน ไฟปิดหมด
‎เด็กไปกันหมดแล้ว เธอเดินไปที่ประตูหน้าบ้าน
‎“เปิดประตู
‎โจ เปิดประตูนะ”
‎เขาเปิดประตูมา ทำเหมือนเพิ่งตื่น
‎“เรารู้ว่าลูกไม่ได้หลับอยู่ แถมเท้าเปียกอีก
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าลูกจัดปาร์ตี้
‎พ่อโกรธมากนะ”
‎“แม่พูดเรื่องอะไร พ่อโกรธ'”
‎“พ่อของลูกโกรธควันออกหูเลย”
‎“หมายความว่าไง พ่อโกรธ'”
‎“พ่อของลูกโกรธ”
‎โทรศัพท์ยังเชื่อมต่อกับบลูทูธอยู่
‎ผมแม่งตะคอกใส่เบาะหน้าอยู่ 15 นาที
‎นี่เป็นโชว์พิเศษของผมกับ Netflix ครั้งที่สี่แล้ว
‎แต่ผมจะบอกให้นะ
‎ความสัมพันธ์กับ Netflix ‎เป็นแบบทั้งรักทั้งเกลียด
‎ผมจะบอกว่าผมรักเขาจะตาย นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว
‎แต่ครั้งแรกนั่นเหรอ เขาไม่ได้ให้ผม
‎พวกเขาอยู่ในนี้นะ ‎พวกผู้บริหารอยู่ในนี้ ผมเห็นนะ
‎ผมรักพวกเขานะ ผมรักพวกเขาที่ให้โอกาส
‎แต่พวกเขาไม่รู้ว่าผมไม่เหมือนใคร
‎ถ้าคุณปฏิเสธผม
‎ผมจะทำให้ดูว่าทำไมคุณถึงควรตกลง
‎ดังนั้นตอนที่คุณดูไลฟ์ ฟรอม ซีแอตเทิล ‎โชว์พิเศษจาก Netflix ครั้งแรกของผม
‎จงรู้ไว้ว่า Netflix ปฏิเสธผมหลายรอบ
‎และผมต้องจ่ายการแสดงครั้งนั้นเอง
‎จ่ายเอง หมดเลย
‎ทุ่มหมด ทุกอย่างที่ผมทำมาตั้งแต่ปี 1989
‎เข้าโชว์นั้นหมด
‎หมดตัวนะครับ
‎ผมร้องไห้กับตัวแทนและผู้จัดการของผม ‎ในห้องพักนักแสดงชั้นบน
‎“นี่แม่งบ้าบอ”
‎ลูกชายผมนอนหลับอยู่บนโซฟา
‎“บ้าฉิบหาย ทำไมผมต้องมาจ่าย ‎ให้โชว์พิเศษของตัวเองด้วย
‎ผมมีคนมาแสดงเปิดให้ผม พวกเขาได้โชว์พิเศษ
‎ผมไม่ได้โชว์พิเศษเหรอ”
‎และตัวแทนกับผู้จัดการของผมบอกว่า ‎“เล่นให้เต็มที่ เราจะจัดการเรื่องธุรกิจเอง
‎ออกไปแสดงให้ดีที่สุด” ผมนี่แบบ…
‎“ขอเชิญขึ้นเวที โจ คอย” ‎และผมก็เดินออกไปเหมือนไม่ได้ร้องไห้
‎“สวัสดีทุกคน”
‎พวกเขาไม่เพียงแค่ปฏิเสธผมนะ
‎แต่พอเขารู้ว่าผมจะบันทึกเทป
‎เขาโทรหาตัวแทนกับผู้จัดการของผม ‎ประมาณสองวันก่อน
‎บอกว่า “นี่ เราได้ข่าวว่า ‎โจ คอยจะบันทึกเทปโชว์พิเศษของตัวเอง
‎เราแค่อยากบอกให้รู้ว่าเราไม่ต้องการจริงๆ”
‎อะไรวะเนี่ย
‎เขาพูดแบบนั้นจริงๆ
‎มันเป็นความกดดัน… แบบว่าอะไรเนี่ย
‎เครือข่ายเดียวที่ผมต้องการให้จ่ายโชว์พิเศษนี้
‎ซึ่งตอนนี้พวกเขาบอกว่า “เราไม่ต้องการ”
‎ผมยังไม่ได้ถ่ายเลยด้วยซ้ำ
‎ผมแค่เตรียมกล้องพวกนี้ไว้
‎ก็หยุดผมไม่ได้นะ คุณยังทำอยู่
‎ตีนเปล่าเลย ไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไรขวางกั้น
‎ขอโทษนะที่ผมทำให้กลายเป็นเท็ดทอล์ก
‎ผมไม่อยากนั่งพูดถึงจิ๊มิแม่ผม 15 นาที
‎แล้วก็ให้แรงบันดาลใจคุณ
‎ผมแค่บอกว่าบางครั้ง ‎คุณต้องฟังเรื่องลำบากสู่ความสำเร็จ
‎ทุกเรื่องราวความสำเร็จ มันมีความลำบากมากมาย
‎และอย่าให้ใครมาดูถูกฝันของเรา
‎ผมไม่ได้จะบอกว่า Netflix ดูถูกความฝันผม
‎แต่มันเป็นความฝันของผม และคุณก็อย่าปฏิเสธผม
‎ผมพยายามจนเกือบตายนะ
‎ตอนถ่ายโชว์นั้นผมหมดตัวเลย
‎ต้องตัดต่อเอง เรียบเรียงเอง…
‎ผมกลายเป็นคนตัดต่อ โปรดิวเซอร์ ‎ผมทำเองหมด สวมทุกบทบาท
‎แล้วผมก็ตัดต่อและนำไปให้ Netflix
‎ผมบอกว่า “ผมรู้ว่าพวกคุณปฏิเสธผม
‎แต่คุณช่วยดูอีกครั้งได้ไหม”
‎ผมวางมันบนโต๊ะเขา
‎ชั่วโมงต่อมาเขาโทรหาผม ‎“อย่าเอาไปเสนอที่ไหนอีก เราต้องการมัน”
‎นั่นก็คือเรื่องราว
‎ผมรู้ว่าตอนนี้เราอยู่กันอย่างลำบาก
‎และผมก็รู้ว่าเราทุกคนได้ยินเรื่องเดิมๆ
‎ที่ว่า “อ้อ มันไม่ยุติธรรมสำหรับทุกคนเลย”
‎โน่นนี่นั่น และคุณหลายคนก็บอกว่า ‎“ช่างเถอะ พอที
‎นี่ปี 2022 แล้ว
‎พอเถอะ นั่นเป็นข้ออ้างห่วยๆ” ไม่เลยนะ
‎ไม่ใช่เราทุกคนจะได้ข้อตกลงอย่างที่คุณได้
‎ไม่ใช่เราทุกคนที่จะมีคนรับฟัง
‎ไม่ใช่เราทุกคนจะได้ข้อตกลงที่ดี
‎บางคนต้องพยายามมากกว่าคนอื่น
‎และเราต้องรับรู้ไว้
‎จงรู้ไว้ มันไม่ง่ายสำหรับทุกคน
‎มีหลายเสียงในนี้ที่ต้องการการรับฟัง
‎และบางครั้งเราไม่ได้โอกาสอย่างคุณ
‎ก็ขอให้เข้าใจไว้ มันไม่ง่ายสำหรับทุกคน
‎และผมจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
‎เพราะนี่จะเป็นการโปรโมต ‎ไลฟ์ ฟรอม ซีแอตเทิล
‎ผมขอเล่าว่ามันลำบากสำหรับผมแค่ไหนนะ
‎เรื่องมันเกิดขึ้นในปี 2016 ‎ฉะนั้นก็ไม่ได้นานขนาดนั้น
‎แต่นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับไลฟ์ ฟรอม ซีแอตเทิล ‎ที่ผมอยากเล่าให้ฟัง
‎ผมต้องไปแสดงเพื่อช่วยโปรโมตโชว์นั้น
‎แต่ผมจะไม่บอกชื่อการแสดงนั้นนะ
‎ผมส่งบทไป
‎และนี่คือข้อความที่ผมได้ตอบกลับมาเรื่องบทนั่น
‎ฟังผมนะ
‎ข้อความคือ “เราชอบบทนะ คุณคอย
‎แต่ช่วยอย่าเล่นมุกที่มีสำเนียงได้ไหม”
‎ผมก็ไม่เข้าใจ
‎ผมอึ้งนิดหน่อย ผมบอก “อะไรวะเนี่ย”
‎“คุณหมายถึงมุกเกี่ยวกับแม่ผมเหรอ
‎เพราะมุกนั่นไม่เกี่ยวกับสำเนียงของแม่
‎มุกนั่นเกี่ยวกับแม่ที่ทำตัวเป็นแม่
‎แม่พูดภาษาอังกฤษ อาศัยอยู่ในอเมริกา
‎และดูรายการของคุณ
‎แต่คุณไม่อยากให้เสียงของแม่ ‎ได้ยินในรายการนั้นเหรอ”
‎อึ้งไปเลย นั่นปี 2016
‎นั่นเป็นตอนที่เกิดเรื่องนี้
‎และสิ่งที่ผมอยากรู้คือ… ผมพูดแบบนี้กับตัวเอง
‎เจฟฟ์ ฟ็อกซ์เวอร์ธีได้ข้อความเดียวกันไหม
‎ผมไม่ได้ดูหมิ่นเจฟฟ์ ฟ็อกซ์เวอร์ธีนะ ‎ผมชอบเจฟฟ์ ฟ็อกซ์เวอร์ธีมาก
‎แต่เขาได้รับข้อความเดียวกันไหม ‎เพราะเขามีสำเนียง
‎เขาเป็นคนอเมริกัน เขาพูดภาษาอังกฤษ
‎แต่ผมไม่รู้ความต่างระหว่าง ‎เจฟฟ์ ฟ็อกซ์เวอร์ธีพูดว่า
‎“นี่ คุณอยากกินอะไรเป็นอาหารเช้า”
‎หรือแม่ผมพูดว่า ‎“นี่ คุณอยากกินอะไรเป็นอาหารเช้า”
‎ผมไม่ได้ยินความแตกต่าง ‎แต่การเหยียดเชื้อชาติทางระบบเนี่ยสิ
‎ผมหมายถึงเรื่องนั้นแหละ
‎ไม่ใช่เราทุกคนที่ได้เหมือนกัน…
‎ไม่ใช่เราทุกคนที่ได้…
‎ผมแค่พูดเฉยๆ ไม่ใช่เราทุกคน ‎ที่ได้ข้อตกลงแบบเดียวกัน
‎ก็จงรู้ไว้
‎มีหลายเสียงในนี้ที่ต้องการการรับฟัง
‎หลายคนเลย มีหลายคน
‎ผมก็ดีใจที่ได้ทำแบบนั้น
‎เพราะหลังจากนั้น ผมได้งานโชว์พิเศษครั้งต่อไป
‎ผมได้ “ของร้อนมาแรง”
‎“คุณอยากไปที่ไหน” “ผมอยากไปฮาวาย
‎ผมอยากแสดงเรื่องเราชาวฟิลิปปินส์ให้มากขึ้น ‎และวัฒนธรรมอื่นๆ นอกเหนือจากนั้น”
‎“งานที่สามคุณอยากไปไหน”
‎“ให้ผมไปฟิลิปปินส์เถอะ”
‎มันไม่ใช่โชว์พิเศษด้วยซ้ำ
‎“ผมแค่อยากทำสิ่งหนึ่งที่ผมได้มอบหนึ่งชั่วโมง
‎เวลาออกอากาศหนึ่งชั่วโมง ‎อุทิศให้กับวัฒนธรรมของแม่ผม
‎ผมพูดถึงมันมาตลอด ‎เอามาเล่าเป็นมุกและสนุกกับมัน
‎แต่ตอนนี้ให้ผมได้แสดงให้โลกเห็น ‎ว่าคนฟิลิปปินส์เป็นยังไง
‎คนฟิลิปปินส์กินอะไร
‎ประเทศฟิลิปปินส์เป็นยังไง”
‎ผมอยากให้โอกาสคนฟิลิปปินส์
‎เพราะผมรู้ว่าการที่ผมผ่านประตูบานนั้นมาได้ ‎มันลำบากแค่ไหน
‎เพราะฉะนั้นตอนนี้ผมจะทำ
‎ผมจะช่วยให้คนฟิลิปปินส์ ‎ที่อาศัยอยู่ในประเทศฟิลิปปินส์ได้รับความสนใจ
‎ผมจะช่วยคนฟิลิปปินส์ที่อาศัยอยู่ในอเมริกา
‎ไปแสดงความสามารถที่ประเทศฟิลิปปินส์
‎ผมอยากทำแค่นั้น
‎เพราะคนฟิลิปปินส์ทำแบบนั้น
‎เมื่อมีคนหนึ่งผ่านประตูเข้าไปได้
‎เราก็ให้พวกเขาทุกคนผ่านเข้าประตูนั้นไปด้วย
‎ดูเราสิ
‎เราหัวเราะเรื่องเดียวกัน
‎พอดับไฟ เราก็สีเดียวกันนั่นแหละ
‎แต่พอเราเปิดไฟขึ้นมา ‎ทันใดนั้นเราก็แยกตัวเราออกมา
‎และเรื่องนั้นคือความโง่เขลา ฉะนั้นแม่งหยุดซะ
‎ก็เท่านั้น
‎ผมดีใจที่ได้ถ่ายทำที่นั่น
‎ผมดีใจที่ได้ไปถ่ายทำที่ฟิลิปปินส์
‎ผมดีใจที่ได้มอบหนึ่งชั่วโมง
‎ผู้คนจะได้เห็นว่าอาหาร ‎และผู้คนของเรางดงามแค่ไหน
‎และเห็นว่าเราพูดภาษาอังกฤษ
‎รู้ไหมมันช่วยการท่องเที่ยวแค่ไหน
‎มีหลายคนที่ผมเจอและพูดว่า
‎“เราจะไปเอเชีย ‎ที่ไหนสักที่ในเอเชียเพื่อไปเที่ยว
‎ผมบอก “ไปฟิลิปปินส์สิ”
‎“อ้อ ผมไม่รู้เลย มันมีอะไรล่ะ”
‎แต่ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว
‎พอดูโชว์หนึ่งชั่วโมงนั่นก็พูดได้ว่า ‎“โหแม่ง ไปที่นั่นกันน่าจะดีนะ”
‎“ให้ตาย ที่นั่นเขาพูดภาษาอังกฤษเหรอ ‎ไปกันเถอะ”
‎รู้ไหมมันเจ๋งแค่ไหนที่ไปฟิลิปปินส์น่ะ
‎คุณหลงทางในฟิลิปปินส์และจะมีคนช่วยเหลือ
‎คุณแตะไหล่ใครก็ได้
‎เขาจะพูดภาษาอังกฤษกับคุณ ‎และให้สิ่งที่คุณต้องการ
‎ถ้าคุณไปเกาหลี และหลงทางในเกาหลี ทายสิ
‎คุณก็หลงแม่งอยู่ในเกาหลีอย่างนั้นแหละ
‎คุณจะเดินหาสตาร์บัคส์เป็นชั่วโมง
‎แต่ดันไปโผล่ที่เกาหลีเหนือ
‎คุณสมควรแล้ว
‎คุณน่าจะไปฟิลิปปินส์
‎คุณหาสตาร์บัคส์ในฟิลิปปินส์จนหลงทาง
‎คุณเรียกใครก็ได้ “ขอโทษนะ ‎รู้ทางไปสตาร์บัคส์ไหม
‎รู้ไหมว่าผมจะไปสตาร์บัคส์ยังไง”
‎ทันทีเลย “ได้สิ ผมพาคุณไป…”
‎“ผมชอบสตาร์บัคส์มาก ให้ตาย
‎เมนูโปรดผมคือมอคค่า แฟรปปูชิโน่
‎ผมชอบสตาร์บัคส์มาก”
‎ทีนี้ทิศทางจะแปลกๆ นะ
‎พวกเขาไม่มีเครื่องหมายไมล์เหมือนเรา
‎เขาไม่มีถนนประเภทเดียวกัน ‎แต่เขาจะพาคุณไปถึงที่นั่น
‎มันจะมีจุดสังเกต
‎ถนนบางประเภทที่จะพาคุณไปถึง
‎คุณแค่ต้องตั้งใจฟัง
‎“เอาละ ฟังให้ดีนะ
‎นี่เป็นทางไปสตาร์บัคส์
‎ที่คุณต้องทำคือ…
‎ที่คุณต้องทำคือไปตามถนนลูกรังเส้นนี้
‎สักประมาณ…
‎สามเพลง
‎เลือกเพลงไหนก็ได้ แต่ไม่เกินสามเพลง
‎ในช่วงเพลงที่สาม ‎ให้มองหารถบรรทุกสีเหลืองที่มีแค่สองล้อ
‎พอเห็นรถบรรทุกสองล้อคันนั้น ให้เลี้ยวซ้าย
‎เดินไปตามถนนเส้นนั้น สักประมาณ… ‎ตายจริง ประมาณ…
‎สิบเอ็ดวินาที
‎และพอถึงช่วงวินาทีที่ 11
‎จะมีหมาวิ่งผ่านคุณไปเร็วมาก
‎ตามหมาตัวนั้นไป ‎มันจะพาคุณไปสตาร์บัคส์ตลอดเลย”
‎ผมเป็นเพื่อนกับทอมมี ลีจากวงมอตลีย์ครู
‎ไม่รู้ว่าเขามาไหม แต่… ไม่รู้นะ
‎แต่ผมจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง
‎ผมจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟังก็เพราะ ‎ตอนที่โชว์เยือนถิ่นเก่าออกมา
‎โชว์พิเศษจากฟิลิปปินส์ของผมน่ะ เขาโทรมา
‎ทอมมีพูดกับผมอย่างนี้ เขาบอกว่า
‎“นี่ เพื่อน
‎ฉันเพิ่งดูเยือนถิ่นเก่า
‎และอยากบอกนายว่ามันโคตรเจ๋งเลยว่ะ”
‎อย่าถามผมว่า ‎ทำไมทอมมี ลีเสียงเหมือนคีอานู รีฟส์
‎จากเรื่องคู่ซี้คู่เพี้ยน
‎นี่เป็นสไตล์การพูดของทอมมี ผมชอบมาก
‎“นี่ เพื่อน
‎ฉันแค่อยากบอกนายว่าฉันดูเยือนถิ่นเก่า
‎มันโคตรเจ๋งเลยว่ะ”
‎ผมบอก “ขอบใจนะ ทอมมี” “ได้ ไม่มีปัญหา โจ
‎แต่ฉันแค่อยาก…
‎ฉันแค่อยากถามอะไรนายนิดนึง”
‎ผมถาม “อะไรเหรอ ทอมมี”
‎เขาบอก “คือว่า ตอนที่นายเล่าเรื่องตลก
‎นายต้องบอกเขาไหมว่าให้ขำตอนไหน ‎หรือต้องตบมือตอนไหน”
‎ผมบอก “ไม่ ทอมมี ‎เขาพูดภาษาอังกฤษคล่องเลย
‎ในประเทศฟิลิปปินส์ ‎และพวกเขาก็ชอบเรื่องบันเทิงอเมริกันมาก
‎เขาเข้าใจทุกมุกเลย” “จริงเหรอ” “จริงสิ”
‎“อ้อ โคตรเจ๋งเลย”
‎ผมบอก “ทอมมี ‎มอตลีย์ครูออกทัวร์รอบโลกมา 45 ปี
‎พวกนายไม่เคยไปประเทศฟิลิปปินส์เลยเหรอ”
‎“ไม่เคยเลย”
‎ผมถาม “ทำไมล่ะ” ‎“ก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะเข้าใจเราน่ะ”
‎ผมบอก “ทอมมี เขาไม่แค่เข้าใจนายนะ
‎แต่เขาร้องเพลงนายได้ดีกว่านายอีก”
‎“ถามวงเจอร์นีย์ดูสิ”
‎ผมรู้เลยว่ามีคนในนี้พูดว่า “เดี๋ยวก่อนนะ
‎สตีฟ เพอร์รีเป็นคนฟิลิปปินส์เหรอ”
‎สตีฟ เพอร์รีไม่ได้ร้องเพลง ‎ให้วงเจอร์นีย์มา 40 กว่าปีแล้ว
‎นักร้องนำของวงเจอร์นีย์
‎เป็นราชาคาราโอเกะตัวเล็กชื่ออาร์เนล พิเนด้า
‎ตัวเล็ก เสียงเขามหัศจรรย์มาก
‎พูดถึงความฝันสิ
‎พูดถึงการฝ่าฟันอุปสรรคทุกประเภทต่อหน้าเขาสิ
‎ต้องคนนี้เลย
‎ถ้าอยากได้แรงบันดาลใจในชีวิต ‎ไปติดตามอาร์เนล พิเนด้า
‎ผู้ชายคนนี้อาศัยอยู่ในประเทศโลกที่สาม ‎เขาอยากเป็นดาราขาร็อก
‎ผมไม่อยากได้ยินคนพูดว่า
‎“ที่นี่มันยาก โอกาสที่นี่มันหายาก”
‎ไปตามเลย ทำตามแบบแผนนั่นเลย
‎ผมไม่ได้บอกว่า… ผมรู้ว่ามันยากสำหรับเราทุกคน
‎แต่ผมแค่พูดเฉยๆ ว่านั่นเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเลย
‎ผมอยากทำหนังที่ฉายทางโทรทัศน์
‎ผมอยากเขียนเป็นหนังชุดสี่ตอน ‎และขายให้ Netflix
‎และครั้งนี้คุณควรจะซื้อนะโว้ย
‎เพราะผมจะได้รางวัลเอมมี
‎ผมจะได้รางวัลเอมมีจากเรื่องนี้
‎ผมจะได้รางวัลเอมมี
‎และผมก็รู้ฉากที่ผมจะได้รางวัลเอมมีนั่นแล้วด้วย
‎เพราะผมจะเขียนมันขึ้นมา
‎มันจะต้องเจ๋งมาก
‎อาร์เนลร้องเพลงสุดพลังที่คลับคาราโอเกะ
‎แล้วแม่เขาก็เดินเข้ามา “อาร์เนล
‎มาทำอะไรที่นี่
‎ร้องเต้นแบบนั้นเนี่ยนะ
‎แกควรจะเรียนพยาบาล”
‎“แต่แม่ครับ ผมไม่อยากเป็นพยาบาล
‎ผมอยากเป็นดาราขาร็อก”
‎“แกเป็นดาราขาร็อกไม่ได้ แกเป็นคนฟิลิปปินส์
‎ครอบครัวนี้มีพยาบาลตั้งหลายคน
‎ไม่มีใครเป็นดาราขาร็อกเลย”
‎“แต่ผมเป็นคนเดียวที่มีเสียงอันไพเราะ
‎ผมอยากทำตามความฝันเป็นดาราขาร็อก”
‎“แกเป็นดาราขาร็อกไม่ได้
‎แกจะต้องเป็นพยาบาลเหมือนคนอื่นในครอบครัว”
‎“ผมไม่อยากเป็นพยาบาล” ‎“แกต้องเป็นพยาบาล”
‎แล้วพ่อเขาก็เดินเข้ามา
‎“โอเค เอาละๆ เถียงกันพอซะที
‎ขอโทษนะที่พ่อมาช้า อาร์เนล
‎เมื่อกี้พ่อกำลังบอกทางไปสตาร์บัคส์ให้คนอื่นอยู่
‎ที่รัก
‎ถ้าอาร์เนลอยากเป็นดาราขาร็อก ‎ให้ตายเถอะ ก็ให้เขาเป็นไปสิ
‎ครอบครัวเรามีพยาบาลมากพอแล้ว”
‎“แต่ฉันแค่เป็นห่วงเขาหลังจากฉันจากโลกนี้ไป
‎ฉันอาจไม่ได้ทำหน้าที่แม่
‎เพราะฉันไม่ได้ให้แนวทางที่ถูกต้องกับลูก
‎ตอนนี้เขาไม่มีผลประโยชน์หรืออะไรเลย”
‎“พอที ให้ตายเถอะ
‎“ให้เขาทำตามความฝันของเขา ‎เขามีเสียงอันไพเราะ
‎และถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขาตอนที่เราจากไปแล้ว
‎เราก็มีพยาบาลเยอะแยะในครอบครัว
‎คุณว่าไงล่ะ ที่รัก
‎ให้เขาทำตามความฝันสิ เถอะน่า”
‎“คุณพูดถูก
‎อาร์เนล
‎ทำตามความฝันและเป็นดาราขาร็อกนะ”
‎“ขอบคุณครับ แม่ ขอบคุณมาก”
‎“นั่นไงล่ะ
‎แม่กับพ่อเห็นชอบกับการตัดสินใจของลูก
‎ทีนี้ละ อาร์เนล ทำตามความฝันเลย”
‎“ขอบคุณครับ พ่อ”
‎“ด้วยความยินดี ลูก
‎ทีนี้ก็ไปขึ้นเวทีและแสดงความสามารถออกมา”
‎“ได้ครับ พ่อ”
‎“อาร์เนล” “ครับ พ่อ”
‎“อาร์เนล
‎สัญญากับพ่ออย่างหนึ่งตอนที่ทำตามความฝัน”
‎“อะไรครับ พ่อ”
‎“อย่าหยุดเชื่อนะ”
‎นั่นเลยเอมมี บอกสิว่าฉากนั้นไม่ได้เอมมี
‎ฉากนี้แม่งต้องได้เอมมีเลย ผมต้องได้แล้วละ
‎เราเรียนรู้อะไรจากเรื่องนั้น
‎หนึ่ง ทำตามความฝัน
‎ไม่ว่าจะยากแค่ไหนหรือมีอะไรขวางกั้น
‎พิชิตทุกอย่างและคุณจะสำเร็จได้ ‎นั่นเป็นเรื่องราวที่สวยงาม
‎แต่อีกด้านหนึ่ง
‎เรื่องราวความรักอันงดงามระหว่างพ่อแม่
‎ในการพูดคุยเปิดอก
‎นั่นคือความสำคัญของความสัมพันธ์ที่ดี
‎เราจะเรียนรู้เรื่องนั้น ‎ว่าถ้าเราพูดออกมา ทุกอย่างจะเป็นผลสำเร็จ
‎ถ้าคุณคุยกัน นั่นคือหัวใจสำคัญของความสัมพันธ์
‎และนั่นเป็นอีกเรื่อง ‎ที่เราจะได้เรียนรู้จากหนังเรื่องนี้
‎ดูทุกความสัมพันธ์ที่จบลงเพราะไม่มีใครคุยกันสิ
‎พวกเขาไม่อยากคุยกัน
‎และเมื่อไม่คุยกัน ถึงตอนนั้นความสัมพันธ์ก็จบ
‎และรู้ไหมว่าใครไม่อยากคุย พวกผู้ชายไงล่ะ
‎เพราะผู้หญิงชอบคุย
‎คุยกันสิ
‎และถ้าคุณไม่อยากคุยกับเธอในตอนนั้น ‎ก็คุยกับใครสักคน
‎ไม่ใช่ทุกคน
‎อย่าคุยกับเพื่อนสนิทนะ ‎นั่นจะทำให้ความสัมพันธ์จบเหมือนกัน
‎เพื่อนสนิทคุณเกลียดเธอ
‎เขารอให้พวกคุณเลิกกันอยู่
‎“นายต้องไม่เชื่อแน่ว่าเธอทำอะไรไป”
‎“ฉันรู้ นายไม่ต้องบอกฉันหรอก”
‎“เธอเป็นแบบนั้นตลอดเลย เพื่อน”
‎นั่นเป็นคำแนะนำประเภทไหนกัน ‎“เธอเป็นแบบนั้นตลอดเลย เพื่อน”
‎“ฉันไม่ได้บอกนายด้วยซ้ำ” ‎“แม่งไม่ต้องบอกก็รู้แล้ว เพื่อน”
‎อย่าไปฟังหมอนั่น อยู่ให้ห่างจากเขาเลย
‎ไปหาคนที่ไม่รู้จักคุณหรือเธอ
‎ไปหานักบำบัดสิ
‎จ่ายเลย 110 ดอลลาร์สำหรับหนึ่งชั่วโมง
‎ให้หมอหาทางแก้
‎ดูนะ คุณก็จะชอบด้วย
‎เดินเข้าห้องนั้นไป
‎ผู้ชายทุกคนจะพอใจ ‎กับ 110 เหรียญนั่น “นี่ครับ”
‎“ฟังสิ่งที่อีนี่ทำนะ”
‎คุณพูดไปหนึ่งชั่วโมง
‎แล้วหมอของคุณจะดูและบอกว่า
‎“เอาละ ผมดูทุกอย่างแล้ว และ… คุณเป็นคนผิด
‎ทีนี้ก็กลับบ้านไปขอโทษซะ”
‎“ได้ครับ ขอบคุณ”
‎นั่นคืองานของนักบำบัด
‎เวลาคนหัวเราะเยาะการบำบัด ผมถึงโกรธไง
‎คุณต้องการการบำบัด เราทุกคนต้องการการบำบัด
‎ไม่ได้ผิดอะไร อย่าอายเรื่องนั้น
‎และอย่าหัวเราะเยาะคน ‎เวลาเขาบอกว่าจะไปบำบัด
‎“อ้อ เขาจะไปบำบัดเหรอ เขาต้องเพี้ยนแน่”
‎คิดแบบนั้นบ้าแล้ว
‎ไม่มีใครเพี้ยนที่เข้ารับการบำบัด ‎เราก็เพี้ยนกันทุกคน
‎พวกเราทุกคนในนี้ก็แม่งเพี้ยนกันหมด
‎คุณเพี้ยน คุณเพี้ยน คุณเพี้ยน คุณเพี้ยน
‎เราเพี้ยนกันหมด อย่าทำเหมือนตัวเองไม่เพี้ยนนะ
‎เคยเดินอยู่ข้างถนนคนเดียว ‎แล้วมองไปที่ถนนอีกฝั่งไหม
‎และเห็นอีกคนเดินพูดอยู่คนเดียวน่ะ
‎คุณพูดกับตัวเองว่า
‎“ดูไอ้คนบ้านั่นพูดคนเดียวสิ”
‎แล้วคุณพูดกับใครที่ไหนวะ
‎คุณเดินอยู่คนเดียว
‎และบอกตัวเองให้ดูสิ่งที่คุณกำลังดูอยู่แล้ว
‎คุณนั่นแหละ ไอ้คนบ้า
‎คุยกัน มันรู้สึกดีนะ หาทางออกกัน คุยกัน
‎แต่พวกผู้ชายไม่ชอบ เราจะสู้ไปจนจบ
‎“คุณจะคุยกับฉันหรือเปล่า”
‎“ไม่ คุณก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณแค่ทำเหมือนไม่รู้
‎ตอนนี้จะมาทำให้ผมพูด ‎คุณรู้ว่าตัวเองทำห่าอะไรลงไป”
‎“ไม่ ฉันไม่รู้ว่าทำห่าอะไรลงไป ‎ฉันถึงได้ถามคุณไง”
‎“ถ้าคุณต้องถามผม ก็ช่างหัวแม่งเหอะ
‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‎ไม่ได้เกิดเรื่องห่าอะไรขึ้นเลย
‎ผมแค่โกรธโดยไม่มีเหตุผลห่าเหวอะไร
‎อยากโกรธผมก็โกรธแม่งเลย”
‎“ให้ตายเถอะ คุณแม่งบ้าไปแล้ว
‎“คุณแม่งบ้า” “ไม่ คุณนั่นแหละบ้า”
‎“ไม่ คุณนั่นแหละบ้า ‎ฉันพยายามจะคุยกับคุณแบบผู้ใหญ่นะ
‎ถ้าคุณไม่พูด ฉันก็ไม่รู้
‎ฉะนั้นก็บอกมา ฉันทำห่าอะไรลงไป”
‎“ถ้าคุณไม่รู้ ก็ช่างหัวแม่ง” “ให้ตายเถอะ
‎บอกอะไรมาสักอย่างสิ”
‎“อ๋อ จะทำตัวแบบนี้ใช่ไหม” “ใช่ บอกฉันมา”
‎“คุณอยากรู้จริงๆ ใช่ไหม
‎อยากรู้จริงๆ ใช่ไหมว่าเกิดเรื่องห่าอะไรขึ้น”
‎“ใช่ ฉันอยากรู้” “คุณอยากรู้จริงๆ ใช่ไหม”
‎“ใช่ บอกมาสิ บอกมา ที่รัก เรื่องอะไร
‎ฉันทำบ้าอะไรลงไป ทำอะไร”
‎“ตอนคุณบอกว่าผมอมนกเขาผี ‎และทุกคนหัวเราะกัน
‎คุณก็ไม่พูดอะไรเลย ผมไม่ได้อมนกเขาผีนะ นังนี่
‎ผมไม่ได้อมนกเขาผีนะ นังนี่”
‎ผมรักพวกคุณ ขอบคุณมากครับ ทุกคน
‎ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย
‎ขอเสียงให้กับโจ คอยอีกครั้งหนึ่งครับ
‎ผมต้องแบ่งปันช่วงเวลานี้ ‎ให้กับหนึ่งเดียวของผมตอนนี้ ลูกชายผม
‎พาลูกชายผมออกมาสักเดี๋ยวซิ
‎เราเคยอาศัยอยู่บนถนนนี้ ‎ตอนผมทำงานที่นอร์ดสตรอมแร็ค
‎คนนี้คือมือขวาของผม
‎พ่อไม่สามารถ…
‎คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย