1
00:00:02,000 --> 00:00:07,000
Downloaded from
YTS.MX

2
00:00:08,000 --> 00:00:13,000
Official YIFY movies site:
YTS.MX

3
00:00:08,883 --> 00:00:12,887
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)

4
00:00:12,971 --> 00:00:15,765
‎ลอสแอนเจลิส พร้อมกันไหม

5
00:00:15,849 --> 00:00:17,142
‎(สดจาก)

6
00:00:18,977 --> 00:00:20,437
‎สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี…

7
00:00:20,520 --> 00:00:21,646
‎(ลอสแอนเจลิสฟอรัม)

8
00:00:21,730 --> 00:00:26,359
‎โจ คอย

9
00:00:46,254 --> 00:00:48,465
‎เราทำสำเร็จแล้ว ลอสแอนเจลิส

10
00:00:56,264 --> 00:00:59,225
‎ผมรอโอกาสนี้มานาน

11
00:01:05,356 --> 00:01:07,150
‎เราอยู่ในฟอรัมนะ

12
00:01:10,320 --> 00:01:12,697
‎ในที่สุด สองปีเลย

13
00:01:12,781 --> 00:01:15,158
‎ที่แย่คือผมทำเป็นอยู่แค่นี้

14
00:01:15,241 --> 00:01:17,577
‎คือเดี่ยวไมค์ แล้วพอเขาพรากมันไปจากผม

15
00:01:17,660 --> 00:01:20,246
‎ก็เลยถึงขั้นที่ผมมองหน้าลูกชายแล้วพูดว่า

16
00:01:20,330 --> 00:01:22,415
‎“โจ พ่อทำเป็นอยู่แค่นี้”

17
00:01:23,875 --> 00:01:25,835
‎ผมมองลูกชายแล้วพูดว่า “เราจะอดตายกันแล้ว”

18
00:01:29,214 --> 00:01:31,007
‎แต่เราจะอดไปขำไป

19
00:01:33,218 --> 00:01:36,012
‎มันห่วยนะ แต่ตอนนี้เราก็กลับมา

20
00:01:36,095 --> 00:01:37,764
‎ทุกคนสนุกสนานกัน ดูที่นี่สิ คนแน่นขนัดเลย

21
00:01:43,561 --> 00:01:46,314
‎มีสองคนที่ยังใส่หน้ากากอยู่ ซึ่งไม่เป็นไรเลย

22
00:01:46,397 --> 00:01:48,358
‎นั่นเป็นสิ่งที่คุณเลือก ผมจะไม่ล้อคุณหรอก

23
00:01:48,441 --> 00:01:50,693
‎อย่าแคนเซิลผมเลยนะ ขอร้อง

24
00:01:52,487 --> 00:01:54,155
‎นี่เป็นแค่ความเห็นของผม

25
00:01:55,073 --> 00:01:57,534
‎แต่ถ้าคุณจะใส่หน้ากากในคืนนี้ ก็ดีต่อคุณแล้ว

26
00:01:57,617 --> 00:02:00,912
‎แต่คืนนี้คุณคงจะติดอยู่แล้วแหละ

27
00:02:01,454 --> 00:02:03,081
‎(โจคอย
‎ตลกคือตลก)

28
00:02:04,582 --> 00:02:06,751
‎ไม่มีใครนั่งห่างกันสองเมตรเลย

29
00:02:07,460 --> 00:02:10,046
‎คุณนั่งติดคนคนนั้นเลย ซึ่งจะหัวเราะแบบนี้…

30
00:02:18,763 --> 00:02:20,098
‎คุณใส่หน้ากาก

31
00:02:23,143 --> 00:02:25,228
‎ผมเคยเกลียดหน้ากากบ้านั่น

32
00:02:25,311 --> 00:02:27,981
‎อย่าเข้าใจผมผิดนะ
‎เราก็ใส่กันทุกคน เรากลัวกันหมด

33
00:02:28,064 --> 00:02:30,859
‎ผมจะพูดย้อนถึงมันซักหน่อย
‎เพราะผมถูกขังอยู่สองปีเลยนะโว้ย

34
00:02:30,942 --> 00:02:32,944
‎ตอนนี้ผมเลยพูดได้แต่เรื่องนี้

35
00:02:33,778 --> 00:02:38,116
‎แต่เรากลัวกันหมด และก็มีแต่หน้ากากนั่น

36
00:02:38,199 --> 00:02:40,910
‎เราทุกคนจำได้ถึงตอนที่ดูทีวี

37
00:02:40,994 --> 00:02:43,371
‎แล้วจู่ๆ ผู้ประกาศข่าวก็ออกมาบอกว่า

38
00:02:43,454 --> 00:02:46,166
‎“ข่าวด่วน คนกำลังตายไปทุกที่

39
00:02:48,042 --> 00:02:50,962
‎ดูคลิปวิดีโอนี้สิ”
‎แล้วเขาก็ให้ดูผู้ชายเอเชียเป็นงี้…

40
00:02:52,380 --> 00:02:55,008
‎ล้มลงไปกองกับพื้น
‎แล้วก็มีชุดป้องกันเชื้อโรคสองคนเข้ามา

41
00:02:55,091 --> 00:02:56,259
‎แบบว่า ตายแล้วๆ

42
00:02:59,596 --> 00:03:01,055
‎“สักครู่เราจะกลับมาบอกสิ่งที่คุณต้องทำ”

43
00:03:01,139 --> 00:03:02,557
‎อะไรวะนั่น

44
00:03:07,228 --> 00:03:10,189
‎แล้วเขาก็กลับมา “นี่คือสิ่งที่คุณต้องทำ

45
00:03:10,273 --> 00:03:13,693
‎เอากระดาษสี่เหลี่ยมมาปิดปาก

46
00:03:14,569 --> 00:03:16,821
‎คุณไม่น่าจะเป็นอะไร” ไม่โม้นะ “ไม่โม้

47
00:03:17,447 --> 00:03:21,075
‎และตุนของใส่ตู้เย็น
‎เพราะเราไม่รู้ว่ามันจะอยู่ไปนานแค่ไหน”

48
00:03:21,159 --> 00:03:22,368
‎อะไรวะนั่น

49
00:03:25,330 --> 00:03:27,916
‎ผมตุนของใส่ตู้เย็นประมาณสองสัปดาห์

50
00:03:27,999 --> 00:03:29,375
‎ก็นึกว่าจะจบในสองสัปดาห์

51
00:03:30,668 --> 00:03:32,921
‎มีคนเป็นพ่อหลายคนที่นึกว่ามันจะจบในสองสัปดาห์

52
00:03:33,004 --> 00:03:35,131
‎ไอ้บ้านี่อยู่มาตั้งสองปี

53
00:03:36,299 --> 00:03:39,719
‎แล้วแบบที่ลูกผมกินเนี่ย สี่วันอาหารก็หมดแล้ว

54
00:03:42,055 --> 00:03:44,307
‎ผมก็คิดว่าผมพูดแทนพ่อทุกคนในที่นี้นะ

55
00:03:44,390 --> 00:03:47,018
‎เรารู้สึกเหมือนเป็นฮีโร่ตอนอาหารหมด

56
00:03:47,101 --> 00:03:48,269
‎เรารู้สึกเหมือนเป็นฮีโร่

57
00:03:48,353 --> 00:03:50,313
‎เพราะพ่อทุกคนเดินเข้าไปหาครอบครัวบอกว่า

58
00:03:50,396 --> 00:03:52,774
‎“พ่อจะหาอาหารมาให้ครอบครัวเรา

59
00:03:56,319 --> 00:03:59,155
‎พ่อจะเสี่ยงชีวิตเพื่อครอบครัว

60
00:04:00,198 --> 00:04:01,950
‎ไปเอามะกะโรนีกับชีส

61
00:04:02,992 --> 00:04:05,203
‎และเนยถั่วกับแยมในโหลเดียวกัน

62
00:04:09,290 --> 00:04:11,000
‎ใครก็ได้เอาหน้ากากให้ที”

63
00:04:11,793 --> 00:04:14,087
‎คุณใส่หน้ากากบ้านั่นมาแล้ว

64
00:04:14,170 --> 00:04:15,880
‎เราทุกคนใส่หน้ากากนั่นมาแล้ว

65
00:04:16,631 --> 00:04:19,342
‎มันป้องกันเราหรือเปล่าก็ไม่รู้

66
00:04:19,425 --> 00:04:21,636
‎สิ่งเดียวที่เรารู้ได้… นี่คือสิ่งที่ผมรู้ได้

67
00:04:21,719 --> 00:04:24,347
‎ผมไม่รู้ว่ามันป้องกันผมหรือเปล่า
‎แต่ผมรู้ว่านี่เป็นสิ่งที่ผมรู้

68
00:04:24,430 --> 00:04:26,975
‎วินาทีที่ใส่หน้ากากนั่นเป็นครั้งแรก

69
00:04:27,892 --> 00:04:32,188
‎ผมรู้ได้เลย ว่าผมปากเหม็น

70
00:04:34,357 --> 00:04:36,317
‎แม่งเอ๊ย

71
00:04:36,401 --> 00:04:39,445
‎ผมไม่เคยได้กลิ่นปากตัวเองแบบนั้นมาก่อน

72
00:04:39,529 --> 00:04:41,572
‎ผมว่าผมพูดแทนหลายคนในที่นี้เลยนะ

73
00:04:41,656 --> 00:04:45,201
‎นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้กลิ่นปากตัวเอง

74
00:04:45,285 --> 00:04:48,079
‎และพวกคุณบางคนในนี้ที่ใส่หน้ากากอยู่บอกว่า

75
00:04:48,162 --> 00:04:50,915
‎“ฉันว่าฉันรู้นะว่าเขาพูดถึงอะไร” ใช่

76
00:04:52,250 --> 00:04:53,501
‎จำตอนที่เริ่มใส่หน้ากากได้ไหมล่ะ

77
00:04:53,584 --> 00:04:56,212
‎ผมจำตอนที่ใส่ได้ ผมอยู่ในร้านค้า

78
00:04:56,296 --> 00:04:58,881
‎มีคนอยู่ข้างผม ผมได้กลิ่นแล้วคิดว่า

79
00:04:58,965 --> 00:05:00,300
‎“พระเจ้า นั่นใช่…

80
00:05:01,509 --> 00:05:04,053
‎ไอ้เวรนี่ต้องฟันผุหรืออะไรสักอย่างแน่เลย”

81
00:05:05,930 --> 00:05:07,432
‎ผมก็เริ่มผะอืดผะอม

82
00:05:10,393 --> 00:05:11,561
‎“ขอโทษนะครับ”

83
00:05:13,646 --> 00:05:16,149
‎แล้วผมก็กลับไปที่รถและยังได้กลิ่นเดิม

84
00:05:16,232 --> 00:05:18,067
‎ผมนี่แบบ “ตายห่า กูเองเหรอเนี่ย

85
00:05:18,818 --> 00:05:20,486
‎กูเองเหรอเนี่ย”

86
00:05:25,033 --> 00:05:28,036
‎ไอ้หน้ากากเปรตนั่น ผมเกลียดหน้ากากนั่น

87
00:05:28,119 --> 00:05:32,332
‎ผมก็ชอบอยู่นะ
‎เพราะตอนนี้ผมใช้ไหมขัดฟันบ่อยมาก

88
00:05:33,458 --> 00:05:35,376
‎ส่วนคนที่ใส่หน้ากากอยู่แล้วมีอาการ…

89
00:05:36,044 --> 00:05:38,463
‎รู้ใช่ไหมว่ามันคืออะไร

90
00:05:38,546 --> 00:05:41,215
‎นั่นคือสเต๊กโทมาฮอว์กริบอาย
‎ที่ติดซอกฟันกรามของคุณไง

91
00:05:42,175 --> 00:05:43,342
‎คุณต้องเขี่ยมันออกมา

92
00:05:44,969 --> 00:05:46,262
‎มันกำลังจะตาย

93
00:05:50,433 --> 00:05:54,520
‎แต่ผมจะไม่โกหกเลยนะ เดือนแรกหนักสุด

94
00:05:54,604 --> 00:05:57,231
‎เราต่างก็ทำตัวแบบเดียวกัน ก็มันน่ากลัวนี่

95
00:05:57,315 --> 00:05:59,192
‎เวร จำครั้งแรกที่คุณทำแบบนี้ได้ไหม

96
00:06:02,445 --> 00:06:05,156
‎คุณไม่อยากเดินร่วมทางเดินกับใครเลย

97
00:06:05,239 --> 00:06:09,410
‎สองเมตรงั้นเหรอ บ้าแล้ว 20 เมตรเลย

98
00:06:11,370 --> 00:06:13,623
‎คุณเดินไปตามทางเดิน
‎และเห็นคนเดินมาทางเดียวกัน

99
00:06:13,706 --> 00:06:15,166
‎“ขอโทษนะ ช่วยออกไปห่างๆ หน่อย

100
00:06:16,375 --> 00:06:19,629
‎ขอเถอะ ถ้าไม่ว่าอะไร ขอเถอะนะ สองเมตร”

101
00:06:22,215 --> 00:06:23,424
‎“คุณเลย คุณนั่นแหละ

102
00:06:24,217 --> 00:06:25,384
‎ขอเถอะ”

103
00:06:29,639 --> 00:06:32,475
‎นั่นเป็นเดือนแรก เรากลัวกันหมด

104
00:06:32,558 --> 00:06:34,852
‎อย่ามาทำเหมือนไม่กลัวนะ

105
00:06:34,936 --> 00:06:37,063
‎เดือนแรกคุณไม่ควรจามเลย

106
00:06:38,022 --> 00:06:40,733
‎จำเดือนแรกได้ไหม มึงอย่าจามเชียวนะ

107
00:06:40,817 --> 00:06:43,277
‎จำได้ไหม ตอนอั้นจาม คุณแบบ…

108
00:06:46,531 --> 00:06:48,366
‎“ไม่นะ”

109
00:06:48,449 --> 00:06:51,744
‎“ไม่” ภายใต้หน้ากากสภาพคุณเป็นแบบนี้ “ไม่”

110
00:06:53,246 --> 00:06:54,747
‎“ไม่”

111
00:06:56,374 --> 00:06:58,543
‎เพราะถ้าคุณจามขึ้นมา จะเกิดอะไรขึ้น

112
00:06:58,626 --> 00:07:00,169
‎“ซูเปอร์สเปรดเดอร์”

113
00:07:01,963 --> 00:07:04,382
‎“หมอนี่เป็นซูเปอร์สเปรดเดอร์”

114
00:07:04,465 --> 00:07:06,551
‎“ไม่ใช่นะ

115
00:07:07,176 --> 00:07:09,470
‎แฟนผมเลี้ยงแมว

116
00:07:10,179 --> 00:07:12,515
‎ผมแพ้ขนแมว”

117
00:07:16,310 --> 00:07:20,189
‎สักช่วงเดือนที่ 11 เราไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

118
00:07:20,273 --> 00:07:21,190
‎เดือนที่ 11

119
00:07:21,274 --> 00:07:23,568
‎นั่นเป็นตอนที่เราคิด “ช่างหัวหน้ากากนี่สิวะ”

120
00:07:23,651 --> 00:07:26,028
‎จำตอนนั้นได้ไหม คุณจะเดินไปมา

121
00:07:26,112 --> 00:07:28,781
‎ถ้าต้องจาม คุณจะจามใต้หน้ากาก

122
00:07:31,742 --> 00:07:33,494
‎แล้วก็เอาหน้ากากนั่นแหละเช็ดขี้มูก

123
00:07:33,578 --> 00:07:37,665
‎แบบ “ช่างหัวหน้ากากนี่ ช่างหัวหน้ากากนี่

124
00:07:37,748 --> 00:07:41,294
‎ช่างหัวหน้ากากนี่

125
00:07:41,377 --> 00:07:45,214
‎ฉันใส่มันมา 11 เดือนแล้ว มันมีแค่เส้นเดียว”

126
00:07:50,094 --> 00:07:52,763
‎ผมจามหลายครั้งเลย

127
00:07:52,847 --> 00:07:54,265
‎ผมจะจาม 11 ครั้งติดกัน

128
00:07:54,348 --> 00:07:56,267
‎เวลาจามผมจามแบบนั้น ไม่ได้จามครั้งเดียว

129
00:07:56,350 --> 00:07:59,228
‎จำได้ตอนนั้นผมอยู่ที่โฮมดีโปต์ ผมจัดเลย…

130
00:08:07,153 --> 00:08:09,155
‎ช่างแม่ง ขี้มูกพุ่งขึ้นเลย

131
00:08:09,864 --> 00:08:11,866
‎ขี้มูกโดนหูผม

132
00:08:14,702 --> 00:08:16,871
‎พอถอดหน้ากากออก
‎ผมเหมือนอยู่ในหนังบุกกะเกะเลย

133
00:08:16,954 --> 00:08:18,873
‎แบบ “บ้าจริง…”

134
00:08:24,629 --> 00:08:27,507
‎“ให้ตาย เยอะมาก”

135
00:08:31,302 --> 00:08:35,348
‎หนุ่มๆ ถ้าแฟนคุณมองหน้าคุณตอนนี้

136
00:08:35,431 --> 00:08:37,433
‎และถามว่า “บุกกะเกะคืออะไร”

137
00:08:37,517 --> 00:08:39,894
‎อย่าพูดอะไรเชียวนะ

138
00:08:39,977 --> 00:08:42,021
‎แค่ตอบไปแบบนี้ “ไม่รู้สิ

139
00:08:42,104 --> 00:08:44,607
‎ไม่รู้พวกนี้ขำอะไรกัน แปลกจัง

140
00:08:44,690 --> 00:08:47,401
‎แปลกจัง อะไรอะ ไม่เห็นรู้เลย”

141
00:08:50,279 --> 00:08:53,491
‎และอย่ารีบตอบนะ คืนนี้ของคุณพังแน่

142
00:08:53,574 --> 00:08:55,910
‎เดตคืนนี้จะพังไม่เป็นท่าเลย

143
00:08:55,993 --> 00:08:56,827
‎“บุกกะเกะคืออะไร”

144
00:08:56,911 --> 00:08:59,247
‎“ก็คือตอนที่พวกผู้ชายน้ำแตก

145
00:08:59,330 --> 00:09:01,123
‎ผู้ชาย 11 คนพุ่ง…

146
00:09:01,207 --> 00:09:02,250
‎แล้วผู้หญิงก็รับเต็มๆ”

147
00:09:02,333 --> 00:09:04,126
‎“คุณดูบ้าอะไร

148
00:09:04,210 --> 00:09:06,546
‎ตอนฉันไปทำงาน ไอ้บ้าน่าขยะแขยง

149
00:09:06,629 --> 00:09:08,631
‎ไอ้บ้าโรคจิต”

150
00:09:09,590 --> 00:09:11,259
‎ทีนี้คุณต้องโกหก “ไม่นะ ไม่ใช่ๆ”

151
00:09:14,387 --> 00:09:18,224
‎คุณต้องโกหก “วันหนึ่งผม… ผมกูเกิลหา…

152
00:09:19,308 --> 00:09:21,852
‎'บูเกต์ดอกไม้' ให้คุณ

153
00:09:23,980 --> 00:09:26,148
‎ผมคงสะกดผิดไปมั้ง”

154
00:09:31,362 --> 00:09:34,490
‎ผมจะเริ่มหลายๆ มุกของผมแบบนี้นะ
‎“จำได้ไหมตอนที่…”

155
00:09:36,158 --> 00:09:39,036
‎จำได้ไหมตอนที่ศูนย์ควบคุมโรคติดต่อพูดแบบนี้

156
00:09:39,120 --> 00:09:44,333
‎เขาบอกว่า “ถ้าคุณมีปัญหาเกี่ยวกับปอด
‎หรือปัญหาการหายใจ

157
00:09:44,417 --> 00:09:48,337
‎ให้บอกรปภ.ที่อาคารที่คุณจะเข้าไป

158
00:09:48,421 --> 00:09:50,506
‎เขาจะให้คุณเข้าโดยไม่ต้องใส่หน้ากาก”

159
00:09:50,590 --> 00:09:52,883
‎ผมก็คิด “ก็ลองสิวะ”

160
00:09:55,011 --> 00:09:56,762
‎“จัดเลย”

161
00:09:57,555 --> 00:10:00,182
‎ผมเดินเข้าไป ผมเดินเข้าไปแบบนี้

162
00:10:00,266 --> 00:10:02,518
‎เขาห้ามผมไว้ “ขอโทษครับ คุณต้องใส่หน้ากาก”

163
00:10:02,602 --> 00:10:04,979
‎ผมบอก “อ้อ เอ่อ…

164
00:10:06,439 --> 00:10:09,483
‎ผมเป็นโรค…

165
00:10:12,069 --> 00:10:13,696
‎ปอดผิดปกติ

166
00:10:13,779 --> 00:10:16,449
‎ผมก็เลยใส่หน้ากากไม่ได้”

167
00:10:16,532 --> 00:10:20,453
‎เขาก็บอก “คุณครับ คุณเป็นโรคปอดอะไร

168
00:10:21,203 --> 00:10:22,580
‎ที่ทำให้คุณใส่หน้ากากไม่ได้”

169
00:10:22,663 --> 00:10:24,915
‎ผมก็เลยบอกว่า… ผมพูดแบบนี้นะ เรื่องจริงเลย

170
00:10:24,999 --> 00:10:28,878
‎ผมบอก “ผมคิดว่า
‎คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ถามผมแบบนั้นได้”

171
00:10:34,967 --> 00:10:36,802
‎เขาบอก “ไม่ครับ เราจำเป็นต้องถามคุณ

172
00:10:36,886 --> 00:10:38,888
‎เราจะได้ตัดสินใจว่า
‎คุณเข้ามาในอาคารนี้ได้ไหม”

173
00:10:38,971 --> 00:10:42,183
‎ผมบอกว่า “ได้ ไม่เป็นไร ผมเป็นโรค…

174
00:10:43,726 --> 00:10:47,146
‎หยุดหายใจขณะหลับ”

175
00:10:51,901 --> 00:10:55,196
‎เวรแล้ว หวังว่าจะใช้ได้นะ

176
00:10:55,279 --> 00:10:58,240
‎แล้วเขาก็บอกว่า “นั่นโรคอะไร”
‎ผมก็แบบ “บ้าเอ๊ย”

177
00:10:59,700 --> 00:11:03,496
‎ผมบอก “คุณครับ มันเป็นความผิดปกติตอนนอน

178
00:11:03,579 --> 00:11:08,542
‎ซึ่งปอดของผม… ตอนที่สมองของผมหลับ

179
00:11:08,626 --> 00:11:09,960
‎ปอดผมก็หลับด้วย

180
00:11:13,381 --> 00:11:16,676
‎แบบตอนที่สมองผมบอกว่า 'ราตรีสวัสดิ์'
‎ปอดผมก็จะ 'เจอกันนะ'

181
00:11:16,759 --> 00:11:18,844
‎แล้วผมก็จะนอนแบบนี้”

182
00:11:20,679 --> 00:11:23,224
‎เขาบอก “อะไรวะนั่น”
‎ผมบอก “ผมรู้ อะไรวะนั่น ใช่ไหมล่ะ”

183
00:11:25,893 --> 00:11:26,727
‎ผมพยายามก้าวเข้าไป

184
00:11:26,811 --> 00:11:28,604
‎เขาบอก “คุณครับ ผมต้องถามอีกสักสองคำถาม

185
00:11:28,687 --> 00:11:32,024
‎ผมเชื่อคุณนะ แต่ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

186
00:11:32,108 --> 00:11:34,193
‎ถ้าคุณไม่หลับเลยตลอดทั้งคืน

187
00:11:34,276 --> 00:11:35,903
‎แล้วคุณไม่หายใจ

188
00:11:35,986 --> 00:11:38,239
‎แล้วคุณตื่นมาซื้อของในวันรุ่งขึ้น

189
00:11:38,322 --> 00:11:39,824
‎ได้ยังไง”

190
00:11:39,907 --> 00:11:43,661
‎ผมบอก “อ้อ ง่ายมาก ผมมีเครื่องซีแพป

191
00:11:43,744 --> 00:11:47,331
‎ที่ช่วยให้ผมนอนตอนกลางคืน
‎และช่วยให้ผมหายใจ”

192
00:11:47,415 --> 00:11:48,332
‎และผมก็พยายามจะเดินเข้าไป

193
00:11:48,416 --> 00:11:51,335
‎เขาบอก “คุณครับ โอเค ขออีกสองคำถาม”

194
00:11:51,419 --> 00:11:53,754
‎ผมบอก “เอาจริงๆ มีอะไร

195
00:11:53,838 --> 00:11:55,464
‎คำถามคุณคืออะไร”

196
00:11:55,548 --> 00:11:58,134
‎เขาบอก “ถ้าเครื่องนั่นช่วยคุณหายใจ…”

197
00:11:58,217 --> 00:12:00,761
‎“ใช่ เครื่องนั่นช่วยผมหายใจ” “ช่วยยังไงล่ะ”

198
00:12:00,845 --> 00:12:03,514
‎“มันแค่ตั้งอยู่ตรงนั้นเหรอ” “เปล่า มันมีสาย

199
00:12:03,597 --> 00:12:07,143
‎มันมีสายที่สูบอากาศเข้าปอดผม
‎ผมก็หายใจด้วยวิธีนั้นแหละ

200
00:12:07,226 --> 00:12:08,394
‎โอเคนะ ผมต้องเข้าไปจริงๆ”

201
00:12:08,477 --> 00:12:10,938
‎เขาก็บอกว่า “คุณครับ อีกคำถามเดียว”

202
00:12:11,021 --> 00:12:12,898
‎“มีอะไร ถามอะไร”

203
00:12:13,691 --> 00:12:18,446
‎เขาถาม “สายนั่นอยู่บนหน้าคุณได้ยังไง”

204
00:12:19,321 --> 00:12:20,990
‎ผมก็บอก

205
00:12:24,743 --> 00:12:26,871
‎“ผมต้องใส่…

206
00:12:33,836 --> 00:12:35,963
‎หน้ากาก ไอ้บ้าเอ๊ย เดี๋ยวผมกลับมา

207
00:12:36,046 --> 00:12:37,923
‎ไอ้เวรนี่ เป็นอะไร นักสืบเหรอ”

208
00:12:43,596 --> 00:12:46,807
‎ไม่มีใครจริงจังกับโรคหยุดหายใจขณะนอนหลับ

209
00:12:46,891 --> 00:12:49,602
‎คนขำกันเวลาผมบอกว่าผมมีปัญหานั้น

210
00:12:49,685 --> 00:12:50,936
‎“ตลกดี”

211
00:12:51,020 --> 00:12:53,522
‎โรคนั่นร้ายแรงนะ

212
00:12:53,606 --> 00:12:57,985
‎คนที่เป็นโรคหยุดหายใจขณะหลับจะบอกว่า
‎เราต่อสู้กับความตายทุกคืน

213
00:12:58,068 --> 00:12:59,945
‎ผมเฉียดตายไปนิดเดียว

214
00:13:00,029 --> 00:13:02,907
‎และผมก็ชนะมาได้ทุกครั้ง

215
00:13:02,990 --> 00:13:04,867
‎ตื่นมาเป็นผู้รอดชีวิต

216
00:13:04,950 --> 00:13:07,786
‎ใครได้พูดแบบนั้นบ้าง
‎ทุกคืนเฉียดความตายแค่นิดเดียว

217
00:13:07,870 --> 00:13:09,163
‎ผมไง โรคหยุดหายใจขณะหลับ

218
00:13:09,246 --> 00:13:10,664
‎แต่ไม่มีใครให้ความเคารพเลย

219
00:13:10,748 --> 00:13:14,627
‎เพราะผมต้องใส่หน้ากาก… ใหญ่แม่งเท่ากระด้ง

220
00:13:16,378 --> 00:13:17,588
‎พวกผู้ชายถึงเกลียดมันไง

221
00:13:17,671 --> 00:13:20,132
‎นั่นเป็นสิ่งเดียวที่จะรักษาพวกเราไว้
‎ก็คือไอ้หน้ากากบ้า

222
00:13:20,216 --> 00:13:21,258
‎ไม่มีการผ่าตัด

223
00:13:21,342 --> 00:13:23,802
‎พวกผู้ชายถึงไม่อยากยอมรับว่า
‎ตัวเองเป็นโรคหยุดหายใจขณะหลับ

224
00:13:23,886 --> 00:13:25,971
‎เขาจะพูดว่าตัวเองกรนจนตาย

225
00:13:26,055 --> 00:13:28,182
‎และแม่งตายจริงๆ นะ

226
00:13:29,058 --> 00:13:30,768
‎ผมรับประกันเลยว่ามีผู้ชายในนี้

227
00:13:30,851 --> 00:13:33,854
‎แฟนสาวเขาจะบอกว่า “คุณฟังนะ ไอ้…

228
00:13:33,938 --> 00:13:36,023
‎ฟังสิ ไอ้โง่”

229
00:13:36,106 --> 00:13:38,484
‎ดูสิ พวกเธอชี้กันหมด อัตโนมัติเลย

230
00:13:38,567 --> 00:13:40,903
‎พวกเธอ… ดูสิ ดู เธอดีใจมาก

231
00:13:40,986 --> 00:13:43,113
‎“ตรงนี้เลย ไอ้ห่านี่ คนนี้เลย”

232
00:13:43,948 --> 00:13:45,282
‎ตรงนั้น

233
00:13:46,534 --> 00:13:47,701
‎- คุณชื่ออะไร
‎- ดีแลน

234
00:13:47,785 --> 00:13:48,827
‎ดีแลน

235
00:13:49,411 --> 00:13:51,205
‎- คุณคบกับดีแลนมานานแค่ไหนแล้ว
‎- สี่ปี

236
00:13:51,288 --> 00:13:52,206
‎สี่ปี

237
00:13:52,289 --> 00:13:54,041
‎และเขาไม่ยอมเชื่อฟังคุณใช่ไหม

238
00:13:54,124 --> 00:13:55,918
‎- ไม่เลย
‎- ดูสิ “ไม่เลย”

239
00:13:56,001 --> 00:13:57,670
‎“ไม่เอาโว้ย ฉันไม่ใส่มันหรอก

240
00:13:58,587 --> 00:14:01,799
‎ฉันไม่ใส่ไอ้บ้านั่นหรอก ตายซะยังดีกว่า”

241
00:14:04,260 --> 00:14:05,803
‎เขาพูดจริง

242
00:14:05,886 --> 00:14:08,931
‎สี่ปี เธอรักคุณนะ พวก ใส่หน้ากากบ้านั่นซะ

243
00:14:09,014 --> 00:14:11,475
‎ของแบบนี้จะช่วยชีวิตคุณไว้
‎อ้อ คุณแต่งงานแล้วเหรอ

244
00:14:11,559 --> 00:14:13,811
‎และเขาก็ยังไม่อยากเชื่อฟังคุณเหรอ

245
00:14:13,894 --> 00:14:15,938
‎- คุณกำลังจะแต่งงานเหรอ
‎- ใช่ เขาก็ยังไม่ยอมใส่

246
00:14:16,021 --> 00:14:18,857
‎และเขาก็ยังไม่ยอมใส่
‎ช่างหัวเขาเลย ปล่อยให้ตายเลย

247
00:14:20,109 --> 00:14:22,194
‎ช่างหัวเขาเลย

248
00:14:22,278 --> 00:14:24,405
‎ช่างหัวเขาเลย

249
00:14:24,488 --> 00:14:26,323
‎ช่างหัวดีแลนๆ

250
00:14:26,407 --> 00:14:29,201
‎ที่ป้ายหลุมศพเขาจะเขียนว่า “ช่างหัวดีแลน”

251
00:14:29,285 --> 00:14:32,663
‎“ช่างหัวดีแลน เขาสมควรลงหลุม”
‎เขาสมควรลงหลุมแล้ว

252
00:14:33,622 --> 00:14:35,165
‎บ้าจริง

253
00:14:35,249 --> 00:14:37,501
‎ดีแลน มันจบแล้ว มันจบแล้ว

254
00:14:37,585 --> 00:14:39,128
‎เธอพร้อมจะแต่งงานกับคุณ

255
00:14:39,211 --> 00:14:40,963
‎คุณจะอายทำไม

256
00:14:41,046 --> 00:14:43,257
‎ผู้หญิงคนนี้รักคุณ เธอจะให้คุณ… ดูเธอสิ

257
00:14:43,340 --> 00:14:46,135
‎เธอสวมแหวนของคุณ คุณไม่ได้ออกเดตกันแล้ว

258
00:14:46,218 --> 00:14:48,596
‎มันไม่น่าอาย ถ้าคุณโสด ผมก็เข้าใจ

259
00:14:48,679 --> 00:14:50,014
‎เพราะตอนผมโสด ผมเกลียดมัน

260
00:14:50,097 --> 00:14:53,934
‎ไอ้นั่น… โอกาสที่จะได้มีความสัมพันธ์

261
00:14:54,018 --> 00:14:55,936
‎จบตั้งแต่วินาทีที่ผมใส่หน้ากากบ้านั่น

262
00:14:56,020 --> 00:14:57,438
‎มันห่วยชะมัด

263
00:14:57,521 --> 00:14:59,440
‎มันมาถึงขั้นที่ผมนัวกับสาว

264
00:14:59,523 --> 00:15:02,943
‎แล้วพอเราเสร็จกิจ ผมบอก
‎“คุณต้องออกไป เดี๋ยวนี้”

265
00:15:06,447 --> 00:15:08,824
‎สาวคนนึงโมโหบอกว่า “อะไรวะ พูดจริงปะเนี่ย

266
00:15:08,908 --> 00:15:10,200
‎คุณจะอึ๊บ แล้วจะไล่ฉันไปงั้นเหรอ

267
00:15:10,284 --> 00:15:12,119
‎เห็นฉันเป็นอะไร อีตัวเหรอ”

268
00:15:12,202 --> 00:15:13,621
‎ผมบอก “ไม่ๆ ไม่ใช่ ไม่ใช่อย่างนั้น

269
00:15:13,704 --> 00:15:17,541
‎คือผมต้องใส่… อะไรบางอย่างนอนน่ะ

270
00:15:17,625 --> 00:15:19,793
‎มันน่าอายและไม่อยากให้คุณเห็น ก็เท่านั้น

271
00:15:19,877 --> 00:15:22,254
‎มันไม่ใช่แบบนั้นนะ ไม่ใช่เลย ผมชอบคุณ
‎ผมอยากเดตกับคุณต่อ

272
00:15:22,338 --> 00:15:23,964
‎มันก็แค่ผมต้องใส่อันนี้”

273
00:15:24,048 --> 00:15:26,216
‎เธอก็บอก “ว้าย ตายแล้ว คุณทำฉันตกใจหมดเลย

274
00:15:27,718 --> 00:15:30,679
‎คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นอีตัวจริงๆ

275
00:15:32,097 --> 00:15:34,475
‎ฉันชอบคุณนะ ไม่เห็นต้องอายเลย

276
00:15:34,558 --> 00:15:37,102
‎ฉันชอบคุณ
‎เราถึงเลื่อนระดับความสัมพันธ์ไง พอเลย

277
00:15:37,186 --> 00:15:38,145
‎ถ้าต้องใส่อะไร ก็ใส่เลย”

278
00:15:38,228 --> 00:15:39,104
‎“คุณแน่ใจเหรอ”

279
00:15:39,188 --> 00:15:41,482
‎“แน่ใจสิ ให้ตายเถอะ

280
00:15:41,565 --> 00:15:44,401
‎พอเลย ฉันชอบคุณนะ
‎ต้องใส่อะไรล่ะ ที่จัดฟันแบบใสเหรอ”

281
00:15:50,199 --> 00:15:52,618
‎“มันใหญ่กว่านั้นเยอะ”

282
00:15:53,535 --> 00:15:55,329
‎“ฉันไม่สนหรอก ใส่ไปเถอะ”

283
00:15:55,412 --> 00:15:58,248
‎“คุณแน่ใจเหรอ” “แน่สิ ฉันชอบคุณนะ

284
00:15:58,332 --> 00:15:59,166
‎ใส่เลย”

285
00:16:00,084 --> 00:16:01,502
‎“ก็ได้…”

286
00:16:01,585 --> 00:16:03,671
‎ผมใส่ไอ้บ้านั่น…

287
00:16:19,103 --> 00:16:21,271
‎ตื่นมาวันรุ่งขึ้น เตียงว่างเปล่า

288
00:16:23,732 --> 00:16:26,735
‎มีแค่ข้อความเขียนว่า “ฉันไม่รู้ว่าคุณคือเบน”

289
00:16:29,905 --> 00:16:32,491
‎ผมก็เข้าใจไง ดีแลน ถ้าคุณโสด แต่เธอรักคุณนะ

290
00:16:32,574 --> 00:16:34,118
‎- คุณชื่ออะไร ที่รัก
‎- เอริน

291
00:16:34,201 --> 00:16:36,495
‎เอริน เอรินรักคุณนะ ดีแลน

292
00:16:36,578 --> 00:16:37,621
‎เธอไม่สนที่คุณใส่หน้ากากหรอก

293
00:16:37,705 --> 00:16:38,872
‎เธออยากให้คุณอยู่ จะแต่งงานด้วย

294
00:16:38,956 --> 00:16:42,001
‎เธออยากให้คุณอยู่ตรงนี้ตลอดไป ผมก็เหมือนกัน

295
00:16:45,170 --> 00:16:46,588
‎ฉะนั้นใส่หน้ากากนั่นซะ

296
00:16:46,672 --> 00:16:47,673
‎ถ้าคุณโสดนะ…

297
00:16:47,756 --> 00:16:52,052
‎พวก มีเรื่องอื่นอีกหลายเรื่องเลย
‎ที่เธอขยะแขยงคุณ

298
00:16:52,720 --> 00:16:54,346
‎เชื่อผมสิ

299
00:16:54,430 --> 00:16:56,098
‎คุณเคยบันทึกภาพเขาหรือยัง

300
00:16:56,724 --> 00:16:58,308
‎- เคยนะ
‎- เคยเหรอ

301
00:16:58,392 --> 00:17:02,354
‎เขาได้เห็นภาพแบบชัดแจ๋วแล้วเนี่ยนะ
‎ช่างหัวหมอนี่เถอะ

302
00:17:03,480 --> 00:17:06,358
‎แม่ผมใช้กล้องถ่ายวิดีโอบันทึกภาพผม

303
00:17:07,067 --> 00:17:08,986
‎กล้องถ่ายวิดีโอน่ะ

304
00:17:09,069 --> 00:17:12,239
‎ในนี้คงมีเด็กๆ อายุสัก 13-14 ถามว่า

305
00:17:12,322 --> 00:17:14,199
‎“กล้องถ่ายวิดีโอคืออะไรวะ”

306
00:17:15,200 --> 00:17:17,578
‎กล้องที่อยู่บนโทรศัพท์น่ะ

307
00:17:17,661 --> 00:17:20,247
‎มันเคยเป็นอุปกรณ์ที่แยกออกมาต่างหาก

308
00:17:20,330 --> 00:17:23,917
‎และมันก็ใหญ่ ใหญ่มาก แบบ…

309
00:17:24,001 --> 00:17:28,630
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู

310
00:17:29,548 --> 00:17:34,636
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู

311
00:17:34,720 --> 00:17:36,138
‎ซูมๆ ซูม

312
00:17:36,221 --> 00:17:39,224
‎ซูม กดซูม ซูม

313
00:17:39,308 --> 00:17:42,311
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์…

314
00:17:49,151 --> 00:17:52,988
‎แม่ผมใช้กล้องถ่ายวิดีโอบันทึกภาพผม

315
00:17:53,072 --> 00:17:54,990
‎เข้าใจไหม ไม่ได้ชัดแบบสี่เคนะ เป็นแบบเก่า…

316
00:17:55,074 --> 00:17:58,702
‎สมัยนั้นเป็นปลายยุค 90 ตอนที่เธอบันทึกภาพผม

317
00:17:58,786 --> 00:18:00,162
‎เรื่องมันมีอยู่ว่า

318
00:18:00,245 --> 00:18:02,456
‎แม่บันทึกภาพผมตอนตีสามตอนที่ผมหลับสนิท

319
00:18:02,539 --> 00:18:05,084
‎แล้วประเด็นคือกล้องถ่ายวิดีโอสมัยนั้น

320
00:18:05,167 --> 00:18:07,961
‎เราไม่ต้องใช้ไฟอะไร
‎เพราะมันมีตัวเลือก เป็นปุ่ม

321
00:18:08,045 --> 00:18:09,630
‎ที่เขียนว่า “ภาพกลางคืน”

322
00:18:10,464 --> 00:18:11,840
‎แล้วแม่ผมก็คลิกปุ่มนั่น มันก็เป็นแบบ

323
00:18:11,924 --> 00:18:13,467
‎เหมือนพวกถ่ายวิดีโอล่าผีเลย

324
00:18:14,551 --> 00:18:17,346
‎แม่ถ่ายสารคดีพูดว่า “ลูกชายฉัน…

325
00:18:18,597 --> 00:18:21,141
‎ลูกชายฉันบอกว่าเขากรน

326
00:18:22,351 --> 00:18:25,521
‎แต่เขาไม่ได้กำลังกรน เขากำลังจะตาย

327
00:18:27,606 --> 00:18:29,691
‎เราเข้าไปดูใกล้ๆ กันค่ะ มาค่ะ ไปกัน”

328
00:18:34,446 --> 00:18:36,115
‎รู้อะไรไหม เอริน ผมคิดว่า

329
00:18:36,198 --> 00:18:41,578
‎ดีแลนต้องเห็นภาพแบบสดๆ เพื่อได้สัมผัสมันจริงๆ

330
00:18:41,662 --> 00:18:42,996
‎เพราะในโทรศัพท์ ไม่ว่าจะ…

331
00:18:43,080 --> 00:18:44,206
‎เราดูอะไรก็ได้ในโทรศัพท์

332
00:18:44,289 --> 00:18:48,460
‎คุณก็จะไม่รู้สึกถึงอารมณ์ที่เอรินรู้สึกจริงๆ ทุกคืน

333
00:18:48,544 --> 00:18:51,880
‎ระหว่างที่ดูคู่หมั้นของเธอค่อยๆ โรยรา

334
00:18:53,215 --> 00:18:56,135
‎ผมก็เลยจะทำสิ่งนี้เพื่อเอริน

335
00:18:56,218 --> 00:18:57,678
‎เราจะแสดงบทบาทสมมติ

336
00:18:57,761 --> 00:19:00,389
‎ผมจะแสดงเป็นดีแลน คุณเป็นเอรินนะ พร้อมไหม

337
00:19:00,472 --> 00:19:03,892
‎นี่คือภาพที่เอรินเห็นทุกคืน รับรู้ไว้นะ

338
00:19:03,976 --> 00:19:06,061
‎รับรู้ถึงอารมณ์ที่เธอรู้สึก

339
00:19:06,145 --> 00:19:07,855
‎เข้าถึงบทบาท

340
00:19:07,938 --> 00:19:10,524
‎พร้อมนะ นี่คือคุณ ทุกคืน นี่คือการนอนของคุณ

341
00:20:01,658 --> 00:20:03,702
‎ดูสิ เธอบอกว่า “ใช่เลย”

342
00:20:03,785 --> 00:20:06,788
‎พวก รู้ไหม ดีแลน
‎มือของคุณเองพยายามจะปลุกคุณตื่น

343
00:20:06,872 --> 00:20:09,416
‎คุณรู้หรือเปล่า มือของคุณเองเป็นแบบ…

344
00:20:21,178 --> 00:20:23,347
‎รู้ไหมว่าคุณดูเป็นยังไงเวลานอนหลับ

345
00:20:23,430 --> 00:20:25,182
‎สาบานได้เลย นี่คือท่าของคุณ

346
00:20:25,265 --> 00:20:27,893
‎คุณดูเหมือนว่าผี

347
00:20:27,976 --> 00:20:30,604
‎กำลังยัดนกเขาของมันเข้าปากคุณ

348
00:20:31,271 --> 00:20:34,316
‎และคุณก็อมนกเขาผีทั้งคืน แบบ…

349
00:20:40,197 --> 00:20:43,492
‎และเอรินก็แบบ “หยุดอมนกเขาผีนั่นซะที

350
00:20:43,575 --> 00:20:47,663
‎ดีแลน หยุดอมนกเขาผีซะที ได้โปรด หยุดเถอะ”

351
00:20:47,746 --> 00:20:49,164
‎และคุณก็แบบ…

352
00:20:53,710 --> 00:20:58,298
‎ผียืนเรียงแถวกันที่ปลายเตียงคุณ เป็นแถว…

353
00:20:58,382 --> 00:21:00,384
‎พวกผีก็แบบ “โย่ เขาคิดว่าเขากรนอยู่ว่ะ
‎มาเร็ว ทีละสองคนเลย”

354
00:21:00,467 --> 00:21:01,760
‎ผีบอก “อะไรวะเนี่ย”

355
00:21:01,843 --> 00:21:04,805
‎“โย่ ดีแลนนี่มันเซ่อซ่าบ้าบอจริงๆ ลุยเลย”

356
00:21:11,853 --> 00:21:14,356
‎“สามๆ สามเลย” “แม่เจ้า”

357
00:21:14,940 --> 00:21:16,275
‎“บ้าเอ๊ย”

358
00:21:17,901 --> 00:21:20,737
‎“นกเขาสามอันเลยนะ ดีแลน หยุดเถอะ

359
00:21:20,821 --> 00:21:22,531
‎หยุดอมนกเขาผีซะที”

360
00:21:28,203 --> 00:21:29,663
‎คุณเคยสังเกตไหม

361
00:21:29,746 --> 00:21:32,624
‎ดีแลน ตอนคุณตื่นมากลางดึก คุณตื่นมาแบบนี้

362
00:21:39,089 --> 00:21:40,507
‎ผีบุกกะเกะ

363
00:21:46,972 --> 00:21:51,727
‎ผมขายเครื่องซีแพปที่บูธขายของนะครับ

364
00:21:55,939 --> 00:21:58,025
‎รู้ไหมว่ามันจะฮาแค่ไหน

365
00:21:58,108 --> 00:22:00,485
‎ถ้าผมมีเครื่องซีแพปที่บูธขายของ

366
00:22:00,569 --> 00:22:02,112
‎ผมคงจะเป็นคนเดียว…

367
00:22:02,195 --> 00:22:05,490
‎ผมคงจะเป็นนักแสดงตลกคนเดียว
‎ที่ขายเครื่องซีแพป

368
00:22:05,574 --> 00:22:06,742
‎ที่บูธขายของ

369
00:22:06,825 --> 00:22:08,160
‎ไอ้ของแบบนั้นคงจะฮามาก

370
00:22:08,243 --> 00:22:10,370
‎คนก็ออกจากการแสดงของผมไปแบบ

371
00:22:10,454 --> 00:22:14,333
‎“โจ คอยไม่ได้ตลกอย่างเดียวนะ
‎แต่ผมว่าเขาช่วยชีวิตผมไว้ด้วย

372
00:22:15,625 --> 00:22:17,085
‎ขอบคุณ โจ คอย”

373
00:22:26,470 --> 00:22:28,388
‎มีการโฆษณารีวิวของ

374
00:22:30,557 --> 00:22:33,393
‎มีการโฆษณารีวิวของ ดีแลนมาโฆษณารีวิวของให้

375
00:22:36,063 --> 00:22:38,065
‎“สวัสดีครับ ผมชื่อดีแลน”

376
00:22:43,487 --> 00:22:47,157
‎“สวัสดีครับ ผมชื่อดีแลน และเป็นเวลาหลายปี

377
00:22:47,240 --> 00:22:51,411
‎ที่ผมเสพติดการอมนกเขาผีตอนกลางคืน

378
00:22:52,079 --> 00:22:55,373
‎ผมจะบอกภรรยาว่าผมกรน

379
00:22:59,669 --> 00:23:02,756
‎แต่จากนั้นผมไปดูการแสดงตลกของโจ คอย

380
00:23:02,839 --> 00:23:04,758
‎และซื้อเครื่องซีแพปมา

381
00:23:04,841 --> 00:23:08,887
‎และรู้ไหมครับ ไม่มีการอมนกเขาผีอีกเลย

382
00:23:13,391 --> 00:23:15,644
‎แต่ทายซิว่าใครเป็นคนอมนกเขาแล้วตอนนี้

383
00:23:16,895 --> 00:23:18,021
‎เอรินไง

384
00:23:19,272 --> 00:23:20,607
‎ขอบคุณ โจ คอย”

385
00:23:32,994 --> 00:23:36,790
‎จำได้ไหมตอนที่กระดาษชำระหมด

386
00:23:38,542 --> 00:23:42,587
‎นี่มันโรคระบาดอะไรกันวะ กระดาษชำระหมด

387
00:23:42,671 --> 00:23:46,424
‎ผมไม่เคยเห็นมนุษย์
‎กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดเลย

388
00:23:46,508 --> 00:23:50,345
‎ในข่าวเราเห็นคนกับรถเข็นของ

389
00:23:50,428 --> 00:23:54,224
‎ที่มีม้วนกระดาษชำระกองพะเนิน
‎แล้ววิ่งไปที่รถของเขา

390
00:23:54,307 --> 00:23:56,768
‎แล้วก็มีคนวิ่งไล่ตามมาข้างหลังบอกว่า

391
00:23:56,852 --> 00:24:00,021
‎“รูดากฉันก็คันเหมือนกันนะยะ”

392
00:24:02,899 --> 00:24:05,360
‎“ฉันจะทำยังไงกับรูดากที่คันคะเยอของฉัน

393
00:24:06,111 --> 00:24:07,362
‎ยัยบ้า”

394
00:24:10,323 --> 00:24:12,033
‎ผมกลัวนะ

395
00:24:12,742 --> 00:24:15,829
‎คนต่อยกันเพื่อแย่งกระดาษชำระ
‎เหมือนมันไม่มีวิธีแก้ปัญหาทางอื่นแล้ว

396
00:24:17,455 --> 00:24:19,833
‎แม่ผมเตรียมพร้อมกับการขาดแคลนกระดาษชำระ

397
00:24:19,916 --> 00:24:22,794
‎แม่เตรียมพร้อมการขาดแคลนกระดาษชำระ

398
00:24:22,878 --> 00:24:25,505
‎ตั้งแต่วันที่แม่เข้าประเทศมาเลย

399
00:24:27,007 --> 00:24:28,550
‎ตอนที่ผู้คนไม่มีกระดาษชำระจะใช้กัน

400
00:24:28,633 --> 00:24:31,178
‎แม่ผมบอก “เกิดอะไรขึ้นเนี่ย แม่ไม่เข้าใจเลย”

401
00:24:31,261 --> 00:24:34,264
‎แม่ผมมีกระดาษชำระไม่เคยขาดมือ

402
00:24:34,347 --> 00:24:38,018
‎แม่ผมสามารถใช้กระดาษชำระหนึ่งม้วนได้เป็นปี

403
00:24:38,101 --> 00:24:39,769
‎เป็นปีเลย

404
00:24:39,853 --> 00:24:43,523
‎ผมรู้เลยว่าต้องมีผู้หญิงในนี้พูดว่า
‎“มันจะเป็นไปได้ยังไงวะ”

405
00:24:43,607 --> 00:24:44,733
‎ผมจะบอกวิธีให้

406
00:24:44,816 --> 00:24:49,821
‎เรื่องนี้สำหรับผู้หญิงที่ไม่ได้เป็นคนฟิลิปปินส์นะ

407
00:24:51,740 --> 00:24:53,909
‎ผมจะบอกความลับที่แม่ผมทำ

408
00:24:53,992 --> 00:24:56,870
‎พร้อมเหตุผลว่าทำไมแม่ถึงไม่เคยขาดกระดาษชำระ

409
00:24:56,953 --> 00:24:59,789
‎และนี่เฉพาะผู้หญิงที่ไม่ใช่คนฟิลิปปินส์เท่านั้นนะ

410
00:25:00,790 --> 00:25:03,126
‎ตอนแม่ผมฉี่

411
00:25:03,210 --> 00:25:04,961
‎แม่ไม่เช็ด

412
00:25:05,712 --> 00:25:07,214
‎อุ๊ย ผมได้ยินผู้หญิงตรงนั้นร้อง “อี๋”

413
00:25:07,297 --> 00:25:09,758
‎ดูสิ เธอปิดปาก และโบกมือด้วย

414
00:25:09,841 --> 00:25:11,927
‎ดูสิ ใส่ยีนส์อยู่ตรงนั้นน่ะ

415
00:25:12,010 --> 00:25:13,511
‎แจ็กเก็ตยีนส์ ร้องว่า “อี๋”

416
00:25:13,595 --> 00:25:15,764
‎เหมือนกับ “ว้าย ตายแล้ว”

417
00:25:15,847 --> 00:25:17,641
‎“ว้าย ตายแล้ว”
‎แล้วเธอก็บอกแบบนี้ “อ้อ ฉันเอง”

418
00:25:17,724 --> 00:25:20,060
‎“นั่น… อี๋ๆ” ดูเธอสิ

419
00:25:21,645 --> 00:25:23,605
‎ผมจะบอกเหตุผลให้ คุณชื่ออะไร

420
00:25:23,688 --> 00:25:24,522
‎ไอลีน

421
00:25:24,606 --> 00:25:27,692
‎ไอลีน ผมจะบอกให้ว่าทำไมแม่ผมไม่ใช้กระดาษ

422
00:25:27,776 --> 00:25:28,985
‎ตกลงนะ ไอลีน

423
00:25:29,069 --> 00:25:31,529
‎เพราะแม่ใช้น้ำล้าง ฉะนั้นคุณนั่นแหละอี๋ นังนี่

424
00:25:31,613 --> 00:25:33,782
‎อย่ามาดูหมิ่น…

425
00:25:35,033 --> 00:25:38,161
‎จิ๊มิแม่ผมในลอสแอนเจลิสนะ

426
00:25:38,245 --> 00:25:41,873
‎จิ๊มิแม่ผมเป็นจิ๊มิที่สะอาดที่สุด

427
00:25:43,917 --> 00:25:45,418
‎ในลอสแอนเจลิส

428
00:25:50,382 --> 00:25:51,299
‎ผมขอถอนคำพูดนะ

429
00:25:51,383 --> 00:25:54,177
‎ผมไม่ได้ตั้งใจ
‎“นังนี่” เหมือนเป็น “คำพูดแสดงความรัก”

430
00:25:54,928 --> 00:25:56,179
‎ผมรักคุณ

431
00:25:57,514 --> 00:26:00,141
‎ผมเคยพูดแบบเดียวกันนะ ไอลีน

432
00:26:00,225 --> 00:26:02,978
‎จริงๆ ผมเคยพูดว่า “แม่ ทำไมแม่ไม่เช็ดเอาล่ะ

433
00:26:03,061 --> 00:26:04,229
‎เช็ดเอาสิ”

434
00:26:04,312 --> 00:26:07,148
‎และแม่ผมก็เร็วเลย อย่างเร็วเลย

435
00:26:07,232 --> 00:26:10,527
‎“แกอยากให้แม่เช็ดแค่นั้นเหรอ
‎คิดว่ามันสะอาดเหรอ โจเซฟ

436
00:26:11,528 --> 00:26:12,946
‎แม่ไปฉี่แล้วก็เช็ด

437
00:26:13,029 --> 00:26:15,490
‎แค่เช็ดฉี่ให้ทั่วอีปิ๊ของแม่เหรอ

438
00:26:17,575 --> 00:26:19,327
‎นั่นสะอาดสำหรับแกเหรอ โจเซฟ

439
00:26:19,411 --> 00:26:23,331
‎ฉี่แล้วก็ละเลงฉี่ให้ทั่วอีปิ๊งั้นเหรอ

440
00:26:24,207 --> 00:26:26,668
‎และทำให้มันเค็มงั้นเหรอ อีปิ๊เค็มเนี่ยนะ

441
00:26:28,128 --> 00:26:31,006
‎แม่ล้างมันน่ะ โจเซฟ ใช้น้ำล้าง

442
00:26:31,089 --> 00:26:32,590
‎ใหม่กิ๊ก”

443
00:26:33,675 --> 00:26:36,720
‎“ใหม่กิ๊ก”

444
00:26:38,430 --> 00:26:39,848
‎“ใหม่กิ๊ก”

445
00:26:41,891 --> 00:26:43,101
‎อะไรเนี่ย

446
00:26:43,184 --> 00:26:46,563
‎ถ้าคุณลองคิดดู มันเยี่ยมไปเลยนะ แม่พูดถูก

447
00:26:46,646 --> 00:26:50,025
‎ดูแม่ผมสิ แม่เตรียมตัวมาแล้ว
‎ไม่เคยขาดกระดาษชำระเลย

448
00:26:50,108 --> 00:26:52,944
‎และจิ๊มิไม่เคยเค็มด้วย

449
00:26:55,655 --> 00:26:56,573
‎ดูสิ พวกผู้หญิงเห็นด้วย

450
00:26:56,656 --> 00:26:58,783
‎ผมเห็นผู้หญิงบางคนบอกว่า
‎“จะบอกให้นะ ก็จริง”

451
00:27:00,869 --> 00:27:02,871
‎มันเป็นความคิดที่เลิศมาก

452
00:27:02,954 --> 00:27:06,583
‎บางทีหมาพวกนั้น…
‎รู้จักชามข้าวหมาแบบพกพาไหม

453
00:27:06,666 --> 00:27:08,501
‎อันที่กางออกและเราก็ปิดมันน่ะ

454
00:27:08,585 --> 00:27:11,338
‎หน้าตามันเป็นวงกลมเล็กๆ
‎แล้วมันก็เด้งขึ้นมาเป็น…

455
00:27:12,088 --> 00:27:13,757
‎พกมันไปไหนมาไหนด้วยสิ

456
00:27:15,800 --> 00:27:17,594
‎แม่ผมมีสิ่งนั้น

457
00:27:17,677 --> 00:27:20,638
‎มันเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง แม่เรียกมันว่าทาโบ

458
00:27:24,809 --> 00:27:25,977
‎มันเป็นขันมีด้าม

459
00:27:27,771 --> 00:27:30,857
‎หลายคนในนี้ถามว่า “ทาโบคืออะไร”

460
00:27:30,940 --> 00:27:34,486
‎โดยเฉพาะคนที่ไม่ใช่คนฟิลิปปินส์
‎ผมจะบอกให้ว่าทาโบคืออะไร

461
00:27:34,569 --> 00:27:36,112
‎ทาโบเป็นอะไรก็ได้

462
00:27:37,989 --> 00:27:40,367
‎แก้วกาแฟที่หูจับหัก

463
00:27:42,786 --> 00:27:45,872
‎กล่องเนยเทียมที่ใช้หมดแล้ว

464
00:27:47,874 --> 00:27:51,169
‎หรือของชอบของแม่ แก้วซูเปอร์บิ๊กกัลป์

465
00:27:52,253 --> 00:27:55,215
‎“เพราะมันจุน้ำได้ 1.3 ลิตรนะ โจเซฟ

466
00:27:55,965 --> 00:27:58,301
‎แม่ล้างจิ๊มิได้สะอาดหมดจดเลย”

467
00:27:59,636 --> 00:28:01,846
‎และทาโบของแม่ผมก็ตั้งอยู่ที่เดิม

468
00:28:01,930 --> 00:28:05,308
‎มันตั้งอยู่ตลอดตั้งแต่วันที่แม่เข้าประเทศนี้มา

469
00:28:05,392 --> 00:28:09,813
‎ตั้งอยู่ระหว่างห้องอาบน้ำกับโถส้วม

470
00:28:10,563 --> 00:28:15,235
‎พื้นที่เล็กๆ ตรงนี้เรียกว่า “ช่องทาโบ”

471
00:28:16,444 --> 00:28:18,988
‎และตรงนั้นเป็นที่ที่วางขันพิเศษของแม่ผม

472
00:28:19,906 --> 00:28:22,283
‎และผมก็รู้ว่าในนี้มีผู้ชายหลายคน
‎ที่ไม่ใช่คนฟิลิปปินส์ถามว่า

473
00:28:22,367 --> 00:28:24,411
‎“จะมาเล่าเรื่องนี้ให้เราฟังทำไม โจ คอย”

474
00:28:24,494 --> 00:28:26,162
‎ผมจะบอกให้นะว่าทำไม

475
00:28:26,246 --> 00:28:29,916
‎สมมติว่าคุณเริ่มเดตกับสาวฟิลิปปินส์
‎และทุกอย่างไปได้สวย

476
00:28:29,999 --> 00:28:32,836
‎คืนหนึ่งคุณไปเผด็จศึก แล้วคุณก็ค้างบ้านเธอคืนนั้น

477
00:28:32,919 --> 00:28:33,837
‎ตื่นมาเช้าวันรุ่งขึ้น

478
00:28:33,920 --> 00:28:35,588
‎คุณแปรงฟันและคิดว่า “อยากได้ถ้วยน้ำสักใบ”

479
00:28:35,672 --> 00:28:37,715
‎อย่าใช้ขันบ้านั้นนะ

480
00:28:41,803 --> 00:28:43,722
‎ขันนั่นไม่ได้มีไว้ให้ใช้บ้วนปาก

481
00:28:46,891 --> 00:28:51,813
‎พ่อแม่ผมหย่ากัน
‎ตอนผมอายุประมาณสิบขวบ สิบเอ็ดขวบ

482
00:28:51,896 --> 00:28:55,400
‎เรามีกันสี่คน มีโรเบิร์ต โรเวน่า
‎เจ็มม่า และตัวผม

483
00:28:55,483 --> 00:28:57,444
‎ไม่ว่าแม่ผมต้องการอะไร แม่ต้องได้

484
00:28:57,527 --> 00:28:59,696
‎แม่เป็นทั้งแม่และพ่อ ผมพูดแบบนี้เสมอ

485
00:28:59,779 --> 00:29:02,991
‎ไม่ว่าแม่จะขออะไรก็ตาม เราต้องหามาให้ได้

486
00:29:03,074 --> 00:29:04,868
‎เราไม่ถามแม่ เราจะหามา

487
00:29:06,703 --> 00:29:08,329
‎และต้องเชื่อฟังแม่

488
00:29:09,080 --> 00:29:12,709
‎เรื่องของเรื่องก็คือ ไม่ว่าแม่จะขออะไร

489
00:29:12,792 --> 00:29:16,838
‎บางครั้งแม่ผมจะเข้าห้องน้ำ

490
00:29:16,921 --> 00:29:19,048
‎และลืมเติมน้ำใส่ทาโบของแม่

491
00:29:24,095 --> 00:29:26,264
‎และแน่นอนว่าคนสุดท้องจะต้องเป็นคนเติม

492
00:29:28,183 --> 00:29:29,267
‎มันมักจะ…

493
00:29:29,934 --> 00:29:32,604
‎มันมักจะเกิดขึ้นตอนเพื่อนมาที่บ้าน

494
00:29:33,730 --> 00:29:35,398
‎กำลังเล่นกับเพื่อนอยู่ในห้องนั่งเล่น

495
00:29:35,482 --> 00:29:38,026
‎แล้วจู่ๆ ผมก็ได้ยิน “โจเซฟ

496
00:29:39,527 --> 00:29:42,155
‎โจเซฟ”

497
00:29:42,864 --> 00:29:45,200
‎ผมฟังโทนเสียงออกเลย

498
00:29:46,618 --> 00:29:49,162
‎ว่าแม่ลืมเติมน้ำใส่ทาโบ

499
00:29:49,245 --> 00:29:51,623
‎“โจเซฟ

500
00:29:52,415 --> 00:29:54,334
‎โจเซฟ”

501
00:29:54,417 --> 00:29:57,212
‎เพื่อนจะเดินเข้ามาหาผม
‎“ทำไมนายไม่สนใจแม่ล่ะ”

502
00:29:57,962 --> 00:30:00,048
‎ผมก็จะบอกว่า “นายไม่อยากรู้หรอก
‎ว่าแม่จะเอาอะไร

503
00:30:02,258 --> 00:30:03,718
‎ทีนี้ก็หุบปากซะ”

504
00:30:04,427 --> 00:30:06,763
‎“โจเซฟ แม่ได้ยินเสียงแกนะ”

505
00:30:07,514 --> 00:30:08,681
‎“ฉิบหายแล้ว”

506
00:30:09,682 --> 00:30:12,185
‎ผมเดินอืดอาดไปตามโถงทางเดิน

507
00:30:14,562 --> 00:30:17,816
‎เปิดประตูห้องน้ำ แล้วแม่ก็อยู่ตรงนั้น

508
00:30:17,899 --> 00:30:19,692
‎นั่งอยู่กับทาโบของแม่

509
00:30:21,861 --> 00:30:23,571
‎“ทำไมนานจังล่ะ

510
00:30:27,575 --> 00:30:29,702
‎มันแห้งหมดแล้วเนี่ย

511
00:30:35,792 --> 00:30:37,836
‎เติมน้ำให้แม่หน่อย” “ปัดโธ่”

512
00:30:38,586 --> 00:30:40,797
‎ผมฉุนมาก “ปัดโธ่”

513
00:30:40,880 --> 00:30:44,384
‎“ผมโตเกินจะทำแบบนี้แล้ว แม่
‎ผมไม่ควรมาเห็นอะไรแบบนี้

514
00:30:44,467 --> 00:30:46,135
‎ผมโตเกินไปแล้ว แม่”

515
00:30:47,762 --> 00:30:49,639
‎แม่ผมก็แบบ “เห็นอะไร

516
00:30:51,140 --> 00:30:52,267
‎โจเซฟ

517
00:30:53,268 --> 00:30:54,477
‎โจเซฟ

518
00:30:57,397 --> 00:30:58,523
‎หันมาซิ

519
00:30:59,732 --> 00:31:02,026
‎หันมา เห็นอะไร

520
00:31:03,653 --> 00:31:04,779
‎นี่เหรอ

521
00:31:06,990 --> 00:31:08,616
‎แกเคยอยู่ในนี้นะ

522
00:31:11,744 --> 00:31:15,790
‎นี่เป็นบ้านเก่าของแกก่อนเราย้ายเข้าบ้านหลังนี้

523
00:31:15,874 --> 00:31:18,251
‎ทีนี้ก็มาช่วยแม่ทำความสะอาดบ้านเก่าของแกด้วย

524
00:31:20,128 --> 00:31:21,296
‎“ปัดโธ่”

525
00:31:22,672 --> 00:31:25,216
‎ผมเติมน้ำเย็นเจี๊ยบใส่ขันนั่น

526
00:31:27,427 --> 00:31:28,261
‎และวิ่งไปที่โถงทางเดิน

527
00:31:28,344 --> 00:31:30,805
‎แม่ผมโวยวาย…

528
00:31:31,556 --> 00:31:33,308
‎“เย็นเจี๊ยบเลย

529
00:31:34,350 --> 00:31:37,103
‎แกจะทำให้จิ๊มิแม่เป็นปอดบวมนะ”

530
00:31:41,024 --> 00:31:44,319
‎เพื่อนผมบอก “นายทำให้จิ๊มิแม่เป็นปอดบวมเหรอ”

531
00:31:49,782 --> 00:31:53,411
‎ลองคิดดูสิ ลองคิดดู มันก็เจ๋งดีนะ

532
00:31:53,494 --> 00:31:54,996
‎ผมชอบการแสดงตลกก็ตรงนี้แหละ

533
00:31:55,079 --> 00:31:57,582
‎ผมเล่าวัฒนธรรมของผมให้คุณฟังได้

534
00:31:57,665 --> 00:31:59,834
‎และคุณก็เชื่อมโยงกับมันได้
‎หรืออาจจะไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร

535
00:31:59,918 --> 00:32:03,838
‎อย่างน้อยคุณได้ฟังเกี่ยวกับชีวิตผม
‎เรื่องราวของผม และได้ยินว่า “โห บ้าแล้ว”

536
00:32:06,549 --> 00:32:10,136
‎คุณเคยสังเกตไหมว่าคนฟิลิปปินส์
‎เราชอบคนผิวสีมากนะ

537
00:32:11,846 --> 00:32:14,015
‎เราชอบวัฒนธรรมคนผิวสี

538
00:32:14,098 --> 00:32:16,184
‎คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้เราฟังเลย

539
00:32:16,267 --> 00:32:19,228
‎เราเข้าใจเลย เราแทบจะเหมือนกันเลย

540
00:32:20,688 --> 00:32:23,274
‎อาหาร… คุณเคยเห็นอาหารเราไหม
‎มันเหมือนอาหารที่กินแล้วอิ่มเอมใจ

541
00:32:24,651 --> 00:32:27,820
‎พวกเขามีจิตวิญญาณเปี่ยมล้น
‎พวกเขาร้องเพลง เหลือเชื่อสุดๆ

542
00:32:27,904 --> 00:32:30,198
‎ผมว่ามันคือความเป็นสเปนที่อยู่ในตัวเรา

543
00:32:30,281 --> 00:32:32,033
‎ความเป็นสเปนที่อยู่ในตัวเรา
‎เพราะแบบนั้นแหละ

544
00:32:35,912 --> 00:32:38,081
‎และรู้ไหมเวลามีคนเม็กซิกัน…

545
00:32:44,128 --> 00:32:45,922
‎รู้ไหมเวลามีคนเม็กซิกัน…

546
00:32:46,005 --> 00:32:49,592
‎ในบรรดาคนละตินทั้งหมด คนเม็กซิกัน…

547
00:32:49,676 --> 00:32:51,386
‎พวกเขาเป็นคนที่ภูมิใจในตัวเอง แต่…

548
00:32:55,181 --> 00:32:57,392
‎แต่พวกเขามองว่าตัวเองคล้ายคนฟิลิปปินส์มาก

549
00:32:57,475 --> 00:33:01,104
‎เป็นเพราะเลือดสเปนที่เรามี

550
00:33:02,105 --> 00:33:04,232
‎พวกเขาถึงมาดูการแสดงผม
‎เพราะพวกเขาคิดว่าเหมือน

551
00:33:04,315 --> 00:33:06,567
‎พวกเขาคิด “อะไรวะเนี่ย
‎พวกเขาเหมือนเราเลย”

552
00:33:08,861 --> 00:33:11,197
‎และพวกเขาก็อยู่ที่นี่
‎เรารู้ว่ามีคนเม็กซิกันอยู่ที่นี่ก็ตอนนี้แหละ

553
00:33:11,280 --> 00:33:13,241
‎พอผมพูดว่า “คนเม็กซิกัน…” ปุ๊บ

554
00:33:19,664 --> 00:33:21,249
‎พวกเขาจะเริ่มผิวปาก

555
00:33:22,458 --> 00:33:24,419
‎เรารู้ว่ามีคนเม็กซิกันอยู่ที่นี่ก็ตอนนั้นแหละ

556
00:33:25,086 --> 00:33:28,589
‎เพราะไม่มีใครผิวปากได้เก่งกว่าคนเม็กซิกันแล้ว

557
00:33:34,804 --> 00:33:37,682
‎หลับตาสิ เหมือนคุณอยู่ในถ้ำนกเลย

558
00:33:41,644 --> 00:33:43,896
‎ไพเราะจับใจ

559
00:33:43,980 --> 00:33:45,690
‎ไม่มีใครผิวปากแบบนั้น

560
00:33:51,696 --> 00:33:53,781
‎แต่ละคนมีเอกลักษณ์นะ

561
00:33:56,909 --> 00:33:59,162
‎ลูกของพวกเขารู้จักเสียงผิวปากนั้นนะ

562
00:33:59,245 --> 00:34:02,290
‎พวกเขาอาจจะลูกหายในห้าง ก็แค่ผิวปาก

563
00:34:03,124 --> 00:34:05,418
‎“ป๊ะป๋าๆ”

564
00:34:08,212 --> 00:34:12,091
‎“ป๊ะป๋า”

565
00:34:14,594 --> 00:34:15,928
‎“ป๊ะป๋า”

566
00:34:20,808 --> 00:34:23,686
‎ผมแค่อยากให้คุณรู้ไว้นะ ชาวเม็กซิกัน

567
00:34:24,979 --> 00:34:26,439
‎เราคล้ายคลึงกันถึงขั้นนี้เลย

568
00:34:28,024 --> 00:34:32,987
‎ตอนที่ชาวสเปนออกจากฟิลิปปินส์
‎คุณทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่น

569
00:34:33,071 --> 00:34:35,573
‎เราถึงได้เหมือนกันไง เข้าใจความหมายไหม

570
00:34:35,656 --> 00:34:37,325
‎เราถึงได้ทำตัวเหมือนกัน เขาทิ้งทุกอย่างไว้ที่นั่น

571
00:34:37,408 --> 00:34:39,577
‎วัฒนธรรมของเขาก็เหมือนของเรา

572
00:34:39,660 --> 00:34:42,288
‎เขาทำทุกอย่าง พวกคุณทำงานหนัก เราก็ทำงานหนัก

573
00:34:46,000 --> 00:34:48,127
‎มีงานรื่นเริงเหรอ มีงานรื่นเริงเหมือนกัน

574
00:34:51,089 --> 00:34:54,425
‎มารีอาชิเหรอ นี่คาราโอเกะ อย่างเดียวกัน

575
00:34:56,260 --> 00:34:58,262
‎ไม่มีใครอยากได้ยินเลยจริงๆ

576
00:35:06,646 --> 00:35:08,856
‎แม้แต่คำพูดของเราก็เหมือนกัน

577
00:35:08,940 --> 00:35:11,818
‎เพราะตอนคุณออกไป
‎คุณทิ้งคำศัพท์ของคุณไว้ที่นั่นด้วย

578
00:35:11,901 --> 00:35:13,152
‎และเราก็รับมันมา

579
00:35:13,236 --> 00:35:15,279
‎คุณทิ้งมันไว้ เราก็รับแม่งมาเลย

580
00:35:16,405 --> 00:35:17,657
‎แต่เราเอามาเปลี่ยน

581
00:35:18,324 --> 00:35:21,119
‎เราเอาคำสบถของคุณมาเปลี่ยนเป็นขนม

582
00:35:22,495 --> 00:35:25,706
‎รู้ไว้เลยนะ ผมอยากให้คนเม็กซิกันทุกคนรู้เอาไว้

583
00:35:25,790 --> 00:35:27,583
‎ถ้าคุณมีเพื่อนร่วมงานเป็นคนฟิลิปปินส์

584
00:35:27,667 --> 00:35:31,754
‎ขอให้รู้ไว้ว่าเราเอาคำสบถของคุณ
‎มาเปลี่ยนเป็นขนม

585
00:35:31,838 --> 00:35:36,217
‎ฉะนั้นก็อย่าโกรธนะ ถ้าสาวฟิลิปปินส์ร่างเล็ก

586
00:35:38,845 --> 00:35:42,306
‎มาทำงานในวันหนึ่งและเดินเข้ามาในห้องพัก

587
00:35:42,390 --> 00:35:45,351
‎ถือถาดขนมเดินเข้ามาหาคุณและพูดว่า

588
00:35:45,434 --> 00:35:47,520
‎“หยิบใส่ปากสิ ปูโต้”

589
00:35:53,818 --> 00:35:56,779
‎อย่าโกรธนะ “คุณเรียกผมว่าอะไรนะ”

590
00:35:57,488 --> 00:36:00,992
‎เพราะผมเข้าใจ
‎ในภาษาของคุณ ปูโต้หมายถึง “นังตัวร้าย”

591
00:36:01,075 --> 00:36:02,368
‎แต่ในภาษาของเรา

592
00:36:02,451 --> 00:36:05,163
‎มันคือขนมโรยมะพร้าวแสนอร่อย

593
00:36:05,246 --> 00:36:08,166
‎และเธอก็แค่อยากให้คุณหยิบใส่ปาก

594
00:36:08,249 --> 00:36:09,500
‎“ปูโต้”

595
00:36:20,678 --> 00:36:23,139
‎ผมขายปูโต้อยู่หน้างานนะครับ

596
00:36:23,848 --> 00:36:25,933
‎มันเป็นบูธขายของที่บ้าที่สุด

597
00:36:26,559 --> 00:36:30,771
‎เครื่องซีแพปกับทาโบ

598
00:36:30,855 --> 00:36:34,275
‎มันก็เป็นพวกถ้วยกับขวดน้ำเปล่าๆ ที่คุณไม่ใช้

599
00:36:34,358 --> 00:36:36,652
‎เราจะล้างมันและผมก็จะเซ็นชื่อลงไป

600
00:36:37,403 --> 00:36:39,906
‎พวกคุณบางคนจะขับรถกลับบ้านคืนนี้

601
00:36:39,989 --> 00:36:44,493
‎คุณจะมองภรรยาและพูดว่า
‎“เราน่าจะซื้อทาโบมานะ”

602
00:36:48,331 --> 00:36:50,333
‎ผมไม่ได้บอกว่ามันสกปรกนะ ผมไม่ได้พูดแบบนั้น

603
00:36:50,416 --> 00:36:54,295
‎แต่บางครั้งนะครับ พวกผู้หญิง เวลาคุณเข้าห้องน้ำ

604
00:36:54,378 --> 00:36:57,423
‎โดยเฉพาะคืนนี้ เป็นคืนออกเดตสำหรับใครบางคน

605
00:36:58,341 --> 00:37:01,385
‎และในคืนออกเดต คุณรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ

606
00:37:01,469 --> 00:37:02,720
‎ไม่อยากพลาดการแสดง

607
00:37:02,803 --> 00:37:05,181
‎ก็เลยรีบวิ่งกลับมาให้เร็วที่สุด แต่คุณฉี่อยู่

608
00:37:05,264 --> 00:37:09,268
‎คุณก็เลยรีบ
‎และนี่เป็นเรื่องของผู้หญิงเวลาคุณฉี่และเช็ด

609
00:37:09,352 --> 00:37:14,023
‎ผมคิดมาตลอดว่าช่องคลอดอ่อนและบอบบาง

610
00:37:14,106 --> 00:37:16,317
‎แต่ผู้หญิงไม่สน…

611
00:37:17,443 --> 00:37:21,447
‎พวกเธอไม่สนเรื่อง…

612
00:37:21,530 --> 00:37:25,368
‎พวกเธอเช็ดเหมือนขัดมันถุงมือของคนรับบอล

613
00:37:25,451 --> 00:37:28,037
‎แบบว่า “แห้งได้แล้ว จิ๊มิ เร็วสิ”

614
00:37:30,581 --> 00:37:34,794
‎แล้วคุณก็รีบวิ่งกลับมาที่นั่ง
‎“ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า”

615
00:37:36,629 --> 00:37:39,131
‎“ไม่ คุณไม่ได้พลาดอะไรเลย” “โอเค ก็ดี”

616
00:37:40,967 --> 00:37:44,929
‎แล้วตลอดทั้งคืนก็เป็นไปด้วยดี
‎จากนั้นคุณก็กลับบ้าน

617
00:37:45,012 --> 00:37:46,389
‎ทุกอย่างไปได้สวย

618
00:37:46,472 --> 00:37:50,059
‎แต่คุณลืมว่าคุณทำอะไรไป คุณรุนแรงแค่ไหน

619
00:37:50,935 --> 00:37:54,563
‎และพวกคุณหลายคน
‎ก็ทิ้งของเล็กๆ น้อยๆ ไว้ตรงนั้น

620
00:37:56,816 --> 00:37:58,442
‎อะไร

621
00:37:58,526 --> 00:38:01,862
‎คุณทำจริงนะ อย่าทำเหมือน
‎ไม่รู้ว่าผมพูดเรื่องอะไรสิ ก้อนเล็กๆ…

622
00:38:02,863 --> 00:38:05,241
‎ก้อนกระดาษชำระเล็กๆ น่ะ

623
00:38:06,367 --> 00:38:08,369
‎ของน่าสนุกเล็กๆ น้อยๆ

624
00:38:09,787 --> 00:38:11,122
‎“เศษจิ๊มิ”

625
00:38:13,124 --> 00:38:15,376
‎มันอยู่ตรงนั้น คุณลืมไป

626
00:38:16,168 --> 00:38:17,795
‎แล้วทีนี้เขาลงไปเบิร์นให้คุณ เขาก็เป็นแบบนี้

627
00:38:20,506 --> 00:38:24,218
‎คุณก็ถามว่า “มีอะไรเหรอ”
‎เขาบอก “ไม่มีอะไร”

628
00:38:24,969 --> 00:38:27,096
‎เพราะเราไม่เคยพูดอะไรเลย

629
00:38:27,179 --> 00:38:30,057
‎เราไม่เคยพูดอะไรเลย เรารักคุณมากนะ

630
00:38:30,141 --> 00:38:32,059
‎นั่นคือแฟนคุณรักคุณมากนะ

631
00:38:32,143 --> 00:38:33,936
‎เราจะกินไอ้กระดาษชำระนั่น

632
00:38:34,020 --> 00:38:35,354
‎เราไม่สนหรอก

633
00:38:35,438 --> 00:38:37,565
‎กินไอ้นั่นเลย กินมันเลย

634
00:38:38,441 --> 00:38:40,401
‎เรารอมาสองสัปดาห์เพื่อจะเบิร์นให้คุณ

635
00:38:40,484 --> 00:38:43,779
‎คิดว่าเราจะทำให้มันล่ม
‎เพราะก้อนกระดาษเล็กๆ เหรอ

636
00:38:43,863 --> 00:38:47,366
‎กินแม่งเลย บางทีเจอก้อนใหญ่ เราก็เคี้ยวแบบ…

637
00:38:49,035 --> 00:38:51,495
‎บ้วนมันออกมาแบบ… เราทุกคนเลย

638
00:38:51,579 --> 00:38:53,664
‎อย่ามา ผู้ชายทุกคนในนี้รู้ว่าผมพูดเรื่องอะไร

639
00:38:53,748 --> 00:38:55,416
‎คุณกินมัน คุณกินมันเข้าไป…

640
00:38:55,499 --> 00:38:58,336
‎ดีแลน ดีแลนจะกินกระดาษชำระเข้าไปทั้งม้วนเลย

641
00:38:59,795 --> 00:39:02,590
‎ขยำกระดาษอยู่ตรงนี้

642
00:39:08,554 --> 00:39:10,890
‎ผมไม่ได้บอกว่ามันน่าขยะแขยงนะ
‎มันไม่เป็นไรหรอก

643
00:39:10,973 --> 00:39:14,185
‎ผมไม่ได้เอาคุณมาประจานนะ มันไม่เป็นไรเลย

644
00:39:14,268 --> 00:39:16,729
‎เรากินอยู่แล้ว มันอยู่ตรงนั้นนี่ ช่างมัน

645
00:39:18,105 --> 00:39:20,441
‎ไม่เหมือนพวกคุณหรอก คุณทำอะไรกับเราล่ะ

646
00:39:20,524 --> 00:39:22,443
‎พวกเธอทำให้เรารู้สึกน่าขยะแขยง

647
00:39:22,526 --> 00:39:25,029
‎พวกคุณทำให้เรารู้สึกน่าขยะแขยงมาก
‎เศษด้ายชิ้นเล็กนิดเดียว

648
00:39:25,112 --> 00:39:27,948
‎เศษด้ายชิ้นเล็กนิดเดียวที่ปลายดุ้น

649
00:39:28,032 --> 00:39:30,284
‎เลิกอมนกเขาเลย

650
00:39:30,368 --> 00:39:32,745
‎ไอ้พวกบ้าเอ๊ย

651
00:39:32,828 --> 00:39:35,039
‎คุณเห็นแล้วพูดว่า “อะไรวะเนี่ย”

652
00:39:41,295 --> 00:39:43,756
‎“อมนกเขาตัวเองแล้วกัน ฉันทำไม่ได้

653
00:39:43,839 --> 00:39:47,385
‎ฉันทำไม่ได้”

654
00:39:50,846 --> 00:39:51,847
‎ลูกชายผมสบาย

655
00:39:51,931 --> 00:39:55,267
‎เขาไม่ต้องมาห่วงเรื่องเติมน้ำใส่ทาโบให้แม่เขา

656
00:39:55,935 --> 00:39:57,770
‎ทุกวันนี้โถมีที่ฉีดในตัวแล้ว

657
00:39:57,853 --> 00:40:00,606
‎ลูกชายมีโถฉีดชำระได้ แบบเจ๋งๆ เลย

658
00:40:00,689 --> 00:40:03,943
‎คุณมาฉี่ตอนกลางคืน ฝาเปิดขึ้นมา แล้วไฟก็ติด

659
00:40:04,026 --> 00:40:07,822
‎“ฉี่ตรงนี้” มันบอก แบบว่า “มานี่ ฉี่เลย” มันพูด

660
00:40:08,489 --> 00:40:11,117
‎“ไงพวก เป็นไง มานี่สิ ฉี่ใส่ปากฉันเลย”

661
00:40:14,036 --> 00:40:16,247
‎คนรุ่นนี้ก็มีเรื่องเจ๋งๆ แบบนี้แหละ

662
00:40:16,330 --> 00:40:19,625
‎พวกเขามีทุกอย่าง มีทุกอย่างที่ต้องการ

663
00:40:19,708 --> 00:40:22,378
‎พวกเขาไม่ต้องห่วง
‎เรื่องบ้าๆ ที่พวกเราต้องเจอมา

664
00:40:22,461 --> 00:40:24,713
‎บ้าชะมัด พวกเขาสบายจริงๆ

665
00:40:24,797 --> 00:40:27,967
‎ผมรู้สึกสงสารแม่ ไม่รู้ว่าแม่ทำได้ไง

666
00:40:28,050 --> 00:40:31,178
‎ผมมีเครื่องมือทุกอย่างเพื่อคอยดูลูกชาย

667
00:40:31,262 --> 00:40:33,639
‎ผมอยาก… ถ้าแม่ผมมีนะ… ให้ตายเถอะ

668
00:40:35,057 --> 00:40:36,350
‎ถ้าผมไม่กลับบ้าน

669
00:40:36,434 --> 00:40:39,186
‎ตอนแม่บอกให้ผมกลับบ้าน แม่จะเป็นบ้าเลย

670
00:40:39,270 --> 00:40:42,356
‎“กลับบ้านตอนสี่ทุ่มนะ
‎ขอเถอะ โจเซฟ กลับบ้านตอนสี่ทุ่ม”

671
00:40:42,440 --> 00:40:44,483
‎ห้าทุ่มครึ่ง “ว้าย ตายแล้ว”

672
00:40:46,735 --> 00:40:49,238
‎“พระเจ้าช่วย เขาอยู่ไหน

673
00:40:49,321 --> 00:40:52,241
‎มีคนลักพาตัวโจเซฟอีกแล้ว”

674
00:40:52,324 --> 00:40:54,827
‎“มีคนลักพาตัวโจเซฟอีกแล้ว”

675
00:40:54,910 --> 00:40:57,329
‎นั่นหมายความว่าผมเคยถูกลักพาตัวมาก่อน

676
00:40:59,540 --> 00:41:00,875
‎ผมไม่เคยถูกลักพาตัวนะ

677
00:41:03,461 --> 00:41:05,754
‎กับลูกชายผมเหรอ แอป “ค้นหาลูกชายของฉัน”

678
00:41:05,838 --> 00:41:08,757
‎ผมกดปุ่ม ถ้าเขาไม่ตอบข้อความผม…

679
00:41:08,841 --> 00:41:11,760
‎ผมจะส่งข้อความหาเขาห้าครั้ง
‎“นี่ ลูกอยู่ไหน” เขาไม่ตอบ

680
00:41:11,844 --> 00:41:13,888
‎“นี่ รับโทรศัพท์ด้วย” ไม่ตอบ

681
00:41:13,971 --> 00:41:15,473
‎“นี่ พวก ลูกอยู่ไหน”

682
00:41:15,556 --> 00:41:17,641
‎ผมก็กดแอป “ค้นหาลูกชายของฉัน”
‎แล้วก็มีอิโมจิตัวเล็กๆ

683
00:41:17,725 --> 00:41:19,935
‎เป็นลูกชายผมอยู่หน้าเซเว่นอีเลฟเว่นแบบนี้

684
00:41:22,938 --> 00:41:24,398
‎และผมก็นอนหลับได้

685
00:41:25,191 --> 00:41:27,485
‎ของที่เด็กพวกนี้มีมันสุดยอดเลย

686
00:41:27,568 --> 00:41:30,112
‎คุณต้องบอกพวกเขานะว่าพวกเขาสบายแค่ไหน

687
00:41:30,738 --> 00:41:32,948
‎พวกเขาดาวน์โหลดหนังได้ภายในเวลาห้านาที

688
00:41:33,032 --> 00:41:34,408
‎น้อยกว่านั้นอีก นาทีเดียว

689
00:41:34,492 --> 00:41:36,410
‎คมชัดระดับสี่เค ก็ดูหนังได้แล้ว

690
00:41:36,494 --> 00:41:38,579
‎คุณต้องบอกพวกเขาว่าเราได้มันมาลำบากแค่ไหน

691
00:41:38,662 --> 00:41:40,498
‎สิ่งที่เราต้องทำเพื่อหนังเรื่องใหม่

692
00:41:40,581 --> 00:41:43,501
‎“หนังออกใหม่วันอังคาร”
‎ที่ร้านเช่าวิดีโอบล็อกบัสเตอร์

693
00:41:45,294 --> 00:41:49,256
‎ที่ที่เขารับประกันว่ามีจูราสสิค พาร์ค 100 ม้วน

694
00:41:49,340 --> 00:41:51,967
‎คุณไปที่ร้านอย่างเร็วเลย
‎คุณวิ่งไปที่แผงวางวิดีโอ

695
00:41:52,051 --> 00:41:53,802
‎แล้วก็พลิกหน้าปกทุกแผ่น มันเขียนว่า

696
00:41:53,886 --> 00:41:56,514
‎“หมด”

697
00:41:56,597 --> 00:41:57,765
‎“ไอ้เวร”

698
00:41:58,516 --> 00:41:59,808
‎แล้วคุณก็วิ่งไปที่เคาน์เตอร์

699
00:41:59,892 --> 00:42:02,061
‎“มีคนเอาจูราสสิค พาร์คมาคืนหรือยัง”

700
00:42:03,604 --> 00:42:06,148
‎เขาก็จะบอกว่า
‎“ยัง แต่จะมีเข้ามาอีกสองชั่วโมง”

701
00:42:06,232 --> 00:42:09,151
‎“ผมจะรอ” แล้วคุณก็ยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์

702
00:42:09,235 --> 00:42:12,488
‎แล้วคุณก็มองออกนอกหน้าต่าง
‎ตรงจุดคืนวิดีโอเหมือนพวกเนิร์ดเลย

703
00:42:12,571 --> 00:42:13,822
‎คอยตรวจดู

704
00:42:15,407 --> 00:42:18,494
‎แล้วคุณก็เห็นคนวางหน้าปกเข้ามา

705
00:42:18,577 --> 00:42:20,704
‎คุณก็พยายามอ่านแบบเร็วๆ

706
00:42:20,788 --> 00:42:22,790
‎คุณเห็นม้วนหนึ่งเข้าไป
‎มีตัวอักษร จ จานกับสระอู

707
00:42:22,873 --> 00:42:24,041
‎คุณบอก “อุ๊ย ผมว่าเมื่อกี้เป็น…

708
00:42:24,124 --> 00:42:26,460
‎คุณครับ ผมว่าเขาเพิ่งใส่จูราสสิค พาร์ค

709
00:42:26,544 --> 00:42:29,296
‎ผมเห็น จ จานกับสระอู
‎ผมว่ามันคือจูราสสิค พาร์คนะ

710
00:42:29,380 --> 00:42:31,590
‎ผมอยู่ตรงนี้มาสี่ชั่วโมงแล้ว ขอเหอะ”

711
00:42:32,174 --> 00:42:33,634
‎แล้วพนักงานก็บอก “เอาไปเลย พวก”

712
00:42:33,717 --> 00:42:36,136
‎คุณก็บอก “ขอบคุณมากครับ สุดยอด”

713
00:42:36,220 --> 00:42:38,806
‎แล้วคุณก็ดู คุณบอก
‎“จูแมนจี้เหรอ ผมไม่เอาเรื่องนี้”

714
00:42:44,436 --> 00:42:46,188
‎เด็กคนนี้สบายมาก

715
00:42:48,148 --> 00:42:49,608
‎รู้ไหม ผมดื่มน้ำขวด…

716
00:42:49,692 --> 00:42:51,735
‎ผมดื่มน้ำขวดนี้

717
00:42:51,819 --> 00:42:54,655
‎และมันก็เริ่ม… ค่าพีเอช 9.5 เป็นอันที่

718
00:42:54,738 --> 00:42:57,408
‎ที่ลูกชายผมเป็นคนเอามาบอก

719
00:42:57,491 --> 00:42:59,451
‎นี่คือคนรุ่นนี้นะ นี่คือความสบายของพวกเขา

720
00:43:00,119 --> 00:43:03,581
‎ผมจ่ายขวดละห้าดอลลาร์ ผมทำอะไรอยู่วะเนี่ย

721
00:43:03,664 --> 00:43:06,542
‎เพราะวันหนึ่งลูกชายผมกลับมาจากโรงเรียน

722
00:43:06,625 --> 00:43:07,501
‎น่าจะตอนประถมสี่

723
00:43:07,585 --> 00:43:09,628
‎ไม่รู้ว่าประถมอะไรนะ เขา…

724
00:43:09,712 --> 00:43:12,423
‎เขายังเด็กมาก เขากลับมา
‎พร้อมกับข้อความจากคุณครูเขียนว่า

725
00:43:12,506 --> 00:43:15,968
‎“ช่วยเตรียมน้ำขวดมาให้ลูกชายด้วยนะคะ

726
00:43:16,051 --> 00:43:17,344
‎สามขวดนะคะ ถ้าไม่ว่าอะไร

727
00:43:17,428 --> 00:43:19,013
‎เพราะเราจะปิดก๊อกดื่มน้ำ”

728
00:43:19,096 --> 00:43:22,516
‎ผมว่า “อะไรนะ”
‎เขาบอกว่า “จะให้ดีขอค่าพีเอช 9.5

729
00:43:22,600 --> 00:43:24,476
‎เอาน้ำที่ดีต่อสุขภาพให้เขา”

730
00:43:24,560 --> 00:43:27,479
‎ผมบอก “โจ อะไรเนี่ย น้ำค่าพีเอช 9.5”

731
00:43:27,563 --> 00:43:29,898
‎เขาบอก “อ๋อ ครูอยากให้เราดื่มน้ำค่าพีเอช 9.5

732
00:43:29,982 --> 00:43:32,568
‎มันเป็นน้ำที่ดีต่อสุขภาพเรามากกว่า
‎มันดีต่อสุขภาพจริงๆ”

733
00:43:32,651 --> 00:43:35,738
‎“พีเอชย่อมาจากอะไร โจ”
‎เขาบอก “ได้น้ำอย่างเหมาะสม”

734
00:43:35,821 --> 00:43:37,114
‎ผมถาม “อะไรนะ”

735
00:43:41,535 --> 00:43:45,914
‎ไอ้เด็กเวรนี่ไม่รู้ว่ามันคืออะไรด้วยซ้ำ
‎เราไม่รู้กันทั้งคู่

736
00:43:45,998 --> 00:43:49,084
‎ผมถาม “ทำไมเขาจะปิดก๊อกดื่มน้ำล่ะ โจ
‎มันเรื่องอะไรกัน”

737
00:43:49,168 --> 00:43:52,504
‎เขาบอก “อ๋อ มันมีฟลูออไรด์ในน้ำ

738
00:43:52,588 --> 00:43:54,548
‎มันไม่ดีต่อสุขภาพเรา

739
00:43:54,632 --> 00:43:56,800
‎เขาก็เลยปิดก๊อกดื่มน้ำทุกตัว

740
00:43:56,884 --> 00:43:59,345
‎เพราะมันมีฟลูออไรด์ในน้ำ”

741
00:43:59,428 --> 00:44:01,597
‎ผมบอก “โจ ลูกไม่แปรงฟัน

742
00:44:04,892 --> 00:44:07,019
‎ลูกควรจะดื่มน้ำนั่นให้หมด”

743
00:44:11,857 --> 00:44:13,776
‎ฟลูออไรด์ในน้ำ

744
00:44:13,859 --> 00:44:16,153
‎เขาปิดก๊อกดื่มน้ำในโรงเรียนทั้งหมด

745
00:44:16,236 --> 00:44:17,321
‎ปิดหมดเลย

746
00:44:17,404 --> 00:44:20,574
‎ผมต้องเริ่มซื้อน้ำขวดให้เด็กพวกนี้

747
00:44:20,658 --> 00:44:23,243
‎อะไรกันวะ เราดื่มน้ำจากก๊อกกันมานะ

748
00:44:23,327 --> 00:44:25,746
‎ผมว่าผมก็รอดมาได้ครบ 32 นะ คิดว่างั้น

749
00:44:26,372 --> 00:44:27,581
‎ผมว่าเราหลายคนรอดมาได้

750
00:44:27,665 --> 00:44:29,750
‎เราสนุกกับช่วงเวลาที่มีก๊อกดื่มน้ำ คุณจำได้ไหม

751
00:44:29,833 --> 00:44:32,878
‎ตอนที่แต่ละชั้นเรียนต้องออกมา

752
00:44:32,961 --> 00:44:34,338
‎แต่ละชั้นเรียนต้องออกมา

753
00:44:34,421 --> 00:44:37,174
‎และเข้าแถวตอนเรียงหนึ่งหน้าก๊อกนั่น

754
00:44:37,257 --> 00:44:41,011
‎และเด็กแต่ละคนมีเวลาสิบวินาทีดื่มน้ำให้มากที่สุด

755
00:44:41,095 --> 00:44:42,554
‎และเด็กคนอื่นๆ ก็จะนับ

756
00:44:42,638 --> 00:44:45,391
‎“หนึ่งวินาที สองวินาที

757
00:44:45,474 --> 00:44:48,143
‎สามวินาที สี่วินาที…”

758
00:44:48,227 --> 00:44:49,937
‎และปากของเด็กนั่นก็แบบ

759
00:44:52,606 --> 00:44:56,902
‎“สี่วินาที ห้าวินาที หกวินาที…”

760
00:44:58,946 --> 00:45:01,782
‎“เจ็ดวินาที แปดวินาที…”

761
00:45:04,284 --> 00:45:06,495
‎ไอ้เด็กนั่นพยายามเต็มที่เลย

762
00:45:08,330 --> 00:45:10,624
‎เพราะช่างประปาที่ติดตั้งก๊อก

763
00:45:10,707 --> 00:45:13,419
‎ตั้งแรงดันน้ำไว้ต่ำมาก

764
00:45:13,502 --> 00:45:16,463
‎น้ำไหลเอื่อยออกมาจากหัวก๊อกนั่น

765
00:45:16,547 --> 00:45:18,590
‎เขาทั้งอมทั้งเลียน้ำ

766
00:45:18,674 --> 00:45:20,843
‎มันดีต่อสุขภาพยังไงเหรอ

767
00:45:22,052 --> 00:45:23,262
‎ดูด…

768
00:45:25,013 --> 00:45:27,516
‎แล้วไอ้สะเก็ดสีเขียวๆ นั่นคืออะไร

769
00:45:28,350 --> 00:45:31,478
‎ไอ้นั่นมันคืออะไร โควิด-14 เหรอ

770
00:45:37,860 --> 00:45:40,362
‎เด็กพวกนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสายยางคืออะไร

771
00:45:41,238 --> 00:45:44,074
‎พวกเขาไม่รู้ว่าสายยางคืออะไร
‎นั่นเคยเป็นน้ำขวดของเรา

772
00:45:44,158 --> 00:45:46,034
‎เราขับรถไปห้าชั่วโมง

773
00:45:46,118 --> 00:45:48,620
‎คุณมองเพื่อน “พวกนายหิวน้ำกันไหม” “หิว”

774
00:45:49,538 --> 00:45:52,624
‎และเราก็จอดที่บ้านหลังไหนก็ได้

775
00:45:52,708 --> 00:45:54,751
‎บ้านหลังไหนก็ได้ที่มีสายยาง
‎อยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน

776
00:45:54,835 --> 00:45:58,255
‎นั่นเป็นของสาธารณะ ใครๆ ก็ใช้ได้

777
00:45:58,338 --> 00:45:59,965
‎สมบัติสาธารณะ

778
00:46:01,550 --> 00:46:04,052
‎และเราก็วิ่ง แม่งวิ่งกันหน้าตั้งเลย วิ่งกันทุกคน

779
00:46:04,136 --> 00:46:06,805
‎ใครได้สายยางก่อน “ฉันได้ก่อน”

780
00:46:06,889 --> 00:46:09,600
‎เด็กนั่นคิดว่าตัวเองชนะ แต่เปล่าเลย

781
00:46:09,683 --> 00:46:12,603
‎เพราะเขาไม่รู้ว่ามีน้ำค้างอยู่กลางสายยาง

782
00:46:12,686 --> 00:46:15,814
‎ที่เดือดระดับนรกแตก

783
00:46:18,025 --> 00:46:20,694
‎ทีนี้เขาได้เจอกับลาวาเต็มปากแน่ “เปิดมาเลย”

784
00:46:29,828 --> 00:46:32,623
‎เด็กทุกวันนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสายยางคืออะไร

785
00:46:32,706 --> 00:46:34,500
‎พวกเขาไม่รู้ว่าสายยางคืออะไร

786
00:46:34,583 --> 00:46:36,710
‎วันก่อนผมถามลูกชายว่า
‎“โจ รู้ไหมว่าสายยางคืออะไร”

787
00:46:36,793 --> 00:46:39,546
‎เขาตอบ “ไอ้ถุงที่ใส่ตอนอึ๊บกันใช่ไหม พ่อ”
‎ผมบอก “โจ…”

788
00:46:53,101 --> 00:46:54,686
‎พวกเขาสบายกันมาก

789
00:46:56,188 --> 00:46:58,440
‎แต่ผมชอบนะ ผมจะพูดแบบนี้

790
00:46:58,524 --> 00:47:03,946
‎ผมชอบยุคดิจิทัลที่เราอาศัยอยู่กันนะ
‎ของที่เรามีกันน่ะ

791
00:47:04,029 --> 00:47:05,072
‎ผมชอบมาก

792
00:47:05,155 --> 00:47:08,200
‎มันเลี้ยงลูกได้ง่ายขึ้น

793
00:47:08,283 --> 00:47:10,661
‎ผมกับแม่เขาหย่ากันมานานแล้ว

794
00:47:10,744 --> 00:47:14,331
‎แต่เราอยู่ใกล้ชิดกัน
‎และเป็นพ่อแม่ที่ดีมากเพราะเครื่องมือพวกนี้

795
00:47:14,414 --> 00:47:16,500
‎เข้าใจไหมฮะ เพราะเฟซไทม์

796
00:47:16,583 --> 00:47:19,503
‎เพราะแอปกล้องอะไรพวกนั้น
‎เราคอยดูพวกเขาได้

797
00:47:19,586 --> 00:47:22,130
‎และเราก็ร่วมมือเป็นทีมเดียวกัน ผมชอบมาก

798
00:47:25,342 --> 00:47:26,927
‎บ้านเธออยู่ซอยเดียวกับผม

799
00:47:27,010 --> 00:47:28,428
‎เธอมีรหัสเข้าบ้านผมทุกอย่าง

800
00:47:28,512 --> 00:47:30,889
‎เธอมีพวก…
‎ไม่ว่าผมต้องการอะไร ถ้าลูกอยู่บ้านผม

801
00:47:30,973 --> 00:47:32,474
‎และผมขับรถอยู่ ผมก็ไฟซไทม์กับเธอได้

802
00:47:32,558 --> 00:47:34,977
‎เธอก็จะไปที่บ้าน
‎และจัดการอะไรก็ตามที่ผมต้องการ

803
00:47:35,060 --> 00:47:38,146
‎โย่ มันเป็นสถานการณ์ที่สุดยอด ผมชอบมาก

804
00:47:38,230 --> 00:47:39,064
‎แต่เรื่องมันเป็นอย่างนี้

805
00:47:39,147 --> 00:47:42,776
‎ไม่ว่าเรามีเครื่องมือมากแค่ไหน
‎วัยรุ่นก็ยังเป็นวัยรุ่น

806
00:47:43,735 --> 00:47:46,822
‎ลูกผมทำเรื่องป่วนประสาท
‎แบบเดียวกับที่ผมทำตอนผมเป็นเด็ก

807
00:47:46,905 --> 00:47:48,740
‎และเขาก็ไม่สนด้วย

808
00:47:48,824 --> 00:47:51,326
‎เขาคิดว่าเขาจะรอดไปได้
‎ผมก็ไม่เข้าใจว่าจะรอดยังไง

809
00:47:51,410 --> 00:47:54,705
‎เขารู้ว่าผมมีกล้องพวกนี้ เขาไม่สน

810
00:47:55,581 --> 00:47:57,332
‎ตัวอย่างนี้เหมาะมาก ผมกำลังจะไปคอนเนตทิคัต

811
00:47:57,416 --> 00:47:58,959
‎ตอนนั้นเขาอายุ 15

812
00:47:59,042 --> 00:48:01,712
‎ผมกำลังจะไปคอนเนตทิคัต และผมก็บอกลูก

813
00:48:01,795 --> 00:48:04,923
‎ผมบอก “โจ ฟังนะ พ่อจะไปคอนเนตทิคัต

814
00:48:05,007 --> 00:48:07,968
‎และถ้าลูกจัดปาร์ตี้ พ่อรู้นะ

815
00:48:08,051 --> 00:48:09,469
‎เพราะฉะนั้นอย่าจัดปาร์ตี้”

816
00:48:09,553 --> 00:48:11,722
‎ลูกผมบอก “พ่อ ผมไม่จัดปาร์ตี้หรอก”

817
00:48:11,805 --> 00:48:16,184
‎ผมบอก “โจ ฟังพ่อนะ
‎อย่าจัดปาร์ตี้นะ อย่าทำเชียว”

818
00:48:16,268 --> 00:48:18,854
‎เขาบอก “พ่อ ผมไม่จัดปาร์ตี้หรอก

819
00:48:18,937 --> 00:48:20,188
‎ผมสัญญา ผมจะไม่เชิญใครมา”

820
00:48:20,272 --> 00:48:23,942
‎ผมบอก “ฟังพ่อนะ ฟังให้ดีเลย
‎ถ้าลูกจัดปาร์ตี้นะ โจ

821
00:48:24,026 --> 00:48:26,737
‎ถ้าเพื่อนลูกโดดลงสระน้ำ

822
00:48:26,820 --> 00:48:29,781
‎และคอหักขึ้นมา

823
00:48:29,865 --> 00:48:31,450
‎เขาจะฟ้องพ่อได้

824
00:48:31,533 --> 00:48:33,994
‎และทุกอย่างที่พ่อตรากตรำมา

825
00:48:34,077 --> 00:48:37,039
‎เพื่อจะมอบให้ลูกตอนพ่อจากโลกนี้ไป

826
00:48:37,956 --> 00:48:39,791
‎จะตกเป็นของไอ้งั่งเดฟ

827
00:48:41,293 --> 00:48:43,879
‎เพราะเขากระโจนลงน้ำตื้นตอนตีสอง

828
00:48:43,962 --> 00:48:45,297
‎แถมปิดไฟอีกต่างหาก

829
00:48:45,380 --> 00:48:47,424
‎ลูกอยากยกสมบัติทุกอย่างให้ไอ้งั่งเดฟไหม”

830
00:48:47,507 --> 00:48:49,801
‎เขาบอก “ไม่ พ่อ อย่าห่วงเลยน่า”

831
00:48:49,885 --> 00:48:51,762
‎ผมบอก “สัญญากับพ่อนะ“ “ผมสัญญา”

832
00:48:52,387 --> 00:48:53,847
‎ผมก็ไปคอนเนตทิคัต

833
00:48:53,930 --> 00:48:56,475
‎ตีห้าเป็นเวลาที่คอนเนตทิคัต

834
00:48:56,558 --> 00:48:58,769
‎เท่ากับตีสองที่แอลเอ

835
00:48:58,852 --> 00:49:00,812
‎ผมตื่นมาเพราะเสียงนี้

836
00:49:06,193 --> 00:49:08,945
‎เป็นแอปกล้องของผม ผมเปิดดู

837
00:49:09,029 --> 00:49:13,367
‎เด็กๆ เดินจากบ้านไปที่สระน้ำ

838
00:49:18,789 --> 00:49:20,540
‎“ไอ้เปรต

839
00:49:20,624 --> 00:49:23,043
‎ไอ้พวกเปรต

840
00:49:23,126 --> 00:49:25,337
‎แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กโกหก

841
00:49:26,046 --> 00:49:27,839
‎มีเด็กกี่คนกันเนี่ย

842
00:49:31,301 --> 00:49:32,928
‎ไอ้เชี่ย”

843
00:49:33,011 --> 00:49:35,722
‎เด็กคนสุดท้ายที่เดินผ่านกล้องคือลูกผมเอง

844
00:49:35,806 --> 00:49:37,099
‎เขาเดินผ่านกล้องแบบนี้

845
00:49:47,067 --> 00:49:48,318
‎ผมเฟซไทม์หาแม่เขา

846
00:49:58,078 --> 00:50:00,247
‎“ฮัลโหล คุณจะต้องไม่เชื่อแน่
‎ว่าลูกชายคุณกำลังทำอะไร”

847
00:50:00,330 --> 00:50:01,498
‎“ตายจริง เขาทำอะไรน่ะ”

848
00:50:01,581 --> 00:50:02,582
‎“ก็จัดปาร์ตี้น่ะสิ”

849
00:50:02,666 --> 00:50:03,667
‎“อะไรนะ ไหนบอกหลับแล้ว”

850
00:50:03,750 --> 00:50:04,584
‎“ไม่ได้หลับสักหน่อย

851
00:50:04,668 --> 00:50:05,836
‎เขากำลังจัดปาร์ตี้ จะลงสระด้วย”

852
00:50:05,919 --> 00:50:08,255
‎“อะไรวะเนี่ย” “ผมรู้ อะไรวะ ใช่ไหมล่ะ

853
00:50:08,338 --> 00:50:10,257
‎และรู้ไหมว่าผมบอกเขาว่าอะไร”
‎“คุณบอกว่าอะไร”

854
00:50:10,340 --> 00:50:12,467
‎“ผมบอกว่าถ้ามีเด็กโดดลงสระน้ำ

855
00:50:12,551 --> 00:50:14,177
‎คอจะหักได้ และรู้ไหม เขาก็จะฟ้องผม”

856
00:50:14,261 --> 00:50:15,721
‎“ใช่ ฉันรู้” “และรู้ไหม พอเขาฟ้องผม…”

857
00:50:15,804 --> 00:50:18,140
‎“อะไร ทำไมเหรอ”
‎“ถ้าเขาฟ้องผม ก็ไม่มีเงินให้คุณไง”

858
00:50:18,223 --> 00:50:20,809
‎เธอบอก “อะไรวะเนี่ย”
‎ผมบอก “อะไรวะเนี่ย”

859
00:50:22,978 --> 00:50:24,896
‎เธอบอก “ไปเลย” ผมบอก “ไปแม่งเลย”

860
00:50:26,231 --> 00:50:28,108
‎เราก็ขึ้นรถเธอ

861
00:50:28,191 --> 00:50:30,444
‎เธอวางผมไว้ที่นั่งข้างคนขับ

862
00:50:32,529 --> 00:50:34,948
‎“ลูกคุณมันเฮงซวย” “ผมรู้”

863
00:50:36,575 --> 00:50:38,326
‎ผมเอื้อมหยิบเข็ดขัดนิรภัย

864
00:50:40,537 --> 00:50:42,873
‎เราจอดตรงทางเข้าบ้าน ไฟปิดหมด

865
00:50:42,956 --> 00:50:45,625
‎เด็กไปกันหมดแล้ว เธอเดินไปที่ประตูหน้าบ้าน

866
00:50:45,709 --> 00:50:47,252
‎“เปิดประตู

867
00:50:48,003 --> 00:50:50,422
‎โจ เปิดประตูนะ”

868
00:50:52,007 --> 00:50:55,218
‎เขาเปิดประตูมา ทำเหมือนเพิ่งตื่น

869
00:50:59,014 --> 00:51:02,350
‎“เรารู้ว่าลูกไม่ได้หลับอยู่ แถมเท้าเปียกอีก

870
00:51:04,811 --> 00:51:06,396
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าลูกจัดปาร์ตี้

871
00:51:06,480 --> 00:51:07,606
‎พ่อโกรธมากนะ”

872
00:51:07,689 --> 00:51:08,648
‎“แม่พูดเรื่องอะไร พ่อโกรธ'”

873
00:51:08,732 --> 00:51:09,941
‎“พ่อของลูกโกรธควันออกหูเลย”

874
00:51:10,025 --> 00:51:11,651
‎“หมายความว่าไง พ่อโกรธ'”

875
00:51:11,735 --> 00:51:14,404
‎“พ่อของลูกโกรธ”

876
00:51:57,823 --> 00:52:00,325
‎โทรศัพท์ยังเชื่อมต่อกับบลูทูธอยู่

877
00:52:04,496 --> 00:52:07,833
‎ผมแม่งตะคอกใส่เบาะหน้าอยู่ 15 นาที

878
00:52:12,170 --> 00:52:15,048
‎นี่เป็นโชว์พิเศษของผมกับ Netflix ครั้งที่สี่แล้ว

879
00:52:21,847 --> 00:52:23,056
‎แต่ผมจะบอกให้นะ

880
00:52:23,139 --> 00:52:25,809
‎ความสัมพันธ์กับ Netflix
‎เป็นแบบทั้งรักทั้งเกลียด

881
00:52:25,892 --> 00:52:29,104
‎ผมจะบอกว่าผมรักเขาจะตาย นี่เป็นครั้งที่สี่แล้ว

882
00:52:29,187 --> 00:52:32,524
‎แต่ครั้งแรกนั่นเหรอ เขาไม่ได้ให้ผม

883
00:52:32,607 --> 00:52:35,485
‎พวกเขาอยู่ในนี้นะ
‎พวกผู้บริหารอยู่ในนี้ ผมเห็นนะ

884
00:52:37,237 --> 00:52:38,947
‎ผมรักพวกเขานะ ผมรักพวกเขาที่ให้โอกาส

885
00:52:39,656 --> 00:52:41,825
‎แต่พวกเขาไม่รู้ว่าผมไม่เหมือนใคร

886
00:52:41,908 --> 00:52:42,742
‎ถ้าคุณปฏิเสธผม

887
00:52:42,826 --> 00:52:45,078
‎ผมจะทำให้ดูว่าทำไมคุณถึงควรตกลง

888
00:52:50,250 --> 00:52:53,378
‎ดังนั้นตอนที่คุณดูไลฟ์ ฟรอม ซีแอตเทิล
‎โชว์พิเศษจาก Netflix ครั้งแรกของผม

889
00:52:53,461 --> 00:52:57,007
‎จงรู้ไว้ว่า Netflix ปฏิเสธผมหลายรอบ

890
00:52:57,090 --> 00:52:59,634
‎และผมต้องจ่ายการแสดงครั้งนั้นเอง

891
00:53:04,681 --> 00:53:06,683
‎จ่ายเอง หมดเลย

892
00:53:06,766 --> 00:53:10,520
‎ทุ่มหมด ทุกอย่างที่ผมทำมาตั้งแต่ปี 1989

893
00:53:10,604 --> 00:53:11,855
‎เข้าโชว์นั้นหมด

894
00:53:11,938 --> 00:53:13,023
‎หมดตัวนะครับ

895
00:53:13,106 --> 00:53:16,693
‎ผมร้องไห้กับตัวแทนและผู้จัดการของผม
‎ในห้องพักนักแสดงชั้นบน

896
00:53:16,776 --> 00:53:18,486
‎“นี่แม่งบ้าบอ”

897
00:53:19,154 --> 00:53:21,031
‎ลูกชายผมนอนหลับอยู่บนโซฟา

898
00:53:21,114 --> 00:53:24,200
‎“บ้าฉิบหาย ทำไมผมต้องมาจ่าย
‎ให้โชว์พิเศษของตัวเองด้วย

899
00:53:24,284 --> 00:53:26,119
‎ผมมีคนมาแสดงเปิดให้ผม พวกเขาได้โชว์พิเศษ

900
00:53:26,202 --> 00:53:27,996
‎ผมไม่ได้โชว์พิเศษเหรอ”

901
00:53:28,830 --> 00:53:32,375
‎และตัวแทนกับผู้จัดการของผมบอกว่า
‎“เล่นให้เต็มที่ เราจะจัดการเรื่องธุรกิจเอง

902
00:53:32,459 --> 00:53:36,171
‎ออกไปแสดงให้ดีที่สุด” ผมนี่แบบ…

903
00:53:36,254 --> 00:53:39,591
‎“ขอเชิญขึ้นเวที โจ คอย”
‎และผมก็เดินออกไปเหมือนไม่ได้ร้องไห้

904
00:53:39,674 --> 00:53:41,092
‎“สวัสดีทุกคน”

905
00:53:43,136 --> 00:53:44,554
‎พวกเขาไม่เพียงแค่ปฏิเสธผมนะ

906
00:53:44,638 --> 00:53:46,806
‎แต่พอเขารู้ว่าผมจะบันทึกเทป

907
00:53:46,890 --> 00:53:49,559
‎เขาโทรหาตัวแทนกับผู้จัดการของผม
‎ประมาณสองวันก่อน

908
00:53:49,643 --> 00:53:52,604
‎บอกว่า “นี่ เราได้ข่าวว่า
‎โจ คอยจะบันทึกเทปโชว์พิเศษของตัวเอง

909
00:53:52,687 --> 00:53:56,107
‎เราแค่อยากบอกให้รู้ว่าเราไม่ต้องการจริงๆ”

910
00:53:59,069 --> 00:54:00,904
‎อะไรวะเนี่ย

911
00:54:01,780 --> 00:54:03,323
‎เขาพูดแบบนั้นจริงๆ

912
00:54:03,406 --> 00:54:06,743
‎มันเป็นความกดดัน… แบบว่าอะไรเนี่ย

913
00:54:06,826 --> 00:54:09,746
‎เครือข่ายเดียวที่ผมต้องการให้จ่ายโชว์พิเศษนี้

914
00:54:09,829 --> 00:54:12,123
‎ซึ่งตอนนี้พวกเขาบอกว่า “เราไม่ต้องการ”

915
00:54:12,207 --> 00:54:14,042
‎ผมยังไม่ได้ถ่ายเลยด้วยซ้ำ

916
00:54:15,210 --> 00:54:17,420
‎ผมแค่เตรียมกล้องพวกนี้ไว้

917
00:54:19,339 --> 00:54:21,800
‎ก็หยุดผมไม่ได้นะ คุณยังทำอยู่

918
00:54:21,883 --> 00:54:24,469
‎ตีนเปล่าเลย ไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไรขวางกั้น

919
00:54:30,016 --> 00:54:32,686
‎ขอโทษนะที่ผมทำให้กลายเป็นเท็ดทอล์ก

920
00:54:34,896 --> 00:54:38,608
‎ผมไม่อยากนั่งพูดถึงจิ๊มิแม่ผม 15 นาที

921
00:54:38,692 --> 00:54:41,111
‎แล้วก็ให้แรงบันดาลใจคุณ

922
00:54:41,194 --> 00:54:45,115
‎ผมแค่บอกว่าบางครั้ง
‎คุณต้องฟังเรื่องลำบากสู่ความสำเร็จ

923
00:54:45,198 --> 00:54:47,575
‎ทุกเรื่องราวความสำเร็จ มันมีความลำบากมากมาย

924
00:54:50,370 --> 00:54:52,205
‎และอย่าให้ใครมาดูถูกฝันของเรา

925
00:54:52,288 --> 00:54:53,957
‎ผมไม่ได้จะบอกว่า Netflix ดูถูกความฝันผม

926
00:54:54,040 --> 00:54:55,959
‎แต่มันเป็นความฝันของผม และคุณก็อย่าปฏิเสธผม

927
00:54:56,042 --> 00:54:57,335
‎ผมพยายามจนเกือบตายนะ

928
00:54:57,419 --> 00:54:59,462
‎ตอนถ่ายโชว์นั้นผมหมดตัวเลย

929
00:54:59,546 --> 00:55:02,298
‎ต้องตัดต่อเอง เรียบเรียงเอง…

930
00:55:02,382 --> 00:55:05,468
‎ผมกลายเป็นคนตัดต่อ โปรดิวเซอร์
‎ผมทำเองหมด สวมทุกบทบาท

931
00:55:05,552 --> 00:55:07,595
‎แล้วผมก็ตัดต่อและนำไปให้ Netflix

932
00:55:07,679 --> 00:55:09,931
‎ผมบอกว่า “ผมรู้ว่าพวกคุณปฏิเสธผม

933
00:55:11,891 --> 00:55:14,728
‎แต่คุณช่วยดูอีกครั้งได้ไหม”

934
00:55:16,479 --> 00:55:18,189
‎ผมวางมันบนโต๊ะเขา

935
00:55:18,273 --> 00:55:21,776
‎ชั่วโมงต่อมาเขาโทรหาผม
‎“อย่าเอาไปเสนอที่ไหนอีก เราต้องการมัน”

936
00:55:21,860 --> 00:55:23,319
‎นั่นก็คือเรื่องราว

937
00:55:27,115 --> 00:55:29,242
‎ผมรู้ว่าตอนนี้เราอยู่กันอย่างลำบาก

938
00:55:29,325 --> 00:55:31,578
‎และผมก็รู้ว่าเราทุกคนได้ยินเรื่องเดิมๆ

939
00:55:31,661 --> 00:55:34,122
‎ที่ว่า “อ้อ มันไม่ยุติธรรมสำหรับทุกคนเลย”

940
00:55:34,205 --> 00:55:37,167
‎โน่นนี่นั่น และคุณหลายคนก็บอกว่า
‎“ช่างเถอะ พอที

941
00:55:37,250 --> 00:55:39,377
‎นี่ปี 2022 แล้ว

942
00:55:39,461 --> 00:55:41,629
‎พอเถอะ นั่นเป็นข้ออ้างห่วยๆ” ไม่เลยนะ

943
00:55:41,713 --> 00:55:45,008
‎ไม่ใช่เราทุกคนจะได้ข้อตกลงอย่างที่คุณได้

944
00:55:45,091 --> 00:55:47,385
‎ไม่ใช่เราทุกคนที่จะมีคนรับฟัง

945
00:55:47,469 --> 00:55:49,179
‎ไม่ใช่เราทุกคนจะได้ข้อตกลงที่ดี

946
00:55:49,262 --> 00:55:51,848
‎บางคนต้องพยายามมากกว่าคนอื่น

947
00:55:51,931 --> 00:55:53,266
‎และเราต้องรับรู้ไว้

948
00:55:53,349 --> 00:55:56,352
‎จงรู้ไว้ มันไม่ง่ายสำหรับทุกคน

949
00:55:59,397 --> 00:56:01,649
‎มีหลายเสียงในนี้ที่ต้องการการรับฟัง

950
00:56:01,733 --> 00:56:04,194
‎และบางครั้งเราไม่ได้โอกาสอย่างคุณ

951
00:56:04,277 --> 00:56:06,863
‎ก็ขอให้เข้าใจไว้ มันไม่ง่ายสำหรับทุกคน

952
00:56:06,946 --> 00:56:08,740
‎และผมจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

953
00:56:08,823 --> 00:56:10,617
‎เพราะนี่จะเป็นการโปรโมต
‎ไลฟ์ ฟรอม ซีแอตเทิล

954
00:56:10,700 --> 00:56:12,869
‎ผมขอเล่าว่ามันลำบากสำหรับผมแค่ไหนนะ

955
00:56:12,952 --> 00:56:16,498
‎เรื่องมันเกิดขึ้นในปี 2016
‎ฉะนั้นก็ไม่ได้นานขนาดนั้น

956
00:56:16,581 --> 00:56:18,958
‎แต่นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับไลฟ์ ฟรอม ซีแอตเทิล
‎ที่ผมอยากเล่าให้ฟัง

957
00:56:19,042 --> 00:56:21,336
‎ผมต้องไปแสดงเพื่อช่วยโปรโมตโชว์นั้น

958
00:56:21,419 --> 00:56:23,338
‎แต่ผมจะไม่บอกชื่อการแสดงนั้นนะ

959
00:56:24,714 --> 00:56:26,633
‎ผมส่งบทไป

960
00:56:26,716 --> 00:56:29,010
‎และนี่คือข้อความที่ผมได้ตอบกลับมาเรื่องบทนั่น

961
00:56:29,094 --> 00:56:30,595
‎ฟังผมนะ

962
00:56:30,678 --> 00:56:34,140
‎ข้อความคือ “เราชอบบทนะ คุณคอย

963
00:56:34,224 --> 00:56:36,935
‎แต่ช่วยอย่าเล่นมุกที่มีสำเนียงได้ไหม”

964
00:56:38,019 --> 00:56:39,479
‎ผมก็ไม่เข้าใจ

965
00:56:39,562 --> 00:56:42,357
‎ผมอึ้งนิดหน่อย ผมบอก “อะไรวะเนี่ย”

966
00:56:42,440 --> 00:56:44,609
‎“คุณหมายถึงมุกเกี่ยวกับแม่ผมเหรอ

967
00:56:45,735 --> 00:56:47,612
‎เพราะมุกนั่นไม่เกี่ยวกับสำเนียงของแม่

968
00:56:47,695 --> 00:56:50,031
‎มุกนั่นเกี่ยวกับแม่ที่ทำตัวเป็นแม่

969
00:56:50,115 --> 00:56:53,076
‎แม่พูดภาษาอังกฤษ อาศัยอยู่ในอเมริกา

970
00:56:53,159 --> 00:56:54,744
‎และดูรายการของคุณ

971
00:56:54,828 --> 00:56:58,248
‎แต่คุณไม่อยากให้เสียงของแม่
‎ได้ยินในรายการนั้นเหรอ”

972
00:56:58,331 --> 00:57:01,835
‎อึ้งไปเลย นั่นปี 2016

973
00:57:01,918 --> 00:57:02,961
‎นั่นเป็นตอนที่เกิดเรื่องนี้

974
00:57:03,044 --> 00:57:06,172
‎และสิ่งที่ผมอยากรู้คือ… ผมพูดแบบนี้กับตัวเอง

975
00:57:06,256 --> 00:57:08,842
‎เจฟฟ์ ฟ็อกซ์เวอร์ธีได้ข้อความเดียวกันไหม

976
00:57:13,429 --> 00:57:16,599
‎ผมไม่ได้ดูหมิ่นเจฟฟ์ ฟ็อกซ์เวอร์ธีนะ
‎ผมชอบเจฟฟ์ ฟ็อกซ์เวอร์ธีมาก

977
00:57:16,683 --> 00:57:20,645
‎แต่เขาได้รับข้อความเดียวกันไหม
‎เพราะเขามีสำเนียง

978
00:57:20,728 --> 00:57:23,273
‎เขาเป็นคนอเมริกัน เขาพูดภาษาอังกฤษ

979
00:57:23,356 --> 00:57:26,151
‎แต่ผมไม่รู้ความต่างระหว่าง
‎เจฟฟ์ ฟ็อกซ์เวอร์ธีพูดว่า

980
00:57:26,234 --> 00:57:28,319
‎“นี่ คุณอยากกินอะไรเป็นอาหารเช้า”

981
00:57:28,403 --> 00:57:31,448
‎หรือแม่ผมพูดว่า
‎“นี่ คุณอยากกินอะไรเป็นอาหารเช้า”

982
00:57:31,531 --> 00:57:33,825
‎ผมไม่ได้ยินความแตกต่าง
‎แต่การเหยียดเชื้อชาติทางระบบเนี่ยสิ

983
00:57:33,908 --> 00:57:35,034
‎ผมหมายถึงเรื่องนั้นแหละ

984
00:57:35,118 --> 00:57:37,328
‎ไม่ใช่เราทุกคนที่ได้เหมือนกัน…

985
00:57:45,462 --> 00:57:47,422
‎ไม่ใช่เราทุกคนที่ได้…

986
00:58:01,102 --> 00:58:04,731
‎ผมแค่พูดเฉยๆ ไม่ใช่เราทุกคน
‎ที่ได้ข้อตกลงแบบเดียวกัน

987
00:58:05,773 --> 00:58:07,400
‎ก็จงรู้ไว้

988
00:58:07,484 --> 00:58:10,153
‎มีหลายเสียงในนี้ที่ต้องการการรับฟัง

989
00:58:10,236 --> 00:58:13,448
‎หลายคนเลย มีหลายคน

990
00:58:14,908 --> 00:58:16,576
‎ผมก็ดีใจที่ได้ทำแบบนั้น

991
00:58:16,659 --> 00:58:18,745
‎เพราะหลังจากนั้น ผมได้งานโชว์พิเศษครั้งต่อไป

992
00:58:18,828 --> 00:58:20,497
‎ผมได้ “ของร้อนมาแรง”

993
00:58:20,580 --> 00:58:22,665
‎“คุณอยากไปที่ไหน” “ผมอยากไปฮาวาย

994
00:58:23,917 --> 00:58:27,754
‎ผมอยากแสดงเรื่องเราชาวฟิลิปปินส์ให้มากขึ้น
‎และวัฒนธรรมอื่นๆ นอกเหนือจากนั้น”

995
00:58:27,837 --> 00:58:28,880
‎“งานที่สามคุณอยากไปไหน”

996
00:58:28,963 --> 00:58:30,840
‎“ให้ผมไปฟิลิปปินส์เถอะ”

997
00:58:33,676 --> 00:58:34,594
‎มันไม่ใช่โชว์พิเศษด้วยซ้ำ

998
00:58:34,677 --> 00:58:38,556
‎“ผมแค่อยากทำสิ่งหนึ่งที่ผมได้มอบหนึ่งชั่วโมง

999
00:58:38,640 --> 00:58:41,851
‎เวลาออกอากาศหนึ่งชั่วโมง
‎อุทิศให้กับวัฒนธรรมของแม่ผม

1000
00:58:41,935 --> 00:58:44,687
‎ผมพูดถึงมันมาตลอด
‎เอามาเล่าเป็นมุกและสนุกกับมัน

1001
00:58:44,771 --> 00:58:47,899
‎แต่ตอนนี้ให้ผมได้แสดงให้โลกเห็น
‎ว่าคนฟิลิปปินส์เป็นยังไง

1002
00:58:47,982 --> 00:58:49,859
‎คนฟิลิปปินส์กินอะไร

1003
00:58:51,319 --> 00:58:54,239
‎ประเทศฟิลิปปินส์เป็นยังไง”

1004
00:58:54,322 --> 00:58:56,074
‎ผมอยากให้โอกาสคนฟิลิปปินส์

1005
00:58:56,157 --> 00:58:58,409
‎เพราะผมรู้ว่าการที่ผมผ่านประตูบานนั้นมาได้
‎มันลำบากแค่ไหน

1006
00:58:58,493 --> 00:58:59,410
‎เพราะฉะนั้นตอนนี้ผมจะทำ

1007
00:58:59,494 --> 00:59:03,122
‎ผมจะช่วยให้คนฟิลิปปินส์
‎ที่อาศัยอยู่ในประเทศฟิลิปปินส์ได้รับความสนใจ

1008
00:59:03,206 --> 00:59:04,749
‎ผมจะช่วยคนฟิลิปปินส์ที่อาศัยอยู่ในอเมริกา

1009
00:59:04,832 --> 00:59:07,835
‎ไปแสดงความสามารถที่ประเทศฟิลิปปินส์

1010
00:59:07,919 --> 00:59:09,629
‎ผมอยากทำแค่นั้น

1011
00:59:09,712 --> 00:59:11,005
‎เพราะคนฟิลิปปินส์ทำแบบนั้น

1012
00:59:11,089 --> 00:59:12,340
‎เมื่อมีคนหนึ่งผ่านประตูเข้าไปได้

1013
00:59:12,423 --> 00:59:14,342
‎เราก็ให้พวกเขาทุกคนผ่านเข้าประตูนั้นไปด้วย

1014
00:59:20,723 --> 00:59:21,641
‎ดูเราสิ

1015
00:59:22,475 --> 00:59:24,060
‎ดูเราสิ

1016
00:59:25,436 --> 00:59:28,106
‎เราหัวเราะเรื่องเดียวกัน

1017
00:59:28,189 --> 00:59:31,317
‎พอดับไฟ เราก็สีเดียวกันนั่นแหละ

1018
00:59:31,401 --> 00:59:34,362
‎แต่พอเราเปิดไฟขึ้นมา
‎ทันใดนั้นเราก็แยกตัวเราออกมา

1019
00:59:34,445 --> 00:59:37,198
‎และเรื่องนั้นคือความโง่เขลา ฉะนั้นแม่งหยุดซะ

1020
00:59:37,282 --> 00:59:38,741
‎ก็เท่านั้น

1021
00:59:42,412 --> 00:59:43,871
‎ผมดีใจที่ได้ถ่ายทำที่นั่น

1022
00:59:43,955 --> 00:59:46,291
‎ผมดีใจที่ได้ไปถ่ายทำที่ฟิลิปปินส์

1023
00:59:46,374 --> 00:59:48,084
‎ผมดีใจที่ได้มอบหนึ่งชั่วโมง

1024
00:59:48,167 --> 00:59:51,462
‎ผู้คนจะได้เห็นว่าอาหาร
‎และผู้คนของเรางดงามแค่ไหน

1025
00:59:51,546 --> 00:59:52,755
‎และเห็นว่าเราพูดภาษาอังกฤษ

1026
00:59:52,839 --> 00:59:54,591
‎รู้ไหมมันช่วยการท่องเที่ยวแค่ไหน

1027
00:59:54,674 --> 00:59:56,676
‎มีหลายคนที่ผมเจอและพูดว่า

1028
00:59:56,759 --> 00:59:59,053
‎“เราจะไปเอเชีย
‎ที่ไหนสักที่ในเอเชียเพื่อไปเที่ยว

1029
00:59:59,137 --> 01:00:00,054
‎ผมบอก “ไปฟิลิปปินส์สิ”

1030
01:00:00,138 --> 01:00:02,515
‎“อ้อ ผมไม่รู้เลย มันมีอะไรล่ะ”

1031
01:00:02,599 --> 01:00:04,267
‎แต่ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว

1032
01:00:04,350 --> 01:00:06,769
‎พอดูโชว์หนึ่งชั่วโมงนั่นก็พูดได้ว่า
‎“โหแม่ง ไปที่นั่นกันน่าจะดีนะ”

1033
01:00:06,853 --> 01:00:09,647
‎“ให้ตาย ที่นั่นเขาพูดภาษาอังกฤษเหรอ
‎ไปกันเถอะ”

1034
01:00:11,107 --> 01:00:13,192
‎รู้ไหมมันเจ๋งแค่ไหนที่ไปฟิลิปปินส์น่ะ

1035
01:00:13,276 --> 01:00:15,612
‎คุณหลงทางในฟิลิปปินส์และจะมีคนช่วยเหลือ

1036
01:00:15,695 --> 01:00:18,406
‎คุณแตะไหล่ใครก็ได้

1037
01:00:18,489 --> 01:00:20,700
‎เขาจะพูดภาษาอังกฤษกับคุณ
‎และให้สิ่งที่คุณต้องการ

1038
01:00:20,783 --> 01:00:23,703
‎ถ้าคุณไปเกาหลี และหลงทางในเกาหลี ทายสิ

1039
01:00:23,786 --> 01:00:26,164
‎คุณก็หลงแม่งอยู่ในเกาหลีอย่างนั้นแหละ

1040
01:00:27,624 --> 01:00:30,418
‎คุณจะเดินหาสตาร์บัคส์เป็นชั่วโมง

1041
01:00:30,501 --> 01:00:32,086
‎แต่ดันไปโผล่ที่เกาหลีเหนือ

1042
01:00:32,170 --> 01:00:33,171
‎คุณสมควรแล้ว

1043
01:00:33,254 --> 01:00:35,214
‎คุณน่าจะไปฟิลิปปินส์

1044
01:00:40,136 --> 01:00:42,138
‎คุณหาสตาร์บัคส์ในฟิลิปปินส์จนหลงทาง

1045
01:00:42,221 --> 01:00:45,224
‎คุณเรียกใครก็ได้ “ขอโทษนะ
‎รู้ทางไปสตาร์บัคส์ไหม

1046
01:00:45,308 --> 01:00:46,934
‎รู้ไหมว่าผมจะไปสตาร์บัคส์ยังไง”

1047
01:00:47,018 --> 01:00:49,646
‎ทันทีเลย “ได้สิ ผมพาคุณไป…”

1048
01:00:49,729 --> 01:00:50,938
‎“ผมชอบสตาร์บัคส์มาก ให้ตาย

1049
01:00:51,022 --> 01:00:53,775
‎เมนูโปรดผมคือมอคค่า แฟรปปูชิโน่

1050
01:00:54,692 --> 01:00:56,944
‎ผมชอบสตาร์บัคส์มาก”

1051
01:00:58,863 --> 01:01:01,783
‎ทีนี้ทิศทางจะแปลกๆ นะ

1052
01:01:01,866 --> 01:01:04,160
‎พวกเขาไม่มีเครื่องหมายไมล์เหมือนเรา

1053
01:01:04,243 --> 01:01:07,830
‎เขาไม่มีถนนประเภทเดียวกัน
‎แต่เขาจะพาคุณไปถึงที่นั่น

1054
01:01:07,914 --> 01:01:09,123
‎มันจะมีจุดสังเกต

1055
01:01:09,207 --> 01:01:11,084
‎ถนนบางประเภทที่จะพาคุณไปถึง

1056
01:01:11,167 --> 01:01:13,002
‎คุณแค่ต้องตั้งใจฟัง

1057
01:01:13,086 --> 01:01:15,421
‎“เอาละ ฟังให้ดีนะ

1058
01:01:15,505 --> 01:01:18,007
‎นี่เป็นทางไปสตาร์บัคส์

1059
01:01:18,091 --> 01:01:19,926
‎ที่คุณต้องทำคือ…

1060
01:01:20,009 --> 01:01:23,471
‎ที่คุณต้องทำคือไปตามถนนลูกรังเส้นนี้

1061
01:01:24,138 --> 01:01:26,849
‎สักประมาณ…

1062
01:01:26,933 --> 01:01:28,476
‎สามเพลง

1063
01:01:33,356 --> 01:01:36,317
‎เลือกเพลงไหนก็ได้ แต่ไม่เกินสามเพลง

1064
01:01:38,361 --> 01:01:43,950
‎ในช่วงเพลงที่สาม
‎ให้มองหารถบรรทุกสีเหลืองที่มีแค่สองล้อ

1065
01:01:44,951 --> 01:01:48,788
‎พอเห็นรถบรรทุกสองล้อคันนั้น ให้เลี้ยวซ้าย

1066
01:01:49,664 --> 01:01:54,961
‎เดินไปตามถนนเส้นนั้น สักประมาณ…
‎ตายจริง ประมาณ…

1067
01:01:56,754 --> 01:01:58,840
‎สิบเอ็ดวินาที

1068
01:02:02,009 --> 01:02:04,762
‎และพอถึงช่วงวินาทีที่ 11

1069
01:02:04,846 --> 01:02:07,974
‎จะมีหมาวิ่งผ่านคุณไปเร็วมาก

1070
01:02:08,057 --> 01:02:11,102
‎ตามหมาตัวนั้นไป
‎มันจะพาคุณไปสตาร์บัคส์ตลอดเลย”

1071
01:02:23,448 --> 01:02:26,409
‎ผมเป็นเพื่อนกับทอมมี ลีจากวงมอตลีย์ครู

1072
01:02:29,078 --> 01:02:31,831
‎ไม่รู้ว่าเขามาไหม แต่… ไม่รู้นะ

1073
01:02:31,914 --> 01:02:33,833
‎แต่ผมจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

1074
01:02:33,916 --> 01:02:37,253
‎ผมจะเล่าเรื่องนี้ให้ฟังก็เพราะ
‎ตอนที่โชว์เยือนถิ่นเก่าออกมา

1075
01:02:37,336 --> 01:02:41,048
‎โชว์พิเศษจากฟิลิปปินส์ของผมน่ะ เขาโทรมา

1076
01:02:41,132 --> 01:02:43,676
‎ทอมมีพูดกับผมอย่างนี้ เขาบอกว่า

1077
01:02:43,760 --> 01:02:45,219
‎“นี่ เพื่อน

1078
01:02:45,928 --> 01:02:48,723
‎ฉันเพิ่งดูเยือนถิ่นเก่า

1079
01:02:48,806 --> 01:02:51,392
‎และอยากบอกนายว่ามันโคตรเจ๋งเลยว่ะ”

1080
01:02:53,352 --> 01:02:55,772
‎อย่าถามผมว่า
‎ทำไมทอมมี ลีเสียงเหมือนคีอานู รีฟส์

1081
01:02:55,855 --> 01:02:58,065
‎จากเรื่องคู่ซี้คู่เพี้ยน

1082
01:02:59,150 --> 01:03:03,070
‎นี่เป็นสไตล์การพูดของทอมมี ผมชอบมาก

1083
01:03:03,154 --> 01:03:04,489
‎“นี่ เพื่อน

1084
01:03:04,572 --> 01:03:06,532
‎ฉันแค่อยากบอกนายว่าฉันดูเยือนถิ่นเก่า

1085
01:03:06,616 --> 01:03:07,867
‎มันโคตรเจ๋งเลยว่ะ”

1086
01:03:07,950 --> 01:03:10,661
‎ผมบอก “ขอบใจนะ ทอมมี” “ได้ ไม่มีปัญหา โจ

1087
01:03:10,745 --> 01:03:12,872
‎แต่ฉันแค่อยาก…

1088
01:03:12,955 --> 01:03:14,957
‎ฉันแค่อยากถามอะไรนายนิดนึง”

1089
01:03:15,041 --> 01:03:16,209
‎ผมถาม “อะไรเหรอ ทอมมี”

1090
01:03:16,292 --> 01:03:20,463
‎เขาบอก “คือว่า ตอนที่นายเล่าเรื่องตลก

1091
01:03:21,214 --> 01:03:25,551
‎นายต้องบอกเขาไหมว่าให้ขำตอนไหน
‎หรือต้องตบมือตอนไหน”

1092
01:03:26,552 --> 01:03:29,931
‎ผมบอก “ไม่ ทอมมี
‎เขาพูดภาษาอังกฤษคล่องเลย

1093
01:03:30,014 --> 01:03:34,101
‎ในประเทศฟิลิปปินส์
‎และพวกเขาก็ชอบเรื่องบันเทิงอเมริกันมาก

1094
01:03:34,185 --> 01:03:36,521
‎เขาเข้าใจทุกมุกเลย” “จริงเหรอ” “จริงสิ”

1095
01:03:36,604 --> 01:03:38,314
‎“อ้อ โคตรเจ๋งเลย”

1096
01:03:40,858 --> 01:03:45,655
‎ผมบอก “ทอมมี
‎มอตลีย์ครูออกทัวร์รอบโลกมา 45 ปี

1097
01:03:45,738 --> 01:03:47,990
‎พวกนายไม่เคยไปประเทศฟิลิปปินส์เลยเหรอ”

1098
01:03:48,074 --> 01:03:49,700
‎“ไม่เคยเลย”

1099
01:03:50,535 --> 01:03:54,288
‎ผมถาม “ทำไมล่ะ”
‎“ก็ไม่คิดว่าพวกเขาจะเข้าใจเราน่ะ”

1100
01:03:56,082 --> 01:03:59,919
‎ผมบอก “ทอมมี เขาไม่แค่เข้าใจนายนะ

1101
01:04:00,002 --> 01:04:02,255
‎แต่เขาร้องเพลงนายได้ดีกว่านายอีก”

1102
01:04:10,388 --> 01:04:12,306
‎“ถามวงเจอร์นีย์ดูสิ”

1103
01:04:17,436 --> 01:04:19,605
‎ผมรู้เลยว่ามีคนในนี้พูดว่า “เดี๋ยวก่อนนะ

1104
01:04:19,689 --> 01:04:21,732
‎สตีฟ เพอร์รีเป็นคนฟิลิปปินส์เหรอ”

1105
01:04:22,608 --> 01:04:26,696
‎สตีฟ เพอร์รีไม่ได้ร้องเพลง
‎ให้วงเจอร์นีย์มา 40 กว่าปีแล้ว

1106
01:04:26,779 --> 01:04:28,197
‎นักร้องนำของวงเจอร์นีย์

1107
01:04:28,281 --> 01:04:31,826
‎เป็นราชาคาราโอเกะตัวเล็กชื่ออาร์เนล พิเนด้า

1108
01:04:33,452 --> 01:04:36,664
‎ตัวเล็ก เสียงเขามหัศจรรย์มาก

1109
01:04:36,747 --> 01:04:38,457
‎พูดถึงความฝันสิ

1110
01:04:38,541 --> 01:04:41,752
‎พูดถึงการฝ่าฟันอุปสรรคทุกประเภทต่อหน้าเขาสิ

1111
01:04:41,836 --> 01:04:43,504
‎ต้องคนนี้เลย

1112
01:04:43,588 --> 01:04:46,841
‎ถ้าอยากได้แรงบันดาลใจในชีวิต
‎ไปติดตามอาร์เนล พิเนด้า

1113
01:04:46,924 --> 01:04:51,470
‎ผู้ชายคนนี้อาศัยอยู่ในประเทศโลกที่สาม
‎เขาอยากเป็นดาราขาร็อก

1114
01:04:54,098 --> 01:04:55,391
‎ผมไม่อยากได้ยินคนพูดว่า

1115
01:04:55,474 --> 01:04:58,019
‎“ที่นี่มันยาก โอกาสที่นี่มันหายาก”

1116
01:04:58,102 --> 01:05:00,980
‎ไปตามเลย ทำตามแบบแผนนั่นเลย

1117
01:05:01,063 --> 01:05:02,732
‎ผมไม่ได้บอกว่า… ผมรู้ว่ามันยากสำหรับเราทุกคน

1118
01:05:02,815 --> 01:05:06,944
‎แต่ผมแค่พูดเฉยๆ ว่านั่นเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเลย

1119
01:05:07,862 --> 01:05:11,741
‎ผมอยากทำหนังที่ฉายทางโทรทัศน์

1120
01:05:11,824 --> 01:05:14,493
‎ผมอยากเขียนเป็นหนังชุดสี่ตอน
‎และขายให้ Netflix

1121
01:05:14,577 --> 01:05:16,871
‎และครั้งนี้คุณควรจะซื้อนะโว้ย

1122
01:05:20,791 --> 01:05:22,668
‎เพราะผมจะได้รางวัลเอมมี

1123
01:05:23,377 --> 01:05:25,338
‎ผมจะได้รางวัลเอมมีจากเรื่องนี้

1124
01:05:29,467 --> 01:05:30,968
‎ผมจะได้รางวัลเอมมี

1125
01:05:31,052 --> 01:05:34,055
‎และผมก็รู้ฉากที่ผมจะได้รางวัลเอมมีนั่นแล้วด้วย

1126
01:05:34,138 --> 01:05:35,348
‎เพราะผมจะเขียนมันขึ้นมา

1127
01:05:35,431 --> 01:05:36,807
‎มันจะต้องเจ๋งมาก

1128
01:05:36,891 --> 01:05:40,019
‎อาร์เนลร้องเพลงสุดพลังที่คลับคาราโอเกะ

1129
01:05:40,102 --> 01:05:42,647
‎แล้วแม่เขาก็เดินเข้ามา “อาร์เนล

1130
01:05:43,856 --> 01:05:45,566
‎มาทำอะไรที่นี่

1131
01:05:46,317 --> 01:05:48,861
‎ร้องเต้นแบบนั้นเนี่ยนะ

1132
01:05:48,945 --> 01:05:51,155
‎แกควรจะเรียนพยาบาล”

1133
01:05:54,533 --> 01:05:58,621
‎“แต่แม่ครับ ผมไม่อยากเป็นพยาบาล

1134
01:05:58,704 --> 01:06:00,957
‎ผมอยากเป็นดาราขาร็อก”

1135
01:06:01,040 --> 01:06:04,001
‎“แกเป็นดาราขาร็อกไม่ได้ แกเป็นคนฟิลิปปินส์

1136
01:06:04,710 --> 01:06:08,381
‎ครอบครัวนี้มีพยาบาลตั้งหลายคน

1137
01:06:08,464 --> 01:06:09,507
‎ไม่มีใครเป็นดาราขาร็อกเลย”

1138
01:06:09,590 --> 01:06:12,760
‎“แต่ผมเป็นคนเดียวที่มีเสียงอันไพเราะ

1139
01:06:12,843 --> 01:06:15,846
‎ผมอยากทำตามความฝันเป็นดาราขาร็อก”

1140
01:06:15,930 --> 01:06:17,556
‎“แกเป็นดาราขาร็อกไม่ได้

1141
01:06:17,640 --> 01:06:19,850
‎แกจะต้องเป็นพยาบาลเหมือนคนอื่นในครอบครัว”

1142
01:06:19,934 --> 01:06:22,186
‎“ผมไม่อยากเป็นพยาบาล”
‎“แกต้องเป็นพยาบาล”

1143
01:06:22,269 --> 01:06:25,439
‎“ผมไม่อยากเป็นพยาบาล”
‎“แกต้องเป็นพยาบาล”

1144
01:06:26,232 --> 01:06:28,109
‎แล้วพ่อเขาก็เดินเข้ามา

1145
01:06:28,192 --> 01:06:32,279
‎“โอเค เอาละๆ เถียงกันพอซะที

1146
01:06:37,284 --> 01:06:39,453
‎ขอโทษนะที่พ่อมาช้า อาร์เนล

1147
01:06:40,079 --> 01:06:43,416
‎เมื่อกี้พ่อกำลังบอกทางไปสตาร์บัคส์ให้คนอื่นอยู่

1148
01:06:49,130 --> 01:06:50,172
‎ที่รัก

1149
01:06:51,215 --> 01:06:56,137
‎ถ้าอาร์เนลอยากเป็นดาราขาร็อก
‎ให้ตายเถอะ ก็ให้เขาเป็นไปสิ

1150
01:06:57,388 --> 01:06:59,390
‎ครอบครัวเรามีพยาบาลมากพอแล้ว”

1151
01:07:01,058 --> 01:07:05,062
‎“แต่ฉันแค่เป็นห่วงเขาหลังจากฉันจากโลกนี้ไป

1152
01:07:05,146 --> 01:07:08,441
‎ฉันอาจไม่ได้ทำหน้าที่แม่

1153
01:07:08,524 --> 01:07:12,737
‎เพราะฉันไม่ได้ให้แนวทางที่ถูกต้องกับลูก

1154
01:07:14,488 --> 01:07:17,241
‎ตอนนี้เขาไม่มีผลประโยชน์หรืออะไรเลย”

1155
01:07:18,367 --> 01:07:20,453
‎“พอที ให้ตายเถอะ

1156
01:07:21,120 --> 01:07:25,291
‎“ให้เขาทำตามความฝันของเขา
‎เขามีเสียงอันไพเราะ

1157
01:07:25,374 --> 01:07:28,044
‎และถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขาตอนที่เราจากไปแล้ว

1158
01:07:28,127 --> 01:07:30,880
‎เราก็มีพยาบาลเยอะแยะในครอบครัว

1159
01:07:31,839 --> 01:07:33,924
‎คุณว่าไงล่ะ ที่รัก

1160
01:07:34,008 --> 01:07:37,178
‎ให้เขาทำตามความฝันสิ เถอะน่า”

1161
01:07:38,054 --> 01:07:39,180
‎“คุณพูดถูก

1162
01:07:40,514 --> 01:07:41,474
‎อาร์เนล

1163
01:07:42,558 --> 01:07:46,187
‎ทำตามความฝันและเป็นดาราขาร็อกนะ”

1164
01:07:46,270 --> 01:07:49,899
‎“ขอบคุณครับ แม่ ขอบคุณมาก”

1165
01:07:51,400 --> 01:07:52,818
‎“นั่นไงล่ะ

1166
01:07:52,902 --> 01:07:56,030
‎แม่กับพ่อเห็นชอบกับการตัดสินใจของลูก

1167
01:07:56,113 --> 01:07:58,282
‎ทีนี้ละ อาร์เนล ทำตามความฝันเลย”

1168
01:07:58,365 --> 01:07:59,492
‎“ขอบคุณครับ พ่อ”

1169
01:07:59,575 --> 01:08:01,118
‎“ด้วยความยินดี ลูก

1170
01:08:01,202 --> 01:08:04,121
‎ทีนี้ก็ไปขึ้นเวทีและแสดงความสามารถออกมา”

1171
01:08:04,205 --> 01:08:05,915
‎“ได้ครับ พ่อ”

1172
01:08:05,998 --> 01:08:08,584
‎“อาร์เนล” “ครับ พ่อ”

1173
01:08:08,667 --> 01:08:09,627
‎“อาร์เนล

1174
01:08:09,710 --> 01:08:13,130
‎สัญญากับพ่ออย่างหนึ่งตอนที่ทำตามความฝัน”

1175
01:08:13,214 --> 01:08:14,715
‎“อะไรครับ พ่อ”

1176
01:08:18,052 --> 01:08:19,595
‎“อย่าหยุดเชื่อนะ”

1177
01:08:31,649 --> 01:08:35,027
‎นั่นเลยเอมมี บอกสิว่าฉากนั้นไม่ได้เอมมี

1178
01:08:35,111 --> 01:08:38,781
‎ฉากนี้แม่งต้องได้เอมมีเลย ผมต้องได้แล้วละ

1179
01:08:38,864 --> 01:08:41,492
‎เราเรียนรู้อะไรจากเรื่องนั้น

1180
01:08:41,575 --> 01:08:43,536
‎หนึ่ง ทำตามความฝัน

1181
01:08:43,619 --> 01:08:46,122
‎ไม่ว่าจะยากแค่ไหนหรือมีอะไรขวางกั้น

1182
01:08:46,205 --> 01:08:48,833
‎พิชิตทุกอย่างและคุณจะสำเร็จได้
‎นั่นเป็นเรื่องราวที่สวยงาม

1183
01:08:48,916 --> 01:08:50,251
‎แต่อีกด้านหนึ่ง

1184
01:08:50,334 --> 01:08:53,337
‎เรื่องราวความรักอันงดงามระหว่างพ่อแม่

1185
01:08:54,338 --> 01:08:56,215
‎ในการพูดคุยเปิดอก

1186
01:08:56,298 --> 01:08:58,634
‎นั่นคือความสำคัญของความสัมพันธ์ที่ดี

1187
01:08:58,717 --> 01:09:02,138
‎เราจะเรียนรู้เรื่องนั้น
‎ว่าถ้าเราพูดออกมา ทุกอย่างจะเป็นผลสำเร็จ

1188
01:09:02,763 --> 01:09:05,182
‎ถ้าคุณคุยกัน นั่นคือหัวใจสำคัญของความสัมพันธ์

1189
01:09:05,266 --> 01:09:08,769
‎และนั่นเป็นอีกเรื่อง
‎ที่เราจะได้เรียนรู้จากหนังเรื่องนี้

1190
01:09:11,021 --> 01:09:14,608
‎ดูทุกความสัมพันธ์ที่จบลงเพราะไม่มีใครคุยกันสิ

1191
01:09:14,692 --> 01:09:15,776
‎พวกเขาไม่อยากคุยกัน

1192
01:09:15,860 --> 01:09:18,487
‎และเมื่อไม่คุยกัน ถึงตอนนั้นความสัมพันธ์ก็จบ

1193
01:09:18,571 --> 01:09:21,657
‎และรู้ไหมว่าใครไม่อยากคุย พวกผู้ชายไงล่ะ

1194
01:09:21,740 --> 01:09:23,868
‎เพราะผู้หญิงชอบคุย

1195
01:09:26,453 --> 01:09:27,496
‎คุยกันสิ

1196
01:09:27,580 --> 01:09:31,208
‎และถ้าคุณไม่อยากคุยกับเธอในตอนนั้น
‎ก็คุยกับใครสักคน

1197
01:09:31,292 --> 01:09:32,418
‎ไม่ใช่ทุกคน

1198
01:09:32,501 --> 01:09:35,629
‎อย่าคุยกับเพื่อนสนิทนะ
‎นั่นจะทำให้ความสัมพันธ์จบเหมือนกัน

1199
01:09:35,713 --> 01:09:38,841
‎เพื่อนสนิทคุณเกลียดเธอ

1200
01:09:39,675 --> 01:09:41,260
‎เขารอให้พวกคุณเลิกกันอยู่

1201
01:09:41,886 --> 01:09:43,262
‎“นายต้องไม่เชื่อแน่ว่าเธอทำอะไรไป”

1202
01:09:43,345 --> 01:09:45,431
‎“ฉันรู้ นายไม่ต้องบอกฉันหรอก”

1203
01:09:46,932 --> 01:09:48,976
‎“เธอเป็นแบบนั้นตลอดเลย เพื่อน”

1204
01:09:50,644 --> 01:09:53,606
‎นั่นเป็นคำแนะนำประเภทไหนกัน
‎“เธอเป็นแบบนั้นตลอดเลย เพื่อน”

1205
01:09:53,689 --> 01:09:56,442
‎“ฉันไม่ได้บอกนายด้วยซ้ำ”
‎“แม่งไม่ต้องบอกก็รู้แล้ว เพื่อน”

1206
01:09:57,860 --> 01:10:01,238
‎อย่าไปฟังหมอนั่น อยู่ให้ห่างจากเขาเลย

1207
01:10:01,322 --> 01:10:03,699
‎ไปหาคนที่ไม่รู้จักคุณหรือเธอ

1208
01:10:03,782 --> 01:10:05,576
‎ไปหานักบำบัดสิ

1209
01:10:05,659 --> 01:10:09,330
‎จ่ายเลย 110 ดอลลาร์สำหรับหนึ่งชั่วโมง

1210
01:10:09,413 --> 01:10:11,749
‎ให้หมอหาทางแก้

1211
01:10:11,832 --> 01:10:13,626
‎ดูนะ คุณก็จะชอบด้วย

1212
01:10:13,709 --> 01:10:14,543
‎เดินเข้าห้องนั้นไป

1213
01:10:14,627 --> 01:10:16,295
‎ผู้ชายทุกคนจะพอใจ
‎กับ 110 เหรียญนั่น “นี่ครับ”

1214
01:10:16,378 --> 01:10:18,714
‎“ฟังสิ่งที่อีนี่ทำนะ”

1215
01:10:24,261 --> 01:10:26,347
‎คุณพูดไปหนึ่งชั่วโมง

1216
01:10:26,430 --> 01:10:28,057
‎แล้วหมอของคุณจะดูและบอกว่า

1217
01:10:28,140 --> 01:10:32,019
‎“เอาละ ผมดูทุกอย่างแล้ว และ… คุณเป็นคนผิด

1218
01:10:33,979 --> 01:10:35,564
‎ทีนี้ก็กลับบ้านไปขอโทษซะ”

1219
01:10:36,774 --> 01:10:38,275
‎“ได้ครับ ขอบคุณ”

1220
01:10:39,526 --> 01:10:41,320
‎นั่นคืองานของนักบำบัด

1221
01:10:41,403 --> 01:10:43,906
‎เวลาคนหัวเราะเยาะการบำบัด ผมถึงโกรธไง

1222
01:10:43,989 --> 01:10:47,034
‎คุณต้องการการบำบัด เราทุกคนต้องการการบำบัด

1223
01:10:47,117 --> 01:10:50,246
‎ไม่ได้ผิดอะไร อย่าอายเรื่องนั้น

1224
01:10:51,372 --> 01:10:54,208
‎และอย่าหัวเราะเยาะคน
‎เวลาเขาบอกว่าจะไปบำบัด

1225
01:10:54,291 --> 01:10:56,126
‎“อ้อ เขาจะไปบำบัดเหรอ เขาต้องเพี้ยนแน่”

1226
01:10:56,210 --> 01:10:57,920
‎คิดแบบนั้นบ้าแล้ว

1227
01:10:58,003 --> 01:11:01,382
‎ไม่มีใครเพี้ยนที่เข้ารับการบำบัด
‎เราก็เพี้ยนกันทุกคน

1228
01:11:01,465 --> 01:11:03,425
‎พวกเราทุกคนในนี้ก็แม่งเพี้ยนกันหมด

1229
01:11:03,509 --> 01:11:06,887
‎คุณเพี้ยน คุณเพี้ยน คุณเพี้ยน คุณเพี้ยน

1230
01:11:06,971 --> 01:11:10,307
‎เราเพี้ยนกันหมด อย่าทำเหมือนตัวเองไม่เพี้ยนนะ

1231
01:11:10,391 --> 01:11:13,560
‎เคยเดินอยู่ข้างถนนคนเดียว
‎แล้วมองไปที่ถนนอีกฝั่งไหม

1232
01:11:13,644 --> 01:11:16,397
‎และเห็นอีกคนเดินพูดอยู่คนเดียวน่ะ

1233
01:11:16,480 --> 01:11:17,481
‎คุณพูดกับตัวเองว่า

1234
01:11:17,564 --> 01:11:20,192
‎“ดูไอ้คนบ้านั่นพูดคนเดียวสิ”

1235
01:11:20,985 --> 01:11:23,529
‎แล้วคุณพูดกับใครที่ไหนวะ

1236
01:11:24,780 --> 01:11:27,324
‎คุณเดินอยู่คนเดียว

1237
01:11:27,408 --> 01:11:31,787
‎และบอกตัวเองให้ดูสิ่งที่คุณกำลังดูอยู่แล้ว

1238
01:11:31,870 --> 01:11:34,206
‎คุณนั่นแหละ ไอ้คนบ้า

1239
01:11:38,877 --> 01:11:42,506
‎คุยกัน มันรู้สึกดีนะ หาทางออกกัน คุยกัน

1240
01:11:42,589 --> 01:11:45,509
‎แต่พวกผู้ชายไม่ชอบ เราจะสู้ไปจนจบ

1241
01:11:46,427 --> 01:11:48,137
‎“คุณจะคุยกับฉันหรือเปล่า”

1242
01:11:48,220 --> 01:11:51,557
‎“ไม่ คุณก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณแค่ทำเหมือนไม่รู้

1243
01:11:52,725 --> 01:11:54,977
‎ตอนนี้จะมาทำให้ผมพูด
‎คุณรู้ว่าตัวเองทำห่าอะไรลงไป”

1244
01:11:55,060 --> 01:11:58,731
‎“ไม่ ฉันไม่รู้ว่าทำห่าอะไรลงไป
‎ฉันถึงได้ถามคุณไง”

1245
01:11:58,814 --> 01:12:00,858
‎“ถ้าคุณต้องถามผม ก็ช่างหัวแม่งเหอะ

1246
01:12:00,941 --> 01:12:02,359
‎ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

1247
01:12:02,443 --> 01:12:04,236
‎ไม่ได้เกิดเรื่องห่าอะไรขึ้นเลย

1248
01:12:06,655 --> 01:12:09,116
‎ผมแค่โกรธโดยไม่มีเหตุผลห่าเหวอะไร

1249
01:12:09,199 --> 01:12:10,909
‎อยากโกรธผมก็โกรธแม่งเลย”

1250
01:12:10,993 --> 01:12:13,912
‎“ให้ตายเถอะ คุณแม่งบ้าไปแล้ว

1251
01:12:13,996 --> 01:12:15,956
‎“คุณแม่งบ้า” “ไม่ คุณนั่นแหละบ้า”

1252
01:12:16,040 --> 01:12:20,002
‎“ไม่ คุณนั่นแหละบ้า
‎ฉันพยายามจะคุยกับคุณแบบผู้ใหญ่นะ

1253
01:12:20,085 --> 01:12:21,962
‎ถ้าคุณไม่พูด ฉันก็ไม่รู้

1254
01:12:22,046 --> 01:12:24,214
‎ฉะนั้นก็บอกมา ฉันทำห่าอะไรลงไป”

1255
01:12:24,298 --> 01:12:27,092
‎“ถ้าคุณไม่รู้ ก็ช่างหัวแม่ง” “ให้ตายเถอะ

1256
01:12:27,176 --> 01:12:28,510
‎บอกอะไรมาสักอย่างสิ”

1257
01:12:28,594 --> 01:12:30,721
‎“อ๋อ จะทำตัวแบบนี้ใช่ไหม” “ใช่ บอกฉันมา”

1258
01:12:30,804 --> 01:12:32,014
‎“คุณอยากรู้จริงๆ ใช่ไหม

1259
01:12:32,097 --> 01:12:33,766
‎อยากรู้จริงๆ ใช่ไหมว่าเกิดเรื่องห่าอะไรขึ้น”

1260
01:12:33,849 --> 01:12:35,809
‎“ใช่ ฉันอยากรู้” “คุณอยากรู้จริงๆ ใช่ไหม”

1261
01:12:35,893 --> 01:12:39,438
‎“ใช่ บอกมาสิ บอกมา ที่รัก เรื่องอะไร

1262
01:12:39,521 --> 01:12:42,358
‎ฉันทำบ้าอะไรลงไป ทำอะไร”

1263
01:12:45,235 --> 01:12:48,322
‎“ตอนคุณบอกว่าผมอมนกเขาผี
‎และทุกคนหัวเราะกัน

1264
01:12:48,405 --> 01:12:51,158
‎คุณก็ไม่พูดอะไรเลย ผมไม่ได้อมนกเขาผีนะ นังนี่

1265
01:12:51,241 --> 01:12:53,494
‎ผมไม่ได้อมนกเขาผีนะ นังนี่”

1266
01:12:54,328 --> 01:12:57,247
‎ผมรักพวกคุณ ขอบคุณมากครับ ทุกคน

1267
01:12:58,457 --> 01:13:01,585
‎ลอสแอนเจลิส แคลิฟอร์เนีย

1268
01:13:01,668 --> 01:13:07,883
‎ขอเสียงให้กับโจ คอยอีกครั้งหนึ่งครับ

1269
01:13:32,825 --> 01:13:37,413
‎ผมต้องแบ่งปันช่วงเวลานี้
‎ให้กับหนึ่งเดียวของผมตอนนี้ ลูกชายผม

1270
01:13:37,496 --> 01:13:38,914
‎พาลูกชายผมออกมาสักเดี๋ยวซิ

1271
01:13:41,291 --> 01:13:45,129
‎เราเคยอาศัยอยู่บนถนนนี้
‎ตอนผมทำงานที่นอร์ดสตรอมแร็ค

1272
01:13:45,212 --> 01:13:47,423
‎คนนี้คือมือขวาของผม

1273
01:13:48,841 --> 01:13:51,218
‎พ่อไม่สามารถ…

1274
01:14:19,163 --> 01:14:21,373
‎คำบรรยายโดย จริยา จริยวิชัย