Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Los Angeles, hazır mısın?
CANLI
Bayanlar ve baylar.
LOS ANGELES FORUM'DAN
Jo Koy!
Başardık Los Angeles!
Bunu çok uzun süre bekledim.
Forum'dayız!
Sonunda! İki yıl oldu!
Kötü olan neydi biliyor musunuz? Sadece
stand-up yapmayı biliyorum ve bu elimden alınınca
bir noktada oğluma baktım
"Joe, sadece bunu yapmayı biliyorum!" dedim.
Oğluma baktım ve "Açlıktan öleceğiz." dedim.
Ama gülerek gideceğiz.
Çok kötüydü ama şimdi tekrar dışarıdayız. Herkes eğleniyor. Şuraya bakın. Dopdolu.
Maske takan birkaç kişi kaldı ama bu da sorun değil.
Bu senin seçimin ve dalga geçmeyeceğim.
Lütfen beni iptal etme.
Bu sadece benim fikrim.
Ama bu gece maskenizi takacaksanız iyi yaparsınız.
Bugün kapma olasılığınız yüksek.
Kimse iki metre aralıklı değil.
Hemen yanındasın. Böyle gülecek.
Takmışsın.
Maskeden nefret ediyordum.
Yanlış anlamayın, hepimiz taktık. Hepimiz korkmuştuk.
İki yıl hapis kaldığım için o günleri anacağım.
Şu an sadece bundan bahsedebiliyorum.
Ama hepimiz korkmuştuk. Elimizdeki tek şey maskeydi.
Hepimiz hatırlıyoruz. Televizyon izlerken
haber sunucusu bir anda çıkıp
"Flaş haber! Her yerde insanlar ölüyor!" dedi.
"Şu görüntüye bakın!" Şöyle bir Asyalı adamı gösteriyor.
Adam yere düşüyor ve iki koruyucu elbise geliyor.
"Aman tanrım!"
"Yapmanız gerekenler reklamdan sonra." Ne?
Sonra geri dönüyorlar. "Yapmanız gerekenler şunlar:
Ağzınıza kare bir kâğıt takın.
Bir şey olmaz." "Öyle mi?" "Evet.
Buzdolaplarınızı da doldurun çünkü ne kadar sürer bilmiyoruz."
Ne?
Buzdolabımı iki haftalık doldurdum.
İki haftaya bitecek sanıyordum.
Birçok baba iki haftaya biter sandı.
Lanet şey iki yıl sürdü!
Oğlumun iştahı sağ olsun, yiyeceklerimiz dört günde bitti.
Tüm babalar adına konuşuyorum.
Yiyeceğimiz bitince kendimizi kahraman zannettik.
Kahraman gibi hissettik
çünkü tüm babalar, ailesine gidip
"Bu aileye yiyecek getireceğim." dedi.
"Bu aileye peynir soslu makarna
ve aynı kavanozda fıstık ezmesiyle reçel
getirmek için hayatımı riske atacağım.
Biri bana maske versin."
Maskeyi takıyordunuz.
Hepimiz taktık!
Bizi koruyup korumadığını bilmiyorduk.
Tek farkına vardığımız şey… Ben farkına vardım.
Koruyor muydu bilmiyorum ama farkına vardığım şey şu:
İlk defa o maskeyi taktığım anda
nefesimin kötü koktuğunu fark ettim.
Siktir!
Daha önce nefesimi koklamamıştım!
Bence buradaki birçok kişi adına konuşuyorum.
İlk defa o zaman nefesimizi kokladık.
Şu an burada maske takan bazı kişiler
"Ne demek istediğini biliyorum." diyor. Evet!
Maskeyi taktığınız anı hatırladınız mı? Ben hatırlıyorum. Marketteydim.
Yanımda biri vardı ve koku burnuma geldi.
"Tanrım. Yoksa bu…" dedim.
"Bu piçin dişleri çürük olmalı."
Kusacak gibi oldum.
"Pardon."
Arabama gittiğimde hâlâ aynı koku vardı.
"Siktir! O ben miydim?" dedim.
"Ben miydim?"
Lanet maske. Maskeden nefret ediyorum!
Aslında biraz seviyorum çünkü artık hep diş ipi kullanıyorum.
Maske takıp böyle olanlar
onun ne olduğunu biliyor mu?
Azı dişindeki biftek.
Çıkarmalısın.
Ölüyor.
Ama yalan söylemeyeceğim. En kötüsü ilk aydı.
Herkes aynı davranıyordu. Korkutucuydu!
Siktir. Bunu ilk yaptığınız anı hatırlayın.
Kimseyle aynı reyonda olmak istemiyordunuz.
İki metre mi? Sikerler! 20 metre!
Reyondayken başka birinin geldiğini görünce şöyle.
"Affedersiniz. Çekilir misiniz?
Lütfen, sakıncası yoksa. Lütfen. İki metre.
Sana diyorum.
Lütfen."
İlk ay böyleydi. Hepimiz korkuyorduk.
Korkmamış gibi davranmayın!
İlk ayda hapşırmasan iyi edersin.
İlk ayı hatırladınız mı? Hapşırmayın.
Hatırladınız mı? Hapşırığını tutuyorsun, böyle…
"Hayır!"
"Hayır!" Maskenin altında böylesin. "Hayır!
Hayır!"
Çünkü hapşırırsan ne olacak?
"Süper yayıcı!
Bu adam süper yayıcı!"
"Hayır!
Kız arkadaşımın kedileri var!
Kediye alerjim var."
Ortalama 11. aydan sonra artık sikimizde değildi.
On birinci ay.
O zaman "Sikerim maskeyi." olduk.
Hatırladınız mı? Etrafta yürüyorsun.
Hapşırman gerekirse maskeyi çıkarmadan yapıyorsun.
Sonra sümüğünü maskeyle siliyorsun.
"Sikerim maskeyi!" diyorsun.
"Sikerim maskeyi!
"On bir aydır takıyorum. Tek ipi kaldı."
Ben arka arkaya hapşırırım.
Arka arkaya 11 kere hapşırırım.
Ben öyle hapşırıyorum. Bir kere değil.
Home Depot'daydım. Böyle hapşırdım.
Lanet olsun. Sümük uçtu.
Bir tanesi kulağıma çarptı.
Maskeyi çıkarınca Bukkake filminde oynamış gibiydim.
"Lanet olsun.
Tanrım, çok var."
Erkekler, şu an yanınızdaki kadın size bakıp
"Bukkake ne?" diyorsa
hiçbir şey söylemeyin.
"Bilmiyorum." deyin.
"Neden güldüler anlamadım. Çok tuhaf.
Tuhaf. O ne? Bilmiyorum ki."
Hemen cevap vermeyin! Geceniz mahvolur.
Randevu geceniz mahvolur.
"Bukkake ne?"
"Bir grup adamın boşalması.
On bir tane adam boşalıyor
ve kadın alıyor."
"Ben işteyken ne izliyorsun
sapık pislik?
Hastalıklı şerefsiz!"
Sonra yalan. "Hayır."
Yalan söyleyeceksin. "Bir gün
senin için Google'da çiçek buketini arattım…
…ve sanırım yanlış yazmışım."
Esprilerimin çoğuna şöyle başlayacağım: "Hatırlıyor musunuz?"
Hastalık Kontrol Merkezi'nin ne dediğini hatırlıyor musunuz?
"Akciğer veya solunum problemleriniz varsa
girmeye çalıştığınız yerin güvenliğine söylerseniz
maskesiz sokacaklardır."
"Olaya bak." dedim.
"Hadi bakalım!"
Yaklaştım. Şöyle yürüyordum.
"Pardon efendim. Maske takmalısınız."
Şöyle oldum.
"Benim bir…
…akciğer sorunum var
ve onlardan takamıyorum."
"Efendim, maske takmanızı engelleyen akciğer hastalığınız
nedir?" dedi.
Ben de şöyle dedim. Bu gerçek bir hikâye.
"Bana bunu sorma hakkınız olduğunu düşünmemiştim."
"Hayır efendim. Sormamız gerekiyor." dedi.
"Böylece girip giremeyeceğinizi belirliyoruz."
"Tamam, iyi." dedim. "Hastalığım
uyku apnesi."
Siktir! Umalım da işe yarasın!
"O ne?" dedi. "Siktir."
"Bayım, bir uyku bozukluğu." dedim.
"Ciğerlerim… Beynim uyuyunca
ciğerlerim de uyuyor.
Beynim iyi geceler deyince akciğerlerim hoşça kal diyor.
Olduğum yerde böyle yatıyorum."
"O ne lan?" dedi. "Evet, bu ne, değil mi?" dedim.
Girmeye çalıştım.
"Birkaç soru daha sormalıyım." diyor.
"Size inanıyorum ama anlamakta güçlük yaşıyorum.
Bütün gece uyumuyorsanız
ve nefes almıyorsanız
nasıl ertesi gün kalkıp
alışveriş yapabiliyorsunuz?"
"Kolay. CPAP cihazım var. Gece uyumama
ve nefes almama yardım ediyor." dedim.
Girmeye çalıştım.
"Efendim, tamam. Birkaç soru daha." dedi.
"Cidden mi? Ne var?" dedim.
"Sorun ne?"
"Cihaz nefes almanıza yardımcı oluyorsa…"
"Evet, cihaz yardım ediyor." "Ama nasıl?
Orada duruyor mu?" "Hayır, hortumu var.
Ciğerlerime hava pompalayan bir boru var ve öyle nefes alıyorum.
Oldu mu? Girmeliyim."
"Efendim, son bir soru." diyor.
"Ne? Soru ne?"
"Hortum nasıl yüzünüzde kalıyor?"
Ben de…
"Bir tane…
…maskeyle. Siktir git. Hemen geliyorum." dedim.
"Lanet herif. Dedektif misin?"
Kimse uyku apnesini ciddiye almıyor.
Sorunum olduğunu söyleyince gülüyorlar.
"Komik!"
Bu ciddi bir sorun!
Uyku apnesi olanlar, her gece ölümle mücadele ettiğimizi söyler.
Ölmeye bu kadar yakınım
ve her seferinde kazanıyorum.
Hayatta kalıyorum.
Bunu başka kim söyleyebilir? Her gece ölüme bu kadar yakın olduğunu.
Ben söylüyorum. Uyku apnesi.
Ama kimse saygı duymuyor
çünkü koca bir maske takmam gerekiyor!
Erkekler bu yüzden nefret ediyor. Bizi tedavi edecek tek şey lanet maske.
Ameliyatı yok.
Erkekler bu yüzden uyku apnesi olduğunu söylemek istemiyor.
Ölene dek horladıklarını söyleyecekler.
Gerçekten de ölüyorlar!
Burada garanti ederim öyle bir adam var.
Kız arkadaşı da, "Dinle aptal…" diyor.
"Dinle aptal herif!"
Bakın! Hepsi gösteriyor! Hiç şaşmaz.
Hepsi… Bakın! Kadın çok mutlu.
"Burada. İşte bu lavuk."
Orada!
-Adın ne? -Dylan.
Dylan.
-Ne zamandır Dylan'lasın? -Dört yıl.
Dört yıl.
Seni dinlemiyor mu?
-Kesinlikle hayır. -İşte! "Hayır.
Sikerler! Onu takmam.
O şeyi takmam. Ölmeyi tercih ederim."
Adam ciddi.
Dört yıl! Seni seviyor abi. Lanet maskeyi tak.
Hayatını kurtarır. Evli misiniz?
Hâlâ seni dinlemiyor mu?
-Evleniyor musunuz? -Evet. Yine de takmıyor.
Yine de takmıyor. Sikerler. Gebersin.
Sikerler.
Sikerler abi.
Dylan'ı sikeyim.
Mezar taşında böyle yazacak. "Dylan'ı sikeyim.
Dylan'ı sikeyim. Burada olmalıydı!"
Lanet olsun!
Dylan, oldu bitti!
Seninle evlenmeye hazırlanıyor.
Neden utanıyorsun?
Bu kadın seni seviyor. Sana verdiği… Ona bir bak.
Yüzüğünü takıyor. Artık çıkmıyorsunuz.
Utandırıcı değil. Bekâr olsan anlarım.
Çünkü bekârken nefret ediyordum. Her ilişki başlatma ihtimali
maskeyi taktığım anda yok oluyor.
İğrençti!
Öyle bir noktaya geldi ki hatunla takılırdım
ve işimiz bitince "Hemen gitmelisin." derdim.
Kadın kızardı. "Ne? Ciddi misin sen?
Sevişip kovacak mısın?
Ben fahişe miyim?"
"Hayır! O yüzden değil.
Uyumak için bir şey takmam gerekiyor ve utanç verici
olduğu için görmeni istemiyorum. Hepsi bu.
Öyle değil. Senden hoşlanıyorum. Devam etmek istiyorum.
Sadece bu şeyi takmalıyım."
"Tanrım. Beni korkuttun." diyor.
"Beni gerçekten fahişeymişim gibi hissettirdin.
Senden hoşlanıyorum. Utanmana gerek yok.
Hoşlandığım için sonraki aşamaya geçtik. Yapma. Takman gerekiyorsa tak."
"Emin misin?"
"Evet. Tanrım!
Yapma. Senden hoşlanıyorum. Invisalign mı?"
"Ondan çok daha büyük."
"Umurumda değil! Tak."
"Emin misin?" "Evet, senden hoşlanıyorum.
Tak!"
"Tamam."
Lanet şeyi takıyorum.
Sabah kalktığımda yatak boş.
Sadece bir not var, "Bane olduğunu bilmiyordum." yazıyor.
Yani bekâr olsan anlardım Dylan ama o seni seviyor.
-Adın ne tatlım? -Erin.
Erin. Erin seni seviyor Dylan!
Maskeyi siklemez. Yaşamanı istiyor. Seninle evleniyor.
Sonsuza dek seni yanında istiyor. Ben de!
O maskeyi al.
Bekâr olsan…
Abi, senin farklı özelliklerinden midesi bulanıyordur.
Bana inan.
Videosunu çektin mi?
-Evet. -Öyle mi?
4K olarak izledi mi? Abi, bu adamı sikeyim.
Annem beni kasetli kamerasıyla kaydetti.
Kasetli kamera diyorum!
Aramızda muhtemelen 14 veya 13 yaşında çocuklar vardır
ve "Kasetli kamera ne lan?" diyorlardır.
Telefonundaki kamera var ya!
O eskiden ayrı bir cihazdı!
Çok da büyüktü! Kocaman. Bunun gibi.
Mutlu yıllar sana
Zum.
Zum. Zuma bas. Zum.
Mutlu yıllar
Annem beni kasetli kamerayla kaydetti.
Anlıyor musunuz? 4K değil. Eski bir…
Beni 1990'ların sonunda kaydetti.
Olay şu:
Beni uykumun en derin yerinde, 03.00'te kaydetti.
Eskiden kasetli kameraların olayı da
"gece görüşü" yazan bir düğme olduğu için
ışığa gerek duymamandı.
Annem ona basmış ve sanki
Blair Cadısı gibiydi.
Sanki belgesel çekiyor. "Oğlum…
Oğlum horladığını söylüyor
ama horlamıyor, ölüyor.
Daha yakından bakalım. Hadi gidelim."
Biliyor musun Erin? Bence
Dylan bunu gerçekten tecrübe etmek için canlı olarak görmeli.
Çünkü telefonda ne kadar…
Telefonda ne izlersen izle
Erin'in her gece nişanlısının solup gitmesini izlerken
hissettiklerini hissedemiyorsun.
Bunu Erin için yapacağım.
Rol yapacağız.
Ben Dylan olacağım. Sen Erin ol. Hazır mısın?
Erin her gece bunu hissediyor. Hisset!
Onun hislerini hisset.
Karaktere bürün!
Hazır mısın? Her gece böylesin. Böyle uyuyorsun.
Kadın "Evet!" dedi.
Biliyor musun Dylan? Kendi elin seni uyandırmaya çalışıyor.
Biliyor muydun? Kendi elin…
Uyurken nasıl göründüğünü biliyor musun Dylan?
Yemin ederim böyle görünüyorsun.
Sanki bir hayalet
yarağını senin ağzına sokuyormuş
ve bütün gece hayalet yarağı emiyormuşsun gibi.
Erin de, "Hayalet yarağını emmeyi bırak!" diyor.
"Dylan, lütfen artık hayalet yarağı emme. Yapma."
Sen de böylesin.
Yatağının başında hayaletler sıra olmuş. Sıra.
"Horladığını sanıyor. Hadi, tekte iki."
"Ne oluyor?
Dylan çılgın ya. Hadi!"
"Üçleyelim!" "Kahretsin!
Siktir!"
"Üç yarak mı? Artık dur Dylan.
Hayalet yarağı emmeyi bırak!"
Fark ettin mi?
Dylan, gece yarısı uyandığında böyle uyanıyorsun.
Hayalet Bukkakesi.
Ürün kioskunda CPAP cihazı satıyorum.
Ürün kioskunda CPAP cihazı satsam
ne komik olurdu?
Ürün kioskunda…
Ürün kioskunda CPAP cihazı satan
tek komedyen olurdum!
Çok komik olurdu.
İnsanlar gösterimden ayrılırken şöyle der:
"Jo Koy sadece komik değildi. Sanırım hayatımı da kurtardı.
Teşekkürler Jo Koy."
Reklam ayarlardık.
Dylan, reklamıma sen çık.
"Merhaba. Adım Dylan.
Merhaba. Adım Dylan ve yıllarca
gece hayalet yarağı emmeye bağımlıydım.
Karıma, horladığımı söylüyordum…
…ama sonra Jo Koy'un komedi gösterisine gittim
ve CPAP cihazı aldım.
Bilin bakalım ne oldu? Artık hayalet yarağı emmiyorum!
Bilin bakalım şimdi kim yarak emiyor.
Erin.
Teşekkürler Jo Koy!"
Hatırlıyor musunuz? Tuvalet kâğıdı bitmişti.
Bu ne biçim pandemi? Tuvalet kâğıdı bitti!
İnsanların canavara dönüştüğünü hiç görmemiştim.
Haberlerde insanlar alışveriş arabalarını
tuvalet kâğıdıyla doldurmuş arabalarına koşuyorlar.
Arkalarından biri de onları kovalıyor.
"Benim götüm de kaşınıyor kaltak!
Kaşınan götümü ne yapacağım?
Kaltak!"
Korktum.
Sanki başka çözüm yokmuş gibi insanlar tuvalet kâğıdı için dövüşüyor.
Annem tuvalet kâğıdı kıtlığına hazırdı.
Bu ülkeye geldiği günden beri o tuvalet kâğıdı kıtlığına hazırlanıyordu.
İnsanların tuvalet kâğıdı bitince
annem "Ne oluyor? Anlamadım." diyordu.
Annemin tuvalet kâğıdı hiç bitmedi.
Annem bir rulo tuvalet kâğıdını bir yıl kullanabilir.
Bir yıl!
Burada "Bu nasıl mümkün olabilir?" diyen kadınlar vardır.
Söyleyeyim.
Bu sadece Filipinli olmayanlar için geçerli.
Size annemin bir sırrını anlatacağım.
Tuvalet kâğıdının neden asla bitmediğini söyleyeceğim.
Bu sadece Filipinli olmayan kadınlar için.
Annem işeyince
silmiyor.
Şurada bir kadın "İğrenç." dedi.
Bakın, ağzını kapatmış. El salladı!
Bakın! Kotlu olan.
Kot ceketli. "İğrenç." dedi.
"Tanrım!" der gibi.
"Tanrım!" Sonra "O bendim." dedi.
"İğrenç." Ona bakın!
Nedenini söyleyeceğim. Adın ne?
Eileen.
Eileen, neden kâğıt kullanmadığını söyleyeyim.
Tamam mı Eileen?
Çünkü suyla yıkıyor. Yani sensin iğrenç kaltak.
Annemin Los Angeles'taki
amına sakın saygısızlık etme.
Los Angeles'ın en temiz amı…
…annemde.
Lafımı geri alıyorum.
Öyle demek istemedim. Sevgi sözcüğü olarak kaltak dedim.
Seni seviyorum.
Eskiden aynısını söylerdim Eileen.
Evet. "Anne, neden silmiyorsun?
Sil gitsin!"
Annem de hazır cevap bir şekilde,
"Silmemi mi istiyorsun? Sence öyle temiz mi Joseph?
Çişimi yaptıktan sonra
pekpekimden sileyim mi?
Bu sana göre temiz mi Joseph?
Çişimi yaptıktan sonra çişi pekpekimin her yerine yayayım mı?
Sonra tuzlu mu olsun? Tuzlu pekpek mi?
Ben suyla yıkıyorum Joseph.
Yepyeni oluyor.
Yepyeni oluyor."
Ne?
Gerçekten düşününce çok mantıklı. Kadın haklı!
Bakın, hazırlıklıydı. Asla tuvalet kâğıdı bitmedi.
Amı da hiç tuzlu kalmadı!
Kadınlar katılıyor.
"Evet aslında." diyen kadınları gördüm.
Harika bir fikir.
Belki şu köpek… Taşınabilir köpek mama kapları var ya.
Şöyle açılıyor ve kapatıyorsun.
Ufak bir daire gibi ve açılıp böyle…
Belki onu getirebilirsin.
Annemde o var!
Farklı bir versiyonu. Annem tabo diyor.
Bir kap!
Burada birçok kişi "Tabo ne?" diyor.
Özellikle de Filipinli olmayanlar. Tabonun ne olduğunu söyleyeyim.
Tabo her şey olabilir.
Tutamacı kırılmış bir kahve fincanı,
boş bir I Can't Believe It's Not Butter! kutusu,
ya da annemin en sevdiği Super Big Gulp bardakları.
"Çünkü 1,3 litre su alıyor Joseph.
İyi temizlerim."
Annemin tabosu, bu ülkeye taşındığı günden beri aynı yerde duruyor.
Duşla tuvalet arasında.
O küçük alan "tabo hattı."
Annemin özel kabı orada duruyor.
Filipinli olmayan birçok erkek
"Bize neden bunu anlatıyorsun Jo Koy?" diyor.
Nedenini söyleyeyim.
Diyelim ki Filipinli bir kadınla çıkmaya başladınız ve iyi gidiyor.
Bir gece takılıyorsun ve evinde yatıyorsun.
Sabah kalkıyorsun. Dişlerini fırçalayıp "Bardak lazım." diyorsun.
O bardağı sakın kullanma.
O bardak ağzın için değil.
Ben 10, 11 yaşındayken annemle babam boşandı.
Dört kardeşiz. Robert, Rowena, Gemma ve ben.
Annem ne ihtiyacı varsa elde etti.
Hem anne hem babaydı. Bunu hep söyledim.
Ne isterse istesin ona getirirdiniz.
Onu sorgulayamazsın. Getirirsin.
Annemizin sözünü dinlerdik.
Olay bu. Ne isterse istesin.
Bazen annem tuvalete girerdi
ve tabosunu doldurmayı unuturdu.
Tabii en genç olan doldurmak zorunda kalırdı.
Hep…
Hep evde arkadaşlarım varken olurdu.
Salonda arkadaşlarımla oynarken
"Joseph!" diye seslendiğini duyuyorum.
"Joseph!"
Akustikten anlıyorum.
Annem tabosunu doldurmayı unutmuş.
"Joseph!
Joseph!"
Arkadaşım, "Neden anneni duymazdan geliyorsun?" derdi.
"Ne istediğini bilmek istemezsin.
Şimdi kapa çeneni."
"Joseph, seni duyuyorum!"
"Siktir!"
Koridorda acayip yavaş yürürdüm.
Tuvaletin kapısını açardım ve orada
tabosuyla oturuyor olurdu.
"Neden çok geciktin?
Kurudu bile.
Şunu doldurur musun!" "Tanrım!"
Çok sinirlenirdim. "Tanrım!
Bunu yapmak için çok büyüdüm anne. Bunu görmemeliyim.
Çok büyüdüm anne!"
Annem, "Bak." derdi.
"Joseph.
Joseph.
Arkanı dön.
Arkanı dön. Bak.
Bu var ya!
Burada yaşıyordun.
Biz bu eve taşınmadan önce eski evin burasıydı.
Şimdi eski evini temizlememe yardım et!"
"Tanrım!"
Buz gibi soğuk suyla doldururdum
ve koşup gelirdim.
Annem bağırırdı.
"Buz gibi soğuk!
Amımı zatürre etmeye mi çalışıyorsun?"
Arkadaşım, "Annenin amını zatürre mi ettin?" diyor.
Düşünsenize. Bir bakıma havalı.
Komediyle ilgili sevdiğim şey bu.
Size kültürümden bahsediyorum,
yakınlık kuruyorsunuz veya kurmuyorsunuz. Sorun yok.
En azından hayatımı ve hikâyemi dinliyorsunuz ve "Tanrım." diyorsunuz.
Filipinlilerin siyahları çok sevdiğini fark ettiniz mi?
Siyah kültürünü seviyoruz.
Bize bir şey açıklamanız gerekmiyor.
Anlıyoruz. Sanki aynı gibiyiz.
Yemeklerimizi gördünüz mü? Soul food gibi.
Evet, soul dolu. Şarkı söylüyorlar. Acayip!
Sanırım İspanyol kanımızdan geliyor.
Nedeni İspanyol kanımız.
Meksikalılar olunca…
Latinolar arasında Meksikalılar…
Şerefli insanlardır ama…
Ama İspanyol kanımızdan dolayı
Filipinlilere çok benzerler.
Benzer olduğumuz için gösterilerime gelirler.
"Bu ne lan? Aynı bizim gibiler!" derler.
Buradalar. Meksikalıların burada olduğunu böyle anlarsınız.
Ben "Meksikalı" deyince…
Islık çalmaya başlarlar.
Burada olduklarını böyle anlarsınız.
Kimse Meksikalılardan daha iyi ıslık çalamaz.
Gözlerinizi kapatın. Sanki kuş cennetinde gibisiniz.
Çok güzel!
Kimse böyle ıslık çalamaz.
Her biri farklı.
Çocukları da o ıslığı biliyor.
Alışveriş merkezinde çocuğunu kaybedince ıslık çalar.
"Papá? Papá!
Papá!
Papá!"
Sadece bilmenizi istiyorum Meksikalılar.
İşte bu kadar çok benziyoruz.
İspanyollar Filipinler'den ayrılırken her şeyi orada bıraktılar.
Bu yüzden aynıyız. Anlatabiliyor muyum? O yüzden aynı davranıyoruz.
Her şeyi orada bıraktılar. Kültürleri aynı bizimki gibi.
Her şeyi yapıyorlar. Siz de çok çalışıyorsunuz biz de.
Fiesta? Fiesta!
Mariachi? Karaoke! Aynı şey.
Kimse duymak istemiyor.
Ama kelimelerimiz bile aynı
çünkü giderken lanet kelimelerinizi bıraktınız
ve onları aldık.
Siz onları bıraktınız, biz de aldık.
Ama değiştirdik.
Tatlılarımızı sizin küfürlerinizle adlandırdık.
Bunu bilin. Bütün Meksikalıların bunu bilmesini istiyorum.
Filipinli bir iş arkadaşınız varsa
tatlılarımızı sizin küfürlerinizle adlandırdığımızı bilin.
O ufak tefek Filipinli kadın bir gün işe geldiğinde…
…dinlenme odasına bir tepsi tatlıyla girip
yanınıza gelip "Bunu ağzına sok puto."
derse sinirlenmeyin.
Sinirlenmeyin. "Bana ne dedin lan?"
Çünkü anlıyorum, sizin dilinizde puto, "orospu" demek
ama bizim dilimizde
üstü Hindistan cevizli leziz bir tatlıdır
ve sadece ağzına sokmanı istiyor
"puto."
Çıkışta puto satıyorum.
Acayip bir ürün kiosku!
CPAP cihazı ve tabo.
Esasen kullanmadığınız bardaklar ve boş su şişeleri.
Onları temizleyeceğiz ve üstüne imza atacağım.
Bugün bazılarınız eve arabasıyla dönecek.
Eşinize bakıp "Belki de tabo almalıyız." diyeceksiniz.
Pis olduğunu söylemiyorum
ama bazen kadınlar tuvalete girerken…
Özellikle bu akşam buluşmada olduğunuz için
buluşmalarda tuvalete çok kısa girersiniz
ve gösteriyi kaçırmak istemezsiniz. O yüzden hemen dönersiniz ama işiyorsunuz.
Acele edersiniz ve kadınların işedikten sonra silmesiyle ilgili şu var.
Vajinanın narin ve hassas olduğunu düşünmüşümdür.
Ama kadınların…
Umurlarında bile değil.
Beyzbol eldiveni yağlar gibi silerler.
"Kuru artık am! Gidelim!"
Sonra koltuğunuza dönersiniz. "Bir şey kaçırdım mı?"
"Hayır, bir şey kaçırmadın." "Tamam, güzel."
Sonra gece harika geçer, eve gidersiniz.
İyi gidiyordur
ama yaptığın şeyi, ne kadar sert olduğunu unutursun.
Çoğunuz orada küçük ikramlar bırakıyorsunuz.
Ne?
Evet! Neden bahsettiğimi anlamıyormuş gibi yapmayın. Ufacık…
Ufacık tuvalet kâğıdı parçaları.
Ufak, eğlenceli ikramlar.
"Klitoris çöpü."
Orada. Unuttun!
Sana oral yapacak ve şöyle oluyor.
"Ne oldu?" diyorsun. "Hiç!" diyor.
Çünkü asla söylemeyiz.
Asla söylemeyiz! Sizi işte bu kadar çok seviyoruz.
Erkeğiniz sizi bu kadar çok seviyor.
Lanet tuvalet kâğıdını yeriz.
Sikimizde bile değil.
Ye onu.
Size oral yapmamız iki hafta almış.
Ufak bir tükürük parçası için sizce bunu mahveder miyiz?
Ye! Bazıları büyüktür ve çiğneriz.
Tükürürüz. Hepimiz.
Hayır. Buradaki erkekler dediklerimi yaşadı.
Sen de yedin.
Dylan! Dylan bir rulo tuvalet kâğıdı yer.
Bu Charmin'i sıkabilirsiniz.
İğrenç demiyorum. Sorun değil.
Yüzünüze çarpmıyorum. Sorun değil!
Yiyoruz. Oradaysa siktir et!
Sizin gibi değil. Siz bize ne yapıyorsunuz?
Bizi tuhaf hissettiriyorlar.
Çok tuhaf hissettiriyorsunuz. Ufak bir iplik tiftiğiyle.
Ucunda bir parça iplik tiftiği olunca
sakso bitiyor.
Pislikler!
Görünce "Bu ne lan?" diyorsunuz.
"Kendi sikini kendin em. Ben yapamam!
Yapamam!"
Oğlum şanslı.
Annesi için tabo doldurmasına gerek yok.
Taharet borusu var.
Oğlumun taharet borusu var. Bayağı iyi.
Gece işiyorsan kapağı açılıyor, ışıklar yanıyor falan.
"Buraya işe." diyor. "Gel, işe." Konuşuyor.
"Ne haber abi? Gelsene. Ağzıma işe."
Bu neslin iyi yanı bu.
Her şeye sahipler. İhtiyaçları olan her şey var.
Bizim yaşamak zorunda kaldığımız şeyler yok.
Siktir. Şanslılar.
Annem için üzülürdüm. Annemin nasıl başardığını bilmiyorum.
Oğluma bakmak için tüm gereçler elimin altında.
Keşke… Eğer annemde de olsaydı, tanrım!
Annemin söylediği saatte
eve gelmezsem çıldırırdı.
"22.00'da evde ol. Lütfen Joseph. 22.00'da eve gel."
23.30. "Aman tanrım!
Tanrım! Nerede bu?"
Birisi yine Joseph'i kaçırdı!"
Birisi yine Joseph'i kaçırdı!
Yani daha önce kaçırılmışım.
Hiç kaçırılmadım.
Oğlumda, Oğlumu Bul uygulamasını kullanıyorum.
Bir düğmeye basıyorum. Mesajıma cevap vermezse
beş kere mesaj atıyorum. "Neredesin?" Cevap yok.
"Telefonunu aç." Cevap yok.
"Oğlum, neredesin?"
Oğlumu Bul'u açıyorum ve oğlumun küçük bir emojisi
7-Eleven'ın önünde böyle bekliyor.
Uyuyabilirim!
Bu çocukların sahip oldukları şeyler muhteşem.
Ne kadar şanslı olduklarını onlara söylemek lazım.
Beş dakikadan kısa bir sürede film indirebiliyorlar.
Ondan da kısa. Bir dakikada!
Filmi 4K izleyebiliyorlar.
Yen bir filmi elde etmenin bizim için
ne kadar zor olduğunu anlatmalıyız.
Blockbuster Video'da Yeni Film Salıları.
Yüz tane Jurassic Park kopyası sözü verirlerdi.
Oraya erkenden gidip vitrine bakınca
ve her kutunun arkasını çevirince "Stok bitti." yazardı.
"Siktir!"
Sonra tezgâha giderdiniz.
"Jurassic Park iade eden oldu mu?"
"Hayır ama iki saate birkaç tane gelecek."
"Beklerim!" Tezgâhın yanında beklerdiniz
ve manyak gibi, iadenin bırakıldığı pencereye bakardınız.
Gözlem yapardınız.
İnsanların kutuları bıraktığını görünce
hızlı bir şekilde okumaya çalışırdınız.
J ve U harfli bir tane görürdünüz.
"Sanırım bu…
Bayım! Sanırım Jurassic Park'ı bıraktı!
J ve U gördüm. Jurassic Park olduğuna eminim.
Dört saattir buradayım. Lütfen!"
"Al dostum." diyor.
"Çok teşekkür ederim. Evet!" diyorsun.
Sonra bir bakıyorsun, Jumanji. "Bunu istemiyorum!"
Çocuk şanslı!
Şişe su içiyorum.
Şişe su içiyorum
ve başta… 9,5 pH olanı
bana oğlum alıştırdı.
Bu nesil böyle. Çok şanslılar.
Bir şişe suya beş dolar ödüyorum. Ne yapıyorum lan ben?
Çünkü bir gün oğlum okuldan eve geldi,
dördüncü sınıfta falandı. Sınıfını bilmiyorum.
Öğretmenden bir not getirmiş. Notta,
"Lütfen oğlunuzun çantasına şişe su koyar mısınız?" yazıyor.
"Sorun olmazsa üç şişe koyun
çünkü su çeşmelerini kapatacağız."
"Ne?" dedim. "Tercihen 9,5 pH." yazıyordu.
"Daha sağlıklı su verelim."
"Joe, 9,5 pH su ne oluyor?" dedim.
"9,5 pH su içmemizi istiyorlar." dedi.
"Bizim için daha sağlıklı bir su. Çok sağlıklı."
"pH'in açılımı ne Joe?" dedim. "Pırıl Pırıl Hidrasyon." dedi.
"Ne?" dedim.
Ne olduğunu bile bilmiyor lavuk. İkimiz de bilmiyoruz.
"Neden su çeşmelerini kapatıyorlar Joe? Bu nereden çıktı?" dedim.
"Suda florür var
ve bu zararlı.
O yüzden tüm su çeşmelerini kapatıyorlar
çünkü suda florür var." dedi.
"Joe, dişlerini fırçalamıyorsun." dedim.
"O suyun hepsini içmelisin."
Suda florür varmış!
Okuldaki bütün su çeşmelerini kapatıyorlar.
Kapatıyorlar!
Çocuklar için şişe su almaya başladım.
Bu nedir? Biz de o su çeşmesinden içtik!
Bence bir şeyim yok. Bence.
Bence çoğumuzda yok.
Su çeşmesinin keyfini çıkarırdık. Hatırladınız mı?
Her sınıfın çıkması gerekirdi.
Her sınıf çıkardı
ve su çeşmesinin önünde tek sıra olurlardı.
Sonra her çocuğun olabildiğince fazla su içmek için 10 saniyesi olurdu.
Diğer çocuklar da sayardı.
"Bir ördek, iki ördek,
üç ördek, dört ördek…"
İçen çocuğun ağzı da böyle.
"Dört ördek, beş ördek, altı ördek
yedi ördek, sekiz ördek…"
Çocuk mücadele ediyor!
Çeşmeyi kuran tesisatçı
su basıncını çok düşük ayarladığı için
resmen ucundan damlıyordu!
Çocuk emiyor, yalıyor.
O sağlıklı mıydı?
Emiyor.
O yeşil, kabuklu şey neydi?
O neydi lan? COVID-14 mü?
Çocuklar hortumun ne olduğundan habersiz.
Hortumu bilmiyorlar! Bizim şişe suyumuz oydu.
Beş saat bisiklet sürüyorsun.
Arkadaşına bakıyorsun. "Susadınız mı?" "Evet!"
Herhangi bir eve yanaşırsın.
Ön bahçesinde hortum olan herhangi bir eve.
Onlar ortaktı. Herkes kullanabilirdi.
Kamu malı!
Koşardık. Hepimiz fena koşardık.
Önce kim hortumu alacak? "Ben aldım!"
Çocuk kazandığını sanır ama kazanmamıştır.
Çünkü hortumun ortasındaki suyun
250 derece olduğunu bilmez!
Ağız dolusu lav içecek. "Aç!"
Bu çocuklar hortumun ne olduğunu bile bilmiyor!
Hortum ne bilmiyorlar!
Geçen oğluma sordum. "Joe, hortum nedir?"
"Kulüpte hortumunu yalayanlar mı baba?" "Joe…" dedim.
Çok şanslılar.
Çok da seviyorum. Onu söyleyeyim.
Yaşadığımız dijital çağı, sahip olduklarımızı çok seviyorum.
Çok seviyorum.
Çocuk büyütmek kolaylaştı.
Annesiyle uzun süre önce boşandık
ama yakınız. Bu aletler sayesinde harika ebeveynleriz.
Anlatabiliyor muyum? FaceTime sayesinde,
kamera uygulamaları sayesinde falan ona göz kulak olabiliyoruz.
Takım olarak birlikte çalışıyoruz. Bayılıyorum!
Benim sokağın ilerisinde oturuyor.
Evimin şifreleri onda var.
Neye ihtiyacım olursa olsun. Çocuk bende kalıyorsa,
ben yoldaysam onu FaceTime'la ararım ve o gidip yapılması gerekeni yapar.
Harika bir durum. Bayılıyorum
ama sorun şu:
Ne kadar gerecimiz olursa olsun gençler gençliğini yapacaktır.
Benim çocukken yaptığım boktan şeylerin hepsini yapıyor.
Umurunda da değil!
Yanına kaldığını sanıyor. Nasıl bilmiyorum.
Kameralarım olduğunu biliyor ama sikine bile takmıyor.
Mükemmel örnek. Connecticut'a gidiyordum. 15 yaşındaydı.
Connecticut'a gidiyordum ve oğluma söyledim.
"Joe, Connecticut'a gidiyorum, tamam mı?
Parti verirsen anlarım.
O yüzden parti verme."
Oğlum, "Baba, parti vermeyeceğim." diyor.
"Joe, beni dinle. Parti verme, tamam mı? Yapma."
"Baba, parti vermeyeceğim." diyor.
"Kimseyi davet etmem, söz."
"Beni dinle. Kulak ver. Parti verirsen Joe
ve arkadaşlarından biri havuza atlayıp
lanet boynunu kırarsa
beni dava ederler
ve ben dünyadan ayrılınca
sana bırakmak için uğruna çok çalıştığım her şey
şerefsiz Dave'in olur.
Gecenin 2.00'sinde ışıklar kapalıyken havuzun sığ yerine daldığı için.
Her şeyi şerefsiz Dave'e vermek ister misin?"
"Hayır baba! Merak etme." dedi.
"Söz ver." "Söz veriyorum."
Connecticut'a gittim.
Connecticut saatiyle 5.00.
Yani Los Angeles'ta saat 2.00.
Şu manzaraya uyandım.
Kamera uygulaması. Açtım.
Çocuklar evden havuza doğru yürüyor.
"Şerefsiz!
Seni şerefsiz!
Siktir! Yalancı!
Kaç çocuk var yahu?
Siktir!"
Kameranın önünden geçen son çocuk oğlumdu.
Kameranın önünden böyle geçti.
Annesini FaceTime'la aradım.
"Merhaba. Oğlunun ne yaptığına inanamazsın."
"Tanrım. Ne yapıyor?"
"Parti veriyor!"
"Ne? Uyuyorum dedi."
"Uyumuyor! Parti veriyor, hepsi havuza atlıyor!"
"Ne?" "Evet, bu ne?
"Ona ne dedim sence?" "Ne dedin?"
"Çocuklardan biri havuza atlarsa boynunu kıracak ve beni dava edecekler."
"Evet, biliyorum!" "Dava edince…"
"Ne olacak?" "Dava ederlerse sana para veremem!"
"Ne?" diyor. Ben de, "Ne?"
"Gidelim hadi!" diyor. "Gidelim lan!" diyorum.
Arabasına biniyoruz.
Beni yolcu koltuğuna koyuyor.
"Oğlun şerefsizin teki." "Biliyorum!"
Emniyet kemerine uzanıyorum.
Eve yanaşıyoruz ve ışıklar kapanıyor.
Tüm çocuklar gidiyor. Kapıya kadar yürüyor.
"Kapıyı aç!
Joe! Lanet olası kapıyı aç!"
Kapıyı açıyor ve yeni uyanmış taklidi yapıyor.
"Uyumadığını biliyoruz, hem ayakların ıslak.
Parti verdiğine inanamıyorum.
Baban çok sinirlendi."
"O ne demek?"
"Baban acayip sinirlendi."
"Ne demek babam sinirlendi?"
"Baban sinirlendi."
Telefon hâlâ Bluetooth'a bağlıydı.
On beş dakika boyunca ön koltukta bağırdım.
Bu benim Netflix'le yaptığım dördüncü özel gösterim.
Ama şunu söyleyeyim.
Netflix'le aşk ve nefret ilişkim var.
Söylemeliyim. Onları çok seviyorum. Bu dördüncü.
Birinciyi bana onlar vermedi.
Buradalar! Yöneticilerin hepsi burada. Sizi görüyorum!
Onları çok seviyorum
ama benim farklı hamurdan yoğrulduğumu bilmiyorlar.
Hayır diyecekseniz
neden evet demeniz gerektiğini gösteririm.
İlk Netflix özel gösterim olan Live from Seattle'ı izlerken
Netflix'in beni defalarca geri çevirdiğini
ve kendi paramla yapmam gerektiğini bilin!
Hepsini ödedim.
Tamamen. 1989'dan beri kazandığım her şey
o özel gösteriye harcandı.
Çulsuz kaldım!
Üst kattaki kuliste temsilcime ve menajerime ağladım.
"Bu çok kötü!"
Oğlum koltukta uyuyor.
"Bu çok boktan. Neden özel gösterimi ben karşılamak zorundayım?
Benden önce çıkanların özel gösterisi var.
Benim neden olmuyor?"
Temsilcim ve menajerim de, "İşini yap. Biz hallederiz.
Oraya çıkıp en iyi yaptığın şeyi yap."
"Sahneye Jo Koy çıkıyor!" Ağlamamış gibi sahneye çıktım.
"Merhaba millet!"
Beni reddetmekle kalmayıp
çektiğimi öğrendikleri zaman
iki gün kadar öncesinden temsilcimi ve menajerimi aradılar
ve "Jo Koy'un kendi özel gösterisini çektiğini duyduk.
Gerçekten istemediğimizi bilmenizi istiyoruz." dediler.
Bu ne lan?
Bunu gerçekten de söylediler!
Böyle bir baskı işte. Ne yani?
Özel gösterinin masraflarını karşılamasını istediğim tek kanal
bana istemediğini söylüyor.
Daha çekmedim bile!
Kameraları yeni aldım!
Beni durdurmadı. Yine de yapacaksın.
Gerekirse yalın ayak. Engel ne olursa olsun.
TED Talk'a çevirdiğim için üzgünüm.
Burada 15 dakika boyunca annemin amından bahsetmek
ve sizi motive etmek istemiyorum.
Sadece bazen, başarı için edilen mücadeleyi duymanız gerekir.
Her başarı hikâyesinin arkasında bir mücadele vardır.
Hayallerinizi yıkmalarına izin vermeyin.
Netflix hayallerimi yıktı demiyorum
ama benim hayalimdi ve hayırı kabul edemezdim.
Ölene kadar uğraşacaktım.
O şeyi çekince param kalmadı.
Kendim kestim, kendim düzenledim.
Editör ve yapımcı oldum. Hepsini ben yaptım!
Sonra kestim ve Netflix'e götürdüm.
"İstemediğinizi biliyorum…
…ama lütfen bir kez daha bakar mısınız?" dedim.
Masalarına koydum.
Bir saat sonra beni aradılar. "Başka yere satma. İstiyoruz."
Hikâyesi bu.
Şu an zor bir dönemde yaşadığımızı biliyorum.
Hepimiz aynı şeyi duyuyoruz.
"Herkes için adil değil." falan.
Çoğunuz "Sikerler. Kes şunu." diyorsunuz.
"2022'deyiz.
Kes şunu. Bu aptalca bir bahane." Hayır, değil.
Herkes aynı muameleyi görmüyor.
Hepimiz sesimizi duyuramıyoruz.
Herkes eşit değil.
Bazılarımız daha fazlasını yapmak zorunda
ve bunun farkında olmalısınız.
Bunu bilin. Herkesin işi kolay değil.
Burada kulak verilmesi gereken bir sürü ses var
ve bazen sizin kadar fırsatımız olmuyor.
Bunu anlayın. Hepimizin işi kolay değil.
Size bir hikâye anlatacağım.
Amacı, Live from Seattle'ı tanıtmak.
Benim için ne kadar zor olduğunu anlatayım.
Daha 2016'da falan oldu yani o kadar eski değil.
Live from Seattle'la ilgili anlatmak istediğim hikâye şu.
Tanıtımını yapmak için bir gösteriye verilmiştim.
Gösterinin adını size söylemeyeceğim.
Rutini sundum
ve dönüşleri şöyle oldu.
Dinleyin.
Notta, "Rutini çok beğendik Bay Koy
ama aksan esprisini çıkarır mısınız?"
Bunu anlamadım.
Biraz şaşırmıştım. "Bu ne?" diyordum.
"Annemle ilgili espri mi?
Çünkü espri, aksanı değil.
Espri, annelerle ilgili.
İngilizce konuşuyor. Amerika'da yaşıyor.
Gösterinizi izliyor.
Gösteride onun sesinin duyulmasını istemiyor musunuz?"
Şaşırdım. 2016 yılı.
O zaman oldu.
Tek bilmek istediğim… Kendime şunu söyledim:
Jeff Foxworthy de aynı notu aldı mı?
Jeff Foxworthy'yi aşağılamıyorum. Jeff Foxworthy'yi çok seviyorum
ama o da aynı notu aldı mı? Çünkü onun da aksanı var.
Amerikalı ve İngilizce konuşuyor.
Jeff Foxworthy'nin "Kahvaltıda ne istersiniz?"
demesiyle annemin, "Kahvaltıda ne istersiniz?"
demesi arasındaki farkı bilmiyorum.
Sistemsel ırkçılıktan başka bir fark görmüyorum.
O kadar diyorum!
Herkes aynı…
Herkesin aynı…
Sadece herkes aynı muameleyi görmüyor diyorum.
Bunu bilin.
Burada kulak verilmesi gereken bir sürü ses var.
Birçok kişiyiz.
Bunu iyi ki de yapmışım
çünkü sonra diğer özel gösteriyi yaptım.
Comin' in Hot'ı çektim.
"Nereye gitmek istersin?" "Hawaii'ye.
Filipinliler ve diğer kültürlerle ilgili daha çok şey göstermek istiyorum."
"Üçüncü için nereye gitmek istersin?" "Filipinler'e gideyim."
Özel gösteri bile değildi!
Sadece bir saatimi, bir saatlik yayını annemin kültürüne adayarak
bir şey yapmak istiyorum.
Düşündüm, hakkında espriler yaptım ve eğlendim
ama şimdi dünyaya Filipinlilerin neye benzediğini,
ne yediğini,
Filipinler'in nasıl bir yer olduğunu göstermeme izin verin.
Filipinlilere bir şans vermek istedim
çünkü başarmak benim için çok zordu ve şimdi de bunu ben yapacağım.
Filipinler'de yaşayan Filipinlilerin sahneye çıkmasına yardım edeceğim.
Amerika'da yaşayan Filipinlilere,
Filipinler'e gidip yeteneklerini göstermeleri için yardım edeceğim.
Tek yapmak istediğim bu.
Çünkü Filipinliler bunu yapar.
Biri kapıyı aşınca
hepsinin aşmasına izin veririz.
Bize bakın!
Hepimiz aynı şeylere gülüyoruz!
Işıkları söndürünce hepimiz aynı rengiz
ama ışıkları açınca birden kendimizi ayrıştırıyoruz
ve bu cahillik. Lütfen yapmayın.
Hepsi bu.
İyi ki orada çektim.
İyi ki Filipinler'e gidip onu çektim.
İyi ki bir saatimi ayırabildim.
Böylece insanlar yemeklerimizin, insanlarımızın güzelliğini görür.
İngilizce konuştuğumuzu görür. Turizme çok faydası oluyor.
Şunu söyleyen birçok insanla karşılaşıyorum:
"Tatil için Asya'ya gideceğiz. Asya'da bir yere."
"Filipinler'e gidin."
"Bilemedim. Orada ne var?"
Artık biliyorlar!
O bir saati izleyip "Siktir! Gitmeliyiz." derler.
"Siktir! Orada İngilizce mi konuşuyorlarmış? Gidelim!"
Filipinler'e gitmek çok havalı.
Filipinler'de kaybolursanız biri yardım eder.
İstediğiniz kişinin omzuna dokunabilirsiniz
ve sizle İngilizce konuşup istediğiniz yere götürürler.
Kore'ye gidip orada kaybolursanız ne olur?
Kore'de kaybolursunuz!
Bir saat etrafta yürüyüp Starbucks ararsınız
ve kendinizi Kuzey Kore'de bulursunuz. Hak ettiniz!
Filipinler'e gitmeliydiniz.
Filipinler'de Starbucks ararken kaybolursanız
istediğinize dokunun. "Affedersiniz. Starbucks'a nasıl giderim?
Starbucks'a nasıl giderim?"
Hemen. "Evet, tarif ederim.
Starbucks'ı çok seviyorum.
En sevdiğim Moka Frappuccino!
Starbucks'ı çok seviyorum!"
Tarif biraz tuhaf olacaktır.
Bizim gibi mil kullanmıyorlar.
Sokaklar aynı değil ama tarifle gidebilirsiniz.
Belirli noktalar
ve gidebileceğiniz yollar olacaktır.
Dikkatinizi verseniz yeter.
"Pekâlâ. İyi dinle, tamam mı?
Starbucks'a şöyle gideceksin:
Senden yapmanı istediğim şey…
Bu çakıl yoldan gitmeni istiyorum.
Aşağı yukarı
üç şarkı boyunca git.
İstediğin şarkıyı seç ama en fazla üç tane.
Üçüncü şarkıya gelince sadece iki tekerleği olan sarı kamyonu bul.
İki tekerlekli kamyonu görünce sola dön.
O yolda şey kadar ilerle… Tanrım, mesela
on bir saniye.
On birinci saniyeye gelince de
bir köpek hızla önünden geçecek.
O köpeği takip et. Hep Starbucks'a gidiyor."
Mötley Crüe'dan Tommy Lee benim arkadaşım.
Burada mı bilmiyorum ama… Bilmiyorum
ama size bir hikâye anlatayım.
Bu hikâyeyi anlatmamın nedeni, Filipinler'deki özel gösterim
In His Elements çıktığında beni aradı.
Tommy şöyle dedi. Böyleydi.
"Merhaba abi.
Az önce In His Elements'ı izledim
ve sadece çok iyi olduğunu bilmeni istiyorum."
Tommy Lee'nin sesi neden Keanu Reeves'in
Bill & Ted's Excellent Adventure filmindeki sesine benziyor demeyin.
Tommy böyle konuşuyor ve çok seviyorum.
"Merhaba abi.
Az önce In His Elements'ı izledim ve çok iyi olduğunu bilmeni istiyorum."
"Teşekkürler Tommy." dedim. "Evet, sen sağ ol Jo." dedi.
"Ama sadece…
Sana bir soru sormak istiyordum."
"Nedir Tommy?" dedim.
"Esprilerini yaparken onlara ne zaman güleceklerini
ve ne zaman alkışlayacaklarını söyledin mi?" dedi.
"Hayır Tommy. Filipinler'de İngilizce konuşuyorlar
ve Amerikan eğlencesine bayılıyorlar." dedim.
"Esprilerin hepsini anladılar." "Hadi canım." "Evet!"
"Çok iyi ya!"
"Tommy, Mötley Crüe 45 yıldır dünyayı turluyor.
Filipinler'e hiç gitmediniz mi?"
"Hiç gitmedik."
"Neden?" dedim. "Bizi anlayacaklarını düşünmedik."
"Tommy, seni anlamakla kalmayıp
şarkılarını senden iyi söylüyorlar." dedim.
"Journey'ye sorman yeterli."
"Bir dakika." diyenler vardır.
"Steve Perry Filipinli mi?"
Steve Perry 40 yıldan uzun süredir Journey'de şarkı söylemedi.
Journey'nin solisti
Arnel Pineda adında ufak tefek bir karaoke kralı.
Ufacık! Sesi inanılmaz.
Hayalse hayal!
Önündeki her engeli ezip geçmek.
İşte bu.
Hayatta motivasyon istiyorsanız Arnel Pineda'ya bakın.
Adam üçüncü dünya ülkesinde yaşıyor, rock'n'roll yıldızı olmak istiyor.
Şunu duymak istemiyorum:
"Burası zor. Fırsatlar zor geliyor."
Bunu takip edin! O ayak izlerinden gidin.
Şey demiyorum… Tabii hepimizin işi zor.
Sadece bu inanılmaz bir hikâye.
Bir televizyon filmi çekmek istiyorum.
Dört bölümlük bir dizi yazıp Netflix'e satmak istiyorum
ve bu sefer alsanız iyi edersiniz!
Çünkü Emmy kazanacağım.
Dizimle Emmy kazanacağım!
Emmy kazanacağım!
Bana Emmy'yi kazandıracak sahneyi de biliyorum
çünkü ben yazacağım.
Muhteşem olacak.
Arnel'i karaoke kulübünde bağırarak şarkı söylerken çekeceğim.
Sonra annesi gelip "Arnel!" diyecek.
"Burada öyle şarkı söyleyip
dans ederek ne yapıyorsun?
Hemşirelik okulunda olmalısın!"
"Ama hemşire olmak istemiyorum anne.
Rock'n'roll yıldızı olmak istiyorum!"
"Rock'n'roll yıldızı olamazsın! Filipinlisin.
Bu ailede hemşireler var. Hiçbirimiz rock'n'roll yıldızı değil."
"Ama sesi çok güzel olan bir ben varım
ve rock'n'roll yıldızı olma hayalimin peşinden gitmek istiyorum!"
"Rock'n'roll yıldızı olamazsın!
Bu ailedeki herkes gibi hemşire olacaksın."
"Hemşire olmak istemiyorum!" "Hemşire olacaksın!"
Sonra babası geliyor.
"Tamam, pekâlâ. Bu kadar didişme yeter.
Geç kaldığım için üzgünüm Arnel.
Birine Starbucks'ın yerini tarif ediyordum.
Canım,
Arnel rock'n'roll yıldızı, olmak istiyorsa bırak rock'n'roll yıldızı olsun!
Ailede yeterince hemşire var."
"Ben bu dünyadan gittikten sonrası için onun adına endişe ediyorum.
Oğlumu doğru yola yöneltmediğim için
annelik görevimi yapmamış olabilirim.
Şimdi sağlık sigortası falan yok."
"Yapma. Tanrım.
Bırak da hayalinin peşinden gitsin. Harika bir sesi var!
Biz gittikten sonra ona bir şey olursa da
ailede bir sürü hemşiremiz var.
Ne diyorsun canım?
Hayalinin peşinden gitmesine izin ver. Hadi!"
"Haklısın.
Arnel,
hayalinin peşinden git ve rock'n'roll yıldızı ol."
"Teşekkürler anne. Çok teşekkür ederim."
"Al işte.
Annen ve ben razıyız.
Şimdi hayalinin peşinden git Arnel."
"Teşekkür ederim baba."
"Rica ederim oğlum.
Sahneye çıkıp bize hünerlerini göster."
"Göstereceğim baba."
"Arnel!" "Evet baba?"
"Arnel,
hayalinin peşinden giderken bana tek bir söz ver."
"Nedir baba?"
"Don't stop believin'."
Emmy kazandırır! Kazandırmaz deyin!
Bu harika Emmy kazandırır ve kazansam iyi olur!
Bu hikâyeden ne öğrendik?
Bir, hayalinin peşinden git.
Ne kadar zor olursa olsun, sınırlar ne olursa olsun.
Her şeye hükmet ve başar. Bu harika bir hikâye
ama diğer yandan
ebeveynler arasında ne güzel bir aşk hikâyesi var.
Konuşarak çözebiliyorlar.
Harika bir ilişkinin anahtarı işte bu.
Bunu öğreneceğiz. Konuşursak çözebiliriz.
Konuşabiliyorsan ilişkinin anahtarı budur.
Bu filmden öğreneceğimiz bir diğer şey de bu olacak.
Kimse konuşmadığı için biten ilişkilere bakın.
Konuşmaktan nefret ediyorlar. ve ilişki konuşmayınca bitiyor.
Kim konuşmaktan nefret eder, biliyor musunuz? Erkekler.
Çünkü kadınlar konuşmaya bayılır.
Konuşun!
O an karınızla konuşmak istemiyorsanız o zaman başkasıyla konuşun.
Herkesle değil.
En iyi arkadaşınızla konuşmayın. O da ilişkinizi bitirir.
En iyi arkadaşınız ondan nefret ediyor.
Ayrılmanızı bekliyordu.
"Ne yaptığına inanamazsın."
"Zaten biliyorum. Bir şey söylemene gerek yok.
Hep öyleydi kanka!"
Bu nasıl bir tavsiye? "Hep öyleydi kanka!"
"Daha söylemedim bile." "Söylemene gerek yok kanka!"
O adamı dinlemeyin. Ondan uzaklaşın.
İkinizi de tanımayan birine gidin.
Terapiste gidin!
Parasını verin! Bir saati 110 dolar.
Bırakın doktor çözsün.
İzleyin. Hoşunuza da gidecek.
Odaya girin.
Herkes sever. "Al.
Şıllığın yaptıklarını anlatayım."
Bir saat konuşun.
Sonra doktorunuz bakıp
"Pekâlâ. Her şeye baktım ve sen haksızsın." desin.
"Şimdi eve gidip özür dile."
"Tamam. Teşekkür ederim."
Terapi bunu yapar.
İnsanlar terapiye gülünce o yüzden sinirleniyorum.
Terapi lazım. Hepimize terapi lazım!
Bunda yanlış bir şey yok. Bundan utanmayın.
Terapiye gittiğini söyleyenlere de gülmeyin.
"Terapiye mi gidiyormuş? Deli olmalı."
Bu çok boktan!
Kimse terapiye gittiği için deli değildir. Hepimiz deliyiz!
Buradaki herkes deli.
Sen delisin.
Hepimiz deliyiz! Deli değilmiş gibi yapmayın.
Sokakta yalnız yürürken karşı tarafa bakınca
yalnız yürüyen ve kendi kendine konuşan birini görüyor musunuz?
Kendine diyorsundur.
"Kendi kendine konuşan manyağa bak."
Ya sen kimle konuşuyorsun?
Kendi başına yürüyorsun
ve kendine, zaten baktığın bir şeye bakmanı söyledin.
Deli manyak!
Konuşun! İyi bir his! Anlaşın. Konuşun!
Ama erkekler nefret ediyor. Sonuna kadar mücadele veriyoruz.
"Benimle konuşacak mısın?"
"Hayır. Ne olduğunu biliyorsun. Bilmiyormuş gibi davranıyorsun.
Bana söyletmeye çalışıyorsun. Ne yaptığını biliyorsun."
"Hayır, ne yaptığımı bilmiyorum! O yüzden sana soruyorum!"
"Bana sormadan anlamıyorsan siktir et!
Hiçbir şey olmadı.
Hiçbir şey olmadı ulan!
Sebepsiz yere kızdım!
Sinirli olmayı seçtim!"
"Tanrım. Sen delisin!
Sen delisin!" "Hayır, sen delisin!"
"Hayır, sen delisin! Seninle bir yetişkin gibi konuşmaya çalışıyorum.
Konuşmazsan anlayamam.
Ne yaptığımı söyle ya!"
"Bilmiyorsan siktir et." "Aman tanrım!
Bana bir şey söyle!"
"Böyle mi davranacaksın?" "Evet, söyle."
"Ne olduğunu gerçekten bilmek mi istiyorsun?"
"Evet, bilmek istiyorum." "Gerçekten mi?"
"Evet! Söyle bebeğim. Ne oldu?
Ne yaptım? Ne?"
"Hayalet yarağı emdiğimi söylediğinde herkes gülerken
hiçbir şey söylemedin! Hayalet yarağı emmiyorum lan!
Hayalet yarağı emmiyorum lan!"
Sizi seviyorum. Çok teşekkür ederim millet.
Los Angeles, Kaliforniya!
Jo Koy bir alkış daha alalım!
Bu anı biriciğimle paylaşmak istiyorum. Oğlumla.
Oğlumu çıkarıverin.
Ben Nordstrom Rack'te çalışırken bu sokakta oturuyorduk.
İşte bu benim bir tanem!
Acayip…
Alt yazı çevirmeni: İlkim Sezen