Downloaded from YTS.MX
ISANG COMEDY SPECIAL MULA SA NETFLIX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Hello! Grabe!
Salamat! Ang babait niyo!
Grabe, ang dami ninyo.
Grabe!
'Di talaga tayo naghintay para dito, 'no?
Ilang beses tayong nag-rebook.
'Di rin ito ang pinakamaliit na pagdarausan.
Grabe, ang saya na narito ako. Naglalakbay ako nitong taglagas.
Nakarating ako sa Falun,
Kristianstad,
Boras.
Kami ng Boras ay hindi magaksundo.
Kaya masayang makabalik ulit sa Stockholm. Sa Aviici Arena!
Grabe.
Bale, ilang beses nating kinailangang iurong itong palabas.
Dahil sa buwisit na pandemya.
Ang galing, 'di ba?
'Di ako magbabanggit ng tungkol sa pandemya, pero halos lahat ay nagsara.
Nagsara ang mga restawran, nagsara ang mga stand-up club.
Halos lahat ay nagsara, maliban sa Spy Bar…
na nag-iwan ng kaunting siwang.
At sumugod ako roon nang buong tulin.
Lasing na lasing, tumayo ako doon nang may timba ng champagne sa ulo ko…
at kinukunan ako.
TIRAHIN KAMI NANG MATINDI!
Nai-record iyon at naikalat sa media.
Ako ang naging mukha ng kasiyahan sa panahon ng pandemya.
Ako lang ang nagdusa dahil doon. Wala nang iba pa.
Tinawagan ako ng ahente ko. "Huwag mo itong banggitin sa podcast."
Kaya, binanggit ko sa podcast.
Alam niyo 'yong press conference na ginawa ni Stefan Lofven,
'yong, "Walang magkakasiyahan" na press conference…
Tungkol iyon sa akin.
Sabihin mo na lang ang pangalan ko, Stefan, ano ba.
Hindi mo gugustuhing ganyan ka makita ng Punong Ministro mo.
Gugustuhin mong makita ka niyang nanalo ng UN Peace Prize o kung anong gaya noon.
Hindi, nakita niyang hinahasikan ko ng lagim ang hangin sa gitna ng pandemya.
Kaya, ang tangi kong hilig, na pagpa-party, ay naglaho.
'DI ko alam ang gagawin.
Kaya kailangan kong humanap ng bagong hilig. Ano na'ng gagawin ko?
Nakakuha ng bagong hilig ang mga tao sa panahon ng pandemya.
Nagsimulang maglaro ng Padel ang mga tao at mag-anak nang mag-anak.
Naisip ko, "Ano na'ng gagawin ko? Ano na?"
Heto, pinulot akong nakatayo sa entablado…
nakasuot ng costume na dragon…
'di ako nararapat palakpakan, iyon ang masasabi ko.
Doon sa ibang hindi alam 'yong tinutukoy ko,
sana ay may ilang…
Nasa "Masked Singer" season isa ako.
Wow, salamat.
Ang talagang pinakamalalang bagay na ginawa ko sa buong buhay ko.
'Di ako sumang-ayon na gawin iyon.
Nakilala ko ang prodyuser noong nakaraang linggo. Sabi niya, "Parang 'di ka nag-oo."
"Hindi!"
"Dahil hindi talaga! Bigla na lang, naroon na ako."
Iyon ang pinakamalalang ginawa ko.
Pero 'di ko nadamang pumayat ako kahit inaakla ng mga taong ako si Anja Parson.
"Ayos!" Tumingin ako sa salamin…
Ibig kong sabihin… "Okey, namayat naman ako."
Ang isiping ako si Anja Parson
ay parang inisip mong hindi kailanman mapapagod si Leif GW Persson.
Hindi iyon mangyayari.
Kawawang Anja.
May nagkomento sa Instagram niya,
"Wow, ikaw 'yong dragon sa 'Masked Singer'."
May lumba-lumba sa entablado.
Ang isiping ako si Anja Parson…
Seryoso. Para mong sinabing kabaitan ang pinakamaganda mong katangian.
Dinamdam niya ito.
Masalimuot talaga. Pinakamalala.
Pero siguro nagawa ko iyon dahil medyo lito ako sa sarili ko.
Alam niyo kung bakit? Palagay ko kasi, dinukot ako noon.
Kakaibang reaksyon, ha.
Palagay ko, dinukot ako ng mga magulang ko. Bakit?
Ilang taon na ang nakalipas, may bagong iniresetang gamutan sa kaibigan ko
at gusto niyang tingnan ang medikal na tala niya.
Naospital ako noong bata ako. Allergic ako sa maraming bagay at naggagamot ako.
Heto na, alam kong may mga bagay tungkol sa akin doon sa tala.
Alam kong mayroon. Kaya naisip kong tingnan, katuwaan lang.
Nag-log in ako doon sa online healthcare na plataporma. Walang laman.
Wala ni isang tala. Kaya nagsuspetsa na agad ako.
Tinawagan ko ang mama ko. Sabi ko, yari sa'kin ang matandang 'to.
Tinawagan ko siya. "Hi, anak, kumusta ka?"
Sabi ko naman, "Kumusta…
Anette.
Sana'y nasa mabuti ka."
"Isang tanong lang…"
"Ang mga medikal kong tala. Pag-usapan nga natin. Nasaan sila?"
Sa healthcare nagtatrabaho ang mama ko,
kaya, sabi niya, "Kailangan mong makisuyo para sa medikal mong tala."
Naniwala ako sa kanya. Tumawag ako sa tagapayo ng healthcare.
Nakausap ko ang mabait na si Brigitta.
Nagkasundo agad kami. Kahanga-hanga.
Sa wakas, sabi ko, "Uy, Brigitta…
Palagay mo ba, dapat kong… kunin ang mga tala?"
Sabi niya, "Oo naman, kunin mo ang mga tala."
Kaya ibinigay ko sa kanya ang numero ng personal na pagkakakilanlan ko,
pero biglang naging tahimik.
Sabi ko, "Hello? Brigitta? Nariyan ka pa?"
Tapos sabi niya sa akin, "Johanna, paumanhin pero wala kang anomang tala."
"Ano ba, Brigitta…"
"Tawagan mo si Lena sa ospital sa Vasteras. Naospital ako doon."
Sabi niya, "Pasensya, wala magagawa."
Ibinaba na niya.
Dito ako nagsimulang magtrabaho sa Serbisyong Pangseguridad.
Nag-imbestiga ako.
Tinawagan ko ang mga kaibigan at pamilya ko. Tinawagan ko ang lola ko.
"Hindi mo ba naaalala noong nasa ospital ako?"
Sabi niya, "Hindi, Johanna. Hindi ka pa naoospital."
Pasensya na, pero ang gagang iyon
ay naaalala noong binakunahan ang kapatid ko ng kontra-tetano,
pero kapag 'yong naospital ako ng tatlong araw, naging ulyanin siya.
Tinawagan ko ang papa ko. "Naalala mo noong naospital ako, 'di ba?"
"Johanna, napanaginipan mo ito. Hindi ito nangyari."
"Oo kaya. Binigyan mo ako ng kendi."
"Sana'y ikaw iyon, kung hindi, iyon ay kung sinong matanda."
Tapos, nakatanggap ako ng teks mula sa tiyo ko. "Huwag ka nang maghalungkat."
Maghahalungkat talaga ako, para sa kaalaman mo.
Kasi naman, buong buhay ko ay nasa ospital ako.
Hindi, syempre, 'di buong buhay, pero madalas.
Nasa ospital nga ako ngayon, e, babalik ako doon pagkatapos nitong palabas.
May IV drip nga ako sa likod.
Maraming beses na akong naospital.
Buong buhay ko, allergic ako sa kamatis.
Pero 'di pinag-uusapan sa bahay. Hindi talaga.
Tinanong ko sa magulang ko, "Kailan ako naging allergic sa kamatis?"
"Bale…"
Parang tanga lang.
Pero naalala kong nagbaksyon ako sa Portugal.
Kumain ako ng mga kamatis doon.
Malalaking kamatis na Portugese, tomato soup, ketchup…
Malinaw kong naaalala iyon. Pero matapos ang biyahe, nawalan ako ng malay.
Sa harap ng kamatis.
Na nangangahulugang…
sa harap niyo…
ay nakatayo…
si Madeleine McCann.
Ako si Madeleine McCann!
Parang kamukha ko siya.
Tumayo ako sa harap ng salamin at ginagaya ang mukha niya.
Naku! Naku naman!
Ow!
Ako nga, 'tang ina!
Sinabi ko na ito noong nakaraang taglagas, pero 'di ako inaaresto ng mga pulis.
Nakikita kong may mali sa akin.
May mali, pero 'di ko alam kung ano iyon.
Alam ko ang mali. May salamin ako, 'wag niyong alalahanin iyon.
Pero ako'y… kakaibang bata.
Ang gusto ko lang ay alagang isda.
Iyon lang. Mas malala iyon sa mga insekto.
Sino'ng may gusto noon? Pero nagkaroon ako ng tatlong isda. Ang saya ko.
Binigyan ko sila ng mga pangalan at lahat.
Ipinagyayabang ko sa paaralan. Sabi ko,
"May alaga akong isda."
"At may dignidad kami. Alis."
Nang makauwi ako galing sa paaralan, nasa sahig ang tatlo kong isda.
Tumalon sila mula sa tangke.
Pero ang mga nanay, alam niyo na… Ibig kong sabihin, "Mama".
Bumili kami ng tatlong bagong alagang isda. "Sino may pakialam sa isda?"
Ang saya ko. Nagyabang ako sa paaralan.
May bumato sa akin ng bato. 'Di ko na maalala.
Umuwi ako mula sa paaralan.
Ganoon ulit. Nasa sahig ang tatlong bagong isda ko.
Anim na alagang isda ang nagpakamatay.
Mgg pumapatay at mga baliw,
alam nating sistematiko nilang pinahihirapan ang mga hayop bilang bata
na gusto na nilang magpakamatay.
Kaya nasa harap ako ng Bilangguan ng Hinseberg para sa Kababaihan, sumisigaw,
"Papasukin niyo ako!"
Isa ako sa inyo.
Mukhang ako ang susunod na babaeng Arboga. Seryoso.
Pero, isang kaibigan ko ang nakatanggap ng isda noong ika-18 kaarawan niya.
Sikat siya.
'Di siya taga-Stockholm, kaya bibisitahin niya ang magulang niya.
Sabi niya, "Johanna, pwede bang…
alagaan mo ang isda ko?"
Wala siyang alam sa problema ko sa mga isda.
Walang ideya. Ayaw kong sabihin sa kanya.
Hindi, 'no. At hindi naman iyon mahirap gawin, sa totoo lang.
"Pakainin mo lang sila. 'Di mo kailangang bantayan."
"Magtiwala ka, babantayan ko sila."
Kaya nag-sick leave ako nang isang linggo.
Naupo ako doon at binantayan ang isda… naupo ako at kinausap ang isda.
"Pakiusap, huwag kang tatalon, huwag kang tatalon…"
Nakaligtas ang isda. Iyon ang pinakamasayang araw ng buhay ko.
Tinawagan ko ang mama ko.
Uy, salamat.
Grabe!
Masyado namang mababa ang palakpakan niyo.
Wala kayong gaanong bilib sa akin, 'no?
Tinawagan ko ang mama ko at sinabing, "Ma, nakaligtas ang isda."
"Baka wala naman talagang problma sa akin. Ayos lang siya."
Sabi ng mama ko, "Masayang marinig iyan."
"Pero may isang bagay na kailangan kong sabihin sa'yo."
Sinabi sa akin ng mama ko,
"Ang alaga mong isda… 'di sila nagpakamatay."
"'Yong pusa iyon."
"Bale, inisip mong mas mabuting sabihing pagpapakamatay iyon kaysa sabihing pusa."
"Tanga ka ba?" Pagkatapos noon, nainis ako sa mga pusa.
"Kaya hindi malutas ang Palme murder dahil sa mga taong gaya mo.
'Yong pusa iyon."
Nagmukha ang baliw.
Dalawa lang, makukulong ako o magiging pulis ako.
Iyon ang pagpipilian ko.
Gusto ng mga konserbatibo ng 3,000 pang mga pulis.
Naku. Kailangan natin ng 3,000 bagong mga pulis. Alisin ang luma, palitan ng bago.
Nakita niyo na ba ang mga kapulisan natin?
May mga pulis tayong nasa TikTok.
PULIS
Ang lalaking ito'y malayang rumoronda sa lansangan.
Noong una ko itong nakita, para na akong namatay.
Pero naisip ko, "Isang bidyo lang ito. Nakapahinga siguro siya at nababato."
Hindi pala, marami pa.
Tingnan niyo ang mukhang iyan.
Kumusta naman siya?
Maigi pang si "Kapitan Saya" na lang ang magligtas sa akin kaysa sa tangang ito.
Isipin mong tatawag ka ng pulis tapos ito ang reresponde.
"Magti-TikTok muna ako."
Savage Love 'yong lalaki hanggang mamatay.
Gusto ko ang mga palabas na krimen. Gusto ko 'yong "Beck". Gusto niyo 'yon?
Okey!
Gusto ko 'yong "Beck". Pinanonood ko noong bata ako.
Gusto ko ang "Beck". Pinanonood namin ni papa.
'Di sa ipinanood niya iyon nang dalawang taon ako,
"Beck - Ang Babae sa Bodega".
"Ang sarap tirahin ni Gunvald."
Ewan ko kung ano'ng ipinakita sa akin ng tunay kong mga magulang. Pero…
lahat ng mga kaibigan ko ay mga Disney ang pinanonood. Ako'y hindi.
Ibig kong sabihin, pinanood ko si Ariel.
Oo nga.
Pinanood ko si Ariel, dahil gustong-gusto ko si Ursula.
Siya lang ang tanging karakter na nakatanto na si Ariel ay maharot.
May kahusayan siya.
At gusto ko si Micke Persbrandt.
Totoo.
Siya nga ang magiging asawa ko, e.
Alam kong alam niya rin iyon.
Wala akong gaanong sinasabi sa mga panayam.
Protektado na ang pagkakakilanlan niya ngayon, sayang,
Pati tirahan. Kaya 'di ako makapunta doon.
Bata pa lang ako, mahal ko na siya.
Naalala ko noong bata ako, sa paaralan, kailangang iguhit ang idolo namin.
At ang mga kaklase ko'y iginuhit sina Marcoolio o Michael Jackson.
Ang iginuhit ko'y si Micke P.
'Di pa ako nagseryoso sa buhay.
'Di pa ako naging ganoong kaingat. Maingat akong gumuhit doon.
Nag-ikot ang guro ko at tiningnan ang mga guhit namin.
E-Type at gaya noon.
Sino naman ang iguguhit si E-Type?
Baka nga idolo.
Nilapitan ako ng guro ko at sinabing…
"Johanna,
ano ito?"
Sabi ko…
"Si Micke P. iyan."
"Ang guwapo niya kapag nakahubad, 'no?"
'Di normal sa ikalawang baitang na iguhit si Micke Persbrandt nang nakahubad.
Hindi. Hindi iyon normal.
Ang gago ko sa paaralan. Mas malala pa ako kay "Hyper-Adam".
Lahat tayo'y may "Hyper-Adam" sa bawat klase. Lahat tayo.
Mas malala ako doon. Kuha niyo?
Naisip ko ang lahat ng mga aralin sa paaralan.
Gaya ng home economics. Ano iyon? Seryoso.
Kumain ka lang. Iyon lang ang ginawa mo. May guro akong ang pangalan ay Lisbeth.
Nagsusuot siya ng Birkenstocks, ginagamit ang cook book bilang palamuti
at lumilipat sa ibang mga silid-aralan.
At pwede kang magpasaway sa home economics nang hindi sinasaway.
Susunugin ko ang tinapay, sasabihin ni Lisbeth,
"Sa susunod sampung minuto mo lang i-bake imbes na 15 minuto."
"Salamat."
Masisira ko ang kalan, sasabihin ni Lisbeth,
"Tawagin mo lang ang nagkukumpuni."
Sinunog ko ang buong silid-aralan.
Sabik si Lisbeth nang dumating ang mga bumbero.
Pwede kang magpasaway nang matindi nang hindi sinasaway.
Pero kapag naghugas ka pinagkainan nang nakabukas ang gripo…
maghahalo ang balat sa tinalupan!
Ipatatawag ang social service at hindi ka makikisaya sa Pasko.
At dahil sa tingin ko'y isa akong kakaibang bata,
sa isang banda, galit ako sa mga bata.
Galit ako sa mga bata. Tapos.
Pwedeng dahil sa bata pa ako, pero dahil rin sa una kong stand-up gig.
Ang unang stand-up gig ko ay para sa Samahan ng mga Kabataang may Allergy.
Pagpapakamatay iyon, tiyak ako.
Nagpupulong sila
at tinanong ang kaibigan ko kung pwede siyang magpatawa.
"May pulong kami, mga edad 18 hanggang 35.
Gusto sana naming may magpatawa."
Tinanong nila siya kung pwede siyang magpatawa nang 40 minuto.
Sabi niya, "Hindi ko pa nagawa iyon."
"Pero gustong subukan ng kaibigan ko. Pwede siguro kung tig-20 minuto kami."
Pumayag ako dito. Idagdag ko lang na ito ay sa Orebro.
Nakakabuwisit na lugar.
Sumulat ako ng pang-20 minutong sasabihin tungkol
sa kung gaano ako kagalit sa mga batang allergic.
'Yon na nga, sobrang saya ko sa una kong gig.
Nang palapit ako, nakakita ako ng 30 pares ng sapatos na pang-10 anyos.
Nakita ko sila at naisip ko, "Ano'ng nangyayari?"
'Yong kaibigan ko ay gumawa ng Swedish Eurovision na paligsahan,
kaya nang tumingin ako at nakitang palapit sa amin ang mga bata…
"Bilisan mo, taba!" "Ano ba'ng nangyayari dito?"
Nataranta ako, pakiramdam ko'y niloko ako.
Nasa camp kami para sa mga batang walang kaibigan.
Mga batang magsasabi ng, "Allergic ka rin ba sa mga bulaklak?" Naroon kami.
Naisip ko, "Nagsulat ako ng pang-20 minuto sa kung gaano ako kagalit sa kanila."
"Hindi ko ito kayang sabihin. Hindi."
Pero ginawa ko pa rin.
Umakyat ako sa entablado.
Ang una kong sinabi ay 'yong sa tingin ko, dapat mamatay ang allergy sa mani.
Nagsimulang umiyak si Felix sa unahan.
Tapos sabi ko, "Alam mo, kapag susubo ka ng titi…:
Hindi!
Hindi gano'n, Johanna! Sampung taon lang sila. Tanga ka ba?
Saka, kailangan naming magpalipas ng gabi doon.
Isipin mo ang lagay noong almusal. Hindi maganda.
Kaya 'di talaga ako mahilig sa mga bata. Idemanda niyo ako.
Na hindi maganda, kasi may dalawang anak ang kapatid ko.
Akala ko'y sapat na ang isa.
Pero nagpasya siyang umire pa nang isa.
Nababanggit iyon, mas gusto ko 'yong bago.
Anim na buwang gulang siya. 'Di nagsasalita. Matalino siya.
'Yong isa ay apat. 'Di siya nang-aasar… talaga.
Nagtititigan lang kami.
"Alis."
Baliw ang kapatid ko noong buntis siya.
Nilunok niya ang lahat ng pamahiin sa pagbubuntis.
Lalapit siya at sasabihing, "Johanna… Gumanda ako dahil sa pagbubuntis."
"Oo, nagpapawis ka.
Humuhulas ka, ibig kong sabihin…"
"Tingnan mo ang buhok ko, ang haba at makapal at makintab."
"Malangis iyan, Emelie.
Siyam na buwan ka nang 'di naliligo. Ano'ng sinasabi mo?"
"Tingnan mo, ang laki ng suso ko."
"Mukha ka gatasang baka."
Pero ngayo'y nais niyang isalba ang mundo. Gusto niyang maging bagong Greta.
Ibig kong sabihin, may mga pangarap at mithiin tayo, pero may hangganan iyon.
Sabi niya, sasali daw siya sa rehistro ng magdodonasyon.
Nakarehistro ba kayo sa pagdodonasyon? Pumalakpak kayo.
Kaunti lang sa inyo.
Umiiwas kayo ng tingin sa akin, ha… Tutugisin ko kayo.
-Ilang taon ka na? -23.
Ilang taon ka nang nakarehistro na magdodonasyon?
Tatlong taon. Bakit ka sumali?
'Di mo alam?
Mahusay.
Ano'ng sabi mo?
"Dapat lang."
Ganoon ba dapat magpasya sa lahat? "Dapat lang."
Isa iyong malaking desisyon na hayaan mong diktahan ka ng tao.
Dinukot ka rin ba? Para tayong…
Pareho.
Dahil ba sa konsensiya mo…?
Ano pa ang sinalihan mo?
WWF? Nagdodonasyon ka ng pera buwan-buwan?
Hindi. Halata naman.
Kay Bianca Ingrosso siguro.
CAIA?
Magaling. Salamat.
Salamat! Mabuti't nakasama namin kayo. 'Di ako nakarehistrong magdonasyon.
Sasabihin ko sa inyo kung bakit.
Nakita sa pagsasaliksik na 'yong taong tumanggap ng laman-loob mo
ay pwedeng mamana 'yong pangangailangan at emosyon ng nagdonasyon.
At ayaw kong ipakita ang ibang mga laman-loob ko. Seryoso.
Isipin mong makuha ang atay ko.
Yari ka na sa umpisa pa lang.
Iba na lang ang kunin mo. 'Yong kay Jockiboi.
Mayroon siya ng lahat ng gamutan at nailaglag niya ang anak niya sa hagdan…
'Di siya makapanonood ngayon. Ayos lang.
Nanghahabol siya ng multo o anoman.
'Di ko ipapakita sa iba ang mga laman-loob ko.
Siguro dahil ang dami kong kakaibang naiisip.
Wala nang dapat mag-isip na gaya ko. Heto ang halimbawa:
-Gusto mo ba ng seafood? -Oo!
Siyempre. Gusto ko ng seafood.
Pero parang anal sex ang pagkain ng seafood.
Hello?
Medyo mahirap gawin kaysa isipin.
Ang dami mong gagawin…
para sa kaunting ligaya. Ibig kong sabihin…
Mga babae lang ang pumapalakpak.
Mismo!
Tatayo lang ako sa gabi at…
"Pwede ba akong buwisitin ngayong gabi? Sulit ba?"
At ang baho ng kamay mo…
Gusto mo ng basang pamunas. Basang pamunas na amoy-limon.
Kung may amoy-limon akong basang pamunas, ayos lang sa akin.
Ilang pag-iisip na 'di dapat makamtan ng iba, o ito'y panganib sa lipunan.
May nakamamanghang pag-iisip ang mga tao, pero ako'y hindi.
Ang puso para sa akin ay… 'yong karot…
sa loob…
ng karot.
May karot kasi sa loob ng karot…
na sobrang sarap! Kakaiba talaga iyon,
Kagatin mo ang karot,
may maliit na tangkay doon.
Grabe iyon.
Ang tamis noon. Parang Kinder egg, grabe. Iyon ang pinakamahusay na konsepto.
'Yong karot sa loob ng karot ay parang mga lalaking tuli…
kung saan inalis ang pangit na bahagi…
pero pinanatili ang maganda.
Kapag sumiping ka sa lalaking tuli, hindi mo na kailangang…
hilahin iyon palabas, linisin at alisan ng dumi…
'Di mo na kailangang gawin iyon. Iyon ang pinakamagandang bagay.
'Di ko pwedeng idonasyon ang mga laman-loob ko. Ipinanganak ako noong '90.
Mukhang maraming ipinanganak nooong '90 dito.
Ayos iyan.
Tayong mga batang '90, tayo'y pinaka…
malala. Na inilagay dito sa planeta.
Sinasabi nating mga ipinanganak noong '90 na, "May French akong balkonahe."
At sasabihin nilang, "Malaking bintana iyan. Tumigil ka."
Iniisip ng mga batang '90 na si Malala ang nanay ni Simba. Ganoon tayo.
Naging influencer ang mga batang '90.
Ganoon tayo.
May mga influencer na tinatawag ang mga sarili nilang negosyante.
Tandaan niyo iyon.
Tinatawag nila ang mga sariling negosyante nang gumawa sila ng cover ng cellphone
na may Ideal of Sweden.
Marmol bawat isa noon. Ano ba.
Ano'ng sasagutin mo, 'yong Palmer murder o marmol na cover?
Ang tawaging negosyante ang sarili mo sa paggawa ng mga cover ng cellphone
na may Ideal of Sweden.
Parang sinabi mong ang nagtatrabaho sa Foodora ay nagtatrabahong may paikot.
Mataas ang tingin natin sa mga sarili natin.
May napanood akong palabas na "Catfish".
Tungkol ito sa mga taong matagal nang magkarelasyon pero hindi pa nagkikita.
May batang '90 sa palabas. May nobya siya sa loob ng sampung taon.
Ikakasal na sila pero hindi pa nagkikita.
Dalawang lalaki ang tutulong sa kanya para mahanap 'yong babae, para magkita sila.
Tinanong nila siya, "Bakit 'di pa kayo nagkikita?"
Sabi niya, "Abala kasi siya."
Grabeng reaksyon: Sa loob ng sampung taon?
Tiyak naman na may makapagbibigay ka ng kaunting oras, 'di ba?
Sabi nila, "Okey. Pero nagkausap na kayo sa telepono?"
Sabi niya, "Hindi, pero narinig ko na ang boses niya."
Sabi nila, "Ano'ng nangyayari?"
Sa huli, sabi nila, "Ipakita mo sa amin itong babaeng ito."
Sabi niya, "Hindi kayo maniniwala."
"Si Katy Perry." "A, ganoon pala."
Baka nga naman si Katy Perry. Hindi.
Ang taas ng tingin natin sa sarili natin. Kung 'di tayo influencer, iba ang gagawin.
May nakilala akong lalaki sa kasiyahan,
at nagsimula siyang magkuwento tungkol sa sarili niya.
'Di pa iyon nangyari.
Napag-usapan namin ang trabaho. Sabi ko, "Komedyante ako."
Sabi niya, "Kakaiba iyon."
Sabi ko, "Salamat."
Kaya tinanong ko siya kung ano'ng ginagawa niya.
Sabi niya, "Nagbi-beatbox ako."
"Ha? 'Di ko tinatanong ang hilig mo. Ano'ng trabaho mo?"
"Iyon ang trabaho ko."
"Okey, nagtatambol ka gamit ang bibig. Iyon ang trabaho mo."
Sabi niya, nakikipagkita siya sa "air coach" minsan sa isang linggo.
Dahil "mahalaga ang paghinga sa bagsak."
Walang nakaririnig ng pagbabago. Sa totoo lang.
Gusto niyang maging pinakamagaling sa mundo.
Dalawa lang ang gumagawa noon, hindi iyon mahirap. Sige lang.
Tapos sinabi niyang may ilalabas siyang demo.
"Gusto mo bang marinig?"
"Hindi."
Hindi ko sinabi iyon.
Sabi ko, "Wala akong headphones. Pasensya na."
Sabi niya, "Pwede kong gawin iyon nang live kung gusto mo."
Hay naku.
Kaya, tumunganga ako doon nang tatlong minuto,
humihiling na sana ay hikain siya.
Paano ka ba iindak sa pagbi-beatbox?
Nakatanga ako doon… "Dapat akong umindayog nang kaunti."
Umindayog ako nang kaunti. Naisip ko, "Magtataas ako ng kamay." Itinaas ko nga.
Naisip ko, "Masyado akong tahimik."
"Hindi ko kayang kumumpas, pero dapat may gawin ako." Kaya sabi ko, "Ayos."
"A-ha."
"Skrrt." Alam mo na.
'Di pa ako namutla nang ganoon sa buong buhay ko.
'Di pa ako nakaindak sa pagbi-beatbox.
Para kang nanonood ng pangangabayo.
Ano'ng dapat mong sabihin? "Ayos ang talon." 'Wag mo akong tanungin.
Para iyong pambibihag nang walang baril.
Parang kobrang lumalabas mula sa timba. Sa totoo lang.
Nakukuha niyo ba? May anak kang lalaki.
Isang araw ay umuwi siya at sinabing,
"Ma, ang tanging gusto ko sa kaarawan ko ay isang "air coach."
"Alam mo ba, David?"
"Bibigyan kita ng air riffle para pwede mong barilin ang sarili mo sa ulo."
Pero nagtalik kami.
Kaya, alam niyo na… Oo.
Pula ang mga kurtinang ito, 'di ba? Oo…
Medyo nahihirapan akong tingnan kayo sa mga mata.
Medyo nahihiya ako.
Pero ayos naman. Sinundan niya ako hanggang sa bahay, na magandang bagay.
Pumasok kami at ikinandado ko ang pinto.
Sabi ko, "Hindi ka aalis."
"Pwede mo akong i-beatbox hangga't gusto mo."
Magtatalik kami at, alam niyo na, may pangroromansa…
Dapat mong isubo ang titi.
May mga bagay na mas ikinasisiya ko, para lang malaman niyo…
pero tao lang ako, kaya ginawa ko.
Bale, lumuhod ako…
Wala akong titingnan sa inyo sa mata, ipinaaalam ko lang.
Pero lumuhod na ako at inihahanda ko ang sarili ko para…
maduwal at hindi makahinga…
mawasak ang lalamunan.
Handa na ako doon.
Kaya, naupo ako at…
hindi bagay 'yong "nagtrabaho".
Sinimulan ang kasiyahan. Mas ayos iyon. Sinimulan ko ang kasiyahan.
Ilang sandali pa, naramdaman kong may kamay…
sa…
Alam niyo na… sa aking…
ulo.
At nagsimula itong umindayog.
Gumaganito ako at gumaganito siya. Para iyong buhawi.
"Ano'ng nangyayari?!"
'Di ko masabing, "Igalang mo! Ang katawan ko!"
Naisip ko, "Magsasaya tayo dito sa ibaba."
Nagpatuloy iyon. Ilang sandali pa'y nakuha ko na ang ritmo.
Patugtugin ang "La Macarena". Magwala tayo!
Pero nahilo ako doon, alam niyo na. Sabi ko, "Saan ako napadpad?"
"Kasama ko na ba ang tunay kong mga magulang?" Naiisip ko iyon…
Maya-maya, naisip ko, "Kailangan kong malaman ang nangyayari sa ibaba."
Napagtanto kong nakaupo ako doon nang punong-puno ang bibig…
at minamasahe ang ulo.
Wala kami sa spa.
Kung sinalsal ko siya gamit ang kanang kamay,
mamasahihin ang kaliwang kamay ko.
'Yong 69… "Pwede mo bang masahihin ang paa ko?"
Tumatak ito sa akin.
Kaya ngayon, kapag nasa salon ako at sinimulan nilang hugasan ang buhok ko…
Pagkatapos, nalaman kong may chlamydia ako o UTI.
Iyon pala, pareho akong may ganoon.
Kinailangan kong kumuha ng pagsusuri sa chlamydia, ayoko kasi sa gynecologist.
Ayaw kong tingnan siya sa mata at sabihing nagpa-party ako. Ayaw ko.
Kaya nag-order ako ng pagsusuri sa chlamydia at nasa puting sobre iyon.
Isang pangsuri sa chlamydia at isang condom.
Walang nakasulat.
Grabe iyon.
"Heto na, pokpok." Iyon ay talagang…
Pero dahil tanga ako, natapon ko ang laman ng test tube.
Kaya 'di ko natapos ang pagsusuri. Kailangang umorder ng bago.
Pareho ulit: isang puting sobre, isang pangsuri ng chlamydia at tatlong condom.
Naisip niyo ba kung paano sila nagkuwentuhan? Hay naku.
Sa susunod, bibili ako ng dildo.
May nakasulat na, "Huwag kang tutulog-tulog."
Para iyong pagtitinda ng pang-Paskong magasin. Mas maraming benta, mas maganda.
Sa susunod, bibili ako ng "Satisfy Pro". Magiging maganda iyon.
Hindi maganda ang tiyempo.
Siyempre hindi ko alam kung tama ba ang tiyempo para makakuha ng chlamydia.
Nakakainis dahil nang mga panahong iyon ay pupunta ako sa Costa Rica…
para mag-aral mag-surf.
Naging sobrang abala ko sa trabaho. Talagang pagod ako.
Kailangan kong kumalma, hanapin ang sarili ko, at gayon pa.
Ang biyahe pa-Costa Rica ay 34 na oras.
Sa London pa lang ay wala na ang kalma.
Nang dumating ako, naka-shorts at tank top ang mga babae.
Nagmimiryenda sila ng muesli.
"Mahusay. May dalawang minuto ako para mabawasan ng 40 kg. Magiging ayos ito."
Ang una nilang tanong ay, "Nag-surf ka na ba dati?"
"Ano sa palagay mo? Mukha akong lumba-lumba. Tanga ka ba?"
Sa unang araw, gumising kami ng ika-5:30 ng umaga para mag-yoga.
Ang yoga para sa akin ay pagtulog,
magsindi ng kandila at mag-juggle ng mga mangga.
Kailangan naming tumiwarik, 'yong plank na nasa itaas ang puwit mo,
nang 45 minuto, at huminga.
Masasabi ko sa inyong kinakapos ako ng hangin.
May garantiya ng surf.
"May 100% tsansa na matututo kayong mag-surf."
Nasa website iyon.
"May 100% tsansa na matututo kayong mag-surf."
Kailangan nilang baguhin iyon sa 99%.
Ang mga surfer ang pinakamalalang nakilala ko.
Babangon sila sa umaga… "Ngayon ay nakapag-berdeng alon ako."
"At nakapag-ecstasy ako. Manahimik ka."
Nakakabuwisit iyon.
Pumunta ako doon para hanapin ang sarili. Wala akong alam kung nasaan ako.
Nang makauwi ako, sabi ko, "Ano na'ng gagawin ko? Magbasa ng horoscope?"
May nagbabasa ba ng horoscope dito? Pumalakpak kayo.
'Yon. 3,000 mga baliw.
Salamat sa pagpunta.
Nagbabasa rin ako ng horoscope.
Kasama niyo ako. Pero 'di ko alam kung gusto niyo sa kategorya ko.
Gusto ko ang mga horoscope. Gusto ko 'yong ideya na may magandang mangyayari.
May isang taong napatalsik.
Gusto ko ang mga horoscope, pero hindi kapag tungkol sa mga planeta at iba pa.
Wala akong pakialam. Gusto kong malaman kung, una, may nagkakagusto ba sa akin?
Pangalawa, yayaman ba ako?
Pangatlo, mahahanap ba ako ng tunay kong mga magulang?
Iyon lang ang mga gusto kong malaman.
Pumunta ako sa manghuhula ilang buwan na'ng nakaraan.
Pagdating ko, ang una niyang sinabi sa akin ay…
"Nakikita ko… nakaupo ka sa loob ng bahay… walang kasama.
"Okey. Ayos ito.
Nagbayad ako para sa isang oras. Magiging masaya ito."
"Hindi. Magugustuhan mo ito."
"Wala naman akong magagawa, 'di ba?"
Tapos napunta kami sa bahaging kailangang ang tanong ko'y masasagot ng oo o hindi.
Kaya niyang kumausap ng mga anghel, o anomang sinabi niya.
Ang dali naman.
'Di ko tiyak kung pwede ang Wi-Fi na tawag doon, pero kung naniniwala siya, sige.
Sabi niya, "Magtanong ka na ang sagot ay oo o hindi at sasagutin ko."
Sineryoso ko iyon. "Okey, magtatanong ako ng mga gusto kong magkaroon ng kasagutan."
Kaya sinabi ko, "Magiging pulis ba ako?"
Naglabas siya ng mga tarot card. "Maglalaro ba tayo ng Uno?"
Sabi niya, "Ilalatag ko ang mga baraha."
"Kung may 13 baraha, ang ibig sabihin ay hindi."
"Kung mababa sa 13, ibig sabihin ay oo."
"Okey, bahala ka. Sige lang. Gawin mo na."
Inilatag niya ang mga baraha at sinabing, "Hmm."
"Oo. May 13 baraha…
kaya ang ibig sabihin ay hindi."
"Nakita kitang binibilang sila. Hindi ako tanga!"
Tapos sinabi niya sa akin, "Maling lalaki ang idine-date mo."
"Salamat, alam ko! Nakipag-date ako sa lalaking nakatira sa trailer. Pakiusap…"
Totoo iyon. Nakipag-date ako sa lalaking nakatira sa trailer.
Ito'y noong nakatira ako sa Vasteras, sa probinsiya namin.
Nasa bar ako noon. Lumapit siya sa akin at sinabing,
"Gusto mong bumalik sa bahay ko?"
Naisip ko, "Ayaw ko nang tanungin ulit ako nang ganyan."
"Kaya heto ako, sumasang-ayon sa buhay."
Kaya, sumakay kami sa bus.
Bilang 309 patungong Hoganas, 'di ko pa narinig ang lugar na iyon.
Bumiyahe kami ng 20 minuto, 30 minuto…
Kung may iimbitahan kang bumalik sa bahay mo, dapat ay sa siyudad ka nakatira.
'Di mo dapat asahan na tatawid ako ng hangganan. Ayaw ko ng ganoon.
Nasa bus kami. Pagkalipas ng 45 minuto, narating namin ang daan. Madilim.
Sabi niya, "Bababa na tayo dito."
"Sigurado ka?"
"Oo. Baba na."
"Okey, ayos. Madudukot na naman ako. Ang galing naman."
-Mahal kita! -Salamat.
Siya siguro iyon.
Salamat sa pagpunta.
Bumaba na kami sa bus. Napagtanto kong wala nang saysay
kahit subukan kong tumakbo palayo sa kanya.
Alam niyo ba kung gaano ako kabilis tumakbo?
Kasing-bilis ako ng kabayo. Sa totoo lang.
Sobrang dilim. Wala kaming makita.
Naglabas siya ng lente mula sa bulsa niya.
Nagdala siya ng lente sa bar!
Pangit na katangian iyon.
Para kaming magkasintahang bulag doon. "Ano'ng nangyayari?"
Pumunta kami sa paradahan ng trailer.
Sabi niya, "Dito ko nakatira."
Okey…
"Siguro, dapat ay sinabi mo iyan kanina."
Pero nagpatuloy kami sa pagkikita, kakaiba rin talaga.
Pero medyo mahirap sabihin sa magulang ko kung saan siyan nakatira.
May kung ano doon… "Hindi ko pa pwedeng sabihin sa kanila."
Isang gabi, tinanong ako ng magulang ko kung ano'ng ginagawa ko.
Sabi ko, "Pupunta ko kina Felix."
"Sa baryo nakatira si Felix, 'di ba?"
"Medyo. Medyo mas malayo pa."
"Gusto mong magpahatid?"
"Huwag na! Magbu-bus ako pa-Hoganas."
"Ayos lang ako." "Sa villa ba siya nakatira, o…?"
"Hindi iyon villa… May isang palapag lang."
"Okey, isang bungalow?" "Hindi ko masasabi na…"
"Okey, isang row house?"
"Masasabi mong may magkakahilerang bahay."
"Kung gayo'y apartment? Ano ba…?
"Isang apartment na may gulong, ano ba'ng masasabi ko?"
"Nakikipag-date sa taong walang tirahan. Binabati kita."
Ang daming pangit na katangian ng lalaking ito. Gusto niya rin ng rosehip soup.
Bakit hindi ka pa makipaghiwalay? Ano ba?
Isang gabi, papunta ako sa bahay niya at nag-teks siya sa akin,
"Johanna, pwede bang…
…bihan mo ako ng rosehip soup sa daan?
"Siyempre bibilhan kita ng rosehip soup!"
'Di talaga ko pumupunta sa mismong bilihan ng pagkain maliban nang kabisado ko ito,
kasi hindi ko mahanap ang mga bagay.
'Yong mga nagtatrabaho doon ay masyadong nakatuon sa atin, na gusto lang mamili.
Pero biglaan ito
na papasok ako at 'di ko alam kung nasaan ang sabaw.
Wala akong alam. Mainit ba iyon o malamig?
Kasama ba iyon ng mga gatas, o gulaman?
Naloka ako kahahanap, pero 'di ko makita. Okey, magtatanong na ako.
Kailangan ko lang magtanong.
Nakakita ako ng tindera.
Pinuntahan ko siya at sinabing, "Bakit, kumusta."
Hindi talaga ganoon ang sinabi ko. Bakit ko sasabihin iyon?
Ang sinabi ko yata ay, "Hello." "Hi."
Sumagot siya, "Hello."
Hindi talaga ganitong kahaba ang usapan.
Sabi ko, "Pwedeng magtanong?"
Sabi niya, "Oo naman, magtanong ka lang."
Sa wakas ay nasabi kong, "Itatanong ko lang…"
"Nasaan 'yong rosehip soup? At 'di mo ako kailangang sundan!"
Tapos siya… "Tama! Tara doon sa rosehip soup!"
Lakad ng kahihiyan iyon sa tindahan.
"Bakit mo ginagawa ito?!" Gusto nila akong dalhin sa Narnia."
Tanga ka ba? Sabihin mo na lang kung anong pasilyo! Ang yabang noon.
At ayaw ko rin namang pumunta sa Systembolaget.
Nakakabuwisit iyon. Gusto ko lang namang may magbigay sa akin ng alak. Iyon lang.
Pero maghahapunan ako, malamang na kasama itong lalaking taga-trailer.
At kapag naging 20 ka na,
kailangan mong magdala ng bulaklak o bino o mga ganoon.
Wala akong alam sa mga bino, pero sige, bibili ako.
Pumunta ako sa patasan ng bino. Tiningnan ko ang mga pulang bino at mga tatak nito,
at kung anong bote ang pinakamahal. Iyon lang ang tinitingnan ko.
Tinitingnan ko ang isang bote ng bino nang tinabihan ako ng isang babae.
Sabi niya… "Tinitingnan ko iyang bino na 'yan."
"Talaga?"
"Alam mo ba kung masarap iyan sa karne?"
Wala akong alam. Red Bull at Vodka ang iniinom ko 'pag Sabado't Linggo.
Para bang nagtanong si Penny Parnevik sa magulang niya tungkol sa birth control.
May 15 milyon siyang mga kapatid.
Matagal na rin akong single.
Ngayon, suwerteng nakahanap ako ng lalaki.
Salamat naman.
Malapit niya na akong iwan pero ayos lang.
Ayos lang ako.
Matagal na akong single.
Pangit akong makipag-date. May Tinder ba kayo?
'Di ganoong karami sa sampung libo.
Kapag nalaman kong may Tinder kayo, isa-isa ko kayong papatayin.
Walang may gustong aminin iyon, at parang biglang naging malala itong aaminin ko.
May Tinder Gold ako.
Panunuya iyon. Narinig ko iyon.
Sa Tinder Gold, pwede mong makita kung sino ang nag-like sa'yo,
kaya makakapamili ka. At pwede kang mag-abroad.
Sa app lang, hindi bilang eskort.
Ang bayad sa Tinder Gold ay 200 kronor kada buwan.
Mas mahal pa sa kuryente.
Pwede akong makapagligtas ng tatlong bata kada buwan, batay sa Unicef.
Hindi iyon para sa akin.
Ang dahilan kung bakit ako nag-Tinder Gold ay para makatipid ako ng maraming oras.
Tama, makatid ng oras sa pagsuyod sa Australia.
Pero simula nang makipag-date ako sa kasalukuyan kong nobyo, nakakabaliw iyon.
Nababaliw talaga ako kapag nakikipag-date.
Kapag 'di siya nag-reply sa loob ng sampung minuto…
'di na ako makausap.
Talagang 'di ako makausap. Tatayo lang ako kasama ang kaibigan ko, tapos parang…
"Okey."
"Okey!"
"Oo na!"
"Tapos na. Iyon na ang katapusan. Hay naku."
At sasabihin ng kaibigan ko, "Heto na naman po tayo."
At sasabihin niya, "Johanna, nag-usap na ba kayo ngayon, o…?"
Ako naman ay, "Oo, nag-usap na kami."
"Nag-uusap kayo?" "Hindi. Oo, pero ngayon, hindi."
"Okey, kung nag-usap kayo ngayon, alam mo siguro ang ginagawa niya."
"Oo."
"Nasa punerarya siya."
"Nasa punerarya siya. Patay na si Felicia."
"At siya ang una doon. Nagdala siya ng bulaklak para sa kanya."
"Bibili ba siya ng bulaklak para sa akin? Hindi. Pero para kay Felicia, oo."
"Tinitira niya siya ngayon.
Tinitira niya siya sa kabaong. Alam ko iyon."
Mapapa-"Hmm" ang mga kaibigan ko.
"Palagay ko'y 'di mo malalaman kung gusto niyang tumira ng mga bangkay."
"Malay mo."
"Titirahin ko si Micke patay man o buhay. Walang ipinagkaiba iyon sa akin."
Salamat, ang babait niyo.
Bago ko nakilala ang nobyo ko,
lagi kong naiisip kung paano kaya 'pag nakipagtalik sa may hika.
Laging hinihika ang mga tao hanggang sa makipagtalik sila.
Wala ka pang narinig na, "May hika ako,
kaya dala ko ang inhaler ko."
Wala pa kayong narinig na ganoon.
'Di ko alam na may hika ang nobyo ko,
pero kung makikipagtalik ka sa taong gusto mo,
gusto mong maging maayos iyon.
Bigay-todo ako. Inahitan ko ang buong katawan ko.
Nagpakinis ako. Ilang linggo ako kumain ng pinya.
Tumakbo ako sa botika at nakahanap… Bale, hindi naman ako tumakbo.
Naglakad ako papuntang botika at nakahanap ng tinatawag na pampabango ng perlas.
Hindi, ang tawag doon ay intimate spray.
Bumili ako ng ilang bote.
Ginamit ko ang una. "Hindi, kukunin ko rin ang ikalawa.
Kunin ko na nga rin itong ikatlo."
Pero ang hindi ko alam, ang mga taong may hika ay…
nahihirapan sa mga amoy…
at mga pabango, at kagaya noon.
Kaya siya ay…
bumagsak sa harapan ko,
at bigla kong naramdaman kung paano siya nanginig.
Na iyon ang pinakamasarap na naramdaman ko sa buong buhay ko.
Alam niyo 'yong air pressure vibrator? Naisip ko, "Pinag-aralan niya ito."
"Natutunan niyang gawin gamit ang bibig niya. Ayos 'to."
Kaya hinayaan ko siyang magpatuloy hanggang magsimula siyang umubo.
Na pinakamasarap din na naranasan ko sa buhay ko.
Mga pare, kung 'di pa kayo nakaubo sa mga puke ng nobya niyo, gawin niyo pag-uwi.
'Yong Corona ang pinakamagandang nangyari sa akin.
Noong unang pagkalat ng Corona, naroon kaagad ako.
Kapag may umuubo sa bus, "Sasama ka sa akin pauwi."
Si Anders Tegnell, "Ang lahat ay dapat magpabakuna."
"Galit na galit 'to sa mga babae."
Naisip ko rin na 'di ako silahis dahil mayroon akong phobia,
ang tawag dito ay trypophobia. Ito'y phobia kung saan takot ka sa mga butas.
Ayaw ko sa mga butas.
Para kasing may kung anong lalabas doon.
Parang 'yong pulis TikTok.
Parang kapag nakita ko ang butas ng babae, ako ay mapapa-"Hindi!"
Matatakot niya ako gamit ang puke niya.
"Kapag 'di mo itinapon ang basura, alam mo na ang mangyayari."
Ayaw ko ng mga butas, lahat ng uri ng butas.
Umuwi ako sa bahay para sabihin sa nanay at kapatid ko.
Seryosong usapan iyon. "Maupo kayo. May sasabihin ako."
Talagang nag-aalala sila. Sabi ko, "Okey. Bale…"
"May trypophobia ako."
"At ang hirap talaga nito para sa akin."
At sabi ng kapatid ko, "Johanna."
"May trypophobia rin ako."
"Mukhang nasa lahi natin iyon."
"Taga-Portugal ako, kaya, wala akong alam tungkol diyan."
Salamat! Salamat, Avicii Arena. Salamat sa pagpunta!
Kahanga-hanga kayo!
Salamat!
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Anne Barzaga