Downloaded from YTS.MX
NETFLIX – PROGRAM KOMEDIOWY
Official YIFY movies site: YTS.MX
Cześć!
Dzięki! Jesteście kochani.
Kurczę, dużo was tu.
Ja cię kręcę.
W sumie nie spieszyło nam się z występem.
Musieliśmy go przełożyć kilka razy.
To też nie najmniejsza sala.
Kurde, fajnie tu być. Tej jesieni sporo występuję.
Byłam w miastach takich jak Falun,
Kristianstad,
Borås.
Można powiedzieć, że ja i Borås się nie polubiliśmy.
Dobrze być znowu w Sztokholmie. Na Avicii Arenie!
Łał.
Musieliśmy przełożyć parę razy ten występ.
Ze względu na trwającą pandemię.
Coś pięknego, nie?
Nie będę nawijać o pandemii, ale większość miejsc była zamknięta.
Restauracje pozamykane, kluby komediowe pozamykane.
Prawie wszystko pozamykali, oprócz Spy Baru.
Do nich można było się wślizgnąć.
Wykorzystałam sytuację na maksa, że się tak wyrażę.
Nawalona jak szpadel paradowałam z wiaderkiem na głowie,
a ktoś to nagrał.
JEST ZAJEBIŚCIE
Nagranie pojawiło się w mediach.
Zostałam twarzą pandemicznego imprezowania.
Tylko mi się za to oberwało, nikomu więcej.
Menedżment dzwoni: „Tylko nie mów o tym w podcaście”.
Zatem o tym wspomniałam.
Kojarzycie tę konferencję prasową Stefana Löfvena
pod tytułem „Koniec z imprezami”?
To o mnie.
Po prostu powiedz, że to o mnie, Stefan.
Nie chcemy, żeby premier nas oglądał w takim stanie.
Wolimy, żeby widział, jak odbieramy Pokojową Nagrodę Nobla.
Ale nie, on patrzy, jak pluję na obostrzenia.
Tak że imprezowanie, moje jedyne hobby, poszło z dymem.
Nie wiedziałam co robić.
Musiałam znaleźć nową pasję. Ale jaką? Czym się zająć?
Ludzie sobie poradzili i poznajdowali zajęcia.
Niektórzy zaczęli grać w padla, a inni robili sobie dzieci.
Myślałam: „Co robić, do licha?”.
Ostatecznie wylądowałam na scenie…
wystrojona w kostium smoka.
Zdecydowanie nie zasługuję na brawa.
Jeśli ktoś nie wie, o co chodzi,
a mam nadzieję, że są tacy,
to byłam w programie Masked Singer.
Dzięki.
Bez wątpienia najgorsza rzecz, jaką w życiu zrobiłam.
Nigdy się na to nie pisałam.
Spotkałam producentkę, a ona rzuciła: „Nie pamiętam, żebyś się zgadzała”.
„No nie!”.
„Bo się nie zgodziłam! Po prostu nagle tam byłam”.
Najgorsze, co mnie spotkało,
ale nigdy nie czułam się tak szczupła, jak wtedy, gdy mylono mnie z Anją Pärson.
„Zajebioza!”. Spojrzałam w lustro…
„Trochę mi się schudło”.
Ja i Anja
to jak Leif GW Persson i przespana noc.
Nie ma na to szans.
Biedna Anja.
Dostała komentarz na Instagramie:
„To ty jesteś tym smokiem z programu”.
Po scenie pląsa jebany hefalump.
Mylić mnie z Anją,
to jak gadanie, że kogoś atutem jest uprzejmość.
Ona czuje się przez to okropnie.
To było koszmarne. Najgorsza rzecz w życiu.
Ale wydaje mi się, że zrobiłam to przez mały kryzys tożsamości.
Prawdopodobnie zostałam uprowadzona.
Nietypowa reakcja.
Wygląda na to, że moi rodzice mnie porwali.
Parę lat temu moja znajoma dostała receptę na nowy lek,
więc chciała sprawdzić swoją dokumentację medyczną.
Byłam w szpitalu za dzieciaka. Jestem alergiczką i biorę leki.
Jestem pewna, że widnieję w aktach medycznych.
Dla jaj chciałam rzucić na nie okiem.
Loguję się na konto pacjenta, a tam zupełnie pusto.
Zero jakichkolwiek informacji. Coś mi tu śmierdzi.
Dzwonię do mamy. Ja już tej wiedźmie pokażę.
Odbiera: „Hej, kochanie. Co słychać?”.
„Dzień dobry…
Anette.
Mam nadzieję, że wszystko gra.
Jedno małe pytanko…
Gdzie się podziewa moja dokumentacja medyczna?”.
Moja mama pracuje w służbie zdrowia,
więc odpowiedziała, że muszę wypełnić odpowiedni wniosek.
Uwierzyłam jej i zadzwoniłam na infolinię.
Odebrała przemiła Birgitta,
od razu zaczęłyśmy się dogadywać. Coś niesamowitego.
W końcu mówię: „Ej, Birgitta…
Nie uważasz, że powinnam po prostu dostać te akta?”.
Ona na to: „Oczywiście, powinnaś je mieć”.
Podałam jej mój osobisty numer identyfikacyjny,
a w słuchawce nagle cisza.
Pytam: „Halo? Birgitta? Jesteś tam jeszcze?”.
W końcu mówi: „Johanna, wybacz, ale nie masz żadnych akt”.
„Birgitto moja kochana,
zadzwoń do Leny ze szpitala w Västerås. Na sto procent tam byłam”.
„Nic nie mogę zrobić”.
I się rozłącza.
Wtedy zaczęłam pracować dla Służby Bezpieczeństwa.
Śledztwo w toku.
Zaczęłam wydzwaniać po rodzinie, najpierw babcia.
„Pamiętasz, jak byłam w szpitalu?”.
A ona mówi, że ja nigdy nie byłam w szpitalu.
Przepraszam bardzo, ta sucz
pamięta, kiedy moją siostrę szczepili przeciw tężcowi,
ale jak ja trafiam do szpitala, to nagle ma alzheimera.
Dzwonię do taty i pytam, czy pamięta, jak byłam w szpitalu.
„Johanna, musiało ci się przyśnić”.
„Nie przyśniło, dawałeś mi słodycze.
Mam nadzieję, że to byłeś ty, a nie jakiś stary zwyrol”.
Nagle dostaję wiadomość od wujka. „Przestań węszyć”.
Teraz z pewnością zacznę węszyć jeszcze bardziej.
Chodzi o to, że spędziłam w szpitalu całe życie.
Nie dosłownie, ale często tam bywałam.
Nawet teraz jestem w szpitalu, po występie wracam na salę.
Mam kroplówkę za kulisami.
Byłam w szpitalu dość częstym bywalcem.
Od zawsze mam uczulenie na pomidory,
ale nikt w domu nie chciał o tym gadać.
Pytałam rodziców: „Od kiedy mam to uczulenie?”.
„No wiesz…”.
Totalnie świrowali.
Pamiętam wakacje w Portugalii.
Jadłam tam pomidory.
Duże portugalskie pomidory, pomidorówkę, keczup…
Świetnie to pamiętam. Ale po wycieczce wszystko się rozmazuje,
jeśli chodzi o pomidory.
A to oznacza jedno.
Przed wami…
stoi nie kto inny, jak
Madeleine McCann.
Jestem Madeleine McCann!
Trochę ją przypominam.
Robiłam przed lustrem tę samą minę.
Ojejku!
Oj, ojej!
To ja, do cholery!
Powtarzam to od zeszłej jesieni, ale policja jeszcze mnie nie zgarnęła.
Coś ze mną jest nie tak.
Coś nie gra, ale nie wiem co.
Dobra, już czaję. Mam lustro, nie martwcie się.
Zawsze byłam dziwnym dzieciakiem.
Moim wymarzonym zwierzątkiem była rybka.
Zwykła rybka. To nawet gorsze niż patyczaki.
Kto by chciał rybkę? Ja miałam trzy. Byłam wniebowzięta.
Nadałam im wszystkim imiona.
Przechwalałam się w szkole. Mówiłam:
„Mam rybkę”.
„A my godność człowieka. Zjeżdżaj”.
Kiedy wróciłam do domu, moje rybki leżały na podłodze.
Wyskoczyły z akwarium.
Ale mama, jak to mamy mają… To znaczy, „mama”.
Kupiłyśmy trzy nowe rybki. Do licha z tamtymi.
Cieszę się. Chwalę się w szkole.
Dostaję kamieniem, już nie pamiętam dokładnie.
Wracam ze szkoły.
Powtórka z rozrywki. Trzy rybki leżą na podłodze.
Sześć ryb targnęło się na swoje życie.
Mordercy i psychopaci
już za młodu torturują zwierzęta
i doprowadzają do ich śmierci.
Wykrzykiwałam pod więzieniem dla kobiet:
„Wpuśćcie mnie!
Jestem jedną z was”.
Będę kolejną sławną morderczynią.
Mój przyjaciel dostał rybkę na osiemnastkę.
Nie był zbyt lubiany.
Nie jest ze stolicy, więc gdy jechał do rodziców,
spytał mnie: „Johanna, mogłabyś…
popilnować moją rybkę?”.
Nie wiedział o mojej rybnej przeszłości,
a ja nie zamierzałam go oświecić.
Na cholerę? Zresztą to żadna filozofia.
„Tylko ją karm. Nie musisz z nią siedzieć”.
„Dla mnie żaden problem”.
Wzięłam chorobowe na tydzień
i siedziałam z rybką. Pilnowałam jej, gadałam do niej.
„Proszę, nie skacz. Nie wyskakuj, błagam”.
Rybka przeżyła. Najszczęśliwszy dzień mojego życia.
Zadzwoniłam do mamy.
Dziękuję.
Łał.
Nisko ustawiliście poprzeczkę.
Macie mnie za ofermę?
Dzwonię do mamy i mówię, że ryba przeżyła.
„Może to nie we mnie leży problem. Ta rybka jest cała i zdrowa”.
Matula odpowiada: „To świetnie, dobrze to słyszeć,
ale jest coś, o czym musisz wiedzieć”.
Po czym kontynuuje:
„Twoje rybki nie popełniały samobójstw.
Kot je mordował”.
„Uznałaś, że lepiej kłamać o samobójstwach niż wsypać kota.
Porąbało cię?”. Od tamtej pory gardzę kotami.
Właśnie przez takich ludzi nie mogli znaleźć mordercy Palmego.
Lata kłamstw!
Brzmię jak wariatka.
Albo mnie w końcu zamkną za kratkami, albo ja będę zamykać innych.
Takie mam opcje.
Konserwatyści chcą zwiększyć liczbę policjantów o trzy tysiące.
Zgoda. Zatrudniamy trzy tysiące nowych, ale starych musimy zwolnić.
Widzieliście naszych gliniarzy?
Nasi stróże prawa wydurniają się na TikToku.
POLICJA
Ten gość swobodnie przemierza nasze ulice.
Przeżyłam śmierć kliniczną po zobaczeniu tego filmiku.
Pomyślałam: „To tylko jeden filmik. Pewnie się chłop nudził na przerwie”.
Tego jest więcej.
Patrzcie na tę gębę.
Gorzej mu?
Prędzej zaufałabym kryminaliście niż temu pieprzonemu kretynowi.
Wzywacie policję, a przyjeżdża ten typ.
„Najpierw szybki TikToczek”.
Niech się zatańcuje na śmierć.
Kocham seriale kryminalne, na przykład Beck. Znacie to?
Dobrze!
Oglądałam to, jak byłam mała.
Nawet mój tata ze mną oglądał.
Wtedy nie puszczał rzeczy w stylu
odcinka o dziewczynce w piwnicy.
„Gunvald byłby niezły w łóżku”.
Nie wiem, co puszczali mi prawdziwi rodzice, ale…
Wszyscy moi znajomi oglądali Disneya i inne bzdety. Ja nie.
Widziałam Arielkę.
To fakt.
Ale tylko dlatego, że bardzo polubiłam Urszulę.
Ona jedyna ogarnęła, że Arielka to suka.
To dopiero była baba z charakterem.
Kocham też Mikaela Persbrandta.
Serio.
Kiedyś zostanie moim mężem.
Naprawdę. On też to wie.
Podczas wywiadów nie opowiadam o niczym innym.
Teraz jego dane osobowe są chronione. Szkoda.
Tak samo adres, więc go nie odwiedzę.
Od zawsze go uwielbiałam.
Kiedyś w szkole musieliśmy narysować swojego idola.
Wszyscy moi koledzy rysowali Marcoolia albo Michaela Jacksona.
Ja wybrałam Mikaela P.
Jeszcze nigdy w życiu tak się nie starałam, jak wtedy.
Siedziałam skupiona i rysowałam.
Nauczycielka chodziła i patrzyła na nasze dzieła.
Ktoś narysował E-Type’a.
Czemu akurat on?
Wątpliwy idol.
Babka podchodzi do mnie i mówi:
„Johanna,
co to jest?”.
A ja na to:
„To Mikael P.
Ładnie mu bez ubrań”.
Nikt normalny nie rysuje nagiego faceta w drugiej klasie.
Nie byłam normalna.
W latach szkolnych byłam gorsza niż nadpobudliwy dzieciak.
Wszyscy mieliśmy takiego smyka w klasie.
Ja byłam jeszcze gorsza.
Myślałam ostatnio o przedmiotach szkolnych.
Na przykład o zajęciach z gospodarstwa domowego.
Tylko się tam jadło, nic więcej. Uczyła nas pewna Lisbeth.
Nosiła klapki, książkę kucharską pod pachą
i biegała od klasy do klasy.
Za złe zachowanie na jej zajęciach nie było żadnych konsekwencji.
Jakbym spaliła bułeczki, to Lisbeth by powiedziała:
„Następnym razem piecz je tylko przez dziesięć minut”.
„Dobra”.
Jeśli zepsułabym kuchenkę, to Lisbeth by poradziła:
„Musisz zadzwonić po woźnego”.
Nawet jakbym puściła całą klasę z dymem,
to Lisbeth by się cieszyła, że strażacy przyjechali.
Okropne zachowanie uchodziło nam płazem,
ale jeśli ktoś zacząłby myć naczynia pod bieżącą wodą…
Rozpętałaby piekło na ziemi!
Od razu dzwoniłaby po opiekę społeczną. Święta z dala od domu gwarantowane.
Przez to, że sama byłam cudakiem za młodu,
teraz nie przepadam za dziećmi.
Nienawidzę ich. Tyle.
Dlatego, że sama byłam cudakiem, ale też przez mój pierwszy stand-up.
Występowałam dla Stowarzyszenia Młodych Alergików.
To było towarzyskie samobójstwo.
Organizowali konferencję
i poprosili mojego kolegę, żeby dla nich wystąpił.
„Na konferencji będą ludzie w wieku od 18 do 35 lat,
przydałby nam się komik”.
Stand-up miał trwać 40 minut.
Powiedział: „Nigdy tego nie robiłem,
ale moja znajoma chciałaby spróbować. Możemy podzielić ten czas na pół”.
Zgodziłam się. Dodam tylko, że to było w Örebro.
Dziura zabita dechami.
Udało mi się napisać 20-minutowy skecz o tym,
jak bardzo nienawidzę alergików.
Byłam zadowolona z mojego materiału.
Wychodzę na scenę i widzę bandę dziesięciolatków.
Próbuję ogarnąć, o co tu chodzi.
Mój znajomy występował na Eurowizji,
więc banda kurdupli się na nas rzuciła.
Jeden krzyczy: „Z drogi, grubasie!”.
Wyrolowali mnie.
Jesteśmy na obozie dla dzieci bez przyjaciół.
Takich, które pytają: „Ty też masz uczulenie na kwiaty?”.
Napisałam 20-minutowy skecz o tym, jak bardzo tych smarkaczy nienawidzę.
Zwyczajnie nie mogłam z tym wystąpić,
ale i tak to zrobiłam.
Wychodzę na scenę,
mówię, że uczuleni na orzechy powinni umrzeć.
Felix w pierwszym rzędzie zaczyna beczeć.
Potem mówię: „Kiedy robicie loda…”.
Nie!
Nie robią, Johanna! Mają dziesięć lat. Zgłupiałaś?
W dodatku musieliśmy tam zostać na noc.
Wyobraźcie sobie atmosferę przy śniadaniu.
Bachory to nie moja bajka. Trudno.
Moja siostra ma dwoje dzieci.
Myślałam, że jedno jej wystarczy,
ale ona zechciała wyprodukować kolejne.
Wolę to nowe dziecko.
Ma sześć lat, jeszcze nie mówi. To mi się podoba.
Drugie ma cztery lata. W ogóle nie łapie ironii.
Stoimy i się na siebie gapimy.
„Rusz się”.
Mojej siostrze odbiło w ciąży.
Łykała wszystkie mity ciążowe.
Mówiła: „Johanna, patrz, dzięki ciąży aż świecę”.
„Bo się pocisz.
Widzę, jak z ciebie kapie”.
„Zobacz moje włosy, są takie grube i błyszczące”.
„Są tłuste, Emelie.
Nie myłaś się od dziewięciu miesięcy. Co ty wymyślasz?”.
„Nawet cycki mi urosły”.
„Wyglądasz jak krasula”.
Teraz siostra chce ocalić świat. Pragnie być nową Gretą Thunberg.
Wszyscy mamy jakieś marzenia, ale gdzieś są jednak granice.
Zaczęła gadać, że chce się wpisać do rejestru dawców.
Są tu jacyś dawcy? Proszę o brawa.
Trochę was jest.
Widzę, że uciekasz wzrokiem. Już do ciebie idę.
- Ile masz lat? - 23.
Jak długo już jesteś dawcą?
Trzy lata. Czemu to robisz?
Nie wiesz?
Świetnie.
Co powiedziałaś?
„Bo tak wypada”.
Tak podejmujesz wszystkie decyzje? „Bo wypada?”.
Pozwolić się pokroić to dość poważna sprawa.
Ciebie też porwali? Bo tak jakby…
Mamy coś wspólnego.
Czyli to głównie ze względu na twoje sumienie?
Na co jeszcze się zapisałaś?
WWF? Wpłacasz na nich datki co miesiąc?
Wcale nie. To widać.
Prędzej na influencerów.
Na CAIA?
Super, dzięki.
Dobrze, że jesteście. Ja nie należę do dawców.
Już tłumaczę dlaczego.
Badania pokazują, że osoba, która otrzymała twój narząd,
może też przejąć twoje potrzeby i emocje.
A ja nikogo nie skażę na moje.
Dostać moją wątrobę?
Przesrane od samego początku.
Albo na przykład Jockiboi.
Typ ma wszystkie możliwe choroby i zrzucił dziecko ze schodów.
Na szczęście nie będzie dzisiaj tego oglądał.
Pewnie poluje na duchy.
Nie zostanę dawcą,
bo mam głupkowate myśli.
Nikt nie powinien tak cierpieć.
- Lubicie owoce morza? - Tak!
Ja też uwielbiam.
Jedzenie owoców morza to prawie jak seks analny.
Halo?
Moim zdaniem trzeba się przy tym dużo nagimnastykować.
Mnóstwo wysiłku,
a mało przyjemności.
Same kobiety klaszczą.
Dokładnie!
Sterczę wieczorem i myślę:
„Fatygować się? To jest tego warte?”.
I dłonie potem tak capią…
Wtedy marzę o mokrej chusteczce. Najlepiej o cytrynowym zapachu.
Jakbym taką miała, to bym się na to porwała.
Nikt nie powinien tak rozmyślać, bo to zagrożenie dla społeczeństwa.
Ludzie mają niezwykłe umysły, ale ja nie.
Moje myśli zajmuje marchewka…
schowana wewnątrz…
innej marchewki.
Marchewka wewnątrz marchewki. Naprawdę istnieje takie warzywo
i jest przepyszne! Kompletne szaleństwo.
Nieświadomy niczego bierzesz gryza,
a w środku kryje się takie maleństwo.
Istne wariactwo.
Do jasnej cholery, to prawie jak Kinder Niespodzianka. Nie ma nic lepszego.
Marchewka w marchewce jest jak obrzezany facet.
Usunęli najgorszą część,
ale zostawili tę dobrą.
Uprawiając seks z obrzezanym typem nie musisz niczego…
wyciągać, myć, otrzepać z brudu.
Nic z tych rzeczy. To jest w tym wszystkim najlepsze.
Nie mogę zostać dawcą. Urodziłam się w latach 90.
Rozumiem, że jest nas tu więcej.
Tak myślałam.
Dzieci lat 90. są…
najgorszym, co spotkało tę planetę.
My mówimy, że mamy w domach balkony francuskie.
Inni na to: „To tylko duże okno. Stul dziób”.
Dzieci lat 90. myślą, że Malala to mama Simby. To nasz poziom.
Wymyśliliśmy influencerów.
Oto kim jesteśmy.
Mamy influencerów, którzy nazywają siebie przedsiębiorcami.
Daje do myślenia.
Samozwańczy przedsiębiorcy projektują obudowy na telefon
razem z Ideal of Sweden.
Na każdą obudowę dają wzór marmuru.
Lepiej odpowiadać za morderstwo premiera niż wymyślenie tego wzoru.
Trzeba mieć tupet, żeby nazywać się przedsiębiorcą,
współpracując z taką firmą.
To jakby powiedzieć, że dostawca jedzenia jest rajdowcem.
Mamy o sobie wysokie mniemanie.
Kiedyś oglądałam serial Catfish.
Opowiada o parach, które nawet nigdy się nie spotkały.
Był tam dzieciak lat 90. Miał dziewczynę od dziesięciu lat,
ale jeszcze nigdy się nie spotkali.
Dwóch gości pomagało mu znaleźć tę dziewczynę, żeby się spotkali.
Spytali go: „Dlaczego nigdy się nie widzieliście?”.
On odpowiedział: „Jest zbyt zajęta”.
Pierwsza myśl – od dziesięciu lat?
Na pewno da się znaleźć jakąś lukę w grafiku.
Spytali kochasia, czy chociaż rozmawiali przez telefon.
On na to: „Nie, ale słyszałem jej głos”.
Zastanawiają się: „O co tu biega?”.
Na końcu każą mu pokazać wybrankę.
Mówi: „Nie uwierzycie mi.
To Katy Perry”. Jasne.
Z pewnością udało mu się zbajerować Katy Perry.
Mamy o sobie wysokie mniemanie. Wszystkiego się podejmiemy.
Poznałam chłopaka na imprezie.
Jakimś cudem zaczął gadać o sobie.
To się rzadko zdarza.
Rozmawialiśmy o pracy. Powiedziałam, że jestem komikiem.
Na co on: „To dziwne”.
„Dziękuję?”.
Spytałam, czym się zajmuje.
Powiedział, że beatboxuje.
„Nie chodzi mi o hobby. Gdzie pracujesz?”.
„To jest moja praca”.
„Czyli mam rozumieć, że zawodowo pierdzisz ustami”.
Wyznał, że raz w tygodniu ma zajęcia z trenerem oddechu.
„Oddech jest ważny przy zmianie bitu”.
Nikt nie słyszy różnicy, serio.
Chciał być najlepszy w swym fachu.
Jest z trzech beatboxerów na świecie. Dość mała konkurencja.
Potem poinformował, że wypuszcza demo.
„Chcesz posłuchać?”.
Nie.
Ale powiedziałam:
„Nie mam ze sobą słuchawek. Innym razem, mordo”.
„Mogę ci pokazać na żywo”.
Oczywiście.
Przez całe trzy minuty
stałam tam w nadziei, że będzie miał atak astmy.
Jak się bujać do beatboxu?
Chyba trzeba się kołysać, więc się pokołysałam.
Ramiona coś za sztywne, więc podniosłam rękę.
Pomyślałam: „Jestem za cicho”.
Na bitach się nie znam, więc pomrukiwałam: „Yeah.
Aha.
Skrrt”. Coś tego typu.
Czułam się jak typowa biała laska.
Jeszcze nigdy nie bujałam się do beatboxu.
To jak oglądanie jazdy konnej.
Co się wtedy mówi? „Fajny skok?”.
Czułam się jak zakładnik ze spluwą przy czaszce.
Wyglądał jak zaklinacz węży, a ja jak wijąca się kobra.
Rozumiecie? Macie syna.
Pewnego dnia mówi:
„Mamo, kupisz mi karnet na trening oddechu?”.
„Wiesz co, David?
Kupię karnet na strzelnicę, żebyś się odstrzelił”.
Bzykaliśmy się.
Właśnie. Tak że ten…
Ładna ta kurtyna, co nie? Co myślicie?
Nie jestem w stanie wam spojrzeć w oczy.
Trochę mi wstyd.
Szedł za mną całą drogę do domu. Miło z jego strony.
Weszliśmy do środka, zakluczyłam drzwi.
Powiedziałam: „Zostajesz tu.
Możesz mnie zabeatboxować na śmierć”.
Mieliśmy zamiar uprawiać seks, ale najpierw jest gra wstępna.
Trzeba ssać pałę.
To nie jest moja ulubiona czynność, jeśli chcecie wiedzieć,
ale jestem tylko człowiekiem.
Zatem uklęknęłam przed nim…
Nie będę teraz patrzeć wam w oczy.
Uklęknęłam i zaczęłam mentalnie przygotowywać się na…
odruch wymiotny, brak tlenu
i uraz kręgosłupa szyjnego.
Byłam gotowa na wszystko.
Przycupnęłam i…
„Wzięłam się do roboty” źle brzmi.
Zaczęłam zabawę. Tak ładniej, lepiej się kojarzy.
Po chwili poczułam dłoń…
na…
Nie zgadniecie. Mojej…
głowie.
Zaczął mnie masować.
On w tę stronę, a ja w tamtą, jak jakieś chore tornado.
„Do diabła, co tu się dzieje?!”.
Nie ośmieliłam się powiedzieć: „Ostrożniej!”.
Raczej myślałam: „Ale ubaw!”.
Jedziemy z tym dalej. Po chwili nawet złapałam rytm.
Puść „Macarenę”. Lecimy z tym koksem!
Byłam trochę oszołomiona. Zaczęłam myśleć: „Gdzie ja jestem?
Kim są moi prawdziwi rodzice?”. Takie myśli.
Po chwili stwierdziłam, że muszę ogarnąć, co tu się właściwie wyprawia.
Siedziałam na ziemi z pełnymi ustami,
a typ masował mi skórę głowy.
To nie pieprzone spa.
Jakbym mu waliła prawą ręką,
to lewa by otrzymała masaż.
Albo 69. „Masaż stóp poproszę”.
To odcisnęło na mnie piętno. Ślad na całe życie.
Teraz, gdy u fryzjera myją mi głowę…
Potem okazało się, że mam albo chlamydię, albo infekcję dróg moczowych.
W zasadzie miałam i to, i to.
Musiałam zamówić test na chlamydię, bo nie chciałam iść do lekarza.
Nie przyznałabym się, że imprezowałam. Nie ma takiej opcji.
Zamówiłam test. Pocztą przyszła zwykła biała koperta,
a w niej jeden test na chlamydię i jeden kondom.
Bez liściku.
Zrozumiałam przekaz.
„Korzystaj mądrze, szmaciuro”.
Jako że do bystrych nie należę, to udało mi się zepsuć test.
Musiałam zamówić nowy.
Ta sama historia – zwykła biała koperta, jeden test na chlamydię i trzy kondomy.
Musieli mnie tam nieźle obgadać.
Następnym razem przyślą dildo.
Z liścikiem: „Przestań się puszczać”.
To jak ze sprzedażą świątecznych pierdół. Im więcej opchniesz, tym lepsze premie.
Następnym razem dostanę najnowszy wibrator „Satisfy Pro”.
To nie był najlepszy moment,
chociaż nie ma dobrego momentu na chlamydię.
Wkurzające, bo akurat jechałam na Kostarykę,
żeby nauczyć się surfować.
Miałam bardzo dużo pracy, byłam zmęczona.
Musiałam odnaleźć siebie, spokój ducha i takie tam.
Na Kostarykę jedzie się 34 godziny,
więc spokój opuścił mnie już w Londynie.
Kiedy w końcu dotarłam, zobaczyłam dziewczyny w szortach i topach.
Jadły musli jako przekąskę.
„Świetnie, mam dwie minuty, żeby zrzucić 40 kilogramów”.
Ich pierwsze pytanie: „Surfowałaś już kiedyś?”.
„A jak myślisz? Wyglądam jak bojler. To chyba dość oczywiste”.
Pierwszego dnia wstaliśmy o wpół do szóstej na trening jogi.
Joga to dla mnie drzemanie,
zapalanie świeczek i żonglowanie owocami.
Robiliśmy psa z głową w dół, czyli plank z tyłkiem w górze,
przez 45 minut, a do tego oddychanie.
Mało się nie udusiłam.
Mieli nawet gwarancję:
„Na 100 procent nauczysz się surfować”.
Tak napisali w necie.
„Na 100 procent nauczysz się surfować”.
Po mnie zmienili na 99 procent.
Surferzy to najgorsi ludzie, jakich spotkałam w życiu.
Wstają rano i potem opowiadają: „Dzisiaj łapałem zielone fale”.
„A ja paliłam zielone. Chrzań się”.
Tragedia.
Pojechałam tam, żeby odnaleźć siebie. Nic nie znalazłam.
Wróciłam do domu i myślałam: „Co teraz? Zacząć czytać horoskopy?”.
Ktoś tu czyta horoskopy? Proszę o brawa.
No tak. Trzy tysiące ułomów.
Dzięki za przybycie.
Ja też czytam horoskopy.
Jesteśmy w tej samej grupie, czy tego chcecie, czy nie.
Uwielbiam się łudzić, że kiedyś przydarzy się coś dobrego.
Kogoś dopiero co wyrzucili z roboty.
Lubię horoskopy, ale nie te z planetami i innymi bzdetami.
Mam to gdzieś. Mnie obchodzi, czy komuś się podobam.
Albo czy będę bogata.
I czy moi prawdziwi starzy się znajdą?
Tylko te rzeczy mnie interesują.
Niedawno wybrałam się do wróżki.
Pierwszą rzeczą, jaką mi powiedziała, było:
„Widzę, że… siedzisz w domu… samotna”.
„Świetnie.
Zapłaciłam za godzinę. Będzie niezły ubaw”.
„Czekaj, spodoba ci się”.
„A mam jakieś inne wyjście?”.
Potem przeszłyśmy do tej ciekawej części z pytaniami typu „tak” lub „nie”.
Ponoć potrafiła rozmawiać z aniołami, a przynajmniej tak twierdziła.
Wiarygodne.
W niebie nie ma zasięgu, ale niech sobie w to wierzy.
Kazała mi zadać jakieś proste pytanie, to na nie odpowie.
Wzięłam to na poważnie i pytałam o ważne dla mnie sprawy.
„Czy kiedykolwiek zostanę policjantką?”.
Wyciągnęła karty tarota. „Będziemy grać w Uno?”.
Powiedziała: „Postawię ci tarota.
13 kart znaczy, że nie.
Mniej niż 13 kart oznacza, że tak”.
„Dobra, śmiało, wywróż mi coś”.
Wykłada karty i mówi: „Hmm.
Mamy tu 13 kart…
To znaczy, że nie”.
„Widziałam, jak je liczyłaś! Nie jestem tępa”.
Potem mówi: „Umawiasz się ze złymi facetami”.
„Co ty nie powiesz! Byłam z gościem, który mieszkał w przyczepie. Błagam…”.
To prawda. Byłam z facetem, który mieszkał w przyczepie.
Mieszkałam wtedy w Västerås, w moich rodzinnych stronach.
Siedziałam w barze, a on do mnie podszedł i powiedział:
„Jedziemy do mnie?”.
Pomyślałam: „Więcej tego pytania nie usłyszę.
To moja życiowa szansa”.
Wsiedliśmy do autobusu.
Numer 309 w stronę Höganäs, pierwszy raz słyszę o tym zadupiu.
Jedziemy przez 20 minut, 30 minut…
Jeśli kogoś zapraszasz do siebie, to nie wywozisz go poza miasto.
Nie wyjadę dla ciebie z kraju, nie ma takiej opcji.
Po 45 minutach dotarliśmy na jakąś polną drogę.
On informuje: „Tu wysiadamy”.
„Pewny jesteś?”.
„Tak. Wysiadaj”.
„Super, znowu zostanę porwana. Powtórka z rozrywki”.
- Kocham cię! - Dzięki.
To pewnie on.
Dzięki, że wpadłeś.
Wysiedliśmy. Dotarło do mnie, że nie ma sensu
nawet próbować od niego uciekać.
Wiecie, jak szybko biegam?
Trucht to moje maksimum.
Jest ciemno, nic nie widać.
On wyciąga latarkę z kieszeni.
Przyniósł latarkę do baru!
To samo w sobie jest alarmujące.
Błąkaliśmy się jak niewidomi. „Dobrze idziemy?”.
Dotarliśmy na pole kempingowe.
„Tu właśnie mieszkam”.
Jasne.
„Mogłeś o tym wspomnieć wcześniej”.
O dziwo dalej się spotykaliśmy,
ale ciężko mi było wyznać rodzicom, gdzie mieszka.
Nie mogłam się do tego zebrać, cały czas to odwlekałam.
Pewnego razu rodzice mnie spytali, dokąd się wybieram.
Powiedziałam, że jadę do Felixa.
„Felix mieszka na wsi, prawda?”.
„Tak jakby. Mieszka ciut dalej”.
„Podrzucić cię?”.
„Nie ma bata! Pojadę autobusem do Höganäs”.
„Mieszka w willi czy gdzie?”.
„Nie do końca, bo ma tylko jedno piętro”.
„To w domu parterowym?”. „Nie powiedziałabym…”.
„No to w domu szeregowym?”.
„Tak, te domy stoją w szeregu”.
„To mieszkanie? No mów”.
„To mieszkanie, ale na kółkach”.
„Spotykasz się z bezdomnym. Gratulacje”.
Wszystko w nim było alarmujące. Lubił zupę z owoców dzikiej róży.
To wystarczający powód, żeby zerwać.
Pewnego wieczoru do mnie napisał:
„Johanna, mogłabyś przywieźć mi…
zupę z owoców dzikiej róży?”.
„Oczywiście, że mój facet chce zupę”.
Nie chodzę do sklepów, jeśli nie wiem, gdzie co leży,
bo nie umiem nic znaleźć.
Pracownicy sklepu za bardzo się nami interesują.
Nie miałam dużo czasu,
więc weszłam do sklepu nieprzygotowana.
Nie wiedziałam, gdzie szukać zupy. Jest zimna czy ciepła?
To nabiał czy kisiel?
Szukam jak szalona, ale nigdzie nie ma zupy.
Muszę kogoś zapytać.
Widzę dziewczynę, która tam pracuje.
Podchodzę do niej i mówię: „Serwus”.
Wcale tak nie powiedziałam. Nikt tak nie mówi.
Bardziej coś w stylu: „Cześć. Hej”.
Ona odpowiedziała: „Cześć”.
Ta rozmowa nie trwała tak długo.
„Mogę o coś spytać?”.
Ona na to: „Jasne, pytaj, o co chcesz”.
„Chciałam zapytać,
czy jest zupa z dzikiej róży? Tylko ze mną nie idź!”.
A ona: „Jasne, już prowadzę do zupy!”.
Marsz wstydu przez cały sklep.
Czemu oni to robią? Chce mnie zabrać do Narnii czy co?
Po prostu mi powiedz, gdzie znaleźć tę zupę. To nie jest trudne.
Nie cierpię też monopolowych.
Dlaczego gorzała nie może sama do mnie przyjść?
Szłam do kogoś w odwiedziny, pewnie do tego typa od przyczepy.
A kiedy skończysz 20 lat,
musisz przynieść w prezencie kwiaty, wino albo inne pierdoły.
Nie znam się na winie, ale postanowiłam jakieś kupić.
Podchodzę do półki z czerwonym winem, czytam wszystkie etykiety
i szukam najdroższej butelki. Tylko to mnie obchodzi.
Oglądam butelkę, a za mną staje jakaś babka.
Mówi: „Też zastanawiałam się nad tym winem”.
„Tak?”.
„Myśli pani, że pasuje do mięsa?”.
Skąd mam wiedzieć? Ja pijam wódkę z Red Bullem.
To jakby Penny Parnevik pytała swoich rodziców o antykoncepcję.
Ma 15 milionów rodzeństwa.
Byłam singielką przez jakiś czas.
Na szczęście znalazłam sobie kogoś. Nieprawdopodobne, a jednak.
O, dziękuję.
I tak mnie zaraz zostawi, ale dobra.
Mnie się nie spieszy.
Przez bardzo długi czas byłam sama.
Randkowanie to nie moja bajka. Macie może Tindera?
Słabo jak na dziesięć tysięcy widzów.
Jak się dowiem, że jednak macie Tindera, to was wszystkich pozabijam.
Nikt nie chce się do tego przyznać. Teraz wstyd podzielić się moim wyznaniem.
Miałam Tindera Gold.
Słyszałam ten szyderczy śmiech.
Dzięki Tinderowi Gold możemy zobaczyć, komu się spodobaliśmy.
Można też pojechać za granicę.
W apce, nie jako pani do towarzystwa.
Miesiąc Golda to 200 koron szwedzkich.
Drożej niż prąd.
Według UNICEF-u tyle kosztuje uratowanie trojga dzieci.
Nie, to nie dla mnie.
Kupiłam Golda, żeby zaoszczędzić trochę czasu.
Jasne, oszczędzanie czasu przez patrzenie na facetów z Australii.
Kiedy zaczęłam być z moim chłopakiem, to kompletnie mi odbiło.
W związkach mi totalnie odbija.
Jeśli nie odpisywał mi przez dziesięć minut,
to dostawałam jobla.
Byłam nieznośna. Mogłam stać z przyjaciółką i nagle zacząć:
„Dobra.
Rozumiem.
Wszystko jasne!
Koniec z nami. Trudno, takie życie”.
Moja kumpela na to: „Znowu, kurwa, to samo.
Johanna, rozmawialiście dzisiaj czy nie?”.
„Tak, rozmawialiśmy”.
„Czyli gadacie ze sobą?”. „Kiedyś tak, ale to już przeszłość”.
„Jeśli dzisiaj rozmawialiście, to pewnie wiesz, gdzie on jest”.
„Wiem.
Jest na zasranym pogrzebie.
Jest na pogrzebie Felicii, bo sobie wzięła i umarła.
Poleciał tam i kupił jej kwiaty.
Czy mi kupuje kwiaty? Nie, ale Felicia to co innego.
Teraz ją rżnie.
Pieprzy ją w trumnie w tym momencie. Jestem tego pewna”.
Moi kumple na to:
„Chyba byś wiedziała, że lubi trupy”.
„Nigdy nie wiadomo.
Ja bym rżnęła Mikaela nawet martwego. Dla mnie żadna różnica”.
Dzięki, kochani jesteście.
Kiedyś zastanawiałam się,
jak to jest uprawiać seks z astmatykiem.
Ludzie mają astmę tylko do pierwszego stosunku.
Nikt nigdy nie powiedział: „Mam astmę,
więc przyniosłem inhalator do łóżka”.
Nikt tak nie mówi.
Nie wiedziałam, że mój chłopak ma astmę,
a kiedy uprawiasz seks z kimś, kto ci się podoba,
to chcesz, żeby było fajnie.
Naprawdę się postarałam. Ogoliłam całe ciało.
Nabalsamowałam się. Jadłam ananasy tygodniami.
Pobiegłam do apteki i znalazłam… Nie no, nie pobiegłam.
Po prostu poszłam do apteki i znalazłam tak zwany dezodorant do cipki.
Żartuję, chodzi o sprej do higieny intymnej.
Kupiłam parę sztuk.
Zużyłam pierwszą. „Dobra, drugą też wezmę.
Równie dobrze mogę też trzecią”.
Niestety nie wiedziałam, że astmatycy…
mają problemy z mocnymi zapachami…
i perfumami.
Kiedy…
robił mi minetkę,
poczułam, jak zaczął się nagle telepać.
To było najlepsze uczucie w całym moim pieprzonym życiu.
Kojarzycie wibratory ciśnieniowe? Myślałam, że zrobił jakiś kurs.
„Lepiej dla mnie, że nauczył się tak czarować językiem”.
Ale w pewnym momencie zaczął kaszleć.
Też jedno z przyjemniejszych uczuć.
Faceci, musicie spróbować kaszlenia w cipkę waszej dziewczyny.
Koronawirus to najlepsze, co mi się przytrafiło.
W mgnieniu oka znalazłam się w ognisku wirusa.
Jak ktoś kaszlał w autobusie: „Wracasz ze mną do domu”.
Anders Tegnell: „Musimy się szczepić”.
„Pieprzony mizogin”.
Myślę też, że jestem heteroseksualna, bo mam pewną fobię.
Nazywa się trypofobia. Strach przed dziurami.
Nienawidzę dziur.
Mam wrażenie, że coś z nich wypełźnie.
Na przykład gliniarz od TikToka.
Jakbym robiła jakiejś dziewczynie minetę, to bym się wystraszyła: „Nie!”.
Mogłaby mnie szantażować swoją cipką.
„Jeśli nie wyniesiesz śmieci, to wiesz, co cię czeka”.
Nie cierpię dziur wszelkiego rodzaju.
Oznajmiłam to mamie i siostrze. To była poważna rozmowa.
„Usiądźcie. Muszę wam coś powiedzieć”.
Naprawdę się zmartwiły. Powiedziałam:
„Mam trypofobię.
Bardzo mi z tym ciężko”.
Moja siostra odpowiedziała: „Johanna.
Ja też cierpię na trypofobię.
To może być dziedziczne”.
„Wiesz, ja jestem z Portugalii, więc nie byłabym taka pewna”.
Dzięki! Dziękuję, Avicii Arena. Dzięki za przybycie!
Jesteście super!
Dzięki!
Dziękuję!
Napisy: Kinga Duraj