Downloaded from YTS.MX
‎(สแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎สวัสดีค่ะ ว้าว
‎ขอบคุณค่ะ พวกคุณน่ารักจัง
‎ให้ตายสิ มากันเต็มเลย
‎ให้ตายสิ
‎เราไม่ได้ตั้งตารอวันนี้กันมาหรอก
‎เราต้องจองใหม่อยู่หลายครั้ง
‎เวทีนี้ก็ไม่ได้เล็กเท่าไหร่ด้วย
‎ให้ตายสิ ดีจังเลยที่ได้มาอยู่นี่ ‎ฉันทัวร์ตลอดฤดูใบไม้ร่วงนี้เลย
‎ฉันไปที่อย่างฟาลุน
‎คริสเตียนสตัด
‎บูโรส
‎ฉันกับบูโรสไม่ถูกกันเท่าไหร่ จะว่างั้นก็ได้
‎ดีจังเลยที่ได้กลับมาสต็อกโฮล์ม ‎อีกครั้ง ที่อะวีชีแอรีนา
‎ว้าว
‎เราต้องเลื่อนโชว์นี้หลายครั้งอยู่นะ
‎เพราะโรคระบาดใหญ่ต่อเนื่อง
‎เยี่ยมใช่ไหมล่ะ
‎ฉันจะไม่พูดเรื่องโรคระบาดใหญ่ ‎แต่หลายที่ถูกปิดนะ
‎ร้านอาหารถูกปิด คลับตลกถูกปิด
‎สถานที่ส่วนมากถูกปิด นอกจากสปายบาร์
‎ที่เปิดประตูเล็กๆ ไว้
‎ฉันเลยวิ่งเข้าไป เต็มสปีดก็ว่าได้
‎เมาปลิ้นสุดๆ ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ถือถังแชมเปญ
‎และมีคนถ่ายวิดีโอไว้
‎(เล่นงานเราเลย)
‎วิดีโอถูกถ่ายไว้และถูกเผยแพร่ในสื่อต่างๆ
‎ฉันกลายเป็นตัวแทนของปาร์ตี้ ‎ช่วงโรคระบาดใหญ่
‎ฉันเป็นคนเดียวที่โดนตำหนิ คนอื่นไม่โดนเลย
‎นายหน้าฉันโทรหา บอกว่า ‎“อย่าพูดเรื่องนี้ในพ็อดคาสต์”
‎ฉันเลยเอามาพูดในพ็อดคาสต์
‎จำการแถลงข่าวใหญ่ครั้งนั้น ‎ของสเตฟาน เลอเวนได้ไหม
‎การแถลงข่าว “ห้ามปาร์ตี้” น่ะ
‎เป็นเพราะฉันเอง
‎พูดชื่อฉันมาเลยเถอะ สเตฟาน จริงๆ นะ
‎คุณไม่อยากให้นายกรัฐมนตรีมองคุณแบบนั้นหรอก
‎คุณอยากให้เห็นว่าเรามีโอกาสได้รับรางวัล ‎โนเบลสาขาสันติภาพ หรืออะไรแบบนั้น
‎แต่ไม่เลย เขาเห็นฉัน ‎ไม่ระวังในช่วงโรคระบาดใหญ่
‎ฉันเลยทำงานอดิเรกเดียวของฉันไม่ได้ ‎ซึ่งก็คือการปาร์ตี้
‎ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี
‎ฉันเลยต้องหางานอดิเรกใหม่ ‎ทำยังไงดีละ ทีนี้เอาไงดี
‎ผู้คนหางานอดิเรกใหม่ทำในช่วงโรคระบาดใหญ่
‎ผู้คนเริ่มเล่นพาเดล หรือมีลูก หรืออะไรแบบนั้น
‎ฉันเลยคิดว่า “ฉันทำบ้าอะไรดีล่ะ ทีนี้เอาไงดี”
‎สุดท้ายฉันก็มายืนบนเวที
‎ใส่ชุดมังกร
‎ฉันไม่สมควรได้รับเสียงปรบมือหรอก
‎สำหรับพวกคุณที่ไม่รู้ว่าฉันพูดถึงอะไร
‎ฉันหวังว่าจะมี…
‎ฉันออก “หน้ากากนักร้อง ” ซีซันหนึ่ง
‎ว้าว ขอบคุณค่ะ
‎เป็นสิ่งที่แย่ที่สุดที่เคยทำมาในชีวิตเลย
‎ฉันไม่ได้ตกลงจะไปร่วมนะ
‎ฉันพบกับโปรดิวเซอร์เมื่ออาทิตย์ก่อนโน้น ‎เธอบอกว่า “ฉันจำไม่ได้ว่าเธอตอบตกลงนะ”
‎“ไม่”
‎“ก็เพราะฉันไม่ได้ตกลงไง ‎จู่ๆ ฉันก็ไปอยู่ตรงนั้น”
‎เป็นสิ่งที่แย่ที่สุดที่เคยทำมาเลย
‎แต่ฉันไม่เคยรู้สึกผอมได้เท่าตอนที่ ‎ผู้คนคิดว่าฉันเป็นอันย่า พาร์สัน
‎“ใช่เลย” ฉันส่องกระจกดู
‎คือว่า… “ก็ใช่ ฉันน้ำหนักลดลงบ้าง”
‎จะคิดว่าฉันคืออันย่า พาร์สัน
‎ก็เหมือนคิดว่าลีฟ จีดับเบิลยู เพอร์สสัน ‎จะไม่เหนื่อย
‎เป็นไปไม่ได้หรอก
‎อันย่าผู้น่าสงสาร
‎มีคนไปคอมเมนต์ในอินสตาแกรมเธอ
‎“ว้าว คุณคือมังกรในหน้ากากนักร้อง”
‎มีช้างอยู่บนเวทีทั้งตัวนะโว้ย
‎คิดไปได้ว่าฉันคืออันย่า พาร์สัน
‎จริงๆ นะ เหมือนบอกว่าข้อดีที่สุด ‎ของคุณก็คือเป็นคนจิตใจดี
‎เธอรู้สึกแย่มากเรื่องนี้
‎มันแย่มากๆ แย่ที่สุดเลย
‎แต่ฉันคิดว่าฉันมีวิกฤตอัตลักษณ์นิดหน่อย
‎ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไม ฉันคิดว่าฉันถูกลักพาตัว
‎เป็นการตอบรับที่แปลกนะคะ
‎ฉันคิดว่าพ่อแม่ฉันลักพาตัวฉันมา ‎ฉันจะบอกให้นะว่าทำไม
‎ไม่กี่ปีก่อน หมอสั่งยาใหม่ให้เพื่อนฉัน
‎และอยากตรวจสอบประวัติการใช้ยาเธอ
‎ตอนเด็กๆ ฉันเคยเข้าโรงพยาบาล ‎ฉันแพ้อะไรหลายๆ อย่าง และฉันต้องกินยา
‎เรื่องก็คือ ฉันรู้ว่ามีประวัติฉันอยู่ในบันทึก
‎ฉันรู้ว่ามีประวัติอยู่ ฉันเลยลองเข้าไปดู ขำๆ น่ะ
‎ฉันล็อกอินเข้าไปในแพลตฟอร์มสุขภาพ ‎ไม่มีอะไรในนั้นเลย
‎ไม่มีประวัติอะไรเลย ฉันเริ่มสงสัยทันที
‎ฉันโทรหาแม่ โวยยัยแก่นั่นหน่อย
‎ฉันโทรหาแม่ “ไง แม่จ๋า เป็นไงบ้างคะ”
‎แบบว่า “เอ่อ หวัดดีค่ะ…
‎อาเน็ตต์
‎หวังว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีนะ”
‎“ฉันมีคำถามสั้นๆ ข้อหนึ่ง…”
‎“ประวัติทางการแพทย์ของหนู ‎คุยเรื่องนี้กัน มันอยู่ไหนกันเหรอ”
‎แม่ฉันทำงานด้านสาธารณสุข
‎แม่เลยบอกว่า “ลูกต้องไปขอ ‎ประวัติทางการแพทย์”
‎ฉันเลยเชื่อแม่ และโทรไปสายด่วน ‎ด้านสาธารณสุข
‎ฉันคุยกับผู้หญิงที่น่ารักมากคนหนึ่ง ชื่อบีร์กิตตา
‎เราเข้ากันได้ทันที มันน่าทึ่งมาก
‎ในที่สุด ฉันก็พูดไปว่า “นี่ บีร์กิตตา
‎คุณไม่คิดว่าฉันควรจะ… ‎หาประวัติทางการแพทย์พวกนั้นเหรอ”
‎เธอบอกว่า “แน่นอน คุณควรมี ‎ประวัติทางการแพทย์ของตัวเอง”
‎ฉันเลยให้เลขบัตรประจำตัวประชาชนไป
‎แต่จู่ๆ สายก็เงียบไป
‎ฉันพูดว่า “ฮัลโหล บีร์กิตตาเหรอ ‎ยังอยู่ในสายหรือเปล่า”
‎แล้วเธอก็บอกว่า “โจฮานน่า ฉันขอโทษนะ ‎แต่คุณไม่มีประวัติเลย”
‎“ไม่เอาน่า บีร์กิตตาที่รัก”
‎“โทรหาลีน่าที่โรงพยาบาลในเวสเตโรสสิ ‎ฉันเคยเข้าโรงพยาบาลนะ ฉันมั่นใจ”
‎เธอบอกว่า “เสียใจด้วย ฉันทำอะไรไม่ได้”
‎แล้ววางหูใส่เลย
‎นั่นคือตอนที่ฉันเริ่มทำงานด้านความปลอดภัย
‎ฉันเริ่มการสืบสวน
‎เริ่มโทรหาเพื่อนๆ และครอบครัว ฉันโทรหายาย
‎“จำตอนที่หนูเข้าโรงพยาบาลได้ไหม”
‎เธอแบบว่า “ไม่ โจฮานน่า ‎หลานไม่เคยเข้าโรงพยาบาลนะ”
‎ขอโทษนะ แต่นังยายฉันน่ะ
‎หล่อนจำได้แม้แต่ตอนน้องฉันฉีดบาดทะยัก
‎แต่ตอนที่ฉันเข้าโรงพยาบาลสามวัน ‎เธอกลับเป็นอัลไซเมอร์
‎ฉันโทรหาพ่อ ‎“จำตอนที่หนูเข้าโรงพยาบาลได้ไหม”
‎“โจฮานน่า ลูกฝันเป็นเอง ‎มันไม่เคยเกิดขึ้นหรอก”
‎“เคยสิ พ่อให้ขนมหนูด้วย”
‎“หวังว่าคงเป็นพ่อนะ ไม่งั้นก็ ‎คงเป็นไอ้แก่ที่ไหนไม่รู้”
‎แล้วจู่ๆ ลุงฉันก็ส่งข้อความมา ‎“เลิกขุดคุ้ยเรื่องนี้ได้แล้ว โจฮานน่า”
‎ฉันมั่นใจอยู่นะว่าจะขุดคุ้ยต่อ รู้ไว้นะ
‎ประเด็นก็คือ ฉันเข้าโรงพยาบาลมาทั้งชีวิต
‎ก็ไม่ใช่ทั้งชีวิตหรอก แต่ก็หลายครั้งน่ะ
‎ตอนนี้ฉันก็อยู่โรงพยาบาลนะ ‎ลงเวทีก็ต้องกลับเข้าไป
‎ฉันต้องฉีดยาเข้าเส้นหลังเวที
‎ฉันไปโรงพยาบาลหลายครั้งมาก
‎ฉันแพ้มะเขือเทศมาทั้งชีวิต
‎แต่ไม่มีใครอยากคุยเรื่องนั้นที่บ้านเลย ไม่มี
‎ฉันมักจะถามพ่อแม่ ‎“หนูเริ่มแพ้มะเขือเทศเมื่อไหร่”
‎“เอ่อ…”
‎โรคจิตมาก
‎แต่ฉันจำได้ว่าไปเที่ยวช่วงวันหยุดที่โปรตุเกส
‎ฉันกินมะเขือเทศที่นั่น
‎มะเขือเทศโปรตุเกสลูกใหญ่ๆ ‎ซุปมะเขือเทศ ซอสมะเขือเทศ
‎ฉันจำได้ดีมากเลย เพราะหลังจากทริปนั้น ‎ทุกอย่างมืดมิดไปหมด
‎ในด้านมะเขือเทศ
‎ซึ่งหมายความว่า…
‎คนที่ยืนอยู่…
‎ตรงหน้าคุณตอนนี้…
‎คือแมดเดอลีน แม็คแคนน์
‎ฉันคือแมดเดอลีน แม็คแคนน์
‎ฉันว่าฉันหน้าเหมือนเธอนะ
‎ฉันเคยยืนหน้ากระจก ทำหน้าแบบเดียวกัน
‎ให้ตายสิ
‎โอ๊ยๆ
‎ฉันเองแหละ พับผ่าสิ
‎ฉันพูดมาตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิที่แล้ว ‎แต่ตำรวจไม่เอาตัวฉันไปสักที
‎ฉันเห็นอยู่ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับฉัน
‎มีบางอย่างผิดปกติ แต่ฉันไม่รู้ว่าอะไร
‎ฉันรู้ว่ามีอะไรผิดปกติ ฉันมีกระจก ‎ไม่ต้องห่วงหรอก
‎แต่ฉันเป็นเด็กประหลาด… มาตลอด
‎ฉันเคยอยากได้ปลามาเป็นสัตว์เลี้ยงมากๆ
‎แค่อย่างเดียว แย่กว่าแมลงกิ่งไม้อีกนะ
‎ใครอยากได้อะไรแบบนั้นกัน ‎ฉันได้ปลามาสามตัว ฉันมีความสุขมาก
‎ตั้งชื่อให้ด้วยนะ
‎ไปโม้ให้เพื่อนฟังที่โรงเรียน ฉันบอกว่า
‎“ฉันเลี้ยงปลา”
‎“และพวกเราก็มีเกียรติ ไปให้พ้นเลย”
‎ตอนฉันกลับมาจากโรงเรียน ‎ปลาสามตัวฉันนอนอยู่บนพื้น
‎พวกมันกระโดดออกจากตู้
‎แต่แม่ก็ทำสิ่งที่แม่ต้องทำ ‎ถ้าเป็น “แม่” ฉันจริงน่ะนะ
‎เราไปซื้อปลามาใหม่สามตัว ‎“ใครสนปลาพวกนั้นกัน”
‎ฉันมีความสุขมาก ไปโม้ที่โรงเรียน
‎มีคนปาหินใส่ฉัน ฉันจำไม่ได้ละ
‎ฉันกลับถึงบ้านจากโรงเรียน
‎เกิดเรื่องแบบเดิมอีก ปลาใหม่สามตัวอยู่บนพื้น
‎ปลาที่เลี้ยงไว้หกตัวฆ่าตัวตาย
‎ฆาตกรและพวกโรคจิต
‎เรารู้ว่าพวกเขาทรมานสัตว์ ‎อย่างเป็นระบบตอนยังเด็ก
‎และทำให้พวกมันอยากตาย
‎ฉันเลยไปยืนหน้าเรือนจำหญิง ‎ฮินเซเบิร์ก ตะโกนว่า
‎“จับฉันไปขังเถอะ”
‎ฉันก็เหมือนพวกคุณ
‎ฉันคิดว่าฉันจะเป็น ‎ผู้หญิงที่อาร์โบกาต่อไป จริงๆ นะ
‎ประเด็นก็คือ เพื่อนฉัน ‎ได้ปลาในวันเกิดครบรอบ 18 ปี
‎เขาไม่ใช่คนที่มีคนชอบเยอะ
‎เขาไม่ได้เป็นคนสต็อกโฮล์ม ‎เขาเลยต้องไปเยี่ยมพ่อแม่
‎เขาถามฉัน “โจฮานน่า เธอช่วย…”
‎“ดูแลปลาให้ฉันหน่อยได้ไหม”
‎เขาไม่รู้เรื่องปัญหาเรื่องปลาๆ ของฉันเลย
‎ไม่รู้เลย ฉันไม่บอกเขาหรอก
‎ไม่มีทาง และตรงๆ นะ ‎มันก็ไม่ได้งานยากขนาดนั้น
‎“ก็แค่ต้องให้อาหาร ไม่ต้องไปคอยเฝ้า”
‎“เชื่อเถอะ ฉันจะไปเฝ้า”
‎ฉันเลยลาหยุดอาทิตย์หนึ่ง
‎ฉันไปนั่งเฝ้าปลา นั่งคุยกับปลา
‎“อย่ากระโดดนะ ได้โปรดอย่ากระโดด”
‎และปลาก็รอด เป็นวันที่ ‎ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิตเลย
‎ฉันโทรหาแม่
‎ขอบคุณค่ะ
‎ว้าว
‎มาตรฐานการปรบมือพวกคุณต่ำนะ
‎คุณไม่เข้าใจว่ามันยอดเยี่ยมแค่ไหน
‎ฉันโทรหาแม่และบอกว่า “แม่คะ ปลารอดแล้ว
‎บางทีอาจไม่มีอะไรผิดปกติกับหนูก็ได้ ‎ปลายังอยู่ดีเลย”
‎แม่บอกฉันว่า “ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะลูก
‎แต่มีเรื่องบางอย่างที่แม่ต้องบอกลูก”
‎แม่เลยบอกฉัน
‎“ปลาของลูกน่ะ… พวกมันไม่ได้ฆ่าตัวตายหรอก
‎เป็นเพราะแมวต่างหาก”
‎“แม่คิดว่าบอกว่าปลาฆ่าตัวตาย ‎ดีกว่าบอกว่าเป็นเพราะแมวเหรอ”
‎“แม่โง่หรือไง” หลังจากนั้นฉันเกลียดแมวทุกตัว
‎“ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมพวกคุณ ‎ยังไขคดีฆาตกรรมพัลเมอไม่ได้
‎เป็นเพราะแมวเวรนั่น”
‎ฉันเริ่มฟังดูบ้าแล้ว
‎ฉันคงโดนจับเข้าคุก หรือไม่ก็ไปเป็นตำรวจ
‎นั่นคือทางเลือกของฉัน
‎กลุ่มอนุรักษนิยมอยากได้ ‎เจ้าหน้าที่ตำรวจเพิ่ม 3,000 คน
‎ไม่นะ เราต้องการตำรวจใหม่ 3,000 คน ‎ไล่คนเก่าออก เอาคนใหม่เข้ามา
‎เคยเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจของเราหรือเปล่า
‎เรามีเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เล่นติ๊กต็อกด้วย
‎(ตำรวจ)
‎ชายคนนี้เดินเตร่ไปตามท้องถนนได้อย่างอิสระ
‎ตอนฉันเห็นคลิปนี้ ฉันแทบหัวใจหยุดเต้น
‎แต่ฉันคิดว่า “ก็แค่วิดีโอเดียว ‎เขาคงพักอยู่และเบื่อ”
‎ไม่นะ มีอีก
‎ดูหน้าเขาสิ
‎เขาเป็นไงบ้าง
‎ฉันยอมให้กัปตันสเกิร์ตมาช่วยชีวิตฉันดีกว่าไอ้งั่งนี่
‎ลองนึกภาพโทรเรียกตำรวจแล้วหมอนี่โผล่มาสิ
‎“ผมต้องถ่ายลงติ๊กต็อกก่อน”
‎ทำแบบในซาวิจเลิฟเลย
‎ฉันชอบรายการอาชญากรรม ‎แบบเรื่อง “เบ็ก” พวกคุณชอบไหม
‎โอเค
‎ฉันชอบ “เบ็ก” มากๆ ฉันดูแต่เด็ก
‎ฉันชอบ “เบ็ก” ฉันเคยดูกับพ่อ
‎คงเป็นเพราะเขาชอบเปิดตอนฉันสองขวบ
‎“เบ็ก สาวน้อยในห้องเก็บของใต้ดิน”
‎“กุนวัลด์นี่น่าเอามากเลย”
‎ฉันไม่รู้ว่าพ่อแม่จริงๆ ฉันเอาอะไรให้ดู แต่ว่า…
‎เพื่อนๆ ฉันดูดิสนีย์ หรืออะไรพวกนั้น ไม่ใช่ฉัน
‎คือฉันก็เคยดูแอเรียลนะ
‎เคยดู
‎ฉันดูแอเรียล ไม่ใช่แค่เพราะ ‎ฉันชอบเออร์ซูล่ามาก
‎เธอเป็นตัวละครเดียวที่รู้ว่าแอเรียลคือนังตัวแสบ
‎เธอกล้าดี
‎และฉันก็รักไมเคิล เพอร์สแบรนต์มาก
‎จริงๆ นะ
‎เขานี่พ่อของลูกเลย จริงๆ นะ
‎ฉันรู้และเขาก็รู้ด้วย
‎ฉันไม่พูดเรื่องอื่นเลยตอนสัมภาษณ์
‎เขาเป็นบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองแล้ว ‎น่าเสียดายจัง
‎ส่วนที่อยู่เขา ฉันก็ไปไม่ได้
‎ฉันรักเขามาตั้งแต่ฉันยังเด็ก
‎ฉันจำได้เลย ครั้งหนึ่งที่โรงเรียน ‎เราต้องวาดรูปคนที่เราชื่นชอบ
‎และเพื่อนร่วมห้องฉันวาดคนดังอย่าง ‎มาร์คูลิโอหรือไมเคิล แจ็คสัน
‎ฉันวาดมิค พี.
‎ฉันไม่เคยแน่วแน่ขนาดนั้นมาก่อนในชีวิต
‎ฉันไม่เคยระวังขนาดนั้น ‎ฉันวาดรูปอย่างระวังมาก
‎ครูฉันเดินไปรอบๆ ดูผลงานของทุกคน
‎อีไทป์หรืออะไรแบบนั้น
‎ใครจะวาดอีไทป์กัน
‎คนที่เราชื่นชอบ
‎ครูเดินมาที่ฉันและบอกว่า…
‎“โจฮานน่า
‎นี่อะไรเนี่ย”
‎ฉันก็แบบว่า…
‎“มิค พี. ไงคะ
‎เขาดูดีไหมเวลาไม่ใส่เสื้อผ้า”
‎มันไม่ใช่เรื่องปกติที่จะวาดไมเคิล เพอร์สแบรนต์ ‎โป๊เปลือยตอน ป.สอง
‎ไม่เลย ไม่ปกติ
‎ฉันเรียนไม่ได้เรื่องที่โรงเรียน ‎แย่กว่า “ไฮเปอร์-อดัม” ซะอีก
‎เราทุกคนมี “ไฮเปอร์-อดัม” ในห้องเรียน ‎เราทุกคนเลย
‎ฉันแย่กว่าเขาอีก เข้าใจไหม
‎ฉันคิดเกี่ยวกับทุกวิชาที่โรงเรียน
‎อย่างคหกรรม มันคืออะไรกันน่ะ ถามจริง
‎คุณได้กิน แค่นั้นเลย ฉันมีครูคนหนึ่งชื่อลิสเบท
‎เธอใส่รองเท้าเบอร์เกนสต็อกส์ ‎ใช้หนังสือทำอาหารเป็นเครื่องประดับ
‎และชอบวิ่งไปวิ่งมาระหว่างห้องเรียน
‎และคุณจะทำตัวแย่แค่ไหนก็ได้ ‎ในคาบคหกรรมโดยที่ไม่โดนว่า
‎ฉันทำสโคนไหม้ ลิสเบทจะพูดว่า
‎“ครั้งหน้าอบสิบนาที แทน 15 นาทีนะ”
‎“ขอบคุณ”
‎ฉันทำเตาอบพัง ลิสเบทก็จะพูดว่า
‎“เธอต้องโทรเรียกช่างซ่อมนะ”
‎พอฉันเผาห้องเรียนทั้งห้อง
‎ลิสเบทก็ตื่นเต้นที่เจ้าหน้าที่ดับเพลิงจะมา
‎เธอไม่ว่าเลยตอนเราทำตัวแย่
‎แต่ถ้าคุณเปิดก๊อกน้ำทิ้งไว้ตอนล้างจานนะ
‎นรกแตกแน่
‎เธอจะเรียกประชาสงเคราะห์เข้ามา ‎และคุณต้องไปใช้เวลาช่วงคริสต์มาสที่อื่น
‎และฉันคิดว่าฉันก็เป็นเด็กที่ประหลาดด้วย
‎ฉันเลยเกลียดเด็กในระดับหนึ่ง
‎ฉันเกลียดเด็ก จบนะ
‎ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฉันเป็นเด็กประหลาด ‎แต่เป็นเพราะงานเดี่ยวไมค์ครั้งแรกของฉันด้วย
‎งานเดี่ยวไมค์ครั้งแรกของฉันเป็นงาน ‎สำหรับสมาคมภูมิแพ้สำหรับเด็ก
‎เป็นการฆ่าตัวตายทางสังคม ชัดเจนเลย
‎พวกเขาประชุมกันอยู่
‎และเพื่อนฉันถูกทาบทามให้ฉันไปเดี่ยวไมค์
‎“เรามีงานประชุมกัน ‎อายุคนเข้าร่วม 18 ถึง 35”
‎เราอยากให้ใครสักคนมาเดี่ยวไมค์
‎พวกเขาถามเขาว่า ‎เขาเดี่ยวไมค์ 40 นาทีได้ไหม
‎เขาบอกว่า “ไม่ได้ ผมไม่เคยทำ”
‎“แต่เพื่อนผมอยากลองนะ ‎บางทีเราน่าจะเดี่ยวไมค์คนละ 20 นาทีได้”
‎ฉันเลยตอบตกลงไป ฉันต้องบอกก่อน ‎ว่างานนี้จัดที่เออเรบรู
‎ที่นั่นยังกับรูหนู
‎ฉันเขียนบทไว้ 20 นาทีเพื่อบอกว่า
‎ฉันเกลียดคนที่เป็นภูมิแพ้มากแค่ไหน
‎เราไปถึงงาน ฉันดีใจมากที่ได้เดี่ยวไมค์ครั้งแรก
‎ตอนฉันเดินเข้าไป ฉันเห็นรองเท้า 30 คู่ ‎ที่เหมือนเป็นรองเท้าเด็กสิบขวบ
‎ฉันเห็นแล้วก็คิดว่า “เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”
‎เพื่อนฉันเพิ่งไปประกวดยูโรวิชันของสวีเดน
‎พอฉันมองไปข้างบน ‎และเห็นเด็กๆ สิบขวบวิ่งมาหาเรา
‎“ถอยไป อีอ้วน” ”เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”
‎ฉันก็แตกตื่น เพราะฉันโดนหลอก
‎เราอยู่ที่ค่ายสำหรับเด็กที่ไม่มีเพื่อน
‎เด็กที่ถามว่า “คุณแพ้ดอกไม้ด้วยหรือเปล่า” ‎เราอยู่ในที่แบบนั้น
‎ฉันคิดว่า “ฉันเขียนบทไว้ 20 นาที ‎ว่าฉันเกลียดเด็กพวกนี้แค่ไหน”
‎“ฉันพูดแบบนั้นไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ”
‎แต่ฉันก็พูดไปอยู่ดี
‎ฉันเลยขึ้นเวทีไป
‎อย่างแรกที่ฉันพูดคือไม่ควรมีใครแพ้ถั่วลิสง
‎ฟีลิกซ์ที่นั่งแถวหน้าก็เริ่มร้องไห้
‎แล้วฉันก็พูดว่า “รู้ไหม เวลาพวกคุณอมนกเขา…”
‎ไม่นะ
‎พวกเขาไม่ทำแบบนั้น โจฮานน่า ‎พวกเขาสิบขวบ โง่หรือเปล่า
‎แล้วเราก็ต้องค้างคืนที่นั่นด้วย
‎ลองนึกภาพบรรยากาศมื้อเช้าดูสิ ‎ไม่ค่อยดีหรอกค่ะ
‎ฉันเลยไม่ชอบเด็กเท่าไหร่ จะทำไมล่ะ
‎ซึ่งไม่ดีเลย เพราะน้องสาวฉันมีลูกสองคน
‎ฉันคิดว่าคนเดียวก็น่าจะพอแล้ว
‎แต่เธอก็ตัดสินใจคลอดอีกคนออกมา
‎แต่ถึงอย่างงั้น ฉันก็ชอบคนใหม่มากกว่านะ
‎เธออายุหกเดือน ยังพูดไม่ได้ สุดยอดเลย
‎อีกคนสี่ขวบแล้ว เธอไม่เข้าใจ ‎การประชดประชันเลย
‎เรายืนเฉยๆ มองกัน
‎“ขยับไป”
‎น้องสาวฉันตื่นเต้นมากตอนที่เธอท้อง
‎เธอเชื่อเรื่องเล่าเกี่ยวการตั้งครรภ์ทั้งหมด
‎เธอจะมาพูดกับฉันว่า ‎“โจฮานน่า… ดูสิฉันเปล่งปลั่งแค่ไหนตอนท้อง”
‎“ใช่สิ เธอเหงื่อแตก
‎เหงื่อแตกพลั่กไปหมดแล้ว…”
‎“ดูผมฉันสิ ทั้งยาวทั้งหนา เปล่งประกาย”
‎“มันเยิ้มเลย เอเมลี่
‎จะบอกว่าไม่ได้อาบน้ำมาเก้าเดือนเหรอ”
‎“ดูสิ หน้าอกฉันใหญ่มาก”
‎“เธอเหมือนโคนม”
‎แต่ตอนนี้เธอยากช่วยโลกไว้ ‎เธออยากเป็นเกรต้าคนใหม่
‎คือเราทุกคนมีความฝันและเป้าหมาย ‎แต่ก็ต้องมีขีดจำกัดกันบ้าง
‎เธอเริ่มพูดว่าจะลงทะเบียนบริจาคอวัยวะ
‎มีใครลงทะเบียนบริจาคอวัยวะบ้าง ‎ปรบมือหน่อยค่ะ
‎มีพวกคุณบางคนลงทะเบียนแล้ว
‎ฉันเห็นพวกคุณเลิกสบตาฉันแล้ว พวกคุณเจอดีแน่
‎- คุณอายุเท่าไหร่ ‎- ยี่สิบสาม
‎ลงทะเบียนมานานแค่ไหนแล้วคะ
‎สามปี ทำไมถึงลงทะเบียนล่ะ
‎ไม่รู้เหรอคะ
‎เยี่ยมเลย
‎ว่าไงนะ
‎“คุณควรทำแบบนั้น”
‎คุณตัดสินใจทุกเรื่องแบบนั้นไหม ‎“คุณควรทำแบบนั้น”
‎เป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่นะ ‎ที่จะยอมให้คนอื่นผ่าร่างคุณ
‎คุณเคยถูกลักพาตัวด้วยไหม เหมือนเรา…
‎เราเหมือนกันเลย
‎ส่วนมากเป็นเพราะเหตุผลด้านจริยธรรมใช่ไหม
‎คุณลงทะเบียนอะไรไปอีกล่ะ
‎องค์การกองทุนสัตว์ป่า บริจาคทุกเดือนไหม
‎ไม่ ไม่ได้ทำใช่ไหม ฉันรู้เลย
‎ให้บีอังก้า อินโกรสโซมากกว่า
‎องค์กรการเงินล่ะ
‎น่าทึ่งมาก ขอบคุณค่ะ
‎ขอบคุณค่ะ ดีใจที่คุณมานะคะ ‎ฉันไม่ได้ลงทะเบียนบริจาคอวัยวะ
‎ฉันจะบอกให้ว่าทำไมฉันถึงไม่ได้ลงไว้
‎งานวิจัยเปิดเผยว่าผู้ที่ได้รับอวัยวะของคุณ
‎อาจได้รับความต้องการ ‎และอารมณ์ของผู้บริจาคไปด้วย
‎และฉันไม่อยากให้ใคร ‎ได้อวัยวะของฉันไป จริงๆ นะ
‎ลองนึกภาพได้ตับฉันไปใช้ดูสิ
‎ได้ไปก็ซวยแย่แล้ว
‎ใช้ของคนอื่นเถอะ เอาของจ็อกกี้บอยไปสิ
‎เขาเป็นแทบทุกโรค และทำเด็กตกบันได
‎เขาไม่ดูโชว์วันนี้หรอก ไม่เป็นไร
‎เขาออกไปตามล่าผี หรืออะไรสักอย่าง
‎ฉันไม่ให้อวัยวะฉันกับใครหรอก
‎ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฉันมีความคิดแปลกๆ เยอะ
‎ไม่มีใครคนอื่นที่ควรคิดแบบฉัน ยกตัวอย่างนะ
‎- ชอบอาหารทะเลกันไหม ‎- ชอบ
‎แน่นอน ฉันชอบอาหารทะเลมาก
‎แต่ฉันคิดว่าการกินอาหารทะเล ‎ก็เหมือนมีเซ็กซ์แบบเข้าข้างหลัง
‎ว่าไงนะคะ
‎ฉันคิดว่าการคิดกับทำจริงมันต่างกันมาก
‎ต้องเตรียมพร้อมเยอะ
‎เพื่อความสนุกเพียงนิดเดียว
‎มีแต่ผู้หญิงที่ปรบมือ
‎ใช่เลยค่ะ
‎ฉันจะยืนคิดในตอนกลางคืนและแบบ…
‎“คืนนี้จะทำดีไหมนะ คุ้มค่าไหมนะ”
‎และมือคุณก็จะมีกลิ่นตุๆ
‎คุณแค่อยากได้ทิชชู่เปียก ทิชชู่เปียกกลิ่นมะนาว
‎ถ้าฉันมีทิชชู่เปียกกลิ่นมะนาว ฉันก็จะยอมนะ
‎ความคิดอื่นๆ ที่ไม่ควรมีคนคิด ‎หรือจะเป็นอันตรายต่อสังคม
‎ผู้คนมีความคิดดีๆ มากมาย แต่ไม่ใช่ฉัน
‎เรื่องสำคัญก็คือ… แคร์รอต…
‎ข้างใน
‎แคร์รอต
‎มีแคร์รอตอยู่ข้างในแคร์รอต
‎ที่อร่อยมากๆ มันบ้ามากๆ
‎คุณกินแคร์รอต
‎แล้วก็มีก้านเล็กๆ
‎มันบ้าสุดๆ
‎มันหวานมาก เหมือนไข่คินเดอร์ ‎ให้ตายสิ เป็นแนวคิดที่ยอดเยี่ยม
‎แคร์รอตข้างในแคร์รอตก็เหมือนผู้ชายที่ขริบ
‎คือพวกเขาเอาส่วนที่ไม่ดีออก
‎และเก็บส่วนที่ดีไว้
‎เวลาคุณนอนกับคนที่ขริบ คุณไม่ต้อง…
‎เอาออกมา ทำความสะอาด เอาสิ่งสกปรกออก
‎คือคุณไม่ต้องทำอะไรเลย ดีสุดๆ เลย
‎ฉันบริจาคอวัยวะไม่ได้ ฉันเกิดในยุค 90
‎ฉันเดาว่ามีเด็กยุค 90 ที่นี่นะ
‎ใช่แล้ว
‎เราคือเด็กยุค 90 เรา…
‎คือกลุ่มที่แย่ที่สุดที่เกิดมาเลย
‎พวกเราที่เกิดยุค 90 จะพูดว่า ‎“ฉันมีระเบียงแบบฝรั่งเศส”
‎แล้วพวกเขาก็จะแบบ ‎“ก็แค่หน้าต่างบานใหญ่ หุบปากเถอะ”
‎เด็กยุค 90 คิดว่ามาลาล่า ‎คือแม่ของซิมบ้า แย่ขนาดนั้นเลยละ
‎เด็กยุค 90 กลายเป็นอินฟลูเอนเซอร์
‎มันแย่ขนาดนั้น
‎เรามีอินฟลูเอนเซอร์ที่เรียกตัวเองว่านักธุรกิจ
‎ลองคิดดูสิ
‎พวกเขาเรียกตัวเองว่านักธุรกิจ ‎ตอนออกแบบเคสมือถือ
‎ในแบบสวีเดน
‎ลายหินอ่อนทุกอัน จริงๆ นะ
‎คุณอยากชี้แจงเรื่องอะไร ‎คดีฆาตกรรมพัลเมอ หรือเคสหินอ่อน
‎การเรียกตัวเองว่านักธุรกิจจากการทำเคสมือถือ
‎ในแบบสวีเดน
‎ก็เหมือนบอกว่าคนขับจักรยาน ‎ส่งอาหารทำคลาสปั่นออกกำลัง
‎เราคิดว่าตัวเองสูงส่ง
‎ฉันดูรายการที่ชื่อว่า “แคตฟิช”
‎มันเกี่ยวกับผู้คนที่คบหากันมานาน ‎โดยที่ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน
‎มีเด็กยุค 90 คนหนึ่งในรายการ ‎เขาคบกับแฟนสาวมาสิบปี
‎พวกเขาหมั้นกันแล้ว แต่ไม่เคยเจอกัน
‎มีชายสองคนมาช่วยเขาหาคนคนนี้ ‎เพื่อให้พวกเขาได้พบกัน
‎พวกเขาถามเขา “ทำไมยังไม่เคยเจอกันล่ะ”
‎เขาก็แบบ “ไม่ละ เธอยุ่งเกินไป”
‎ปฏิกิริยาก็คือ ในสิบปีเนี่ยนะ
‎ฉันว่าคุณน่าจะหาเวลาว่างในตารางได้บ้างนะ
‎พวกเขาแบบว่า “โอเค แต่คุณเคยคุย ‎โทรศัพท์กันบ้างไหม”
‎เขาก็แบบว่า “ไม่เคย ‎แต่ผมเคยได้ยินเสียงเธอนะ”
‎พวกเขาแบบ “เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”
‎สุดท้ายเขาก็บอกว่า ‎“ไหนให้เราดูผู้หญิงคนนั้นหน่อย”
‎เขาบอก “คุณไม่เชื่อผมแน่”
‎“เธอคือเคที่ เพร์รี่” “แหงสิ”
‎คงจะได้คบกับเคที่ เพร์รี่มั้ง
‎เราคิดว่าตัวเองมาก ถ้าเราไม่ได้ ‎เป็นอินฟลูเอนเซอร์ เราจะทำอย่างอื่น
‎ฉันเจอหนุ่มคนหนึ่งที่ปาร์ตี้
‎และไม่รู้ทำไม เขาก็เริ่มพูดเรื่องตัวเอง
‎เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นเลย
‎เราเริ่มคุยกันเรื่องงาน ‎ฉันบอกว่า “ฉันเป็นตลก”
‎เขาตอบว่า “แปลกจัง”
‎ฉันก็ตอบว่า “ขอบคุณ”
‎ฉันเลยถามว่าเขาทำงานอะไร
‎เขาบอกว่า “ผมบีตบ็อกซ์”
‎“โทษนะ ฉันไม่ได้หมายถึงงานอดิเรกคุณ ‎ฉันหมายถึงคุณทำงานอะไรน่ะ”
‎“นั่นคืองานผม”
‎“โอเค คุณเล่นกลองด้วยปากคุณ ‎นั่นคืองานของคุณ”
‎เขาบอกฉันว่าเขาไปหา “โค้ชการหายใจ” ‎อาทิตย์ละครั้ง
‎เพราะว่า “การหายใจสำคัญในตอนดรอป”
‎ไม่มีใครสังเกตความแตกต่างหรอก จริงๆ นะ
‎เขาอยากบีตบ็อกซ์ให้เก่งที่สุดในโลก
‎ทั้งโลกมีคนบีตบ็อกซ์อยู่สองคนมั้ง ‎คงไม่ยากหรอก เอาสิ
‎แล้วเขาก็บอกว่าเขาจะปล่อยเดโมเพลงออกมา
‎“อยากฟังไหม”
‎“ไม่อะ”
‎ฉันไม่ได้พูดออกไป
‎ฉันบอกว่า “ฉันไม่มีหูฟังเลย โทษทีนะ”
‎แล้วเขาก็พูดว่า ‎“ผมแสดงให้ดูสดๆ เลยได้นะถ้าคุณต้องการ”
‎จริงสิ
‎ตลอดสามนาที ฉันยืนอยู่ตรงนั้น
‎หวังว่าเขาจะหอบหืดกำเริบ
‎ฉันจะมีอารมณ์ร่วมกับบีตบ็อกซ์ยังไงเหรอ
‎ฉันยืนอยู่ตรงนั้น… “ฉันคงต้องโยกนิดหน่อย ‎ฉันจะโยกนิดหน่อยแล้วกัน”
‎ฉันโยกนิดๆ แล้วก็คิดว่า ‎“ฉันจะยกแขนขึ้น” ฉันยกแขนขึ้น
‎ฉันคิดว่า “ฉันเงียบเกินไป”
‎“ฉันจับจังหวะไม่ได้ แต่ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง” ‎ฉันเลยเริ่มส่งเสียง “เย่”
‎“อาฮะ”
‎ใช่ แบบนั้นน่ะ
‎ฉันไม่เคยรู้สึกเป็นคนขาว ‎ขนาดนั้นมาก่อนเลยในชีวิต
‎ฉันไม่เคยมีอารมณ์ร่วมกับบีตบ็อกซ์เลย
‎เหมือนดูคนขี่ม้าน่ะ
‎คุณควรจะพูดอะไรเหรอ ‎“โดดได้สวย” อย่ามาถามฉัน
‎เหมือนโดนคนถือปืนจับเป็นตัวประกัน
‎ฉันรู้สึกเหมือนเป็นงู่เห่า ‎โผล่หัวออกมาจากตะกร้า จริงๆ นะ
‎เข้าใจไหม คุณมีลูกนะ
‎วันหนึ่งเขาอาจกลับบ้านมาพูดว่า
‎“แม่ วันเกิดผมขอแค่โค้ชการหายใจ”
‎“รู้อะไรไหม เดวิด”
‎“แม่จะซื้อปืนลมให้ลูกเป่าหัวตัวเองซะ”
‎แต่เรามีอะไรกันแล้ว
‎งั้นก็… ก็ได้
‎ผ้าม่านพวกนี้สีแดงหรือเปล่า ว่าไง ใช่…
‎ฉันไม่กล้ามองตาคุณแล้ว
‎ฉันอับอายหน่อยๆ นะเนี่ย
‎แต่ก็เป็นไปได้ด้วยดี เขาตามฉัน ‎ไปจนถึงบ้าน ซึ่งก็ดีนะ
‎เราเข้าบ้านและล็อกประตู
‎ฉันบอกว่า “คุณจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น
‎คุณจะบีตบ็อกซ์จนฉันตายไปเลยก็ได้ ฉันไม่สน”
‎เราจะมีอะไรกัน และรู้ไว้นะ ต้องเล้าโลมด้วย
‎คุณควรอมนกเขาสิ
‎มีอย่างอื่นที่ฉันชอบกว่านั้นนะ จะบอกให้
‎แต่ฉันก็เป็นแค่มนุษย์ ฉันเลยทำไป
‎ฉันคุกเข่าลง
‎ฉันจะไม่มองตาใครแล้วนะ ‎จะบอกให้ ฉันไม่มองจริงๆ
‎แต่ฉันก็เริ่มคุกเข่า และเริ่มเตรียมพร้อมสำหรับ…
‎การอาเจียน และขาดอากาศหายใจ
‎และการบาดเจ็บบริเวณต้นคอ
‎ฉันเตรียมพร้อมสำหรับทุกอย่าง
‎ฉันเลยนั่งลง และ…
‎“เริ่มลงมือ” ฟังดูไม่เหมาะเลย
‎ฉันเริ่มสนุก แบบนี้ดีขึ้นหน่อย ฉันเริ่มสนุก
‎พอผ่านไปสักพัก ฉันก็รู้สึกว่ามีมือ…
‎บน…
‎ใช่เลย…
‎หัวฉัน
‎และมือก็เริ่มนวด
‎ฉันทำแบบนี้ และเขาก็ทำแบบนี้ ‎เหมือนพายุทอร์นาโดเลย
‎“เกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”
‎ฉันไม่กล้าพูดเลยว่า “เคารพร่างกายฉันหน่อย”
‎ฉันคิดว่า “เรากำลังสนุกกันเลยข้างล่างนั่น”
‎มันก็เลยไปต่อเรื่อยๆ สักพักฉันก็จับจังหวะได้
‎เปิดเพลงเต้น และมันกันเลย
‎แต่ฉันเวียนหัวนะ คุณรู้ไหม ‎ฉันแบบว่า “ฉันมาลงเอยแบบนี้ได้ไง”
‎“ฉันอยู่กับพ่อแม่จริงๆ หรือเปล่า” ‎ฉันคิดอะไรแบบนั้นน่ะ
‎พอผ่านไปสักพักฉันคิดว่า ‎“ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่”
‎ฉันก็คิดได้ว่าฉันนั่งอยู่ อ้าปากกว้าง
‎พร้อมมีคนนวดหัวให้
‎เราไม่ได้อยู่ที่สปานะ
‎ถ้าฉันต้องใช้มือขวาช่วยเขา
‎เขาก็จะนวดมือซ้ายให้ฉัน
‎ถ้าเล่นท่า 69 “ช่วยนวดเท้าให้ฉันด้วยได้ไหม”
‎ฉันจำไปทั้งชีวิตเลย
‎ทีนี้ พอฉันไปหาช่างทำผม ‎และพวกเขาเริ่มใส่แชมพูสระผมให้…
‎หลังจากนั้น ฉันก็รู้ว่าฉันเป็นหนองในเทียม ‎ไม่ก็กระเพาะปัสสาวะอักเสบ
‎ปรากฏว่าเป็นทั้งสองโรค
‎ฉันต้องสั่งชุดตรวจหนองในเทียม ‎เพราะฉันจะไม่ไปหาหมอสูติฯ
‎ฉันจะไม่สบตาเธอ และบอกว่า ‎ฉันไปปาร์ตี้มา ไม่เอาหรอก
‎ฉันเลยสั่งชุดตรวจหนองในเทียมมา ‎ส่งมาในซองสีขาวเรียบๆ
‎ชุดตรวจหนองในเทียมหนึ่งชิ้น ‎ถุงยางอนามัยหนึ่งชิ้น
‎ไม่มีข้อความใดๆ
‎เหมือนโดนหลอกด่าเลย
‎“เอาไปใช้สิ นังร่าน” มัน…
‎แต่ด้วยความโง่ของฉัน ฉันก็ทำ ‎ของเหลวในหลอดตรวจหก
‎ฉันเลยตรวจไม่ได้ ต้องสั่งอันใหม่
‎แล้วก็เหมือนเดิม มีซองขาวส่งมา ‎ชุดตรวจหนองในเทียมกับถุงยาง
‎ลองคิดดูสิพวกเขาจะ ‎ซุบซิบกันขนาดไหน จริงๆ นะ
‎ครั้งหน้าต้องส่งดิลโด้มาแน่ๆ
‎พร้อมกับข้อความว่า “เลิกสำส่อนได้แล้ว”
‎เหมือนขายนิตยสารคริสต์มาสน่ะ ‎ยิ่งขายเยอะเท่าไหร่ รางวัลก็ดีขึ้น
‎ครั้งหน้าฉันคงได้เซ็กซ์ทอย สนุกแน่
‎เวลาตอนนั้นไม่เหมาะเลย
‎แน่นอน ฉันก็ไม่รู้ว่าจะมีเวลาไหน ‎ที่เหมาะจะเป็นหนองในเทียม
‎น่ารำคาญมาก เพราะตอนนั้น ‎ฉันไปคอสตาริกาพอดี
‎เพื่อหัดโต้คลื่น
‎ฉันเหนื่อยกับงานมาก เหนื่อยจริงๆ
‎ฉันต้องหาความสงบ ค้นหาตัวเอง อะไรทำนองนั้น
‎การเดินทางไปคอสตาริกาใช้เวลา 34 ชั่วโมง
‎ถึงลอนดอนก็ไม่เหลือความสงบแล้ว
‎พอฉันไปถึง สาวๆ ใส่ขาสั้นกับเสื้อกล้ามกัน
‎กินมูสลี่เป็นของว่าง
‎“เยี่ยมเลย ฉันมีเวลาสองนาทีเพื่อลด 40 กิโล ‎ต้องวิเศษมากแน่”
‎คำถามแรกที่พวกเขาถามคือ ‎“คุณเคยโต้คลื่นมาก่อนหรือเปล่า”
‎“คิดว่าไงล่ะ อ้วนเป็นตุ่มแบบนี้ โง่หรือเปล่า”
‎วันแรก เราตื่นตีห้าครึ่งเพื่อเล่นโยคะ
‎สำหรับฉันโยคะคือการนอน
‎จุดเทียนและโยนมะม่วง
‎เราต้องทำท่าหมาหมอบ ยื่นก้นขึ้นฟ้า
‎เป็นเวลา 45 นาที และหายใจ
‎ฉันนี่หอบพะงาบๆ เลย
‎มีการรับประกันการโต้คลื่นด้วย
‎“คุณจะโต้คลื่นเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์”
‎เขียนไว้บนเว็บไซต์เลยนะ
‎“คุณจะโต้คลื่นเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์”
‎พวกเขาต้องเปลี่ยนเป็น 99 เปอร์เซ็นต์
‎คนโต้คลื่นคือกลุ่มคนที่แย่ที่สุดที่ฉันเคยเจอ
‎พวกเขาจะตื่นมาตอนเช้า “วันนี้โต้คลื่นมาด้วย”
‎“ฉันกินยาอีมา หุบปากเถอะ”
‎มันแย่มากเลย
‎ฉันไปที่นั่นเพื่อค้นหาตัวเอง ฉันหาไม่เจอเลย
‎พอฉันกลับบ้าน ฉันแบบว่า ‎“ทีนี้เอาไงดีล่ะ อ่านดวงตามราศีเหรอ”
‎มีใครที่นี่ชอบอ่านดวงบ้าง ปรบมือหน่อย
‎ใช่เลย มีคนเพี้ยนสามพันคนได้
‎ขอบคุณที่มานะคะ
‎ฉันก็อ่านดวงเหมือนกัน
‎ฉันก็เหมือนกัน แต่ฉันไม่แน่ใจว่า ‎พวกคุณอยากเหมือนฉันหรือเปล่า
‎ฉันชอบอ่านดวง ชอบความคิดที่ว่า ‎จะมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นเมื่อถึงเวลา
‎สงสัยเพิ่งมีคนถูกไล่ออก
‎ฉันชอบดูดวง แต่ฉันไม่สนใจ ‎เรื่องดวงดาวไร้สาระพวกนั้นหรอก
‎ฉันไม่สนเลย ฉันอยากรู้ว่า ‎อันดับแรกนะ มีใครแอบชอบฉันไหม
‎สอง ฉันจะรวยหรือเปล่า
‎สาม พ่อแม่จริงๆ ของฉันจะหาฉันเจอไหม
‎นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากรู้
‎ฉันไปหาหมอดูมาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน
‎พอฉันไปถึง อย่างแรกที่เธอพูดคือ…
‎“ฉันเห็นคุณนั่งอยู่ในบ้าน… อย่างโดดเดี่ยว”
‎“โอเค ยอดเยี่ยม
‎ฉันจองไว้ชั่วโมงนึง ต้องสนุกแน่ๆ”
‎“ไม่ๆ คุณชอบแน่ๆ”
‎“ก็คงงั้น ฉันไม่มีทางเลือกนี่”
‎แล้วเราก็ถึงช่วงสนุก ‎ตอนที่ฉันถาม แล้วเธอจะตอบว่าใช่หรือไม่
‎เธอคุยกับเทวดาได้ ‎หรืออะไรก็ช่าง เธอว่างั้นนะ
‎ง่ายจังเลย
‎ฉันไม่แน่ใจนะว่าจะโทรผ่านวายไฟ ‎ขึ้นไปได้ไหม แต่ถ้าเธอเชื่อก็ได้
‎เธอบอกว่า “ถามคำถามมา ‎แล้วฉันจะตอบว่าใช่หรือไม่”
‎ฉันจริงจังมาก “โอเค ฉันจะถาม ‎คำถามที่ฉันอยากได้คำตอบจริงๆ”
‎ฉันเลยถามว่า “ฉันจะได้เป็นตำรวจหรือเปล่า”
‎เธอเอาไพ่ทาโรต์ออกมา ‎“อ้าว เราจะเล่นอูโน่กันแล้วเหรอ”
‎เธอบอกว่าา “ฉันจะกางไพ่ออกมา
‎ถ้ามีไพ่ 13 ใบ คำตอบคือไม่
‎ถ้าน้อยกว่า 13 ใบ คำตอบคือใช่”
‎“โอเค ตามนั้นก็ได้ เอาเลย ตามใจคุณ”
‎เธอกางไพ่ออกมา แล้วก็ “เอ่อ
‎ใช่ มีไพ่ 13 ใบ
‎แปลว่าไม่”
‎“ฉันเห็นคุณนับไพ่นะ ฉันไม่ได้โง่”
‎แล้วเธอก็บอกฉันว่า “คุณเดตกับผู้ชายที่ไม่ดี”
‎“ขอบคุณ ฉันรู้ ฉันเดตกับผู้ชาย ‎ที่กินนอนในรถบรรทุก ขอทีเถอะ”
‎จริงนะ ฉันเคยเดตกับผู้ชาย ‎ที่กินนอนในรถบรรทุก
‎นั่นคือตอนที่ฉันอยู่ที่เวสเตโรส บ้านเกิดฉัน
‎ฉันอยู่ที่บาร์ เขาเดินมาหาฉันและพูดว่า
‎“อยากกลับกับผมไหม”
‎ฉันก็คิดว่า “คงไม่มีใครมาชวนฉันอีกแล้ว
‎ฉันเลยต้องตอบตกลงเพื่อใช้ชีวิตบ้าง”
‎เราเลยขึ้นรถเมล์
‎สาย 309 ไปเฮอกานาส ‎ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
‎เราเดินทาง 20 นาที 30 นาที
‎ถ้าคุณชวนใครกลับบ้าน คุณต้องอยู่ในเมืองสิ
‎จะให้ฉันข้ามพรมแดนไม่ได้หรอก ‎ฉันจะไม่ทำแบบนั้น
‎เราอยู่บนรถเมล ผ่านไป 45 นาที ‎เรามาถึงถนนลูกรัง ตรงนั้นมืดมาก
‎เขาบอกว่า “ลงตรงนี้แหละ”
‎“แน่ใจเหรอ”
‎“ใช่ ลงเลย”
‎“โอเค เยี่ยม ฉันจะโดนลักพาตัวอีกแล้ว ‎ยอดเยี่ยมจริงๆ”
‎- ผมรักคุณ ‎- ขอบคุณค่ะ
‎นั่นคงเป็นเขา
‎ขอบคุณที่มานะคะ
‎เราเลยลงจากรถเมล์ ฉันคิดได้ว่า
‎พยายามหนีไปก็คงไม่มีประโยชน์
‎รู้ไหมคะว่าฉันวิ่งเร็วแค่ไหน
‎ฉันวิ่งได้แค่เหยาะๆ เร็วสุดแค่นั้น จริงๆ นะคะ
‎ตรงนั้นมืดมาก เรามองไม่เห็นอะไรเลย
‎เขาเอาไฟฉายออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม
‎เขาเอาไฟฉายไปที่บาร์ด้วย
‎เป็นสัญญาณไม่ดีเลย
‎เราเหมือนคนตาบอดสองคน ‎“เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
‎เราไปถึงที่จอดรถบรรทุก
‎เขาบอกว่า “ผมอยู่ที่นี่”
‎โอเค
‎“บางทีคุณน่าจะบอกฉันก่อนนะ”
‎แต่เราคบกันต่อด้วยนะ แปลกดี
‎แต่ไม่ง่ายเลยที่จะบอกพ่อแม่ว่าบ้านเขาอยู่ไหน
‎มีประเด็นบางอย่าง… ‎“ฉันบอกพ่อแม่ไม่ได้ ยังหรอก”
‎คืนหนึ่ง พ่อแม่ฉันถามว่าฉันทำอะไรอยู่
‎ฉันก็บอกว่า “ไปบ้านฟีลิกซ์”
‎“ฟีลิกซ์ เขาอยู่นอกเมืองใช่ไหมลูก”
‎“ประมาณนั้น ไกลกว่านั้นหน่อย”
‎“ให้ไปส่งไหม”
‎“ไม่เอา หนูจะขึ้นรถเมล์ไปเฮอกานาส”
‎“หนูไม่เป็นไร” ‎“เขาอยู่ในวิลล่า หรือ…”
‎“ก็ไม่ใช่วิลล่าหรอก มีแค่ชั้นเดียว”
‎“โอเค บังกะโลเหรอ” ‎“ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ”
‎“โอเค ห้องแถวเหรอ”
‎“ก็มีบ้านเป็นแถวๆ นะ จะว่างั้นก็ได้”
‎“อะพาร์ตเมนต์ใช่ไหม ไม่เอาน่า บอกมาเถอะ”
‎“อะพาร์ตเมนต์ติดล้อค่ะ จะพูดยังไงดี”
‎“ลูกคบกับคนไร้บ้าน เก่งมาก ยินดีด้วยนะ”
‎เขามีสัญญาณเตือนเยอะมาก ‎เขาชอบกินซุปโรสฮิปด้วย
‎ทำไมไม่เลิกกับเขาตั้งแต่ตอนนั้นนะ
‎คืนวันหนึ่ง ฉันจะไปหาเขา ‎และเขาส่งข้อความมา
‎“โจฮานน่า คุณช่วย…
‎แวะซื้อซุปโรสฮิประหว่างทางได้ไหม”
‎“แหงสิ หนุ่มที่ฉันคบด้วยจะกินซุปโรสฮิป”
‎ฉันไม่ค่อยไปร้านขายอาหาร ‎นอกจากฉันจะรู้ว่าของที่อยากได้วางไว้ตรงไหน
‎เพราะฉันหาอะไรไม่ค่อยเจอ
‎คนที่ทำงานที่นั่นชอบมาคุยกับลูกค้า ‎ที่อยากแค่มาซื้อของ
‎แต่นี่มันกะทันหันมาก
‎ฉันเข้าไปและไม่รู้ว่าซุปอยู่ตรงไหน
‎ฉันไม่รู้อะไรเลย ซุปร้อนหรือเย็น
‎อยู่กับพวกนมหรือเปล่า หรือเยลลี
‎ฉันหาอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่เจอ ‎โอเค ฉันคงต้องถามแล้วละ
‎ฉันแค่ต้องถาม
‎ฉันเห็นพนักงานหญิงคนหนึ่ง
‎ฉันเดินเข้าไปทัก “ว่าไง สวัสดีค่ะ”
‎ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นแน่ๆ จะพูดแบบนั้นทำไม
‎ฉันคงทักไปว่า “หวัดดี” “ไงคะ”
‎และเธอก็ตอบ “สวัสดีค่ะ”
‎ที่เราคุยกันไม่ได้นานขนาดนี้แน่ๆ
‎ฉันถามว่า “ขอถามอะไรหน่อยนะคะ”
‎เธอบอกว่า “ได้สิคะ ถามมาได้เลย”
‎ในที่สุดฉันก็พูดว่า “ฉันกะจะถามว่า…
‎ซุปโรสฮิปน่ะอยู่ตรงไหนเหรอ ‎คุณไม่ต้องตามฉันมาหรอกนะ”
‎แล้วเธอก็บอกว่า ‎“อ๋อ เดี๋ยวฉันพาไปดูซุปโรสฮิปนะคะ”
‎เป็นการเดินที่ขายขี้หน้ามากในร้าน
‎“ทำไมต้องทำแบบนี้” ‎พวกเขาอยากพาฉันไปนาร์เนีย
‎โง่หรือเปล่า บอกว่าอยู่ตรงชั้นไหนก็พอ
‎และฉันก็ไม่ชอบไปร้านเหล้าของรัฐด้วย
‎มันแย่มากๆ ฉันอยากให้เหล้ามาหาฉันเอง ‎ฉันขอแค่นั้นแหละ
‎แต่ฉันจะไปกินมื้อค่ำ ‎น่าจะกับไอ้หนุ่มรถบรรทุกนี่แหละ
‎และพอคุณอายุ 20
‎คุณต้องเอาดอกไม้ หรือไวน์ ‎หรือของไร้สาระพวกนั้นไปด้วย
‎ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับไวน์เลย แต่ซื้อก็ได้
‎ฉันไปที่ชั้นวางไวน์ ฉันดูไวน์แดงทั้งหมด ‎และอ่านฉลาก
‎ดูว่าขวดไหนแพงสุด เช็กแค่นั้นแหละ
‎ฉันดูไวน์อยู่ และผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาข้างๆ
‎เธอแบบว่า… “ฉันกำลังเล็งขวดนั้นไว้อยู่เลย”
‎“อ๋อเหรอคะ”
‎“คุณรู้ไหมว่าเข้ากับเมนูเนื้อหรือเปล่า”
‎ฉันไม่รู้เลย ฉันกินวอดก้ากับกระทิงแดง ‎ตอนสุดสัปดาห์
‎เหมือนเพนนี พาร์เนวิกถามพ่อแม่ ‎เรื่องการคุมกำเนิดน่ะ
‎เธอมีพี่น้องเป็นล้านคนได้มั้ง
‎ฉันโสดมาพักใหญ่ๆ
‎ฉันโชคดีที่ตอนนี้มีแฟนแล้ว เหลือเชื่อ
‎ขอบคุณค่ะ
‎เดี๋ยวเขาก็ทิ้งฉันแล้ว แต่ไม่เป็นไร
‎ฉันอยู่ได้
‎ฉันเป็นโสดมานานมาก
‎ฉันไปเดตไม่เก่งเลย มีทินเดอร์กันไหม
‎ไม่เยอะเท่าไหร่นะจากคนเป็นหมื่น
‎ถ้าฉันรู้ทีหลังว่าพวกคุณเล่นทินเดอร์นะ ‎ฉันจะฆ่าทิ้งทีละคนเลย
‎ไม่มีใครอยากยอมรับหรอก และฉันรู้สึก ‎แย่กว่าเดิมกับเรื่องที่ฉันจะสารภาพ
‎ฉันมีทินเดอร์โกลด์
‎มีคนเยาะเย้ย ฉันได้ยินนะ
‎พอใช้ทินเดอร์โกลด์ คุณจะเห็นว่าใครชอบคุณ
‎คุณเลือกได้ และย้ายไปต่างประเทศก็ได้
‎ในแอปนะ ไม่ได้ขายบริการ
‎ค่าบริการทินเดอร์โกลด์ 200 ครูนาต่อเดือน
‎แพงกว่าค่าไฟอีก
‎ฉันช่วยชีวิตเด็กได้เดือนละสามคนเลย ‎ตามที่ยูนิเซฟบอกนะ
‎ไม่หรอก ไม่เหมาะกับฉัน
‎สาเหตุที่ฉันสมัครทินเดอร์โกลด์ ‎ก็คือฉันประหยัดเวลาได้เยอะ
‎แหงสิ ประหยัดเวลาโดยการไป ‎ปัดซ้ายปัดขวาที่ออสเตรเลีย
‎แต่ตอนฉันเริ่มเดตแฟนคนปัจจุบัน ฉันบ้ามาก
‎ฉันบ้ามากตอนเดต
‎ถ้าผ่านไปสิบนาทีแล้วเขาไม่ตอบฉัน
‎ฉันจะสติแตกเลย
‎สติแตกแบบสุดๆ ฉันอาจยืนอยู่กับเพื่อน แล้วแบบ…
‎“โอเค”
‎“โอเค ก็ได้”
‎“จบแล้ว พอกันที ก็นะ”
‎แล้วเพื่อนฉันก็จะแบบ “แม่ง เอาอีกแล้ว”
‎เธอจะแบบว่า ‎“โจฮานน่า วันนี้พวกเธอคุยกันยัง หรือ…”
‎ฉันก็แบบ “ใช่ เราคุยกันแล้ว”
‎“แปลว่ากลับมาคุยกันแล้วเหรอ” ‎“ไม่ คุยแล้ว แต่ตอนนี้ไม่ได้คุยนี่ ใช่ไหม”
‎“โอเค แต่วันนี้คุยกันแล้ว ‎เธอก็น่าจะรู้ว่าเขาทำอะไรอยู่”
‎“ใช่
‎เขาอยู่งานศพ
‎เขาอยู่ที่งานศพ เฟลีเซียจากเราไปแล้ว
‎และเขาเป็นคนแรกที่ไปถึง ‎เขาซื้อดอกไม้ไปให้ด้วย
‎เขาจะซื้อดอกไม้ให้ฉันไหม ไม่หรอก ‎แต่ซื้อให้เฟลีเซียได้
‎พวกนั้นกำลังเอากันอยู่แน่ๆ
‎มีอะไรกันในโลงศพ ฉันรู้เลย”
‎แล้วเพื่อนฉันก็แบบ “เอ่อ
‎ถ้าเขาชอบมีอะไรกับศพ เธอคงรู้ไปแล้วละ”
‎“เรื่องแบบนี้ไม่รู้หรอก
‎ฉันคงเอากับมิค เขาจะเป็นหรือตาย ‎ไม่ต่างอะไรสำหรับฉัน”
‎ขอบคุณค่ะ พวกคุณน่ารักมาก
‎ก่อนที่ฉันจะเจอแฟนฉัน
‎ฉันสงสัยมาตลอดว่า ‎เซ็กซ์กับคนที่เป็นหอบจะเป็นยังไง
‎คนเรามักจะเป็นหอบไปจนถึงตอนที่ต้องมีเซ็กซ์
‎ไม่เคยได้ยินใครบอก “ผมเป็นหอบ
‎ผมเลยเอาเครื่องช่วยหายใจมาด้วย”
‎ไม่เคยได้ยินใครพูดแบบนั้น
‎ฉันไม่รู้ว่าแฟนฉันเป็นหอบ
‎แต่เวลาคุณอยากมีเซ็กซ์กับคนที่ชอบ
‎คุณอยากให้มันดี
‎ฉันเตรียมพร้อมทุกอย่าง โกนขนทั้งตัว
‎ทาครีม กินสับปะรดมาหลายอาทิตย์
‎ฉันวิ่งไปร้านขายยา และเจอ… ก็ไม่ได้วิ่งหรอก
‎ฉันเดินไปร้านขายยา และเจอสิ่งที่เรียกว่า ‎ยาดับกลิ่นสำหรับน้องสาว
‎ไม่หรอก มันเรียกว่าสเปรย์ร่วมรัก
‎ฉันซื้อมาหลายขวดเลย
‎ฉันใช้ขวดแรกไป “ไม่ ฉันจะใช้อีกขวดด้วย
‎ใช้ขวดสามด้วยเลยแล้วกัน”
‎แต่สิ่งที่ฉันไม่รู้ก็คือ คนเป็นหอบ…
‎มักจะมีปัญหา… กับกลิ่น
‎แล้วก็น้ำหอม และของพวกนั้น
‎เขาเลย…
‎ใช้ปากกับฉัน
‎และจู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าเขาเริ่มตัวสั่น
‎ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกดีที่สุดในชีวิตเลย
‎รู้จักไวเบรเตอร์ความดันอากาศไหม ‎ฉันคิดว่า “เขาฝึกมาอย่างดี
‎เขาฝึกการใช้ปากมา เยี่ยมเลย”
‎ฉันเลยปล่อยเขาทำต่อไป จนเขาเริ่มไอ
‎ซึ่งก็เป็นประสบการณ์ร่วมรักที่ดีที่สุด ‎ในชีวิตฉันเหมือนกัน
‎หนุ่มๆ คะ ถ้าคุณไม่เคยไอใส่น้องสาวแฟน ‎กลับบ้านไปทำเลยนะ
‎โควิดเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน
‎ตอนโควิดระบาดครั้งแรก ฉันพร้อมมาก
‎ถ้ามีคนไอบนรถเมล์ “ฉันจะพาคุณกลับบ้าน”
‎แอนเดอร์ส เทกเนล “ทุกคนต้องฉีดวัคซีน”
‎“เหยียดผู้หญิงนี่”
‎และฉันคิดด้วยว่าฉันชอบเพศตรงข้าม ‎เพราะฉันเป็นโรคกลัว
‎มันเรียกว่าโรคกลัวรู
‎ฉันเกลียดรูมากๆ
‎ฉันรู้สึกว่าจะมีบางอย่างออกมาจากรู
‎เช่นตำรวจในติ๊กต็อก
‎ฉันรู้สึกว่าถ้าฉันใช้ปากให้สาว ‎และฉันเห็นมัน ฉันจะแบบ “ไม่นะ”
‎เธออาจข่มขู่ฉันด้วยน้องสาวเธอได้
‎“ถ้าคุณไม่เอาขยะไปทิ้ง คุณรู้นี่ว่าต้องเจออะไร”
‎ฉันเกลียดรู รูทุกแบบ
‎ฉันกลับบ้านมาหาแม่กับน้องสาวเพื่อบอกพวกเขา
‎เป็นบทสนทนาที่จริงจัง ‎“นั่งก่อน หนูมีอะไรจะบอก”
‎พวกเขากังวลมาก ฉันบอกว่า “โอเค เอ่อ…
‎หนูเป็นโรคกลัวรู
‎“และมันยากมากสำหรับหนู”
‎และน้องฉันก็บอกว่า “โจฮานน่า”
‎“ฉันก็กลัวรูเหมือนกัน
‎น่าจะเป็นกรรมพันธุ์”
‎“ฉันมาจากโปรตุเกส ไม่น่าใช่นะ”
‎ขอบคุณ ขอบคุณค่ะ อะวิชีแอรีนา ‎ขอบคุณที่มานะคะ
‎พวกคุณยอดเยี่ยมมาก
‎ขอบคุณ
‎ขอบคุณค่ะ
‎คำบรรยายโดย ฐานิต พันธุ์เจริญ