Downloaded from YTS.MX
BİR NETFLIX STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
Merhaba! Vay canına.
Teşekkürler. Çok iyisiniz.
Tanrım, çok kalabalıksınız.
Tanrım!
Bunu pek beklemiyorduk.
Birkaç sefer yeniden rezervasyon yapmamız gerekti.
Burası çok küçük bir sahne değil.
Tanrım, burada olmak çok güzel. Bu sonbaharda tura çıktım.
Falun gibi yerlere gittim.
Kristianstad.
Boras.
Boras'la çok yakın arkadaş olmadığımızı söyleyebiliriz.
Tekrar Stokholm'e, Avicii Arena'ya dönmek güzel.
Vay canına.
Gösterinin zamanını birkaç kez değiştirmek zorunda kaldık.
Devam eden pandemiden dolayı.
Harika değil miydi?
Pandemiden bahsetmeyeceğim ama birçok şey kapandı.
Restoranlar kapandı, stand-up kulüpleri kapandı.
Spy Bar dışında birçok şey kapandı.
Onlarda küçük bir bölme açıktı.
Ben de tabiri yerindeyse son hızla oraya doğru koştum.
Zil zurna sarhoştum ve kafamda bir şampanya şişesiyle orada durdum.
Biri de filme alıyordu.
MAHVET BİZİ!!!
Videoya çekildi ve basında yayıldı.
Pandemi sırasında partilemenin yüzü oldum.
Sadece ben eleştirildim. Başka kimse değil.
Temsilcim beni aradı. "Podcastte bu konuyu açma."
Ben de podcastte konusunu açtım.
Stefan Löfven'in düzenlediği meşhur basın toplantısını biliyorsunuz.
"Artık parti yok" dediği basın toplantısı.
Benim içindi.
Adımı söyle be Stefan. Cidden.
Başbakanın seni böyle görsün istemezsin.
Nobel Barış Ödülü'nü falan kazandığını görsün istersin.
Yok. Pandeminin ortasında tüm tedbirleri bıraktığımı gördü.
Tek hobim olan partilemek de bitti.
Ne yapacağımı bilmiyordum.
Yeni bir hobi edinmem gerekti. Ne yapılır? Şimdi ne var?
İnsanlar pandemi sırasında yeni hobiler edindi.
Padel oynamaya, çocuk yapmaya falan başladılar.
"Ne yapacağım? Sırada ne var?" diye düşündüm.
Sonunda bir sahneye çıktım.
Ejderha kostümü giymiştim.
Söylemeliyim ki alkışı hak etmiyorum.
Neden bahsettiğimi bilmeyenler için
umarım biraz…
Masked Singer'ın birinci sezonundaydım.
Teşekkürler.
Hayatım boyunca yaptığım en kötü şey.
Bunu hiç onaylamadım.
Geçen hafta yapımcıyla görüştüm ve "Evet dediğini hatırlamıyorum." dedi.
"Hayır!"
"Çünkü demedim. Bir anda kendimi orada buldum."
Yaptığım en kötü şey.
İnsanlar Anja Pärson olduğumu sandığından beri o kadar zayıf hissetmedim.
"İşte bu!" Aynaya baktım.
"Tamam, biraz kilo vermişim."
Beni Anja Pärson sanmak,
Leif GW Persson'un hiç yorulmayacağını düşünmek gibidir.
Mümkün değil.
Zavallı Anja.
Instagram'da ona bir yorum yapmışlar.
"Vay canına, Masked Singer'daki ejderha sensin."
Sahnede bir Heffalump var.
Beni Anja Pärson sanmak…
Ciddiyim. En iyi özelliğinizin kibar olmak olduğunu söylemek gibi.
Bundan dolayı berbat hissediyor.
Çok korkunçtu. Çok kötü.
Sanırım biraz kimlik bunalımı yaşadığım için yaptım.
Nedenini söyleyeyim. Sanırım beni kaçırdılar.
Tuhaf bir tepki.
Sanırım annemle babam beni kaçırdı. Nedenini söyleyeyim.
Birkaç yıl önce bir arkadaşıma yeni bir ilaç reçete edildi
ve tıbbi kayıtlarını kontrol etmek istedi.
Çocuktum, hastanedeydim. Farklı şeylere alerjim vardı ve ilaç alıyordum.
Benimle ilgili kayıtlar olduğunu biliyordum.
Bir şeyler olduğunu biliyordum ve sırf eğlencesine bakayım dedim.
İnternetteki sağlık hizmetleri platformuna girdim. Bir şey yoktu.
Tek bir kayıt bile yoktu. Hemen şüphelendim.
Annemi aradım. Moruğu biraz azarlayayım dedim.
Aradım. "Merhaba canım. Nasılsın?"
"Merhaba." dedim.
"Anette.
Umarım her şey yolundadır.
Sadece küçük bir sorum var.
Tıbbi geçmişimden bahsedelim. Neredeler?"
Annem sağlık hizmetlerinde çalışıyor.
"Tıbbi geçmişini istemen gerekir." dedi.
Ona inandım. Sağlık hizmetlerini aradım.
Çok kibar bir kadınla konuştum. Birgitta.
Hemen uyuştuk. İnanılmazdı.
Sonunda dedim ki, "Birgitta,
sence de o kayıtları almam gerekmez mi?"
"Tabii ki tıbbi kayıtlarınız elinizde olmalı." dedi.
Ona kişisel kimlik numaramı verdim
ama birden sessizleşti.
"Alo Birgitta? Hâlâ orada mısın?" dedim.
"Johanna, üzgünüm ama tıbbi geçmişin yok." dedi.
"Hadi ama Birgitta'cığım.
Vasteras Hastanesi'nden Lena'yı ara. Hastaneye gittim, eminim."
"Üzgünüm. Bir şey yapamam." dedi.
Kapattı.
O zaman kolluk kuvvetlerinde çalışmaya başladım.
Soruşturma başlattım.
Arkadaşlarımı ve ailemi aramaya başladım. Büyükannemi aradım.
"Ne zaman hastaneye gittiğimi hatırlamıyor musun?"
"Hayır Johanna. Sen hiç hastaneye gitmedin." dedi.
Üzgünüm ama o karı
ablamın ne zaman tetanos aşısı olduğunu biliyor
ama ben üç gün hastaneye yatınca Alzheimer hastalığı oluyor.
Babamı aradım. "Hastaneye ne zaman yattığımı hatırlıyorsun, değil mi?"
"Johanna, bunu rüyanda gördün. Böyle bir şey olmadı."
"Oldu. Bana şeker aldın.
Umarım sensindir yoksa başka bir moruğun tekiydi."
Birden amcam kısa mesaj attı. "Bunu eşelemeyi bırak Johanna."
Haberiniz olsun, eşeleyeceğimden eminim.
Hayatım boyunca hastanedeydim.
Tabii ki hayatım boyunca değil ama birçok kez.
Hatta şu an bile hastanedeyim. Gösteriden sonra hemen dönmem gerekiyor.
Kuliste serumum var.
Birçok kez hastaneye gittim.
Hayatım boyunca domatese alerjim vardı
ama evde kimse asla bundan bahsetmek istemezdi.
"Ne zaman domatese alerjim çıktı?" diye annemle babama sorardım.
"Yani…"
Psikozlu hareketler.
Portekiz'e tatile gittiğimizi hatırlıyorum.
Orada domates yemiştim.
Büyük Portekiz domatesleri, domates çorbası, ketçap.
Çok iyi hatırlıyorum ama o geziden sonrası yok.
Domates konusunda.
Bu da demek oluyor ki…
…karşınızda…
…duran kişi…
…Madeleine McCann.
Ben Madeleine McCann'im!
Bence ona benziyorum.
Bir aynanın karşısında durdum ve aynı suratı yaptım.
Amanın!
Ay!
Benim yahu!
Sonbahardan beri bunu söylüyorum ama polis beni almadı.
Bir sıkıntım var, bunu görüyorum.
Bir sıkıntı var ama ne bilmiyorum.
Ne olduğunu biliyorum. Aynam var, merak etmeyin.
Ama her zaman… Tuhaf bir çocuktum.
Tek istediğim şey balık sahibi olmaktı.
Bir tek oydu. Değnek çekirgelerinden fenaydı.
Bunu kim ister ki? Ama üç balığım oldu ve çok mutluydum.
Onlara ad falan taktım.
Okulda onlarla övünüyordum. Şöyle diyordum,
"Evcil balıklarım var."
"Bizim de itibarımız var. Kaybol."
Okuldan eve geldiğimde üç balığım yerdeydi.
Akvaryumdan atlamışlar.
Anneleri bilirsiniz tabii. "Anne."
Gidip üç tane daha balık aldık. "O balıklar kimin umurunda?"
Çok mutluyum. Okulda hava atıyorum.
Biri bana taş atıyor, hatırlayamıyorum.
Okuldan eve geliyorum.
Yine aynı şey. Üç yeni balığım yerde.
Altı balık intihar etti.
Katiller ve psikopatlar,
hayvanlara ve çocuklara sistematik şekilde işkence edip
ölmek istemelerine neden oluyorlar.
Hinseberg Kadın Cezaevi'nin önünde durdum ve bağırdım.
"Beni içeri alın!
Ben de sizdenim!"
Sanırım sıradaki Arboga kadını benim. Cidden.
Bir arkadaşım 18. yaş gününde balık aldı.
Çok popüler biri değildi.
Stokholmlü değildi. Ebeveynlerini ziyaret etmeye gidiyordu.
"Johanna, lütfen balıklarıma
bakar mısın?" diye sordu.
Benim balık sorunlarımdan haberi yoktu.
Bilmiyordu. Söylemeyecektim.
Asla olmaz. Hem zor bir görev de değil.
"Sadece beslemen gerekiyor. Yanlarında olmana gerek yok."
"Emin ol, yanlarında olurum."
Bir haftalık hastalık izni aldım.
Oturup balıkları izledim, onlarla konuştum.
"Lütfen atlamayın."
Ve balıklar ölmedi. Hayatımın en mutlu günüydü.
Annemi aradım.
Teşekkürler.
Vay be!
Alkış için çıtayı çok düşürdünüz.
Bana pek hak vermiyorsunuz demek.
Annemi aradım ve "Anne, balıklar ölmedi." dedim.
"Belki bende sorun yoktur. İyi durumdalar."
Annem, "Bunu duymak harika." dedi.
"Ama sana söylemem gereken küçük bir şey var."
Annem bana anlattı.
"Senin balıkların intihar etmedi.
Kedi yapmıştı."
"Yani kedi yaptı demektense intihar olduğunu söylemek daha iyi diye düşündün.
Salak mısın?" Bundan sonra tüm kedilerden nefret ettim.
"Senin gibi insanlar varken Palme cinayetinin çözülmemesi normal."
Kediymiş yahu.
Deli gibi konuşmaya başladım.
Ya hapse düşeceğim ya da polis memuru olacağım.
Seçeneklerim bunlar.
Muhafazakârlar 3.000 polis memuru daha istiyor.
Hayır. 3.000 yeni polis memuru gerekiyor. Eskiler gitsin, yeniler gelsin.
Bizim polis memurlarımızı gördünüz mü?
TikTok hesabı olan polis memurlarımız var.
Bu adam özgürce sokaklarımızda dolaşıyor.
Bunu ilk gördüğümde klinik olarak öldüm.
"Bu tek bir video. Moladayken canı sıkılmış." diye düşündüm.
Hayır, dahası da var.
Suratına bakın.
Ne durumda?
Beni bu aptal adam kurtaracağına Kaptan Etek'in kurtarmasını yeğlerim.
Polisi aradığınızı ve bu adamın geldiğini düşünün.
"Önce bir TikTok çekmeliyim."
Adama ölümüne "Savage Love" yaparım.
Suç dizilerini seviyorum. Beck'i seviyorum. Beck'i seviyor musunuz?
Tamam!
Beck'i çok seviyorum. Çocukken izledim.
Beck'i çok seviyorum. Babamla izlerdim.
Ben iki yaşındayken bu filmi o seçmiş olamaz.
Beck - The Girl in the Root Cellar.
"Gunvald'la sevişmek iyi olurdu."
Gerçek ebeveynlerimin bana ne izlettiğini bilmiyorum ama…
Bütün arkadaşlarım Disney falan izlerdi. Ben değil.
Yani Ariel'i izledim.
Evet.
Ursula'yı çok sevdiğim için Ariel'i izledim.
Ariel'in tam bir kaltak olduğunun farkında olan tek karakter o.
Boş değil.
Bir de Micke Persbrandt'ı çok seviyorum.
Evet.
İleride kocam olacak. Evet.
Bunu ikimiz de biliyoruz.
Röportajlarda sadece bundan bahsediyorum.
Onu şimdi kimlik korumasına aldılar ve yazık oldu.
Adresi de öyle. O yüzden gidemiyorum.
Onu çocukluğumdan beri seviyorum.
Bir keresinde okulda idollerimizi çizecektik.
Sınıf arkadaşlarım da Markoolio veya Michael Jackson gibi insanları çizdi.
Ben Micke P'yi çizdim.
Hayatım boyunca bu kadar detaylı olmamıştım.
Hiç bu kadar dikkatli olmamıştım. Oturup dikkatle çizdim.
Öğretmenim etrafta dolaşıp herkesin çizimlerine bakıyordu.
E-Type falan.
Kim E-Type'ı çizer ki?
Olası idol.
Öğretmenim gelip şöyle dedi:
"Johanna,
bu ne?"
Ben de,
"Bu Micke P." dedim.
"Çıplakken harika görünmüyor mu?"
İkinci sınıftayken Micke Persbrandt'ı çıplak çizmek normal değil.
Değil. Normal değildi.
Okulda çok fenaydım. Hyper-Adam'dan kötüydüm.
Hepimizin sınıfında bir Hyper-Adam olmuştur.
Ondan kötüydüm. Anladınız mı?
Tüm okul müfredatını düşündüm.
Mesela ev ekonomisi. O neydi öyle? Cidden.
Tek yaptığın yemek yemek. Lisbeth adında bir öğretmenim vardı.
Birkenstock giyerdi. Yemek kitabını aksesuar olarak kullanıp
sınıftan sınıfa koşturuyordu.
Ev ekonomisinde hiç azarlanmadan çok kötü davranabilirdiniz.
Ben çörekleri yakıyordum. Lisbeth de,
"Bir sonraki sefere 15 yerine 10 dakika pişir." derdi.
"Sağ ol."
Fırını bozardım. Lisbeth de,
"Tamirciyi çağırman gerekecek." derdi.
Bütün sınıfı yakardım.
Lisbeth, itfaiye gelince sevinirdi.
Hiç azarlanmadan çok kötü davranabilirdiniz
ama bulaşıkları akan suda yıkarsanız…
…cehennem azabını görürdünüz!
Sosyal hizmetleri çağırırlardı ve Noel'i uzakta geçirirdiniz.
Sanırım ben de bir noktada tuhaf bir çocuk olduğum için
çocuklardan nefret ediyorum.
Çocuklardan nefret ediyorum. O kadar.
Biraz tuhaf bir çocuk olduğumdan, biraz da ilk stand-up gösterimde yaşananlardan.
İlk stand-up gösterim Genç Alerjikler Derneği'ndeydi.
Bu benim için bir sosyal intihar. Kesinlikle.
Konferansları varmış
ve arkadaşlarımdan birinden stand-up yapmasını istemişler.
"18 ile 35 yaş arası insanlar için bir konferans düzenleyeceğiz.
Birinin stand-up yapması çok iyi olur."
Kırk dakika stand-up yapmasını istemişler.
"Hayır, bunu hiç yapmadım." demiş.
"Ama bir arkadaşım denemeyi çok ister. Belki 20'şer dakika yapabiliriz."
Ben de bunu kabul ettim. Örebro'da olduğunu ekleyeyim.
Boktan bir yer.
Alerjisi olan insanlardan ne kadar
nefret ettiğimle ilgili 20 dakikalık materyal yazdım.
Oraya gittik. İlk gösterim için çok heyecanlıydım.
İçeri girerken 10 yaş ayakkabısı gibi duran 30 çift ayakkabı gördüm.
Görünce, "Neler oluyor?" diye düşündüm.
Arkadaşım daha yeni İsveç Eurovision'a katılmıştı.
Baktım, 10 yaşında çocuklar bize koşuyordu.
"Çekil şişko!" "Ne oluyor lan?"
Panikledim çünkü kandırılmıştım.
Arkadaşı olmayan çocukların kampındayız.
"Senin de çiçeğe alerjin var mı?" diyen çocuklar. Bu noktadayız.
"Bu çocuklardan nefret ettiğim hakkında 20 dakikalık materyal yazdım." dedim.
"Bunları söyleyemem. Olmaz."
Yine de söyledim.
Sahneye çıktım.
Fıstık alerjisi olanların ölmesi gerektiğini söyledim.
Felix ön sırada ağlamaya başladı.
"Yarak emerken…" dedim.
Hayır!
Onlar emmiyor Johanna! 10 yaşındalar. Aptal mısın?
Ayrıca gece orada kalmamız gerekti.
Kahvaltıda esen havayı hayal edin. İyi değildi.
Yani çocuklardan hoşlanmıyorum. Beni dava edin.
Bu da iyi değil çünkü ablamın iki çocuğu var.
Bir tane yeter diye düşünmüştüm
ama bir tane daha çıkarmaya karar verdi.
Bununla birlikte, yeni çocuğu daha çok seviyorum.
Altı aylık ve konuşmuyor. Harika.
Diğeri dört yaşında. İroniden hiç anlamıyor.
Birbirimize bakakalıyoruz.
"Çekil."
Ablam hamileyken deliydi.
Bütün hamilelik mitlerini benimsedi.
Bana gelip şöyle derdi: "Johanna, gebelik ışıltıma bak."
"Evet, terlemişsin.
Terliyorsun yani…"
"Saçıma bak. Çok uzun, kalın ve parlak."
"Yağlı Emelie.
Dokuz aydır duş almıyorsun. Ne diyorsun?"
"Bak, göğüslerim çok büyük."
"Süt ineğine benziyorsun."
Ama şimdi dünyayı kurtarmak istiyor. Yeni Greta olmak istiyor.
Hepimizin hayalleri ve hedefleri var ama bir sınır olmalı.
Organlarını bağışlamaktan bahsetmeye başladı.
Siz bağışladınız mı? Alkışlayın.
Birkaç kişi var.
Gözlerini kaçırdığını görüyorum. Sana geliyorum.
-Kaç yaşındasın? -23.
Ne zamandır organ bağışçısısın?
Üç yıldır. Neden bağışladın?
Bilmiyor musun?
Mükemmel.
Ne dedin?
"Bağışlaman gerekiyor."
Her şeye böyle mi karar verirsin? "Yapmak gerekiyor."
Seni oyup organlarını çıkarmana izin vermek büyük bir karar.
Sen de mi kaçırıldın? Sanki bizim…
Benziyoruz.
Vicdanın rahat olsun diye mi?
Peki, başka nerelere üye oldun?
WWF mi? Her ay para bağışlıyor musun?
Hayır, bağışlamıyorsun. Anlaşılıyor.
Belki Bianca Ingrosso'ya.
CAIA mı?
Muhteşem. Teşekkürler.
Teşekkürler. İyi ki aramızdasın. Ben organ bağışçısı değilim.
Neden bağışçı olmadığımı söyleyeyim.
Araştırmalara göre organınızı alan kişi
sizin ihtiyaçlarınızı ve duygularınızı da alabilir.
Birini organlarıma maruz bırakmayı reddediyorum. Cidden.
Karaciğerimi aldığınızı düşünün.
Direkt sıçarsınız.
Başkasınınkini alın. Jockiboi'ninkini alın.
Olabilecek her tanısı var ve bebeğini merdivenlerden atıyor.
Gösteriyi izlemeyecek. Sorun değil.
Dışarıda hayalet falan kovalıyor.
Kimseyi organlarıma maruz bırakmam. Kısmen, çok tuhaf düşüncem olduğu için.
Kimse benim gibi düşünmemeli. Mesela
-deniz ürünlerini seviyor musunuz? -Evet.
Tabii ki. Deniz ürünlerine bayılırım
ama bence deniz ürünleri yemek biraz anal seks yapmak gibi.
Merhaba.
Bence fikri iyi ama pratikte kötü.
Çok çabalıyorsun…
…ama çok az zevk alıyorsun. Yani…
Sadece kadınlar alkışlıyor.
"Aynen!"
Akşam oturmuş düşünüyorum.
"Bu gece zahmete girsem mi? Değer mi?"
Ellerin de çok kötü kokuyor.
Sadece ıslak mendil istiyorsun. Limon kokulu ıslak mendil.
Limon kokulu ıslak mendilim olsa yaparım.
Toplum için tehlikeli olabilecek veya kimsenin düşünmemesi gereken şeyler.
İnsanların harika fikirleri oluyor ama benim olmuyor.
Benim düşündüğüm şey havuç…
…içinde…
…bir havuç daha.
Havucun içinde havuç var.
Acayip lezzetli! Tamamen çılgınlık.
Havuçtan bir ısırık alınca
ufacık bir sap var.
İnanılmaz.
Çok tatlı. Kinder sürpriz yumurta gibi ya. Mükemmel bir konsept.
Havuç içinde havuç, sünnet olmuş erkeklere benziyor.
Kötü kısmı çıkarmışlar
ve iyi kısmı bırakmışlar.
Sünnet olmuş biriyle yattığınızda çekmek,
temizlemek ve pisliği çıkarmak gerekmiyor.
Bunu yapmanıza gerek yok. En iyisi bu.
Organlarımı bağışlayamam. 90'larda doğdum.
Burada bolca 90'lar çocuğu vardır.
Evet.
90'lar çocukları olarak biz…
…bu gezegene gelen en kötü nesiliz.
90'larda doğanlar, "Fransız balkonum var." diyorlar.
"Büyük bir pencere işte. Kes sesini."
90'ların çocukları Malala'yı Simba'nın annesi sanıyor. Bu noktadayız.
90'ların çocukları influencer oldu. Buyuz.
Kendine girişimci diyen influencerlar var.
Bunu bir idrak edin.
Kendilerine girişimci diyorlar ama aslında Ideal of Sweden'la
cep telefonu kılıfı yapıyorlar.
Hepsinin içinde mermer var. Cidden.
Neyin hesabını vermek istersiniz? Palme cinayeti mi, mermer kılıf mı?
Ideal of Sweden'la birlikte telefon kılıfı yapıyorken
kendine girişimci demek.
Foodora'da çalışan birine profesyonel bisikletçi demek gibi.
Kendimizi çok üst görüyoruz.
Catfish adında bir dizi izledim.
Asla tanışmadan sonsuza dek birlikte olan insanlarla ilgili.
Dizide bir 90'lar çocuğu vardı. 10 yıl boyunca kız arkadaşı vardı.
Nişanlılardı ama hiç tanışmamışlardı.
Bu kişiyi bulmasına ve tanışmalarına yardımcı olmak için iki adam geldi.
"Neden tanışmadınız?" diye sordular.
"Yok, çok meşgul." dedi.
Spontane tepki olarak; 10 yıldır mı?
Eminim programında küçük bir boşluk bulabilirdin.
"Tamam ama telefonda konuştunuz mu?" dediler.
"Hayır ama sesini duydum." dedi.
"Ne oluyor böyle?" falan oldular.
Sonunda "Bize kızı göster." dediler.
"Bana inanmazsınız." dedi.
"Katy Perry." "Tabii."
Kesinlikle Katy Perry'yledir. Hayır.
Kendimizi üstün görüyoruz. Influencer değilsek her şeyi yaparız.
Bir partide bir adamla tanıştım
ve nasıl olduysa kendinden bahsetmeye başladı.
Bu hiç yaşanmaz.
İşten bahsetmeye başladık ve "Ben komedyenim." dedim.
"Tuhaf." dedi.
"Teşekkürler." dedim.
İşini sordum.
"Beatbox yapıyorum." dedi.
"Pardon? Hobini sormadım. Ne iş yapıyorsun?"
"Bu benim işim."
"Tamam, ağzınla davul sesi yapıyorsun. Yaptığın bu."
Haftada bir "hava koçuyla" görüştüğünü söyledi.
Çünkü "dropta nefes almak" önemliymiş.
Kimse farkını anlamıyor. Cidden.
Dünyanın en iyisi olmak istiyordu.
Sadece iki kişi yapıyor. Çok zor değil. Yapabilirsin.
Sonra demo çıkaracağını söyledi.
"Dinlemek ister misin?"
"Hayır."
Öyle demedim.
"Kulaklığım yok. Üzgünüm dostum." dedim.
"İstersen canlı olarak yapabilirim." dedi.
Evet.
Üç dakika boyunca orada durdum
ve astım krizi geçirmesini umdum.
Beatbox'a nasıl eşlik edilir?
Orada durdum. "Biraz sallanayım." dedim.
Biraz sallandım. Sonra "Kolumu kaldırayım." diye düşündüm.
"Çok sessiz duruyorum." dedim.
"Beat yapamam ama bir şey yapmalıyım." "Evet" demeye başladım.
Bilirsiniz işte.
Hayatım boyunca hiç bu kadar beyaz hissetmemiştim.
Beatbox'a hiç eşlik etmemiştim.
Ata binmeyi izlemek gibi.
Ne söylemek gerekiyor? "İyi atlayıştı." Bana sorma.
Silahsız bir rehine durumu gibiydi.
Kutudan çıkan bir kobra gibi hissettim.
Anladınız mı? Oğlunuz var.
Bir gün gelip diyor ki,
"Anne, doğum günümde tek istediğim şey bir hava koçu."
"Biliyor musun David?
Kendi kafana sıkman için sana bir havalı tüfek alacağım."
Ama seviştik.
Öyle yani. Evet.
Sizce bu perdeler kırmızı mı? Evet.
Gözlerinizin içine bakmakta zorlanıyorum.
Biraz utandım.
Ama iyi geçti. Beni eve kadar takip etti ve bu güzeldi.
İçeri girdik ve kapıyı kilitledim.
"Hiçbir yere gidemezsin." dedim.
"Ben ölene kadar beatbox yapabilirsin."
Sevişecektik ve daha ön sevişme vardı.
Sikini emmen lazım.
Daha fazla zevk aldığım şeylerin olduğunu bilmenizi isterim
ama ben de insanım ve yaptım.
Diz çöktüm…
Artık kimsenin gözüne bakmayacağım. Haberiniz olsun.
Dizlerimin üstüne çöktüm ve kendimi şeye hazırlamaya başladım…
Kusmaya, nefes alamamaya
ve boyun incinmesine.
Hepsine hazırdım.
Ben de oturdum ve…
"İşe koyuldum." pek olmuyor.
Partiyi başlattım. Daha iyi oldu. Partiyi başlattım.
Bir süre sonra birden bir el…
…hissettim.
Bildiniz,
kafamda.
Ovmaya başladı.
Ben böyle yapıyorum, o böyle. Hortum gibi oldu.
"Ne oluyor böyle be?"
"Benim bedenime saygı duy." bile diyemedim.
"Çok eğleniyoruz." diye düşündüm.
Devam ediyor. Bir süre sonra ritmi tutturdum.
"La Macarena" çal. Hadi çıldıralım!
Ama başımı döndürdü. "Nereye düştüm böyle?" diye düşündüm.
"Gerçek ebeveynlerimle miyim?" Böyle düşünceler içindeydim.
Bir süre sonra, "Burada ne olduğunu öğrenmeliyim." diye düşündüm.
Orada ağzım dolu oturduğumu
ve saç masajı yaptırdığımı fark ettim.
Spada değiliz.
Sağ elimle ona mastürbasyon yapsaydım
sol elime masaj yapardı.
69 yaparken, "Ayak masajı yapar mısın lütfen?"
Bu beni hayatım boyunca unutamayacağım şekilde etkiledi.
Artık kuaföre gittiğimde saçıma şampuan yaparlarken…
Sonrasında klamidya veya idrar yolu enfeksiyonu olduğumu öğrendim.
Meğerse ikisi de varmış.
Jinekoloğa gitmediğim için klamidya testi sipariş etmem gerekti.
Gözünün içine bakıp partilediğimi söylemem. Reddediyorum.
Klamidya testi sipariş ettim ve beyaz bir zarfta geldi.
Bir klamidya testi, bir kondom.
Not yoktu.
Ne açıklama ama.
"İşte buradasın seni küçük fahişe." Bu çok…
Ama çok aptal olduğum için test tüpünün içindekileri döktüm.
Testi yapamadım. Yenisini sipariş vermem gerekti.
Yine aynı şey. Beyaz bir zarf, bir klamidya testi ve üç kondom.
Ne kadar çok konuştuklarını düşünebiliyor musunuz?
Bundan sonra da dildo alacağım.
"Herkesle yatmayı kes." notuyla.
Noel dergisi satmak gibi. Ne kadar çok satarsan ödülü o kadar iyi.
Sonraki sefer Satisfy Pro alacağım. Harika olacak.
Zamanlama harika değildi.
Tabii klamidya kapmak için iyi bir zaman var mı bilemem.
Çok sinir bozucuydu çünkü o zamanlar sörf öğrenmek için
Kosta Rika'ya gidiyordum.
İşim çok yoğundu, çok yoruluyordum.
Sakinliği, kendimi bulmam gerekiyordu.
Kosta Rika'ya gitmek 34 saat sürüyor.
Sakinlik Londra'da gitti bile.
Geldim, kadınlar şort ve atlet giyiyorlar.
Atıştırmalık olarak müsli yiyorlar.
"Mükemmel. 40 kilogram vermek için iki dakikam var. Harika olacak."
İlk soruları, "Daha önce sörf yaptın mı?"
"Sence? Kavun gibiyim. Aptal mısın?"
İlk gün yoga yapmak için 05.30'ta kalkıyoruz.
Benim için yoga, uyku demek.
Mum yakıp mango jonglörlüğü yapmak.
Aşağı bakan köpek yapmamız gerekti. Kıçını havaya kaldırıp plank yapmak.
Kırk beş dakika bunu yaptık ve nefes aldık.
Nefessiz kaldım.
Sörfün garantisi vardı.
"Sörf yapmayı yüzde 100 öğreneceksiniz."
Sitelerinde yazıyordu.
"Sörf yapmayı yüzde 100 öğreneceksiniz."
Yüzde 99 olarak değiştirmeleri gerekti.
Sörfçüler, tanıştığım en berbat insanlar.
Sabah kalkıp şöyle diyorlar: "Bugün yeşil dalga aldım."
"Ben de ekstazi aldım. Kapa çeneni."
Çok kötüydü.
Oraya kendimi bulmaya gittim ve nerede olduğumu bile bilmiyordum.
Eve geldiğimde, "Şimdi ne yapacağım? Burç yorumlarını mı okuyayım?" dedim.
Burada burç yorumu okuyan var mı? Alkışlayın.
Evet. 3.000 geri zekâlı.
Geldiğiniz için sağ olun.
Ben de burç yorumu okuyorum.
Sizinleyim ama benim kategorimde olmak istediğinize emin değilim.
Burçları seviyorum. Bir noktada iyi bir şey olacağı fikrini çok seviyorum.
Az önce biri kovuldu.
Burçları seviyorum ama gezegenlerle falan ilgili değilse.
Bana ne? Birincisi, birinin benden hoşlanıp hoşlanmadığını bilmek istiyorum.
İki, zengin olacak mıyım?
Üç, gerçek ebeveynlerim beni bulacak mı?
Gerçekten bilmek istediklerim bunlar.
Birkaç ay önce falcıya gittim.
Oraya gidince bana ilk söylediği şey,
"Yalnız başına bir evde oturduğunu görüyorum."
"Tamam. Harika.
Bir saat için ödeme yaptım. Eğlenceli olacak."
"Hayır, hoşuna gidecek."
"Başka seçeneğim yok gibi, değil mi?"
Sonra benim evet mi hayır mı sorusu sorduğum eğlenceli kısma geldik.
Meleklerle konuşabiliyordu. Ya da her ne dediyse işte.
Ne kolay.
Yukarıda Wi-Fi araması yapabileceğinden emin değilim ama inanıyorsa sorun yok.
"Evet mi hayır mı sorusu sor ve cevap vereceğim." dedi.
Ciddiye aldım ve "Tamam, cevaplanmasını çok istediğim soruları soracağım."
"Polis memuru olacak mıyım?" diye sordum.
Tarot kartlarını çıkardı. "Şimdi de Uno mu oynuyoruz?"
"Kartları sereceğim." dedi.
"On üç kart varsa hayır demektir.
On üçten az kart varsa evet demektir."
"Tamam. Neyse ne. Hadi, yap yapacağını."
Kartları serdi ve "hm" dedi.
"Evet. 13 kart var.
Yani hayır demek."
"Seni sayarken gördüm. Aptal değilim!"
"Yanlış erkeklerle çıkıyorsun." dedi.
"Sağ ol. Biliyorum! Karavanda yaşayan bir adamla çıktım. Lütfen…"
Doğru. Karavanda yaşayan bir adamla çıktım.
Memleketim Vasteras'ta yaşarken.
Bir bardaydım, yanıma gelip
"Bana gelmek ister misin?" dedi.
"Bu soruyu bir daha duyamam." diye düşündüm.
"Hayata evet diyeyim."
Bir otobüse bindik.
Üç yüz dokuz numaralı Hoganas otobüsü. Lanet yeri hiç duymamıştım.
Yirmi otuz dakika kadar gittik.
Birini evine davet ediyorsan şehirde yaşamak zorundasın.
Sınırı geçmemi bekleyemezsin. Bunu yapmayı reddediyorum.
Otobüsteyiz. 45 dakika sonra toprak bir yola geldik. Karanlık.
"Burada ineceğiz." dedi.
"Emin misin?"
"Evet, in."
"Tamam, harika. Beni yine kaçıracaklar. Ne güzel."
-Seni seviyorum! -Teşekkürler.
Bu o olmalı.
Geldiğin için teşekkürler.
Otobüsten indik. Ondan kaçmaya çalışmanın bile
anlamı olmadığını fark ettim.
Sizce ne kadar hızlı koşuyorumdur?
Hızlı yürüyüşle aynı hızda. Cidden.
Zifirî karanlık var. Hiçbir şey göremiyoruz.
Ceketinin cebinden bir fener çıkarıyor.
Bara fener getirmiş!
Büyük bir tehlike işareti.
İki tane görme engelli gibiyiz. "Ne oluyor?"
Karavan parkına geliyoruz.
"Burada yaşıyorum." diyor.
Tamam.
"Önceden söyleyebilirdin."
Ama tuhaf bir şekilde görüşmeye devam ettik.
Nerede yaşadığını ebeveynlerime söylemek biraz zor oldu.
Bir şey vardı işte. "Onlara henüz söyleyemem."
Bir akşam ebeveynlerim ne yaptığımı sordu.
"Felix'e gidiyorum." dedim.
"Felix kırsalda yaşıyor, değil mi?"
"Sayılır. Biraz uzak."
"Arabayla bırakayım mı?"
"Hayır! Hoganas otobüsüne binerim."
"Gerek yok." "Villada falan mı yaşıyor yoksa…"
"Tam olarak villa sayılmaz. Tek bir kat var."
"Tamam. Bungalov mu?" "Ben öyle demezdim ama…"
"Tamam. Sıra evler mi?"
"Sıraya dizilmiş evler olduğu söylenebilir."
"Apartman dairesi mi? Hadi ama. Ne?"
"Tekerlekli bir daire. Ne diyebilirim ki?"
"Bir evsizle çıkıyorsun. Aferin. Tebrikler."
Adamda birçok tehlike işareti vardı. Kuşburnu çorbasını da çok seviyordu.
O noktada ayrıl işte. Cidden.
Bir gün ben ona giderken şöyle yazdı:
"Johanna, lütfen…
…gelirken kuşburnu çorbası alır mısın?"
"Tabii ki erkeğim kuşburnu çorbası alacak."
Her şeyin nerede olduğunu bilmiyorsam genelde gıda marketlerine gitmiyorum
çünkü aradığımı bulamıyorum.
Orada çalışanlar, sadece alışveriş yapmak isteyen bizlerle çok ilgileniyor
ama çok kısa zamanım vardı,
içeri giriyordum ve çorbanın yerini bilmiyordum.
Hiçbir fikrim yok. Sıcak mı, soğuk mu?
Süt ürünü mü, jelatinli mi?
Deli gibi arıyorum ama bulamıyorum. "Tamam, sormam gerekecek.
Sadece sormalıyım."
Market çalışanı bir kız görüyorum.
"Merhabalar." diyorum.
Kesinlikle bunu söylemedim. Neden bunu söyleyeyim?
"Merhaba" veya "selam" demişimdir.
O da "Merhaba." dedi.
Konuşma bile bu kadar uzun değildi.
"Bir soru sorabilir miyim?" dedim.
"Elbette, ne isterseniz sorun." dedi.
"Şey soracaktım…" dedim.
"Kuşburnu çorbası nerede? Beni takip etmene gerek yok!"
"Tamam. Kuşburnu çorbasına gidelim!" dedi.
Markette utanç yürüyüşü gerçekleşiyor.
"Bunu neden yapıyorsun?" Beni Narnia'ya götürmek istiyorlar.
Aptal mısın? Hangi reyon olduğunu söyle. Övünüyor!
Systembolaget'e gitmekten nefret ediyorum.
Korkunç. İçki bana gelsin istiyorum. Tek istediğim bu.
Ama akşam yemeğine gidiyordum. Muhtemelen karavanlı lanet adamla.
Yirmi yaşına girince de
çiçek, şarap veya onun gibi saçmalıklar götürmelisiniz.
Şaraptan hiç anlamam ama tamam, biraz alacağım.
Şarap rafına gittim. Bütün kırmızı şaraplara ve etiketlerine baktım.
En pahalı olan şişeye bakıyorum.
Bir şişe şaraba bakıyorum ve yanıma bir kadın geliyor.
"Az önce o şaraba baktım." dedi.
"Tamam."
"Etle iyi gidiyor mu? Biliyor musun?"
Hiçbir fikrim yok. Hafta sonları Red Bull ve votka içiyorum.
Penny Parnevik'in, ebeveynlerine doğum kontrolü sorması gibi.
On beş milyon tane kardeşi var.
Uzun süre bekâr kaldım.
Şimdi şansıma bir adam buldum. İnanılmaz bir şekilde.
Teşekkür ederim.
Yakında benden ayrılacak ama sorun değil.
Ben olduğum yerde kalacağım.
Çok uzun süre bekârdım.
Flörtleşmede çok kötüyüm. Tinder'ınız var mı?
On bin kişiye göre az kişi varmış.
Tinder'ınız olduğunu sonradan öğrenirsem hepinizi öldürürüm.
Kimse itiraf etmek istemeyince şimdi söyleyeceğim şey çok daha kötü geldi.
Tinder Gold'um vardı.
Alaylı gülüşü duydum.
Tinder Gold sayesinde sizi kimin beğendiğini görüp
seçebilirsiniz. Yurt dışına çıkabilirsiniz.
Uygulamada. Eskort olarak değil.
Tinder Gold ayda 200 kron tutuyor.
Elektrikten pahalı.
Unicef'e göre ayda üç çocuğu kurtarabilirdim.
Hayır, bu benlik değil.
Tinder Gold almamın nedeni fazlasıyla zaman kazanmaktı.
Evet, Avusturalya'da sağa sola kaydırarak zaman kazanmak.
Şu anki erkek arkadaşımla çıkmaya başladığımda deliydim.
Çıkarken tamamen deliriyorum.
On dakika cevap vermezse…
…deliririm.
Tamamen delirdim. Bir arkadaşımla takılırken…
"Tamam.
Tamam.
Tamam o zaman!
Bitti. Bu da böyle bitecekmiş."
Arkadaşım da, "Yine başlıyoruz." der.
"Johanna, bugün konuştunuz mu yoksa…"
"Evet, konuştuk." dedim.
"Yani konuştunuz." "Konuştuk ama şu an konuşmuyoruz."
"Tamam ama bugün konuştuysanız ne yaptığını biliyor olabilirsin."
"Evet."
"Siktiğimin cenazesinde.
Siktiğimin cenazesinde. Felicia ölmüş.
Oraya ilk giden de o. Ona çiçek aldı.
Bana da çiçek alacak mı? Hayır ama Felicia'ya evet.
Şu an onunla sevişiyor.
Onunla tabutta sevişiyor. Biliyorum."
Arkadaşlarım şöyle,
"Ceset sikmek istese bence haberin olurdu."
"Bilemezsin."
"Micke'nin ölüsüyle de dirisiyle de sikişirim. Benim için farkı yok."
Teşekkürler. Harikasınız.
Erkek arkadaşımla tanışmadan önce
astımı olan biriyle sevişmenin nasıl olacağını hep merak etmiştim.
İnsanların astımı hep sevişene kadar oluyor.
"Astımım olduğu için inhaler cihazımı yanımda getirdim."
dediklerini duyamazsınız.
Hiç duyamazsınız.
Erkek arkadaşımın astımı olduğunu bilmiyordum
ama sevdiğiniz biriyle sevişeceğiniz zaman
iyi olmasını istersiniz.
Her şeyi yaptım. Tüm vücudumu tıraş ettim.
Nemlendirici sürdüm. Haftalarca ananas yedim.
Koşa koşa eczaneye gidip… Koşmadım.
Eczaneye yürüdüm ve kuku deodorantı diye bir şey buldum.
Hayır. Adı yakınlık spreyi.
Birkaç şişe aldım.
Birinciyi kullandım. "İkinciyi de alayım."
Üçüncüyü de aldım.
Astımlı insanların kokularla…
…ve parfümlerle falan
sıkıntı yaşadığını bilmiyordum.
O da
oral sekse başladı
ve birden titremeye başladığını hissettim.
Hayatımda hissettiğim en güzel şeydi.
Hava basınçlı vibratörleri bildiniz mi? "Ders almış." diye düşündüm.
"Ağzıyla yapmayı öğrenmiş. Benim için harika."
Öksürmeye başlayana dek devam ettirdim.
Bu da hayatımın en zevk verici tecrübesidir.
Erkekler, kız arkadaşınızın amına öksürmediyseniz eve gidip bunu yapın.
Korona, başıma gelen en iyi şeydi.
Korona ilk patlak verdiğinde hemen oradaydım.
Otobüste biri öksürüyorsa "Benimle eve geliyorsun."
Anders Tegnell, "Herkes aşı olmalı." dedi.
"Siktiğimin kadın düşmanı."
Ayrıca bir fobim olduğu için heteroseksüel olduğumu düşünüyorum.
Tripofobi deniyor. Deliklerden korkma olarak bilinen fobi.
Deliklerden nefret ediyorum.
İçlerinden bir şey çıkacak gibi geliyor.
TikTok polisi gibi.
Bir kadına oral seks yaparken görsem "Hayır!" derim gibi geliyor.
Beni amıyla tehdit edebilir.
"Çöpü çıkarmazsan ne olacağını biliyorsun."
Deliklerden nefret ediyorum. Her türlü delikten.
Onlara anlatmak için eve, annemin ve ablamın yanına geldim.
Ciddi bir konuşmaydı. "Oturun. Size bir şey söyleyeceğim."
Çok endişelendiler. "Tamam." dedim.
"Tripofobim var
ve benim için çok zor."
Ablam, "Johanna." dedi.
"Bende de tripofobi var.
Sanırım kalıtsal."
"Ben Portekizliyim. Bilemiyorum."
Teşekkür ederim Avicii Arena. Geldiğiniz için teşekkürler!
Harikasınız!
Teşekkür ederim!
Alt yazı çevirmeni: İlkim Sezen